Kolejne pokolenia nucą jej hity. Halina Kunicka zdradza, co dziś daje jej radość. Słowa legendy polskiej estrady poruszają
Halina Kunicka niedawno świętowała kolejny rozdział swojego życia i z niezwykłą szczerością mówi o upływie czasu, świecie i wdzięczności. „Życie mnie rozpieściło”, wyznaje artystka, podsumowując drogę, która stała się częścią historii polskiej muzyki.
Są takie głosy, które nie przemijają razem z epoką. Są takie nazwiska, które brzmią jak synonim klasy. Halina Kunicka – artystka, która od lat 60. rozświetla polską scenę – niedawno świętowała 88. urodziny. W jednym z najnowszych wywiadów z czułością i szczerością podsumowała swoją drogę, mówiąc jedno zdanie, które wybrzmiewa jak piękna klamra: „Życie mnie rozpieściło”. Halina Kunicka: legenda polskiej estrady Halina Kunicka przyszła na świat 18 lutego 1938 r. we Lwowie. Jej nazwisko z biegiem lat stało się jednak czymś więcej niż podpisem pod piosenką. To synonim klasy, scenicznej kultury i elegancji, która nie poddaje się modom. Na scenie pojawiła się już w latach 50., jednak prawdziwy rozkwit jej kariery przypadł na lata 60. i 70. To wtedy jej głos stał się rozpoznawalny w całym kraju i na stałe wpisał się w muzyczną codzienność Polaków. Rozbrzmiewał w radioodbiornikach, wybrzmiewał na festiwalach, towarzyszył chwilom radości i wzruszeń. „Czumbalalajka”, „Orkiestry dęte” czy „Niech no tylko zakwitną jabłonie” do dziś wywołują natychmiastowe skojarzenia i emocje. W jej interpretacjach była subtelność, ale i wyraźne emocje, które trafiały prosto do słuchaczy. Potrafiła śpiewać tak, że piosenka nie kończyła się wraz z ostatnim dźwiękiem – zostawała w pamięci, w sercu, w osobistych wspomnieniach. Halina Kunicka występowała na scenach w Polsce i Europie, a jej talent zyskał uznanie także poza krajem. Nagrody zdobyte w Tokio, Sopocie i Dreźnie stały się potwierdzeniem, że jej artystyczna osobowość wykracza daleko poza lokalny kontekst. Przez dekady pozostawała wierna estradzie – z tą samą elegancją, sceniczną kulturą i uważnością wobec publiczności. To właśnie ta konsekwencja i budowana latami więź sprawiają, że jej głos nadal wybrzmiewa blisko, jak dobrze znana melodia, do której chce się wracać. Czytaj też: Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem... Halina Kunicka niedawno świętowała urodziny. Tak mówi o życiu 18 lutego artystka świętowała swoje 88. Urodziny. W jednym z najnowszych wywiadów nie kryła emocji i podzieliła się refleksją na temat otaczającej ją rzeczywistości. Przyznała, że świat, który dziś obserwuje – również przez pryzmat programów telewizyjnych – nie zawsze sprzyja pogodzie ducha. Mówiła o upływie czasu, o tym, jak z biegiem lat zmienia się perspektywa i jak inaczej patrzy się na rzeczywistość. A jednak w jej słowach wybrzmiała nuta wdzięczności. Podkreśliła, że świadomość przeżytych lat, doświadczeń i drogi, którą przeszła, daje jej poczucie spełnienia. To dojrzała refleksja kobiety, która widziała wiele i potrafi spojrzeć na swoje życie z czułością. „Odzwyczaiłam się, szczerze mówiąc, od optymizmu, bo i świat, i moja sytuacja, i upływ czasu, i wszystko co się wokół mnie, kiedy oglądam na przykład jakieś programy w telewizji, tego co się dzieje na świecie, i u nas i tak dalej, nie przyczynia się do tego, że jestem pełna radości, ale z drugiej strony myślę sobie, zaraz chwilkę, przecież dożyłaś prawie 100 lat”, komentowała w rozmowie z Moniką Tarką dla Radia Pogoda. Sprawdź też: Hit PRL-u znała cała Polska. Nie zgadniesz, której piosenki Halina Kunicka nie lubi śpiewać. A to jej największy przebój! „Życie mnie rozpieściło”: słowa Haliny Kunickiej poruszają Najmocniej wybrzmiało jednak jedno zdanie. „Życie mnie rozpieściło”, dodała. Krótkie, proste, a jednocześnie niosące w sobie ciężar całego życia. Halina Kunicka zawarła w nim wdzięczność, dystans i świadomość drogi, którą przeszła – bez patosu, bez wielkich deklaracji, za to z klasą. Halina Kunicka nie ukrywa, że radość nie zawsze przychodzi łatwo. Świat się zmienia, tempo życia przyspiesza, a perspektywa z biegiem lat staje się bardziej wymagająca. A jednak to, co budowała przez dekady, wciąż jest jej siłą. Relacja ze słuchaczami – ta prawdziwa, niewymuszona – pozostaje fundamentem. „To mi daje radość, to mi daje takie poczucie, że było fajnie”, mówiła. Halina Kunicka dla wielu pozostaje symbolem pogody ducha. Jej historia to opowieść o wytrwałości, scenicznej klasie i lojalności wobec publiczności. A jej słowa „Życie mnie rozpieściło” brzmią jak puenta napisanej z rozmachem historii – historii artystki, która nie przestaje wzruszać i inspirować.
Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem...
W trudnym czasie nie mogła liczyć na syna
Gdy jej pierwszy i jednocześnie jedyny syn przyszedł na świat, miała trzydzieści lat. Marcin Kydryński był owocem miłości Haliny Kunickiej oraz nieżyjącego już Lucjana Kydryńskiego. W rodzinnym domu spędził najbardziej szczęśliwe i błogie lata młodości. Dorastał w miłości do sztuki, a w szczególności muzyki. Mama była dla niego najbliższą osobą. Z czasem jednak zaczęli się od siebie oddalać... „Przez długie lata Marcin był pogodnym i radosnym chłopcem. To się zmieniło od czasu, kiedy zaczął studia. Coraz bardziej stawał się osobnym bytem”, wspominała smutno wokalistka. Tekst aktualizowany 18.02.2024 r. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 24.02.2025 r.] Marcin Kydryński: rodzice „Miałem rodziców pełnych miłości, wspierających, którzy powtarzali mi, że jestem supergość i mogę wszystko, jeśli tylko się do tego przyłożę. Dali mi silną bazę, a potem pełną wolność" — mówił kompozytor Marcin Kydryński w wywiadzie dla Pani sprzed lat. Na świat przyszedł w maju 1968 roku w warszawskim szpitalu przy Książęcej. Jego narodziny ogłoszono w okolicznościach nietypowych, bo... komunikat wydano w telewizji. Nowinę przekazał jego ojciec, Lucjan Kydryński. Na uroczyście, a zarazem dramatycznie wybrzmiewające słowa: A dzisiaj Halina Kunicka nie wystąpi przed państwem, bo właśnie urodziła mi syna — cała Polska wstrzymała oddech. Młody Kydryński dorastał otoczony muzyką i miłością. Miał pięć lat gdy zdał sobie sprawę, jak uwielbiana przez tłumy jest jego mama. „Zdziwiło mnie, że tylu ludzi przyszło, żeby zobaczyć moją mamę. Ja bez szczególnego podekscytowania oglądałem ją na co dzień w kuchni czy salonie" — przyznał w rozmowie dla magazynu Pani. I dodał, że pomimo wszystko rozpoznawalność rodziców nie wpływała na jego komfort życia. „Mieszkaliśmy na 11. piętrze w bloku o surowej sowieckiej urodzie przy ulicy Miączyńskiej. Po paru latach przeprowadziliśmy się do stumetrowego mieszkania w starej kamienicy, blisko Sejmu. Mama mieszka tam do dzisiaj. Żyliśmy bez blichtru. Gdy tata zrobił prawo jazdy w wieku 50 lat, to jeździł starym "maluchem", który się nieustająco psuł. Przez całą zimę wyciągał z niego akumulator i kładł na kaloryferze w przedpokoju. [...] Tak bywa, kiedy ma się w domu mnóstwo miłości, wtedy nawet haniebny, kompromitujący w oczach całego świata syf PRL-u wspomina się z łezką w oku". Zawodowe wyjazdy rodziców pogłębiały marzenia o zwiedzaniu świata. Syn nigdy im nie towarzyszył w dalszych podróżach. „To marzenie wzmacniały książki, które miałem w domu, atlasy. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie w każdym w ogóle są książki, więc przyznaję — pod tym względem byłem uprzywilejowany", wspominał. Zdawałoby się, że nigdy niczego mu nie brakowało, lecz mama i ojciec starali się nauczyć go życia według własnych reguł. Marcin Kydryński nie mógł liczyć, że będzie miał wszystko, co chce na wyciągnięcie ręki. Aby spełniać marzenia, imał się wielu zajęć. „Ja, żeby zarobić na własną, zresztą żałosną gitarę, pracowałem na saksach jako kamieniarz, niańka, stolarz. Struny gotowałem w kotle, żeby je odświeżyć, bo nie miałem pięciu dolarów na nowe w peweksie, a na krajowych nijak nie szło grać — zwierzał się syn piosenkarki i dziennikarza. „Czy mama nie miała tych pięciu dolarów? Znalazłaby. Jestem jednak z serca wdzięczny rodzicom, że dawali mi zawsze najpierw wędkę, nie rybę. Mądrze", dodał w magazynie Pani. ZOBACZ: Marcin Kydryński w poruszających słowach wspomina ojca: "Wciąż pozostaje kompasem, drogowskazem, przewodnikiem" Marcin Kydryński i Halina Kunicka — jak wygląda relacja matki i syna? Gdy Marcin Kydryński wkroczył w dorosłe życie, jego relacja z rodzicami zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni... „Przez długie lata Marcin był pogodnym i radosnym chłopcem. To się zmieniło od czasu, kiedy zaczął studia. Coraz bardziej stawał się osobnym bytem. [...] Nieraz zastanawialiśmy się, czy nie popełniamy jakichś błędów. Jak to się stało, że z otwartego dziecka zmienił się w kogoś innego, że zupełnie zmieniła się jego osobowość? Zbudował sobie świat, do którego nie mieliśmy dostępu", wspominała ze smutkiem Halina Kunicka. (cyt. styl.interia.pl) Jak z kolei przyznaje on sam, nadszedł etap w jego życiu, kiedy to zamknął się w sobie i przestał dopuszczać do siebie najbliższych. Ucieczki do innych krajów, całkowite odcięcie oraz izolacja... Czy to efekt traumy, tęsknoty za przepracowanymi rodzicami? Kydryński nigdy tak nie uważał. „Nie pamiętam, żeby mi rodziców brakowało. Wyjeżdżali, ale dla mnie to było coś naturalnego. Rodzice podróżują, a potem wracają. Na pewnym etapie ta nieobecność była mi wręcz na rękę, wraz z pojawieniem się w moim życiu wątku erotycznego", mówił. I przyznał, że zdaje sobie sprawę, że skrzywdził tym przede wszystkim mamę, z którą niegdyś był bardzo blisko. To ona była powierniczką najskrytszych sekretów, idealnym kompanem do osobistych rozmów... Dom rodzinny opuścił, mając 21 lat, sentymenty chowając do kieszeni. „Od tego czasu nasze relacje zaczęły się zmieniać. Dziś wzruszają mnie filmy takie jak "Erratum" czy "Mój rower", o poszukiwanej, a czasem odnalezionej więzi między rodzicami i dziećmi. Na swoje życie tych wzruszeń przełożyć nie umiem", mówił w 2015 roku. Choć jego relacja z mamą nie jest już taka jak kiedyś, Halina Kunicka doskonale wie, że może liczyć na syna w krytycznych sytuacjach. Nie zawsze jednak tak było. Potem zachorował Lucjan Kydryński, a Marcin znikał, uciekając od nieuchronnego... „Gdy tata odszedł, nie potrafiłem wypełnić pustki w mamy życiu. [...] Chciałaby mieć rodzinę w stylu włoskim, wielopokoleniową, w której matka jest stale potrzebna i obecna. Tu ją także rozczarowałem, zawiodłem do cna", zwierzał się w rozmowie dla magazynu Pani. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMtDMQk-5f15e4f.jpg" width="1600" height="1742" alt="Warszawa, 1969. Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka.,Image: 428732849, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka" /> Halina Kunicka z troską o synu Piosenkarka nigdy nie ingerowała w życie syna, jego żony Anny Marii Jopek, a także dwójki wnucząt — Franciszka i Stanisława — którzy są już dorosłymi mężczyznami. „Wiem, że zawsze mogę na nich liczyć. Równocześnie mam świadomość, że młodzi żyją swoim życiem. Mają swoje sprawy, swoich kolegów i nie mogę wymagać nieustannej uwagi z ich strony. I tak ma być, to zwykła kolej rzeczy. Ale teraz spotykamy się bardzo często. Czasem idziemy gdzieś w trójkę i jest fantastycznie. Zazwyczaj coś zjeść. Mamy swoje ulubione restauracyjki, gdzie od czasu do czasu ich zabieram — przyznała Halina Kunicka w rozmowie z tygodnikiem Świat i Ludzie. Z kolei Marcin Kydryński w jednym z wywiadów zapewniał, że mama jest daleka od stereotypu upiornych teściowych i bardzo cieszyło ją szczęście jedynego dziecka. Jednak od dłuższego czasu o małżeństwie dziennikarza mówi się, że istnieje jedynie na papierach. „Był czas, kiedy byli z Anią bardzo blisko, żyli tym samym życiem", wspominała z żalem w jednym z wywiadów. Jednak to nie jedyny powód do zmartwień emerytowanej piosenkarki... Wspominała też o samopoczuciu dziennikarza. Ponoć nie działo się u niego najlepiej, a wszystkie zdarzenia na świecie bardzo go przybiły... „Martwię się o Marcina, on jest wrażliwym facetem i bardzo przeżywa pandemię a teraz wojnę" — cytował artystkę Dobry Tydzień. Wcześniej jej syn w nostalgicznym nastroju opowiadał o procesie tworzenia swojej książki O wschodzie. Te słowa także zaniepokoiły już i tak przerażoną mamę. „Przez dwa miesiące, codziennie o wschodzie słońca, siadałem nad moimi zdjęciami sprzed dwudziestu pięciu lat, przeglądałem dzienniki dawnych spraw. Stały się swoistą terapią, ale też nieuchronnie kroniką tęsknoty i lęku" — wspominał Marcin Kydryński. Kompozytor jest obecnie bardzo aktywny w mediach społecznościowych i regularnie publikuje wpisy z osobistymi przemyśleniami. A jak dziś wyglądają jego relacje z mamą? To wiedzą jedynie oni sami... SPRAWDŹ: W obliczu życiowych zakrętów stanęła za nią murem. Jakie relacje łączą Halinę Kunicką i Annę Marię Jopek?
W obliczu życiowych zakrętów stanęła za nią murem. Jakie relacje łączą Halinę Kunicką i Annę Marię Jopek?
Legendarna wokalistka miała wykazać się ogromną wyrozumiałością
Informacja o tym, że małżeństwo Anny Marii Jopek i Marcina Kydryńskiego od lat odbiega od ideału, pojawiła się w mediach już wiele lat temu. Małżonkowie nie spędzają ze sobą zbyt dużo czasu, podróżując po świecie i szukając nowych doświadczeń. Przed laty w ich sprawie zabrała głos teściowa wokalistki, Halina Kunicka. Wtedy, w obliczu plotek o kryzysie w małżeństwie syna, miała opowiadać się po stronie jego wybranki. Jak wyglądają ich relacje? Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński — małżeństwo, dzieci, relacje Jedna z najbardziej rozpoznawalnych wokalistek jazzowych oraz dziennikarz muzyczny po raz pierwszy spotkali się w 1996 r. na warsztatach jazzowych. Od razu między nimi zaiskrzyło i dwa lata później stanęli już na ślubnym kobiercu. Wyglądało, jakby byli sobie pisani. „On jest dla mnie powietrzem, bez którego nie umiałabym żyć” mówiła przed laty o partnerze Anna Maria Jopek. Wkrótce ich gorące uczucie zaowocowało: na świecie pojawił się ich pierwszy syn Franciszek, a dwa lata później narodził się jego młodszy brat, Stanisław. Dzieci chowały się zdrowe i szczęśliwe, a ich rodzice wciąż pielęgnowali swoje pasje do podróży i muzyki. To właśnie Marcin Kydryński pomógł żonie rozwinąć skrzydła w karierze muzycznej. Niestety ich szczęście miało nie trwać zbyt długo. Dziennikarz, w którego żyłach płynie krew prawdziwego obieżyświata, coraz rzadziej pojawiał się w domu, wyjeżdżał na długie miesiące, nie poświęcał tyle czasu rodzinie, ile oczekiwała od niego partnerka. Wykazała się jednak zrozumieniem: „Widzę, jaki jest nieszczęśliwy, kiedy zaczyna się zima. Jakie ma smutne oczy. Wiem, że lepiej jest puścić go wolno” mówiła o podróżach męża. „Jesteśmy samotnikami i pozwalamy sobie na ten luksus, by każde z nas mogło się tą swoją samotnością nacieszyć do woli”. Czytaj także: Wojciech Młynarski miał do Joanny Trzepiecińskiej ojcowskie uczucia, przyjaźnili się, przyjeżdżał do niej na Mazury Anna Maria Jopek, Marcin Kydryński, VIVA! 24/2009 Halina Kunicka, VIVA! 9/2015 Relacja Anny Marii Jopek i Haliny Kunickiej Przed laty w rozmowie z „Dobrym tygodniem” Halina Kunicka wyznała, że zauważyła szereg zmian w związku swojego syna z artystką. „Kiedyś Ania i Marcin byli bardzo blisko i żyli tym samym życiem, ale to się zmieniło” mówiła. Dodała także, że nieraz widziała ogromne zmęczenie synowej, która zdecydowała się poświęcić całą uwagę karierze. „Jednego dnia Ania przylatuje po występach w Japonii, a następnego jedzie do Wrocławia. Ożywa, gdy mówi się o muzyce. A kiedy mowa o czymś innym, gaśnie” mówiła. Wydaje się, że chociaż panie nie pokazują się razem publicznie, łączy je serdeczna relacja oraz wzajemne zrozumienie. Ponadto jej teściowa wie od podszewki, jak wygląda życie muzyka. Kiedyś z Anną Marią Jopek stanęła razem na scenie: panie zaśpiewały wtedy jedną z najbardziej znanych piosenek z repertuaru Haliny Kunickiej, „Niech no tylko zakwitną jabłonie”. Z kolei w wywiadzie dla tygodnika „Świat i Ludzie” opowiedziała, że z wnukami, Stanisławem i Franciszkiem, ma również naprawdę świetną relację, chociaż nie zawsze tak było. „Wiem, że zawsze mogę na nich liczyć. Równocześnie mam świadomość, że młodzi żyją swoim życiem. Mają swoje sprawy, swoich kolegów i nie mogę wymagać nieustannej uwagi z ich strony. I tak ma być, to zwykła kolej rzeczy. Ale teraz spotykamy się bardzo często. Czasem idziemy gdzieś w trójkę i jest fantastycznie. Zazwyczaj coś zjeść. Mamy swoje ulubione restauracyjki, gdzie od czasu do czasu ich zabieram” mogliśmy przeczytać. Sprawdź też: Marek Włodarczyk ma trzech dorosłych synów. Poszli w jego ślady? Oto, co o nich wiemy! View oEmbed on the source website Anna Maria Jopek Halina Kunicka, 50-lecie pracy artystycznej Wojciecha Pszoniaka, 2019 rok
Lucjan Kydryński pierwszej żonie nie dochował wierności. Druga okazała się miłością jego życia
„Nie wyobrażaliśmy sobie, że nie będziemy razem” mówiła Halina Kunicka
Lucjan Kydryński przed laty był jednym z najpopularniejszych konferansjerów. To on prowadził najsłynniejsze polskie festiwale, od Sopotu po Opole. Tak jak na scenach, tak i w jego życiu prywatnym pojawiało się wiele kobiet, którym nie zawsze potrafił dochować wierności. Szczęście spotkało go dopiero przy Halinie Kunickiej, z którą był do końca. Jak wyglądało życie miłosne jednego z największych amantów lat 60. ubiegłego wieku? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 06.01.2025 r.] Lucjan Kydryński podczas pierwszego małżeństwa romansował z Elżbietą Czyżewską Lucjan Kydryński był uwielbiany przez kobiety. Bardzo często z wzajemnością. O jego pierwszej miłości wiadomo niewiele: wiemy, że miał zaledwie 22 lata, gdy zaplanowali ślub. Poznali się na studiach dziennikarskich i jako małżeństwo spędzili aż 16 lat. Ich związek nie miał jednak szansy na przetrwanie. „Nie należałem do osobników życiowo rozgarniętych i nie całkiem odpowiadałem za swoje czyny” wspominał tamte czasy dziennikarz. Tym bardziej że nie był najwierniejszym partnerem. W 1964 r. pojawiły się plotki o romansie Lucjana Kydryńskiego z Elżbietą Czyżewską. Razem poprowadzili Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, a aktorka, która dopiero co rozstała się z byłym partnerem, postanowiła zagrać mu na nosie poprzez publiczne flirty z popularnym konferansjerem. Ich chwilowe zauroczenie nie było jednak niczym więcej, niż przelotnym flirtem, chociaż po śmierci Lucjana Kydryńskiego okazało się, że był co najmniej zauroczony koleżanką poznaną na sopockiej scenie... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgw94dbu-a529d48.jpg" width="2376" height="1600" alt="1966. Kadr z filmu "Malzenstwo z rozsadku" w rezyserii Stanislawa Barei; n/z Elzbieta Czyzewska.,Image: 429318115, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Malzenstwo z rozsadku"" /> Elżbieta Czyżewska Osobiście Lucjan Kydryński jednak nie potwierdził żadnych plotek, chociaż przyznał, że jego małżeństwo i tak miało się ku końcowi. „Powoli przyzwyczajałem żonę do myśli o rozwodzie” mogliśmy przeczytać wyznanie zapisane przez niego w „Kronikach rodzinnych”. Cztery lata później związek państwa Kydryńskich był już przeszłością, jednak dziennikarz nie mógł narzekać na samotność: jeszcze jako żonaty mężczyzna spotkał kobietę, z którą chciał spędzić resztę życia. Zobacz także: „Ja nie rozbiłam tej rodziny". Sonia Bohosiewicz szczerze o kulisach rozstania z mężem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgH3q3wr-edfa93a.jpg" width="1600" height="1600" alt="Sopot, 08.1964. IV Miedzynarodowy Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie; n/z Lucjan Kydrynski i Elzbieta Czyzewska w jadalni Grand Hotelu.,Image: 428683682, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="IV Miedzynarodowy Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie" /> Elżbieta Czyżewska i Lucjan Kydryński na śniadaniu w sopockim Grand Hotelu, 1964 rok Lucjan Kydryński odnalazł szczęście dopiero przy żonie Halinie Kunickiej Halina Kunicka spotkała Lucjana Kydryńskiego po raz pierwszy początku lat 60, w warszawskim klubie „Pinezka”. Konferansjer był wówczas już znaną postacią. Gdy siedział na widowni, wokalistka uchyliła kotarę, by na niego zerknąć. Niestety na pierwszy rzut oka nie do końca przypadł jej do gustu. „Nie przypuszczałam, że ten człowiek, Lucjan Kydryński, będzie przez długie lata człowiekiem mi najbliższym. I że będą to najwspanialsze, najpiękniejsze lata mojego życia” mówiła w rozmowie z Kamilą Drecką na łamach książki „Świat nie jest taki zły” Od tamtego momentu co jakiś czas mijali się na różnych festiwalach czy planach programów. W sercu Lucjana Kydryńskiego zaczęło robić się coraz więcej miejsca dla utalentowanej koleżanki. W końcu zaczęli rozmawiać coraz częściej, a przełomowym momentem w ich relacji była... przypadkowa podróż. „Przegadaliśmy w korytarzu do Bielska-Białej prawie całą noc. I wzajemnie uznaliśmy, że jesteśmy sobie bardzo bliscy. Potem spotykaliśmy się częściej, dzwoniliśmy do siebie. Oboje wiedzieliśmy już, że nie jesteśmy tylko kolegami z pracy. Czas płynął, nasza więź stawała się bardziej intensywna. Pojawiła się myśl, że powinniśmy jakoś uregulować nasze życie. Oboje byliśmy związani, mieliśmy własne domy” mówiła za to w rozmowie z VIVĄ!. Wtedy wiedzieli, że ich uczucie jest jednak warte wszelkiego zachodu: „Nie wyobrażaliśmy sobie, że nie będziemy razem”. Czytaj dalej: Gra w filmach u boku sław Hollywood. Teraz polska aktorka pojawiła się w najnowszej produkcji Sofii Coppoli Halina Kunicka, Lucjan Kydryński Halina Kunicka i Lucjan Kydryński spędzili razem prawie cztery dekady. Rozdzieliła ich śmierć Halinę Kunicką ostrzegano jednak przed ukochanym. „Ostrzegano mnie przed nim. Że to straszny człowiek, bawidamek, lowelas. Nie zważałam na te wszystkie ostrzeżenia. Wiedziałam, że Lucjan ma opinię kobieciarza i uwodziciela. Ale mnie to nie interesowało” mogliśmy przeczytać w książce „Halina Kunicka. Świat nie jest taki zły”. Para pobrała się w 1968 roku. Świadkami na ślubie zostali Edyta Wojtczak i Jerzy Połomski. Ich początki nie należały jednak do najłatwiejszych. „Zostawiliśmy nasze dotychczasowe domy i wyszliśmy z jednym kubkiem. Tułaliśmy się po różnych mieszkaniach, a nie byliśmy specjalnie dobrze sytuowani” mówiła Halina Kunicka. Na szczęście jednego im nie brakowało: popularności. Niemal od razu zostali ogłoszeni jedną z najgorętszych par, a wkrótce później ich rodzina się powiększyła: na świecie przywitali syna Marcina. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtvjvbd-fdfc4cb.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1969. Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka oraz ojcem Lucjanem Kydrynskim.,Image: 428732748, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka oraz ojcem Lucjanem Kydrynskim" /> Lucjan Kydryński, Halina Kunicka, syn Marcin Kydryński, 1969 r. Para spędziła razem resztę życia. Razem podróżowali, występowali i śpiewali. To jej Lucjan Kydryński dedykował znaną „Balladę o dobrej żonie”. Chociaż par idealnych na świecie brakuje, ich związek był z pewnością przepełniony miłością, a wszystkie napotkane na drodze konflikty udawało się im zażegnać. Spędzili u siebie 38 lat, aż rozłączyła ich śmierć publicysty. Chorował na serce — i chociaż ukochana żona wkładała całą swoją energię w opiekę nad nim, nie udało mu się wygrać z okrutną chorobą. I chociaż ciałem nie jest już przy Halinie Kunickiej, wdowa wciąż odczuwa jego obecność. „Kiedy mam wejść na scenę, proszę Lucjana, żeby był ze mną... Wiem, że gdzieś tam, na górze, jest bliski mi człowiek, który duchowo mnie wspiera. Czuję, że Lucjan się mną opiekuje” wspomniała. Lucjan Kydryński był miłością jej życia. „Przydarzyło nam się coś, czego życzyłabym każdemu. Spotkanie drugiej osoby i drugiej duszy, wspólne wędrowanie przez świat. Spędziłam z Lucjanem najwspanialsze lata życia”. Sprawdź także: Napłynęły niepokojące wieści o Bogumile Wander. Jej mąż jest bezsilny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9wMvyT-e0c3a94.jpg" width="2400" height="1600" alt="Halina Kunicka, Lucjan Kydrynski Srebrne jablka 2002 - final plebiscytu czytelnikow miesiecznika PANI Villa Foksal, 5.06.2003,Image: 427907066, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Halina Kunicka i Lucjan Kydrynski" /> Lucjan Kydryński i Halina Kunicka, 2003 r. Halina Kunicka, Lucjan Kydryński, 2000 rok
Zaraził go miłością do muzyki, prywatnie bywali zdystansowani. Tak Marcin Kydryński wspomina swojego zmarłego ojca...
„Kiedy za tatą tęsknię, za choćby chwilę w jego towarzystwie oddałbym kilka lat życia”
Choć był między nimi dystans, Marcin Kydryński z czułością wspomina czasy młodości i chwile spędzone z ojcem, Lucjanem Kydryńskim. "Miałem rodziców pełnych miłości, wspierających, którzy powtarzali mi, że jestem supergość i mogę wszystko" — przyznał dziennikarz w jednym z wywiadów. To właśnie im zawdzięcza miłość do sztuki. Miał wielkie cele, żył marzeniami, które sukcesywnie udawało mu się spełniać... Co dziś mówi o relacjach z tatą? Artykuł aktualizowany 9.09.2024 r. Ostatnia publikacja na VUŻ-u 9.09.2024 r. Marcin Kydryński — pasję do muzyki zawdzięcza ojcu "Miałem najwspanialsze dzieciństwo, jakie można sobie wyobrazić. Ze zdrową ilością "braku". Z wędką zamiast ryby. Jeździłem na saksy, mając lat siedemnaście, w całej Europie pracowałem w polu; byłem stolarzem, kamieniarzem i niańką. Znam wartość pracy. Flaki wyprułem na pierwszą gitarę. Słabą zresztą. Dziś sobie to trochę kompensuję" — mówił Marcin Kydryński w rozmowie z Pawłem Piotrowiczem. Prywatnie syn wybitnego konferansjera i piosenkarki, oraz... człowiek wielu talentów. W rozwoju licznych pasji wspierali go rodzice — Lucjan Kydryński i Halina Kunicka. Będąc jedynakiem, miał ich pełną uwagę. "Miałem swój intymny mały świat, luksus własnego pokoju, tam czytałem i przeżywałem wielkie przygody", opisywał na łamach Zwierciadła. Halina Kunicka, Marcin Kydryński, Warszawa 1969 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMtDMQk-5f15e4f.jpg" width="1600" height="1742" alt="Warszawa, 1969. Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka.,Image: 428732849, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka" /> Dorastał otoczony muzyką i miłością. Marcin Kydryński, podobnie jak oni, związał swoje życie ze sztuką. Nie znając innej rzeczywistości żył przekonaniem, że taka przyszłość czeka również i jego. Pasjonował się muzyką, lecz do gry na instrumentach musiał jeszcze dorosnąć. Dlatego też poprzestał na słuchaniu płyt, do czego zainspirował go ojciec. Pod czujnym okiem prezentera młody Marcin zapisywał różne mądrości na temat danych kompozytorów i utworów... "W jego gabinecie poznałem fundamentalne dzieła muzyki klasycznej: Mozarta, Bacha, ale też na przykład Dvořáka czy Skriabina. Dzisiaj, kiedy za tatą tęsknię, za choćby chwilę w jego towarzystwie oddałbym kilka lat własnego życia, ale wtedy te spotkania wydawały mi się nieskończenie nudne" — wspominał w Zwierciadle. Z kolei w rozmowie z Pawłem Piotrowiczem mówił, w jaki sposób spędzali razem czas. "Wychowałem się na muzyce klasycznej. Chodziłem z tatą do filharmonii, urządzał mi też koncerty w domu, kiedy wspólnie słuchaliśmy płyt. To mnie przygotowało do odbioru tej muzyki". CZYTAJ TAKŻE: Starsza córka Pawła Golca zachwyca talentem muzycznym! Maja poszła w ślady taty Ojcu zawdzięcza również miłość do jazzu, choć w nieco przewrotny sposób... "Miałem 14 lat, a on chciał się pozbyć kilku jazzowych winyli. Nie miał na nie miejsca, odłożył je na podłogę do oddania. I ja jedną z tych płyt wziąłem, puściłem ją sobie i ona zmieniła moje życie. Wkrótce zrozumiałem, czego pragnę w muzyce". Halina Kunicka, Marcin Kydryński, Lucjan Kydryński, Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach 1999 Marcin Kydryński i Lucjan Kydryński — relacje ojca i syna Wspominając ojca, Marcin Kydryński nie ukrywa swoich mieszanych uczuć. Kiedyś był między nimi dystans, a dziennikarz lepiej dogadywał się z mamą. Jednak po latach od jego śmierci syn prezentera z czułością wspominał wspólne chwile. "Tata onieśmielał. Chociaż teraz, gdy to opowiadam, od razu przypominam sobie, jak często się z tatą śmialiśmy. Był serdecznym, ciepłym człowiekiem, ale miał w sobie coś takiego... Albo to skrępowanie było od zawsze we mnie, że nie rozmawialiśmy na tematy zasadnicze. Dlatego jeśli zdarzały się takie rozmowy, to wyłącznie z mamą. W pewnym momencie to też się urwało" — zwierzał się w archiwalnym numerze magazynu Pani. Dom rodzinny zawsze wspominał z czułością. "Wychowali mnie otwarci i kochający rodzice, którzy dawali mi akurat tyle wolności, żebym czuł się panem swojego istnienia, ale nie zrobił przy okazji jakiegoś samobójczego błędu. Byli wyrozumiali, pozwalali mi podejmować decyzje", podsumował w wywiadzie dla Onetu. Jednak gdy wkroczył w dorosłe życie, jego relacja z rodzicami zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni... "Przez długie lata Marcin był pogodnym i radosnym chłopcem. To się zmieniło od czasu, kiedy zaczął studia. Coraz bardziej stawał się osobnym bytem. [...] Nieraz zastanawialiśmy się, czy nie popełniamy jakichś błędów. Jak to się stało, że z otwartego dziecka zmienił się w kogoś innego, że zupełnie zmieniła się jego osobowość? Zbudował sobie świat, do którego nie mieliśmy dostępu" — żaliła się ze smutkiem Halina Kunicka. (cyt. styl.interia.pl) SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Trafiła do domu dziecka, na lata straciły kontakt. Trudna relacja Anny Samusionek z córką Sam przyznawał, że z czasem ich stosunki uległy zmianie. "Miałem rodziców pełnych miłości, wspierających, którzy powtarzali mi, że jestem supergość i mogę wszystko, jeśli tylko się do tego przyłożę. Dali mi silną bazę, a potem pełną wolność. Z takiego domu powinien wyjść Gandhi. Ewentualnie jakiś trener motywacyjny. Wyszedł ktoś głęboko rozczarowany życiem", przyznał na łamach Pani. Tą postawą zranił zwłaszcza swoją mamę, która swego czasu była przecież mu bliższa niż ojciec. 9 września minęła kolejna rocznica śmierci Lucjana Kydryńskiego. Trzy lata temu jego syn zamieścił na Instagramie osobisty wpis, powracając myślami do dawnych czasów. "Piętnaście lat temu straciłem Tatę. Mam wyłącznie jasne, szczęśliwe wspomnienia. [...] Pozostanę Mu wdzięczny za to, że – przed wszystkim innym – był najlepszym Tatą. To dopiero sztuka. O mnie nikt tak nie powie. Napisałbym więcej, bo to temat na osobliwą książkę o miłości, lecz odziedziczyłem po Tacie nie tylko niewyraźne „r”, ale także swoistą nieśmiałość. I jeszcze przekonanie, że co najbardziej intymne, winno takim pozostać." Źródło: Plejada.pl, styl.interia.pl, zwierciadlo.pl Marcin Kydryński, Lucjan Kydryński <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9r9WGZ-af89447.jpg" width="1602" height="1600" alt="Lucjan Kydrynski (ur. 6 stycznia 1929 w Grudziadzu, zm. 9 wrzesnia 2006 w Warszawie) – polski dziennikarz, konferansjer, prezenter sceniczny, publicysta. Prowadzil liczne festiwale i koncerty telewizyjne. N/z. Lucjan Kydrynski i syn Marcin Kydrynski.,Image: 428213851, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Jacek Kucharczyk / Forum" title="Lucjan Kydrynski z synem Marcinem Kydrynskim" />
Halina Kunicka i Lucjan Kydryński: łączyła ich miłość ponad wszystko
Dziś upływa 17. rocznica śmierci znanego dziennikarza
Halina Kunicka i jej drugi mąż, Lucjan Kydryński bez wątpienia byli sobie przeznaczeni. To była wielka miłość, taka na całe życie, choć piosenkarka słyszała od mamy: „Masz dobrego kochającego męża, szczęśliwy dom, po co ładujesz się w to bagno”. „To bagno, to niby ja”, żartował jej ukochany. Tworzyli popularną na estradzie parę lat 60. i 70. Lucjan Kydryński często zapowiadał koncerty Haliny Kunickiej, a gdy rozlegały się brawa po piosence, pointował: „Dziękuję Państwu w imieniu rodziny”. To zawsze bardzo podobało się publiczności. Dziś kolejna rocznica urodzin znanego dziennikarza, z tej okazji przypominamy jego największą historię miłości. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 06.01.2025 r.] Halina Kunicka i Lucjan Kydryński: historia miłości Poznali się w początku lat 60, w klubie „Pinezka” na warszawskim Nowym Świecie. Halina tam występowała, on siedział na widowni. Był już na tyle popularny, że w „Pinezce” go parodiowali. Halina zobaczyła wtedy Lucjana po raz pierwszy „na żywo” przez szparę w kotarze. Niezbyt jej się podobał. Inaczej go sobie wyobrażała. Nie miała pojęcia, bo i skąd, że jest jej pisany. „Nie przypuszczałam, że ten człowiek, Lucjan Kydryński, będzie przez długie lata człowiekiem mi najbliższym. I że będą to najwspanialsze, najpiękniejsze lata mojego życia, mówiła w rozmowie z Kamilą Drecką („Świat nie jest taki zły”, wyd. Otwarte, 2015). Potem spotykali się wiele razy przy okazji różnych programów telewizyjnych, koncertów i festiwali. Halina Kunicka traktowała tę znajomość czysto kumpelsko, nie zastanawiała się, co Lucjan do niej czuje. A on stracił dla niej głowę, wiedział jednak, że nie odwzajemnia jego uczuć. I że musi o nie zabiegać. Połączył ich… pociąg. A właściwie wspólna podróż. „Przegadaliśmy w korytarzu do Bielska-Białej prawie całą noc. I wzajemnie uznaliśmy, że jesteśmy sobie bardzo bliscy. Potem spotykaliśmy się częściej, dzwoniliśmy do siebie. Oboje wiedzieliśmy już, że nie jesteśmy tylko kolegami z pracy. Czas płynął, nasza więź stawała się bardziej intensywna. Pojawiła się myśl, że powinniśmy jakoś uregulować nasze życie. Oboje byliśmy związani, mieliśmy własne domy" - wspominała piosenkarka w wywiadzie dla magazynu "Viva!". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtvjvbd-dacf522.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1969. Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka oraz ojcem Lucjanem Kydrynskim.,Image: 428732748, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka oraz ojcem Lucjanem Kydrynskim" /> Lucjan Kydryński, który mieszkał w Krakowie, zaczął coraz częściej wpadać do Warszawy, i odwiedzać Halinę. „Żonę powoli przyzwyczajałem do myśli o rozwodzie, zdecydowałem się przenieść do Warszawy. Moje wytrwałe zabiegi zostały nagrodzone. Halina zgodziła się ze mną być", wspominał. Ona była nim coraz bardziej zafascynowana, podobał jej się, imponował ogromną muzyczną wiedzą, był towarzyski, miał szyk i klasę. Jak wspominała Halina Kunicka wyróżniał się na tle szarości PRL-u. Różniło ich 9 lat, ale muzycznie byli z podobnych klimatów. Czytaj także: Zamordowano jego ojca, miał myśli samobójcze. I choć Tadeusz Janczar był wybitnym aktorem, prywatnie doświadczył wielu krzywd Halina Kunicka: gdy poznała Lucjana Kydryńskiego, była mężatką Halina Kunicka urodziła się 18 lutego 1938 we Lwowie. Jej ojciec Wacław Kunicki był oficerem, zaginął w czasie w kampanii 1939 roku. Jako dziecko kilkakrotnie przeprowadzała się z mamą do różnych miast w Polsce, ostatecznie zamieszkały w Warszawie. Za namową ojczyma, adwokata Mieczysława Góralewicza skończyła studia prawnicze na Uniwersytecie warszawskim. A za namową mamy wzięła udział w konkursie dla piosenkarzy amatorów, gdzie odkryto jej talent. Popularność przyniosła jej piosenka „Lato lato, lato czeka” z hitowego filmy „Szatan z siódmej klasy” z 1959 roku. W latach 60. wydała już album „Halina Kunicka” oraz drugi „Panienki z bardzo dobrych domów”. Ta piosenka też stała się wielkim przebojem, „Najlepsze są panienki z bardzo dobrych domów/ bo w końcu komu jak komu/ to im rodzice wierzyć chcą”, nuciły dziewczyny z lat 60. Kiedy zaczęła występować we wspomnianym już kabarecie „Pinezka”, rodzice przychodzili na prawie każdy program. Mama była z niej dumna, ojczym marzył, że będzie kiedyś jak Rena Rolska, mówił: „Ty zaczynasz, a Pani Rena jest wielka gwiazdą, ucz się”. Miała 22 lata, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż, „za miłego, kulturalnego, opiekuńczego chłopca, który był ode mnie parę lat starszy”, wspominała. I dodawała: „To była moja pierwsza prawdziwa miłość”. Stanisław, z wykształcenia inżynier budownictwa pomagał jej, gdy zmarł ojczym Haliny i gdy z mamą musiały opuścić mieszkanie na ulicy Barskiej, bo już nie było ich na nie stać. Halina Kunicka: wielka miłość do Lucjana Kydryńskiego O rozstaniu z mężem mówiła tak: „Najpierw musiałam wykrztusić, że odchodzę. A jemu przecież nie było to obojętne. Musiało być mu bardzo przykro, ale nadzwyczaj pięknie to zniósł. Z jednej strony, wiele mnie to kosztowało, a z drugiej, myślałam wyłącznie o sobie i Lucjanie. Są takie chwile, kiedy człowiek nie rozgląda się wokół, nie wpatruje się w ból innych”. Nie miała poczucia, że świat się wali, przeciwnie - była zakochana i uważała, że „cały świat idzie do niej z otwartymi ramionami”. Dopiero po latach uświadomiła sobie, jak to musiało boleć jej bliskich. Nawet mamę do której zadzwoniła z budki telefonicznej, żeby powiedzieć o rozwodzie. Czytaj także: Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem... Kim był Lucjan Kydryński? Kariera Lucjan Kydryński był od niej o dziewięć lat starszy, wychowywał się w Krakowie, marzył, że będzie dyrygentem, grał na wiolonczeli, ale z muzycznych planów nic nie wyszło. Miał wiele zainteresowań, studiował dziennikarstwo (które skończył) i anglistykę, muzykologię, historię sztuki. Podczas studiów historii sztuki poznał swoją pierwszą żonę, i jak mówił „zakonserwowała go na 16 lat!” . W PRL-u szybko stał się instytucją. W niesamowicie popularnym wtedy „Przekroju” prowadził dział kultury, który odziedziczył po samym Jerzym Waldorfie. Świetnie znał się na muzyce. W radio prowadził „Rewię piosenki”, to dzięki niemu wiele osób usłyszało tam po raz pierwszy Edith Piaf, Jacquesa Brela, Milvę, Earthę Kitt, Charlesa Aznavoura. Audycje miał zresztą otwierać wielki przebój Earthy Kitt „C’est si bon”, ale władze uznały, że jest zbyt zmysłowy i może deprawować polską młodzież. Dżingiel trzeba było zmienić. W telewizji prowadził program „Muzyka lekka, łatwa i przyjemna”, co sam wymyślił. Był charakterystyczny, bo miał wadę wymowy - nie wymawiał dźwięku „r” (po nim chyba dopiero Jerzy Owsiak był dziennikarzem muzycznym z tak wyraźną wadą wymowy). Kydryński miał swadę, łatwość nawiązywania kontaktu i bawienia publiczności, Krzysztof Materna uważał go za mistrza, za „metr z Sevres”. Z wielkim szacunkiem o Kydryńskim mówił też Krzysztof Krawczyk, którego pan Lucjan wprowadzał na salony. „Poznałem go podczas pracy przy programie „Zgaduj zgadula”. Była to audycja radiowa nadawana prosto z koncertu. Dużo wtedy jeździliśmy. Pan Lucjan zawsze potrafił dla nas znaleźć czas. Siadaliśmy przy kolacji i słuchaliśmy go. My, Trubadurzy, byliśmy prostymi chłopakami z Łodzi, a on tłumaczył nam różne rzeczy. Tak naprawdę od niego nauczyłem się, że rybę je się dwoma widelcami. Mówił nam, że trzeba umieć smakować życie. Dzisiaj coraz trudniej o ludzi, których chce się słuchać. A jego się chciało”, wspominał. Zobacz też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka Halina Kunicka i Lucjan Kydryński: tworzyli piękną parę Halina Kunicka i Lucjan Kydryński pobrali się w 1968 roku, świadkami na ślubie byli Edyta Wojtczak i Jerzy Połomski. „Zostawiliśmy nasze dotychczasowe domy i wyszliśmy z jednym kubkiem. Tułaliśmy się po różnych mieszkaniach, a nie byliśmy specjalnie dobrze sytuowani”, wspominała Halina Kunicka. I od razu stali się jedną z najpopularniejszych par polskiego show biznesu. Kiedy na wakacje jechali nad morze, przyjeżdżały tam autobusy z wycieczkami, tylko po to by ich zobaczyć. Do Haliny Kunickiej stale ktoś chciał podchodzić, a to po autograf, a to żeby jej dotknąć, czego jej mąż nie znosił. Krążyło o nich mnóstwo plotek, np. że Halina Kunicka truła się gazem zazdrosna o jakiś romans męża. Podczas jednego z koncertów Lucjan Kydryńskie powiedział: „Halina Kunicka nie wystąpi, bo właśnie urodziła mi syna”. Na drugi dzień mówiła o tym cała Polska, historia szybko zaczęła obrastać w różne plotki, mówiono że synek Marcin jest chory, że coś się złego stało. Aż Jerzy Derfel, ich przyjaciel zadzwonił do Kydryńskiego i zapytał niespokojny: „Lucjan, a co z Haliną, żyje?”. Wspólnie mieszkali i występowali, byli wspaniale zgranym duetem estradowym, śpiewali razem piosenkę „Ballada o dobrej żonie”. On podobno zawsze miał kłopot z zapowiadaniem jej, bo jak wyznał „Nie wiedział co powiedzieć o ukochanej kobiecie". „Miałem kłopoty, bo dobrze o niej mówić nie wypadało, a mówić źle nie miałem powodu", napisał w książce „Przejazdem przez życie. Kroniki rodzinne". Ona kochała go za jego odpowiedzialność, wiedzę, miłość jaką dawał jej i Marcinowi – dzisiaj znanemu dziennikarzowi muzycznemu i podróżnikowi. Co nie znaczy, że byli idealną parą. Lucjan Kydryński był pedantem, złościło go, że ile by nie było w domu krzeseł i foteli, na każdym wisi jakiś ciuch jego żony. Czasem miewali ciche dni, czy raczej momenty. Zwykle wtedy to Lucjan przychodził i mówił: „Może coś ci złego zrobiłem, więc mnie przeproś”. Znała ten zwrot na pamięć, zawsze ją bawił. Czasem irytował się różnymi sprawami, chciał naprawiać świat i wybuchał ze złości, aż znajomi się dziwili, skąd taki delikatny, kulturalny człowiek „zna takie słowa”. Żona prosiła go wtedy, by się uspokoił bo pracuje na zawał. Zobacz też: Halina Kunicka postąpiła z pierwszym mężem okrutnie. „Cała składam się z wyrzutów sumienia” Halina Kunicka w 2017 roku Halina Kunicka: życie bez Lucjana I rzeczywiście rozchorował się na serce, wiele razy był leczony, trafiał do szpitala. Gdy problemy z sercem się nasiliły, piosenkarka poświęciła się wyłącznie opiece nad ukochanym. Kiedy wiozła go ostatni raz, wierzyła, że jak zawsze z tego wyjdzie. Jak sama wspominała, nie mogła uwierzyć, że już na zawsze wraca sama do domu. Lucjan Kydryński zmarł we wrześniu 2006 roku w wieku 77 lat. Halina Kunicka w lutym skończyła 85 lat, ma syna i wnuki. O swoim małżeństwie z Lucjanem mówiła: „Przydarzyło nam się coś, czego życzyłabym każdemu. Spotkanie drugiej osoby i drugiej duszy, wspólne wędrowanie przez świat…". I dodawała: „Kiedy mam wejść na scenę, proszę Lucjana żeby był ze mną... Wiem, że gdzieś tam, na górze, jest bliski mi człowiek, który duchowo mnie wspiera. Czuję, że Lucjan się mną opiekuje". Pisząc tekst korzystałam m.in. z książki Kamili Dreckiej „Halina Kunicka. Świat nie jest taki zły”, wyd. „Otwarte”, Kraków, 2015
„Było mi dobrze w tym małżeństwie”, mówiła Halina Kunicka o związku z pierwszym mężem. Dlaczego odeszła?
To była pierwsza, wielka miłość piosenkarki
Halina Kunicka zawsze kojarzy się z Lucjanem Kydryńskim i trudno się temu dziwić. Byli wspaniałą parą przez blisko 40 lat, do śmierci pana Lucjana w 2006 roku. Stanowili duet w życiu prywatnym i na estradzie, występowali razem na koncertach, zaśpiewali wspólnie „Balladę o dobrej żonie”. Ale Lucjan Kydryński nie był jedynym mężem piosenkarki. Kogo poślubiła Halina Kunicka i jak ułożył się jej pierwszy związek? [Ostatnia publikacja na VUŻ: 01.08.2024 rok] Halina Kunicka: kim był jej pierwszy mąż? Halina Kunicka urodziła się 18 lutego 1938 we Lwowie. Jej ojciec Wacław Kunicki był oficerem, zaginął w czasie kampanii 1939 roku. Jako dziecko kilkakrotnie przeprowadzała się z mamą do różnych miast w Polsce, ostatecznie zamieszkały w Warszawie. Za namową ojczyma, znanego adwokata Mieczysława Góralewicza, skończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. A za namową mamy wzięła udział w konkursie dla piosenkarzy amatorów, gdzie odkryto jej talent. Popularność przyniosła jej piosenka „Lato lato, lato czeka” z hitowego filmy „Szatan z siódmej klasy” z 1959 roku. Czytaj też: Agnieszka Osiecka i Jerzy Giedroyć: zrezygnowanie z tej miłości było najtrudniejszą rzeczą w jej życiu W latach 60. wydała już album „Halina Kunicka” oraz drugi „Panienki z bardzo dobrych domów”. Ta piosenka też stała się wielkim przebojem, Kiedy zaczęła występować w kabarecie „Pinezka”, rodzice przychodzili na prawie każdy program. Mama była z niej dumna, ojczym marzył, że będzie kiedyś jak Rena Rolska, mówił: „Ty zaczynasz, a Pani Rena jest wielką gwiazdą, ucz się”. Halina Kunicka: pierwsze małżeństwo Gdy pierwszy raz wyszła za mąż w 1960 roku, miała 22 lata. Jej wybrankiem był Staś — jego nazwiska nigdy nie ujawniła, tym bardziej że nie miał nic wspólnego z show-biznesem. Wspominała go jako miłego, kulturalnego, opiekuńczego chłopca, który był od niej parę lat starszy. W książce Kamili Dreckiej „Świat nie jest taki zły” (wyd. Otwarte, 2015 rok), gdzie pierwszy raz opowiedziała o swoim małżeństwie ze Stanisławem, wspominała: „To była moja pierwsza prawdziwa miłość”. Stanisław był inżynierem budownictwa i synem jej wychowawczyni z liceum. Poznała go w końcu lat 50., gdy występowała w kabarecie "Pinezka" w kawiarni na Nowym Świecie w Warszawie. Staś przyszedł na jeden z jej występów. „Byłam bardzo zakochana w Stasiu... Kiedy jeździłam po Polsce z występami, cały czas marzyłam tylko o powrocie do Warszawy. Chciałam jak najszybciej go zobaczyć”, mówiła Halina Kunicka. Wspominała, że mąż był dla niej wielkim oparciem. Pomagał jej, gdy zmarł ojczym i z mamą musiały opuścić mieszkanie na ulicy Barskiej, bo już nie było ich na nie stać. Musiało być im naprawdę ciężko i ta pomoc Stasia bardzo się liczyła. Zobacz też: Beata Tyszkiewicz romansowała z trzy dekady młodszym aktorem. Wątpiono w ich uczucie, oni marzyli o wspólnym życiu Odeszła do Lucjana Kydryńskiego Była ze Stanisławem, kiedy poznała Lucjana Kydryńskiego. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, przynajmniej dla niej. Widywali się, lubili ze sobą rozmawiać. Najpierw była przyjaźń i dopiero w pewnym momencie Halina Kunicka poczuła, że kocha Lucjana Kydryńskiego i to z nim pragnie być. „Coraz częściej o nim myślałam. W pewnym momencie poczułam, że coś z tym trzeba zrobić. Że to początek jakiegoś innego życia. Ale jednocześnie byłam w związku małżeńskim, bardzo dobrym. Mój pierwszy mąż był nie tylko opiekuńczy, był niezwykle kulturalnym, inteligentnym, mądrym człowiekiem. Mimo to poświęciłam dom i małżeństwo, a przecież nie wiedziałam, jak nam z Lucjanem ułoży się życie. Wtedy myślałam tylko o tym, by rzucić wszystko i z nim być” mówiła piosenkarka w rozmowie z Kamilą Drecką. Zobacz też: Żonę poznał dzięki muzyce. Poznaj niezwykłą historię miłości Marka i Urszuli Sierockich Rozstanie z pierwszym mężem nie było jednak proste. Przez pewien czas próbowała udawać, ze nic się nie dzieje. Jednak Stanisław zaczął podejrzewać, że w ich związku jest ktoś trzeci: „Musiałam wreszcie wykrztusić, że odchodzę. Stasiowi z pewnością było bardzo przykro, ale nadzwyczaj pięknie to zniósł”, wspominała Halina Kunicka. Presję wywierała na niej cała rodzina, a przede wszystkim mama, która próbowała ją odwieść od rozwodu. Mówiła: „Po co ty się ładujesz w takie bagno? Masz takiego dobrego męża, daj sobie spokój!”. Ale Halina Kunicka już wtedy nikogo nie słuchała. „Przypominam też sobie moment, kiedy stoję na ulicy Długiej naprzeciwko Polskich Nagrań, gdzie powstawały moje płyty, wchodzę do budki telefonicznej, dzwonię do swojej mamy i mówię jej, że się rozwodzę. Teraz myślę: jak ja mogłam jej coś takiego zrobić, w taki sposób? Dlaczego nie starczyło mi wyobraźni, by zważać na to, co w takiej chwili może czuć drugi człowiek?” wspominała. Z Lucjanem Kydryńskim zamieszkali razem w czerwcu 1967 roku, w 1968 roku wzięli ślub. „Nie było mi lekko z tym, że rozbiłem jej małżeństwo i nie byłem pewien, czy potrafię stworzyć szczęśliwy dom”, mówił Lucjan Kydryński. Halina Kunicka przyznawała, że wiele lat miała wyrzuty sumienia, że nie poprosiła męża o wybaczenie. Wiedziała, że nie zdecydowałaby się na rozstanie, gdyby miała dzieci. Ale ze Stasiem się ich nie doczekali. Byli razem 7 lat. Piosenkarka czule wspominała swojego pierwszego męża, ale nigdy nie uważała, by popełniła błąd decydując się na związek z Lucjanem Kydryńskim...
Halina Kunicka postąpiła z pierwszym mężem okrutnie. „Cała składam się z wyrzutów sumienia”
Dwukrotnie wyszła za mąż. Jej pierwszym mężem był... syn szkolnej wychowawczyni. Halina Kunicka była wówczas bardzo młoda i potraktowała ukochanego w sposób, przez który do dziś dręczą ją wyrzuty sumienia. Prawda wyszła na jaw dopiero po wielu latach. Na proszenie o wybaczenie było już niestety za późno... Halina Kunicka dwukrotnie wyszła za mąż. Skrzywdziła pierwszego męża Kiedy gwiazda estrady po raz pierwszy wyszła za mąż, miała zaledwie 22 lata. Pierwszym mężem Haliny Kunickiej był syn jej wychowawczyni z liceum, inżynier budownictwa, Stanisław. Młodzi poznali się, kiedy artystka udzielała się w kabarecie „Pinezka”, a on przyszedł na jeden z jej występów. „Byłam bardzo zakochana w Stasiu... Kiedy jeździłam po Polsce z występami, cały czas marzyłam tylko o powrocie do Warszawy. Chciałam jak najszybciej go zobaczyć”, wspominała Halina Kunicka. Prawdę na temat ich związku artystka zdecydowała się wyznać w książce „Świat nie jest taki zły”. Zdradziła, jaką krzywdę wyrządziła pierwszemu mężowi... Małżonkowie byli razem 7 lat. Nie mieli dzieci. Halina Kunicka wyznała, że szczerze go kochała, a Stanisław był dla niej ogromnym wsparciem, gdy zmarł jej tata. Ukochany opiekował się nią, kiedy wraz z mamą musiała opuścić mieszkanie, gdyż nie było ich stać na wynajem. Niestety podczas ich małżeństwa artystka zakochała się w innym mężczyźnie... Dla Lucjana Kydryńskiego porzuciła swojego męża. Czytaj też: Burzliwe rozstanie z Grzegorzem Ciechowskim było dla niej szokiem. Dziś Małgorzata Potocka jest gotowa dać szansę miłości Halina Kunicka, 50-lecie pracy artystycznej Wojciecha Pszoniaka, 2019 rok Halina Kunicka porzuciła pierwszego męża. Do dziś ma wyrzuty sumienia Halina Kunicka i Lucjan Kydryński byli małżeństwem od 1968 roku aż do śmierci mężczyzny w 2006 roku. Doczekali się syna, Marcina Kydryńskiego, który związał się z Anną Marią Jopek. Do dziś jednak artystka odczuwa ogromne wyrzuty sumienia w stosunku do pierwszego męża. Gdy się rozstawali, powiedziała mu prawdę. „Musiałam wreszcie wykrztusić, że odchodzę. Stasiowi z pewnością było bardzo przykro, ale nadzwyczaj pięknie to zniósł”, wyznała Halina Kunicka. Gwiazda estrady była przekonana, że jej pierwszy mąż to dobry człowiek i nie zasługiwał na taki los. „Cała składam się z wyrzutów sumienia. Po rozwodzie długo żyłam z poczuciem winy, że nie potrafiłam poprosić Stasia o wybaczenie”, tłumaczyła w jednym z wywiadów. Choć Halina Kunicka i Lucjan Kydryński tworzyli zgraną, kochającą się parę, to nie każdy wiedział, że cały czas ciążyło nad nimi piętno zdrady... Okazuje się, że kiedy się poznali, oboje byli w związkach małżeńskich i musieli zakończyć dotychczasowe relacje, by być razem. Wszystko wskazuje na to, że była to prawdziwa miłość... Rozdzieliła ich dopiero śmierć dziennikarza w 2006 roku. Halina Kunicka przyznaje, że gdy czuje się bardzo samotna, zdarza się jej rozmawiać z ukochanym, zmarłym mężem. Zobacz także: Irena Santor nie zaśpiewa już na scenie. Zrezygnowała z kariery z ważnego powodu Halina Kunicka i Lucjan Kydryński, urodziny Danuty Rinn, 2003 rok
Halinie Kunickiej wciąż trudno pogodzić się ze stratą męża: „Korzystałam z jego rad, było dla mnie ważne, co uważa”
„Wiem, że gdzieś tam, na górze, jest bliski mi człowiek, który duchowo mnie wspiera”, wyznała
Halina Kunicka i Lucjan Kydryński przez 40 lat tworzyli wspaniały związek. To była wielka miłość, na całe życie. Ona – wspaniała wokalistka, on słynny konferansjer i dziennikarz. Świetnie się uzupełniali. Niestety, ich szczęście przerwała śmierć ulubieńca publiczności. Odszedł we wrześniu 2006 roku w wieku 77 lat. Ukochana do dziś nie może pogodzić się z jego stratą. „Był tylko ból i przeraźliwe poczucie opuszczenia. Usiadłam w fotelu i przesiedziałam tak ze trzy miesiące. Oczywiście jadłam, piłam, spotykałam się z ludźmi, ale życia we mnie nie było”, zwierzała się. Jednak cały czas czuje jego obecność. Ostatnia aktualizacja tekstu: 06.01.2024 r. Halina Kunicka i Lucjan Kydryński — byli sobie pisani Poznali się na początku lat 60. Ta miłość była im pisana, chociaż nie od razu połączyło ich uczucie. Wszystko zmieniła jedna podróż pociągiem. „Przegadaliśmy w korytarzu do Bielska-Białej prawie całą noc. I wzajemnie uznaliśmy, że jesteśmy sobie bardzo bliscy. Potem spotykaliśmy się częściej, dzwoniliśmy do siebie. Oboje wiedzieliśmy już, że nie jesteśmy tylko kolegami z pracy. Czas płynął, nasza więź stawała się bardziej intensywna. Pojawiła się myśl, że powinniśmy jakoś uregulować nasze życie. Oboje byliśmy związani, mieliśmy własne domy”, wspominała artystka w jednym z wywiadów dla VIVY!. Halina Kunicka rozstała się z pierwszym mężem, a Lucjan Kydryński odszedł od żony. Pobrali się w 1968 roku i wspólnie doczekali się syna, Marcina. „Przy nim dojrzałam jako kobieta i jako artystka. Był dla mnie autorytetem. Sprawiało mi przyjemność myślenie, że to mój mąż, mój mężczyzna”, podkreślała artystka. Byli ze sobą na dobre i na złe. Ich szczęście przerwała jednak śmierć dziennikarza. Lucjan Kydryński pierwszy raz w szpitalu pojawił się na początku lat 90. w Boże Narodzenie. Chorował na serce. Z czasem jego stan był na tyle poważny, że nie mógł już pracować. Kiedy podupadł na zdrowiu, Halina Kunicka troszczyła się o niego i poświęcała każdą wolną chwilę. Konferansjer leczył się w Aninie. Trafiał tam coraz częściej. „Proszę mnie nie pytać o chorobę Lucjana. Mam uczucie, że go odzieram z intymności", tłumaczyła w wywiadach. „Inaczej nie był w stanie funkcjonować normalnie. To już były jego ostatnie lata”, wspominała wokalistka na łamach książki „Świat nie jest taki zły”. Halina Kunicka nie potrafiła przyjąć do siebie wiadomości, że ukochany odchodzi. „Nawet kiedy ostatni raz wezwałam pogotowie, wierzyłam, że Lucjan z tego wyjdzie. Przecież tyle razy wyjeżdżał i zawsze wracał”, mówiła. Coraz rzadziej występowała na scenie. „Stale zdarzały się dramatyczne sytuacje. O tym, żebym miała wyjść na scenę i śpiewać, nie było mowy. Poza tym wiedziałam, że tu jest moje miejsce, przy nim, a nie gdzieś na scenach”, tłumaczyła gwiazda. Sprawdź też: Wychowują dwójkę dzieci, nie myślą o ślubie. Otylia Jędrzejczak i Paweł Przybyła poznali się dzięki znajomym Halina Kunicka, Lucjan Kydryński, 1999 rok Halina Kunicka, Dzień Dobry TVN, 2015 rok Halina Kunicka nigdy nie pogodziła się ze śmiercią ukochanego Lucjan Kydryński odszedł we wrześniu 2006 roku w wieku 77 lat. Strata męża była dla niej ogromnym ciosem. Był jej przyjacielem, oparciem i miłością… Serce Haliny Kunickiej rozpadło się na miliony kawałków. Wokalistka unikała świata i ludzi, zamknęła się w sobie. „Był tylko ból i przeraźliwe poczucie opuszczenia. Usiadłam w fotelu i przesiedziałam tak ze trzy miesiące. Oczywiście jadłam, piłam, spotykałam się z ludźmi, ale życia we mnie nie było”, zwierzała się. Halina Kunicka przeżyła u boku męża najwspanialsze lata, wspomina go zawsze z czułością. W 2015 roku w wywiadzie VIVY! wyznała, że mąż wciąż pojawia się w jej sercu, myślach i wspomnieniach. „Mam uczucie, że kieruje moją ścieżką, którą teraz wędruję sama. Proszę go: „Poradź mi, co mam zrobić? […] Korzystałam z jego rad, było dla mnie ważne, co uważa. Był dla mnie autorytetem. Może potrzebuję bliskości, której nie mam? Przez te wszystkie lata, prawie przez 40 lat, byliśmy stale razem”, dodawała. Pasja do muzyki stała się dla Haliny Kunickiej powodem do życia. Wróciła do ludzi i śpiewania. W ostatnich latach bardziej doskwiera jej samotność. „Wokół mnie robi się coraz bardziej pusto. Czuję się coraz bardziej sama. Nie myślę o każdym następnym dniu. Budząc się, nie myślę o tym, jakie będą moje następne dni. Po prostu żyję ze świadomością, że raczej nie startuję, raczej ląduję”, mówiła w 2018 roku w Kulisach Sławy. Halina Kunicka podkreśla również, że Lucjan Kydryński był jej wielką miłością. Wciąż czuje jego obecność i wsparcie. „Przydarzyło nam się coś, czego życzyłabym każdemu. Spotkanie drugiej osoby i drugiej duszy, wspólne wędrowanie przez świat… Kiedy mam wejść na scenę, proszę Lucjana, żeby był ze mną... Wiem, że gdzieś tam, na górze, jest bliski mi człowiek, który duchowo mnie wspiera. Czuję, że Lucjan się mną opiekuje”, mówiła w jednym z wywiadów. Zobacz też: Gdy odszedł, jej świat runął jak domek z kart. Krystyna Janda miała żal do losu, że Edward Kłosiński umarł tak młodo
Halina Kunicka: „Proszę mnie nie pytać o chorobę Lucjana. Mam uczucie, że go odzieram z intymności”
Halina Kunicka w szczerej i wzruszającej rozmowie o mężu
W ramach cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy rozmowę Romana Praszyńskiego z Haliną Kunicką. Polska piosenkarka świętuje dziś 84. urodziny. Wywiad ukazał się w kwietniu 2015 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! Halina Kunicka wywiad „Proszę mnie nie pytać o chorobę Lucjana. Mam uczucie, że go odzieram z intymności. Przeżyłam z nim najwspanialsze lata mojego życia, niewyobrażalne szczęście”, Halina Kunicka wspomina z czułością swojego męża, Lucjana Kydryńskiego, w książce, która właśnie się ukazała – „Świat nie jest taki zły”. Taka miłość nie zdarza się często. Ona to gwiazda polskiej piosenki. On był słynnym konferansjerem z charakterystycznym „r”. Połączyło ich gorące uczucie, przeżyli razem 40 lat. W ulotnym świecie show-biznesu byli jak skała. Ich synem jest popularny dziennikarz, fotograf i podróżnik, Marcin Kydryński. Oto niezwykła historia tego małżeństwa. Pani mąż pojawia się w Pani snach? Pojawia się w moim sercu, w myślach, wspomnieniach. Mam uczucie, że kieruje moją ścieżką, którą teraz wędruję sama. Proszę go: „Poradź mi, co mam zrobić?”. O co Pani pyta? O wszystko. Tak było zawsze. Korzystałam z jego rad, było dla mnie ważne, co uważa. Był dla mnie autorytetem. Może potrzebuję bliskości, której nie mam? Przez te wszystkie lata, prawie przez 40 lat, byliśmy stale razem. View Burdaffi on the source website Jak to się zaczęło? Lucjan był osobą nieprawdopodobnie popularną. Ale ponieważ prowadził audycje radiowe, wszyscy znali jego charakterystyczny głos, a nikt nie wiedział, jak wygląda. Występowałam w kabarecie Pineska przy Nowym Świecie, to były moje pierwsze kroki na estradzie. Kolega z kabaretu przygotował numer, w którym parodiował głos Kydryńskiego. Lucjan, który mieszkał wówczas w Krakowie, dowiedział się o tym i przyjechał. Przyszedł do Pineski, tam przez szparę w kurtynie zobaczyłam go po raz pierwszy. I? Poznaliśmy się, ale zachwytu nie było. Potem przez prawie siedem lat byliśmy znajomymi. Lucjan zaczął mnie angażować do swojego programu „Muzyka lekka, łatwa i przyjemna”. Bardzo się polubiliśmy. Nic nie zapowiadało, że to związek życia? Nic. Absolutnie nic. I nagle gdzieś jakieś siły zadziałały. To irracjonalne, trudno to wytłumaczyć. Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Podobno była jakaś wyjątkowa podróż autobusem? To był pociąg. Przegadaliśmy w korytarzu do Bielska-Białej prawie całą noc. I wzajemnie uznaliśmy, że jesteśmy sobie bardzo bliscy. Potem spotykaliśmy się częściej, dzwoniliśmy do siebie. Oboje wiedzieliśmy już, że nie jesteśmy tylko kolegami z pracy. Czas płynął, nasza więź stawała się bardziej intensywna. Pojawiła się myśl, że powinniśmy jakoś uregulować nasze życie. Oboje byliśmy związani, mieliśmy własne domy. Oboje musieliście się rozwieść? To było bardzo trudne. Ale siła tej miłości była taka, że zdecydowaliśmy się pożegnać nasze dotychczasowe życie. Prawdę mówiąc, myślałam wówczas głównie o sobie i Lucjanie. Ból innych osób, naszych bliskich, był daleko. Tylko to było ważne, że chcemy być razem. I byliśmy. Zostawiliśmy nasze domy i tułaliśmy się po różnych mieszkaniach, nie byliśmy za bogaci. Ale szczęśliwi? To były najwspanialsze lata. Moje życie z Lucjanem było prawdziwym, niewyobrażalnym szczęściem. Nam ze sobą było łatwo. To banalne stwierdzenie, ale jakże ważne jest to, żeby było nam zawsze po drodze. Oczywiście zdarzało się, że myśleliśmy inaczej. Ale nie było to nigdy powodem do scysji czy długotrwałych napięć. Nigdy się Państwo nie kłócili? Nie chcieliście się rozstać? Rozstać? Nigdy! Nawet przez sekundę nie miałam tego w myślach. I Lucjan, z tego co wiem i co wyczuwałam, też nie. Oczywiście, były drobne utarczki. On był nieprawdopodobnym pedantem. Proszę spojrzeć na regały w jego pokoju, tam wciąż są dokładnie poukładane kilometry płyt. I kilometry teczek, w których chował artykuły z gazet, programy teatralne. A Pani wchodziła do domu i rzucała szal w jedną, rękawiczki w drugą? Starałam się nie szaleć. Ale nie mam w sobie tego zmysłu. Lucjan czasem coś burknął, że ile byśmy nie mieli krzeseł, to zawsze będą na nich wisieć moje rzeczy. Nie lubił, że nie zamykam zewnętrznego lufcika. „Ile razy mam ci powtarzać, że mamy podwójne okna. Zamykaj ten lufcik”. Dzisiaj też otwarty. Tak. I gdy go nie zamykam, myślę sobie Lucuś by tego nie lubił. A gdy syn rozrzucał zabawki, mąż znosił to spokojnie? Marcin miał swój pokój i tam robił, co chciał. Wieczorami każdego dnia uczyliśmy go: „Teraz sprzątamy”. Gdy Marcin dorósł, zaczął się bardzo interesować muzyką. Przychodził do taty, zabierał mu różne płyty, książki i nie odkładał na miejsce. Kiedy Lucjan potrzebował do swojego programu jakąś płytę i nie mógł jej znaleźć, wtedy się denerwował. Czytaj też: U jej boku odnalazł szczęście i miłość. Niezwykła historia Adama Sztaby i Agnieszki Dranikowskiej Lucjan Kydryński i Halina Kunicka, 1971 r. Czyli? Złościł się. Zamykał drzwi i mówił: „Od dzisiaj ten pokój będzie zamknięty na klucz”. Co było niemożliwe, bo jego pokój był przechodni. A więc nie był niespotykanie spokojnym człowiekiem? Był bardzo spokojny. Wybuchy to incydenty. Był człowiekiem ogromnej kultury, który źle reagował na przejawy prostactwa i chamstwa. Kiedyś, zimą, wracaliśmy z koncertu pociągiem. Ale chociaż mieliśmy bilety, nie dostaliśmy miejsc w wagonie sypialnym. Lucjan wtedy tak zaklął, że Irena Kwiatkowska, która z nami jechała, była zaszokowana. Nie wierzyła, że ten wrażliwy mężczyzna zna takie słowa. Lucjan miał w sobie niezwykłą elegancję i wytworność. Nie tylko w wyglądzie, ale też w sposobie mówienia. Gdy zapowiadał artystów, a zdarzało mu się zapowiadać wielkich: Ellę Fitzgerald, Marlenę Dietrich i Charles’a Aznavoura, robił to pięknym językiem. Publiczność czuła, że ma do czynienia nie tylko z cudownym koncertem, ale i z wyjątkowym słowem. Czasem zdarzało się, że prowadził koncerty, które trwały pięć godzin. Nie zdarzyło się, żeby Lucjan, kiedy schodził w kulisy, usiadł. Nie chciał pognieść spodni. Zawsze dbał o swój wygląd. A jak Panią zapowiadał? Krótko. Używał takiego sformułowania: „Dobrze mówić nie wypada, a źle nie mam powodu”. Nie opowiadał historyjek z naszego życia. Nie schlebiał publiczności, a potrafił nawiązać bardzo bliski, wspaniały kontakt. Może korzystał ze swojego kapitału popularności, którą zdobył w radiu i telewizji. Gdy tylko się pojawiał, miał niekończące się owacje. Ludzie cieszyli się, że go widzą. Korzystała Pani z tej popularności? Takie były opowieści, że mam z nim dobrze, że mnie dźwiga na swoich plecach. Że w gruncie rzeczy to on mnie stworzył. A stworzył? Zawdzięczam mu mnóstwo. Przez całe życie uczyłam się od niego, zawsze mi coś sugerował. W sprawach artystycznych? Skierował moje śpiewanie na inne tory. Wcześniej śpiewałam lekkie pioseneczki. On uwrażliwił mnie na słowo. Żebym niekoniecznie wyśpiewywała bzdurne tekściki, ale spróbowała przekazać inne wartości. Dzięki niemu nawiązałam współpracę z Agnieszką Osiecką, Wojtkiem Młynarskim i Ernestem Bryllem. Przy nim dojrzałam jako kobieta i jako artystka. W tej chwili w recitalach śpiewam dużo piosenek o cudownych tekstach. Ludzie przychodzą i mówią, że bardzo je przeżywają. Nawet, jak mówię, staram się uważnie i adekwatnie dobierać słowa. To też zasługa Lucjana. Jeden tekst napisał specjalnie dla Pani. To był żart. Powstał wielki przebój „To były piękne dni”. Potrzebował szybko tekstu piosenki do programu telewizyjnego. Akurat nie było nikogo, kto by napisał. Więc sam napisał go w pociągu z Krakowa do Warszawy. Pod pseudonimem. Powstała piękna piosenka. Ludzie ją zapamiętali. I bardzo chcą, żebym ją śpiewała. Właściwie nie muszę jej nawet śpiewać, ludzie śpiewają. Chętnie do niej wracam, jest żywym dowodem na to, że Lucjan był. I że wciąż ma na mnie wpływ. Gdy mówię, że Lucjan mnie stworzył, mam poczucie, że niosę jego przesłanie. I bardzo jestem szczęśliwa, że tak jest. A co pan Lucjan przejął od Pani? On twierdził, że mnóstwo. Ja uważałam, że to on jest głową domu. On rządzi. Był dziewięć lat starszy, był wielkim autorytetem dla mnie i Marcina. Nigdy nas nie zawiódł. Wszystko w domu działo się według jego pomysłu. On twierdził, że nic podobnego, on jest szarą myszką, tylko spełnia moje zachcianki. Jaka była prawda? Taka, że istnieje cudowny kompromis. Na przykład Lucjan nienawidził natury, dla niego mogłyby nie istnieć przyroda, lasy, góry. Był człowiekiem miasta. Gdziekolwiek wyjeżdżał, biegał po muzeach, operach, filharmoniach. To były jego wakacje. Ale przez całe lata jeździliśmy na wakacje nad morze albo na Mazury, które ja i Marcin uwielbialiśmy, Lucjan ustępował. Pływaliśmy łódką na jeziorach. A on chował się gdzieś z książką. Zobacz też: Beata Ścibakówna o małżeństwie: „Nie jest usłane różami, chyba że różami z kolcami” View Burdaffi on the source website Jak pojawienie się dziecka zmieniło Wasz związek? Lucjan odkrył w sobie ogromne pokłady jeszcze jednego rodzaju miłości. Był bardzo czułym ojcem. Pomagał, gdy Marcin był niemowlęciem, karmił, przewijał. Załatwił wanienkę, nietłukące się butelki, to były rzeczy wtedy niedostępne. Z zagranicy przywoził ubranka. Kiedy pojawił się Marcin, nasze wyjazdy były wielkim problemem. To dotyczy wszystkich matek, które zawód zmusza do ciągłych wyjazdów. Było ciężko. Niejednokrotnie odmawiałam występów, ale żeby istnieć, musiałam wyjeżdżać. Potem człowiekowi szkoda tych lat, kiedy go nie było w domu. To cena, którą trzeba zapłacić. Syn wypomniał Pani brak obecności w domu? Nigdy tego nie powiedział. Być może przyzwyczaił się od wczesnego dzieciństwa, że tak ma być. Gdy był mały, trochę płakał i pytał: „Kiedy wrócicie?”. Lecz gdy był większy, pytał: „Kiedy wrócicie? I dlaczego tak szybko?”. Urządzał szalone imprezy? Czasem sprowadzał kolegów. Ale nie wywracali domu do góry nogami. Patrzy Pani na syna i widzi męża? Nie, Marcin nie przypomina ojca. Już prędzej mojego ojca. Choć po Lucjanie przejął zainteresowania muzyką. Być może dlatego, że mąż bardzo dbał o tę sferę, urządzał w domu koncerty. Wybierał płyty kompozytorów muzyki poważnej. Siadali, słuchali, ja razem z nimi. Choć potem Marcin zainteresował się zupełnie innym gatunkiem muzyki, jest w nim piętno Lucjana. Nigdy nie był typem buntownika, chłopaka, który odrzuca wszystko, co z domu. W młodości przemierzył całą Afrykę. To nie bunt? Często z Lucjanem zastanawialiśmy się, po kim on to ma. W nas nigdy nie było tęsknoty za tak ekstremalnym podróżowaniem. A Marcin od razu pojechał na pół roku do Afryki. Zawsze musiał wędrować w miejsca, które były niedostępne. I które są bardzo niebezpieczne. On sam nigdy mi o tym nie opowiada. Czasem zaprasza mnie na pokaz fotografii. Ale o trudach podróży dowiaduję się dopiero, gdy czytam jego teksty. Nie opowiada, bo nie chce Pani martwić? Nie chce wzbudzać we mnie lęku. Jego ostatnie wyjazdy kosztowały mnie bardzo wiele zdrowia. W atlasie wędruję palcem dzień po dniu w miejsca, gdzie jest. Ale czasem – nawet dwa tygodnie – nie ma zasięgu. Wtedy nie wiem, gdzie jest. Tak było na granicy Konga i Kamerunu. Był tam wiosną i zachorował na malarię. Kontakt pojawiał się, dopiero gdy dotarł do szpitala. Powiedziałam: „Może to znak, żebyś powiedział sobie stop?”. A on na to: „Mamo, przyrzekam ci, pojadę w to samo miejsce, gdzie zachorowałem, żeby dokończyć projekt, który sobie zaplanowałem”. Skończyła się pora deszczowa, pojechał. Wrócił zdrowy i zadowolony, że zrobił, co planował. O podróżach syn nie opowiada. A o emocjach, życiu, rodzinie? Jest bardzo skryty. Kiedyś taki nie był. Nauczyłam się szanować jego milczenie. Gdy kiedyś zapytałam go o coś bardziej osobistego, zapytał, czy ma wyjść od razu, czy za chwilę. Jest trudny w kontaktach. Może ma coś w genach? Lucjan podróżował po świecie z orkiestrami symfonicznymi jako korespondent. Zawsze mówiłam: „Lucjan, opowiedz trochę. Dlaczego ja muszę kupić »Przekrój«, żeby się dowiedzieć, gdzieście byli i jak było?”. Nie lubił siadać i opowiadać. Marcin też tak ma. To normalne? To ludzkie. Choć zastanawiam się, czy nie popełniliśmy z mężem jakiegoś błędu, że Marcin z otwartego chłopca wyrósł na skrytego mężczyznę. Gdy opadają mnie wątpliwości, przypominam sobie maila, którego przesłał Ani z jednej ze swych podróży. Pisał, że rodzice kojarzą mu się z poczuciem bezpieczeństwa i miłością. Że chciałby stworzyć taki dom dla Frania (Stasia nie było wtedy jeszcze na świecie). Prosił Anię, żeby przekazała nam, jak bardzo jest nam wdzięczny. Czytaliśmy tego maila ze łzami w oczach. Pytałam męża: „Lucjan, powiedz, o co mu chodzi? Przecież wszystko, co między nami się działo, było takie normalne?”. Może w tej normalności siła? Jaka jest tajemnica udanego związku? Miłość i szacunek. Lubienie się. To jest nieprawdopodobnie ważne. Fascynacja wycisza się po latach. Więc ważne, czy lubimy, co niesie wspólny dzień. Czy lubimy to, że wspólnie wchodzimy w późniejszy wiek. Mogę zapytać o chorobę Pani męża? Jednym zdaniem, błagam. Mam uczucie, że go odzieram z intymności. Lucjan chorował na serce bardzo długo, 12 lat. Musieliśmy nauczyć się zwolnienia, przechodzenia przez badania, pobyty w szpitalu, nadzieję i zwątpienie. Zrezygnowałam ze śpiewania. Mój Boże, nie jestem pierwszą osobą, która uczestniczy w chorobie najbliższej osoby. W jej odejściu. To też trzeba przeżyć. Pogodzić się, choć może to nie najlepsze słowo. Przyjąć do wiadomości, że świat będzie inny. Że muszę odnaleźć się w tym świecie. Jak to zrobić? Strasznie trudno ubrać w słowa takie przeżycia. Czasem wydaje się, że nie można istnieć bez drugiej osoby. Kiedy ta osoba była powietrzem, wodą, wszystkim, co jest potrzebne do życia. Nagle jej nie ma. Wciąż jeszcze nie umiem opowiadać. A nawet nie chcę. Nie chcę się obejrzeć na ten fotel, na którym spędziłam długie, długie godziny w bólu. Nie będę o tym opowiadać. Tylko banalnie odpowiem, że życie pokonuje największy ból. Któregoś dnia, siedząc na tym fotelu, pomyślałam, że nie spędzę tak całego życia. Muszę coś zrobić. I taką teczkę sobie założyłam. Napisałam na niej: „Żeby coś ze sobą zrobić”. I tam wypisałam kontakty do wszystkich osób, z którymi kiedyś pracowałam. Pomyślałam, że muszę się obudzić, wrócić do ludzi, do śpiewania. I wróciła Pani. Trzeba żyć. Bo warto żyć. Jeżdżę po Polsce, ludzie chcą mnie słuchać. Odbierają serdecznie i z radością, przychodzą wzruszeni do garderoby. Nie ma większej nagrody i większej radości. Jeżeli ktoś mnie pyta, co jest moim największym sukcesem, mówię, że właśnie to. To jest mój powód do życia. Śpiewa Pani piosenkę, którą napisał dla Pani mąż? Na początku nie mogłam śpiewać. Była zbyt bolesna. Potem zaśpiewałam, że to były piękne dni. Bo to prawda. Były piękne.