Nie chciała odbierać mu nadziei, wspierała do samego końca. Halina Rowicka wspomina ostatnie chwile ukochanego męża
"Czekało go umieranie w bólach. Potwornie się tego bałam"
Kilka lat temu pożegnała ukochanego męża. Krzysztof Kalczyński odszedł we wrześniu 2019 roku w wieku 82 lat. Halina Rowicka w trudnym czasie mogła liczyć na ogromne wsparcie rodziny – dzieci, wnuków i najbliższych przyjaciół. „Po odejściu kogoś bliskiego życie natychmiast się zmienia, ale dzięki rodzinie nie musi być smutne”, mówiła w archiwalnej rozmowie VIVY!. W najnowszym wywiadzie dla jednego z serwisów otworzyła się na temat straty ukochanej osoby i poruszających słowach wspomniała ukochanego męża. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 06.07.2024 r.] Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński - to była miłość od pierwszego wejrzenia. Zaręczyli się po dwóch tygodniach znajomości Zbliżyła ich do siebie pasja, a połączyła miłość. Ona – fantastyczna aktorka, którą widzowie pokochali za kreacje w Domu, M jak miłość, Samym życiu czy Leśniczówce. On – aktor charakterystyczny, który zdobył popularność rolami w Zmiennikach, Plebanii czy Stawce większej niż życie. Los rzucił ich sobie w ramiona. Czytaj też: Był wielką gwiazdą kina akcji. Teraz Liam Neeson zdaje się przeżywać bolesny upadek Halina Rowicka poznała Krzysztofa Kalczyńskiego, gdy ten miał 35 lat. Urzekł ją swoją charyzmą, życiową mądrością i dobrym sercem. Po raz pierwszy tak bardzo się zakochała, ukochany był miłością jej życia. To była strzała Amora! „W szkole teatralnej grałam w spektaklu, z którym po pierwszym roku pojechaliśmy w Polskę, "niosąc kulturę w lud". W nagrodę za niesienie sztuki pod strzechy zaproszono nas na międzynarodowy obóz. Tam spotkałam Krzysztofa. Pracował wtedy jako tzw. kulturalno-oświatowy. Zrobił na mnie piorunujące wrażenie”, mówiła Halina Rowicka w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Halina Rowicka, Krzysztof Kalczyński, Nagranie programu TVP "Zacisze Gwiazd". Warszawa, 2007 Od znajomych dowiedziała się, że to ceniony aktor, który lada chwila przenosi się do stolicy. Wyszła z założenia, że to dla niej „za wysokie progi”. Ale po jakimś czasie okazało się, że on sam próbował nawiązać z nią kontakt. Spotkali się potem na przyjęciu u wspólnych znajomych. „A po dwóch tygodniach się zaręczyliśmy. To było jak grom z jasnego nieba! […] Każdemu życzę takiej miłości. Ona w nas rosła do samego końca. Im byliśmy starsi, tym częściej słyszałam od męża, że mnie kocha i że jestem wspaniała. To było coś niesamowitego”, dodawała Halina Rowicka. Halina Rowicka o chorobie męża i ostatnich chwilach Wszystkie doświadczenia bardzo ich do siebie zbliżały. Miłość i wierność przysięgali sobie w 1973 roku i przez 46 lat byli nierozłączni. Zakochani wspólnie doczekali się trójki dzieci: Anny, Filipa i Marty, którzy wyrośli na wspaniałych ludzi, a dziś budują własne rodziny. Czytaj też: Mama Katarzyny Dowbor ma 91 lat, dziennikarka otoczyła ją opieką. „Trochę żyje moim życiem” Halinę Rowicką i Krzysztofa Kalczyńskiego rozdzieliła śmierć. Aktor odszedł 10 września 2019 roku. Trudno było pogodzić się z pustką, trudną rzeczywistością po pożegnaniu ukochanej osoby. Aktorka w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady przyznała, że cały czas brakuje jej męża. Często o nim myśli, wspominając wspólne chwile. Czasami zastanawia się, co by jej doradził, albo jak postąpiłby w danej sytuacji. „Byliśmy razem przez prawie 50 lat. Udało nam się stworzyć i utrzymać rodzinę. Nasze dzieci przyjaźnią się ze sobą, rozwody omijają ich szerokim łukiem. Myślę, że naszym małżeństwem i tym, w jakiej harmonii żyliśmy przez lata, daliśmy im dobry przykład. I procentuje to do dziś”, mówiła poruszająco o ich miłości. Krzysztof Kalczyński przed śmiercią mierzył się z rakiem płuc. Diagnoza lekarzy była dla całej rodziny bolesnym ciosem. Jednak informacje spływały do bliskich aktora etapami. Zaczęło się od podejrzeń w związku z chorobą. Po dokładnych badaniach wyszło na jaw, że nowotwór jest nieoperacyjny, a lekarze nie mieli dla aktora żadnego ratunku. Krzysztofowi Kalczyńskiemu pozostało kilka miesięcy życia. Leczenie – radioterapia i chemioterapia – nie były brane pod uwagę. Halina Rowicka prosiła lekarzy, by nie informowali męża, ile czasu mu pozostało. Wierzył, że jeszcze będzie dane mu poznać swoją wnuczkę, która miała wkrótce przyjść na świat. „On był bardzo kruchy. Gdyby usłyszał taką diagnozę, momentalnie by się rozsypał. Nie chciałam odbierać mu nadziei. Pamiętam, jak powiedział mi, że boi się, że nie doczeka narodzin naszej wnuczki. Jeszcze w sierpniu zapewniałam go, że wszystko będzie dobrze i na pewno przywita Wandeczkę na tym świecie. Niestety, nie było mu to dane. Zmarł we wrześniu, a nasza wnuczka urodziła się w lutym”, mówi w rozmowie z Michałem Misiorkiem aktorka. Nie było jej łatwo udawać przed ukochanym, że wszystko skończy się dobrze. Płakała w ukryciu, by go nie zasmucać. Krzysztof Kalczyński był sprawny do samego końca i dopiero po czasie zaczął doświadczać bólu, które uśmierzały leki. Specjaliści uprzedzali Halinę Rowicką, że u męża wkrótce pojawią się przerzuty do kości, mózgu, co będzie oznaczało potężne cierpienie. „Czekało go umieranie w bólach. Jestem silna, ale potwornie się tego bałam. Na szczęście dla Krzysztofa i na nieszczęście dla nas, wszystko potoczyło się inaczej”, wspominała w rozmowie z Michałem Misiorkiem. Pewnego dnia cała rodzina spotkała się na wspólnym obiedzie. Aktor zakrztusił się kompotem, pojawiły się problemy z oddychaniem. Ponieważ nic nie pomagało, bliscy wezwali pogotowie, a Krzysztof Kalczyński został przewieziony do szpitala. Do karetki wchodził o własnych siłach, bliscy dojechali do niego dwie godziny później. Wtedy usłyszeli, że z aktorem nie ma kontaktu. Sytuacja rozwijała się dynamicznie, a jego stan się pogarszał. „Po trzech dniach w szpitalu Krzysztof zmarł. To nastąpiło dosyć niespodziewanie i był to dla nas szok, ale teraz zdaję sobie sprawę, że zaoszczędzonych zostało mu kilka miesięcy odchodzenia w bólu”, mówi Halina Rowicka. Aktorka wierzy, że życie nie kończy się na ziemi i jeszcze będzie im dane spotkać się w innym świecie...
Anna Kalczyńska spakowała walizki i zabrała mamę do Wietnamu. "Modliłyśmy się razem o pokój"
Prezenterka opisała obchody wejścia w nowy rok księżycowy
Anna Kalczyńska spakowała walizki i zabrała bliskich w wyjątkową podróż. Razem z mamą i siostrą wyleciały do Wietnamu, gdzie celebrowały obchody rozpoczęcia nowego roku księżycowego. "Mamy szczęście świętować Nowy Rok po raz drugi, wkraczając oficjalnie w rok Smoka" — napisała w mediach społecznościowych, relacjonując fanom niezapomnianą wyprawę. Anna Kalczyńska zabrała mamę do Wietnamu. "Modliłyśmy się razem o pokój" Już kilka dni temu dziennikarka zapowiedziała trzymiesięczną wyprawę za granicę. Wyjazd jest szczególny, bo w kobiecym gronie z najbliższymi. "Będziemy cieszyć się sobą — mama ze swoimi córkami, otwarte na przygodę w miłości i przyjaźni" — napisała z ekscytacją. W sobotnie popołudnie Anna Kalczyńska opublikowała serię pięknych kadrów z wyjazdu. Trzeba przyznać, że ciężko przejść obok nich obojętnie. Halina Rowicka i Anna Kalczyńska, VIVA! czerwiec 2016 Swoją przygodę rozpoczęły w Wietnamie, gdzie trafiły na obchody wejścia w nowy rok księżycowy. Prezenterka zwróciła uwagę na gościnność mieszkańców. "Happy New Year!" słyszymy dziś na każdym kroku, od każdej napotkanej osoby, a mieszkańcy są niezwykle ciepli i serdeczni. Mamy szczęście świętować Nowy Rok po raz drugi, wkraczając oficjalnie w rok Smoka. Nie przypuszczałam nigdy, że będę wkraczać w nowy rok o 5 rano na mszy świętej po wietnamsku! Ale jak się okazuje, podróże kształcą" — napisała na Instagramie. CZYTAJ TAKŻE: Wielkie szczęście w rodzinie Izabeli Trojanowskiej! Artystka podzieliła się wieściami o 33-letniej córce W dalszej części wpisu przybliżyła obserwatorom kwestię religijności w Wietnamie. To, czego doświadczyła podczas obchodów, na zawsze pozostanie w jej pamięci. "W jaki sposób w kulturze azjatyckiej mieszczą się chrześcijaństwo i obchody kalendarza lunarnego? Nie wiem, wiem natomiast, że wiara w Wietnamie (katolicy stanowią 10% ludności) jest bardzo żywa, stanowi centralny punkt obchodów tet" — dodała. Swój wpis zakończyła osobistym przemyśleniem: "Ciekawie było przyglądać się celebracji po wietnamsku i choć nie zrozumiałam nic, oprócz słowa »Amen«, to poczucie wspólnoty jest niesamowicie krzepiące. Jak daleko jest z Sajgonu do Ziemi Świętej? Dalej niż z Polski, ale w sercach niejednokrotnie bliżej. Daje to obraz świata, o którym nie myślimy na co dzień. Mieszkańcy tego rejonu przeżyli piekło w XX w. Wiara pomagała im przetrwać. Jak się spodziewacie, modliłyśmy się razem o pokój". Anna Kalczyńska świętowała lokalne obchody w gronie rodzinnym Doświadczeniami z wyjazdu podzieliła się również młodsza siostra prezenterki, Maria. Okazuje się, że to ona zasugerowała rodzinie Wietnam jako idealne miejsce na pobyt. To, co tam przeżyła, okazało się sporym zaskoczeniem. We trójkę przeżyły same niezapomniane chwile, które z pewnością długo będą wspominać! "Wciągnęłam moją rodzinę w podróż, aby wspólnie zwiedzać Wietnam i jego lokalne obchody [Nowego Roku]. Było trochę inaczej, niż się spodziewałam, ale mimo wszystko było niesamowicie! Zatrzymałyśmy się u lokalnej rodziny. Poszłyśmy dwa razy do kościoła w ciągu 10 godzin, w tym na mszę o 5 rano, ale kiedy moja mama o tym usłyszała, nie było już odwrotu. Nie zrozumiałyśmy ani słowa" — napisała siostra Anny Kalczyńskiej. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: W wieku 72 lat po raz pierwszy został ojcem. Karol Strasburger zdradził, czego żałuje I dodała, że czuły się miło ugoszczone przez lokalnych mieszkańców. "Na śniadanie zjadłyśmy zupę. Skończyło się na tym, że śpiewałyśmy polskie piosenki dla przyciągania wszystkich we wsi, którzy byli naprawdę szczęśliwi, widząc nas tutaj. Nikt nie mówi po angielsku, ale wszyscy są przyjaźni i sprawili, że czułyśmy się niesamowicie mile widziane. Co za doświadczenie!"
Halina Rowicka ukrywała to przed ukochanym mężem. Prawdę zdradziła dopiero po latach
Chciała, by Krzysztof Kalczyński mógł odejść w spokoju...
Byli ze sobą przez pół wieku, stanowiąc doskonały przykład prawdziwej miłości. Dla Haliny Rowickiej i jej męża rodzina zawsze była priorytetem. Niestety w 2018 roku u Krzysztofa Kalczyńskiego zdiagnozowano nowotwór płuc... Szybko okazało się, że nie ma dla niego ratunku i jest za słaby na leczenie. Aktorka nie zdradziła mu jednak całej prawdy. Do końca zapewniała ukochanego, że wyzdrowieje, by nie odbierać mu nadziei i pozwolić spokojnie odejść. Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński – spędzili razem pół wieku Krzysztof Kalczyński był starszy od swojej przyszłej żony o 14 lat. Poznali się w Olsztynku, na obozie studenckim, kiedy Halina Rowicka była studentką drugiego roku warszawskiej szkoły teatralnej, a on pełnił funkcję instruktora. „Zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia”, wspominała aktorka. Po powrocie do Warszawy jej ukochany miał zorganizować imprezę, na której nie tylko wziął ją do tańca, ale także... poprosił o rękę. Zakochani w 1973 roku stanęli na ślubnym kobiercu. Uważani byli za wzorowe małżeństwo, a także doskonałych rodziców. Wspólnie doczekali się trzech pociech: córek Anny i Marii oraz syna Filipa. Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński spędzili razem pół wieku, a rodzina zawsze była dla nich najważniejsza. Czytaj też: Gdy mąż Justyny Steczkowskiej zachorował, ona wiernie przy nim trwała. Zrobiła wszystko, by walczył o życie Halina Rowicka, Kwiaty dla Babci i Dziadka, 21.01.2013 rok Krzysztof Kalczyński i Halina Rowicka Krzysztof Kalczyński: choroba, śmierć. Halina Rowicka okłamywała męża W 2018 roku na rodzinę spadła tragiczna wiadomość... U Krzysztofa Kalczyńskiego zdiagnozowano nowotwór płuc. Początkowo aktorka była przekonana, że dzięki odpowiedniemu leczeniu jej ukochany pokona chorobę i wróci do zdrowia. Niestety, szybko okazało się, że się myliła... „Lekarz poinformował mnie, że nie ma żadnej opcji leczenia. Nie można podać chemii, bo Krzysztof był za słaby, nie zalecano radioterapii, ponieważ miał wodę w płucach. Trzeciej drogi nie było”, wyznała Halina Rowicka w rozmowie z Dobrym Tygodniem. Aktorka postanowiła więc poszukać ratunku za oceanem. Skontaktowała się ze swoim przyjacielem - naukowcem, który mieszka w Stanach Zjednoczonych, a jego zespół pracował nad lekiem na raka i przesłała mu dokumentację męża. Niestety i tutaj spotkało ją spore rozczarowanie. Okazało się, że Krzysztof Kalczyński nie spełniał warunków, które kwalifikowałyby go do poddania terapii eksperymentalnej. „Zrozumiałam, że nie ma dla niego ratunku”, wyznała aktorka. Halina Rowicka wprost przyznaje, że okłamywała ukochanego męża. Nie mówiła mu całej prawdy o stanie jego zdrowia, bo nie chciała odbierać mu nadziei. Zapewniała więc Krzysztofa Kalczyńskiego, że wyzdrowieje. „Nie wiedział wszystkiego. Mówił, że nie wie, czy doczeka narodzin naszej najmłodszej wnuczki, Wandeczki. Powiedziałam mu, że na pewno doczeka. Płakałam do poduszki, ukrywając przed nim łzy, ponieważ miałam świadomość, że to nasz ostatni czas. Wandeczka przyszła na świat pół roku po jego śmierci”, opowiadała aktorka [cytat za pomponik.pl]. Halina Rowicka nadal nie pogodziła się z odejściem ukochanego męża... „Ciągle wydaje mi się, że zaraz zejdzie po schodach. Wszystko mi się z nim kojarzy... Nie ma dnia, żebym nie myślała o Krzysztofie. Nigdy nie pogodzę się z jego odejściem”, wyznała [cytat za pomponik.pl]. Zobacz także: Dwa lata temu Ewa Szykulska straciła męża. Po ponad czterech dekadach wspólnego życia rozdzieliła ich śmierć Halina Rowicka, Krzysztof Kalczyński, "Jak na wulkanie" - premiera spektaklu, 2014 rok Halina Rowicka, Krzysztof Kalczyński, Niespodzianka - premiera +10-lecie Teatru Kamienica, 2019 rok
Anna Kalczyńska i Halina Rowicka poruszająco o odejściu najbliższej osoby
Mama i córka wspominają Krzysztofa Kalczyńskiego, który odszedł w 2019 roku w wieku 82 lat
W styczniu 2021 roku w magazynie VIVA! Ukazał się wywiad z Haliną Rowicką i Anną Kalczyńską. W poruszającej i szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską mama i córka opowiedziały o sekrecie rodzinnych relacji oraz o tym, jak odnaleźć się w życiu po stracie najbliższej osoby. „Po odejściu kogoś bliskiego życie natychmiast się zmienia, ale dzięki rodzinie nie musi być smutne”, wyznała Halina Rowicka. Krzysztof Kalczyński, wspaniały aktor, człowiek, a przede wszystkim mąż i tata, odszedł w 2019 roku. W pięknych słowach wspominają go żona i córka. ,,Krzysztof też miał coś z takiej naiwności dziecka. Był już starszym panem, ale nigdy nie widziałam w nim staruszka. Dla mnie pozostał młody, z młodą osobowością", mówi Halina Rowicka. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Kim są rodzice Anny Kalczyńskiej? Anna Kalczyńska to jedna z najpopularniejszych dziennikarek telewizyjnych. W 2002 roku dołączyła do TVN24, a od 2014 roku jest jedną z prowadzących „Dzień Dobry TVN”. Prywatnie jest szczęśliwą żoną Macieja Maciejowskiego oraz mamą trójki dzieci: Jana, Hani i Krysi. Okazuje się, że miłość do szklanego ekranu dziennikarka ma we krwi... Jej rodzicami są aktorzy Halina Rowicka oraz zmarły w 2019 roku Krzysztof Kalczyński. Mama Anny Kalczyńskiej zyskała sławę przede wszystkim za sprawą roli Ewy Talar w serialu „Dom”, pojawiła się również w „M jak miłość”, „Samym życiu”, „Szatanie z siódmej klasy” czy „Leśniczówce”. Tata dziennikarki, Krzysztof Kalczyński, zapisał się w pamięci widzów m.in. dzięki „Stawce większej niż życie”, „Zmiennikom” czy „Plebanii”. Niestety w wieku 82 lat przegrał walkę z chorobą... „Poznałam Krzysztofa, jak miał 35 lat. Był już wtedy dojrzałym mężczyzną, takim superamantem, polskim Alainem Delonem. Był bardzo przystojny. Stał się całym moim światem, moim życiem. Pierwsza miłość, pierwsze i jedyne małżeństwo. Każdy dzień w bliskości. Przypominam sobie, jaki był zaborczy i zazdrosny”, mówiła nam o mężu Halina Rowicka. Na każdym kroku czuła ogromną miłość ukochanego, która z roku na rok stawała się jeszcze silniejsza. „To było coś niesamowitego. Mieliśmy różne okresy, ale im byliśmy ze sobą dłużej, tym nasze zespolenie było pełniejsze”, wyznała aktorka. Czytaj też: Magda Mołek od 15 lat mierzy się z chorobą. „Problemy wracają, gdy o siebie nie dbam” Anna Kalczyńska wraz z mamą, Haliną Rowicką wspominają ukochanego tatę i męża Halina: Przeczytam wam coś (Halina wyjmuje kartkę): „Śmierć nadaje sens życiu, dlatego trzeba mieć ją zawsze przy sobie, w myśli. Człowiek jest jak dzień powszedni, dziś jest, a jutro go nie ma. Mimo to nie trzeba rozpaczać, bo dzień i wieczór sąsiadują ze sobą bliżej niż rok i wieczność. Myślenie o śmierci jest gwarancją życia. Gdy śmierć przychodzi, przestajemy o niej myśleć, stajemy się nią. W samej konieczności umierania tkwi wielkie szczęście. Uwierz mi. Cóż w tym niezwykłego, że umiera człowiek, którego całe życie jest niczym innym jak drogą ku śmierci”. Znalazłam to niedawno w zapiskach Krzysztofa. Anna: Tata zapisywał różne myśli na karteczkach, w zeszytach, notesach… Halina: Na pewno napisał to w ostatnim miesiącu swojego życia, kiedy miał już świadomość odchodzenia. Chociaż tak do końca jeszcze nie wiedział, nie znał diagnozy i jeszcze mógł mieć nadzieję. A to był rak płuc i wyrok zapadł od razu. Chroniliśmy Krzysztofa przed informacją od lekarzy, że nie ma szans. Nie chcieliśmy mu odbierać nadziei. Anna: Mama do końca chciała tatę chronić. Brat i ja uważaliśmy, że powinien mieć prawo do pełnej informacji o swoim stanie. Ostatecznie okazało się, że to mama miała rację. Lepiej znała kruchość taty niż my. Halina: Krzysztof na szczęście miał w sobie dużo naiwności. Irytowała go jego słabość, nie mógł pogodzić się z ograniczeniami, jakie towarzyszyły leczeniu. Cały czas się zastanawiał, dlaczego lekarze nie mogą mu pomóc. Leczenie, jakie mogliśmy mu zapewnić, było właściwie paliatywne, ale przekonywałam go, że to jedyne, co może mu przynieść ulgę. Anna: Tata dał sobie wszystko wmówić. Mieliśmy cudownych lekarzy, którym należy podziękować. I w Centrum Onkologii (prof. Maciej Krzakowski), i w szpitalu na Płockiej (prof. Tadeusz Orłowski), którzy na naszą prośbę ukrywali przed tatą jego faktyczny stan. Kiedy wchodziliśmy do profesora, ja szłam przed tatą i prosiłam, żeby nie odsłaniał całej prawdy. Był zdziwiony, ale dotrzymał słowa. A tata cieszył się, że został przyjęty przez autorytet medyczny. I cieszyło go, że jest tak dobrze zaopiekowany. Halina: W pewnym momencie lekarz powiedział, że tkwimy w klimatach teatralnych i odgrywamy jakąś scenę. Krzysztof nie wiedział, że koniec jest bliższy, niż mu się wydawało, ale miał świadomość poważnego stanu, w jakim się znajduje. Czytaj także: Ewa Gorzelak zniknęła z ekranu, by ratować syna: „Miał 1 proc. szans na przeżycie” Miałam ten wywiad noworoczny zacząć od pytania o więź matki z córką, ale Wy opowiadacie o czymś, co dla Was było wielką traumą, jakiej trudno się pozbyć po śmierci kogoś najbliższego. Kim dla Was był Krzysztof Kalczyński? Halina: Poznałam Krzysztofa, jak miał 35 lat. Był już wtedy dojrzałym mężczyzną, takim superamantem, polskim Alainem Delonem. Był bardzo przystojny. Stał się całym moim światem, moim życiem. Pierwsza miłość, pierwsze i jedyne małżeństwo. Każdy dzień w bliskości. Przypominam sobie, jaki był zaborczy i zazdrosny (uśmiech). Bardzo mnie kochał, podkreślał to na każdym kroku. A im byliśmy starsi, a nawet już bardzo starzy, to tym częściej wyznawał mi miłość i mówił, jakie ma szczęście, że jest ze mną. I rzeczywiście ta miłość jakby w nim rosła. To było coś niesamowitego. Mieliśmy różne okresy, ale im byliśmy ze sobą dłużej, tym nasze zespolenie było pełniejsze. Anna: Tata nauczył się jeszcze bardziej doceniać to, że ma ciebie. Aniu, jaki wpływ miało na Ciebie wychowanie w takiej atmosferze? Anna: Tata był dla mnie opiekuńczy i czuły, był moim partnerem do rozmów, ideałem męskiego piękna. Zwracałam na to uwagę już jako dziewczynka, która nosiła w sobie archetyp mężczyzny. To do niego przyrównywałam potem moich partnerów. Był doskonały fizycznie. I był szalenie ciekawym człowiekiem, który nie znosił nudy. Bardzo trudno sprostać takim warunkom. Halina: W ostatnim tygodniu życia codziennie rano wstawał, nie było dramatu umierania. Krzysztof umarł we wtorek, w niedzielę trafił do szpitala, a przedtem, w czwartek o godzinie 17, poprosił: „Może byśmy poszli na tego nowego Almodóvara „Ból i blask”? Film okazał się trochę o Krzysiu, o chorobie, umieraniu. I o artyście. Anna: Tak właśnie żyliście. Ile razy dzwoniłam, nigdy nie było was w domu. Zawsze gdzieś fruwaliście. Premiera, znajomi, zwykle kino, wydarzenia… Na premierach bywaliście regularnie. Halina: Nie umiem odpowiedzieć sobie na pytanie, na czym polegała nasza więź. Wydaje mi się tak naturalna i oczywista. Po odejściu kogoś bliskiego codzienność nabiera innego wymiaru? Halina: Na pewno. Mnie ratowało to, że mam troje dzieci. Ania sama nie dałaby rady opiekować się ojcem i mną, bo też ma swoją trójkę. Natomiast Marysia, najmłodsza córka, przyjechała z zagranicy opiekować się Krzysztofem i była u nas dwa tygodnie, nawet tego ostatniego dnia jego życia. Została wtedy ze mną, natychmiast umościła się na tapczanie, gdzie zwykle leżał Krzysztof, i razem spałyśmy, oglądałyśmy filmy. Marysia zagospodarowała mój czas. Żyłam w trójkącie. Jednego dnia Ania, następnego Filip, no i Marysia. Nie było żadnych dyżurów. Czuliśmy tylko, że chcemy być razem. Anna: A potem, w listopadzie, pojechaliśmy do Maroka. Zabrałam tam mamę na tydzień, a ona w autobusie jeszcze płakała, trzymając moje dzieci na kolanach. Halina: Miałam wątpliwości, czy wyjechać – Krzysztof zmarł 10 września i to było niecałe dwa miesiące po jego śmierci. Ale dzieci Ani są tak czułe i wszystko rozumieją, wspierały mnie bardzo psychicznie, chociaż wcześniej też przeżyły cios, bo odeszła siostra Krzysztofa, którą bardzo lubiły. A on mówił, że Ala ciągnie go za sobą do grobu. Było w tym coś niesamowitego, bo jego choroba zaczęła się właśnie w momencie odejścia Alicji. Wtedy zaczął słabnąć. Anna: Moje dzieci rozumieją śmierć – w tym samym okresie przeżyły też odejście niani, która wychowywała je od początku. Nie chciała obciążać dzieci swoim cierpieniem. Po prostu zniknęła z dnia na dzień. Nagromadzenie tych strat było dla moich dzieci naprawdę trudne do przeżycia. Dla mnie zresztą też. Czytaj także: Anna Kalczyńska pojawiła się w Dzień Dobry TVN z dziećmi. Jej pociechy zachwyciły widzów! Jaka więc rodzi się wtedy więź pomiędzy matką a córką? Anna: Do tamtej pory byłyśmy bardzo blisko ze sobą, chociaż trudno to nazwać przyjaźnią. To głębsza więź niż przyjaźń. O pewnych rzeczach się z matką nie rozmawia. Anna: Tata czasami próbował rozmawiać ze mną na tematy, które ja chciałam pominąć milczeniem. Nie dotyczyły nawet mnie, a jego samego. To było onieśmielające. Wydawało mi się, że więź pomiędzy ojcem a córką nie powinna być przekroczona. I że ja nie chcę o pewnych sprawach wiedzieć. Mamie też nie zwierzam się z moich bardzo intymnych historii, ale prawie o wszystkim rozmawiamy. Nasza więź bardzo się zmieniła. Czułam, że to, co się stało, było dla mamy strasznym ciosem, natomiast ja miałam oparcie w dzieciach i mężu. To mama straciła kogoś, na kim mogła się oprzeć, wypłakać i przytulić. Staram się więc, jak mogę, żebym to ja stała się teraz dla niej oparciem. Halina: Po odejściu kogoś bliskiego życie natychmiast się zmienia, ale dzięki rodzinie nie musi być smutne. Jest Ania, jest Filip z czwórką dzieci – Wandeczka, nasza siódma wnuczka, urodziła się już po śmierci Krzysztofa. Jestem bogata! Anna: Pamiętam, gdy umarła mama mojej mamy. Mama powiedziała, że została opuszczona, że teraz jest sierotą. Uderzyło mnie to. Jak to? Mówiłam, że przecież ma nas. Nie potrafiłam zrozumieć tego ogromnego bólu, którego nic nie zasklepi. Halina: Miałyśmy z mamą bardzo silną więź. Ona kochała mnie bezkrytycznie. Zawsze mnie broniła, upominała moje dzieci: „Wykończycie tę matkę, dajcie jej wypocząć”. Ja byłam zawsze w centrum jej myśli. Dopiero teraz sobie uświadomiłam, jak wielka to była miłość. Natomiast ja siebie nie usprawiedliwiam, znam swoje wady i zalety. Ania też nie patrzy na mnie tak bezkrytycznie, chociaż się bardzo kochamy. Anna: Tata był wybuchowy, pełen temperamentu. Rodzice się ścierali, ale na koniec przeważało wzajemne uwielbienie. Tata był kolorowy, miał wiedzę, ostre poglądy, potrafił też być kontrowersyjny, apodyktyczny, zdarzało mu się obrazić przyjaciół. Ale robił to z powodu swojej pasji. Z mamą jest inaczej? Anna: Mama jest inna. Delikatna, taktowna, wrażliwa. Lubię z nią posiedzieć na tej kanapie. Opowiadamy sobie wtedy naszą historię. Czytaj także: Celine Dion zmaga się z nieuleczalną chorobą. Siostra przekazała informacje o stanie jej zdrowia Krzysztof Kalczyński i Halina Rowicka Anna Kalczyńska, Halina Rowicka, sesja dla magazynu „VIVA!”, styczeń 2021
Te gwiazdy przepięknie się starzeją! Lata dodają im tylko urody!
Rowicka, Tyszkiewicz, Stenka... kto jeszcze?
Chociaż wiele gwiazd lubi poprawiać swoją urodę, istnieją też te, które stawiają na naturalność. Im są starsze, tym piękniejsze, a botoks nie jest im absolutnie potrzebny. Starzeją się z godnością, podkreślają swoją wyjątkową urodę i nie przejmują się opinią innych, a przede wszystkim zmarszczkami! ZOBACZ TAKŻE: Te gwiazdy nie wstydzą się siwych włosów. Pokazują je z dumą! View Burdaffi on the source website Gwiazdy, które pięknie się starzeją Wśród takich gwiazd, które pięknie się starzeją i nie mają kompleksów na punkcie wieku, wyróżnić można między innymi Danutę Stenkę, Halinę Rowicką, Meryl Streep, Helen Mirren czy Judi Dench. Przedstawicielki różnych krajów połączyła miłość do samych siebie. Natura nie jest im straszna, świetnie czują się w swoim ciele i nawet presja otoczenia, nie jest w stanie tego zmienić. Oto galeria kobiet, które przepięknie się starzeją. Warto się nimi zainspirować.
Anna Kalczyńska spędza wakacje z mamą! Pokazała wspólne zdjęcie z piaszczystej plaży
Anna Kalczyńska wypoczywa właśnie w Chałupach nad polskim morzem. Korzystającą z wakacyjnego urlopu i słońca dziennikarkę odwiedziła jej mama! Na Instagramie gwiazdy TVN pojawiło się wspólne zdjęcie obu pań - nie ma żadnych wątpliwości, po kim odziedziczyła urodę! Anna Kalczyńska i Halina Rowicka zachwycają na wakacjach! Niewiele osób wie, że kojarzona z „Dzień dobry TVN” Anna Kalczyńska jest owocem miłości znanych aktorów - Krzysztofa Kalczyńskiego i Haliny Rowickiej. Od dawna wskazuje się na uderzające podobieństwo mamy i córki, czego wielokrotnie dały wyraz w postaci wspólnych zdjęć. Ponadto obie panie łączy wyjątkowa relacja, między innymi o której opowiedziały w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w 2021 roku… Czytaj także: Uratował córce życie, niemal przypłacając swoim. Oto historia relacji Przemysława Salety z córką Anna Kalczyńska, Halina Rowicka, Viva! 1/2021 Gdy tylko mogą, spędzają razem czas. Teraz Anna Kalczyńska i Halina Rowicka spotkały się razem w Chałupkach, gdzie prezenterka spędzała swój wakacyjny urlop. Po serii ujęć, na których pozowała na plaży, opublikowała kolejne zdjęcie - tym razem ze swoją ukochaną mamą, która w zeszłym roku skończyła 70 lat. „Przyjechała mamusia”, napisała Anna Kalczyńska pod wspólną fotografią prosto znad polskiego morza. Widać, że paniom nie brakuje pozytywnej energii i doskonale bawią się w swoim towarzystwie! Obie świetnie prezentują się w strojach kąpielowych, a fani nie mają wątpliwości co do tego, po kim dziennikarka TVN odziedziczyła tak dobre geny! Sprawdź również: Anna Lewandowska: „Jestem bardzo emocjonalną osobą. Ekstrawertykiem, który musi się wypłakać albo wykrzyczeć” Anna Kalczyńska, Halina Rowicka, Viva! 1/2021
Mama Anny Kalczyńskiej w niezwykłej formie. To zdjęcie mówi samo za siebie!
Anna Kalczyńska jakiś czas temu spędziła urlop nad polskim morzem w towarzystwie swojej mamy. Halina Rowińska, aktorka skończyła już 70 lat, a wciąż wygląda i czuje się bardzo młodo! Kalczyńska zaskoczyła wszystkich, publikując zdjęcie mamy robiącej szpagat! W tym wieku, taka umiejętność to prawdziwa sztuka! Jak wygląda teraz Halina Rowińska? Czytaj też: Anna Kalczyńska: „Byłyśmy bardzo blisko ze sobą, chociaż trudno to nazwać przyjaźnią” Mama Anny Kalczyńskiej robi szpagat na plaży Halina Rowińska udowadnia, że nawet po 70-tce można mieć dużo energii i siły. Jej córka, dziennikarka Anna Kalczyńska opublikowała niedawno zdjęcie mamy, kiedy ta na plaży robi szpagat. Uwagę zwróciły nie tylko jej umiejętności sportowe i gibkość, ale również figura. 70-letnia aktorka pozuje w bikini i wygląda fenomenalnie! Halina Rowińska pokazała, że bez względu na wiek, można mieć świetną kondycję i wyglądać rewelacyjnie. Zobacz również: Anna Kalczyńska zadała mamie kilka pytań przed naszą kamerą. Przy jednym pojawiły się łzy... Internauci byli zachwyceni zdjęciem mamy Kalczyńskiej, a pod zdjęciem posypała się lawina pozytywnych komentarzy. Nic dziwnego, taka forma w wieku 70. lat to absolutny wyjątek! Jak Wam się podoba energia mamy Anny Kalczyńskiej?
Anna Kalczyńska: „Byłyśmy bardzo blisko ze sobą, chociaż trudno to nazwać przyjaźnią”
Przypominamy wywiad Anny Kalczyńskiej z mamą, Haliną Rowicką
W ramach cyklu Archiwum VIVY! wywiady przypominamy niezwykłą rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z Anną Kalczyńską i Haliną Rowicką. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w styczniu 2021 roku. Anna Kalczyńska i Halina Rowicka wywiad VIVY! To miała być rozmowa o więzi matki i córki. I była, ale zyskała także inny – egzystencjalny wymiar. Jak odnaleźć się w życiu po odejściu ukochanej osoby, w czym tkwi sekret udanych rodzinnych relacji i czy matka i córka mogą się przyjaźnić, Halina Rowicka i Anna Kalczyńska zdradzają Krystynie Pytlakowskiej. Halina: Przeczytam wam coś (Halina wyjmuje kartkę): „Śmierć nadaje sens życiu, dlatego trzeba mieć ją zawsze przy sobie, w myśli. Człowiek jest jak dzień powszedni, dziś jest, a jutro go nie ma. Mimo to nie trzeba rozpaczać, bo dzień i wieczór sąsiadują ze sobą bliżej niż rok i wieczność. Myślenie o śmierci jest gwarancją życia. Gdy śmierć przychodzi, przestajemy o niej myśleć, stajemy się nią. W samej konieczności umierania tkwi wielkie szczęście. Uwierz mi. Cóż w tym niezwykłego, że umiera człowiek, którego całe życie jest niczym innym jak drogą ku śmierci”. Znalazłam to niedawno w zapiskach Krzysztofa. Anna: Tata zapisywał różne myśli na karteczkach, w zeszytach, notesach… Halina: Na pewno napisał to w ostatnim miesiącu swojego życia, kiedy miał już świadomość odchodzenia. Chociaż tak do końca jeszcze nie wiedział, nie znał diagnozy i jeszcze mógł mieć nadzieję. A to był rak płuc i wyrok zapadł od razu. Chroniliśmy Krzysztofa przed informacją od lekarzy, że nie ma szans. Nie chcieliśmy mu odbierać nadziei. Anna: Mama do końca chciała tatę chronić. Brat i ja uważaliśmy, że powinien mieć prawo do pełnej informacji o swoim stanie. Ostatecznie okazało się, że to mama miała rację. Lepiej znała kruchość taty niż my. Halina: Krzysztof na szczęście miał w sobie dużo naiwności. Irytowała go jego słabość, nie mógł pogodzić się z ograniczeniami, jakie towarzyszyły leczeniu. Cały czas się zastanawiał, dlaczego lekarze nie mogą mu pomóc. Leczenie, jakie mogliśmy mu zapewnić, było właściwie paliatywne, ale przekonywałam go, że to jedyne, co może mu przynieść ulgę. Anna: Tata dał sobie wszystko wmówić. Mieliśmy cudownych lekarzy, którym należy podziękować. I w Centrum Onkologii (prof. Maciej Krzakowski), i w szpitalu na Płockiej (prof. Tadeusz Orłowski), którzy na naszą prośbę ukrywali przed tatą jego faktyczny stan. Kiedy wchodziliśmy do profesora, ja szłam przed tatą i prosiłam, żeby nie odsłaniał całej prawdy. Był zdziwiony, ale dotrzymał słowa. A tata cieszył się, że został przyjęty przez autorytet medyczny. I cieszyło go, że jest tak dobrze zaopiekowany. Halina: W pewnym momencie lekarz powiedział, że tkwimy w klimatach teatralnych i odgrywamy jakąś scenę. Krzysztof nie wiedział, że koniec jest bliższy, niż mu się wydawało, ale miał świadomość poważnego stanu, w jakim się znajduje. Miałam ten wywiad noworoczny zacząć od pytania o więź matki z córką, ale Wy opowiadacie o czymś, co dla Was było wielką traumą, jakiej trudno się pozbyć po śmierci kogoś najbliższego. Kim dla Was był Krzysztof Kalczyński? Halina: Poznałam Krzysztofa, jak miał 35 lat. Był już wtedy dojrzałym mężczyzną, takim superamantem, polskim Alainem Delonem. Był bardzo przystojny. Stał się całym moim światem, moim życiem. Pierwsza miłość, pierwsze i jedyne małżeństwo. Każdy dzień w bliskości. Przypominam sobie, jaki był zaborczy i zazdrosny (uśmiech). Bardzo mnie kochał, podkreślał to na każdym kroku. A im byliśmy starsi, a nawet już bardzo starzy, to tym częściej wyznawał mi miłość i mówił, jakie ma szczęście, że jest ze mną. I rzeczywiście ta miłość jakby w nim rosła. To było coś niesamowitego. Mieliśmy różne okresy, ale im byliśmy ze sobą dłużej, tym nasze zespolenie było pełniejsze. Anna: Tata nauczył się jeszcze bardziej doceniać to, że ma ciebie. Aniu, jaki wpływ miało na Ciebie wychowanie w takiej atmosferze? Anna: Tata był dla mnie opiekuńczy i czuły, był moim partnerem do rozmów, ideałem męskiego piękna. Zwracałam na to uwagę już jako dziewczynka, która nosiła w sobie archetyp mężczyzny. To do niego przyrównywałam potem moich partnerów. Był doskonały fizycznie. I był szalenie ciekawym człowiekiem, który nie znosił nudy. Bardzo trudno sprostać takim warunkom. Halina: W ostatnim tygodniu życia codziennie rano wstawał, nie było dramatu umierania. Krzysztof umarł we wtorek, w niedzielę trafił do szpitala, a przedtem, w czwartek o godzinie 17, poprosił: „Może byśmy poszli na tego nowego Almodóvara „Ból i blask”? Film okazał się trochę o Krzysiu, o chorobie, umieraniu. I o artyście. Anna: Tak właśnie żyliście. Ile razy dzwoniłam, nigdy nie było was w domu. Zawsze gdzieś fruwaliście. Premiera, znajomi, zwykle kino, wydarzenia… Na premierach bywaliście regularnie. Halina: Nie umiem odpowiedzieć sobie na pytanie, na czym polegała nasza więź. Wydaje mi się tak naturalna i oczywista. Po odejściu kogoś bliskiego codzienność nabiera innego wymiaru? Halina: Na pewno. Mnie ratowało to, że mam troje dzieci. Ania sama nie dałaby rady opiekować się ojcem i mną, bo też ma swoją trójkę. Natomiast Marysia, najmłodsza córka, przyjechała z zagranicy opiekować się Krzysztofem i była u nas dwa tygodnie, nawet tego ostatniego dnia jego życia. Została wtedy ze mną, natychmiast umościła się na tapczanie, gdzie zwykle leżał Krzysztof, i razem spałyśmy, oglądałyśmy filmy. Marysia zagospodarowała mój czas. Żyłam w trójkącie. Jednego dnia Ania, następnego Filip, no i Marysia. Nie było żadnych dyżurów. Czuliśmy tylko, że chcemy być razem. Anna: A potem, w listopadzie, pojechaliśmy do Maroka. Zabrałam tam mamę na tydzień, a ona w autobusie jeszcze płakała, trzymając moje dzieci na kolanach. Halina: Miałam wątpliwości, czy wyjechać – Krzysztof zmarł 10 września i to było niecałe dwa miesiące po jego śmierci. Ale dzieci Ani są tak czułe i wszystko rozumieją, wspierały mnie bardzo psychicznie, chociaż wcześniej też przeżyły cios, bo odeszła siostra Krzysztofa, którą bardzo lubiły. A on mówił, że Ala ciągnie go za sobą do grobu. Było w tym coś niesamowitego, bo jego choroba zaczęła się właśnie w momencie odejścia Alicji. Wtedy zaczął słabnąć. Anna: Moje dzieci rozumieją śmierć – w tym samym okresie przeżyły też odejście niani, która wychowywała je od początku. Nie chciała obciążać dzieci swoim cierpieniem. Po prostu zniknęła z dnia na dzień. Nagromadzenie tych strat było dla moich dzieci naprawdę trudne do przeżycia. Dla mnie zresztą też. Jaka więc rodzi się wtedy więź pomiędzy matką a córką? Anna: Do tamtej pory byłyśmy bardzo blisko ze sobą, chociaż trudno to nazwać przyjaźnią. To głębsza więź niż przyjaźń. O pewnych rzeczach się z matką nie rozmawia. Anna: Tata czasami próbował rozmawiać ze mną na tematy, które ja chciałam pominąć milczeniem. Nie dotyczyły nawet mnie, a jego samego. To było onieśmielające. Wydawało mi się, że więź pomiędzy ojcem a córką nie powinna być przekroczona. I że ja nie chcę o pewnych sprawach wiedzieć. Mamie też nie zwierzam się z moich bardzo intymnych historii, ale prawie o wszystkim rozmawiamy. Nasza więź bardzo się zmieniła. Czułam, że to, co się stało, było dla mamy strasznym ciosem, natomiast ja miałam oparcie w dzieciach i mężu. To mama straciła kogoś, na kim mogła się oprzeć, wypłakać i przytulić. Staram się więc, jak mogę, żebym to ja stała się teraz dla niej oparciem. Halina: Po odejściu kogoś bliskiego życie natychmiast się zmienia, ale dzięki rodzinie nie musi być smutne. Jest Ania, jest Filip z czwórką dzieci – Wandeczka, nasza siódma wnuczka, urodziła się już po śmierci Krzysztofa. Jestem bogata! Anna: Pamiętam, gdy umarła mama mojej mamy. Mama powiedziała, że została opuszczona, że teraz jest sierotą. Uderzyło mnie to. Jak to? Mówiłam, że przecież ma nas. Nie potrafiłam zrozumieć tego ogromnego bólu, którego nic nie zasklepi. Halina: Miałyśmy z mamą bardzo silną więź. Ona kochała mnie bezkrytycznie. Zawsze mnie broniła, upominała moje dzieci: „Wykończycie tę matkę, dajcie jej wypocząć”. Ja byłam zawsze w centrum jej myśli. Dopiero teraz sobie uświadomiłam, jak wielka to była miłość. Natomiast ja siebie nie usprawiedliwiam, znam swoje wady i zalety. Ania też nie patrzy na mnie tak bezkrytycznie, chociaż się bardzo kochamy. Anna: Tata był wybuchowy, pełen temperamentu. Rodzice się ścierali, ale na koniec przeważało wzajemne uwielbienie. Tata był kolorowy, miał wiedzę, ostre poglądy, potrafił też być kontrowersyjny, apodyktyczny, zdarzało mu się obrazić przyjaciół. Ale robił to z powodu swojej pasji. Z mamą jest inaczej? Anna: Mama jest inna. Delikatna, taktowna, wrażliwa. Lubię z nią posiedzieć na tej kanapie. Opowiadamy sobie wtedy naszą historię. Byłaś pierwszym dzieckiem? Anna: Tak, chociaż nie mogę przyznać, że jakoś mnie wyróżniano. Rodzicom udało się rozłożyć swoją miłość sprawiedliwie. Jest piękna historia związana z moimi narodzinami. Miałam być wymarzonym synem. To były lata, kiedy jeszcze nie przeprowadzano wszystkich badań prenatalnych. Kwiecień 1976, szpital przy placu Starynkiewicza – urodziłam się w nocy i wtedy tata dowiedział się, że już ma dziecko. Ale cały czas nie wiedział, czy to córka, czy syn. Halina: Był z kolegą, Bartkiem. Zaparkowali przed szpitalem i nabierali odwagi, żeby pójść do strażnika zadać mu to ważne pytanie. W końcu Krzysztof powiedział, że idzie. Anna: Zapytał o Halinę Rowicką-Kalczyńską i czy to córka, czy syn. Strażnik spojrzał na tatę, a widząc bardzo przejętego mężczyznę, wiedział, że wszyscy czekają na pierworodnego syna. Oświadczył więc, że to syn. A tata przez cały wieczór opijał z teatrem pojawienie się na świecie małego Piotrusia. Tak więc Piotrusiem byłam przez jeden dzień. Halina: Powiedział potem, że chyba za duży napiwek dał portierowi, który chciał go dowartościować, wprowadzając w błąd, że ma syna. A jak wspominasz dzieciństwo pomiędzy dwojgiem artystów? Anna: Było absolutnie cudowne. To były takie czasy, że brakowało wszystkiego, a jednak nie brakowało nam niczego. Mieliśmy mamę, tatę pracujących i spełnionych zawodowo. Halina: Mieszkaliśmy przy Łowickiej, niedaleko telewizji, więc miałam blisko do pracy. Po próbach w teatrze jechało się na próby do telewizji i nagrania. Często bardzo wielu kolegów lądowało potem u nas. I wszystko wydawało się takie proste. Anna: Były dwie babcie. Jedna na wsi, druga w mieszkaniu na Powiślu. Jedna mieszczańska, druga zabierająca nas w pole na sianokosy. No i była cudowna opiekunka, pani Wala, tak nam oddana, jakbyśmy byli jej drugą rodziną. Halinko, rozmawiałaś z Krzysztofem o wychowaniu Ani? Halina: Nie. Nie bardzo chcieliśmy wpisywać ją w nasz zawód – zdawaliśmy sobie sprawę, że nie jest łatwy. Niesie ze sobą wiele wyrzeczeń i problemów. Anna: A jednak rodzicom wiele się udało. Wyjechałam do cioci Ali, do Belgii, i tam zetknęłam się z językiem francuskim. Potem więc w Warszawie poszłam do szkoły francuskiej, równocześnie ucząc się gry na pianinie w szkole muzycznej. Halina: Krzysztof był muzykiem, grał na wiolonczeli i fortepianie, skończył Wyższą Szkołę Muzyczną jako reżyser dźwięku. Pewnie stąd u Ani zainteresowanie muzyką. A my cieszyliśmy się, że poszerza horyzonty i że jest wrażliwa na sztukę. Anna: To tata zaprowadził mnie na egzamin do szkoły muzycznej, to z tatą pierwszy raz weszłam do szkoły pełnej obcokrajowców. Tata uczył mnie odwagi i kochał mnie bezwarunkowo. Był zazdrosny o Twoich chłopaków? Anna: Nie. Zawsze się cieszył nowo poznaną osobą. Był bardzo kontaktowy i lubił kontakty z młodymi ludźmi. Gdy zaprosiłam kiedyś kolegów ze studiów, takie międzynarodowe grono, tata przyniósł albumy i pokazywał im zdjęcia, jak występował na Bałkanach. Halina: Ja też jestem bardzo blisko z przyjaciółmi Ani. Spędzam z nimi część wakacji, jeżdżę z nimi na nartach. Kiedy Ania i Maciek byli w Zakopanem, zadzwonili, że właśnie przyjechał ich przyjaciel Adam. A ja na to, że może jednak bym do nich dojechała w takim razie. Ania: Mama ma młodą duszę. Halina: Trzeba się odmładzać. Krzysztof też miał coś z takiej naiwności dziecka. Był już starszym panem, ale nigdy nie widziałam w nim staruszka. Dla mnie pozostał młody, z młodą osobowością. Anna: Tata zmarł na fizyczność, która nie pasowała do jego umysłu. Halina: Umarł w biegu. Wprawdzie chorował przez te ostatnie dwa miesiące, ale nie leżał w łóżku. Pamiętam, jak na ostatnim obiedzie rodzinnym siedzieliśmy wszyscy przy stole, łącznie z dziećmi Filipa i Ani, a Krzysztof jadł z apetytem. Przygotowałam mu wtedy wątróbki z drobiu, które bardzo lubił. Nie powiesz mi, Halinko, że lubisz gotować! Halina: Z czasem mi się to pojawiło. Teraz gotuję głównie dla dzieci Filipa. A podczas tamtego obiadu Krzysztof pierwszy wstał od stołu, przysiadł koło mnie z kompotem, którym się zachłysnął. Wezwaliśmy więc pogotowie. Przyjechało i spytali, czy znieść go na noszach, a Krzysztof na to, że zejdzie sam. Był o 14 lat ode mnie starszy, ale ja nigdy tej różnicy nie czułam. Byliśmy partnerami. Zaraził mnie pasją pływania i innymi sportami. Anna: To jest też w naszych genach. Pływanie w morzu, bieganie, Marysia i Filip startują w triathlonie i runmageddonie. To przejęłaś od ojca. A co od mamy? Anna: Mnóstwo. Miłość do książek, wrażliwość na słowo. Właściwie wszystko. Delikatność, czułość, zainteresowanie światem. Życzliwość, gościnność, towarzyskość. Halina: Ja po mojej mamie mam pracowitość, choć nie jestem jakimś tytanem pracy. Anna: A ja o tobie zawsze mówiłam, że jesteś siłaczką. Praca zawsze była dla ciebie na pierwszym miejscu. Pomogłaś mi wymyślić siebie w roli matki pracującej, czyli osoby, dla której rodzina jest na pierwszym miejscu, ale która dba o swoją zawodową ścieżkę. Dzięki tobie wiem, jakie to ważne, by to wyważyć. A jednak nie chciała, żebyś była aktorką. Anna: Nie chciała, ale ja też nie chciałam. Natomiast pamiętam, jak kiedyś dostałam ofertę dodatkowej pracy i myślałam, by ją odrzucić, bo przecież sobie nie poradzę: telewizja, nowy projekt, a przecież dom, rodzina. A mama mówi: „To oczywiste, że sobie poradzisz. Dasz radę, wszystko się poukłada”. Mama tak właśnie podchodzi do życia. Uważa, że jeśli odpowiednio poukładamy klocki, to wszystko się uda. Halina: Gdy patrzę na Anię, mówię z zachwytem: „Ona to ogarnie”. Anna: A ja mówię mamie, że to pomoc najbliższych i trochę szczęścia Jak to się stało, że trafiłaś do telewizji? Nazwisko pomogło? Halina: Nie mieliśmy z tym nic wspólnego. Anna: Wtedy szefową „Pegaza” była Zuzia Olbrychska, do której trafiłam na praktyki. „Pegaz” to była dla mnie ogromna przygoda intelektualna. Funkcjonowałam tam na zasadzie totalnej pokory. Miałam 22 lata, kiedy współpracowałam przy realizacji materiału o Gustawie Herlingu-Grudzińskim. Przeczytałam jego „Dzieła zebrane”. To była dla mnie wielka szkoła. Ale potem wydawało się, że zupełnie zmienię azymut: po studiach wybrałam podyplomowe College of Europe w Natolinie. Halina: I miałaś wątpliwości. Mówiłaś, że tam jest bankowość, ekonomia i ty nie masz szans. A ja mówiłam: „Jak to nie masz szans? Przecież ten projekt nie kończy się na finansach, a ty świetnie znasz języki”. Anna: Studiowałam więc prawo po angielsku, historię po francusku. I okazało się, że z opanowanym językiem wszystko można przyswoić. Odbyłam staż w Brukseli w Komisji Europejskiej. Poznałam tam wielu ciekawych ludzi, dziennikarzy. Jednym z nich był Matthew Kaminski, który poradził mi, żebym zgłosiła się do Tomka Lisa, bo w Warszawie rusza nowa telewizja. I tak trafiłam do TVN24 do Adama Pieczyńskiego na staż, a właściwie już do pracy. Pamiętam, że jako dziecko zawsze byłaś nieśmiała. Anna: Podobno wielu ludzi telewizji przezwycięża przez pracę lęki i nieśmiałość. Świat jest brutalny, zwłaszcza w mediach. Ale ja broniłam się wiedzą. Akurat wtedy ruszała kampania informacyjna w Polsce przed referendum unijnym. Unia Europejska to był mój grunt. Dużo o niej wiedziałam, byłam jej ciekawa, chciałam, żeby widzowie poznali ją tak jak ja. Halina: A ja byłam z niej bardzo dumna. Chociaż wiedziałam, że telewizja to drapieżne miejsce. Anna: Wszystkie miejsca są drapieżne. Prawnicy, lekarze też mają trudności z przebiciem się, każde miejsce wymaga silnych łokci. I tego trzeba uczyć nasze dzieci. Halina: Ja ciebie „łokci” nie uczyłam. I obawiam się, że twoje dzieci są tak wrażliwe, delikatne, że się też tego nie nauczą. Boję się o nie. Byłaś kiedyś zła na mamę? Anna: No pewnie. Często się nie zgadzamy, ale różnica zdań nie oddala nas od siebie. Bardzo się o nią troszczę, myślę o niej. I pewnie mama ma tak samo wobec mnie. Halina: Pamiętam, jak w piaskownicy dostałaś łopatką po głowie i nie rozumiałaś dlaczego. Nie miałaś odruchu rewanżu, nie wiedziałaś, o co chodzi. Myślę, że to jest ta nauka, którą powinnaś jednak wpoić swoim dzieciom. Lubisz swojego zięcia? Halina: Tak. I moją synową, którą bardzo podziwiam. A dla Maćka mam ogromny szacunek. Uważam, że jest świetnym partnerem dla Ani. Ona ma obok siebie mężczyznę, na którym może polegać, a to bardzo ważne. A jak dzwonię do Maćka i on nie odbiera, to natychmiast oddzwania. Jest niezwykle dobrze wychowany. A teraz przeżywacie armagedon, bo odszedł z telewizji? Halina: Był tam 16 lat. Anna: To żaden armagedon, po prostu zmiana pracy. Liczyliśmy się z tym, że tak się może wydarzyć. I nastąpił dobry moment na zmianę. Ten rok to jakby cezura, żeby zacząć coś nowego. Halina: Maciek ma pełno rozmaitych pomysłów. Jestem więc o niego spokojna. Anna: A ja nie muszę podtrzymywać go na duchu, bo on nie ma ze sobą żadnego problemu. Halina: Pewnie stworzy coś swojego. Pomimo tylu smutnych wydarzeń wyglądacie na szczęśliwe. Halina: Ania ma rodzinę i zawodowo też jej się wszystko układa. A mnie siłę daje właśnie rodzina. I ta najmniejsza Wandeczka, taka cudna. Uznałam, że teraz przez jakiś czas mogę się z Anią spotykać bez obaw, bo nabyła odporność na Covid-19. Anna: Chorowałam ja i dziewczynki. A Jasiek i Maciek nie. I muszę przyznać, że to było bardzo komfortowe chorowanie, bo mój mąż wszystko ogarniał, gdy ja walczyłam z wirusem. Halina: Wyobrażamy sobie, że następne wakacje będą już od niego wolne. Pojedziemy znowu na półwysep, do Zakopanego. Lubicie razem spędzać wakacje? Halina: Bardzo. Zwłaszcza z moimi wnukami, z którymi się bardzo przyjaźnię. Dumne są, że mają taką babcię? Halina: Tak mi się wydaje. Traktują mnie bardzo partnersko. Ostatnio, gdy byliśmy na Helu, a ja wróciłam nieco wcześniej z imprezy, dzieci jeszcze nie spały i wylądowaliśmy razem w łóżku. W takich sytuacjach opowiadamy sobie o wszystkich sekretach świata. Ja weszłam w inny świat, ich świat. I to jest piękne. Anna: Przekrzykują się wzajemnie, przerywając sobie na przemian. Krysia, Hania, Jasiek. A mnie bardzo cieszy, że moja mama jest dla nich kimś tak ważnym w ich życiu. Tak ważnym jak dla mnie.
Anna Kalczyńska zadała mamie kilka pytań przed naszą kamerą. Przy jednym pojawiły się łzy...
Halina Rowicka ze wzruszeniem wspominała zmarłego męża
Anna Kalczyńska dorastała w domu pełnym artystów. Rodzicami dziennikarki i jej rodzeństwa są aktorzy Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński. I choć ojciec gwiazdy TVN zmarł we wrześniu 2019 roku, to pamięć o nim każdego dnia jest tak samo silna. Jak dla najbliższej rodziny Anny Kalczyńskiej wyglądał pierwszy rok bez męża i taty? Halina Rowicka i Anna Kalczyńska w wywiadzie wideo o Krzysztofie Kalczyńskim Podczas sesji do magazynu VIVA! poprosiliśmy Annę Kalczyńską o przeprowadzenie przed naszą kamerą rozmowy z mamą. Prowadząca Dzień Dobry TVN wyjawiła na wizji, że nigdy wcześniej nie wpadła na podobny pomysł, a uważa go za bardzo dobry. W intymnej rozmowie z mamą zostały poruszone tematy dzieciństwa prezenterki, jej życiowych i zawodowych wyborów, a także temat rodzeństwa – Marii i Filipa. Cała trójka świetnie dogaduje się po dziś dzień. „To, że macie taką więź, kochacie się, wspieracie… To jest fantastyczne”, powiedziała przed kamerą VIVY.pl Halina Rowicka. „Nie udałoby się to gdyby nie ty, gdy nie Twoja i taty mądra miłość, którą równo nas obdarzaliście”, zauważyła jej córka. W wywiadzie pojawił się też czas na wspomnienie Krzysztofa Kalczyńskiego, który zmarł ponad rok temu. Anna Kalczyńska zapytała mamę, co powiedziałaby dziś mężowi. To poruszyło aktorkę do łez. „Że dziękuję mu za Was. Chyba tak…”, powiedziała wzruszona Halina Rowicka. „Nie wyobrażam, jak mogłabym przejść przez ten trudny czas – pierwsze miesiące, pierwszy rok od śmierci – gdyby nie Wy. Ty, Marysia i Filip…”, dokończyła wypowiedź. Okazuje się, że brak ojca wpłynął też na brata dziennikarki TVN – Filipa. „On zaczął do mnie nagle mówić – co zabawne – Mamuniu. Czterdziestoletni facet. Nigdy tego nie robił, dopiero jak teraz poczuł, że jest mi bardzo potrzebny. Porobiło się… Wszyscy jesteście mi potrzebni”, podsumowała mama trójki wspaniałych, dorosłych dzieci. Cały piękny wywiad wideo bohaterek nowej VIVY! obejrzysz na górze strony.
Przyjaźnią się, choć są zupełnie inne... Co różni Annę Kalczyńską i jej mamę Halinę Rowicką?
„Różnice międzypokoleniowe zdecydowanie są…”
Anna Kalczyńska i Halina Rowicka, córka i matka, dziennikarka i aktorka. Na co dzień panie łączy jednak rzecz która z pewnością jest ich jednym z największych sukcesów – przyjaźń. O relacji międzypokoleniowej i tym, co daje im radość, bohaterki najnowszego numery VIVY! opowiedziały nam przed kamerą. Halina Rowicka o przyjaźni z córką i jeździe na nartach To była niezwykła sesja zdjęciowa. Na planie spotkały się uznana aktorka Halina Rowicka i jej uwielbiana przez widzów córka Anna Kalczyńska. Między paniami od początku widać było pełne zrozumienie i magiczną energię, dlatego w przerwie między ujęciami postanowiliśmy zapytać o sekret tej pięknej relacji. Okazuje się, że od lat wychodzi ona bez względu na różnicę wieku. „Przyjaźń nam się udaje, ale różnice pokoleniowe między nami zdecydowanie są”, powiedziała nam Halina Rowicka. „Ja jestem na pewno bardziej konserwatywna, osadzona w tradycji, inaczej patrzę na świat. Ale styl bycia, moda, sport - staram się nadążać. Szczególnie w sporcie, w jeździe na nartach, ciągniesz mnie z rodzeństwem do przodu”, powiedziała nam aktorka. Anna Kalczyńska, która prowadziła wywiad z mamą zastanawiała się, dlaczego rodzice zaczęli późno jeździć na nartach. Okazuje się, że rozbuchali w sobie tę pasję dopiero około 40. roku życia. „Praca w teatrze wykluczała nam możliwość wyjazdu zimą, bo po prostu pracowaliśmy niemal cały czas – od września do czerwca były non stop przedstawienia”, odpowiedziała mama prezenterki TVN, która dziś stara się nadrabiać czas który kiedyś poświęcała wyzwaniom zawodowym. Co jeszcze zdradziły nam bohaterki nowej VIVY? Zobacz pierwszą część rozmowy wideo do końca.
Anna Kalczyńska: „Świat jest brutalny, zwłaszcza w mediach. Ale ja broniłam się wiedzą”
Dziennikarka szczerze o początkach kariery. Dlaczego nie poszła w ślady rodziców?
Anna Kalczyńska wychowywała się w artystycznym domu. Ale dziennikarka nie poszła w ślady rodziców Haliny Rowickiej i Krzysztofa Kalczyńskiego. Dlaczego nie została aktorką? O tym opowiedziała w szczerym wywiadzie Krystynie Pytlakowskiej. ,,Gdy patrzę na Anię, mówię z zachwytem: „Ona to ogarnie”, dodaje w rozmowie Halina Rowicka. Halinko, rozmawiałaś z Krzysztofem o wychowaniu Ani? Halina: Nie. Nie bardzo chcieliśmy wpisywać ją w nasz zawód – zdawaliśmy sobie sprawę, że nie jest łatwy. Niesie ze sobą wiele wyrzeczeń i problemów. Anna: A jednak rodzicom wiele się udało. Wyjechałam do cioci Ali, do Belgii, i tam zetknęłam się z językiem francuskim. Potem więc w Warszawie poszłam do szkoły francuskiej, równocześnie ucząc się gry na pianinie w szkole muzycznej. Halina: Krzysztof był muzykiem, grał na wiolonczeli i fortepianie, skończył Wyższą Szkołę Muzyczną jako reżyser dźwięku. Pewnie stąd u Ani zainteresowanie muzyką. A my cieszyliśmy się, że poszerza horyzonty i że jest wrażliwa na sztukę. Anna: To tata zaprowadził mnie na egzamin do szkoły muzycznej, to z tatą pierwszy raz weszłam do szkoły pełnej obcokrajowców. Tata uczył mnie odwagi i kochał mnie bezwarunkowo. Był zazdrosny o Twoich chłopaków? Anna Kalczyńska: Nie. Zawsze się cieszył nowo poznaną osobą. Był bardzo kontaktowy i lubił kontakty z młodymi ludźmi. Gdy zaprosiłam kiedyś kolegów ze studiów, takie międzynarodowe grono, tata przyniósł albumy i pokazywał im zdjęcia, jak występował na Bałkanach. Halina: Ja też jestem bardzo blisko z przyjaciółmi Ani. Spędzam z nimi część wakacji, jeżdżę z nimi na nartach. Kiedy Ania i Maciek byli w Zakopanem, zadzwonili, że właśnie przyjechał ich przyjaciel Adam. A ja na to, że może jednak bym do nich dojechała w takim razie. Ania: Mama ma młodą duszę. Halina: Trzeba się odmładzać. Krzysztof też miał coś z takiej naiwności dziecka. Był już starszym panem, ale nigdy nie widziałam w nim staruszka. Dla mnie pozostał młody, z młodą osobowością. Anna: Tata zmarł na fizyczność, która nie pasowała do jego umysłu. Halina: Umarł w biegu. Wprawdzie chorował przez te ostatnie dwa miesiące, ale nie leżał w łóżku. Pamiętam, jak na ostatnim obiedzie rodzinnym siedzieliśmy wszyscy przy stole, łącznie z dziećmi Filipa i Ani, a Krzysztof jadł z apetytem. Przygotowałam mu wtedy wątróbki z drobiu, które bardzo lubił. Nie powiesz mi, Halinko, że lubisz gotować! Halina: Z czasem mi się to pojawiło. Teraz gotuję głównie dla dzieci Filipa. A podczas tamtego obiadu Krzysztof pierwszy wstał od stołu, przysiadł koło mnie z kompotem, którym się zachłysnął. Wezwaliśmy więc pogotowie. Przyjechało i spytali, czy znieść go na noszach, a Krzysztof na to, że zejdzie sam. Był o 14 lat ode mnie starszy, ale ja nigdy tej różnicy nie czułam. Byliśmy partnerami. Zaraził mnie pasją pływania i innymi sportami. Anna: To jest też w naszych genach. Pływanie w morzu, bieganie, Marysia i Filip startują w triathlonie i runmageddonie. To przejęłaś od ojca. A co od mamy? Anna: Mnóstwo. Miłość do książek, wrażliwość na słowo. Właściwie wszystko. Delikatność, czułość, zainteresowanie światem. Życzliwość, gościnność, towarzyskość. Halina: Ja po mojej mamie mam pracowitość, choć nie jestem jakimś tytanem pracy. Anna: A ja o tobie zawsze mówiłam, że jesteś siłaczką. Praca zawsze była dla ciebie na pierwszym miejscu. Pomogłaś mi wymyślić siebie w roli matki pracującej, czyli osoby, dla której rodzina jest na pierwszym miejscu, ale która dba o swoją zawodową ścieżkę. Dzięki tobie wiem, jakie to ważne, by to wyważyć. A jednak nie chciała, żebyś była aktorką. Anna: Nie chciała, ale ja też nie chciałam. Natomiast pamiętam, jak kiedyś dostałam ofertę dodatkowej pracy i myślałam, by ją odrzucić, bo przecież sobie nie poradzę: telewizja, nowy projekt, a przecież dom, rodzina. A mama mówi: „To oczywiste, że sobie poradzisz. Dasz radę, wszystko się poukłada”. Mama tak właśnie podchodzi do życia. Uważa, że jeśli odpowiednio poukładamy klocki, to wszystko się uda. Halina: Gdy patrzę na Anię, mówię z zachwytem: „Ona to ogarnie”. Anna: A ja mówię mamie, że to pomoc najbliższych i trochę szczęścia. Jak to się stało, że trafiłaś do telewizji? Nazwisko pomogło? Halina: Nie mieliśmy z tym nic wspólnego. Anna: Wtedy szefową „Pegaza” była Zuzia Olbrychska, do której trafiłam na praktyki. „Pegaz” to była dla mnie ogromna przygoda intelektualna. Funkcjonowałam tam na zasadzie totalnej pokory. Miałam 22 lata, kiedy współpracowałam przy realizacji materiału o Gustawie Herlingu-Grudzińskim. Przeczytałam jego „Dzieła zebrane”. To była dla mnie wielka szkoła. Ale potem wydawało się, że zupełnie zmienię azymut: po studiach wybrałam podyplomowe College of Europe w Natolinie. Halina: I miałaś wątpliwości. Mówiłaś, że tam jest bankowość, ekonomia i ty nie masz szans. A ja mówiłam: „Jak to nie masz szans? Przecież ten projekt nie kończy się na finansach, a ty świetnie znasz języki”. Anna: Studiowałam więc prawo po angielsku, historię po francusku. I okazało się, że z opanowanym językiem wszystko można przyswoić. Odbyłam staż w Brukseli w Komisji Europejskiej. Poznałam tam wielu ciekawych ludzi, dziennikarzy. Jednym z nich był Matthew Kaminski, który poradził mi, żebym zgłosiła się do Tomka Lisa, bo w Warszawie rusza nowa telewizja. I tak trafiłam do TVN24 do Adama Pieczyńskiego na staż, a właściwie już do pracy. Pamiętam, że jako dziecko zawsze byłaś nieśmiała. Anna: Podobno wielu ludzi telewizji przezwycięża przez pracę lęki i nieśmiałość. Świat jest brutalny, zwłaszcza w mediach. Ale ja broniłam się wiedzą. Akurat wtedy ruszała kampania informacyjna w Polsce przed referendum unijnym. Unia Europejska to był mój grunt. Dużo o niej wiedziałam, byłam jej ciekawa, chciałam, żeby widzowie poznali ją tak jak ja. Halina: A ja byłam z niej bardzo dumna. Chociaż wiedziałam, że telewizja to drapieżne miejsce. Anna: Wszystkie miejsca są drapieżne. Prawnicy, lekarze też mają trudności z przebiciem się, każde miejsce wymaga silnych łokci. I tego trzeba uczyć nasze dzieci. Halina: Ja ciebie „łokci” nie uczyłam. I obawiam się, że twoje dzieci są tak wrażliwe, delikatne, że się też tego nie nauczą. Boję się o nie. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 14 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
Anna Kalczyńska poruszająco o tacie: „Uczył mnie odwagi i kochał mnie bezwarunkowo”
Anna Kalczyńska jest cenioną dziennikarką i cieszy się ogromną sympatią widzów. Czy nigdy nie myślała o tym, by spróbować swoich sił jako aktorka? Wychowywała się w artystycznym domu. Ale rodzice - aktorzy, nie chcieli dla niej takiej przyszłości. Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński zaszczepili w córce miłość do sztuki, ale przede wszystkim dali jej niesamowite wsparcie. To właśnie im zawdzięcza to, kim dziś jest. Co Anna Kalczyńska i mama, Halina Rowicka zdradziły Krystynie Pytlakowskiej w nowym wywiadzie? Anna Kalczyńska o dzieciństwie Byłaś pierwszym dzieckiem? Anna: Tak, chociaż nie mogę przyznać, że jakoś mnie wyróżniano. Rodzicom udało się rozłożyć swoją miłość sprawiedliwie. Jest piękna historia związana z moimi narodzinami. Miałam być wymarzonym synem. To były lata, kiedy jeszcze nie przeprowadzano wszystkich badań prenatalnych. Kwiecień 1976, szpital przy placu Starynkiewicza – urodziłam się w nocy i wtedy tata dowiedział się, że już ma dziecko. Ale cały czas nie wiedział, czy to córka, czy syn. Halina: Był z kolegą, Bartkiem. Zaparkowali przed szpitalem i nabierali odwagi, żeby pójść do strażnika zadać mu to ważne pytanie. W końcu Krzysztof powiedział, że idzie. Anna: Zapytał o Halinę Rowicką-Kalczyńską i czy to córka, czy syn. Strażnik spojrzał na tatę, a widząc bardzo przejętego mężczyznę, wiedział, że wszyscy czekają na pierworodnego syna. Oświadczył więc, że to syn. A tata przez cały wieczór opijał z teatrem pojawienie się na świecie małego Piotrusia. Tak więc Piotrusiem byłam przez jeden dzień. Halina: Powiedział potem, że chyba za duży napiwek dał portierowi, który chciał go dowartościować, wprowadzając w błąd, że ma syna. A jak wspominasz dzieciństwo pomiędzy dwojgiem artystów? Anna: Było absolutnie cudowne. To były takie czasy, że brakowało wszystkiego, a jednak nie brakowało nam niczego. Mieliśmy mamę, tatę pracujących i spełnionych zawodowo. Halina: Mieszkaliśmy przy Łowickiej, niedaleko telewizji, więc miałam blisko do pracy. Po próbach w teatrze jechało się na próby do telewizji i nagrania. Często bardzo wielu kolegów lądowało potem u nas. I wszystko wydawało się takie proste. Anna: Były dwie babcie. Jedna na wsi, druga w mieszkaniu na Powiślu. Jedna mieszczańska, druga zabierająca nas w pole na sianokosy. No i była cudowna opiekunka, pani Wala, tak nam oddana, jakbyśmy byli jej drugą rodziną. Halinko, rozmawiałaś z Krzysztofem o wychowaniu Ani? Halina: Nie. Nie bardzo chcieliśmy wpisywać ją w nasz zawód – zdawaliśmy sobie sprawę, że nie jest łatwy. Niesie ze sobą wiele wyrzeczeń i problemów. Anna: A jednak rodzicom wiele się udało. Wyjechałam do cioci Ali, do Belgii, i tam zetknęłam się z językiem francuskim. Potem więc w Warszawie poszłam do szkoły francuskiej, równocześnie ucząc się gry na pianinie w szkole muzycznej. Halina: Krzysztof był muzykiem, grał na wiolonczeli i fortepianie, skończył Wyższą Szkołę Muzyczną jako reżyser dźwięku. Pewnie stąd u Ani zainteresowanie muzyką. A my cieszyliśmy się, że poszerza horyzonty i że jest wrażliwa na sztukę. Anna: To tata zaprowadził mnie na egzamin do szkoły muzycznej, to z tatą pierwszy raz weszłam do szkoły pełnej obcokrajowców. Tata uczył mnie odwagi i kochał mnie bezwarunkowo. Był zazdrosny o Twoich chłopaków? Anna: Nie. Zawsze się cieszył nowo poznaną osobą. Był bardzo kontaktowy i lubił kontakty z młodymi ludźmi. Gdy zaprosiłam kiedyś kolegów ze studiów, takie międzynarodowe grono, tata przyniósł albumy i pokazywał im zdjęcia, jak występował na Bałkanach. Halina: Ja też jestem bardzo blisko z przyjaciółmi Ani. Spędzam z nimi część wakacji, jeżdżę z nimi na nartach. Kiedy Ania i Maciek byli w Zakopanem, zadzwonili, że właśnie przyjechał ich przyjaciel Adam. A ja na to, że może jednak bym do nich dojechała w takim razie. Ania: Mama ma młodą duszę. Halina: Trzeba się odmładzać. Krzysztof też miał coś z takiej naiwności dziecka. Był już starszym panem, ale nigdy nie widziałam w nim staruszka. Dla mnie pozostał młody, z młodą osobowością. Anna: Tata zmarł na fizyczność, która nie pasowała do jego umysłu. Halina: Umarł w biegu. Wprawdzie chorował przez te ostatnie dwa miesiące, ale nie leżał w łóżku. Pamiętam, jak na ostatnim obiedzie rodzinnym siedzieliśmy wszyscy przy stole, łącznie z dziećmi Filipa i Ani, a Krzysztof jadł z apetytem. Przygotowałam mu wtedy wątróbki z drobiu, które bardzo lubił. Nie powiesz mi, Halinko, że lubisz gotować! Halina: Z czasem mi się to pojawiło. Teraz gotuję głównie dla dzieci Filipa. A podczas tamtego obiadu Krzysztof pierwszy wstał od stołu, przysiadł koło mnie z kompotem, którym się zachłysnął. Wezwaliśmy więc pogotowie. Przyjechało i spytali, czy znieść go na noszach, a Krzysztof na to, że zejdzie sam. Był o 14 lat ode mnie starszy, ale ja nigdy tej różnicy nie czułam. Byliśmy partnerami. Zaraził mnie pasją pływania i innymi sportami. Anna: To jest też w naszych genach. Pływanie w morzu, bieganie, Marysia i Filip startują w triathlonie i runmageddonie. To przejęłaś od ojca. A co od mamy? Anna: Mnóstwo. Miłość do książek, wrażliwość na słowo. Właściwie wszystko. Delikatność, czułość, zainteresowanie światem. Życzliwość, gościnność, towarzyskość. Halina: Ja po mojej mamie mam pracowitość, choć nie jestem jakimś tytanem pracy. Anna: A ja o tobie zawsze mówiłam, że jesteś siłaczką. Praca zawsze była dla ciebie na pierwszym miejscu. Pomogłaś mi wymyślić siebie w roli matki pracującej, czyli osoby, dla której rodzina jest na pierwszym miejscu, ale która dba o swoją zawodową ścieżkę. Dzięki tobie wiem, jakie to ważne, by to wyważyć. A jednak nie chciała, żebyś była aktorką. Anna: Nie chciała, ale ja też nie chciałam. Natomiast pamiętam, jak kiedyś dostałam ofertę dodatkowej pracy i myślałam, by ją odrzucić, bo przecież sobie nie poradzę: telewizja, nowy projekt, a przecież dom, rodzina. A mama mówi: „To oczywiste, że sobie poradzisz. Dasz radę, wszystko się poukłada”. Mama tak właśnie podchodzi do życia. Uważa, że jeśli odpowiednio poukładamy klocki, to wszystko się uda. Halina: Gdy patrzę na Anię, mówię z zachwytem: „Ona to ogarnie”. Anna: A ja mówię mamie, że to pomoc najbliższych i trochę szczęścia. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 14 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
Halina Rowicka i Anna Kalczyńska: „Często się nie zgadzamy, ale różnica zdań nie oddala nas od siebie”
Mama i córka o rodzinnych relacjach i o tym, jak pogodzić się ze stratą najbliższych
To miała być rozmowa o więzi matki i córki. I była, ale zyskała także inny – egzystencjalny wymiar. Jak odnaleźć się w życiu po odejściu ukochanej osoby, w czym tkwi sekret udanych rodzinnych relacji i czy matka i córka mogą się przyjaźnić, Halina Rowicka i Anna Kalczyńska zdradzają Krystynie Pytlakowskiej. Po odejściu kogoś bliskiego codzienność nabiera innego wymiaru? Halina: Na pewno. Mnie ratowało to, że mam troje dzieci. Ania sama nie dałaby rady opiekować się ojcem i mną, bo też ma swoją trójkę. Natomiast Marysia, najmłodsza córka, przyjechała z zagranicy opiekować się Krzysztofem i była u nas dwa tygodnie, nawet tego ostatniego dnia jego życia. Została wtedy ze mną, natychmiast umościła się na tapczanie, gdzie zwykle leżał Krzysztof, i razem spałyśmy, oglądałyśmy filmy. Marysia zagospodarowała mój czas. Żyłam w trójkącie. Jednego dnia Ania, następnego Filip, no i Marysia. Nie było żadnych dyżurów. Czuliśmy tylko, że chcemy być razem. Anna: A potem, w listopadzie, pojechaliśmy do Maroka. Zabrałam tam mamę na tydzień, a ona w autobusie jeszcze płakała, trzymając moje dzieci na kolanach. Halina: Miałam wątpliwości, czy wyjechać – Krzysztof zmarł 10 września i to było niecałe dwa miesiące po jego śmierci. Ale dzieci Ani są tak czułe i wszystko rozumieją, wspierały mnie bardzo psychicznie, chociaż wcześniej też przeżyły cios, bo odeszła siostra Krzysztofa, którą bardzo lubiły. A on mówił, że Ala ciągnie go za sobą do grobu. Było w tym coś niesamowitego, bo jego choroba zaczęła się właśnie w momencie odejścia Alicji. Wtedy zaczął słabnąć. Anna: Moje dzieci rozumieją śmierć – w tym samym okresie przeżyły też odejście niani, która wychowywała je od początku. Nie chciała obciążać dzieci swoim cierpieniem. Po prostu zniknęła z dnia na dzień. Nagromadzenie tych strat było dla moich dzieci naprawdę trudne do przeżycia. Dla mnie zresztą też. Jaka więc rodzi się wtedy więź pomiędzy matką a córką? Anna: Do tamtej pory byłyśmy bardzo blisko ze sobą, chociaż trudno to nazwać przyjaźnią. To głębsza więź niż przyjaźń. O pewnych rzeczach się z matką nie rozmawia. Anna: Tata czasami próbował rozmawiać ze mną na tematy, które ja chciałam pominąć milczeniem. Nie dotyczyły nawet mnie, a jego samego. To było onieśmielające. Wydawało mi się, że więź pomiędzy ojcem a córką nie powinna być przekroczona. I że ja nie chcę o pewnych sprawach wiedzieć. Mamie też nie zwierzam się z moich bardzo intymnych historii, ale prawie o wszystkim rozmawiamy. Nasza więź bardzo się zmieniła. Czułam, że to, co się stało, było dla mamy strasznym ciosem, natomiast ja miałam oparcie w dzieciach i mężu. To mama straciła kogoś, na kim mogła się oprzeć, wypłakać i przytulić. Staram się więc, jak mogę, żebym to ja stała się teraz dla niej oparciem. Halina: Po odejściu kogoś bliskiego życie natychmiast się zmienia, ale dzięki rodzinie nie musi być smutne. Jest Ania, jest Filip z czwórką dzieci – Wandeczka, nasza siódma wnuczka, urodziła się już po śmierci Krzysztofa. Jestem bogata! Anna: Pamiętam, gdy umarła mama mojej mamy. Mama powiedziała, że została opuszczona, że teraz jest sierotą. Uderzyło mnie to. Jak to? Mówiłam, że przecież ma nas. Nie potrafiłam zrozumieć tego ogromnego bólu, którego nic nie zasklepi. Halina: Miałyśmy z mamą bardzo silną więź. Ona kochała mnie bezkrytycznie. Zawsze mnie broniła, upominała moje dzieci: „Wykończycie tę matkę, dajcie jej wypocząć”. Ja byłam zawsze w centrum jej myśli. Dopiero teraz sobie uświadomiłam, jak wielka to była miłość. Natomiast ja siebie nie usprawiedliwiam, znam swoje wady i zalety. Ania też nie patrzy na mnie tak bezkrytycznie, chociaż się bardzo kochamy. Anna: Tata był wybuchowy, pełen temperamentu. Rodzice się ścierali, ale na koniec przeważało wzajemne uwielbienie. Tata był kolorowy, miał wiedzę, ostre poglądy, potrafił też być kontrowersyjny, apodyktyczny, zdarzało mu się obrazić przyjaciół. Ale robił to z powodu swojej pasji. Z mamą jest inaczej? Anna: Mama jest inna. Delikatna, taktowna, wrażliwa. Lubię z nią posiedzieć na tej kanapie. Opowiadamy sobie wtedy naszą historię. Po tacie, Anna Kalczyńska przejęła miłość do sportu i muzyki. A po mamie? Anna: Mnóstwo. Miłość do książek, wrażliwość na słowo. Właściwie wszystko. Delikatność, czułość, zainteresowanie światem. Życzliwość, gościnność, towarzyskość. Halina: Ja po mojej mamie mam pracowitość, choć nie jestem jakimś tytanem pracy. Anna: A ja o tobie zawsze mówiłam, że jesteś siłaczką. Praca zawsze była dla ciebie na pierwszym miejscu. Pomogłaś mi wymyślić siebie w roli matki pracującej, czyli osoby, dla której rodzina jest na pierwszym miejscu, ale która dba o swoją zawodową ścieżkę. Dzięki tobie wiem, jakie to ważne, by to wyważyć. A jednak nie chciała, żebyś była aktorką. Anna: Nie chciała, ale ja też nie chciałam. Natomiast pamiętam, jak kiedyś dostałam ofertę dodatkowej pracy i myślałam, by ją odrzucić, bo przecież sobie nie poradzę: telewizja, nowy projekt, a przecież dom, rodzina. A mama mówi: „To oczywiste, że sobie poradzisz. Dasz radę, wszystko się poukłada”. Mama tak właśnie podchodzi do życia. Uważa, że jeśli odpowiednio poukładamy klocki, to wszystko się uda. Halina: Gdy patrzę na Anię, mówię z zachwytem: „Ona to ogarnie”. Anna: A ja mówię mamie, że to pomoc najbliższych i trochę szczęścia. (...) Byłaś kiedyś zła na mamę? Anna: No pewnie. Często się nie zgadzamy, ale różnica zdań nie oddala nas od siebie. Bardzo się o nią troszczę, myślę o niej. I pewnie mama ma tak samo wobec mnie. Halina: Pamiętam, jak w piaskownicy dostałaś łopatką po głowie i nie rozumiałaś dlaczego. Nie miałaś odruchu rewanżu, nie wiedziałaś, o co chodzi. Myślę, że to jest ta nauka, którą powinnaś jednak wpoić swoim dzieciom. (...) Lubicie razem spędzać wakacje? Halina: Bardzo. Zwłaszcza z moimi wnukami, z którymi się bardzo przyjaźnię. Dumne są, że mają taką babcię? Halina: Tak mi się wydaje. Traktują mnie bardzo partnersko. Ostatnio, gdy byliśmy na Helu, a ja wróciłam nieco wcześniej z imprezy, dzieci jeszcze nie spały i wylądowaliśmy razem w łóżku. W takich sytuacjach opowiadamy sobie o wszystkich sekretach świata. Ja weszłam w inny świat, ich świat. I to jest piękne. Anna: Przekrzykują się wzajemnie, przerywając sobie na przemian. Krysia, Hania, Jasiek. A mnie bardzo cieszy, że moja mama jest dla nich kimś tak ważnym w ich życiu. Tak ważnym jak dla mnie. Cały wywiad z Anną Kalczyńską i Haliną Rowicką dostępny w nowe VIVIE!, od 14 stycznia w punktach sprzedaży w całej Polsce, a także na stronie hitsalonik.pl. Co jeszcze w nowej VIVIE! 1/2021? Maria Dębska o niezależnych kobietach – matce reżyserce Kindze Dębskiej, ikonie lat 60. Kalinie Jędrusik, którą zagrała, i o… sobie. Mariusz Wilczyński - malarz, performer, twórca animacji, bezkompromisowy artysta. Jego „Zabij to i wyjedź z tego miasta”, jako pierwszy film animowany w historii Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, zdobył Złote Lwy. Grzegorz Skawiński - Zaskakujące życie rockmana w czasach pandemii. Kamala Harris - pierwsza w historii Stanów Zjednoczonych kobieta wiceprezydent – urodziła się, by zmieniać świat i pokonywać uprzedzenia. A także w Viva! Podróże Méribel i Val Thorens, Sankt Anton i Lech, Davos i Sankt Moritz, Madonna di Campiglio i Zakopane – top lista najsłynniejszych zimowych kurortów. Czy w tym roku poszusujemy i gdzie?