Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki walczyli o tę samą kobietę. To ich poróżniło
Obaj kochali się w Magdzie Zawadzkiej, bili się o nią „jak koguty”
Tadeusz Łomnicki i Gustaw Holoubek nigdy za sobą nie przepadali. Obaj byli wielkimi aktorami, bodaj największymi w powojennej historii polskiego teatru. Janusz Głowacki mówił o Gustawie Holoubku, że „każdą sylabę grał właściwie”. Roman Polański w latach 80. uratował, a w każdym razie przedłużył życie Tadeuszowi Łomnickiemu – zabrał go na leczenie kardiologiczne, na swój koszt do Londynu. Aktor mógł mieć operację na poziomie, jakiego wtedy w Polsce nie było. Potem pojechał do Polańskiego do Francji. Niektórzy mówili, że obaj aktorzy mieli za duże ego, by się nawzajem tolerować. Ale rywalizacja o palmę pierwszeństwa w zawodzie aktorskim nie była jedyną przyczyną ich niechęci... [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 04.01.2025 r.] Jan Łomnicki i Gustaw Holoubek – dwaj giganci byli zupełnie inni Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki spotkali się po wojnie w Krakowie, w 1945 roku. Młodszy o cztery lata Tadeusz Łomnicki, urodzony w 1927 roku, miał już za sobą debiut w sztuce Antoniego Cwojdzińskiego „Teoria Einsteina” w reżyserii wielkiego Juliusza Osterwy. Nie chciał być aktorem, tylko dramaturgiem. Gdyby nie pomylił drzwi i nie wszedł na egzamin na wydział aktorski, może by nim został. Trzeba jednak przypomnieć, że napisał sztukę „Noe i jego menażeria”, w której zagrał właśnie Gustaw Holoubek. Gustaw Holoubek jako profesjonalny aktor zadebiutował w 1947 roku w Teatrze Starym w Krakowie. Ale, jak mówił przed laty w rozmowie z pisarzem Jerzym Pytlakowskim, aktorstwa nauczył się na dobre na deskach Teatru Śląskiego w Katowicach. Potem, w końcu lat 50., przeniósł się do Warszawy. Tadeusz Łomnicki miał podobną drogę, też grał w Teatrze Starym i Śląskim. Obaj szybko rozpoczęli kariery filmowe. Choć Łomnicki nie lubił swoich filmowych dokonań, to największą sławę przyniósł mu jednak film „Pan Wołodyjowski” i rola Małego Rycerza. Zobacz też: Jeden był aktorem, drugi reżyserem. Żył w cieniu brata, ale nie miał o to żalu. Nieznana historia braci Tadeusza i Jana Łomnickich Długo można by pisać o kreacjach, które stworzyli w teatrze i w filmie. Przypomnijmy jednak, że Gustaw Holoubek był Gustawem-Konradem w legendarnych „Dziadach” z 1968 roku. Grał w przejmującej do dzisiaj „Pętli”, w „Rękopisie znalezionym w Saragossie”, w filmach „Salto”, „Lawa” Tadeusza Konwickiego. Z kolei Tadeusz Łomnicki był „Arturo Ui”, wspaniałym Horodniczym w „Rewizorze”, Salierim w „Amadeuszu” wystawionym przez Polańskiego, który grał tytułową rolę. Na ich duet chodziły tłumy w 1980 roku. Filmową popularność przyniosły mu kreacje w „Pokoleniu” i „Niewinnych czarodziejach” Andrzeja Wajdy. Tadeusz Łomnicki, Andrzej Wajda, „Niewinni czarodzieje”, 1960 rok Tadeusz Łomnicki: każdy ma swojego Holoubka Obaj mieli inne podejście do aktorstwa. Tadeusz Łomnicki zatracał się w nim, nic nie było dla niego ważniejsze niż teatr. Miał niesamowity warsztat, potrafił wcielić się w każdą postać. „Ja odmieniam tych ludzi, którzy przyszli, kupili bilet i siadają na widowni. Ja im każę w coś uwierzyć i prowadzę ich aż do samego końca. I nie wolno mi przerwać”, mówił. Znana jest anegdota, jak Tadeusz Łomnicki zaglądał zza kulis na widownię i mówił: Gustaw Holoubek miał inne usposobienie, Nazywany był aktorem intelektualnym, miał dużo dystansu do siebie i do świata. Na scenie był magiczny, miał niesamowitą charyzmę. Uważał, że aktorstwo nie polega na zatracaniu się w sztuce. Trzeba żyć normalnie, a teatr traktować jako zjawisko odświętne, wielką przygodę. „A potem jak najszybciej trzeba z tej przygody wrócić do normalności. Przenoszenie teatru na życie to kabotynizm” – tłumaczył Małgorzacie Terleckiej-Reksnis w książce „Rozmowy”. Krytykował emocjonalny, transowy sposób grania Łomnickiego, choć jego samego uznawał. Podobno proponował mu miejsce w Teatrze Dramatycznym, gdy był tam dyrektorem, ale Łomnicki nie chciał. Obaj potrafili ostro reagować na uwagi reżyserów. Kiedy jeden z nich powiedział do Gustawa Holoubka: „Teraz dyskretnie wchodzi Pan na scenę”, Holoubek odparł: „Dyskretnie, to ja mogę Panu żonę w…..”. Tadeusz Łomnicki też miał swoje uwagi. Zobacz też: Razem przetrwali najgorsze kryzysy. Jerzy i Ewa Bończakowie są niemal pół wieku po ślubie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/forum-0429233204-1-5d83201.jpg" width="3543" height="2520" alt="1969. Kadr z filmu "Pan Wolodyjowski" w rezyserii Jerzego Hoffmana; n/z Tadeusz Lomnicki, Magdalena Zawadzka.,Image: 429233204, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Tadeusz Łomnicki, Magdalena Zawadzka, kadr z filmu „Pan Wołodyjowski”, 1969 rok" /> Ich dwóch i Zawadzka Największym dramatem w relacji obu aktorów była jednak miłość do tej samej kobiety, aktorki Magdy Zawadzkiej. Ktoś powiedział, że bili się o nią, jak koguty. Z Tadeuszem Łomnickim młodziutka Magdalena Zawadzka spotkała się na planie „Pana Wołodyjowskiego”. On był Małym Rycerzem, ona Baśką, Hajduczkiem. Miłość z filmu przeniosła się do życia prywatnego. Oboje byli nierozłączni, choć dzieliła ich spora różnica wieku – Tadeusz Łomnicki zbliżał się do 40-stki, Magdalena Zawadzka miała 24 lata. Oboje byli w związkach. On w 1962 roku poślubił Teresę Sobańską, która pracowała w polskim radio. Chwalił się, że ma żonę arystokratkę. Magdalena Zawadzka na planie filmu „Późne popołudnie” z 1964 rok poznała swojego pierwszego męża, operatora Wiesława Rutowicza. Zobacz też: Magdalenę Różczkę i Jana Holoubka połączyło wyjątkowe uczucie. Są jedną z najbardziej tajemniczych par! Miał być ślub, było rozstanie Tadeusz Łomnicki był w Magdalenie Zawadzkiej naprawdę bardzo zakochany. Aktorka dopiero kilka lat temu przyznała, że planowali wspólną przyszłość. Mówiła także, ile Łomnicki dał jej jako aktorce. Ale nie wybrała go jako partnera na życie. Wiosną 1969 roku poznała swojego przyszłego męża Gustawa Holoubka. W środowisku huczało od plotek, Tadeusz Łomnicki był wściekły, że ukochaną podrywa mu jego największy aktorski rywal. Ale w końcu musiał pogodzić się z faktem, że konkurent odbił mu też wybrankę serca. W 1973 roku Magda Zawadzka wyszła za Gustawa Holoubka. Byli szczęśliwym małżeństwem przez 35 lat, aż do śmierci aktora w 2008 roku. Tadeusz Łomnicki jeszcze dwa razy stawał na ślubnym kobiercu, szczęście znalazł dopiero u boku piątej żony, pisarki Marii Bojarskiej, którą poślubił w 1984 roku i z którą spędził osiem ostatnich lat swego życia... Zmarł na scenie, podczas prób do „Króla Leara” w 1992 roku. Źródło: Plejada, Świat seriali, „Holoubek. Rozmowy” Małgorzata Terlecka- Reksnis, wyd. Prószyński iS-ka, 2006 rok. Gustaw Holoubek i Magdalena Zawadzka w dniu ślubu, 1973 rok
Wielki sukces Magdaleny Zawadzkiej. W ten sposób doceniono legendarną aktorkę. Niezwykłe wyróżnienie
„Ja na nagrody nie czekam. Po prostu pracuję z wielką przyjemnością”, mówi nam
Wielka aktorka, którą wciąż podejmuje kolejne zawodowe wyzwania. Magdalena Zawadzka ciągle jest dostrzegana i nagradzana za swój kunszt. Niedawno odebrała Kryształowego Dzika, nagrodę na Festiwalu Reżyserii Filmowej we Wrocławiu za Twórczą Pracę Aktora z Reżyserem. Co oznacza dla niej to wyróżnienie? – Miło mi, że szanowna Kapituła doceniła tę współpracę – podkreśla. – Miałam szczęście pracować ze wspaniałymi reżyserami w pełnej zgodzie bez niepotrzebnych sporów. Pod ich opieką dojrzewałam, zdobywałam doświadczenie i rozwijałam się zawodowo. Dziękując tym, którzy docenili mnie, obdarzyli nagrodą i na znak pamięci o nich przytoczyłam ich nazwiska w porządku alfabetycznym, począwszy od Jerzego Antczaka, skończywszy na Krzysztofie Zanussim. Wielu z nich to wielkie autorytety, mistrzowie kina. Otrzymana statuetka jest ciężka i piękna. To dzik z prawdziwego surowego kryształu. Dołączył do innych nagród, m.in. Platynowego Szczeniaka za „Wyjątkowe Osiągnięcia w Aktorstwie Filmowym” z 2016 roku – także rodem z festiwalu we Wrocławiu. Moje statuetki zajmują dwa duże, okienne parapety, natomiast nagrody mojego męża Gustawa Holoubka stoją na biblioteczce. A nasze medale, Gustawa Order Orła Białego i moja Złota Gloria Artis razem z innymi medalami chowam w szufladzie. To piękne pamiątki i cieszę się nimi – zaznacza. Krystyna Pytlakowska: Te nagrody to dowód, że non omnis moriar? Jestem tego pewna, wierzę w mądrość tej łacińskiej maksymy, która znaczy „nie wszystek umrę.” Śmierć fizyczna nie oznacza końca naszego istnienia. Pozostaje twórczość, dokonania, wspomnienia zachowane w pamięci i w sercu. A Gustaw, wielki aktor, reżyser i twój mąż, to wszystko widzi i cieszy się razem z tobą. Gustaw był moim największym przyjacielem i jego opiekę nade mną odczuwam na co dzień. Po powrocie do Warszawy czekała na Ciebie następna nagroda. Zostałaś laureatką nagrody specjalnej za „Wybitną Osobowość Polskiej Kultury roku 2024”. To dla mnie wyjątkowa niespodzianka. Dowód na to, że jestem zauważana na wielu etapach zawodowej drogi i trwam na niej, a to jest dla mnie bardzo ważne. Wiem jednak, że nie żyjesz i nie pracujesz dla nagród. Najważniejsze miejsce w Twoim życiu zawodowym zajmuje teatr? Niewątpliwie, bo pracuję w nim bez przerwy, od zarania moich zawodowych poczynań. Ale również ważna jest praca w filmie, telewizji, radiu i na estradzie. Dużo radości dostarczają mi też spotkania z widzami, czytelnikami moich trzech wspomnieniowych książek. Cały czas mam kontakt z ludźmi, dzięki nim wierzę, że to, co robię, ma sens. Na Facebooku chociażby raz na tydzień lub co 10 dni nagrywam wybrany przez siebie wiersz. Mój kącik poetycki cieszy się powodzeniem, o czym świadczą cudowne maile, komentarze i liczne podziękowania za ten pomysł. Piszą ci, którzy chcą posłuchać pięknej polszczyzny, mądrości zawartej w poezji, a także dowcipu i ironii. Czytaj także: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka I twojego głosu, tak dobrze znanego z różnych produkcji. Dlatego ta wrocławska nagroda była tak ważna, że dotyczyła nie tylko twoich ról? Wszystko, co dzieje się tej wiosny, jest dla mnie bardzo ważne. Gdy zaczyna się nowy rok, czekam na to, co przyniesie dobrego, nie myślę o rzeczach złych. A ten rok przyniósł mi nie tylko dwie prestiżowe nagrody, ale także komplety na widowni teatru Ateneum Scena 20, w dwóch sztukach: „Kwartet” i „Uciekinierki”. „Kwartet” osiągnął kilka dni temu sto przedstawień, a dyrektor teatru na specjalnej uroczystości oświadczył publiczności, że na tych spektaklach zawsze jest pełna widownia, co się w pandemii i postpandemii nieczęsto zdarza. A poza tym wieczór liryczny poświęcony Gustawowi Holoubkowi w setną rocznicę jego urodzin, który miał być prezentowany jednorazowo, na prośbę publiczności o powtórzenie jest nadal grany i to z pełnym powodzeniem. Artur Tyszkiewicz, dyrektor teatru Ateneum zapowiedział, że skoro ten spektakl tak cudownie żyje, nie ma powodu, żeby z nim się żegnać. To bardzo podnosi na duchu. No i grasz u swojego syna Jana Holoubka w jego nowym, jeszcze niegotowym serialu, poświęconym katastrofie promu Heweliusz. Mój syn Jasiek powierzył Janowi Englertowi i mnie niewielkie role rodziców jednego z kapitanów, co mnie bardzo wzruszyło. Jak to jest grać u własnego syna? Zabawnie słyszeć przez duży megafon polecenie: mamo, przesuń się w lewo czy w prawo. A teraz poprosimy mamę, żeby zrobiła to czy tamto. To wielkie zaskoczenie słyszeć polecenia reżyserskie per mama. Nie byłam nigdy mamą żadnego reżysera (śmiech). I to syn reżyser musiał dać ci pięć dni wolnego, żebyś mogła polecieć do Hiszpanii. Nie , sama sobie na to pozwoliłam. Pobyt spędziłam na zwiedzaniu interesujących miejsc, spacerach po plaży. I na przepięknych, wieczornych koncertach. W Polsce było okropnie mokro i zimno. Musiałam więc po prostu uciec do innego świata, chociaż na chwilę. Świata uśmiechu i słońca, pozbawionego informacji o tym, co dzieje się wokół nas. Musiałam odetchnąć. A gdy wróciłam, czekało na mnie zaproszenie do Wrocławia i moja nagroda. A zaraz potem następna. Ciekawe, jakie wyróżnienia dostaniesz w następnym roku. To dla mnie zawsze niespodzianka. Ja na nagrody nie czekam, nie wymuszam ich, nie zabiegam. Po prostu pracuję z wielką przyjemnością. I robię swoje, jak śpiewał Wojciech Młynarski. W każdym razie składam Ci wielkie gratulacje od czytelników „VIVY!”, kolegów dziennikarzy i ode mnie. Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć (uśmiech). I posyłam całusy. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska Czytaj także: O tej relacji nie wiedział prawie nikt. Jadwiga Barańska ujawniła, że jest dla Jana Holoubka bliską osobą <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FMagdalena.Zawadzka.Official.page%2Fposts%2Fpfbid02Rr9p8HUfrMeHS1h98QSycGsBsRCaCVwd8GQLyRbjGEYZT8XZZmLpaJVcjFz3zf66l&show_text=false&width=500&is_preview=true" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Gustaw Holoubek i Magdalena Zawadzka, lata 90. XX wieku
Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka
Mieli wspólną cechę, która bawiła do łez
Mówiono o nich: wyjątkowa para, wspaniałe małżeństwo. Odnosili się do siebie z miłością i szacunkiem. Zawodowo imponowali na teatralnych deskach i przed kamerami, a jacy byli od strony prywatnej? Gustaw Holoubek mówił o Magdalenie Zawadzkiej, że była człowiekiem, który najbardziej go w życiu zaskoczył. Oboje dzielili wspólną cechę, z której narodziło się wiele zabawnych anegdot. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 01.11.2024 r.] Magdalena Zawadzka i Gustaw Holoubek: jak się poznali? Miała 25 lat, kiedy w tym samym momencie na jej drodze pojawiły się dwie atrakcyjne propozycje zawodowe: rola Rosaury w sztuce "Życie jest snem" hiszpańskiego dramaturga, Pedra Calderona de la Barca, grana u boku samego Gustawa Holoubka oraz udział we współczesnym filmie. Tą drugą ofertą Magdalena Zawadzka była zainteresowana na tyle mocno, że gotowa była zrezygnować z tej pierwszej. "Chyba zwariowałaś!" - usłyszała od dyrektora teatru, kiedy powiedziała mu o swojej decyzji przed rozpoczęciem prób. "Odmawiasz pracy w spektaklu, w którym główną rolę męską będzie grał Gustaw Holoubek?!". Na te słowa aktorka oprzytomniała i zrezygnowała z filmu. W ten sposób poznała nie tylko wybitnego aktora, ale także swoją bratnią duszę i przyszłego męża. Zobacz także: Wzdychał do jej urody, nie wiedział, że jest mężatką. Daniel Olbrychski przed laty kochał się w Barbarze Brylskiej Ale to uczucie nie narodziło się od razu. Starszy o 20 lat Gustaw Holoubek musiał wytrwale i cierpliwie zabiegać o względy młodziutkiej aktorki. A ta początkowo opierała mu się bardzo. Oboje byli zresztą wówczas w związkach małżeńskich. Widzowie pokochali Magdalenę Zawadzką za rolę Baśki Jeziorkowskiej (słynnego Hajduczka) w ekranizacji Pana Wołodyjowskiego i to ta rola zapewniła jej wielką popularność, wspomina się ją do dziś. To m.in. dlatego Magdalena Zawadzka była jedyną żoną pana Gustawa, która nie przyjęła jego nazwiska. Mimo że współpracowali razem w wielu artystycznych przedsięwzięciach wybitnego aktora, jego żona nigdy nie potrzebowała pomocy męża, aby podtrzymać swoją karierę. A jacy byli jako małżeństwo? Roztargnieni, jak na parę artystów przystało. Ale mieli do tego duży dystans i starali się nad tym chaotycznym podejściem do codzienności pracować. Czytaj też: Tragedie z dzieciństwa naznaczyły jego życie, ocalał dzięki matce. Niechętnie wracał wspomnieniami do przeszłości Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki Magdalena Zawadzka i Gustaw Holoubek: ślub i codzienne życie Aktorka wspominała, że gdy uczucie w końcu wybuchło, to z wielką siłą. Ale nie lubili się z nim afiszować, nawet we wspólną podróż do Szwecji pojechali osobno i umawiali się w jednym punkcie o określonej godzinie. Ślub w 1973 roku też nie należał do głośnych wydarzeń towarzyskich. Zakochani wymarzyli sobie cichą ceremonię w Zakopanem. Dostali obrączki od babci aktorki, ale nigdy ich nie założyli, były dla nich zbyt cenne, podkreślali, że wręcz bezcenne! Ich miesiąc miodowy był w rzeczywistości tygodniem, bo Gustaw Holoubek jako dyrektor teatru musiał wracać do swoich obowiązków. Wybitny aktor okazał się również wspaniałym partnerem życiowym, dżentelmenem także w domu. Magdalena Zawadzka wspominała, że kiedy ona wyjeżdżała na dłuższe występy za granicę, jej mąż przejmował obowiązki pełnoprawnego gospodarza. Z kolei on sam przyznał kiedyś, że to pani Magdalena była człowiekiem, który "najbardziej go w życiu zaskoczył". "Krótko po ślubie przekonałem się, że przy pozorach pewności siebie i dzielności boi się życia. Każdy dzwonek do drzwi, niespodziewany telefon lub wizyta wywołują w niej takie napięcie, że trzeba ją niemal ratować”, opowiadał (cytat z książki Sławomira Kopra "Sławne pary PRL"). Władza PRL-u, która na losy artystów zwykle nie pozostawała długo obojętna, przyznała im lokum, otrzymali także talon na fiat 127, o którym marzyło wówczas wielu polskich kierowców. Zobacz także: To o niej ksiądz Jan Twardowski napisał swój najsłynniejszy wiersz. Kim była wybitna poetka, Anna Kamieńska? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfrVuiQ-5b537e8.jpg" width="1600" height="2012" alt="Holoubek Gustaw i Zawadzka Magdalena, znana para malzenska aktorow teatralno-filmowych, 06.1998 r.,Image: 428285738, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Cena minimalna dla publikacji online 120 zł a dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Woody Ochnio / Forum" title="Holoubek Gustaw i Zawadzka Magdalena" /> Bardzo popularna jest anegdota ze świętowania po otrzymaniu samochodu, którą małżeństwo lubiło później wspominać. „Radość z kupna tego auta mieliśmy świętować w Krakowie. Obchody tego naszego »święta« miały polegać na tym, że pojedziemy we dwójkę do Krakowa i cały dzień spędzimy na przyjemnościach. Zostawiliśmy samochód na parkingu strzeżonym i udaliśmy się w miasto. Byliśmy i na krakowskim Rynku, i u Wierzynka, i Pod Jaszczurami. Wreszcie udaliśmy się na dworzec kolejowy i z biletami w ręku wsiedliśmy do pociągu do Warszawy. Wysiedliśmy na pierwszej możliwej stacji, która była już odległa od Krakowa o kilkadziesiąt kilometrów... I wracaliśmy po ten samochód. Furmanka nas wtedy podwoziła, milicja. Na piechotę szliśmy. To było straszne, ale myśmy się cały czas z siebie śmiali. Ani ja jemu, ani on mnie nie zrobił awantury: trzeba było przypomnieć, no przecież wiedziałaś – bo ludzie tak ze sobą rozmawiają – mówiłem ci tyle razy, a ty mimo wszystko. Nie było takich rozmów między nami i tak dalej. Myśmy się śmiali ze swojego roztargnienia. Oboje byliśmy tak samo winni. Bogu dzięki, że byliśmy tacy sami pod tym względem”, wspominała Magdalena Zawadzka. Innym zabawnym przykładem na roztargnienie małżeństwa był ich rodzinny wypad w góry. Jako pierwsza pojechała tam matka aktorki wraz z wnukiem, a para miała dotrzeć na miejsce niedługo po niej. Zapakowali kilka walizek, które mieli wrzucić do bagażnika auta, ale po dotarciu do Zakopanego okazało się, że żaden z bagaży nie dotarł wraz z nimi. Zostawili je na ulicy i przepadły. Ta chaotyczność była ich wspólną cechą, potrafili się z niej śmiać, ale nie oznaczało to, że nad nią nie pracowali. Pani Magdalena prowadziła w tym celu terminarz, gdzie notowała wszystkie ważne aspekty codzienności, z kolei jej mąż nosił przy sobie mały kalendarzyk, ale nie wyrobił w sobie nawyku zaznaczania w nim tego, o czym powinien pamiętać. Uznawał, że... wszystko ma odnotowane w głowie. Rezultat tego był taki, że gdy potem zerkał na puste kartki w kalendarzu, zadowolony wychodził z założenia, że nie ma żadnych obowiązków. Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Sławne pary PRL", wyd. Czerwone i Czarne, 2014 r.
Była dla niego niedostępna i opryskliwa. Ostatecznie Magdalena Zawadzka zostawiła dla Gustawa Holoubka męża
Dziś 17. rocznica śmierci artysty. Był jej najlepszym przyjacielem
Przed laty zachwycała na szklanym ekranie, kochały ją miliony. Magdalena Zawadzka nie mogła narzekać na brak propozycji filmowych. A prywatnie? Była związana z Gustawem Holoubkiem, z którym przeżyła 35 pięknych lat. Jednak dla tej miłości musiała wiele poświęcić... Tekst aktualizowany 6.03.2025 r. Magdalena Zawadzka i Gustaw Holoubek — historia miłości Poznali się na planie „Spotkania w Bajce". Ona miała wówczas 17 lat, zaś on był od niej o 20 lat starszy. W pewnym momencie Gustaw Holoubek i Andrzej Łapicki zaprosili młodszą koleżankę z planu na kawę. „Panowie wydawali mi się bardzo mili, ale to mogły być tylko pozory, według tego, co mama i tata mówili. [...] Zapaliły mi się wszystkie czerwone światełka w mózgu i bardzo stanowczo odmówiłam. Odwróciłam się na pięcie i byłam tak zestresowana, że nie zauważyłam, że drzwi, w które chciałam wejść, są oszklone i zamknięte. Weszłam w tę szybę. To szkło się posypało na mnie. Dobrze, że mi nosa nie obcięło i że nic się nie stało. Przeszłam przez ramę drzwi i odpłynęłam, bardzo zadowolona ze swojego postępowania", zwierzała się w Gwiazdozbiorze Jaruzelskiej. Gustaw Holoubek poczuł motylki w brzuchu. Chciał oczarować piękną aktorkę. Na początku odrzucała jego zaloty i była dla niego niedostępna. Co więcej, miała męża i nie chciała myśleć o nikim innym. Miłość jednak przyszła nagle, niespodziewanie. „Najdroższa Pani, chociaż nie mam ślicznego zdjęcia Pani, obraz jej towarzyszy mi w każdej sekundzie jawy i w każdej sekundzie snu", napisał do niej Gustaw Holoubek. „Byłam butna i nie dawałam się łatwo usidlić. Potrafiłam na pytanie: "W którą stronę pani idzie?" odpowiedzieć: "W przeciwną niż pan!", przyznała na łamach magazynu VIVA!. ZOBACZ: Magdalena Zawadzka o mężu: „Ufaliśmy sobie wzajemnie i znaliśmy granice, których nie wolno przekraczać, aby nie urazić godności partnera” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfrVuiQ-5b537e8.jpg" width="1600" height="2012" alt="Holoubek Gustaw i Zawadzka Magdalena, znana para malzenska aktorow teatralno-filmowych, 06.1998 r.,Image: 428285738, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Cena minimalna dla publikacji online 120 zł a dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Woody Ochnio / Forum" title="Holoubek Gustaw i Zawadzka Magdalena" /> Magdalena Zawadzka dla Gustawa Holoubka rozstała się z mężem Miłość między nimi wygrała i już 1973 roku stanęli na ślubnym kobiercu, a niedługo potem na świecie powitali syna — Jana. Co ciekawe, były mąż aktorki nie miał od niej żalu. „Zażartował, że oddaje mnie w dobre ręce. Był bardzo dobrym, kochanym człowiekiem", wyjaśniała. Niestety ich wielką miłość i szczęście przerwała śmierć artysty 6 marca 2008 roku. „Gdy wchodzę do naszego, jeszcze niedawno wspólnego mieszkania, nigdy nie czuję się w nim sama. W meblach, w przedmiotach, w powietrzu, we wszystkim, co jest w tym domu, jesteśmy razem. [...] Gdy otwieram drzwi wejściowe, w uszach mi brzmi jego "Jestem". I to nadaje sens wszystkiemu, co dzieje się wokół mnie teraz", mówiła Magdalena Zawadzka. Aktorka do dziś pielęgnuje pamięć o ukochanym. Dzień przed rocznicą śmierci na jej profilu pojawił się wpis ze zdjęciem oraz pięknym podpisem: 6 marca 2008 roku zmarł Gustaw Holoubek, mój kochany mąż i najlepszy przyjaciel. SPRAWDŹ: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka Ostatnia publikacja na VUŻ-u i VIVA! Historie: 25.01.2025 r.
Gustaw Holoubek był ojcem od święta. Swoim córkom z pierwszego małżeństwa nie poświęcał wystarczająco czasu...
Jak Ewa i Magdalena wspominają zmarłego tatę?
Od samego początku to najmłodsze dziecko aktora pozostawało w centrum medialnego zainteresowania. Jan Holoubek podbija świat filmu — jednak dużo mniej wiadomo o owocach dwóch pierwszych małżeństw Gustawa Holoubka... Dziś Ewa i Magdalena unikają życia na świeczniku, a o relacjach z ojcem wypowiadały się z wyraźnym wyrzutem. [Ostatnia publikacja na VUŻ 25.10.2024 r.] Gustaw Holoubek miał dwie córki. Tak wyglądały ich relacje Intensywne życie zawodowe Gustawa Holoubka niekoniecznie szło w parze z tym rodzinnym. Nim wybitny artysta ustatkował się u boku Magdaleny Zawadzkiej, miał już za sobą dwa inne małżeństwa. Owocem każdego z nich było dziecko Najpierw poprzysiągł miłość aktorce Danucie Kwiatkowskiej, spędzili razem aż trzynaście lat. Doczekali się wówczas córki, Ewy Holoubek-Laskowskiej. W połowie lat 50. cała rodzina przeniosła się do Warszawy, lecz Gustaw Holoubek najlepiej odnalazł się w teatralnym świecie stolicy... Tymczasem jego żonie doskwierała samotność i uczucie zagubienia. Artysta rzucił się w wir pracy, w domu bywał gościem, choć kobietę i dziecko kochał miłością szczerą i głęboką. "Nie czuję żalu do ojca. Bardzo go kocham. Zaczęłam jeździć konno, żeby uciec od mało szczęśliwego dzieciństwa. Tato mówił z przestrachem: Ty chyba nie zostaniesz dżokejem? Mało rozmawialiśmy, nie było między nami otwartości" — zwierzała się Ewa Holoubek-Laskowska na łamach książki "Gustaw. Opowieść o Holoubku". W późniejszych latach związała swoje życie z branżą artystyczną, a pasja to z pewnością wpływ znanych rodziców. Gustaw Holoubek z córką, Ewa Laskowska, 24.06.2007 Płock <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaAnqPW-2c3aaa0.jpg" width="2400" height="1600" alt="n.z. Gustaw Holoubek z corka Ewa Laskowska. Benefis 60-lecia Pracy Tworczej Gustawa Holoubka. II Miedzynarodowy Festiwal Zawodow Filmowych CINEMAGIC 2007. 24 czerwca 2007 Plock.,Image: 429645809, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Marcin Dlawichowski / Forum" title="Gustaw Holoubek z corka Ewa Laskowska" /> Małżeństwo Gustawa Holoubka i Danuty Kwiatkowskiej zakończyło się w obliczu kolejnego romansu aktora. Gdy na planie filmu "Pożegnania" poznał śliczną i młodziutką Maję Wachowiak — również aktorkę — jego serce zabiło szybciej. Poczuł wówczas, że to u jej boku chce założyć kolejną rodzinę. Z Mają doczekał się drugiej córki, Magdaleny Holoubek-Szabo, lecz i ta miłość zakończyła się stosunkowo szybko. Na pewnym etapie życia dziewczynka wraz z mamą wyjechała do Niemiec, a Gustaw Holoubek po raz trzeci stanął na ślubnym kobiercu. Trudno się dziwić, że po latach Magda wspominała zapracowanego ojca z lekkim wyrzutem. W książce o artyście przyznała, że był rodzicem z gatunku nieobecnych. CZYTAJ TAKŻE: Gustaw Holoubek zakosztował późnego ojcostwa. Dzieciństwo Jana Holoubka różniło się od doświadczeń jego rówieśników "Był ojcem od święta, chodził ze mną na spacery, dostałam od niego pierwsze, wymarzone, czerwone dżinsy, zabierał mnie i siostrę Ewę na wyścigi konne, na lody, do teatru, na wakacje do Zakopanego i Bukowiny, widywałam się z nim na moje urodziny, na Wigilię, prezenty przynosił… Nie bierze jednak udziału w moim wychowaniu. […] Miał trochę wobec nas wyrzuty sumienia, ale mówił, że nas kocha" — wyznała młodsza z córek. Gustaw Holoubek Kim są córki Gustawa Holoubka? O ile o jedynym synu Gustawa Holoubka wiadomo naprawdę dużo, tak jego córki całkiem skutecznie uniknęły życia na świeczniku. Co prawda Ewa Holoubek-Laskowska poszła w ślady rodziców i również związała swoje życie z aktorstwem, lecz w przeciwieństwie do nich nie pokazywała swojej twarzy na scenie. Od 1978 roku aż do 2013 roku była lalkarką w legendarnym teatrze dziecięcym "Guliwer" w Warszawie. Za to kilkukrotnie brylowała na salonach w obecności sławnego taty. Z wykształcenia jest archeologiem śródziemnomorskim. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: O tej relacji nie wiedział prawie nikt. Jadwiga Barańska ujawniła, że jest matką chrzestną Jana Holoubka Z kolei Magdalena Holoubek-Szabo wycofała się całkowicie i bardzo unika szumu wokół swojej osoby. Z jej mediów społecznościowych wynika, że wciąż mieszka w Niemczech, ukończyła studia socjologiczne, oraz pracowała na stanowisku lidera grupy w jednej z organizacji młodzieżowych. Gustaw Holoubek, Ewa Laskowska, Jan Holoubek, 24.06.2007 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbmVfHH-b49f638.jpg" width="2059" height="1600" alt="n.z. Gustaw Holoubek z corka Ewa Laskowska i synem Janem. Benefis 60-lecia Pracy Tworczej Gustawa Holoubka. II Miedzynarodowy Festiwal Zawodow Filmowych CINEMAGIC 2007. 24 czerwca 2007 Plock.,Image: 429643944, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Marcin Dlawichowski / Forum" title="Gustaw Holoubek z corka Ewa Laskowska i synem Janem" />
Planował spędzić z nią życie, jednak ona zostawiła go dla innego. Jak Marian Kociniak uleczył złamane serce?
Poznali się w szkole. Marian Kociniak i Maria Wachowiak planowali spędzić ze sobą całe życie, jednak ich związek przetrwał zaledwie dwa lata. Na ich drodze stanął jednak Gustaw Holoubek, który skradł studencką miłość aktora. Po tym wydarzeniu aktor znany z roli Franka Dolasa w „Jak rozpętałem drugą wojnę światową” był zrozpaczony. Jak dalej potoczyły się ich losy?[Ostatnia publikacja na VUŻ-u 20.10.2024 r.] Marian Kociniak i Maja Wachowiak: miłość w szkole teatralnej Marian Kociniak urodził się 11 stycznia 1936 w Warszawie. Pierwotnie był uczniem technikum budowy silników, jednakże później odkrył w sobie pasję do aktorstwa i wstąpił do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. To właśnie przed dziekanatem tej uczelni poznał Marię Wachowiak. On był już na trzecim roku, a Maja, jak mówiono na młodą aktorkę, dopiero odbierała swój indeks. Oczarowała go od pierwszego momentu. „Była niezwykła, oryginalnie piękna. Wyróżniała się” mówił w jednym z programów. Ku jemu szczęściu, młoda studentka odwzajemniła jego uczucie. Według opinii niektórych wcale do siebie nie pasowali. Pochodzili z zupełnie różnych światów: Maja pochodziła z zamożnej warszawskiej rodziny, a Marian żył w akademiku. Różne były także ich charaktery: gdy młoda studentka twardo stąpała po ziemi, jej wybranek starał się ją rozweselać. Nie przeszkadzało to jednak, by między dwójką młodych aktorów pojawiło się uczucie. Spotykali się ze sobą około dwóch lat. Wspólnie chodzili na dancingi, spacerowali nad Wisłą, pili razem drinki z soku pomidorowego i spirytusu, a nawet... recytowali „Pana Tadeusza” u stóp pomnika Adama Mickiewicza. Wydawało się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku. Planowali dalsze wspólne życie: chcieli pobrać się, gdy oboje skończą naukę. Wszystko zmieniło się jednak gdy na drugim roku studiów Marii zaproponowano główną rolę w „Pożegnaniach”. Młoda aktorka bardzo szybko zapomniała o swoim dotychczasowym partnerze, a w jej sercu pojawił się nowy obiekt uczuć: Gustaw Holoubek. Czytaj także: Maja Wachowiak była gotowa rzucić wszystko dla Gustawa Holoubka. Ich huczny ślub wszedł do literatury Maja Wachowiak zostawiła wszystko dla Gustawa Holoubka Zaledwie dwudziestoletniej studentce aktorstwa trafiła się okazja nie do odrzucenia: główna rola w filmie w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa, u boku Gustawa Holoubka, aktora, który zadebiutował na deskach teatralnych już ponad dziesięć lat wcześniej, a w całej Polsce był znany ze swoich ról filmowych, m.in. Kuby Kowalskiego, w którego wcielił się w „Pętli”. Dziewczyna była zachwycona, a koleżanki zazdrościły, że los uśmiechnął się tylko do niej. 35-letni wówczas artysta również oczarował się debiutującą aktorką, i wkrótce zaczęli ze sobą romansować. Nie przeszkadzało mu wcale, że ma żonę, Danutę Kwiatkowską, również aktorkę, a także dziesięcioletnią córkę. Rozkochał więc w sobie młodziutką Maję, a gdy w 1962 r. wziął rozwód z pierwszą żoną, nie zwlekał długo: w tym samym roku Gustaw i Maja wzięli ślub cywilny w Jabłonnie pod Warszawą, a następnie urządzili wesele w Pałacu księcia Poniatowskiego. Wśród gości nie pojawił się były partner panny młodej, Marian Kociniak. Nic w tym jednak dziwnego: jak sam wspominał, rozstanie ze swoją pierwszą prawdziwą miłością przeżył ciężko: „Byłem zakochany bezgranicznie, ale mnie porzuciła” wspominał. Marian Kociniak, 1969, ,,Jak rozpętałem drugą wojnę światową" To ona uleczyła złamane serce Mariana Kociniaka Porzucony aktor nie wiedział, jak poradzić sobie ze zawodem miłosnym. Postanowił zupełnie poświęcić się pracy. Występował na deskach swojego macierzystego teatru „Ateneum”, a już w 1959 r. zadebiutował także na małym ekranie w filmie „Pan profesor”. W 1961 r., poznał młodszą od siebie o dwa lata montażystkę, Grażynę Pilszczyńską. Aktor szybko zapomniał o dawnej miłości i związał się z nowo poznaną kobietą. Jak się okazało później, trafił w dziesiątkę: Grażyna została jego partnerką na całe życie. Jak o niej wspominał: „Zasłoniła mi świat. Przy niej inne kobiety traciły blask”. Pobrali się w 1963 r., a rok później doczekali się jedynej córki, Weroniki. Mimo kilku spięć ich związek przetrwał ponad 50 lat, zakończył się jednak w 2016 roku, gdy ukochana żona aktora nagle zmarła. Zrozpaczony, nie wyobrażał sobie życia bez niej i zaledwie miesiąc później spoczął obok niej na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. Czytaj także: Marian Kociniak i Grażyna Pilszczyńska: podkreślał, że to dzięki niej żyje. Kiedy odeszła, nie umiał się z tym pogodzić Maja Wachowiak na początku nie potrafiła ułożyć sobie życia miłosnego, jak jej studencka miłość. Chociaż z Gustawem Holoubkiem doczekała się córki Magdaleny, schemat się powtórzył: po 11 latach małżeństwa jej mąż zostawił ją z dzieckiem dla innej, młodszej kobiety: aktorki Magdaleny Zawadzkiej. Maja nie mogła poradzić sobie z rozstaniem. Odeszła z serialu, w którym grała z nową wybranką swojego męża. „Byłam bliska temu, co nazywa się umieraniem z miłości. Po rozwodzie przestałam spać, nie mogłam oddychać. Nie wierzyłam, kiedy ktoś mówił, że czas goi rany. Cierpiałam, jakby mnie zmiażdżono” opowiadała po latach o wydarzeniu. Gdy wyszła za mąż po raz drugi, opuściła Polskę, by na stałe zamieszkać w Niemczech. Pracowała tam w radiu „Wolna Europa”, a także grała w telenoweli „Lindenstraße”. Zmarła nagle w wypadku samochodowym w Monachium w 2019 r. Jej pierwszy mąż, Gustaw Holoubek, spędził resztę życia ze swoją trzecią żoną. Zmarł 6 marca 2008 r. i spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Czytaj także: O tej relacji nie wiedział prawie nikt. Jadwiga Barańska ujawniła, że jest matką chrzestną Jana Holoubka Maja Wachowiak, 1958 r.
O tej relacji nie wiedział prawie nikt. Jadwiga Barańska ujawniła, że jest dla Jana Holoubka bliską osobą
Kilka miesięcy temu poznaliśmy kolejny sekret z życia Jadwigi Barańskiej... Niewiele osób wie, że aktorka jest matką chrzestną syna Gustawa Holoubka! Jan Holoubek to wybitny reżyser, mający na koncie wiele sukcesów i nagród. Artystka wprost pękała z dumy, gdy we wrześniu kolejna zasiliła jego kolekcję... Tekst został aktualizowany 21.04.2024 Jadwiga Barańska rolę życia zawdzięcza Gustawowi Holoubkowi Jadwiga Barańska i Jerzy Antczak stworzyli jeden z niezapomnianych duetów aktorsko-reżyserskich, choć ich pierwsze spotkanie było bardzo burzliwe. Mało brakowało, a ta miłość nigdy by nie rozkwitła — na domiar złego mąż gwiazdy omal nie zaprzepaścił jej marzeń o szkole aktorskiej. Jednak w kontraście do feralnych początków finał okazał się szczęśliwy. Para stanęła na ślubnym kobiercu oraz doczekała się syna Mikołaja... Jerzy Antczak, Jadwiga Barańska, Warszawa 08.1994 A to wcale nie jest jedyne ich wspólne "dziecko". Jerzy Antczak za namową ukochanej wyreżyserował film "Noce i dnie", będący adaptacją powieści Marii Dąbrowskiej. Jadwiga Barańska wcieliła się w postać Barbary Niechcic — występ szybko okazał się być rolą jej życia, a widzowie i krytycy nie szczędzili utalentowanej aktorce słów zachwytu. Okazuje się, że tak wyjątkowy splot wydarzeń oboje zawdzięczają innemu wybitnemu aktorowi — Gustawowi Holoubkowi. CZYTAJ TAKŻE: "Małżeństwo to hazard", mawiał Jerzy Bińczycki. Wybitny aktor dwa razy stawał na ślubnym kobiercu "Gustaw Holoubek czytał cudownie tę książkę w radiu. Mnie się to ogromnie podobało, bo ta książka zawiera wiele myśli ponadczasowych. Zwróciłam uwagę męża, co mi się zdarzyło raz jeden, że byłoby dobrze, gdyby on się tym zainteresował. Nie tylko dlatego, że ja bym chciała grać tę rolę, ale miałam nosa, że całość jest godna uwagi. Okazało się, że miałam rację i sama znalazłam dla siebie rolę" — tłumaczyła później odtwórczyni głównej roli w rozmowie z Faktem. Gustaw Holoubek Jadwiga Barańska jest mamą chrzestną sławnego reżysera. Opublikowała wspólne zdjęcie Nie jest tajemnicą, że drogi Gustawa Holoubka i Jadwigi Barańskiej splotły się wcześniej na płaszczyźnie zawodowej. Artyści pracowali razem w Teatrze Telewizji, a prywatnie darzyli się ogromną sympatią, szacunkiem i zaufaniem. A polubili się na tyle, że gdy aktor wraz z ukochaną Magdaleną Zawadzką spodziewali się syna, poprosił on koleżankę po fachu, aby została matką chrzestną małego Jasia! ZOBACZ TAKŻE: Joanna Szczepkowska łamała rodzinne tabu, gdy odkrywała historię swojego słynnego dziadka — Jana Parandowskiego Jana Holoubka podała zatem do chrztu Jadwiga Barańska oraz Stefan Friedmann, syn najbliższej przyjaciółki małżonków, która z kolei została ich świadkową. Zdjęcie z tej uroczystości ujrzało światło dzienne dopiero po latach — opublikował je na swoim Facebooku Jerzy Antczak, przy okazji radosnych wieści dotyczących m.in. wybitnych osiągnięć chrześniaka. Na kadrze widać zaaferowanego Jana w objęciach swojej mamy chrzestnej, oraz czuwających z boku Gustawa Holoubka i Magdalenę Zawadzką. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="316" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjerzy.antczak.7%2Fposts%2Fpfbid0Poyp8Rk1drbVXSJ83Np3i7Y6QwM3GwbypgUGwXNtySe3yvYiL8Z2Zp38qtd6XbiLl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> W ostatnich miesiącach Jadwiga Barańska zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które omal nie pozbawiły jej chęci do życia. Na szczęście kryzys przeminął, a artystka czuje się znacznie lepiej. We wpisie zadedykowanym internautom - we wrześniu - nie tylko opowiedziała o osobistych postępach, ale również pochwaliła się chrześniakiem, który ma na koncie kolejny poważny sukces. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Łączy je bliska więź, są przy sobie na dobre i na złe. Agata Kulesza podkreśla, że nie jest przyjaciółką swojej córki "Kochani przyjaciele, w ostatnich dniach spotkały mnie dwie wielkie radości. Pierwsza, to kiedy Janek Holoubek – genialny syn Magdy i Gustawa, a mój chrześniak – zdobył nagrodę za reżyserię, a druga, to kiedy wasza czułość i modlitwy pozwoliły mi przejść kilkanaście kroków. Z miłością, Jadwiga" — dowiadujemy się z profilu jej męża. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 24.04.2024 rok] Jadwiga Barańska, 1.03.2002 Jan Holoubek, 27.03.2013 Jadwiga Barańska, Jan Holoubek, Magdalena Zawadzka, Gustaw Holoubek
Gustaw Holoubek rzadko o niej wspominał. Kim była Danuta Kwiatkowska, pierwsza żona aktora?
Córka mówiła o niej, że żyła „poza doczesnością”
Gustaw Holoubek był szczęśliwy w swoim trzecim małżeństwie z Magdaleną Zawadzką. Wszyscy znają ich historię. Znana była też druga żona aktora Maja Wachowiak, gwiazda filmu „Pożegnania” Wojciecha Hasa. Wesele tej pary przeszło do legendy i zostało sportretowane w powieści „Miazga” Jerzego Andrzejewskiego. Niewiele jednak wiadomo o pierwszej żonie Gustawa Holoubka. Kim była, jak wyglądało ich małżeństwo i dlaczego ten związek się rozpadł? [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 03.04.2024 r.] Pierwsza żona Gustawa Holoubka: kim była Danuta Kwiatkowska? Danuta Kwiatkowska była aktorką. Urodziła się w lipcu 1924 roku w Warszawie. Skończyła Szkołę Teatralną w Krakowie w 1947 roku, debiutowała na scenie rolą Haneczki w „Weselu” Wyspiańskiego. Urodziła się na Wołyniu, ale jej rodzice jeszcze przed wojną przenieśli się na Śląsk, do Katowic, zamieszkali w domku z ogródkiem w dzielnicy Ligota. Pod koniec lat 40. wprowadzili się do niego młodzi małżonkowie Danuta i Gustaw Holoubkowie. Aktor Witold Sadowy wspominał, że Danuta Kwiatkowska była znakomita na scenie. Zapamiętał ją jako aktorkę „O ciekawych warunkach zewnętrznych i głębokim wnętrzu. Obdarzona wielkim talentem dramatycznym. Predestynowana do wielkich ról w repertuarze klasycznym. Takie też przeważnie grała”. Gustaw Holoubek powie po latach, że jego pierwsza żona miała wielki talent. To on w 1949 roku przyjechał, zakochany po uszy do Teatru Śląskiego do Katowic, gdzie grała. Była tutaj Tytanią w „Śnie nocy letniej Szekspira”, „Balladyną” w dramacie Słowackiego, tytułową „Norą” w dramacie Ibsena, który reżyserował Gustaw Holoubek w 1954 roku. Aktor w Teatrze Śląskim nie tylko grał, ale i reżyserował i chętnie obsadzał ukochaną w swoich spektaklach. Zobacz też: Wspomina się go jako wokalistę "tego pierwszego Papa Dance". Dlaczego Grzegorz Wawrzyszak musiał odejść z zespołu? Danuta Kwiatkowska i Gustaw Holoubek: byli małżeństwem 13 lat To był trudny czas. Gustaw Holoubek, który urodził się i wychował w Krakowie, podczas wojny, jako 16-latek zachorował na gruźlicę. Chorobę dało się zaleczyć, ale w powojennych warunkach znowu wróciła. Aktor był wychudzony, podobno ważył 50 kilogramów, charakteryzatorki próbowały podklejać mu odstające uszy, które przy wychudzonej twarzy bardzo się zaznaczały. Chodził o lasce. Śląskie powietrze nie było dla niego najlepsze, do tego palił papierosy. Jednocześnie choroba go nie hamowała, wojenna trauma sprawiła, że młodzi ludzie byli spragnieni grania, rozwijania się, życia. Mimo choroby i ciągłego gorączkowania oświadczył się Danucie i został przyjęty. Oboje mogli się podobać — ona była bardzo zgrabną aktorką, miała burze ciemnych włosów, błękitne oczy. Często pisze się, że Kwiatkowska miała ostre rysy, ale to pewnie dodawało jej jeszcze wyrazu. Gustaw Holoubek miał ogromny czar i charyzmę. Był inteligentny, błyskotliwy, dowcipny. Kobiety za nim szalały. Zobacz też: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Z Danutą Kwiatkowską pobrali się w 1949 roku w Urzędzie Stanu Cywilnego w Katowicach. Ona miała 25 lat, on był o rok starszy. Byli bardzo młodzi, po wojnie szybko weszli w dorosłe życie. Dostali mieszkanie w słynnym katowickim „Drapaczu chmur”, jednym z najwyższych budynków w przedwojennej Europie, przy ulicy Żwirki i Wigury. Doczekali się córki — Ewy Holoubek, która po latach również została aktorka, lalkarką w legendarnym teatrze dziecięcym „Guliwer” w Warszawie. Gustaw Holoubek: jak wyglądało pierwsze małżeństwo aktora? W latach 50. Gustaw Holoubek był już bardzo chory. W dodatku zaraził gruźlicą żonę i dziecko. Lekarze zalecili wysłanie małej do prewentorium, a małżonków do różnych sanatoriów w Zakopanem. Spędzili tam dwa lata. Razem i osobno. Zostali uratowani dzięki nowym lekom, antybiotykom, konkretnie streptomycynie. Gdyby nie ona, trudno powiedzieć, czy aktor wyszedłby z tej choroby, która wydawała się u niego nieuleczalna. Gustaw Holoubek wrócił do pracy zmieniony. Pełen pomysłów, gotowy na nowe twórcze wyzwania. Postanowił, że już z żoną nie wrócą do mieszkania w Katowicach, ani do teatru Śląskiego. W połowie lat 50. małżonkowie przenieśli się do Warszawy. Ale tutaj pojawił się problem. Gustaw Holoubek świetnie odnalazł się w teatralnym świecie stolicy. Został też okrzyknięty wspaniałym aktorem filmowym, jego rola alkoholika w „Pętli” Wojciecha Hasa, filmie z 1957 roku stała się wydarzeniem. Danuta Kwiatkowska: aktorka zagubiona w stolicy Danuta Kwiatkowska nie mogła odnaleźć się w Warszawie. Czuła się samotna, zagubiona, z czasem zapadła na „nostalgiczną chorobę”, czy jak mówiła jej córka, żyła „poza doczesnością”. Gustaw Holoubek zawsze dużo pracował, w domu był gościem. Ale w Warszawie ich drogi zaczęły rozchodzić się na dobre. Do tego aktor poznał na planie filmu „Pożegnania” w 1958 roku śliczną, młodą Maję Wachowiak. Była w niego wpatrzona, zakochana. Zaczął się romans, który ostatecznie doprowadził do rozpadu małżeństwo Gustawa Holoubka i Danuty Kwiatkowskiej. Jeszcze w początku lat 60. grali razem w "Hamlecie" i w "Płatonowie" w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, ale to był już schyłek tego małżeństwa. W "Hamlecie", którego Gustaw Holoubek reżyserował anonsowany jako wschodząca gwiazda scen warszawskich, on grał tytułową rolę, ona Gertrudę. Na scenie wchodzili więc w relację matka-syn. Były to jednak ich ostatnie wspólne chwile w teatrze. Zobacz też: Był u szczytu popularności i zniknął. Nie miał szczęścia w miłości. Co słychać dziś u Krzysztofa Pieczyńskiego? Smutny los pierwszej żony Gustawa Holoubka W początku lat 60. rozwiedli się, w 1963 roku Danuta Kwiatkowska zagrała swoją ostatnią teatralną rolę, aktorka skończyła karierę, która trwała zaledwie 17 lat. Choroba odsunęła ja na dobre od zawodu. „Tragiczka, wielki talent, który został całkowicie wymazany w Warszawie", mówił Gustaw Holoubek o swojej pierwszej żonie. Żony Gustawa Holoubka Gustaw Holoubek po ślubie, a potem rozwodzie z Mają Wachowiak, ożenił się z Magdaleną Zawadzką. Byli razem 35 lat, do końca życia aktora. Danuta Kwiatkowska z nikim się już nie związała, Przeżyła swojego byłego męża o 7 lat, zmarła w 2015 roku w Warszawie, w wieku 90 lat <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkrotkahistoriajednegozdjecia%2Fposts%2Fpfbid02dBvJ6FDR6uBV54YKaTnv5MZPro8DSruiGmNkUZ1tNfCXjYgW8RaeJEUQKe1hLEZVl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Korzystałam z książki Zofii Turowskiej „Gustaw. Opowieść o Holoubku”, wyd. Marginesy, 2021 rok
Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki byli nierozłączni. Nazywał ją „Magdziorem”
Wybitna aktorka, która szczęście odnalazła u boku geniusza – Gustawa Holoubka. To właśnie z nim przez 35 lat Magdalena Zawadzka tworzyła wspierającą się i kochają parę. Była przy nim do końca, pielęgnuje jego spuściznę, dba o pamięć. Ale zanim związali się ze sobą na stałe, była w bliskiej relacji z innym wybitnym aktorem, Tadeusz Łomnickim. Co wiemy o ich znajomości, dlaczego się rozstali? [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 23.02.2024 r.] Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki: historia miłości. Jak się poznali? Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki poznali się w końcu lat 60. na planie „Pana Wołodyjowskiego” – filmowego przeboju w reżyserii Jerzego Hoffmana. Film kręcony był z ogromnym rozmachem, za niemal abstrakcyjną, jak na tamte czasy, kwotę 40 milionów złotych. Obejrzało go – bagatela – 11 milionów widzów! Jerzemu Hoffmanowi bardzo zależało na tym, żeby głównego bohatera, pułkownika Michała Wołodyjowskiego, zagrał Tadeusz Łomnicki. Aktor na początku nie chciał, wymawiał się złym stanem zdrowia, ale Jerzy Hoffman jakoś go ubłagał. Łomnicki prawie rok uczył się szermierki. Ale rolą Małego Rycerza, z jego słynnym ruszaniem wąsikami, podbił serca widzów i przeszedł do historii. O Magdalenie Zawadzkiej jako Baśce reżyser na początku nie myślał. Wymyśliła ją sobie do tej roli jego żona - Walentyna Hoffman. Ciągle podsuwała mężowi zdjęcie młodziutkiej Magdy Zawadzkiej zrobione przez słynną Zofię Nasierowską. Stale miał ją przed oczami i w końcu zaprosił aktorkę na zdjęcia próbne, które zakończyły się sukcesem... Zobacz także: Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego oświadczyny Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki: miłość sprzed lat Kiedy się poznali na planie filmu, Tadeusz Łomnicki miał ok. 40 lat, Magdalena Zawadzka 24. Oboje byli w związkach. On w 1962 roku poślubił Teresę Sobańską, która pracowała w polskim radio. Mieszkali w niewielkim, 38-metrowym mieszkaniu przy Placu Dzierżyńskiego (dzisiaj Bankowy). Sobańscy to arystokracja, co podobno Tadeuszowi Łomnickiemu imponowało, w każdym razie chwalił się, że ma żonę arystokratkę. Ale ich małżeństwo układało się nie najlepiej, Tadeusz Łomnicki był wspaniałym aktorem, ale trudnym partnerem. „Była jakby sielanka, a jednocześnie wszystko wisiało na włosku. Był wściekle zazdrosny, a jednocześnie nie krył, że mnie zdradza. Czarujący. Nieuchwytny. Potwór”, wspominała ich małżeństwo Teresa Sobańska. Była trzecią żoną aktora, związek przetrwał kilka lat. Magdalena Zawadzka na planie filmu „Późne popołudnie” z 1964 roku poznała swojego pierwszego męża, operatora Wiesława Rutowicza. Kiedy go poślubiła była na drugim roku studiów. Młodzieńcza namiętność nie wytrzymała próby czasu, oboje uznali, że nie ma co kontynuować fikcji, rozstali się w przyjaźni w 1969 roku. Zobacz też: Udawali, że się nie znają, nie każdy wie, że są rodziną. Syn Anny Seniuk poszedł w jej ślady Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki byli nierozłączni Magdalena Zawadzka była śliczna i utalentowana. Doskonale też radziła sobie jako aktorka w roli Hajduczka. Musiała robić wrażenie. Filmowe uczucie przerodziło się w prawdziwe. Tadeusz Łomnicki był podobno w Magdalenie Zawadzkiej naprawdę bardzo zakochany. Aktorka dopiero kilka lat temu przyznała, że byli razem i planowali wspólną przyszłość. Wspominała też, że Łomnicki pomógł jej jako aktorce, rekomendując ją do roli w „Makbecie”. Nie wyobrażał sobie innej partnerki u boku. „Tylko wsparcie Tadeusza Łomnickiego, który nazywał mnie pieszczotliwie Magdziorem, pozwoliło mi się zmierzyć z tym trudnym zadaniem”, mówiła aktorka, wspominając rolę, w którą wcieliła się w sztuce wyreżyserowanej przez Andrzeja Wajdę w 1969 roku (cytuję za swiatseriali.pl). W innej rozmowie tłumaczyła: „Lady Makbet była na moich antypodach. Za pomocą wyobraźni musiałam dokonać swoistej ekwilibrystyki. Zwłaszcza w scenie obłędu, żeby zagrać tę scenę, musiałam sobie wyobrazić dramatyczną zmianę, która nastąpiła w psychice Lady Makbet. To był dla mnie wielki próg aktorski. Dzięki ogromnej pracy odkryłam w sobie coś, co procentowało we wszystkich rolach, które później zagrałam”. Zobacz też: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki: rozstanie Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki byli niemal nierozłączni – razem wyjeżdżali na festiwale i grali w teatrze – ale aktorka, choć zakochana, nie zdecydowała się na kolejny krok, jakim byłby ślub – choć oboje byli już rozwiedzeni. Wiosną 1969 roku poznała swojego przyszłego męża Gustawa Holoubka. W środowisku huczało od plotek, niestety Tadeusz Łomnicki nie mógł powiedzieć jak Mały Rycerz: „Nic to, Baśka, nic to". Był wściekły, że ukochaną podrywa mu jego największy aktorski rywal. Ale w końcu musiał pogodzić się z faktem, że konkurent odbił mu też wybrankę serca. W 1973 roku Magda Zawadzka wyszła za Gustawa Holoubka. Byli szczęśliwym małżeństwem przez 35 lat — aż do śmierci aktora w 2008 roku. Tadeusz Łomnicki jeszcze dwa razy stawał na ślubnym kobiercu — prawdziwe szczęście znalazł dopiero u boku piątej żony, Marii Bojarskiej, którą poślubił w 1984 roku i z którą spędził osiem ostatnich lat swego życia...
Magdalena Zawadzka wyszła po raz pierwszy za mąż w wieku 21 lat, za Wiesława Rutowicza. Kim był jej wybranek?
Rozwiedli się, ale pozostali przyjaciółmi
Mimo że w teatrze i filmie zagrała 150 ról, Magdalena Zawadzka, która dzisiaj obchodzi 79. urodziny, kojarzona jest z rolą Hajduczka, czyli Baśki w serialu „Pan Wołodyjowski”. Widzowie pokochali tę kreację, zapewniła jej wielką popularność i jest wspominana do dziś. Prywatnie przez 35 lat była żoną Gustawa Holoubka. To była wielka miłość, taka, jaka zdarza się naprawdę rzadko. Byli razem i w życiu prywatnym, i zawodowym. Aktorka twierdziła, że „uzupełniali się wzajemnie jak dwie połówki jabłka i nie przeszkadzali sobie w życiu”. Ale kiedy brali ślub w 1973 roku, aktorka była już po rozwodzie. Kim był pierwszy mąż Magdaleny Zawadzkiej? Mimo rozstania pozostali w przyjacielskich stosunkach... Magdalena Zawadzka i Wiesław Rutowicz: historia miłości Magdalena Zawadzka i Wiesław Rutowicz poznali się na planie filmu „Późne popołudnie” w 1964 roku. Był to psychologiczny film o relacji między trzema kobietami i mężczyzną — współlokatorem jednej z nich. Magdalena Zawadzka grała w nim młodą dziewczynę — Tuńkę, Wiesław Rutowicz był przy tym filmie szwenkierem — operatorem kamery (zwanym też drugim operatorem). Kiedy się poznali, Magdalena Zawadzka miała niecałe 20 lat, była jeszcze studentką Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Wiesław Rutowicz był od niej starszy o 13 lat, pewny siebie, dowcipny, umiał czarować kobiety. Pochodził z Wielunia, w 1956 roku skończył Wydział Operatorski w Łódzkiej Filmówce. Był jeszcze młodym 34-letnim mężczyzną. Z Magdaleną Zawadzką szybko odnaleźli porozumienie. Była wtedy na drugim roku studiów. Wszyscy uważali ich za dobrą parę, choć Magda Zawadzka miała opinię uwodzicielki – podrywał ją Andrzej Łapicki, na planie „Pana Wołodyjowskiego” zakochała się z wzajemnością w Tadeuszu Łomnickim. Ich romans stał się głośny. „Znajomi uważali, że jestem dziewczyną, która z premedytacją rozkochuje w sobie mężczyzn, pobawi się nimi, a potem ich rzuca”, opowiadała aktorka w jednym z wywiadów. Z kolei Wiesław Rutowicz miał wcześniej romans ze znaną aktorką i jeszcze słynniejszą skandalistką - Kaliną Jędrusik, o czym Magdalena Zawadzka dowiedziała się po latach. Zobacz też: Leszek Lichota i Ilona Wrońska prowadzą razem biznes. Nowy pomysł na życie pomógł im uniezależnić się od aktorstwa Swoje krótkie małżeństwo aktorka wspomina jako udane Ich małżeństwo uchodziło za udane i sama aktorka tak je wspomina. „To był dobry i prawy człowiek”, mówiła o byłym mężu. Być może byliby razem dłużej, gdyby nie fakt, że Magdalena Zawadzka zakochała się w Gustawie Holoubku. I to on okazał się miłością jej życia. Pisał do niej: "Najdroższa Pani, chociaż nie mam ślicznego zdjęcia Pani, obraz jej towarzyszy mi w każdej sekundzie jawy i w każdej sekundzie snu”. Jak tu się nie zakochać?! Wiesław Rutowicz wybaczył żonie romans z „Panem Wołodyjowskim”, ale wiedział, że jej uczucie do Gustawa Holoubka jest zbyt silne, by potrafił ją zatrzymać przy sobie. Poza tym nie chciał jej unieszczęśliwić. Rozstali się z klasą. „Oddaję Cię w dobre ręce”, żartował Wiesław Rutowicz. Zobacz też: Sylwia Peretti doświadczyła ogromnej tragedii. Po stracie syna mąż jest jej największą opoką Zachowali siebie w dobrej pamięci Ich drogi się rozeszły. Magdalena Zawadzka była szczęśliwa u boku Gustawa Holoubka. Urodziła syna, Jana, dzisiaj znanego reżysera. Wiesław Rutowicz też miał inny związek, w 1974 roku urodził mu się syn, Rafał Rutowicz, znany aktor. Zachowali się jednak w dobrej pamięci. Magdalena Zawadzka mówiła po latach: „Wszystko czemuś służy. Przypadek jest po to, żeby nas na chwilę zatrzymać. Być może dzięki pierwszemu małżeństwu stałam się dojrzalsza, czujniejsza i potrafiłam docenić drugiego męża w sposób właściwy. I może moja miłość stała się przez to też dojrzalsza niż ta pierwsza, młodzieńcza, dziewiętnastolatki, całkowicie niedoświadczonej życiowo. Tym bardziej że mój pierwszy związek też uważam za udany. O pierwszym mężu mogę powiedzieć same dobre rzeczy”. Zobacz też: Gdy Krzysztof Daukszewicz stracił żonę, wpadł w rozpacz. „Były dni, że nie wytrzymywałem. Zamykałem się w domu i zapijałem" Mówiła też: „Zmarł mój pierwszy w życiu narzeczony, zmarł pierwszy mąż, zmarł drugi mąż. Ci, którzy byli najbliżej mnie, odeszli. Trzej najbliżsi mi mężczyźni. Ale na zawsze pozostali w mojej pamięci (cytuję za rozmową „Lubię wejść do jego pokoju”, kobieta.pl). Wiesław Rutowicz zmarł w 2004 roku. Ukochany mąż Magdaleny Zawadzkiej – Gustaw Holoubek – cztery lata później... [Ostatnia aktualizacja tekstu: 20.10.2023].
Magdalena Zawadzka o mężu: „Ufaliśmy sobie wzajemnie i znaliśmy granice, których nie wolno przekraczać, aby nie urazić godności partnera”
Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów, aktorów i pedagogów, uhonorowany wieloma nagrodami Gustaw Holoubek odszedł w 2008 roku. Przez 35 lat wraz z Magdaleną Zawadzką tworzył zgrane małżeństwo. Para doczekała się syna, Jana, niestety ich miłość rozdzieliła śmierć. Od początku zakochanych połączyła wyjątkowa, silna więź... Jak wyglądała ich relacja? Co o ich pierwszym spotkaniu mówiła aktorka? Nie szczędziła ukochanemu pięknych słów... Gustaw Holoubek: człowiek teatru Po wojnie Holoubek ukończył studia w Krakowskim Państwowym Studiu Dramatycznym, czyli dzisiejszej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i od razu zadebiutował w teatrze. Do 1956 roku pracował w Teatrze Śląskim w Katowicach, jako reżyser i aktor. W następnych latach występował na scenach w całej Polsce. Główne role grał m. in. w „Królu Learze” Williama Szekspira czy „Dziadach” Adama Mickiewicza. Angażował się również w Teatr Telewizji, gdzie wystąpił niemal sto razy, równocześnie wykładając na Akademii Teatralnej w Warszawie. Zajmował się także polityką. Nie bał się grać kontrowersyjnych ról. Wcielając się w postać Gustawa-Konrada, wpłynął na wymowę przedstawienia i oddźwięk społeczny widowiska. Po zdjęciu przez władzę sztuki, miały miejsce zamieszki i demonstracje studenckie. W 1976 i 1980 uzyskiwał mandaty z ramienia Frontu Jedności Narodu. Po wprowadzeniu stanu wojennego, zrezygnował z tej funkcji. Następnie ponownie zaangażował się w tę działalność w 1989 roku i współpracował m.in. z Lechem Wałęsą. Polecamy też: Dariusz Krupa jest w szczęśliwym związku, doczekał się rocznego synka... Po latach milczenia muzyk zabrał głos Magdalena Zawadzka o Gustawie Holoubku A jak wyglądało jego życie prywatne? Reżyser wiązał się wyłącznie z aktorkami. Był trzykrotnie żonaty. Najpierw z Danutą Kwiatkowską (z którego związku ma córkę, Ewę), następnie Marią Wachowiak (owocem miłości jest Magdalena) i od 1973 roku z Magdaleną Zawadzką, która popularność zdobyła wcielając się w Basię w „Panu Wołodyjowskim”. Tworzyli udany związek do śmierci Holoubka. Wspólnie wychowali Jana, dziś reżysera i operatora filmowego. Tak Magdalena Zawadzka wspominała ich małżeństwo: „Przede wszystkim mądrze, pięknie i dowcipnie mówił, a to był zawsze dla mnie najwspanialszy afrodyzjak. Pisał listy, przynosił kwiaty. Towarzyszył temu ogromny urok osobisty i ujmujący styl bycia. Przyznaję, że trudno było się mu oprzeć. I do tego wszystkiego te niesamowite ogromne niebieskie oczy, których spojrzenie magnetyzowało nawet mężczyzn". Nie każdy pamięta, że zanim los połączył Magdalenę Zawadzką i Gustawa Holoubka, ona była żoną operatora filmowego. Pierwsze małżeństwo nie przetrwało próby czasu. „Być może zbyt wcześnie podjęłam decyzję o wyjściu za mąż. Miałam 19 lat, studiowałam, grałam w filmach, wyjeżdżałam, byłam stale czymś zajęta. Mój mąż jako operator filmowy także wyjeżdżał i był zajęty swoją pracą. Nasze drogi się rozeszły i rozstaliśmy się bez wzajemnego żalu i w zgodzie”, mówiła Krystynie Pytlakowskiej w lutym 2022 roku. Aktorka rozwiodła się dla Gustawa Holoubka. Okazuje się, że obaj panowie znali się i bardzo lubili. „Mąż zażartował, że oddaje mnie w dobre ręce. Był bardzo dobrym, kochanym człowiekiem”, tłumaczyła Magdalena Zawadzka. O małżeństwie z Gustawem Holoubkiem i uczuciu, które ich połączyło, aktorka mówi ze wzruszeniem. Podkreślała, że dzięki wybitnemu aktorowi w końcu dojrzała do tej prawdziwej miłości. „Ofiarował mi tyle dobra, mądrości i bezwarunkowej miłości, że stały się światełkiem, które prowadzi mnie przez życie. Kochał mnie taką, jaką byłam i jestem. Ale on cały czas jest przy mnie obecny. Ja po prostu dojrzałam wtedy do tego małżeństwa i dostałam miłość bez granic. Taką piękną, która niczego ode mnie nie wymagała, nie żądała. Tylko żebym się nie zmieniała, żebym niczego nie robiła na siłę. Żebym była”, dodawała w VIVIE!. Magdalena Zawadzka, Viva! 3/2022 Magdalena Zawadzka pierwszy raz spotkała przyszłego męża podczas zdjęć do filmu „Spotkanie w »Bajce«”. Miała 17 lat i to był jej debiut. Otrzymała zaproszenie na kawę od Gustawa Holoubka i Andrzeja Łapickiego. To ją bardzo speszyło, dlatego odmówiła. „Chciałam gwałtownie odejść i nie zauważywszy oszklonych drzwi, wybiłam głową szybę. Myślę, że dawałam się wtedy zauważyć. Po skończeniu studiów graliśmy razem w dwóch spektaklach Teatru Telewizji, ale nie zwróciliśmy na siebie uwagi. Kiedyś Gustaw przyszedł za kulisy po obejrzeniu programu kabaretu Dudek i bardzo serdecznie wszystkim gratulował, także i mnie. I znowu nie zapaliło się w nas ostrzegawcze światełko. Widocznie nie był to jeszcze ten moment”, zwierzała się Krystynie Pytlakowskiej. Aktor oczarował ją swoją inteligencją, poczuciem humoru. „Znałam Gustawa Holoubka ze sceny, filmu, telewizji, z poważnych dramatycznych ról, ale nie przyszło mi do głowy, że prywatnie jest tak czarującym, wesołym człowiekiem. Jego inteligencja, mądrość, poczucie humoru coraz bardziej mnie oczarowywały. Ale byłam butna i nie dawałam się łatwo usidlić. Potrafiłam na pytanie: „W którą stronę pani idzie?” odpowiedzieć: „W przeciwną niż pan!”. Gustaw jednak nie dawał za wygraną i nie wiedzieć kiedy zakochałam się. A potem potoczyło się nasze wspólne życie i o nim napisałam w moich książkach”, dodawała. Aktorka wyznaje, że jej mąż był pełny miłości. „Gustaw rzeczywiście wierzył w miłość, pielęgnował miłość i cieszył się miłością. Odrzucał kunktatorstwo, podchody, knowania, był tak prostolinijny ze swoją chłopięcą ufnością, całą duszą i sercem oddany wierze w drugiego człowieka. Całe moje życie z nim otaczało dobro, mądrość i cudowna pobłażliwość. Nawet jak powiedziałam coś może bezsensownego albo naiwnego, patrzył na mnie z czułością i pytał: „Magusiu, a ile ty masz latek?”. Dawał mi tym do zrozumienia, żebym wydoroślała i nauczyła się dystansu do wielu spraw. Cenił młodych, początkujących, utalentowanych artystów. Uważał, że najgorszy jest brak talentu, ale za to pracowitość aż do bólu. Mówił o niektórych twórcach, że im brak talentu daruje, ale ich pracowitość to dopiero nieszczęście”, wyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Magdalena Zawadzka przyznaje również, że mimo iż jej ukochany odszedł, to wciąż czuje, jakby był przy niej. „Gdy wchodzę do naszego, jeszcze niedawno wspólnego mieszkania, nigdy nie czuję się w nim sama. W meblach, w przedmiotach, w powietrzu, we wszystkim, co jest w tym domu, jesteśmy razem. Tworzyliśmy go wspólnie, udzielając sobie wzajemnie rad, zdobywając różne rzeczy w tamtych ciężkich czasach, kiedy prawie nic nie było w sklepach, a jeżeli już, to brzydkie. Trzeba było wyszukiwać „białe kruki” w każdej dziedzinie. A my oboje byliśmy specjalistami w wyszukiwaniu ładnych przedmiotów, które podobały się i Gustawowi, i mnie. W naszym mieszkaniu nie ma ani jednej rzeczy, którą bym przeforsowała na siłę bez akceptacji Gustawa. Dlatego gdy spojrzę tutaj na cokolwiek, mam poczucie wspólnoty. Pamiętam, w jakich okolicznościach każda rzecz była kupowana albo podarowana i doskonale pamiętam, przez kogo. Gdy otwieram drzwi wejściowe, w uszach mi brzmi jego „Jestem”. I to nadaje sens wszystkiemu, co dzieje się wokół mnie teraz. Nasze życie nie było zmarnowane, nawet gdy płakałam albo się czymś martwiłam, przeżywaliśmy to wspólnie i dzięki Gustawowi wszystko zmierzało ku dobremu", mówiła w tej samej rozmowie. W naszej galerii możecie przeczytać wywiad VIVY! z Magdaleną Zawadzką oraz jej wspomnienia tej wspaniałej miłości. Sprawdź też: Nauczyli się siebie na nowo, nie zawsze byli blisko. Adam Zdrójkowski o relacji z tatą
Magdalena Zawadzka apeluje do Rady Warszawy: „Mam nadzieję, że przywróci imię Gustawa Holoubka Teatrowi Dramatycznemu”
„Na wdzięczność raczej nie liczę”, podkreśla żona wielkiego aktora
Miłość była dla nich nie tylko postawą, lecz także planem na życie. Towarzyszyła im każdego dnia. Byli ze sobą do końca... Magdalena Zawadzka w poruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską wspomina ukochanego męża, Gustawa Holoubka. Jaki był prywatnie? Co znaczyło dla niego małżeństwo? Jakie były ich ceremoniały, które stały się nieodłącznym elementem tej wyjątkowej więzi? Ta rozmowa jest niezwykle osobista... Krystyna Pytlakowska: Na rocznicę urodzin Gustawa Holoubka od 13 lat odbywa się koncert poświęcony Jego pamięci. Masz potrzebę przypominania ludziom, że był taki wielki aktor? Magdalena Zawadzka: Tak. Człowiek żyje dotąd, dopóki się o nim pamięta. A ja chcę, żeby żył jak najdłużej w ludzkiej pamięci, miał przecież tak wiele do zaoferowania: wspaniałych, cudownych, mądrych i odkrywczych myśli. I nawet jeżeli ci, którzy go kiedyś znali, powoli odchodzą, to inni, którzy być może nigdy nie widzieli go na scenie i nawet nie znają jego nazwiska, sięgną do źródeł, żeby się czegoś o Gustawie dowiedzieć - wybitnym Mistrzu. Na pomysł tych koncertów wpadliśmy z grupą jego przyjaciół, już rok po śmierci Gustawa. A dlaczego są to wieczory muzyczne, a nie teatralne? Bo muzyka była wielką miłością Gustawa. Jego ojciec kupował płyty z operami i Gustaw znał je od wczesnego dzieciństwa na pamięć, mógłby wiele z tych arii zaśpiewać. Poza tym wybitny kompozytor Artur Malawski, który był profesorem Gustawa w szkole teatralnej, nauczył go muzykę rozumieć. Przez pierwsze trzy lata borykałam się z różnymi trudnościami, organizując te koncerty. Bardzo pomagali mi wtedy w ich organizacji na Zamku Królewskim: wybitny śpiewak Wiesław Ochman i dyrektor Zamku profesor Andrzej Rottermund. Teraz zajmuje się organizowaniem tych rocznic pamięci dyrektor Teatru Wielkiego Waldemar Dąbrowski. Tak. Zawsze szanował i podziwiał Gustawa. I w końcu widząc, jak usiłuję pokonywać różne trudności organizacyjne, powiedział: „Madziu, ja to biorę na siebie, o nic więcej się już nie martw”. To był wielki prezent od losu. Waldemar Dąbrowski te koncerty firmuje, ale reżyseruje je znakomity znawca muzyki Stanisław Leszczyński, który dobiera repertuar na każdy z tych urodzinowych koncertów. One niosą w sobie radość właśnie dlatego, że odbywają się w rocznicę urodzin, a nie śmierci. Dzięki nim możemy przez dwie godziny przebywać w świecie Gustawa, który uwielbiał muzykę klasyczną i śpiew. Muzyka go koiła, dawała mu siłę. Czytaj także: Gustaw Holoubek: ostatni taki gentleman. Ciut chuligański Magdalena Zawadzka i Gustaw Holoubek Każdy taki koncert wiąże się dla Ciebie ze wspomnieniami. Tak, tym bardziej że często towarzyszy muzyce głos Gustawa, jego wypowiedź czy niepowtarzalna recytacja. A ten ostatni, który odbył się 20 kwietnia, był niezwykle wstrząsający i piękny w swojej prostocie. Nosił nazwę, tak jak wszystkie wcześniejsze koncerty, „Zagrajcie mi to”. Tylko jeden poświęcony wykonawcom operowym był zatytułowany „Zaśpiewajcie mi to”. I kiedy Śląski Kwartet Smyczkowy zagrał muzykę Haydna, do recytacji Gustawa Holoubka pod nazwą „Gustaw Holoubek in memoriam”, cała sala Teatru Wielkiego tonęła w ciszy. Widzowie byli zasłuchani i wzruszeni. Może nawet płakali. Nie widziałam niczyich łez, bo sama byłam pogrążona we wspomnieniach, słuchając fragmentów Pisma Świętego, które Gustaw nagrał dla Polskiego Radia 30 września 1999 roku w kościele śp. Piotra i Pawła w Katowicach. Kiedy zabrzmiało siedem ostatnich słów Chrystusa na krzyżu, każdy z widzów i słuchaczy był pod wrażeniem. Sposób, w jaki Gustaw to mówił, był niepowtarzalny, mistrzowski. I mam tu na myśli nie tylko mistrzostwo słowa, ale głos Gustawa pełen najszlachetniejszego, dramatycznego patosu. W jego głosie było coś metafizycznego. Zatopiłam się więc w jego i moim świecie. A ta przejmująca, brzemienna uwagą cisza była rodzajem najwyższego uznania. Kiedy słuchasz głosu Gustawa...? On jest wtedy ze mną. Taki, jakim go znałam od lat. Jego głos był przecież obecny na co dzień w moim życiu. Miał jakieś ulubione powiedzenie, którym Cię witał czy żegnał na dobranoc? Pamiętam głównie, że kiedy wracałam do domu, a nie mógł mi otworzyć drzwi, wołał z głębi mieszkania: „Jestem!” To było piękne, dawał mi tym do zrozumienia, że czekał i cieszy się, że przyszłam. Poza tym miał mnóstwo przeróżnych powiedzeń. Właściwie nie do powtórzenia, bo zmieniał je zależnie od okoliczności. Dotyczyło to również jego żartów i dowcipów. Trudno mi teraz przywołać jakieś w pamięci, ponieważ wszystko, co było tematem jego żartów, dotyczyło danej chwili. To nie było tak, że siedział i opowiadał kawały, albo łapał kogoś za klapę marynarki: „chodź, chodź, opowiem ci dowcip”. Jego żarty czy anegdoty to były komentarze dotyczące aktualnej sprawy albo sytuacji i każdy żart wzbogacał swoim sposobem mówienia i sobie tylko właściwą intonacją. Anegdoty Gustawa spisane na papierze nie wydają się wcale zabawne, ale ozdobione jego osobowością, niezmiennie wszystkich bawiły. Czytaj także: Magdalena Zawadzka o Gustawie Holoubku: „Cały czas jest przy mnie obecny” Ja mogę przypomnieć tylko, że kiedy pierwszy raz telefonowałam do Gustawa Holoubka, pełna tremy, prosząc go o wywiad do mojego pisma, zapytał: „na jaki temat będziemy rozmawiać?”, z niepokojem odparłam, że chciałabym, żeby tematem naszego wywiadu była miłość. Odpowiedział wtedy: „Ależ świetnie, ja teraz mogę mówić wyłącznie o miłości”. To piękna anegdota, bo Gustaw rzeczywiście wierzył w miłość, pielęgnował miłość i cieszył się miłością. Odrzucał kunktatorstwo, podchody, knowania, był tak prostolinijny ze swoją chłopięcą ufnością, całą duszą i sercem oddany wierze w drugiego człowieka. Całe moje życie z nim otaczało dobro, mądrość i cudowna pobłażliwość. Nawet jak powiedziałam coś może bezsensownego albo naiwnego, patrzył na mnie z czułością i pytał: „Magusiu, a ile ty masz latek?” Dawał mi tym do zrozumienia, żebym wydoroślała i nauczyła się dystansu do wielu spraw. Cenił młodych, początkujących, utalentowanych artystów. Uważał, że najgorszy jest brak talentu, ale za to pracowitość aż do bólu. Mówił o niektórych twórcach, że im brak talentu daruje, ale ich pracowitość to dopiero nieszczęście. Zakochał się w Tobie także dlatego, że masz talent. Właściwie nie wiem, dlaczego się we mnie zakochał. Chyba nikt nie wie, dlaczego się w kimś zakochuje. Cały czas jesteście razem, mimo że już od 14 lat nie żyje. Gdy wchodzę do naszego, jeszcze niedawno wspólnego mieszkania, nigdy nie czuję się w nim sama. W meblach, w przedmiotach, w powietrzu, we wszystkim, co jest w tym domu, jesteśmy razem. Tworzyliśmy go wspólnie, udzielając sobie wzajemnie rad, zdobywając różne rzeczy w tamtych ciężkich czasach, kiedy prawie nic nie było w sklepach, a jeżeli już, to brzydkie. Trzeba było wyszukiwać „białe kruki” w każdej dziedzinie. A my oboje byliśmy specjalistami w wyszukiwaniu ładnych przedmiotów, które podobały się i Gustawowi, i mnie. W naszym mieszkaniu nie ma ani jednej rzeczy, którą bym przeforsowała na siłę bez akceptacji Gustawa. Dlatego gdy spojrzę tutaj na cokolwiek, mam poczucie wspólnoty. Pamiętam, w jakich okolicznościach każda rzecz była kupowana albo podarowana i doskonale pamiętam, przez kogo. Gdy otwieram drzwi wejściowe, w uszach mi brzmi jego „Jestem”. I to nadaje sens wszystkiemu, co dzieje się wokół mnie teraz. Nasze życie nie było zmarnowane, nawet gdy płakałam albo się czymś martwiłam, przeżywaliśmy to wspólnie i dzięki Gustawowi wszystko zmierzało ku dobremu. Koncerty urodzinowe to dar od Ciebie nie tylko dla Gustawa i dla ludzi, którzy go znali i pamiętają, ale także dla tych, którzy dopiero teraz mają okazję go poznać. Taka jest istota tych koncertów. Żyjemy przecież w świecie, w którym zapomina się następnego dnia po pogrzebie o ludziach, którzy nasz świat tworzyli. My jesteśmy tylko kontynuacją i dlatego nie wolno zapominać o tych, którzy odeszli - z niektórych powinniśmy brać przykład, a o innych niestety pamiętać ku przestrodze. A ja bardzo chcę, żeby o Gustawie nigdy nie zapomniano jako o człowieku, który tworzył świat kultury i piękna. Zostały też z pewnością nagrania nie tylko z głosem Gustawa Holoubka, ale też z wielkich przedstawień, w jakich brał udział. Czy „Dziady” z 1968 roku, które zmieniły bieg historii, zostały nagrane? Nie. Zachowały się tylko niewielkie fragmenty, nagrywane na nośnikach jeszcze dość prymitywnych. A przecież to, co dotyczy teatru i występu na żywo, powinno być nagrywane i przekazywane następnym pokoleniom. Te pokolenia byłyby za to wdzięczne. Na wdzięczność raczej nie liczę. Temat pamięci o mężu zmusza mnie do przypomnienia faktu, że 29 maja 2008 roku Rada Warszawy uroczyście nadała imię Gustawa Holoubka Teatrowi Dramatycznemu. Gustaw Holoubek kierował nim przez 11 lat i za jego dyrekcji teatr stał się jedną z czołowych europejskich scen. Imię Gustawa Holoubka zostało zdjęte przez Radę Warszawy bez poinformowania opinii publicznej i mnie. Po cichu. Do tej pory go nie przywrócono. Czekam i mam nadzieję, aż Rada Warszawy zmieni wcześniejszą decyzję i przywróci imię Gustawa Holoubka Teatrowi Dramatycznemu. Z góry za to dziękuje. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Czytaj także: Gustaw Holoubek we wspomnieniach Magdaleny Zawadzkiej Magdalena Różczka, Jan Holoubek, Magdalena Zawadzka, Warszawa, Teatr Ateneum, 18.11.2021 rok
„Nie mogłem się od tego uczucia uwolnić”, mówił Gustaw Holoubek o Magdalenie Zawadzkiej
Na początku ich znajomość nie rokowała dobrze...
Wielki aktor, a zarazem wyjątkowy człowiek. Mądry, uczciwy i szlachetny. Skromny mimo wielkości. Taki portet wyłania się z wydanej właśnie biografii „Gustaw. Opowieść o Holoubku” autorstwa Zofii Turowskiej (wyd. Marginesy). Delikatny, wrażliwy, spokojny, życzliwy ludziom – wspominają go znajomi i przyjaciele. Wszyscy do niego lgnęli. Mawiał: „Jestem dawcą, nie biorcą. Moją główną radością jest możliwość dawania czegoś ludziom. Teatr też jest darowizną wobec innych”. Artykuł aktualizowany 21.04.25 r. Bliscy o Gustawie Holoubku Tak było właściwie od zawsze. Aktor Bernard Krawczyk, który poznał Gustawa Holoubka na początku lat 50., gdy pracowali w Teatrze Śląskim, opowiadał Zofii Turowskiej, jak wiele zawdzięczał starszemu koledze. Widział w nim człowieka, w którym skupiły się talent, mądrość, dobroć i chęć pomocy młodym aktorom. „Miał wpływ na całe moje życie. Przez siedem lat patrzyłem na niego codziennie i część Holoubka już zawsze będzie we mnie trwała. Byłem jego uczniem, a on moim mentorem. (…) Jak przykazanie powtarzał, że trzeba słuchać partnera. Upominał życzliwie: Nie pytluj, nie gadaj bez sensu.” Był już wielkim aktorem, legendą polskiego teatru, gdy przyszedł do niego reżyser Andrzej Domalik. Przystępował do pracy nad swoim debiutanckim filmem „Zygfryd” według opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Gustaw Holoubek nie tylko zgodził się zagrać główną rolę, ale też dbał o to, by ekipa nie czuła się onieśmielona jego obecnością. „Bardzo szybko pan Gustaw, nie nazywając tego, stworzył dla mnie pole wolności, jakby chciał mi powiedzieć: W ogóle nie zajmuj się tym, kim ty jesteś, a kim ja, zabierz się do pracy, czekam na twoje uwagi”. Joanna Szczepkowska opowiada natomiast, że nawet w teatralnej stołówce Gustaw Holoubek nie wytwarzał hierachii. „Prawdziwym kolegą był zarówno halabardnik jak Hamlet”. Panie z bufetu w Teatrze Ateneum uwielbiały swojego dyrektora. „Kochały Gustawa, bo bardzo je szanował”, opowiada Magdalena Zawadzka. Nigdy nie zapomniały, że jako nowo mianowany dyrektor teatru przyszedł do nich i się przedstawił. Wcześniej nikt ich tak nie dowartościował. Odwdzięczały się szefowi, troskliwie dbając o jego dietę nerkową. Miały rozpiskę, czego nie powinien jeść, i ściśle tego przestrzegały. Czytaj też: Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki walczyli o tę samą kobietę. To ich poróżniło Gustaw Holoubek i Magdalena Zawadzka: historia miłości Choć kobiety uwielbiały Gustawa Holoubka za męski urok i za to, jak wielką darzył je atencją, znajomość z Magdaleną Zawadzką początkowo nie rokowała dobrze. Słynna Baśka Wołodyjowska nie zwracała uwagi na starszego o dwadzieścia lat aktora. „Nie podobałem jej się w ogóle”, przyznawał. Nie rezygnował jednak z zabiegania o względy kobiety, w której się zakochał. „Coś się stało takiego, że nie mogłem się od tego uczucia uwolnić”. Każdego wieczoru po spektaklu wysyłał jej piękny bukiet i liścik, na przykład z cytatem z Calderona: „Cóż jeszcze można ci życzyć, skoro jesteś słońcem, jutrzenką, różą, gwiazdą i diamentem”. Magdalenie Zawadzkiej coraz trudniej było pozostać obojętną. „Do tej pory nie zetknęłam się z mężczyzną, który potrafiłby tak prosto i pięknie mówić, być tak bezpośrednim i czarującym człowiekiem”. Oboje pozostawali wtedy w związkach małżeńskich, w powietrzu wisiał skandal. Ale oni mieli świadomość, że to prawdopodobnie ich ostatnia szansa na prawdziwą miłość. Magdalena Zawadzka wspomina, że gdy uczucie w końcu wybuchło, to z wielką siłą. Ślub w 1973 roku dał początek niezwykle udanemu małżeństwu. „Z jakim wielkim szacunkiem, z jaką miłością się do siebie odnosili. Nigdy później nie spotkałam takiej pary”, mówiła Nina Andrycz. Gustaw Holoubek okazał się wspaniałym partnerem życiowym, gentelmenem również w domu. „Oboje byliśmy zajęci zawodowo i wiedzieliśmy, że jeśli jedno czemuś w domu nie sprosta, drugie wykona to bez «poświęcenia się». Kiedy zostawał sam, gdy wyjeżdżałam na dłuższe występy za granicę, był pełnoprawnym panem domu, mając często pod opieką małego Jaśka, choć pomagali mu rodzice. Na tym polegała nasza symbioza: myśmy sobie niczego nie narzucali i wyczuwaliśmy potrzeby drugiej połowy.” Czytaj też: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka Gustaw Holoubek: najważniejsze przyjaźnie Niezwykle ważną relacją w jego życiu stała się przyjaźń z Tadeuszem Konwickim i Stanisławem Dygatem. Przyjaźń wyjątkowa, choć nie koturnowa. Holoubek opowiadał: „We wszystkim komunikowaliśmy się wzajemnie, narzekaliśmy, odsądzaliśmy się od czci i wiary, obgadywaliśmy; umowa niepisana: ja z Konwickim Dygata, Dygat z Konwickim mnie, ja z Dygatem Konwickiego. Nikt z nas nikogo nie chwalił, poza wszystkim była to szkoła charakteru”. Wszystko to odbywało się najpierw w słynnym mieszkaniu u Dygatów, potem przy legendarnych kawiarnianych stolikach w Czytelniku i u Bliklego. Boleśnie przeżyli śmierć Stanisława Dygata, zostali we dwóch. Konwicki zachwycał się Holoubkiem: „Gucieńko, król naszego aktorstwa, samoistna instytucja kulturalna, krnąbrny i opozycyjny, miły, nonszalancki kompan, ciut chuligański. Nieokiełznany żywioł dobrej woli, mistrz skupienia i jednorazowej eksplozji (…)”. Piękną opowieścią o ich przyjaźni stał się dokument nakręcony przez Jana Holoubka „Słońce i cień”. Mniej znana, a niezwykle ważna była przyjaźń Gustawa Holoubka z Zofią Budzyńską, czyli Zosią z Bukowiny Tatrzańskiej. Przez 29 lat rok w rok aktor przyjeżdżał tam z Magdaleną Zawadzką na wypoczynek. Lubił siadać w kuchni pani Zosi, przy piecu kaflowym, z okien patrzeć na tatrzańskie szczyty. Zawsze dostawał coś ciepłego do jedzenia, rozmawiali o wszystkim, czasem na prośbę gospodarzy recytował poezję, na przykład fragmenty Wielkiej Improwizacji. Albo pomagał wyrabiać ciasto drożdżowe. „Uczciwość, skromność, poczucie humoru – cechy, które mają tylko wielcy”, wspomina go pani Zofia. Bardzo troszczyła się o to, by państwo Holoubkowie mogli u niej wypocząć. A nie zawsze było to łatwe, bo inni goście pensjonatu ekscytowali się obecnością słynnej pary. Za Magdaleną Zawadzką potrafili wchodzić nawet do toalety. „Ludzie, dajcie im żyć. Podziwajcie go na scenie, na ekranie, tu dajcie mu odpocząć”, upominała gospodyni. Holoubek zachwycał się Budzyńskimi: „Życzliwość, dobroć – człowiek chce się oprzeć na takich ludziach jak na porządnym kiju podczas wyprawy w góry. Bardzo nam tego brakuje”. Gustaw Holoubek: poker, wyścigi, brydż Wielkiej sympatii przysparzało mu to, że był królem towarzystwa i mistrzem anegdoty. Mówił, że do historii przejdzie jako kawiarniany facecjonista. Czasem niektórzy mieli mu to za złe, bo gdy zjawiał się na imprezie, wszyscy otaczali go wianuszkiem, by słuchać, i o tańcach nie było już mowy. Janusz Zaorski opowiadał, jak kiedyś wszedł do bufetu w Teatrze Dramatycznym, gdzie w porze obiadu siedział tłum ludzi. Był tam wtedy dyrektorem. „Wchodzi Gustaw i pyta: «Wiecie, jak w teatrze Holoubka zamawia się pewną potrawę?». «Nie wiemy…» «Zagram wam to». Podchodzi do bufetu i mówi: «Poproszę barszcz, przepraszam panie Holoubek, z uszkami»”. Nawet nieparlamentarnych słów używał w przepiękny sposób, tak że brzmiały jak poezja. Częścią stylu życia gentlemena była gra w karty. W ogóle hazard. Wyścigi konne, brydż, poker. W karty grywał w doborowym towarzystwie. W domu u Antoniego Słonimskiego. W Zakopanem – w Halamie. W Juracie – w hotelu Bryza. Dużo przy tym palił, mawiając, że „karta lubi dym”. Stawiał też pasjanse. Magdalena Zawadzka tak to tłumaczyła: „Dopiero po latach odkrywam, że pasjans jest murem, który odgradza go od rzeczywistości, przenosi do innego świata. Stawia karty, w myślach powtarza teksty sztuk, zastanawia się nad koncepcją ról (…) Nie przeszkadza mu, że siedzi przy kuchennym stole, a naokoło pulsuje domowe życie”. Zobacz także: Gustaw Holoubek był ojcem od święta. Swoim córkom z pierwszego małżeństwa nie poświęcał wystarczająco czasu... Gustaw Holoubek i Kazimierz Dejmek Sport – bo był też zagorzałym kibicem piłki nożnej – traktował z kolei jak szkołę lojalności i uczciwości, zakosztowania sukcesu i radzenia sobie z nim tak jak z porażką oraz z goryczą z nią związaną. „Niepowodzenia trzeba znosić przez całe życie, a futbol uczy, jak znosić je z godnością”. Jedną z największych porażek w życiu Gustawa Holoubka musiał być moment, gdy został przez Kazimierza Dejmka zwolniony z Teatru Polskiego. Współpraca dwóch silnych osobowości nie była łatwa. Gdy Holoubek po raz kolejny zgłosił wątpliwości co do swojej roli w jednym ze spektakli i poprosił o rozmowę, po przyjściu do teatru na tablicy ogłoszeń zobaczył informację: „Z powodu odmowy zagrania kolejnej roli wymawiam panu Gustawowi Holoubkowi pracę”. „Obróciłem się na pięcie i wyszedłem z teatru. Przestałem kłaniać się Dejmkowi”, wspominał aktor. Dwa lata po śmierci wielkiego reżysera zjawił się na konferencji poświęconej jego twórczości i nieoczekiwanie zabrał głos: „Mogę państwa zapewnić, że była to postać niezwykła, wielka, w ogromnej mierze niezbadana, tajemnicza”, mówił. „Uznałem za stosowne nie kłaniać się panu Dejmkowi. Taki miałem odruch, nazwijmy to, honorowy. Tymczasem dzisiaj, teraz, a nawet wcześniej, uważam, że było to głupie z mojej strony i niesłuszne”. Gustaw Holoubek: choroba Nawet do cierpienia podchodził jak gentlemen. W młodości Gustaw Holoubek ciężko chorował na gruźlicę. Ostatnie lata jego życia też upłynęły w cieniu ciężkiej choroby. Pisał wtedy w felietonie w miesięczniku „Charaktery”: „Mam własny, potajemny sposób radzenia sobie z cierpieniem. W zmaganiach z nim jestem wyjątkowo doświadczony. Cierpienie towarzyszyło mi właściwie przez całe życie, głównie pod postacią chorób. Jednak nigdy się nie skarżyłem, czasami nawet nie ujawniałem mojego cierpienia. Uważałem bowiem i uważam, że jest to jałowa demonstracja, która tylko narusza spokój otoczenia, a nie wywołuje prawie żadnego współczucia – może z wyjątkiem najbliższych. Mam więc swój sposób na cierpienie. Otóż odkryłem, że oprócz podejmowania prób jego uśmierzenia trzeba uświadomić sobie rzecz według mnie podstawową: należy się go pozbyć, by móc wypełnić plan życia. Należy się go pozbyć, bowiem żyją wokół mnie ludzie, którym mogę bardzo wiele dać, którzy oczekują ode mnie pomocy, tego, że uczynię ich może mądrzejszymi, a może bardziej sprawnymi. Ta gotowość do wypełnienia planu życia sprawia, że ból oddala się ode mnie.” Podczas pogrzebu aktora w marcu 2008 roku żegnały go tłumy przyjaciół i wielbicieli. Wśród wielu słów, które padły, w pamięć uczestników ceremonii szczególnie mocno zapadły te wypowiedziane przez księdza Wiesława Niewęgłowskiego. „Był wielki. Słowa są za małe, by ogarnąć życie i dzieło artysty, jakim był Gustaw Holoubek. Służył przez piękno i dobro – doświadczy radości nieba”. Wszystkie cytaty pochodzą z książki Zofii Turowskiej „Gustaw. Opowieść o Holoubku”, Marginesy 2021. [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 16.10.2024 r.]
Magdalena Zawadzka o Gustawie Holoubku: „Cały czas jest przy mnie obecny”
„Ja dojrzałam wtedy do tego małżeństwa i dostałam miłość bez granic”
Magdalena Zawadzka i Gustaw Holoubek byli małżeństwem przez 35 lat. Wspólnie doczekali się syna, Jana. Ich miłość rozdzieliła śmierć wybitnego aktora. Artystka w rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała o wyjątkowej więzi, która ich połączyła. Ufali sobie bezgranicznie, wspierali, darzyli trwałym uczuciem.„Ofiarował mi tyle dobra, mądrości i bezwarunkowej miłości, że stały się światełkiem, które prowadzi mnie przez życie”, wspomina aktorka. Magdalena Zawadzka zdradziła nam, jak wyglądało ich pierwsze spotkanie. Zanim aktorka poznała Gustawa Holoubka, była żoną operatora filmowego. Jednak to małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Wróćmy do faktów. Rzadko wspominasz swojego pierwszego męża… Być może zbyt wcześnie podjęłam decyzję o wyjściu za mąż. Miałam 19 lat, studiowałam, grałam w filmach, wyjeżdżałam, byłam stale czymś zajęta. Mój mąż jako operator filmowy także wyjeżdżał i był zajęty swoją pracą. Nasze drogi się rozeszły i rozstaliśmy się bez wzajemnego żalu i w zgodzie. Rozwiodłaś się dla Gustawa? Tak, dla Gustawa. Zabawne, że obaj panowie znali się od dawna i bardzo się lubili. Mąż zażartował, że oddaje mnie w dobre ręce. Był bardzo dobrym, kochanym człowiekiem. O życiu z Gustawem napisałaś trzy książki. O życiu z Gustawem napisałam w jednej z nich – „Gustaw i ja”. Dwie następnie „Taka jestem i już!” i „Moje szczęśliwe wyspy” dotyczą już innych wspomnień, ale w każdej przewija się pamięć o Gustawie. Ofiarował mi tyle dobra, mądrości i bezwarunkowej miłości, że stały się światełkiem, które prowadzi mnie przez życie. Kochał mnie taką, jaką byłam i jestem. Ale on cały czas jest przy mnie obecny. Ja po prostu dojrzałam wtedy do tego małżeństwa i dostałam miłość bez granic. Taką piękną, która niczego ode mnie nie wymagała, nie żądała. Tylko żebym się nie zmieniała, żebym niczego nie robiła na siłę. Żebym była. Sprawdź też: Gustaw Holoubek: ostatni taki gentleman. Ciut chuligański Kiedy tak naprawdę Gustaw się Tobą zainteresował? A Ty nim? Wtedy, gdy chciałaś przejść przez oszklone drzwi? Pierwszy raz spotkałam Gustawa podczas zdjęć do filmu „Spotkanie w »Bajce«”. Miałam 17 lat i to był mój debiut. Zaproszenie na kawę przez Gustawa Holoubka i Andrzeja Łapickiego tak mnie speszyło, że odmówiłam, chciałam gwałtownie odejść i nie zauważywszy oszklonych drzwi, wybiłam głową szybę. Myślę, że dawałam się wtedy zauważyć. Po skończeniu studiów graliśmy razem w dwóch spektaklach Teatru Telewizji, ale nie zwróciliśmy na siebie uwagi. Kiedyś Gustaw przyszedł za kulisy po obejrzeniu programu kabaretu Dudek i bardzo serdecznie wszystkim gratulował, także i mnie. I znowu nie zapaliło się w nas ostrzegawcze światełko. Widocznie nie był to jeszcze ten moment. Gustaw Holoubek zagrał Gustawa-Konrada w „Dziadach”, od których zaczął się przewrót polityczny w Polsce, choć potrzebowaliśmy jeszcze ponad 20 lat, by dokonała się przemiana ustrojowa. Byłaś na „Dziadach”? Niestety, nie zdążyłam przed zdjęciem ich z afisza Teatru Narodowego, bo sama grałam. Ominęło mnie tak wielkiej rangi wydarzenie artystyczne, w którym wielka kreacja Gustawa zapisała się w historii teatru, a to, co stało się potem, jest już w historii Polski. Po wydarzeniach związanych ze zdjęciem „Dziadów” Gustaw odszedł z Teatru Narodowego. Dyrektor Teatru Dramatycznego Jan Bratkowski zaproponował mu angaż i główną męską rolę w przedstawieniu „Życie jest snem” Calderóna w reżyserii Ludwika René. Ja zostałam obsadzona w głównej roli kobiecej. Równocześnie dostałam propozycję zagrania głównej roli kobiecej w filmie i bardzo się do tego zapaliłam. Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, że poszłam do dyrektora z prośbą, żeby zwolnił mnie z roli w teatrze. Dyrektor spojrzał na mnie i spokojnie zapytał: „Czy pani zwariowała? Ma pani grać z Gustawem Holoubkiem i pani odmawia?”. Momentalnie wrócił rozum, wycofałam prośbę i przyznałam, że mój pomysł, delikatnie mówiąc, był niefortunny. Zaczęły się próby czytane, na których dyskutowaliśmy o sztuce, rolach i kształcie przedstawienia. Z nosem utkwionym w tekście nie zwracałam uwagi na siedzącego naprzeciwko Gustawa. Natomiast reszta obsady od razu zauważyła, że dzieje się coś nietypowego. Jeden z kolegów powiedział mi, że Gustaw nie spuszcza ze mnie wzroku i cokolwiek mówi – żart czy uwagę – kieruje to do mnie. Spojrzałam i chyba dopiero wtedy zobaczyłam go tak naprawdę po raz pierwszy. Widocznie los czekał na ten szczególny moment. Znałam Gustawa Holoubka ze sceny, filmu, telewizji, z poważnych dramatycznych ról, ale nie przyszło mi do głowy, że prywatnie jest tak czarującym, wesołym człowiekiem. Jego inteligencja, mądrość, poczucie humoru coraz bardziej mnie oczarowywały. Ale byłam butna i nie dawałam się łatwo usidlić. Potrafiłam na pytanie: „W którą stronę pani idzie?” odpowiedzieć: „W przeciwną niż pan!”. Gustaw jednak nie dawał za wygraną i nie wiedzieć kiedy zakochałam się. A potem potoczyło się nasze wspólne życie i o nim napisałam w moich książkach. Czytaj też: Gustaw Holoubek we wspomnieniach Magdaleny Zawadzkiej Cały wywiad z Magdaleną Zawadzką w nowym numerze VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 10 lutego. Magdalena Zawadzka i Gustaw Holoubek, na światowej premierze filmu Pianista w reżyserii Romana Polańskiego w Filharmonii Narodowej w Warszawie, 2002 rok
Zniszczono grób męża Magdaleny Zawadzkiej! „Nie umiem sobie tego wytłumaczyć”
Żona aktora pokazała zdjęcie aktu wandalizmu
Magdalena Zawadzka zamieściła na swoich social mediach poruszające zdjęcie. Aktorka zamieściła post, w którym ujawnia, że ktoś próbował zniszczyć grób jej męża, Gustawa Holoubka. Para poznała się, gdy ona miała zaledwie osiemnaście lat. Ich drogi ponownie skrzyżowały się siedem lat później i wówczas już wiedzieli, że są sobie pisani. Z Gustawem Holoubkiem przeżyła prawie czterdzieści lat. Gdy go zabrakło, nie chciała, jak inne wdowy po wielkich mężach, chodzić w czerni i ciągle powtarzać, że życie się skończyło. Wie, że on by sobie tego nie życzył. „Zostawił we mnie dużo swojej siły, to tylko jego ciało odeszło, ale miłość żyje, ona jest”, mówiła w jednym z wywiadów. Teraz na swoim Facebooku zamieściła post, który łamie serce... Magdalena Zawadzka o grobie męża „Każdemu z nas wydaje się, że będzie żyć wiecznie. Tymczasem nasze życie to mgnienie – staram się robić wszystko, aby każdy dzień był tym najpiękniejszym (...) Gustaw należał akurat do tych nielicznych, którzy doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że trzeba cenić życie i cieszyć się nim na co dzień. Często kiedy złościłam się albo martwiłam, mówił mi: „Przestań, w ogóle się tym nie przejmuj, najważniejsze, że jesteśmy razem”, mówiła Magdalena Zawadzka w 2012 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. Z Gustawem Holoubkiem Magdalena Zawadzka była przez prawie 40 lat. Tworzyli idealną parę. Ich szczęście skończyło się w 2008 roku. Wybitny aktor i reżyser zmarł w wieku 84 lat. Aktorka przyznała w rozmowie z magazynem VIVA!, że obawia się tego, jak będzie wyglądać życie bez ukochanego: „Kiedy odszedł, nie wyobrażałam sobie, jak sobie bez niego poradzę. Ale okazuje się, że radzę sobie znakomicie. Głównie dlatego, że nigdy nie byłam rozpieszczana, rozkapryszona i nie uważałam siebie za pępek świata. Od dziecka stosowałam zasadę, że najpierw powinnam pomóc sobie sama a dopiero gdy nie dam rady, to mogę poprosić o wsparcie kogoś innego”, mówiła przed laty. Gustaw Holoubek został pochowany na warszawskich Powązkach, na które regularnie chodzi jego żona, by dbać o jego nagrobek. Niestety ostatnio spotkała ją przykra sytuacja. Ktoś próbował zniszczyć postawiony na cześć aktora pomnik. Magdalena Zawadzka zamieściła na Facebooku poruszający post. „Drodzy przyjaciele! Chcę się z państwem podzielić tym, co mnie dzisiaj spotkało. Odwiedzając grób mojego męża Gustawa Holoubka na Starych Powązkach, zauważyłam, że płyta nagrobna została odsunięta przy użyciu jakiegoś narzędzia o kilkanaście centymetrów. Nie umiem sobie tego wytłumaczyć. Zgłosiłam ten fakt do urzędniczki w Zarządzie Cmentarza i nie wiem co robić dalej”, napisała pod zdjęciem zdewastowanego pomnika. Fani okazali ukochanej aktorce wsparcie w komentarzach, a my mamy nadzieję, że sprawca tego czynu zostanie odpowiednio ukarany.
"To ludzie się umówili, że przybywa nam rok, a nie ubywa". Magdalena Zawadzka kończy dziś 71 lat