Kultowy „Duduś” zapłacił wysoką cenę za sławę w PRL-u. „Nic już nie było normalne”
Dla milionów widzów był uroczym, nieco zarozumiałym Dudusiem z „Podróży za jeden uśmiech”. Gdy serial stał się jednym z największych przebojów telewizji, Filip Łobodziński miał zaledwie 12 lat. Popularność przyszła błyskawicznie, ale – jak przyznał po latach – odebrała mu coś, czego już nigdy nie udało się odzyskać: beztroskie dzieciństwo.
Przez długi czas nie burzył mitu o szczęśliwej przygodzie na planie. Dopiero w 2010 roku w felietonie „Naga prawda o Dudusiu”, opublikowanym przez „Newsweek”, postanowił opowiedzieć, jak naprawdę wyglądały kulisy jednej z najbardziej kultowych produkcji PRL-u. Nie był to sentymentalny powrót do dzieciństwa, lecz szczere rozliczenie z okresem, który – choć otworzył mu wiele drzwi – zostawił także trwały ślad. Rola Dudusia zmieniła wszystko Zanim zagrał Janusza Fąferskiego, widzowie mogli zobaczyć go w filmie „Abel, twój brat” Janusza Nasfetera. Sam wspominał później, że właśnie wtedy po raz pierwszy zetknął się z emocjami i problemami, których wcześniej nie znał. Jak wspominał w rozmowie z Vivą!, praca nad „Ablem” zmusiła go do zmierzenia się z tematami, których wcześniej nie znał z własnego życia. „Ani mój dom rodzinny tak nie wyglądał, ani moi koledzy. A tu nagle okazuje się, że istnieje prześladowanie w klasie, destrukcyjna miłość matki, półsieroctwo” – mówił, podkreślając, że jako dziecko musiał zrozumieć emocje bohatera wychowującego się w zupełnie innych realiach niż on sam. Sukces filmu „Abel, twój brat” miał również swoją ciemną stronę. Z dnia na dzień młody aktor stał się rozpoznawalny, ale popularność nie ułatwiła mu powrotu do szkolnej rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – część nauczycieli traktowała go z dystansem i ironią. Po latach wspominał: „Musiałem wykonać dużą pracę nad sobą, a później już nic nie było normalne, bo mnie rozpoznawano na ulicy i nauczyciele mówili: «To ten, co nie chodzi na lekcje, artysta ze spalonego teatru».” Niedługo później dostał rolę Dudusia – chłopca, który wraz z kuzynem Poldkiem rusza autostopem przez Polskę nhttps://viva.pl/tagi/filip-lobodzinski-52777-r7/a wakacje. Serial szybko stał się fenomenem. Kolejne pokolenia wychowywały się na przygodach dwóch nastolatków, a Łobodziński przez lata słyszał od widzów, że „Podróż za jeden uśmiech” była dla nich symbolem beztroskich wakacji i dzieciństwa. Paradoks polegał na tym, że on sam nigdy nie potrafił oglądać tego filmu z podobnym sentymentem. „Wielka przygoda dzieciństwa była czasem niełatwym” – napisał po latach. Wakacyjna przygoda tylko na ekranie Na ekranie wszystko wyglądało jak letnia wyprawa pełna śmiechu i niespodziewanych przygód. Za kulisami rzeczywistość była znacznie mniej romantyczna. Akcja filmu rozgrywa się pod koniec czerwca, ale zdjęcia realizowano od końca lipca aż do października 1971 roku. Co więcej, kręcono je w zupełnie innej kolejności niż oglądają to widzowie. Najpierw powstawały sceny na Kaszubach i Helu, później w Trójmieście i Chełmnie, następnie w Krakowie, a dopiero na końcu w Kazimierzu Dolnym i łódzkim atelier. Dla dorosłych członków ekipy była to zwyczajna organizacja pracy. Dla kilkunastoletniego chłopca oznaczało to jednak, że film nigdy nie stał się spójną opowieścią. „Jak można przeżyć fabułę, skoro jej meandry współtworzyło się w kompletnie innej kolejności?” – zastanawiał się po latach. Dlatego, gdy widzowie zachwycali się emocjonującymi scenami, on pamiętał zupełnie co innego. „Jak tu się przejąć tym, że chłopcy zostają zamknięci w samochodzie chłodni, skoro pamiętam z tego samochodu tylko smród?” Scena spotkania z dzikiem? Jemu kojarzyła się przede wszystkim z nieświeżą maślanką i tłustymi serdelkami podanymi ekipie podczas zdjęć. Czytaj też: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY! „Czas, kiedy występowałem w filmach, wspominam jako okres znoju i strachu” Najmocniejsze słowa padły jednak wtedy, gdy Łobodziński opisywał własne emocje. „Czas, kiedy jako dziecko występowałem w filmach, wspominam jako okres znoju i strachu.” Nie chodziło wyłącznie o długie dni zdjęciowe. W pamięci zostały mu wielokrotnie powtarzane duble, czekanie godzinami na odpowiednie światło i napięcie, które udzielało się całej ekipie. „Powtarzane w nieskończoność duble, czekanie na słońce (...), nerwy na planie przeradzające się czasem w istne burze z piorunami – to była codzienność mojej filmowej przygody.” Jednym z najbardziej obrazowych wspomnień są jesienne zdjęcia udające upalne lato. Aktorzy nie mogli nawet swobodnie rozmawiać między ujęciami, by z ust nie wydobywała się para. „Tego dnia był mróz, a mieliśmy udawać, że jest upalny czerwiec.” Do tego dochodził charakterystyczny kostium Dudusia – elegancki garniturek, który dla widzów stał się znakiem rozpoznawczym bohatera. Jak wspominał Łobodziński: „Mordęgą było granie w garniturku.” Dopiero po latach zdradził też jedną z zabawniejszych tajemnic planu – słynna walizka Dudusia wcale nie była ciężka. W środku znajdowały się dwie nadmuchane piłki plażowe, które miały jedynie sprawiać wrażenie pełnego bagażu. CZYTJ TAKŻE: Los odebrał mu ukochaną, ale dał jeszcze jedną szansę. Historia Henryka Gołębiewskiego chwyta za serce Sława skończyła się, ale Duduś został Po zakończeniu zdjęć nie wrócił do zwyczajnego życia. Musiał nadrabiać szkolne zaległości i niekiedy słuchać docinków na swój temat. Najtrudniejsze okazało się jednak coś zupełnie innego. Serialowa postać na dobre przylgnęła do niego. „Musiałem przez długie lata znosić wykrzykiwane w moją stronę »Duduś!«.” Choć z czasem zrezygnował z aktorstwa i został dziennikarzem, tłumaczem oraz muzykiem, wielu widzów wciąż widziało w nim przede wszystkim bohatera dzieciństwa. Dziś mówi o tamtym okresie bez goryczy, ale też bez idealizowania. Przyznaje, że doświadczenia zdobyte na planie nauczyły go występować publicznie i radzić sobie z tremą. Jednocześnie nie ma wątpliwości, że dziecięca sława kosztowała go znacznie więcej, niż mogło się wydawać widzom śledzącym wakacyjne przygody Dudusia. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Miał przed sobą wielką karierę, jednak zrezygnował. Filip Łobodziński opowiedział o stracie córki i walce z chorobą Źródła: Filip Łobodziński, „Naga prawda o Dudusiu”, „Newsweek Polska” (2010); wywiady dla „Vivy!”, „Super Expressu” i „Twojego Stylu”; Filmpolski.pl.
Krzysztof Ibisz przerwał milczenie o dzieciństwie. Musiał dorosnąć szybciej niż inni: „To był dla mnie dość trudny czas”
Krzysztof Ibisz wrócił do wspomnień z dzieciństwa i ujawnił kulisy życia, które dalekie było od beztroski. W podcaście „Bliskoznaczni” opowiedział o obowiązkach, które sprawiły, że jako kilkuletni chłopiec musiał bardzo szybko dorosnąć.
Krzysztof Ibisz wrócił do wspomnień z dzieciństwa i ujawnił fakty, które mogą zaskoczyć wielu. W podcaście „Bliskoznaczni” opowiedział o życiu, które od najmłodszych lat wymagało od niego odpowiedzialności i dojrzałości. Krzysztof Ibisz: tak wyglądało jego dzieciństwo. Rodzice rozstali się, gdy był małym chłopcem Dzieciństwo Krzysztofa Ibisza nie było bajką o beztrosce, ale historią dojrzewania w świecie wyraźnych zasad i pracy, która miała swoją wagę. Dorastał w Warszawie. Jego rodzice poznali się w Domu Słowa Polskiego – miejscu, gdzie w latach 60. powstawała większość gazet. Ojciec piął się tam po szczeblach kariery, od kierownika do dyrektora, mama pracowała przy retuszu jako technik poligraf. Kiedy miał zaledwie cztery latka, życie napisało dla niego nieoczekiwany scenariusz – jego rodzice się rozstali. Dla niego nie był to dramatyczny zwrot akcji, raczej naturalny element codzienności, który przyjął bez analizy – tak po prostu wyglądał jego świat. Został z mamą, która od tej pory była dla niego najważniejszym punktem odniesienia i codziennym wsparciem. Ojciec jednak nie zniknął z jego świata. Mieszkał niedaleko, niemal na wyciągnięcie ręki. Dzięki temu ich relacja nie została przerwana, a kontakt pozostał żywy. Krzysztof Ibisz szybko wkroczył w dorosłość. Z tej rodzinnej historii wyniósł jednak konkretne wartości: od mamy optymizm i przekonanie, że praca porządkuje życie, od ojca – ambicję i wyraźny rys charakteru, który widać było nie tylko w podejściu do obowiązków, ale i w jego silnej osobowości. Czytaj też: Rzadko mówi o rodzicach, teraz opublikował zaskakujące zdjęcie w sieci. „Wiele razem przeszliśmy" Krzysztof Ibisz o dzieciństwie. Co wyznał w najnowszej rozmowie? Gospodarz „Tańca z Gwiazdami” w podcaście „Bliskoznaczni” zdecydował się na szczere wyznanie dotyczące swojego dzieciństwa. „To był dla mnie dość trudny czas, jeżeli mówimy o czasie dzieciństwa. Byłem chłopcem, który musiał ogarniać wiele rzeczy — także za dorosłych”, mówił w podcaście „Bliskoznaczni”. Już jako dziecko jego codzienność wyglądała zupełnie inaczej, niż mogłoby się wydawać. Zamiast beztroski – odpowiedzialność. Zamiast dziecięcej swobody – obowiązki, które zwykle spoczywają na dorosłych. „Mieszkałem sam z mamą i musiałem ogarniać wiele rzeczy, czyli różne rzeczy domowe, takie, które gdzieś tam wydaje mi się, wykraczają poza ramy normalnego dzieciństwa. Czasami być ratownikiem, dbać, ogarniać, naprawdę dbać o cały dom, więc musiałem dorosnąć bardzo szybko, czyli jako kilkuletni, czy kilkunastoletni chłopiec. Więc byłem taką osobą, która potrafi wszystko załatwić, zaradzić — trochę jak w grze w szachy — kilka ruchów do przodu, żeby to wszystko pozabezpieczać i żeby dobrze działało. I to moim zdaniem dało mi taką sprawczość potem w dorosłym życiu”, mówił. Wyznanie Krzysztofa Ibisza pokazuje, że za publicznym wizerunkiem stoi historia pełna wyzwań i trudnych doświadczeń. Jego słowa rzucają nowe światło na przeszłość i pozwalają lepiej zrozumieć drogę, którą przeszedł. To opowieść o dzieciństwie, które wymagało siły, odpowiedzialności i szybkiego dojrzewania. Sprawdź też: Wychowywała go samotnie, zawdzięcza jej wszystko. Krzysztof Ibisz ma z mamą niezwykłą relację
Edyta Górniak ujawnia dramat z dzieciństwa. „Rodzice poszliby dziś do więzienia”
Edyta Górniak wraca do jednego z najtrudniejszych rozdziałów swojego życia. W programie „Portret” opowiedziała o dzieciństwie naznaczonym strachem, karami i samotnością. Artystka po raz pierwszy w tak otwarty sposób mówi o tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami jej domu.
Edyta Górniak odsłania kulisy swojego dzieciństwa, o których przez lata mówiła bardzo rzadko. W programie „Portret” artystka wraca do bolesnych wspomnień, opowiadając o przemocy, karach i samotności, które towarzyszyły jej na co dzień. Jej szczere wyznanie porusza także temat relacji rodzinnych dziś, pokazując, jak doświadczenia z przeszłości wpłynęły na jej dorosłe życie. Edyta Górniak o przemocy w dzieciństwie w programie „Portret” W rozmowie z Michałem Dziedzicem Edyta Górniak zdecydowała się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Wokalistka wróciła wspomnieniami do lat dzieciństwa, które – jak przyznała – upływały w atmosferze napięcia i lęku. 53-latka nie ukrywa, że doświadczała przemocy ze strony matki i ojczyma. W jej wspomnieniach powraca obraz codzienności podporządkowanej karom i ciągłemu poczuciu zagrożenia. „Byłam gotowa na kary w każdej chwili” – dramatyczne wspomnienia Artystka opowiedziała, że była notorycznie karana, a jednym z elementów tych doświadczeń było zamykanie jej w pokoju na klucz. Jak zaznaczyła, nie była to jedyna forma kar. „Większość lat byłam na takim survivalu. Cały czas się bałam, że robię coś złego. Byłam gotowa na kary w każdej chwili. Różne te kary były, bo zamykanie to nie była jedyna rzecz” – wyznała w programie „Portret”. Wspomnienia z tamtego okresu wiążą się przede wszystkim z niepewnością i stałą gotowością na to, co może się wydarzyć. Czytaj też: Ich relacja daleka była od ideału. Edyta Górniak z trudem powstrzymuje łzy, gdy mówi o kulisach więzi z ojcem Samotność i strach – kulisy życia Edyty Górniak W wywiadzie pojawia się również temat samotności. Edyta Górniak wspomina sytuacje, w których zostawała sama nawet na kilka dni. W tym czasie to sąsiadka przynosiła jej jedzenie dwa razy dziennie. To właśnie takie momenty najmocniej zapisały się w jej pamięci z dzieciństwa. W rozmowie zwrócono także uwagę, że osoby dorosłe z otoczenia nie reagowały na to, co działo się w jej życiu. Górniak o rodzicach: „Dziś mogliby pójść do więzienia” Dziś artystka patrzy na tamte wydarzenia z innej perspektywy. Przyznaje, że współczesna świadomość społeczna jest zupełnie inna niż kiedyś. „Myślę, że gdyby dzisiaj tak było, to moi rodzice poszliby do więzienia. Myślę, że dzisiaj się tak zmieniły czasy, nabraliśmy wszyscy świadomości, że dzieci nie powinno się bić” – powiedziała. To refleksja, która pojawiła się dopiero po latach. Relacja z mamą dziś. „Nie mam już żadnych” W tej samej rozmowie Edyta Górniak została zapytana o to, jak dziś wyglądają jej relacje z matką. Odpowiedź była krótka i jednoznaczna. „Nie mam, nie mam już żadnych. Wybaczam jej. Dałam jej 40 lat mojego życia, starań” – przyznała. Artystka mówi także o granicach, które postawiła po latach prób budowania tej relacji. Jak zaznacza, dała od siebie wszystko i nie ma już więcej do zaoferowania. Wybaczenie zamiast powrotu do przeszłości Mimo doświadczeń z dzieciństwa Edyta Górniak podkreśla, że nie chce wracać do poczucia cierpienia, samotności i odrzucenia. Wybiera podejście oparte na wybaczeniu. Zastanawia się również nad historią swojej rodziny i tym, jakie doświadczenia mogły wpłynąć na zachowanie jej matki. Jednocześnie w jej wspomnieniach pojawia się ważna postać – babcia, którą określa jako źródło „najpiękniejszej miłości” z dzieciństwa. Zobacz też: Po rozwodzie została z niczym, nie miała nawet na chleb. Tak w rozmowie z VIVĄ! wspominała najtrudniejszy okres w swoim życiu
Nie miał łatwego dzieciństwa. Michał Wiśniewski wraca do bolesnej przeszłości. Lider Ich Troje ujawnia, jak wyglądają dziś jego relacje z mamą
Michał Wiśniewski znów zaskoczył szczerością. W emocjonalnym wyznaniu wrócił do trudnego dzieciństwa, braku relacji z rodzicami i bolesnych doświadczeń. Dziś mówi nie tylko o odbudowie więzi z mamą. „Ja nie muszę jej niczego wybaczać, bo ona tak naprawdę sama przeszła przez piekło”, zwierzał się.
Michał Wiśniewski wrócił do dramatycznych wspomnień z dzieciństwa. W szczerym wyznaniu w programie „halo tu polsat” ujawnił, że przez długi czas w jego życiu „nie było rodziców”. Dziś mówi o wybaczeniu i odbudowie więzi, która całkowicie odmieniła jego spojrzenie na rodzinę. Michał Wiśniewski relacje z rodzicami – dramatyczne dzieciństwo gwiazdora Ich Troje „Super tata i super mama są tylko w bajkach”, to zdanie wybrzmiało wyjątkowo mocno i dobitnie podsumowało doświadczenia Michała Wiśniewskiego. Artysta nie ukrywa, że jego dzieciństwo było trudne i naznaczone brakiem prawdziwej więzi z rodzicami. Wprost przyznał, że w jego życiu przez długi czas nie było miejsca na relację, bo – jak powiedział – „No nie było relacji. Dlatego, że nie było rodziców”. Na bardzo wczesnym etapie życia został zabrany z domu rodzinnego i trafił do placówki wychowawczej. Jego rodzice zmagali się z nałogiem od alkoholu. To doświadczenie na zawsze odcisnęło piętno na jego życiu. Do dziś, gdy wraca do tematu rodziny, emocje wciąż są żywe i niezwykle silne. Mimo trudnych doświadczeń artysta nie ocenia swoich rodziców w sposób jednoznaczny. To podejście pokazuje ogromną zmianę w jego sposobie myślenia. Zamiast skupiać się wyłącznie na bólu, artysta próbuje zrozumieć, że każdy człowiek może popełniać błędy – również rodzic. „Zostałem zabrany jak miałem 2,5 roku do domu dziecka i ja chciałbym od razu powiedzieć, że od 30 lat jeżdżąc na akcje ''Wiśnia dzieciom'' i rozmawiając z dzieciakami powtarzam, że rodziców ma się tylko jednych i rodzice to są też czyjeś dzieci. Więc nie że tłumaczę co oni robią w danym momencie, ale oni mają absolutnie prawo sobie nie radzić z życiem jak każdy z nas. Popełniają po prostu błędy, tak ja my dzisiaj popełniamy i popełniamy ich całą masę”, podkreślał w rozmowie z halo tu Polsat. Czytaj też: Doda wraca do niedawnej rozmowy z Wiśniewskim. Czy przeczuwała jego rozwód? "To mogło być wskazówką" Michał Wiśniewski o rodzinnych relacjach Michał Wiśniewski nie owijał w bawełnę i powiedział wprost o trudnej przeszłości swojej rodziny. Jak wyznał, jego tata „pił patologicznie” i wciągnął w to jego mamę Grażynę, która – chcąc być blisko niego – również wpadła w ten schemat. Dodatkowo podkreślił, że była bardzo młoda – urodziła go, mając 17 lat, a w pierwszą ciążę zaszła już w wieku 16 lat. Artysta zaznaczył też, że jej sytuacja była niezwykle trudna, bo sama nie pochodziła „z fajnego normalnego domu”, lecz z rodziny patologicznej. „Mówię komunikatem otwartym - moja mama nie podołała, zakochała się. Tata pił patologicznie i wciągnął mamę w ten alkoholizm w związku z czym ona chcąc przebywać z nim i cieszyć się nim. Moja mama urodziła mnie jak miała 17 lat, pierwszą ciążę miała, gdy miała 16 lat. Tak naprawdę to nie było normalne, to było trudne dla dziewczyny, która po prostu była nie z fajnego normalnego domu, ale też z rodziny patologicznej”, wyznał. Czytaj też: Pola ucina plotki, ale to nie koniec historii. Michał i Pola Wiśniewscy wciąż mieszkają pod jednym dachem? Odbudowana relacja z mamą – przełom po latach Moment, w którym Michał Wiśniewski zdecydował się odbudować relację z mamą, był zaskakujący i niezwykle poruszający. Wszystko zmieniło się za sprawą filmu „Gwiazdor” w reżyserii Sylwestra Latkowskiego, który pokazał jego historię z zupełnie innej perspektywy. Artysta przyznał, że gdy zobaczył swoją mamę w bardzo trudnym stanie, coś w nim pękło. Wcześniej – jak sam mówi – kojarzył ją wyłącznie z tym, co najgorsze i nie widział powodu, by wracać do tej relacji. Dziś jest jego najlepszą przyjaciółką. To ogromna zmiana, biorąc pod uwagę jego wcześniejsze doświadczenia. „To jest najlepiej pokazane w ''Gwiazdorze'', że gdyby nie pokazanie mojej mamy w bardzo wtedy w kiepskim i trudnym stanie, ja bym pewnie tej relacji nie nawiązał, bo nie miałem do czego wracać. Ja ją kojarzyłem ze wszystkim, co najgorsze, a okazało się, że moja mama poświęciła najważniejszą rzecz w jej życiu, czyli alkohol, dla rodziny i dlatego odbudowała tę relację”, opowiadał. Artysta podkreślił również, że odbudowa więzi jest możliwa tylko wtedy, gdy istnieje wola z obu stron. Dziś ich relacja opiera się na wzajemnym wsparciu i obecności. „Ja nie muszę jej niczego wybaczać, bo ona tak naprawdę sama przeszła przez piekło, więc ja muszę to po prostu zrozumieć”, mówił w halo tu Polsat. I dodawał: „Dzisiaj mimo tego wszystkiego złego co się wydarzyło, moja mama, mam nadzieję że nie obrażę swoich przyjaciół bo oni wiedzą, jest moim największym przyjacielem. Relację można było zbudować od nowa, trzeba było chcieć”. Jednocześnie jasno zaznacza, że ich relacja opiera się także na ustalonych zasadach. Oboje mają świadomość swoich możliwości i ograniczeń. Wprost przyznał, że jeśli jego mama będzie kiedyś potrzebowała całodobowej opieki, nie będzie w stanie jej zapewnić. Co więcej, lider Ich Troje podkreślił, że podobne podejście przekazuje swoim dzieciom. Od lat mówi im jasno, że nie chce, aby w przyszłości to one się nim opiekowały. „Ona jest dla mnie wielkim wsparciem, jesteśmy też umówieni, że jeśli ona będzie potrzebowała takiej opieki 24-godzinnej to ja po prostu nie jestem w stanie jej tego dać i również swoim dzieciom powtarzam, bo to jest coś co wszystkie moje dzieciaki wiedzą, że ja sobie nie życzę, żeby moje dzieci opiekowały się mną”, dodawał. Czytaj też: Pięć głośnych ślubów i pięć burzliwych rozstań. Tak zaczynały się i kończyły wszystkie małżeństwa Michała Wiśniewskiego
Wychował się bez ojca, w jego domu się nie przelewało. To mamie Leszek Miller zawdzięcza wszystko
Leszek Miller opowiedział w cyklu "Życie od nowa" o tym, jak radził sobie z mamą i babcią w domu rodzinnym. Były premier dokładnie pamięta moment, w którym poczuł się mężczyzną. Sprawiły to pierwsze zarobione pieniądze, które oddał do domowego budżetu.
Gdy był malutkim chłopcem, tata opuścił jego i swoją żonę. Dla Leszka Millera to właśnie mama była tą osobą, która przeprowadzała go przez dorastanie i dojrzewanie. Dała mu całe serce, uwagę i tyle środków, ile zdołała zgromadzić. Były premier otworzył się w nowym odcinku „Życia od nowa” i opowiedział, jak zapamiętał największą bohaterkę, jaką poznał – swoją mamę. Leszek Miller o dzieciństwie, mamie, babci i braku pieniędzy Anna Miller (z domu Dutkiewicz) z zawodu była szwaczką. Jednak to zawód: mama był tym, któremu poświęciła sporą część życia. Były premier Polski wyjawił w rozmowie z VIVĄ.pl, że to właśnie w jej ramionach czuł największe wsparcie. „Wychowywałem w podwarszawskiej wsi. Dzisiaj ta wieś jest dzielnicą Żyrardowa. Ojciec mnie opuścił jak miałem pół roczku i mama zaciekle walczyła o to, żebyśmy się utrzymali na powierzchni”, słyszymy. „Każdy z nas musi mieć kogoś, kto w najtrudniejszych momentach pomoże i na kogo można liczyć. Myślę, że jeśli o mnie chodzi, to w dużej części to była moja mama. Ona ciągle mnie mobilizowała. I też bardzo żałowała, że sama nie mogła ukończyć żadnej szkoły. Skończyła swoją edukację na poziomie czterech klas szkoły elementarnej. To było przed wojną oczywiście, takie były czasy. Dlatego ciągle mnie dopingowała, żebym uczył się. Widziała w tym ogromną szansę dla mnie”, mówi gość Joanny Przetakiewicz w nowym odcinku Życia od nowa. Ostatecznie ukończył on Wyższą Szkołę Nauk Społecznych. Historia Leszka Millera. Kiedy poczuł się mężczyzną? Zanim jednak został politykiem i poznała go cała Polska, parał się innymi zajęciami. Wszystko po to, by wspomóc budżet rodzinny i przekazać to, co zarobił, ukochanej mamie. To właśnie moment pierwszej wypłaty był dla premiera szczególnie ważny… „Powiem Ci, kiedy tak naprawdę poczułem się pierwszy raz mężczyzną. Poszedłem do pracy jak miałem 17 lat. Wtedy po raz pierwszy przekroczyłem bramę największego wówczas zakładu uniarskiego w Polsce, wykonując zawód elektryka. I tam pierwsza pensja to było 1400 złotych. I ja tych 1400 złotych przyniosłem do domu, wręczyłem mamie w całości i pomyślałem sobie: jestem mężczyzną. Wtedy byłem bardzo dumny. Mama też, bo nareszcie miała w domu nie chłopca, tylko mężczyznę, który pomagał jej w utrzymaniu. Generalnie rzecz biorąc, tak uważam, że męskość znaczy odpowiedzialność” opowiada polityk przed naszą kamerą. To, jak skromny był jego dom, dało mu tez wiele lekcji. Między innymi tę o szacunku do przedmiotów i o oszczędzaniu. Niewiele osób wie, ale Leszek Miller chadzał do szkoły bez butów, a zakładał je dopiero w mieście, gdy dochodził do budynku, w którym się uczył. „To głównie zostało mi pod wpływem mojej babci, która jak szła ze mną do kościoła, to najczęściej kazała mi zdejmować buty, - sama też to robiła - i jak dochodziliśmy do kościoła, to dopiero zakładała. I kiedy wracaliśmy, to się to wszystko powtarzało. No i babcia mi zawsze tłumaczyła, że to wynika po prostu z konieczności oszczędzania, bo nie wiadomo, kiedy będziemy mogli sobie kupić następne buty. To były takie czasy. Całą rozmowę Joanny Przetakiewicz z Leszkiem Millerem – o kobietach jego życia, kulisach polityki i jego prywatnej stronie – znajdziesz na górze naszej strony oraz na YouTubie VIVY!. Zachęcamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Magda Umer miała 10 lat, gdy zadzwoniła do Aliny Janowskiej z nietypową prośbą. Po latach zostały przyjaciółkami
Ta relacja zaczęła się od dziecięcej ciekawości i miłości do piosenki
Zanim jeszcze Magda Umer sama zaczęła śpiewać, muzyka była już obecna w jej życiu – nie jako marzenie, lecz jako coś codziennego, oswojonego, a jednocześnie magicznego. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA! opowiada o dzieciństwie przesiąkniętym dźwiękami, o ojcu, który miał słuch absolutny i potrafił zagrać wszystko, o radiowych audycjach, które uczyły piosenek, i o pierwszej dziecięcej odwadze – telefonie do Aliny Janowskiej. Magda Umer wspomina dom rodzinny i początek relacji z Aliną Janowską. Wywiad VIVA! [...] – To tamci mogli Tobie zazdrościć. Muzyka, śpiew, piosenki nie wzięły się w Tobie ot, tak. Ktoś Ci ten talent przekazał. Nikt na świecie nie śpiewał tak, jak mój tata. No może Sinatra i Nat King Cole. Mieliśmy w domu fortepian i akordeon, a on na tym wszystko potrafił zagrać. Miał słuch absolutny. Przesiąkłam tą muzyką i tymi tangami przedwojennymi. „Niedzielą”, „Już nigdy”. Muzyka była naszą rodzinną ucieczką przed cierpieniem. W drugim pokoju leżał mój bardzo chory brat i cała troska się na nim skupiała. (Umarł, gdy miał 14 lat – przyp. red.). Tata śpiewał, a ja słuchałam bez przerwy radia. Pamiętam audycję, w której puszczano kawałek piosenki, potem drugi i trzeci, a słuchacze sobie zapisywali słowa i na końcu śpiewało się całą piosenkę razem ze Sławą Przybylską czy Ireną Santor. Pamiętam, że chyba w „Podwieczorku przy mikrofonie” Alina Janowska zaśpiewała: „Ja się boję sama spać” i tak mi się podobało, że w książce telefonicznej znalazłam numer do niej i zadzwoniłam. Odebrała, powiedziałam, że słuchałam przez radio, jak śpiewa, i czy mogłaby mi podyktować cały tekst, bo nie zdążyłam zapisać. I podyktowała. Miałam wtedy 10 lat. A przy fragmencie „Brom co wieczór biorę i cztery wódki spore” nie wiedziała, jak mi wytłumaczyć, co dzieje się z bohaterką tej piosenki. Po wielu latach byłyśmy już z Aliną bardzo zaprzyjaźnione. Działałyśmy w Kapitule imienia Aleksandra Bardiniego Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Przypomniałam jej tamtą sytuację. A ona ją pamiętała. Jako 10-latka uważałam, że śpiewanie nie mogłoby być moim zawodem, ponieważ mam słabiutki głos, śpiewam cicho i do głowy mi nie przyszło, że mogę mieć taki plan na życie. – Byłaś bardzo odważna. Dzwonić do sławnej aktorki i prosić ją o podyktowanie słów piosenki… A jednak miałam odwagę na tyle, że jak czegoś chciałam, nie cofałam się i to osiągałam. Piosenka była najwspanialszym środkiem wyrazu. Później już, jako 13- i 14-latka, po raz pierwszy usłyszałam Ewę Demarczyk. A potem jeździłam do Krakowa do Piwnicy pod Baranami, a później do Marka Grechuty. Lubili mnie i zapraszali. A Zygmunt Konieczny zaproponował, żebym u nich śpiewała. Tu czytam w recenzjach, że miauczę i szepczę, a tam wchodzi Ewa Demarczyk i mówi, że jestem zjawiskiem. – Uwierzyłaś wtedy w siebie? Czułam, że mówi prawdę, ale w siebie zaczynam wierzyć dopiero teraz. I nie mogę pojąć, jak to jest, że wychodzi siwa staruszka, śpiewa smutne piosenki, a ludziom to poprawia nastrój. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Magda Umer zakochała się w chłopaku podobnym do Belmondo. Po latach los ich zaskoczył ________________________________________ Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Zniknęła z show-biznesu i wyjechała do Azji. Teraz Edyta Górniak zdradza, co ją złamało
Edyta Górniak po raz kolejny otworzyła się przed fanami, publikując osobisty wpis prosto z azjatyckiej plaży. W emocjonalnych słowach opowiedziała o lękach, które towarzyszą jej od dzieciństwa, i mechanizmach obronnych, które nazywa swoją "zbroją". W tle – medialna burza wokół jej syna Allana. Edyta Górniak z Azji: osobisty apel do fanów Znana polska wokalistka Edyta Górniak zamieściła na swoim profilu w mediach społecznościowych wpis, który szybko przykuł uwagę internautów. Zdjęcie z plaży w jednym z azjatyckich krajów stało się tłem do niezwykle osobistego wyznania, w którym artystka poruszyła temat emocjonalnych barier i doświadczeń z dzieciństwa. W publikacji pojawiły się odniesienia do sposobów, jakie stosuje, aby przetrwać trudne chwile. Wokalistka podzieliła się refleksją na temat własnej wrażliwości i tego, jak przez lata nauczyła się ją chronić. ZOBACZ TEŻ: Nicole Pniewska ujawnia, co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami. Kulisy rozstania z Allanem szokują "Noszę zbroję od dziecka" – wyznanie o lękach W swoim wpisie Edyta Górniak poruszyła temat strachu, który – jak wynika z jej słów – towarzyszy jej od dzieciństwa. Opisała mechanizm obronny, który pełnił funkcję ochronną w jej życiu, a który metaforycznie określiła jako zbroję. Wskazała również, że mimo tej emocjonalnej bariery potrafi dostrzegać piękno i wartość w otaczającym ją świecie. Jej słowa były poruszające i pełne szczerości, co z pewnością spotkało się z dużym odzewem ze strony obserwatorów. "Nie przeszkadza mi ona cenić piękno chwil tego nadzwyczajnego świata. Wiem, że wielu z was ma podobnie i może się z tym w pełni utożsamiać, a to jest mocno pocieszające. Dla każdego z nas. Tak, życie potrafi ukazać nam tyle obrazów, ile nosimy w sobie. Te podświadome są mniej smaczne, bo zwykle budowane na lękach, lecz lęki można utulić, oswoić i rozpuścić w intencji. Mamy w sobie cały wszechświat. Przywołuj ten obraz, który jest tobie naturalny i bliższy" - napisała w social mediach. Czy wpis dotyczy Allana Krupy i Nicol Pniewskiej? W tle osobistego wyznania Edyty Górniak znalazła się medialna burza związana z jej synem, Allanem Krupą, oraz jego byłą partnerką Nicol Pniewską. Chociaż artystka nie odniosła się bezpośrednio do tego tematu, kontekst jej wypowiedzi i moment publikacji wpisu mogą sugerować związek z aktualną sytuacją rodzinną. To kolejny raz, gdy Górniak pokazuje, że emocje i życie prywatne mają wpływ na jej twórczość i obecność w przestrzeni publicznej. Wzruszający przekaz Edyty: "Lęki można rozpuścić" Artystka zaznaczyła, że lęki, mimo iż głęboko zakorzenione, można zrozumieć i oswoić. Kluczowa jest według niej intencja i świadomość tego, co dzieje się wewnątrz człowieka. Jej wpis był nie tylko refleksją nad własnym życiem, ale również przesłaniem skierowanym do osób, które mierzą się z podobnymi emocjami. Dzięki tak osobistym publikacjom Edyta Górniak umacnia swój wizerunek osoby autentycznej i bliskiej fanom, która nie boi się mówić o trudnych doświadczeniach. CZYTAJ TEŻ: To miało być zwykłe przemęczenie, Edyta Górniak była pewna, że to koniec. Zdradza, co naprawdę działo się z jej ciałem Źródło: Plejada
Poruszające wyznanie trenerki The Voice Senior. Małgorzata Ostrowska tak wspomina rodzinny dom
Artystka już tego nie ukrywa: "Nie mówiło się tego"
Za nami kolejny odcinek programu The Voice Senior. Nie brakowało emocji, a jeden z występów skłonił charyzmatyczną trenerkę do refleksji. Małgorzata Ostrowska zwróciła uwagę na moc, jaką niesie ze sobą okazywanie miłości i mówienie komuś "Kocham Cię". To te dwa słowa wzmacniają więzi, a także budują bliskość. W pewnym momencie wokalistka opowiedziała historię związaną z jej dzieciństwem i relacjami z rodzicami. Wspomniała też o synu. Małgorzata Ostrowska o wyznawaniu miłości. Jej słowa poruszają Niezwykle rzadko zabiera głos w sprawie życia prywatnego. Jednak tym razem Małgorzata Ostrowska nie mogła milczeć. Nie da się ukryć, że zarówno dla uczestników The Voice Senior, jak i dla samych trenerów udział w programie generuje ogromne emocje. Małgorzata Ostrowska nieoczekiwanie podzieliła się z widzami sekretem ze swojego życia. Skłonił ją do tego jeden z występów uczestniczki szóstej edycji The Voice Senior. Wróciła wspomnieniami do swojego dzieciństwa. Wprost opowiedziała o wyznawaniu miłości oraz rodzinnych więzach. Sprawdź też: Małgorzata Ostrowska ma jedynego syna, jest jej całym światem. Nie do wiary, czym się dziś zajmuje 36 letni Dominik W rodzinnym domu Małgorzaty Ostrowskiej nie mówiło się - "Kocham Cię" W domu Małgorzaty Ostrowskiej rzadko mówiło się o uczuciach i nie wypowiadano na głos słów - „Kocham Cię”. Jednak zarówno ona, jak i jej siostra na każdym kroku czuły bezwzględną miłość swoich rodziców. Artystka podzieliła się z widzami swoją historią związaną z ojcem. „Pamiętam z czasów, kiedy jeszcze żył mój ojciec, już w tej chwili nie żyje, że rodzice kochali i siostrę i mnie miłością rodzicielską, absolutnie bezwzględną. Natomiast rzeczywiście nie mówiło się tego. A do mojego ojca gdzieś pod koniec życia dotarło, że trzeba to mówić. I to nam mówił bardzo często. I w porównaniu z tym wcześniejszym okresem, to było takie dziwne”, mówiła Małgorzata Ostrowska. Artystka nie ukrywa, że podoba jej się podejście kolejnych pokoleń. Młodzi ludzie na każdym kroku okazują sobie czułość i przywiązanie wprost wyrażając swoje uczucia. Stało się to czymś bardzo naturalnym. Za przykład podała swojego syna, Dominika i synową. „Na szczęście moje dziecko, moje dzieci, bo tak nazywam teraz dziecko i jego żonę, chyba wcześniej do nich to dotarło. Za to chwała młodym ludziom, którzy potrafią to przemóc. Młodzi ludzie mają większą łatwość wyrażania”, dodawała. Źródło: TVP Czytaj też: Małgorzata Ostrowska wyjawiła prawdę o emeryturze. Padła jasna deklaracja
Maria Pakulnis o trudnym dzieciństwie: „Ja moich rodziców nie lubiłam”
Na zwierzenia bardzo trudno ją namówić, a szczegółami ze swojego życia prywatnego niechętnie dzieli się z fanami. Mało kto wiedział o tym, jak bardzo doświadczył ją los... W jednym z wywiadów Maria Pakulnis wróciła pamięcią do czasów dzieciństwa. To nie są dla niej łatwe wspomnienia... Aktorka opowiedziała o relacji z rodzicami. Okazuje się, że nie czuła ich wsparcia i miłości... [ostatnia aktualizacja tekstu: 2.07.2024] Maria Pakulnis o dzieciństwie Na scenie i na ekranie stworzyła kilkadziesiąt fantastycznych ról. Prywatnie Maria Pakulnis przeszła przez wiele. Jakiś czas temu otworzyła się na temat swojego dzieciństwa. Rodzina Marii Pakulnis pochodzi z Litwy, ale aktorka dzieciństwo i młodość spędziła na Mazurach. W wywiadach podkreślała, że jako mała dziewczynka doświadczyła biedy, głodu, strachu i braku miłości. Trudno mówić o beztroskim czasie. Relacje z rodzicami również były dość chłodne… Poturbowani przez wojnę nie umieli odnaleźć się w normalnym życiu. Musieli opuścić swoje domy, stracili wszystko, cały dorobek. Aktorka każdego dnia widziała smutek matki, która cierpiała po rozłące z rodziną. Rodzice przelewali swoje nieszczęście, frustrację na dzieci. „Widziałam ją zawsze smutną, bez chęci do życia, jakby tkwiła w jakiejś głębokiej depresji. Nie była ciepła, nigdy nas nie przytulała. Niczego nam nie czytała, nie opowiadała... Ojciec pracował w mleczarni. Był po tym łagrze przetrącony psychicznie. Sporo pił”, wyznała Maria Pakulnis w Pani. „Ja moich rodziców nie lubiłam”, dodawała. Nie czuła ich wsparcia i miłości. Razem z rodzeństwem „wychowywała się na podwórku”. Czytaj też: Doświadczył bezinteresownej miłości, narodziny córki przewartościowały jego życie. Jakim ojcem jest Kuba Wesołowski? Aktorka obawiała się macierzyństwa. Nie wiedziała, czy będzie umiała kochać dziecko, ponieważ sama nie doświadczyła tego ze strony rodziców. Starała się robić wszystko, by nie powielać ich błędów i wypełnić tę pustkę w sercu. „Kiedy miałam urodzić Jaśka, strasznie się bałam, czy będę umiała kochać. Modliłam się, żeby to się we mnie obudziło. Jako dziecko nie czułam się kochana, więc nie wiedziałam, jak zareaguję. Ale kiedy w końcu popatrzył na mnie, ta miłość wydała mi się oszałamiająca”, dodawała gwiazda w nowym wywiadzie dla Pani. Poniżej przypominamy fragment wywiadu, którego aktorka udzieliła VIVIE! w 2019 roku. Tak mówiła Beacie Nowickiej o doświadczeniach z przeszłości Maria Pakulnis, VIVA! 4/2019 Maria Pakulnis o dzieciństwie i macierzyństwie Mówią o Pani: „Przygląda się światu trochę z boku, unika blichtru, ma w sobie wschodnią melancholię”. Dzieciństwo i młodość spędziła Pani na Mazurach, pomiędzy dwoma jeziorami, wśród lasów i łąk. To tamte doświadczenia i tamten krajobraz Panią ukształtowały? Moi rodzice, poturbowani przez wojnę, nie potrafili odnaleźć się w normalnym życiu. Nie umieli pogodzić się z tym, że wszystko stracili, musieli opuścić swoje domy. Żyliśmy razem, ale jakby obok siebie. Ciężko pracowali, jak zresztą wszyscy w tych potwornie ciężkich czasach, byli zbyt pochłonięci mozołem dnia codziennego, swoim smutkiem, żeby zajmować się dziećmi. Nikt nie zadawał sobie pytań czy dziecku jest dobrze, czy źle? Nikomu coś takiego do głowy by nie przyszło. Doświadczyłam naprawdę wielkiej biedy, głodu, strachu. Takiego totalnego braku poczucia bezpieczeństwa, własnej wartości. Nigdy nie byłam przytulana, ani kochana. Nigdy nie usłyszałam, że jestem dla kogoś ważna, że jestem ładna, fajna, mądra. Ostry wychów. Bez sentymentów. Nawet nie będę próbować wyobrażać sobie co Pani wtedy czuła... Od dziecka wiodłam samotne, w jakimś sensie dojrzałe życie, z wieloma rzeczami musiałam radzić sobie sama. Nigdy niczego nie dostałam na tacy, ale z drugiej strony, to dzieciństwo, ta młodość mnie zahartowały. Dały mi siłę i nauczyły, jak przetrwać. Od małego, od kiedy zaczęłam cokolwiek rozumieć z tego, na czym polega ten świat, umiałam się dźwigać. „Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”- zawsze mam tę myśl z tyłu głowy. Natura mnie uratowała, przyroda, bo dawała mi ukojenie. Chodziłam do lasu, zbierałam grzyby, jagody, kąpałam się w jeziorze, bawiłam się w ogrodzie. Ale jak udało się Pani przetrwać emocjonalnie? Miałam marzenia. W pewnym sensie stał się cud, bo dla mnie cudem jest to, że mimo tych wszystkich trudów, takiego, a nie innego życia, nie stałam się zimnym, oschłym, nieczułym małym człowiekiem. Na szczęście - nie. To mi zostało na zawsze. Nie przechodzę koło człowieka obojętnie, jestem go ciekawa. Niemal fizycznie odczuwam ból drugiej osoby, przeżywam jej radość. „Łapię” ludzi tak, jak pstryka się zdjęcie, to jest migawka. Takimi migawkami postrzegam świat. Tak sobie teraz myślę, że ja z dzieciństwa wszystko pamiętam bardzo ostro, ale gdyby mnie pani zapytała… … o czym konkretnie Pani wtedy marzyła? Nie potrafiłabym odpowiedzieć. Małe dziecko, które jest kochane i czuje się bezpiecznie marzy o nowej zabawce, rowerku, wyprawie z tatą nad jezioro, o kolorowej sukience…Ja nawet o tym nie pomyślałam. Moje marzenia były płynne, myśl goniła inną myśl, miałam jakieś wizje mojego świata, dobrego, pięknego - ale nie w sensie dobrobytu - tylko świata, w którym czuję całą sobą, że świeci słońce, że jest ciepło, że jest jasno. I to ciepło mnie obejmuje, tuli, kołysze. Umiałam bawić się sama. W ogrodzie znajdowałam sobie bezpieczne miejsce i ono stawało się tym moim wyśnionym światem. Jako matka uznała Pani, że dzieci należy ochraniać za wszelką cenę? Była Pani dla syna nadopiekuńcza? Nie. Myślę, że byłam wymagającą matką, a jednocześnie bardzo czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. Od małego wypuszczałam na trudne wyjazdy, gdzie trzeba było uczyć się wszystkiego: zaradności, odwagi, odpowiedzialności, samodzielności. Co roku jeździł i nigdy nie trzęsłam się, że coś zgubi, źle się ubierze, będzie się źle czuł, albo że coś mu się stanie. Był zawsze precyzyjnie przygotowany. Nasze relacje były szalone i fajne, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód. Nie było w tym uporządkowania, co wypada albo nie wypada, w wieku 40 lat nauczyłam się jeździć na nartach, żeby towarzyszyć Jankowi na stoku. Oczywiście, pewne rzeczy starałam się mojemu synowi zapewnić, podać na tacy, zwłaszcza kiedy zostaliśmy sami. […] Nie pielęgnuje Pani w sobie żalu. To raczej stwierdzenie, niż pytanie. Często zapominamy o tym, że dostaliśmy najpiękniejszy dar w życiu - życie. Jedno życie. Nie znamy ani dnia ani godziny, nie wiemy kiedy nastąpi koniec, więc nie powinno się marnować czasu, co nie znaczy, że ja nie miewałam totalnych dołów. Miewałam! Już pani wie, że przeżyłam różne traumy w dzieciństwie, choroby, śmierć męża, ale zawsze za tym stała myśl: to co, rezygnujesz z życia? Pogrążysz się w rozpaczy? Będziesz szlochać, wyć, niszczyć siebie? Bo to jest wyniszczanie siebie, jeśli człowiek żyje tylko wspomnieniem i rozpaczą. Czytaj też: Walczy o zdrowie córki, nie przestaje wierzyć. Ewa Błaszczyk opowiedziała, jak wygląda życie osób wybudzonych ze śpiączki
Nie miała ich wsparcia, szybko opuściła rodzinny dom. Jak wyglądają relacje Agnieszki Chylińskiej z rodzicami?
„Od rodziców dostałam wilczy bilet – wedle matki byłam artystką ze spalonego teatru, a ojca bardzo rozczarowałam”
Dziś jest żyjącą legendą polskiej sceny rockowej. Jej początki nie były jednak łatwe. Agnieszka Chylińska — bo to właśnie o niej mowa — swoją karierę zaczynała jako osiemnastolatka, która postawiła wszystko na jedną kartę. Nie zdała matury i nie miała wsparcia rodziców, ale dzięki ogromnemu zapałowi w końcu udało się jej odnieść sukces. Nie od razu jej relacje rodzinne wróciły jednak do normy. Jak wyglądają relacje wokalistki z rodzicami? Ostatna publikacja na FB 21.06.2026 r. Agnieszka Chylińska — dzieciństwo, szkoła Agnieszka Chylińska urodziła się 23 maja 1976 w Gdańsku jako Barbary i Andrzeja Chylińskich, nauczycielki oraz historyka i dziennikarza. Jako mała dziewczynka miała być nieśmiała i powściągliwa. Rodzice mieli nadzieję, że zostanie nauczycielką tak jak jej rodzice. Gdy zaczęła dorastać, jej charakter miał jednak zmienić się o 180° — zaczęła się buntować, a jej wyniki w nauce znacznie się pogorszyły. „Dwa miesiące przed końcem roku byłam poważnie zagrożona z paru przedmiotów. Rada pedagogiczna postanowiła dać mi jeszcze jedną szansę pod warunkiem, że solidnie przyłożę się do pracy i odrobię zaległości. Wkuwałam przez długie tygodnie, poprawiałam stopnie. Po czym okazało się, że decyzja o tym, iż nie przejdę do następnej klasy, zapadła dużo wcześniej” — mówiła wokalistka w rozmowie dla „Elle”. Później zdecydowała przyjąć inną taktykę. „Panie Boże, bardzo Cię proszę, żebym została słynną piosenkarką przed maturą, bo nie chcę jej zdawać”, miała nawet pisać w pamiętniku. Później okazało się, że w teorii miała rację — artystką została znacznie wcześniej, niż zdała maturę, jednak nie dlatego, że trafiła na niesamowitą okazję, ale dlatego, że... matury w ogóle nie zdała, a ze szkoły zrezygnowała na rzecz muzyki. Zobacz też: Wielki sukces Agnieszki Chylińskiej! "Krew, pot i łzy", komentuje artystka Agnieszka Chylińska nie miała wsparcia rodziców Agnieszka Chylińska przyznała, że jej artystyczne początki nie były łatwe. Gdy stwierdziła, że zamierza zajmować się muzyką, była jeszcze bardzo młoda, a do tego miała problemy ze szkołą i nie udało się jej zdobyć matury. Oczywiście jej rodzice nie byli zachwyceni, że ich córka chce zrezygnować z nauki na rzecz muzyki. Postanowili jej ultimatum: albo wróci do szkoły, albo musi zacząć sama na siebie zarabiać. Wówczas Agnieszka Chylińska postanowiła opuścić rodzinny dom. „Od rodziców dostałam wilczy bilet – wedle matki byłam artystką ze spalonego teatru, a ojca bardzo rozczarowałam. [...] Stwierdził: nie chcesz się dalej uczyć, to się sama utrzymuj. A potem przyszedł sukces i pieniądze” mówiła w rozmowie z „Show”. Mimo wszystko w późniejszych rozmowach Agnieszka Chylińska zawsze opowiadała o rodzinie z miłością, chociaż nie kryła tego, że bliscy wielokrotnie ją zranili, a wiele problemów pozostało nierozwiązanych. „Matka — nerwowa i wrzeszcząca, ale dająca się za nas pociąć. Ojciec — władczy, ale sprawiedliwy i opiekuńczy. Wieczny jazgot. A z drugiej strony, gdy pojawiał się wróg z zewnątrz — wielka solidarność” opowiadała artystka w rozmowie z portalem styl.pl. Czytaj również: Agnieszka Chylińska zawiesiła karierę, teraz ogłosiła niezwykłą nowinę. To już oficjalnie Agnieszka Chylińska, nagranie nowego teledysku O.N.A., 2002 rok Grzegorz Skawiński, Agnieszka Chylińska Kim są rodzice Agnieszki Chylińskiej? Relacje Agnieszka Chylińska strzeże swojej prywatności i nieczęsto opowiada o swoich bliskich. W sieci na próżno szukać zdjęć jej męża Marka lub ich wspólnych dzieci. Niewiele wiadomo także o rodzicach wokalistki. Wiemy, że miłość do muzyki zaczepił w niej ojciec, który było przed laty dziennikarzem muzycznym, a później historykiem. Jej mama była zaś nauczycielką. „Od samego początku walczyłam o swoje. Trochę na przekór. Ja pochodzę z domu — tata — historyk oraz mama — nauczycielka. Kiedy prosili — załóż czapkę, to ja nie zakładałam. I z takim nastawieniem weszłam też we wczesną dorosłość” opowiadała artystka w rozmowie z serwisem Onet. Chociaż dziś Agnieszka Chylińska ma własną rodzinę i sama jest matką, przyznała, że jej relacje z własną mamą wciąż nie są idealne. Przed laty opowiedziała, że chociaż wiedziała, że jej mama ją kocha, przyznała, że wciąż brakowało jej potwierdzenia tych słów w czynach: „Mama była opiekuńcza i troskliwa, ale to się nie przekładało na objęcia, całusy, na mówienie, że kocha” mówiła w rozmowie z Edwardem Miszczakiem. W filmiku na YouTube przyznała zaś: „Byłam pełna kompleksów, potrzebowałam telefonu od matki, która by powiedziała: »Córeczko, dasz radę«. Na tym paliwie jadę przez całe życie. Ciągle muszę komuś coś udowadniać i komuś mówić, że warto mnie kochać, warto mi zaufać”. Czytaj też: „Był wytrwały, czekał na mnie”. Historia miłości Agnieszki Chylińskiej i jej męża porusza! Agnieszka Chylińska, VIVA! grudzień 2001 Mimo wszystko Agnieszka Chylińska przyznała, że rodzice byli dla niej wzorem do naśladowania. Ojca podziwiała zawsze za zainteresowanie muzyką, pasje i talenty. Mamę — za siłę, której jej nauczyła, chociaż nie od początku było to dla niej oczywiste. „Moje życie to życie kobiety, która jest zafascynowana światem mężczyzn. Mój ojciec był dziennikarzem muzycznym, później dziennikarzem sportowym, więc ten świat mnie fascynował. [...] Kiedy dorastałam, to kobiecość była traktowana jako pewien rodzaj słabości. Dopiero z czasem, kiedy sama zostałam matką, doceniłam rolę tej kobiecości, którą odgrywała moja mama. Zrozumiałam, że kobiecość to nie tylko malowanie się szminką, ale opieka nad osobą, którą kochasz” mówiła. Agnieszka Chylińska
Sebastian Karpiel-Bułecka wstydził się, że ojciec zostawił jego i mamę. Ze smutku wymyślił sobie własną rodzinę
"W podstawówce opowiadałem różne historie"
Od wielu lat spełnia się jako członek formacji Zakopower, mąż Pauliny Krupińskiej oraz ojciec dwójki wspaniałych pociech. Sebastian Karpiel-Bułecka w końcu szczerze mówi o swoim szczęściu i czerpie z życia pełnymi garściami. Niestety jego wczesne lata nie należały do beztroskich... Muzyk wychowywał się w domu bez ojca, doskwierała mu bieda, a aby nie odstawać od rówieśników... wymyślał sobie rodzinę. Sebastian Karpiel-Bułecka wychowywał się bez ojca. Muzyk wymyślał sobie rodzinę Jako mały chłopak, Sebastian Karpiel-Bułecka żył w skromnej, drewnianej chacie, postawionej przez jego dziadka w Kościelisku. Pomimo ogromu miłości, jaką przelano w przyszłego muzyka, samo miejsce do życia pozostawało wiele do życzenia. "Mieszkaliśmy z babcią i dziadkiem w małej drewnianej chałupie, którą on zbudował. Ciasno było, dwie izby – pokój i kuchnia z piecem, na górze mały pokoik. Nie mieliśmy łazienki, myłem się w misce. Wychowałem się w skromnych warunkach" — wspominał muzyk w wywiadzie dla Twojego Stylu. Jednak to nie malutka chałupka i brak łazienki były jego największym problemem. Młody Sebastian ubolewał przede wszystkim nad brakiem ojca — mężczyzna zostawił rodzinę tuż po tym, jak chłopiec pojawił się na świecie. "Pojawiał się w moim życiu tylko czasami, wychowały mnie same kobiety", wyznał. (cyt. za Pomponik.pl) Sebastian nie pamięta również wielu chwil spędzonych z dziadkiem, który zmarł pięć lat po jego narodzinach. Ojca poniekąd zastąpił mu sąsiad — nauczyciel gry na skrzypcach, a także 20 lat starszy przyrodni brat Jan, również będący uznanym muzykiem. Wciąż jednak nie mógł pogodzić się z tym, że jego rodzinie brakuje tak istotnego ogniwa. Bardzo wstydził się przed rówieśnikami tego, że w wychowuje się bez taty. Dlatego też udawał, że... nic takiego nie ma miejsca. CZYTAJ TAKŻE: Olga Bończyk i jej starszy brat wychowali się w świecie ciszy. Niesłyszący rodzice zadbali o ich muzyczną edukację "W podstawówce opowiadałem różne historie o tym, jaki mój ojciec jest wspaniały. Kłamałem, że wyjechał. Tak naprawdę był cały czas na miejscu, w Zakopanem. Marzyłem o rodzinie, więc ją sobie wymyślałem" — wyznał szczerze Sebastian Karpiel-Bułecka w jednym z wywiadów. Gdy ożenił się Pauliną Krupińską — kobietą swojego życia, z którą doczekał się dwójki pociech — podkreślał, że chce dać im to, czego sam nie uświadczył w młodości. "Dziś już nie muszę wymyślać sobie rodziny, bo mam dokładnie taką, jaką sobie w dzieciństwie... wymyśliłem", mówił wówczas. Sebastian Karpiel-Bułecka pojednał się z ojcem tuż przed jego śmiercią Artysta miał ogromny żal do ojca, że zostawił rodzinę i nie był przy nim, gdy tego potrzebował. W wywiadach często wspominał o trudnościach, jakich doświadczył z tego tytułu w dzieciństwie. "Trudno oskarżać jedną stronę o to, jak wyglądało moje życie jako dziecka. Ale brakowało mi ojca jako młodemu chłopakowi. Brat mi go trochę zastępował. Takie rzeczy też kształtują. Z czasem nauczyłem się bardziej go rozumieć, bo życie nie jest takie proste, jak nam się wydaje. Pewnie rodzice mogli kilka spraw lepiej rozegrać, ale może nie potrafili", mówił Twojemu Stylowi. ZOBACZ: Przyrodni brat Sebastiana Karpiela-Bułecki zastąpił mu ojca i pomógł odnaleźć pasję. Kim jest Jan Karpiel-Bułecka? Panowie pojednali się dopiero wiele lat później, gdy na świat miał przyjść syn wokalisty. Na krótko przed śmiercią taty Sebastian Karpiel-Bułecka zdobył się na szczerą rozmowę, podczas której padło wiele pięknych słów — między innymi słowo kocham. "To była kwestia dni, czułem, że to jest ten moment. Chciałem to załatwić, zanim odejdzie, żeby potem nie żałować. Zrobiłem to dla siebie, ale myślę, że też dla niego", podkreślał. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Starszy poszedł w ślady ojca, młodszy wybrał własną drogę. Czym zajmują się synowie Krzysztofa Globisza? Ojciec zmarł w wieku 89 lat. Każde ostatnie spotkanie z synem przeżywał ze łzami w oczach. Wiele zdań nie zostało wypowiedzianych na głos, lecz panowie wyrażali wszystkie emocje poprzez muzykę. Członek zespołu Zakopower swój talent i pasję odziedziczył właśnie po tacie. "Grałem ojcu różne nuty i prosiłem, żeby powiedział, jak się która nazywa. On mi odpowiadał, a nawet podśpiewywał. W tym całym smutku i żalu, że życie się kończy, że ojciec odchodzi, pojawiły się takie ważne chwile dla nas obu. Tata zmarł w domu, otoczony rodziną" — wspominał później poruszony artysta. Sebastian Karpiel-Bułecka, gwiazdy na wiosennej ramówce TVP, 16.02.2023 rok
Artur Barciś o niełatwym dzieciństwie i dorastaniu: „Byłem drobniutki, chorowity”
„Na scenie poczułem, co to znaczy być podziwianym. Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłem”
Artur Barciś to aktor, który na ekranach polskich telewizorów pojawia się już od ponad 40 lat. Jak mówił, już jako dziecko wiedział, co chce robić. Praca przed kamerą czy w teatrze jest dla niego całym życiem i jak mówi, chce robić to do końca swoich dni. Jak wyglądało dzieciństwo i okres dorastania jednego z najbardziej znanych polskich aktorów? Dzieciństwo Artura Barcisia. Już w podstawówce wiedział, że chce zostać aktorem Artur Barciś urodził się 12 sierpnia 1956 r. w Kokawie, małej wsi w województwie śląskim położonej 15 kilometrów od Częstochowy, jako syn magazyniera i pracownicy kasy biletowej. To właśnie w tym mieście po raz pierwszy miał styczność z teatrem. „Byłem w zerówce bądź w pierwszej klasie, kiedy poszliśmy do Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie. Wystawiano bajkę o zajączku. Znalazłem się w miejscu przecudownym, które od razu pokochałem” mówił w rozmowie z Anną Kalita dla portalu Gazeta.pl. Jak kontynuował, to właśnie to wydarzenie sprawiło, że odnalazł drogę, którą zdecydował się pójść w przyszłości. „Niedługo potem pojawiła się u mnie myśl, żeby zostać aktorem. Moja szkoła podstawowa w Rędzinach koło Częstochowy powstała w ramach akcji tysiąc szkół na tysiąc lat państwa polskiego. Była nowa, piękna i miała scenę” wspominał. Według jego relacji, placówka miała świetne podłoże, by już w tym wieku mógł rozwijać swoje talenty: „Mieliśmy prawdziwą scenę. Z kurtyną i kulisami. Zapisałem się do szkolnego chóru, z czasem zostałem solistą” możemy przeczytać. Okazuje się, że występy na scenie przyniosły mu w życiu ogromną zmianę. Właśnie dzięki temu udało się mu rozwinąć, chociaż początkowo nie zapowiadało się na to, by zdolny był porywać tłumy. Aktor wyznał, że jako dziecko był raczej wątłej budowy. Zobacz również: Radosław Pazura szczerze o starszym bracie. Mówi o jego sukcesach i... zazdrości Anna Gronostaj i Artur Barciś, 1983 r. Artur Barciś o dzieciństwie: „byłem drobniutki, chorowity” Aktor wyznał, że już od debiutu na szkolnej scenie odkrył prawdziwą magię, którą kryje to miejsce. „Na scenie poczułem, co to znaczy być podziwianym. Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłem” mówił w wywiadzie. Główną przyczyną tej nagłej zmiany był fakt, że zanim zajął się sztuką, raczej nie wyróżniał się z tłumu. „[Byłem] drobniutki, chorowity. Taki jakiś niewydarzony. Zawsze czułem się gorszy. A gdy wszedłem na scenę, wszystkie kompleksy zniknęły” opowiadał, oraz dodał: „Byłem najszczęśliwszym dzieckiem na świecie”, co było dla niego wielką odmianą. Wcześniej rówieśnicy nie darzyli go szacunkiem. „W szkole czułem się nieważny, byle jaki, pomiatany, a kiedy wchodziłem na scenę, stawałem się zupełnie kimś innym. Kimś, na kogo wszyscy patrzą, komu biją brawo, a najważniejsze było to, że tam się czułem bezpieczny, nikt nic mi nie mógł zrobić. Tam byłem szczęśliwy” cytował portal zwierciadło.pl. Jak wiadomo nie od dziś, dzieciństwo aktora nie było usłane różami. Chociaż dzięki występom odnalazł swoją domenę, nadal było mu bardzo trudno. Jego rodzice ledwo wiązali koniec z końcem, ciężko pracowali w swoich zawodach oraz dodatkowo zarządzali gospodarstwem. W końcu podjęli decyzję, że Artur Barciś — środkowy z trzech synów — zamieszka z babcią. „My wszyscy, jak to na wsi, musieliśmy pomagać w polu rodzicom, a ja byłem słaby, chorowity, uczulony na mnóstwo rzeczy, choć nieraz pewnie, jak się dzisiaj domyślam, wykorzystywałem ten fakt i symulowałem chorobę, żeby mi odpuścili” wyznał. Czytaj także: Katarzyna Sokołowska o macierzyństwie: „Ta droga była bardzo długa” Artur Barciś: „Kocham aktorstwo. Chcę grać do końca życia” Na szczęście rodzice aktora wspierali jego wybór. Teatr i sztuka były im również bardzo bliskie, nawet ich pierwsze spotkanie odbyło się właśnie za ich pomocą. „Mama grała w sztukach, on [ojciec aktora — przyp. red.] je reżyserował i sam też w nich grał. Wystawiali sztuki popularne” mówił. Artur Barciś po ukończeniu szkoły podstawowej poszedł do Liceum Ogólnokształcącego w Rudnikach, a później studiował na Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Właśnie tam zdobył warsztat, który później wykorzystał w dziesiątkach filmów i sztuk. Reszta jest już historią, i to bardzo obszerną. Aktor zagrał bowiem w ponad stu produkcjach, m.in. w „Znachorze”, „Ranczu” czy kultowym serialu komediowym „Miodowe Lata” u boku Cezarego Żaka. Artur Barciś, Cezary Żak, Miodowe lata, Warszawa 2002 r. Praca jest dla niego wszystkim. Nie tylko źródłem dochodu, ale przede wszystkim nieprzemijającą miłością. „Kocham aktorstwo. Chcę grać do końca życia” mówił. Jak wyznał, nadal ma dużo marzeń związanych z pracą. „Cały czas wierzę, że zagram najlepszą rolę swojego życia! Niemniej pomyślałem sobie ostatnio, że gdyby tak się nie stało, to gdzieś tam z tyłu głowy mam, że już i tak nie jest źle” mówił w rozmowie dla Gazety.pl. W życiu prywatnym chce tylko zdrowia dla siebie i swoich najbliższych: rodziny, ukochanej żony Beaty, syna i wnuczek. Czytaj też: Irena Lepper wszystko mu wybaczała i zawsze czekała na jego powrót. Andrzej Lepper nie był jej wierny Artur Barciś w programie Demakijaż, 2022 Artur Barciś z żoną, Beatą Barciś, Viva! 7/2023
Tomasz Szczepanik wychował się w ubogiej rodzinie. „Brak bieżącej ciepłej wody, wspólne mycie w miednicy”...
Jego bohaterką była i jest ukochana mama
Wychowanie czwórki synów to nie lada wyzwanie. Wiedzieli o tym rodzice Tomasza Szczepanika i jego braci, którzy prowadzili skromne życie we wsi Bogoniowice, w powiecie tarnowskim. Cała rodzina darzyła się dużą miłością, która pomagała im przetrwać w najtrudniejszych chwilach. „Spartańskie warunki”, tak bowiem o swoim domu rodzinnym mówił lider zespołu Pectus. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 31.03.2025 r.] Dzieciństwo Tomasza Szczepanika. Czego im brakowało? Piosenkarz nigdy nie ukrywał, że nie pochodzi z bogatego domu. Wielką siłą jego rodziny był fakt, że wszystkich łączyło silne uczucie, które wynagradzało skromne życie całej szóstki. Ojciec artysty był murarzem. Działającym także poza Polską i zapracowanym na tyle, że opieka nad czterema chłopcami spoczywała na ich mamie. Jak dzieciństwo wspomina Tomasz Szczepanik? „W naszym domu była bieda i panowały spartańskie warunki. Nie było kranu z wodą, wychodek mieliśmy 50 metrów od domu, kąpaliśmy się w miednicy. Mama nigdy nie miała okazji, by wylecieć za granicę na wakacje z tatą. Wszystkie oszczędności lądowały w domu”, opowiadał w telewizji TVN. „Pokój, w którym się wychowaliśmy, był tak ciasny i tak mały i byliśmy tak blisko, że ta bliskość nam została do dziś”, przytaczał także. Ale to nie koniec wyzwań, z którymi musieli się mierzyć… „Wychowywaliśmy się w rodzinie częściowo robotniczej a częściowo rolniczej. Brak bieżącej ciepłej wody, którą trzeba było podgrzewać na tak zwanej blasze pieca kaflowego, wspólne mycie w miednicy, żniwa, czy grzybobrania były nieodłącznymi elementami naszego dzieciństwa. Miłość oraz ciężka praca naszych rodziców doprowadziły do tego, iż pomimo minimalnych warunków finansowych mieliśmy stworzony kochający dom, w którym nic nam nigdy nie brakowało”, dodawał na swojej stronie internetowej. Najważniejsze, jak już wspomniał wokalista, w domu rodzinnym braci Szczepaników były wartości. Mądrość rodziców przelewana była na każde z dzieci. „Wprowadzone przez rodziców określone zasady i wartości jak szacunek dla starszych, porządek, punktualność i wiele innych niewątpliwie wpłynęły, kształtując nasze charaktery, przygotowując do wejścia w dorosłość”, czytaliśmy… Zobacz też: Związek Małgorzaty Walewskiej i Piotra Kokosińskiego trwał 30 lat, rozstali się w obliczu choroby… Bracia Pectus z mamą w rodzinnych stronach Mama Tomasza Szczepanika – co o niej wiemy? Tomasz, Maciej, Marek i Mateusz na zawsze będą wspominać mamę, jako tę osobę, która nauczyła ich życia. Często w pojedynkę mierzyła się z trudami opieki nad czterema chłopcami. Radziła sobie, jak mogła, często też, by utrzymać braci w ryzach, pokazywała, że jej zdanie jest ostateczne. Czytaj także: Córka Natalii Kukulskiej pokazała się z chłopakiem. Ukochany Anny Dąbrówki jest muzykiem Dziś pani Bogumiła kibicuje synom przy każdym występie telewizyjnym. W przeszłości zdarzało się jej wzruszać, gdy widziała, jak wspaniale potoczyły się ich losy. Tomasz Szczepanik wielokrotnie i na różne sposoby dziękował mamie za całą miłość, którą mu okazywała w czasie dorastania. Jednym z prezentów był wyjazd zagraniczny, który kamery TVN nagrały w 2019 roku. Mama i syn wybrali się do Tajlandii. Widzowie zapamiętali scenę, w której odwiedzili lokalny targ. Miejsce to bowiem mocno wzruszyła panią Bogumiłę. Wszystko przez ciężko pracujących sprzedawców. „To wszystko, co zobaczyłam, przypomniało mi moje ciężkie czasy... Jeszcze bardziej się wzruszyłam na tę ludzką biedę, że ona nadal trwa, a ja mam ją jakby za sobą”, opowiadała w show. Życzymy dalszych lat trwania w tej pięknej relacji. Tomasz Szczepanik z mamą, 2019
Młodość Doroty Wellman nie była usłana różami. Dziennikarka dorastała w trudnych warunkach
„Wszystko było bardzo cenne, bo było tego mało”
Tę sympatyczną dziennikarkę kojarzą wszyscy. Dziś Dorota Wellman jest prawdziwą gwiazdą telewizji, a trwający nieprzerwanie duet z Marcinem Prokopem pomógł jej osiągnąć szczyt popularności. Prowadząca Dzień Dobry TVN niedawno wróciła pamięcią do czasów swojej młodości i ujawniła tajemnice, o których dotąd nigdy nie wspominała publicznie. Okazuje się, że wczesne lata jej życia były bardzo ciężkie, a cała rodzina mieszkała w bardzo złych warunkach… View Ediplayer on the source website Dorota Wellman o dzieciństwie. Jej rodzina ledwo wiązała koniec z końcem 61-latka bardzo rzadko wypowiada się na temat swojego życia prywatnego. Swoim fanom daje się poznać przede wszystkim ze strony zawodowej. Jej dorobek jest niezwykle bogaty — Dorota Wellman jeszcze przed rozpoczęciem kariery medialnej współpracowała przy reżyserii filmów. Kolejne lata swojego życia związała z radiem, a jej przygoda z telewizją rozpoczęła się od TVP. Ogromną popularność przyniósł jej format Pytanie na śniadanie, a następnie Dzień Dobry TVN. Oba programy współprowadziła w uwielbianym przez widzów duecie z Marcinem Prokopem. Dorota Wellman, Marcin Prokop, 11.05.2010 rok Dziś Dorotę Wellman śmiało można zaliczyć do grona najpopularniejszych dziennikarzy. Tajemnicza prowadząca oddziela grubą linią swoje życie zawodowe od prywatnego, lecz niedawno zrobiła w tej kwestii wyjątek. Na łamach podcastu Z pełnymi ustami powróciła wspomnieniami do swojego dzieciństwa i ujawniła skrywane dotąd tajemnice. W rozmowie z Basią Starecką ujawniła, że jej rodzinie nigdy się nie przelewało. Żyli skromnie i dzielili jeden pokój. Nie były to ich wymarzone warunki. Mieszkanie było pełne domowników, których trzeba było czymś nakarmić… CZYTAJ TAKŻE: Joanna Kurska oficjalnie odchodzi z TVP „W moim rodzinnym domu stół był niezwykle istotny. Mieszkaliśmy wszyscy w jednym pokoju, więc mogą Państwo wiedzieć, jakie to były warunki. […] Moja mama zawsze mówiła i moja babcia to powtarzała, że w domu musi być zupa, bo zupę łatwiej podzielić. Więc zawsze była zupa i wszystko było bardzo cenne, bo było tego mało. To dlatego umiem docenić różne rzeczy”, wyznała Dorota Wellman. W jej rodzinie szanowało się wszystko. Dziennikarka wspominała, że najważniejszy był drugi człowiek. „Życie towarzyskie to było takie, że przez nasz dom przewalali się ludzie od rana do wieczora […] a talerz zupy był dla każdego”, wspominała, podkreślając, że nigdy nie odmówili nikomu pomocy. Dorota Wellman, VIVA! 24/2018 Dorota Wellman ma za sobą młodzieńczy bunt Prowadząca Dzień Dobry TVN już kiedyś wspominała swoje młodzieńcze lata. Na łamach Super Expressu wyznała, że w przeszłości była zbuntowaną nastolatką i bardzo często brała udział w niebezpiecznych demonstracjach przeciwko władzy. Choć rodzice nie mieli nic przeciwko jej niepokornej naturze, dziennikarce zdarzało się zatajać przed nimi niektóre rzeczy. Robiła to jednak w dobrej wierze. „W moim domu pozwalano mi się buntować. Moi rodzice też nie byli rodzicami standardowymi, którzy się wszystkiego bali. Mieli bardzo wyraźne poglądy, zdecydowanie potępiali władzę komunistyczną. W takiej atmosferze byłam wychowana. Nieraz dostałam pałką po plecach i musiałam ukrywać przed mamą, że mam siniaki, bo wiedziałam, że będzie się o mnie bała”, opowiadała wówczas. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Filip Chajzer tłumaczy swoje nagłe wyjście ze studia Dzień Dobry TVN Po jednej z takich demonstracji dorobiła się przykrej pamiątki. Wybuch petardy milicyjnej rzuconej w tłum zranił jej ciało tak dotkliwie, że pozostała po nim widoczna blizna. Dorota Wellman, VIVA! 24/2018
Los nie szczędził jej dramatów. Tak wyglądało życie Sławy Przybylskiej
Sława Przybylska ma 91 lat, na scenie jest od sześciu dekad i ani myśli o emeryturze! Wykonawczyni takich ponadczasowych hitów, jak „Pamiętasz, była jesień”, czy „Miłość w Portofino” w szczerym wywiadzie, którego udzieliła przed dwóch laty, opowiedziała o dramatycznych chwilach z czasów dzieciństwa, ukochanym mężu, z którym jest związana od ponad pół wieku i recepcie na miłość. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ 02.11.2024 r.] Sława Przybylska: trudne wspomnienia z czasów wojny Mimo że na scenie jest już od sześciu dekad, nie lubi, gdy nazywa się ją „damą polskiej piosenki”. Podkreśla, że nadal jest zakompleksioną dziewczyną z Międzyrzeca na Podlasiu. Choć na co dzień charakteryzuje ją promienny uśmiech i niegasnąca pogoda ducha, w życiu przeżyła naprawdę dramatyczne chwile. Gdy wybuchła II wojna światowa, miała zaledwie siedem lat. To, co zobaczyła w jej trakcie w rodzinnych stronach, długo wracało do niej w koszmarach. Zobacz: Ciężka choroba, śmierć męża... Tak wyglądało życie Małgorzaty Lorentowicz „Przede wszystkim przeżyłam zagładę Żydów. Międzyrzec, z którego pochodzę, od wieków był żydowskim miasteczkiem. Żydzi stanowili 80% mieszkańców. I to oni ufundowali tam ochronki dla biednych, salę koncertową czy szpital. W 1942 roku, kiedy rozpoczęto generalną likwidację getta, mama wysłała mnie do sklepu, żebym kupiła chleb. Nagle wciągnięto mnie do jakiegoś budynku i przez szybę widziałam rynek pełny klęczących Żydów. Trzymano mnie tam przez kilka godzin, nie mogłam wyjść. Na własne oczy widziałam, jak Żydów prowadzono na dworzec i wywożono do Treblinki”, wspomina w wywiadzie z Michałem Misiorkiem dla serwisu Plejada. I dodaje, że ogrom tej tragedii widziała z bliska. „Przy okazji, strzelano do nich, zabierano im dzieci, zabijano ich. A ja na to wszystko patrzyłam. Dopiero gdy wszystkich wyprowadzono, mogłam wrócić do domu. Po drodze mijałam rozlaną krew, rozdarte pierze i połamane lalki”, opowiada przejęta 88-latka. Koszmar ten powracał do niej w snach wiele razy... „To był wstrząsający widok! Przez jakiś czas później nie spałam, a gdy udało mi się zasnąć, to budziłam się z krzykiem w środku nocy. Co chwilę przypominało mi się, jak na moich oczach zastrzelono naszych sąsiadów. To było straszne!”, podkreśla. Te dramatyczne doświadczenia odcisnęły piętno na jej psychice. Wiedziała, że chce zrobić coś więcej, by upamiętnić tych, którzy zostali w bestialski sposób zamordowani. Dlatego właśnie nauczyła się języka Żydów aszkenazyjskich i stała się swoistą ambasadorką kultury żydowskiej. Przeczytaj także: Sława Przybylska zamierza śpiewać „aż po kres”. Nie stać jej na zakończenie kariery „Wiedziałam, że biegu historii nie cofnę, antysemityzmu też nie wykorzenię, ale miałam w sobie głęboką potrzebę postawienia osobistego pomnika pamięci. Dlatego poszłam na kurs jidysz, nawiązałam współpracę z Teatrem Żydowskim, nagrałam pieśni żydowskie, pięciokrotnie byłam na koncertach w Izraelu, wystąpiłam na festiwalu żydowskim w Vancouver. Robiłam wszystko, co mogłam, by ludzie zwrócili uwagę na żydowską kulturę i tragiczne losy tego narodu”, dodała Sława Przybylska. Sława Przybylska i Jan Krzyżanowski: historia miłości W intymnej rozmowie z Michałem Misiorkiem, której udzieliła trzy lata temu, nie zabrakło tematu ukochanego Sławy Przybylskiej. Jan Krzyżanowski jest od niej młodszy o 7 lat. Poznali się po jednym z jej koncertów w 1963 roku. Rok później byli już małżeństwem. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Artystka, która popularność zdobyła za sprawą utworu „Pamiętasz, była jesień” z 1958 toku - motywu przewodniego filmu „Pożegnania” Wojciecha Hasa – miała już na koncie jeden rozwód oraz osobistą tragedię... Pierwszego męża, Jerzego Kostarczyka, poznała w trakcie studiów w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. Ślub wzięli jesienią 1953 roku. Wkrótce powitali na świecie córeczkę, której dali na imię Blanka (obecnie mieszka w Szwecji). Małżeństwo nie przetrwało jednak próby czasu... Rozstali się. Po tym miłosnym zawodzie odtrącała kolejnych mężczyzn, którzy zabiegali o jej względy. W końcu – jak się wydawało – poznała tego jedynego. Zakochali się w sobie bez pamięci, mimo że Andrzej Munk miał żonę. Sława Przybylska zgodziła się jednak na rolę „tej trzeciej”. Nikt nie wie, jak ten romans mógłby się skończyć, gdyby nie tragedia, która wydarzyła się 20 września 1961 roku pod Łowiczem. Ukochany Sławy Przybylskiej zginął w wypadku samochodowym. Dla niej był to ogromny cios. Zamknęła się w sobie, poświęciła się jedynie karierze. Długo nie dopuszczała do siebie myśli, że jeszcze kiedyś się zakocha. Aż do pewnego koncertu w 1963 roku... Nie była to jednak miłość od pierwszego wejrzenia a bardziej – od pierwszego usłyszenia. Przynajmniej ze strony Jana Krzyżanowskiego! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgeVDyjo-ce96a7c.jpg" width="2461" height="1600" alt="Warszawa 11.1989. Wizyta izraelskiego wicepremiera i ministra finansów Szymona Peresa w Polsce (27-30 listopada 1989). Nz. przyjêcie wydane przez Szymona Peresa, wród zaproszonych goci piosenkarka S³awa Przybylska (3L) z mê¿em Janem Krzy¿anowskim (2L), re¿yserem, organizatorem ¿ycia kulturalnego. gr PAP/Ireneusz Sobieszczuk Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Przyjêcie wydane przez Szymona Peresa" /> „Kiedyś Jan powiedział mi, że gdy był studentem, to na sylwestrowej imprezie, na którą poszedł, puszczane były różne nagrania. Gdy usłyszał moje „Tango Notturno”, zachwycił się i powiedział, że dla takiej kobiety warto poświęcić życie. Po latach się sprawdziło, ale to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. To uczucie rodziło się powoli. Poznaliśmy się na jednym z moich koncertów. Jan był wtedy dyrektorem Estrady Stołecznej i przyjeżdżał na wszystkie moje występy w okolicach Warszawy. I tak to się wszystko zaczęło”, wspomina w wywiadzie dla serwisu Plejada. W tym roku świętowali 59. rocznicę związku i 58. małżeństwa. Jaka jest recepta na tak długą relację? „Jak byliśmy zdrowsi i trochę młodsi, to zawsze mieliśmy jakieś wspólne zainteresowania – Cervantes, hiszpański, portugalski. No i książki! Pamiętam, jaki kiedyś czytaliśmy wspólnie greckie mity. Jeden z nich opowiadał o Eos – różanopalcej bogini jutrzenki, która miała mnóstwo kochanków, z którymi się co chwilę rozstawała. Po jakichś dwóch tygodniach mąż zapytał mnie, jak się nazywał kochanek Eos. Odpowiedziałam mu, że ja się plotkami nie zajmuję. I od razu było weselej!”, opowiada Sława Przybylska. Zobacz również: Był mężem Agnieszki Osieckiej, zginął w domu Romana Polańskiego. Tak wyglądało życie Wojciecha Frykowskiego I dodaje, że uwielbiają wraz z ukochanym spędzać razem czas i... śmiać się. „Z kolei, gdy znajdziemy jakieś obce słowo, którego nie rozumiemy, to sięgamy po encyklopedię i wspólnie szukamy definicji. I tak zamiast pół godziny, nasze śniadanie trwa kilka godzin. A gdy Jan nie dokręci kranu w łazience, to nie proszę go, by wrócił i zakręcił porządnie, tylko wołam do niego: „W Afryce nie ma wody”. Cenię w mężu poczucie humoru i radość istnienia”, podkreśla artystka. Taka miłość to skarb! Życzymy Pani Sławie oraz jej mężowi jeszcze wielu lat w zdrowiu i szczęściu! Sława Przybylska w trakcie koncertu, listopad 2017: Sława Przybylska na festiwalu w Opolu, czerwiec 2015 roku: Sława Przybylska w Warszawie, 1982 rok: <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKPfUl7-1e3b33a.jpg" width="1600" height="2251" alt="Warszawa, 1982. Slawa Przybylska, piosenkarka, n/z podczas koncertu.,Image: 431144958, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jacek Barcz / Forum" title="Slawa Przybylska, 1982" />
Sława Przybylska zamierza śpiewać „aż po kres”. Nie stać jej na zakończenie kariery
Piosenkarka żyje skromnie robiąc to, co kocha
Niewielu polskich artystów w swoim życiu pracowało na etacie. Sława Przybylska nie jest wyjątkiem - całe swoje życie poświęciła śpiewaniu, w związku z czym teraz może polegać jedynie na „głodowych” emeryturach. Żyje skromnie, a śpiewanie jest głównym źródłem jej zarobku. Piosenkarka niedługo będzie obchodzić swoje dziewięćdziesiąte urodziny, lecz nie planuje zakończyć kariery! Nie chodzi jednak tylko o pieniądze… Sława Przybylska ikoną lat 60.: „Przecież tylko robiłam to, co kocham robić" Życie boleśnie ją doświadczyło. Pomimo traumy i trudnych przeżyć Sława Przybylska nie skarżyła się na swój los. Dziś piosenkarka ma 89 lat i od ostatnich sześciu dekad nie schodzi ze sceny. Nie takie były jednak jej plany. Najpierw ukończyła warszawskiego „Plastyka”, później studiowała handel zagraniczny w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. „No a potem był STS, czyli Studencki Teatr Satyryków, w którym śpiewałam, a następnie - kabaret "Stodoła". W tym czasie Władysław Szpilman zorganizował konkurs dla piosenkarzy amatorów z całej Polski, do którego się zgłosiłam. Przeszłam trzystopniowe eliminacje, dotarłam do finału i wygrałam nagrodę. To ośmieliło mnie do tego, żeby zacząć myśleć o tym, że moje hobby, którym było śpiewanie, może stać się moim zawodem”, wyjawiła Michałowi Misiorkowi w ramach audycji „Znani - nam nieznani”. Wielka sława przyszła wraz z hitowym utworem „Pamiętasz, była jesień”, który nagrała w 1958 roku na potrzeby filmu „Pożegnania” Wojciecha Hasa. „Byłam wtedy jeszcze nieokrzesanym dzieckiem z prowincji. Mieszkałam w wynajętym pokoju, a tu nagle taka popularność…”, wspominała w rozmowie z Wysokimi Obcasami. Sława Przybylska z dnia na dzień stała się jedną z największych polskich gwiazd lat 60. „A ja przecież tylko robiłam to, co kocham robić. Cieszę się, że miałam odwagę, by zająć się śpiewaniem zawodowo. Nie ma dla mnie znaczenia, że nigdy nie miałam dzięki śpiewaniu wypchanego portfela. Za Polski Ludowej artyści zarabiali marne grosze”, wyznała w wywiadzie dla Na Żywo. Czytaj także: Izabella Scorupco - co słychać dziś u jedynej Polki, która zagrała dziewczynę Bonda? Sława Przybylska, Warszawa 18.03.12 Sława Przybylska nie chce kończyć kariery „Nigdy nie zależało mi na pieniądzach. Nie występowałam po to, żeby się wzbogacić. Śpiewanie było i wciąż jest dla mnie jak powietrze. Odkąd pamiętam, oddycham śpiewaniem”, mówiła Gazecie Wyborczej. Choć majątek nie był dla niej priorytetem, dziś nie ukrywa, że nie stać jej aby polegać wyłącznie na emeryturze. Nigdy nie pracowała na etacie, podobnie jak większość polskich artystów. Dlatego artystka postanowiła, że na scenie chce stać tak długo, jak tylko będzie w stanie. Jednak, jak sama twierdzi, nie dorobiła się majątku bo zwyczajnie jej na tym nie zależało. Od wielu lat mieszka w niewielkim domu w Otwocku, żyje skromnie i dba o to, aby dobra materialne nie przejęły nad nią kontroli „Pamiętam, jak w latach sześćdziesiątych jedna z moich koleżanek koncertowała od rana do nocy, żeby zbudować dom. Mnie to nie interesowało” - opowiadała w rozmowie z Wysokimi Obcasami. Priorytetem dla niej jest mąż Jan Krzyżanowski, który po rozległym udarze jest częściowo sparaliżowany. Sława Przybylska zajmuje się ukochanym, a w międzyczasie śpiewa, aby mieć środki na życie. Na jej koncerty wciąż przybywają tłumy fanów w różnym wieku. „Nadal koncertuję. Są owacje, ludzie proszą o bisy. Dostaję wiele listów od młodych ludzi. Piszą: "niech pani śpiewa do późnej starości". Cieszę się, że nie zostałam odstawiona na bok”, wyznała Życiu na gorąco. Potwierdziła wówczas, że jeszcze nie myśli o zakończeniu kariery. Sława Przybylska, Opole 14.06.2015 Sława Przybylska wkrótce skończy 90 lat, zachwyca doskonałą formą i niezwykłym głosem. Czerpie z życia i pracy pełnymi garściami, tryska optymizmem i motywuje swoją postawą. Dla wciąż wielu stanowi prawdziwy wzór do naśladowania. „Czas płynie, a my przemijamy. Należy to robić radośnie. Nawet jeżeli życie nie daje nam powodów do radości, sami musimy je stworzyć. Codziennie budzę się z myślą, że to będzie piękny dzień. Może ostatni, ale piękny” - stwierdziła niedawno na łamach „Życia na gorąco”. „Nie narzekajmy, nie cierpmy, ale bądźmy wdzięczni za wszystko, co było piękne i dobre” - podsumowała dającymi do myślenia słowami... Źródło: Pomponik.pl Sprawdź również: Dzieli ich 27 lat, a łączy miłość. Oto historia Doroty Segdy i Stanisława Radwana Sława Przybylska, Warszawa, 1982
Był gwiazdą „Na dobre i na złe", potem rzucił aktorstwo. Co dziś robi i jak wygląda Jan Prosiński?
Serial „Na dobre i na złe” od wielu lat cieszy się ogromną sympatią oraz zainteresowaniem telewidzów. Przez cały ten czas wielu aktorów, którzy grali główne role zdążyło się już na dobre pożegnać z produkcją. Jedną z takich osób jest Jan Prosiński. Aktor zaskarbił sobie sympatię fanów telenoweli jako Paweł Walicki, syn lekarza Bruna. Kiedy grał w serialu był jeszcze dzieckiem, potem nagle zniknął z ekranów. Ciężko uwierzyć, że mężczyzna niedawno skończył 38 lat! Jak wygląda dzisiaj i jak potoczyły się jego losy? Jan Prosiński jako gwiazda „Na dobre i na złe” Jan Prosiński przyszedł na świat 18 marca 1984 roku w Warszawie. Przed kamerą zadebiutował już w wieku 9 lat jako Aniołek w serialu „Jacek”. Pięć lat później pojawił się w obsadzie „Złotopolskich” oraz „Gwiezdnego Pirata”. Jednak prawdziwą popularność przyniosła nastolatkowi rola Pawła Walickiego w serialu „Na dobre i na złe”. „Na dobre i na złe” zadebiutowało na antenie TVP 2 w 1999 roku. Z miejsca stał się fenomenem. Przed ekranami zasiadały miliony widzów chcących obejrzeć swoich ulubionych bohaterów. Aktorzy grający w medycznym serialu momentalnie stawali się gwiazdami. Popularność produkcji była tak duża, że zdobył on cztery Telekamery w tym jedną Złotą a w gościnnych rolach wystąpili m.in. Maryla Rodowicz, Edyta Górniak czy Maciej Maleńczuk. Serial przyniósł sławę nie tylko Małgorzacie Foremniak, Arturowi Żmijewskiemu czy Krzysztofowi Pieczyńskiemu wcielających się w lekarzy z Leśnej Góry, ale również ich serialowym dzieciom. Ogromną rozpoznawalność zdobył Jan Prosiński jako Paweł Walicki. Młody aktor grał w serialu syna lekarza Brunona Walickiego (Krzysztof Pieczyński) i jego żony Elżbiety (Ewa Skibińska). Nastolatka można było podziwiać w na ekranie przez pięć lat od 1999 roku do 2004 roku. W tym czasie zdążył zaskarbić sobie wielką sympatię widzów. Gdy odchodził z telenoweli był już pełnoletni. Wielu mogło się wydawać, że drzwi do kariery aktorskiej stoją przed nim otworem, nic jednak takiego nie miało miejsca. Po zakończeniu przygody z serialem Jan Prosiński spróbował sił jako reżyser i scenarzysta. Spod jego pióra wyszły dwie produkcje: „Linia” i „Szpada”, ale żadna nie odniosła sukcesu. CZYTAJ TEŻ: Żył zaledwie 376 dni... Synek Rzeźniczaka i Stępień walczył do końca Karolina Borkowska i Jan Prosiński na planie serialu „Na dobre i na złe”, 23.04.2001 rok Jan Prosiński został operatorem filmowym Jak się okazuje to nie występy przed kamerą, a za nią były dla Jana Prosińskiego przeznaczeniem. Była gwiazda „Na dobre i na złe” odnalazła swoje powołanie jako operator filmowy. W 2008 roku ukończył wydział operatorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Po ukończeniu studiów rozpoczął współpracę z instytucją państwową. „Od końca studiów współpracuję z Muzeum Powstania Warszawskiego. W ramach tej współpracy zrealizowałem zdjęcia do blisko tysiąca wywiadów z uczestnikami i świadkami Powstania Warszawskiego oraz kilkadziesiąt reportaży filmowych", można przeczytać na stronie internetowej poświęconej twórczości Jana Prosińskiego. „Realizowałem zdjęcia reklamowe, reportażowe, dokumentalne w różnych częściach świata, w tym na terenie Polski oraz Indii, Włoch, Tajlandii, Hiszpanii, Węgier, Ukrainy, Niemiec, Szwajcarii, Wlk. Brytanii, USA, w rejonie Naddniestrza oraz w wielu innych miejscach", napisał. Współpraca ze znanym muzeum była dla młodego mężczyzny początkiem wspaniałej przygody z kamerą. Jako operator filmowy pracował przy takich produkcjach jak: „Jeszcze raz", „Jasminum", „Codzienna 2 m.3”, „Wszystko płynie" i „Zjazd absolwentów, czyli punkt odniesienia". Obecnie nagrywa teledyski, reklamy, dokumenty i to o zasięgu międzynarodowym. W wolnym czasie uwielbia fotografować. Warto dodać, że Jan Prosiński stara się chronić swoją prywatność. Na końcu galerii zobaczysz, jak obecnie wygląda była gwiazda „Na dobre i na złe”. Zdjęcie pochodzi z profilu instagramowego jego kolegi, fotografa Bartosza Popiołka. ZOBACZ TAKŻE: „Kora przeszła operację na otwartym mózgu. Chemia by ją zabiła”. Artystka odeszła cztery lata temu Jan Prosiński, plan serialu „Złotopolscy”, 22.11.2001 rok Jan Prosiński, plan serialu „Na dobre i na złe”, 2000-2001 Jan Prosiński, Karolina Borkowska, plan serialu „Na dobre i na złe”, 23.04.2001 rok Jan Prosiński
Najsłynniejsi dziecięcy aktorzy nominowani do Oscarów
Choć byli tylko dziećmi, zdążyli zagrać wybitne role w wielkich produkcjach filmowych
Oscary 2022 już nie długo. Choć w tym roku w kategoriach aktorskich nie zostało nominowane żadne dziecko, warto przypomnieć najsłynniejszych młodocianych aktorów z szansami na nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej. Dzieci potrafią skraść serca widzów, a czasami nawet cały film. Odniesienie ogromnego sukcesu jako aktor dziecięcy może być błogosławieństwem i przepustką do wielkiej kariery w Hollywood, czy wręcz przeciwnie - nikiedy po spektakularnej wygranej i zdobyciu Oscara cały świat o nich zapominał. Przez 26 lat Akademia Filmowa przyznawała również Juvenile Award, czyli honorową statuetkę dla aktorów poniżej osiemnastego roku życia, jej pierwszą laureatką była Shirley Temple. Łącznie otrzymało ją dwunastu dziecięcych aktorów i aktorek, a ostatnia statuetka została wręczona czternastoletniej Hayley Mills w 1960 roku. Kim są wybitne dzieci - aktorzy? Jak odnalazły się na czerwonym dywanie wśród dorosłych? Jak potoczyły się ich kariery? Czy Oscar zmienił coś w ich zawodowym życiu? Sprawdzamy. ZOBACZ TEŻ: Rihanna została mamą! Syn czy córka? Oto historia miłości piosenkarki z A$AP Rockym Anna Paquin W wieku 11 lat zdobyła Oscara za drugoplanową rolę w kostiumowym melodramacie Fortepian. Film ukazał się w 1993 roku i był dla niej trampoliną do kariery, która trwa do dziś. Paquin było pięciokrotnie nominowana do Złotego Globu, a w 2008 roku udało się jej wygrać dzięki roli w serialu Czysta Krew. Bardzo duży rozgłos przyniosła jej też rola bohaterki w dramacie Dzieci Ireny Sendlerowej z 2009 roku. Jodie Foster Foster debiutowała na ekranie w wieku trzech lat biorąc udział w reklamach produktów do opalania. Później grała jako dziecko w filmach i serialach telewizyjnych, takich jak Papierowy księżyc, Napoleon i Samantha, Bugsy Malone oraz Bonanza. Pierwszego Oscara dla najlepszej aktorki otrzymała w 1989 za rolę Sarah Tobias w filmie Oskarżeni, drugiego – w tej samej kategorii – w 1992 roku za rolę Clarice Starling w filmie Milczenie owiec. W 2021 roku otrzymała Złotego Globa za rolę drugoplanową w filmie Maureatańczyk. ZOBACZ TEŻ: Oscary 2022: Polacy z szansą na statuetkę! Oto lista nominowanych Haley Joel Osment Zadebiutował w wieku 6 lat, grając w reklamach. Światowy rozgłos zyskał w 1999 roku za sprawą filmu Szósty zmysł wyreżyserowanego przez M. Nighta Shyamalana, w którym wcielił się w Cole'a, chłopca widzącego zmarłych. Jego słynna kwestia “Widzę martwych ludzi” stała się ikoniczna. Za tę rolę został uhonorowany nominacją do Oscara i Złotego Globu, a także szeregiem wyróżnień. Na lata zniknął z ekranów i dopiero w 2021 roku pojawił się w serialu The Kominsky Method. Shirley Temple Aktorka dziecięca o światowej sławie. Trafiła na ekran już jako czterolatka, była niesamowicie zdolna i urocza, czym podbiła serca widzów. Grała w takich filmach jak Mała panna Marker, Złotowłosy brzdąc, Heidi oraz Mała Miss Broadwayu. W 1935 roku dostała nagrodę specjalną Akademii. Niestety wraz z wiekiem jej kariera toczyła się coraz gorzej, ponieważ traciła dziecięcy urok i w 1950 roku skończyła karierę aktorską. PRZECZYTAJ O: Oto kreacje wszech czasów z gali rozdania Oscarów Hailee Steinfeld Hailee początkowo występowała w filmach krótkometrażowych i serialach dla nastolatków, jej pierwszą rolą była Heather w Heather: A Fairy Tale, później pojawiła się też w nagradzanym She’s a Fox. W 2010 roku zagrała w westernie Prawdziwe męstwo braci Coen, który otworzył 61. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie. Za swój występ mając, zaledwie czternaście lat była nominowana do Oscara oraz wielu innych prestiżowych nagród m.in. Amerykańskiej Gildii Aktorów Filmowych i BAFTA. Aktualnie jej kariera nabiera tempa, ponieważ wciela się w bardzo ciekawe postaci, między innymi w Kate Bishop w serialu Hawkeye. Abigail Breslin Abigail karierę rozpoczęła w wieku trzech lat, jej pierwszym filmem była rola w thrillerze science fiction Znaki, w reżyserii M. Night Shyamalana, gdzie zagrała Bo Hess (córkę głównego bohatera). Jej przełomową rolą była postać Olive Hoover w komediodramacie Mała Miss z 2006 roku, za którą została nominowana do Oscara w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa. Aktorka niedawno pojawiła się w takich filmach jak Still water, a jej kariera rozwija się powoli, acz systematycznie. Saoirse Ronan Córka aktora Paula Ronan irlandzkiego pochodzenia, zadebiutowała w 2007 roku na dużym ekranie w filmie Amy Heckerling I Could Never Be Your Woman u boku Michelle Pfeiffer w roli Izzie. Kolejna rola Briony Tallis w filmie Pokuta przyniosło jej pozytywne opinie krytyków filmowych, rosnącą popularność oraz nominację do Oscara w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa. Jej kariera jest bardzo dynamiczna i pełna sukcesów, w 2018 roku zdobyła Złotego Globa za rolę w filmie Lady Bird a rok później nominację do Oscara za rolę Joe w Małych kobietkach. Quvenzhané Wallis Amerykańska aktorka dziecięca, która w wieku dziewięciu lat dostała nominację w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa za rolę w filmie Bestie z popołudniowych krain, dzięki czemu stała się najmłodszą nominowaną w tej kategorii w historii. Jest znana także z filmów: Annie, Zniewolony i Ojcowie i córki. Aktorka bardzo ostrożnie dobiera produkcje w których gra, bardziej skupia się na edukacji, życiu rodzinnym i towarzyskim, niż na karierze w Hollywood. Tatum O'Neal Najmłodsza laureatka Oscara, miała zaledwie 10 lat, gdy w 1974 roku otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej w filmie Papierowy księżyc. Pochodzi z aktorskiej rodziny, a w Papierowym księżycu partnerowała swojemu ojcu, Ryanowi O’Nealowi. W latach siedemdziesiątych była jedną z najbardziej rozpoznawanych gwiazd młodego pokolenia. Po tym sukcesie stopniowo odsuwała się ze świata aktorskiego i grała w mniejszych produkcjach, takich jak Ktoś tu kręci oraz Małe kochaniątka. Na wyróżnienie takie jak nominacja lub zdobycie Oscara pracuje się latami, więc dziecięcy aktorzy, którzy w tak młodym wieku je zdobywają to dla branży filmowej prawdziwe skarby. Wielu z nich świetnie rozwija swoje kariery, jak Saoirse Ronan, Quvenzhané Wallis czy Hailee Steinfeld. Niestety, nie wszystkim się udaje wejść do świata Hollywood i odnieść w nim sukces w dorosłym życiu, tak jak to było w przypadku Shirley Temple. Aktorka miała wspaniałą karierę jako mała dziewczynka, ale niestety szybko zrezygnowała z tego fachu. Nagroda zdobyta w młodym wieku nie oznacza biletu do wielkiej kariery, potrzeba do tego dużo pracy i odporności psychicznej. Życzymy wszystkim młodym aktorom samych sukcesów i trzymamy kciuki, aby dostawali wspaniałe role, które zagwarantują im Oscara! A przynajmniej nominację!
Aleksandra Kwaśniewska pokazała na Instagramie jak jej mama wyglądała w czasie studiów
Na starym zdjęciu Jolantę Kwaśniewską trudno rozpoznać
Aleksandra Kwaśniewska z okazji Dnia Matki postanowiła wrzucić na swój Instagram zdjęcie mamy, Jolanty Kwaśniewskiej. Byłą Pierwszą Damę naprawdę trudno na nim rozpoznać, więc to prawdziwa gratka dla jej fanów. Ciekawe, czy tak właśnie ją sobie wyobrażaliście w młodości. ZOBACZ TAKŻE: Jolanta i Aleksander Kwaśniewscy są razem od 43 lat! Oto niezwykła historia ich miłości... Jolanta Kwaśniewska na zdjęciu z młodości Aleksandra Kwaśniewska co jakiś czas zaskakuje swoich obserwatorów na Instagramie, a jest ich już ponad 280 tysięcy, zdjęciami z rodzinnego albumu. Robi to zazwyczaj w szczególne dla niej dni, takie jak Dzień Matki, święta czy też w dniu rocznicy ślubu swoich rodziców – Aleksandra i Jolanty Kwaśniewskich. Nie inaczej było i w tym roku, gdy pokazała zdjęcie mamy z czasów studiów i napisała do niego zabawny komentarz: „Wszystkim Mamom życzę wdzięcznych dzieci
Ewa Bem ma za sobą trudne dzieciństwo. Depresja mamy, porzucenie przez ojca, bieda...
„Babcia i mama codziennie brały się za bary z życiem”
Ewa Bem wspomina swoje dzieciństwo słodko-gorzko. Jako jedna z trójki rodzeństwa – miała jeszcze braci Jarosława i Aleksandra – nie pochodziła z bogatej rodziny, a do tego, gdy miała zaledwie kilka lat, jej ojciec odszedł do innej kobiety. O tym, jak trudno było potem wszystkim związać koniec z końcem, gwiazda opowiedziała w nowym wywiadzie. Dzieciństwo Ewy Bem – mama, babcia i obce języki w domu Ewa Bem uważa, że to, co przeżyła na początku swojego życia, dziś jest źródłem jej siły. Dom rodzinny piosenkarki zawsze był pełny artystycznego ducha. Wszystko to za sprawą babci Felicji i czwórki jej rodzeństwa, którzy często przychodzili, śpiewali i grali na fortepianie. Często w kilku językach! Babcia piosenkarki, która całe lata mieszkała w stolicy Niemiec, znała nie tylko język naszych sąsiadów, ale też angielski i francuski. Z kolei najpiękniejszą cechą, jaką Ewa Bem pamięta ze swojej mamy, była wielka wyobraźnia. Gdy w Warszawie zakończono budowę Pałacu Kultury, mama powiedziała małej Ewie i jej braciom, że to własność ich rodziny. Zwiedzająca chwilę potem PKiN dziewczynka dopytywała, dlaczego więc w ich nowym domu znajduje się tak wielu ludzi, których nie zna. „Bo pozwalamy im zwiedzać”, miała odpowiedzieć pełna poczucia humoru mama piosenkarki. CZYTAJ TEŻ: Ewa Bem wróciła na scenę dzięki terapii: „Bałam się wszystkiego…”. Wcześniej artystka czekała na znak od zmarłej córki. Czy nadszedł? Rodzice Ewy Bem się rozstali. Depresja mamy, problem z pieniędzmi Te i inne wspomnienia artystka wypowiedziała w rozmowie z Twoim Stylem. W miesięczniku znalazło się też miejsce na opowieść o kolejnych latach dorastania Ewy Bem. Te niestety nie były radosne. Okazuje się, że tata trójki dzieci z dnia na dzień wyniósł się z domu. „Ojciec był pianistą. Miał styl, panie omdlewały na jego widok, a on nie pozostawał obojętny. Miałam siedem lat, gdy odszedł do innej kobiety. Tuż przed Wielkanocą, pamiętam doskonale, mama płakała w łazience. Napisałam do ojca karteczkę: „Możesz mnie nie lubić, ale ja cię już nie kocham”, i położyłam na podłodze. Wyobrażałam sobie, że ją zauważy, podniesie, przeczyta, Opamięta się i zostanie. A on przeszedł nad karteczką i zamknął za sobą drzwi”, mówiła smutno w rozmowie z magazynem wokalistka. To wydarzenie zapoczątkowało w domu przyszłej gwiazdy jazzu pasmo nieszczęść. Jej 32-letnia wtedy mama popadła w depresję i zaczęło brakować środków do życia. „Najbardziej bolało mnie, że ojciec zabrał fortepian, bo uczyliśmy się na nim grać, mieliśmy prywatne lekcje. Mama łapała się wszystkiego, by zarobić na życie - sprzątała, szyła, szydełkowa. Robiła nawet na drutach filcowe i wełniane figurki. Pamiętam, że często przerabiała ubrania – ze starszego brata na młodszego albo swoje rzeczy na mnie”, wspomina w Twoim Stylu gwiazda. Gwiazda, którą bieda każdego dnia zawstydzała. Szczególnie jedno wspomnienie zapadło jej w pamięć. „Najbardziej wstydziłam się tego, że mama występowała o zapomogi w szkole. Brat, zapalony piłkarz, jechał kiedyś na zgrupowanie zimą. Mama poprosiła o zapomogę. Wykupić mu ciepły sweter. I to ja musiałam zanieść podanie do sekretariatu. Spore upokorzenie!”, czytamy w gazecie. Niestety wspomnianego swetra nie spotkał spokojny los. Ktoś bratu Ewy Bem ukradł go podczas wyjazdu przez co mama chłopca musiała go wypisać z drużyny piłkarskiej. Zdolnemu zawodnikowi zabrano jego największą pasję. Piosenkarka czuła się też biedniejsza od swoich koleżanek. Szczególnie, gdy odwiedzała je w domach. Jedna z nich zawsze na pięknej paterze miała stos ptasich mleczek, inna zaś wiele kostek masła w lodówce. „To były nie lada rarytasy w naszym domu. W takich warunkach człowiek uczy się, że w życiu coś może być dane, a potem odebrane. I że trzeba o siebie zawalczyć. Obserwowałam, jak babcia i mama codziennie brały się za bary z życiem. To był mój wzorzec”, powiedziała w magazynie Twój Styl Ewa Bem. W rozmowie z Beatą Biały dodała też, że chude lata jej dorastania, traktuje jako lekcję. „Wszystko to się przydało, gdy po latach musiałam udźwignąć coś, co wydaje się nie do udźwignięcia, czyli śmierć dziecka”… CZYTAJ TEŻ: Ewa Bem o śmierci córki i żałobie: „Funkcjonowałam dzięki lekom i pomocy psychiatry...". Radość życia przywróciły jej dopiero wnuki. Czy pamiętają mamę? Doświadczenia z dzieciństwa, obserwowanie rozstania z rodzicami… Wszystko to być może przełożyło się na niepowodzenie w pierwszym małżeństwie artystki. Ojciec Pameli też odszedł od Ewy Bem. „Mój pierwszy mąż nie rozczarował mnie, bo czułam, że nie uda się utrzymać tego związku. Co do mojego ojca, to, ze swoją świadomością, nabieram przekonania, że to był kiepski man. Man - to brzmi dumnie. (...) uważam, że ojciec postąpił jak ostatnia świnia, porzucając dzieci dla innej kobiety. Nie znajduję dla niego żadnego usprawiedliwienia, nawet teraz, gdy jako dojrzała żona i mama mam świadomość, że jest czasem w człowieku chęć bryknięcia od trudów w związku tam, gdzie jest lżej i przyjemniej. Małżeństwo to ciągła walka, sztuka kompromisu. On w tej walce stchórzył”, opowiadała ulubienica publiczności w Gali 17 lat temu. Dziś artystka od 40 lat jeszcze szczęśliwie zakochana w Ryszardzie Sibilskim. I takiej miłości – na dobre i złe – życzymy każdemu.
Paulina Krupińska pokazała zdjęcie z dzieciństwa!
Paulina Krupińska to modelka, była Miss Polonia, a obecnie prezenterka programu Dzień Dobry TVN. Prywatnie jest żoną muzyka, Sebastiana Karpiela-Bułecki i mamą dwójki dzieci. Nie trudno więc się domyślić, że jest niezwykle zapracowana. Mimo to nie widać na jej twarzy zmęczenia – zawsze jest uśmiechnięta i pełna energii. A do tego niezwykle naturalna. Zachwyca szczególnie pięknymi włosami, które mają zjawiskowy kolor, są bardzo gęste i błyszczące. Teraz prezenterka pokazała swoje zdjęcie z dzieciństwa, na którym widać, że włosy miała świetne od zawsze! Paulina Krupińska na zdjęciu z przedszkola - jak wtedy wyglądała? Paulina Krupińska od lat nosi długie, ciemne włosy. Od pewnego czasu ma długą grzywkę w stylu curtain bang, którą jednak nosi tak, że praktycznie jej nie widać. Ale to może się zmienić, bo pokazała ostatnio „przymiarki” do nowej fryzury! View Burdaffi on the source website Teraz, po publikacji najnowszego zdjęcia na feedzie prezenterki, już wiemy, skąd ta inspiracja. Okazuje się, że nie wzoruje się na żadnej zagranicznej gwieździe, ale na... samej sobie z dzieciństwa. W tym czasie nosiła bowiem długą grzywkę, w której było jej bardzo do twarzy! Tęsknicie czasem za dzieciństwem? Ja bardzo
Magda Gessler opublikowała wzruszającą fotografię mamy: „Jak brak mi Ciebie, moja Ty piękna”
Restauratorka Magda Gessler rzadko dzieli się wspomnieniami na temat mamy. Łączyła ich jednak wyjątkowa relacja… Kilka miesięcy temu w Święto Zmarłych prowadząca Kuchenne rewolucje zamieściła zdjęcie, pod którym napisała kilka słów o pani Oldze Borkowskiej. „Kochani, moc uczuć i wspomnień o najbliższych jest w nas. Nic innego nam nie pozostało. Ja kupiłam mamie kwiaty jej ulubionego koloru: chryzantemy złociste i światełko świec”, podpisała fotografię. Drugi raz gwiazda TVN wspomniała ukochaną mamę wczoraj. Ulubienica widzów zwróciła uwagę na podobieństwo do pani Olgi. „Mami… Jak brak mi ciebie moja ty piękna. Usta po mamie więc… Proszę uważać na niedorzeczne komentarze a propo ;)))moich ust. To dala mi mama kochana”, napisała na Instagramie Magda Gessler i pokazała archiwalne zdjęcie mamy. Jaka łączyła je relacja? Kim była mama Magdy Gessler? Magdę Gessler z mamą łączyła nietypowa więź. „Prawda jest taka, że przyszłam na świat uwarunkowana genetycznie przez babcię, prababcię i cały dom, który był cudownie hedonistyczny, arystokratyczny i zwariowany”, wspominała dzieciństwo Magda Gessler w wywiadzie dla magazynu VIVA! przed laty. Nie od dziś wiadomo, że rodzina Magdy Gessler budzi spore zainteresowanie, ale relacje między członkami tego klanu są bardziej skomplikowane niż się wydaje. Restauratorka była żoną Piotra Gesslera (brata Adama Gesslera, który z kolei jest ojcem Mateusza Gesslera) i jest mamą Tadeusza Müllera i Lary Gessler, a także siostrą dziennikarza Piotra Ikonowicza i córką Mirosława Ikonowicza oraz Olgi Borkowskiej. Mama Magdy Gessler była pochodzenia rosyjskiego i zajmowała się gastronomią. Jak przyznał w wywiadzie ojciec Magdy Gesser, już same jej narodziny były pewnego rodzaju cudem: „Mojej żonie, Oldze, odnowiła się gruźlica. Przed przyjściem Magdy na świat leczyła się w sanatorium w Zakopanem, lekarze zdecydowali o operacji oddzielenia opłucnej od płuc. Olga się bała, że narkoza zaszkodzi dziecku, i nalegała na operację bez uśpienia. Zniosła to bez żadnej skargi”, wspominał. Magda była córeczką tatusia, ale mama zajmowała ważne miejsce w jej życiu i w jej sercu. Co zapamiętała z czasów dzieciństwa? „Mama była piękna i ładnie pachniała Madame Rochas. Miałam chyba sześć lat, gdy dostałam od niej pierwszą kosmetyczkę. Były w niej perfumy, pomadka i puder. Poczułam się wtedy jak prawdziwa dama”, opowiadała przed laty w wywiadzie magazynu VIVA!. Nie ma wątpliwości, że mama Magdy Gessler była przepiękną kobietą. Restauratorka chętnie zamieszcza w sieci jej fotografie. W swojej książce Autobiografia apetyczna pisze wprost: „Mama miała obsesję na punkcie figury. Byłam szczupłą nastolatką, ale ona uważała, że powinnam jeszcze schudnąć. Ciągle o tym mówiła, aż w końcu zaproponowała, że za każdy zrzucony przeze mnie kilogram zapłaci mi tyle, co w sklepie mięsnym za kilogram świeżej cielęciny”, wspominała, ale jak przyznała w wywiadzie z gazeta.pl, pieniędzy wówczas nie przyjęła. „Rozumiałam jej obawy, że w rodzinie są tendencje do tycia. Jednak pewne rzeczy powiedziane wprost dzieciom mogą wyrządzić tak ogromną krzywdę, że ten kompleks ma się na całe życie. I zamiast oddalić się od jedzenia, człowiek się do niego przybliża, zajada swoje kompleksy, stresy. Od tego czasu zawsze czułam się gruba. Trzeba bardzo uważać, gdy córce zwraca się uwagę, że przytyły. Niestety, ja z moją córką chyba też popełniłam ten błąd”, zdradziła w programie Kobiecym Okiem przed laty. „Moi rodzice byli wtedy bardzo młodzi i popełniali błędy typowe dla wczesnego rodzicielstwa. Jestem przekonana, że moja mama nie miała pojęcia, jak tego typu metody wpływają na dziecko, jak osłabiają jego poczucie wartości, jak wbijają w poczucie winy. Złe emocje skutkują tym, że w dorosłym życiu dzieci nieświadomie powielają błędy swoich rodziców.”, wyznała Magda Gessler. Mimo to mama Magdy Gessler ma szczególne miejsce w sercu córki, bo jak pisała Magda pod jednym z postów: „Moja miłość. Moja mama. Olga Ikonowicz. Ona dawała mi całe bezpieczeństwo świata mądrość, smak, gust, dobre maniery, miłość. To ona mówiła mi na pocieszenie, że po burzy wychodzi słońce. Brak mi jej szalenie”. Prawda, że są do siebie podobne?
Sprzedawała ciuchy na bazarze i miała ojca narkomana. Rihanna doświadczyła wielu traum...
Dzieciństwo gwiazdy było pełne tragedii i przemocy...
Majątek, na który Rihanna pracowała od 17. roku życia, dziś wycenia się na około 600 milionów dolarów. To najwięcej ze wszystkich wokalistek na Ziemi. I choć uwielbia ją niemal cały świat, Robyn Fenty – bo tak brzmi prawdziwe imię i nazwisko Barbadoski – oddałaby pewnie wszystko za poukładane i pełne miłości dzieciństwo. Niestety, przez problemy jej ojca z alkoholem, narkotykami i marihuaną, piosenkarka wiele lat borykała się z rodzinnymi problemami. Dzieństwo Rihanny i konflikt z ojcem Mama 32-letniej artystki – Monica – była księgową, a ojciec – Ronald – kierownikiem w magazynie fabryki odzieży. Wraz z dwójką młodszych braci wokalistka żyła w stolicy Barbadosu jak tysiące innych rodzin. Całej piątce niespecjalnie się powodziło, a sama Rihanna sprzedawała ciuchy na straganie, ale gwiazda nigdy nie zaznała biedy. Niestety, podobnie było z miłością ojca, której zdecydowanie brakowało pięknej Barbadosce. Ronald Fenty przez lata uzależniony był od kokainy i alkoholu. Potrafił wrócić do domu pijany i wyżywać się psychicznie oraz fizycznie na swojej żonie. Kilkuletnia Rihanna była świadkiem tych drastycznych scen. Własnymi małymi rękami próbowała rozdzielać agresywnego ojca od mamy. „Waliłam pięściami w uda mojego ojca, stawałam między nimi, by przestał ją katować. Tłukłam szklane rzeczy o podłogę, byle tylko zwrócili na mnie uwagę”, opowiadała artystka magazynowi Live. Mała Rihanna błagała też matkę, by ta zgłosiła się po pomoc do szpitala, gdy oprawca złamał jej nos. Bezskutecznie. „Przemoc domowa nie jest czymś, o czym ludzie chcą, żeby inni wiedzieli. Więc mama to ukrywała”, mówiła w NBC idolka młodzieży. Wiele lat później tłumaczyła w wywiadach, że w ten sposób jej ojciec przenosił przemoc, której sam doświadczał od swojego ojczyma. Dodawała też, że nie chce mieć kontaktu z tatą, który ostatecznie rozbił jej rodzinę, gdy miała 9 lat. Po odejściu od żony i dzieci, ojciec Rihanny przez lata nie miał dachu nad głową. Nie umiał stanąć na własne nogi i skończyć z nałogami. Popadł w nie jeszcze głębiej. „Zawalił się cały mój świat. Wiedziałam, że ćpa w melinach. Sypia na dworcach. Zrobi wszystko dla kolejnej działki", mówiła po latach córka Ronalda Fenty. Mimo ogromnej złości i żalu nastolatka szukała często ojca i w tajemnicy przed rodziną dzieliła się z nim jedzeniem czy drobnymi. Jak wyznała później, szczerze nienawidziła swojego taty, ale robiła to, bo czuła ogromny wstyd. „Wtedy jedna z koleżanek, z którą byłam bardzo blisko i która wiedziała o wszystkim, powiedziała: "Nie możesz nienawidzić własnego ojca", trzeba go kochać, bo po prostu jest moim ojcem. A ja posłuchałam, choć wiele mnie to kosztowało”, opowiadała jednemu z dziennikarzy Rihanna. Sam Ronald Fenty także żałował tego, że jego małżeństwo rozpadło się przez jego skłonność do przemocy i używek. „Wolałem ćpać, niż zajmować się własnymi dziećmi. Zamiast odrabiać z nimi zadania domowe, włóczyłem się po ulicach i szukałem narkotyków. To cud, że córka mi wybaczyła”, mogliśmy przeczytać w jednym z magazynów. Wkrótce, gdy kariera Rihanny nabrała tempa, Ronald Fenty wyjechał nawet z córką na jedną z tras koncertowych. Niestety, już w 2009 roku, znów kontakt córki i ojca się urwał. „Nie rozmawiałam z tatą od półtora roku, to jego decyzja.... Dołączył do mnie kiedy byłam w trasie i znowu zaczął rozrabiać, więc odesłaliśmy go do domu. Przestał odbierać telefony ode mnie”, mówiła Rihanna w The Guardian… Dziś gwiazdę i jej tatę wciąż łączą skomplikowane relacje nieoparte na niemal żadnym kontakcie. Ostatnia wzmianka dotycząca Rihanny i Ronalda Fentych pojawiła się kilka miesięcy temu, kiedy 66-latek zachorował na koronawirusa. Artystka wraz z założoną przez siebie w 2012 roku fundacją Clara Lionel Foundation przekazała na pomoc z pandemią 6 milionów dolarów. Jeden milion trafił do szpitali w USA, a aż pięć na Barbados. Za tę ogromną kwotę kupiono między innymi respiratory, które otrzymali potrzebujący. Beneficjentem tej pomocy okazał się też ojciec piosenkarki. Podobno Rihanna każdego dnia monitorowała stan zdrowia 66-latka, aż ten poczuł się lepiej. W sądzie wciąż jednak na rozpatrzenie oczekuje wniosek wokalistki, która w 2019 roku pozwała swojego tatę… Ronald Fenty miał bowiem wykorzystać pseudonim córki i bez jej wiedzy organizować -jako rzekomy manager gwiazdy - koncerty z udziałem Rihanny. Gdy oszustwo wyszło na jaw, 32-latka nie oglądała się na więzy krwi i złożyła do sądu federalnego w Los Angeles odpowiedni wniosek. Ojciec milionerki chyba nie wyciągnął z trudnej przeszłości odpowiednich wniosków… Rihanna z tatą - 2006 rok
Barbara Kurdej-Szatan podzieliła się z nami niepublikowanymi wcześniej zdjęciami z dzieciństwa!
Jakim dzieckiem była Barbara Kurdej-Szatan? Aktorka pochodzi z klanu silnych i piekielnie ambitnych kobiet. Jej starsza o pięć lat siostra Katarzyna Kurdej-Mania również jest aktorką, a mama Eliza Wyszomirska-Kurdej całe życie rządziła kulturą w Opolu. Panie w kwietniu ubiegłego roku wzięły udział we wspólnej sesji zdjęciowej dla magazynu VIVA!. Beacie Nowickiej opowiedziały o tym, jak wyglądało dzieciństwo w domu Kurdejów. „Basia bez przerwy chciała być na pierwszym planie. Nigdy nie przeżywaliśmy okresu buntu, ani u jednej ani u drugiej. Dziewczyny były karne, być może dlatego, że oboje z mężem byliśmy tolerancyjni. Jak miały 14-15 lat mogły chodzić na imprezy i, mimo że innym rodzicom w głowie się nie mieściło, żeby dzieci wracały do domu po 22, one mogły wrócić nawet o 1-2 nad ranem. Musiały tylko powiedzieć o której przyjdą i wtedy nie mogły spóźnić się nawet o pięć minut. Wolno im było dużo i nigdy się nie zawiodłam. Nie musieliśmy stosować żadnych zakazów”, zdradziła wówczas mama Basi Kurdej-Szatan. A jak aktorka wyglądała w dzieciństwie? Zdjęcia Basi Kurdej-Szatan z dzieciństwa „Małe dzieci, szczególnie młodsze siostry, często bywają irytujące, na siłę wchodzą w życie tej starszej: naśladują, narzucają się, przeszkadzają. Basia nigdy tak się nie zachowywała. Byłam permanentnie zdziwiona kiedy były razem w pokoju, bawiły się, o czymś rozmawiały i bez względu na to czy miały pięć i dziesięć lat, dziesięć i piętnaście, w momencie, w którym do Kasi przychodzili przyjaciele, Baśka natychmiast sama, z własnej woli wychodziła z pokoju. To było niewiarygodne. Zawsze się kochały. Od narodzin Basi, i tak jest do dzisiaj”, mówiła mama Basi Kurdej-Szatan o jej relacji z siostrą. Faktycznie, Basia i Kasia są bardzo zżyte, wzajemnie się wspierają i zawsze mogą na siebie liczyć. Był jednak pewien moment w ich życiu, gdy ich relacje się popsuły... Basia Kurdej-Szatan podzieliła się z nami niepublikowanymi dotąd fotografiami z dzieciństwa. Zobaczycie je w naszym wideo, które aktorka nagrała specjalnie dla Was!
Ewa Minge pokazała, jak wyglądała 30 lat temu! Te zdjęcia są hitem sieci
Projektantka przeszła ogromną metamorfozę
Znana jest nie tylko z projektowania świetnych kreacji, ale i swojej metamorfozy urodowej. Projektantka właśnie po raz kolejny pokazała zdjęcia z młodości. Sentymentalny wpis opatrzyła bardzo poruszającym opisem. Internauci są zachwyceni. Ewa Minge w młodości - zdjęcia Pierwszy raz swoje zdjęcie z lat młodości Ewa Minge pokazała około roku temu. Ma na nim gęste kręcone włosy i trochę więcej kilogramów, niż dzisiaj. „Ja, liceum i moje 75k. Byłam kawał kobity, ale wysportowanej kobity. Podobno najczęściej wyszukiwane w internetach: „Ewa Minge w młodości”. Więc właśnie odkopałam swoją młodość”, napisała Ewa Minge na Instagramie. I pokazała czarno-białe zdjęcia, gdy miała ok. 16 lat. Fotografia została więc wykonana w latach 80. Projektantka długo nie musiała czekać na reakcję fanów. Zachwycili się jej włosami i porównali ją do Kate Bush! „Kilogramów nie widać! Tylko naturalną uśmiechniętą dziewczynę nic sztucznego”, „Super zdjęcia cudownej kobiety, jest i była pani zjawiskowo piękna”, „Na tych zdjęciach widzę twoje wnętrze, duszę, sam środek osobowości”, „Świetne włosy”, rozpisują się internauci pod zdjęciami. Ewa Minge w latach 90. - zdjęcia Artystka kilkanaście godzin temu po raz kolejny odkopała szufladę ze starymi fotografiami. Tym razem pokazała zdjęcie z lat 90., na którym trzyma w rękach synka. Co projektantka sądzi o swojej urodzie? Uważa, bardzo mądrze, że to efekt sumy jej doświadczeń. „Tak, to ja. Młoda, piękna i naiwna. Piękna duszą nie ciałem, choć i to miało parametry i gęstość skory do pozazdroszczenia. Miałam wtedy prawie 30 lat mniej, tańczyłam z moim pierworodnym, tańczyłam z życiem, z marzeniami. Ileż było we mnie zadziornej odwagi, ile ideałów...ile wiary, nadziei...miłości. Co z tego zostało?", zapytała artystka i od razu odpowiedziała. „Wszystko...tylko wyszczerbione, poranione, grube w blizny i twarde od uderzeń losu. Młodość tez jest, bo ona nigdy nie mija, uroda bardziej wyważona, bo z mniejszym natężeniem emocji, w tonacji lutni pana, refleksyjna i mniej potrzebująca splendoru. Może przydałoby się także mniej ciężkich doświadczeń po drodze i lżejsze problemy do rozwiązywania ale moje osobiste powiedzenie, to wielcy ludzie dostają wielkie problemy od losu, bo mniejszych, by nie zauważyli”, napisała 53-letnia Ewa Minge na swoim Instagramie. Prawda, że to bardzo ważny wpis? My jesteśmy zachwyceni - fotografiami także!