Aż trudno uwierzyć, przez co przechodził. Teraz Skawiński opowiada o dramatycznym dzieciństwie
Za zamkniętymi drzwiami rozgrywał się dramat, o którym przez lata nikt nie miał pojęcia. Strach, napięcie i niepewność były codziennością jednego z najpopularniejszych muzyków w Polsce. Dziś Grzegorz Skawiński przerywa milczenie i ujawnia prawdę, która rzuca nowe światło na jego życie.
Zawsze opanowany, skupiony na muzyce, stroniący od medialnego szumu. Tym razem jednak zrobił wyjątek. Grzegorz Skawiński zdecydował się na szczere wyznanie, które rzuca zupełnie nowe światło na jego życie. To nie jest historia o sukcesie. To opowieść o strachu, który towarzyszył mu od najmłodszych lat. Grzegorz Skawiński opowiedział o dzieciństwie. Żył w nieustannym strachu Artysta przez lata budował swoją pozycję na scenie muzycznej. To właśnie z zespołem Kombi nagrał kultowe utwory „Słodkiego, miłego życia” oraz „Black and White”, które na stałe zapisały się w historii polskiej muzyki. Jak się jednak okazuje, jego prywatna historia jest znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. W rozmowie z Anną Jurksztowicz dla Złotej Sceny muzyk wrócił do bolesnych wspomnień z dzieciństwa. I nie owijał w bawełnę. Przyznał wprost, że jego dom nie był miejscem bezpieczeństwa. Za zamkniętymi drzwiami rodzinnego domu rozgrywał się dramat, który na długo odcisnął piętno na jego psychice. Skawiński przyznał, że żył w ciągłym napięciu i niepewności. „Moje dzieciństwo nie było kolorowe, wbrew pozorom, bo byłem z lekko dysfunkcyjnej rodziny, ojciec pił. To miało ogromny wpływ na mnie. (...) Bałem się, co on zrobi, jak wróci pijany do domu. Duża część mojego dzieciństwa upłynęła więc na lękach, strachach", ujawnił. To właśnie wtedy, jako dziecko, znalazł jedyny sposób, by przetrwać. Ucieczka nie była fizyczna. Była w jego głowie. Świat wyobraźni i muzyki stał się dla niego bezpieczną przestrzenią. „Ta wyobraźnia, ten kolorowy świat w głowie dawały mi odskocznię i ucieczkę. (...) Muzyka była moją ucieczką. To była jedyna rzecz, która dawała mi spokój", zwierzył się muzyk. Dziś trudno nie zauważyć, jak bardzo te doświadczenia wpłynęły na jego dalsze życie. Skawiński całkowicie poświęcił się muzyce, która stała się nie tylko pasją, ale i formą terapii. Być może właśnie dlatego jego życie prywatne potoczyło się inaczej, niż mogliby oczekiwać fani. CZYTAJ TEŻ: Dopiero teraz Steczkowska ujawnia prawdę i opowiada o konflikcie z siostrą. Mówi o ważnej decyzji, którą musiała podjąć Dlaczego Skawiński nie założył rodziny? Kilka lat temu, w wywiadzie dla „VIVY!”, artysta przyznał, że żałuje pewnych decyzji. Wśród nich znalazł się brak własnej rodziny. „Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze”, powiedział wprost. Zamiast tego postawił na relacje i rozwój swojej pasji. Jak sam przyznał, uczucia ulokował w pracy i muzyce, a także w bliskich relacjach z przyjaciółmi. „Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji", mówił. Co ciekawe, mimo że nie ma własnych dzieci, nie brakuje mu rodzinnego ciepła. Skawiński jest ojcem chrzestnym aż pięciorga dzieci i jak podkreśla, relacje z nimi są dla niego bardzo ważne. „Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej”, skwitował. Źródło: Złota Scena, VIVA!. Jeżeli potrzebujesz pomocy bądź odczuwasz lęki, masz myśli samobójcze, nie zwlekaj i zadzwoń na bezpłatny numer pomocniczy, który dostępny jest przez całą dobę. Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym: 800 70 22 22 Wsparcie psychologiczne w sytuacji kryzysowej – infolinia dla dzieci, młodzieży i opiekunów: 800 12 12 12 Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży: 116 111 Ogólnopolskim Telefonem Zaufania Uzależnienia: 800-199-990 (codziennie 16–21) Telefonem Zaufania uzależnienia behawioralne: 800-889-880, (codziennie 17–22) Pomarańczową linią dla rodziców dzieci pijących alkohol: 801-140-068, (pon.–pt. 14–20) Ogólnopolskim Pogotowiem dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”: 800-120-002, (całodobowo) W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia: 112 CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kiedyś gwiazda mediów, dziś bada UFO. Bernatowicz mówi wprost, z czego żyje
Jego życie osobiste owianej jest tajemnicą. Skawiński wreszcie ujawnił prawdę. Dlatego nie założył rodziny
Choć Grzegorz Skawiński od dekad czaruje publiczność swoimi hitami, jego życie prywatne wciąż pozostaje tajemnicą. W szczerym wywiadzie artysta przerwał milczenie i opowiedział o decyzji, która zmieniła wszystko. Co sprawiło, że nigdy nie zdecydował się na rodzinę?
Ostatnia publikacja na FB: 10.01.2026r. Grzegorz Skawiński — niekwestionowana legenda polskiej sceny muzycznej i lider zespołu Kombii — zaskoczył fanów bardzo osobistym wyznaniem. Choć jego kariera to nieustający pasmo sukcesów, muzyk nigdy nie zdecydował się na założenie rodziny. Dlaczego? Dlaczego Grzegorz Skawiński nigdy nie założył rodziny? W szczerej rozmowie z naszym magazynem „Viva!” Grzegorz Skawiński po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o kulisach swojego życia prywatnego. Mimo że przez lata konsekwentnie unikał tego tematu, dziś nie ma już nic do ukrycia. Artysta przyznał, że uczucia i emocje ulokował gdzie indziej — w muzyce, scenie i relacjach z bliskimi. „Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze", zwierzał się wówczas. Wokalista hitów „Słodkiego, miłego życia” czy „Black and White” nie ukrywa, że choć zdarza mu się odczuwać brak rodzinnego ciepła, to właśnie pasja do tworzenia muzyki zawsze była jego największą miłością. „Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji", kontynuuje. CZYTAJ TEŻ: Tak Janachowska skwitowała ślub Dudy, wymowna reakcja. Nie ukrywa podziwu Pięcioro chrześniaków zamiast własnych dzieci. Te relacje są dla niego bezcenne Okazuje się jednak, że muzyk nie jest zupełnie sam. Skawiński ma aż pięcioro chrześniaków, z którymi przez lata zbudował wyjątkowo bliskie relacje. Dziś przyznaje, że dwójka z nich jest już dorosła, a rozmowy, które prowadzą, są pełne głębi i dojrzałości. „Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej", podsumowuje. Grzegorz Skawiński pokazuje, że życie może mieć wiele odcieni — i że nawet bez tradycyjnej rodziny można czerpać z niego pełnymi garściami. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gwiazda "Barw szczęścia" przeżyła chwile grozy. Ujawnia szczegóły dramatycznego wypadku
Nie tylko styl. Co naprawdę kryje się za okularami Grzegorza Skawińskiego?
Grzegorz Skawiński, lider zespołu Kombii, od lat kojarzony jest z ciemnymi okularami. W najnowszym wywiadzie wyjaśnił, że nosi je nie tylko jako element wizerunku scenicznego. Jaki jest więc tego prawdziwy cel?
Niektórzy artyści potrzebują sceny, by zabłysnąć – inni błyszczą już samym wyglądem. Grzegorz Skawiński, ikona polskiej muzyki rozrywkowej, należy do tej drugiej kategorii. Jego ciemne okulary stały się niemal równie legendarne, co hity zespołu Kombii. Ciemne okulary – znak rozpoznawczy Grzegorza Skawińskiego Grzegorz Skawiński to postać, której nie sposób pomylić z kimkolwiek innym na scenie polskiej muzyki. Od dekad obecny w show-biznesie, niezmiennie kojarzy się z charakterystycznym stylem, którego nieodłącznym elementem są ciemne okulary. Stały się one jego znakiem rozpoznawczym, elementem image’u tak spójnym, że trudno dziś wyobrazić sobie lidera Kombii bez nich. Skawiński praktycznie nigdy nie pokazuje się publicznie bez swoich okularów. Ten mały, ale wyrazisty detal wizualny zbudował jego sceniczny wizerunek i nadał mu wyrazistą tożsamość w świecie muzyki. Dlaczego Grzegorz Skawiński nie rozstaje się z okularami? W rozmowie z serwisem Pudelek Grzegorz Skawiński w końcu rozwiał wszelkie wątpliwości co do swoich charakterystycznych okularów. Zdradził, że nie jedynie modny gadżet. „Nie chodzę bez okularów, bo po prostu to są okulary optyczne. Jest to część mojego image'u" — mówił. Skawiński przyznał, że jego wizerunek jest tak mocno zrośnięty z okularami, iż bez nich wiele osób nie byłoby w stanie go rozpoznać. Jak sam mówi: „Rzeczywiście, gdybym poszedł bez okularów, to pewno nikt by mnie nie poznał i czasem to jest dobre, bo ja nie tęsknię za popularnością taką na ulicy czy w prywatnych sytuacjach. To jest wszystko fajne, ale jak jest za dużo, to niedobrze”. W jego słowach można wyczuć pewien dystans do własnej popularności. Okulary, które dla fanów są ikoną stylu, dla Skawińskiego stały się też swego rodzaju tarczą ochronną przed nadmiarem zainteresowania. Co ciekawe, ten znany i ceniony muzyk w życiu codziennym wcale nie szuka fleszy i błysku reflektorów – przeciwnie, lubi zachować prywatność i odrobinę anonimowości. TYLKO NA VIVA.PL: Otacza się sztuką i kolorami, ma własną pracownię malarską. Tak mieszka Joanna Sarapata View oEmbed on the source website
Grzegorz Skawiński zmagał się z wieloma demonami, dziś jest silniejszy: „Nikomu nie życzę podobnych stanów”
Ikona polskiej muzyki. Tworzy pop, rock i...maluje. Grzegorz Skawiński to człowiek wielu talentów. Na scenie jest wulkanem energii, zaś jego przeboje nucą kolejne pokolenia. Prywatnie ceni sobie ciszę i spokój. Silna osobowość. Intrygujący człowiek. Zmagał się z wieloma demonami, ale w końcu odnalazł swoją drogę. [Ostatnia aktualizacja: 23.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:02.03.2025 r.] Magazyn VIVA! Grzegorz Skawiński wywiad Przed kilku laty mówił, że ma wewnętrzny imperatyw tworzenia. Muzyki, malarstwa. I że gdyby nie robił nic przez rok, skończyłoby się to dla niego nawrotem depresji. Z tego, co podczas pandemii okazało się jego wybawieniem, Grzegorz Skawiński spowiadał się Krystynie Pytlakowskiej dwa lata temu. To wywiad do bólu szczery! Kiedy rozmawialiśmy pięć lat temu, mówiłeś, że bez pracy nie możesz żyć, że jest ona dla Ciebie wszystkim. Ale wiele się zmieniło, mamy pandemię. Zastanawiam się więc, jak teraz żyjesz. Jak większość muzyków. Jesteśmy w zasadzie bezrobotni. Zwłaszcza jeśli chodzi o koncerty. Ale w studiu robimy różne rzeczy zawodowe, udało nam się na przykład dokończyć płytę, pierwszą od sześciu lat. Jaki ma tytuł? Jeszcze nie wiemy, nie znamy jeszcze konkretnej daty, kiedy ten album się ukaże. Jedno, co mogę powiedzieć, to jest to zupełnie nowa muzyka. Nie chcemy tej płyty wydawać w momencie, kiedy wszyscy są zainteresowani czymś innym, na przykład nawrotem pandemii czy protestami ulicznymi. Chcielibyśmy, żeby ukazała się wtedy, kiedy wzbudzi jakieś zainteresowanie. I to ona będzie wydarzeniem, a nie tylko tłem… Ale sytuacja w kraju jest dynamiczna i pewnie niełatwo będzie się wstrzelić. Czytaj także: Ciemne okulary, ogolona głowa i czarna broda to jego znak rozpoznawczy. Grzegorz Skawiński pokazał się bez okularów Ale Ty jesteś z dala od polityki. Zawsze to podkreślałeś. Tak, chociaż mam swoje zdecydowane zdanie. Staram się jednak unikać tego politycznego bagienka. Pięć lat temu powiedziałeś, że jeżeli nic nie będziesz robił i gdybyś musiał mieć rok przerwy, skończyłoby się to u Ciebie depresją. Dlatego zawsze musisz działać na niwie artystycznej. To prawda, chociaż niekoniecznie musi to być muzyka. Sposobem na stargane nerwy jest też malowanie – to moja druga pasja. Ale w czasie pandemii czasami wysuwa się na pierwsze miejsce. To jest Twoja obrona przed depresją? Na pewno. Miałem do czynienia z depresją i nikomu nie życzę podobnych stanów. Niektórzy nawet przegrywają w walce z tą chorobą. I popełniają samobójstwa. To masz na myśli? To również. Podkreślam, że to naprawdę ciężka choroba, ale niedoceniana i niezrozumiana w społeczeństwie. Wiele osób ją bagatelizuje. Mówią: „Mam depresję”, a tak naprawdę to są wkurzeni na rzeczywistość i nie mają ochoty na radosne zabawy. A za chwilę zły nastrój im mija. Tymczasem prawdziwa depresja paraliżuje całkowicie. To jest tak, że nic człowieka nie interesuje, że nie jest w stanie niczego z siebie dać innym. Ale nie chcę się spowiadać na ten temat. Każdy wywiad jest swego rodzaju spowiedzią. Tak, z pewnością… Ale powody, okoliczności zdecydowanie zachowam dla siebie. Mówi się, że artysta powinien mieć depresję, bo wtedy tworzy z prawdziwymi emocjami i cierpieniem. A ja myślę, że prawdziwi artyści zawsze tworzą z prawdziwymi emocjami. Nawet jeśli niesie ich fala sukcesu. Ja niekoniecznie muszę popadać w depresję, żeby napisać czy namalować coś dobrego. Smutne piosenki powstają paradoksalnie wtedy, kiedy wcale nie jestem przygnębiony. A nawet kiedy sukces daje mi power i rozjaśnia aurę wokół mnie. Odskocznią od depresji była też dla Ciebie budowa domu. Czy już ją zakończyłeś? Szczęśliwie tak. Mieszkam w nim i nawet przestałem go traktować jako nowe miejsce. Jestem tu urządzony, osadzony, dobrze się w nim czuję i mam poczucie bezpieczeństwa. No i mieszkam w tym mieście, które zawsze było mi bliskie. Tyle tylko, że covid też Trójmiasta nie oszczędza, a to sprawia, że ludzie żyją w strachu i smutku. To pandemia spowodowała, że poczułem się gorzej. Ale dotyka ona wszystkich, choć to żadne pocieszenie. Kiedy jednak myślę, co się dzieje, dochodzę do wniosku, że epidemia jest czymś w rodzaju kary za lata nadmiernego konsumpcjonizmu, jaki dotyczy ludzkości. Ludziom od dobrobytu poprzewracało się w głowach i musiało wreszcie zdarzyć się coś, co przywróci podstawowy porządek rzeczy. Zdałem sobie sprawę, że my, ludzie, jesteśmy tylko częścią różnych zjawisk dziejących się na Ziemi. Jesteśmy tylko cząstką jakiejś układanki, a nie władcami tej planety, jak nam się czasami wydaje. Straciłeś kogoś bliskiego przez pandemię? Kilku znajomych i przyjaciół, to trudne do pojęcia, jak niewidzialny wróg zabija. Na szczęście moja o 14 lat starsza siostra i o siedem lat starszy brat nie zachorowali. Jestem z nimi bardzo emocjonalnie związany. Często się kontaktujemy, rozmawiając przez telefon, bo mieszkają daleko ode mnie. Bardzo byłeś związany też ze swoją mamą. I ciągle jest to dla mnie ważna osoba. Bardzo chciałbym się teraz z nią spotkać. I powiedzieć: „No widzisz, poradziłem sobie, a ty się tak o mnie bałaś”. Pamiętam, że obawiała się, czy będziesz mógł zarobić na swoje utrzymanie. Teraz przeżywałaby pewnie na nowo ten lęk o Ciebie. Bo teraz wszystko się zmieniło i nie wiem, jak to dalej będzie. Na szczęście mam tantiemy autorskie i kompozytorskie – w tej chwili z tego żyję. Zdaję sobie jednak sprawę, że większość ludzi z branży nie zarabia nic, na przykład w ZAiKS-ie, i jest im naprawdę bardzo ciężko. Ja też lekko nie mam, ale postanowiłem nie narzekać, bo to byłoby niesprawiedliwe. I nadal nie pijesz i trzymasz się z daleka od dragów? Czasami napiję się dla przyjemności, ale ostatnio siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem sobie totalny detoks. A teraz pozwalam sobie na szklaneczkę whisky raz w tygodniu. Okazuje się, że alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić. Kiedyś nie wyobrażałem sobie, że można się dobrze bawić bez alkoholu, bez whisky, bez wina czy czegokolwiek. Czy bez jointa. Nie, akurat jeśli chodzi o palenie, nigdy nie paliłem papierosów, marihuany też nie. Próbowałem, ale nie wszedłem w to, bo nie umiem się zaciągać. Mam to już za sobą, przetestowałem, wiem, o co chodzi, nie potrzebuję, nie uzależniłem się. Nie? A co to było, koka, hera… Różnych rzeczy próbowałem w życiu. Wydaje mi się, że wszystko jest dla ludzi, tylko niektórzy gdzieś w to grzęzną. Ja mam taką naturę, która się nie uzależnia, jestem w stanie powiedzieć z dnia na dzień: „Nie i koniec”. Zobacz: Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński byli skłóceni. Konflikt zażegnali w bardzo symboliczny sposób W ogóle nie potrafię sobie wyobrazić Twojego życia w tym dużym domu. Nie czujesz się w nim samotny? Nie, bo to bliźniak, za ścianą mam więc bliskich. Kiedy tylko zechcę, możemy się spotkać i porozmawiać. Poza tym lubię być sam, mieć własny rytm życia i spraw. A przybyło Ci chrześniaków, na których wyładowujesz swój instynkt ojcowski? Niczego nie wyładowuję, wyładować to można na przykład węgiel… ha, ha, ha! Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej. Fajnie, gdy dziecko dorasta i staje się kumplem? Bardzo fajnie. Można wyjaśnić wiele spraw niemal w dorosły sposób i już cię rozumie. Żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze. A co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu? Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji. I Waldku Tkaczyku? Od początku łączyła nas wspólna pasja do muzyki. Założyliśmy razem pierwszy zespół rockowy, Kameleon. Przyjaciel od ilu lat? Od pięćdziesięciu? Coś koło tego. Poznaliśmy się w ogólniaku, no i gramy do dzisiaj. To jest niesamowite, bo drogi ludzi się rozchodzą, ich życia się rozchodzą. A Wy trwacie razem. Właśnie, a nam jakoś się udało, to jest nieprawdopodobne, mimo że jesteśmy przecież zupełnie innymi ludźmi, każdy z nas ma swoje sprawy. Macie inne życia. On ma inne życie, trójkę dzieci, rodzinę, wszystko inaczej. Ale łączy nas chyba jednak przyjaźń mimo wszystko, a przede wszystkim zespół, sztuka, muzyka, wspólne granie. Poza tym staramy się o higienę psychiczną i poza pracą raczej odpoczywamy od siebie… Nigdy się nie pokłóciliście? O, kłócimy się często, ale chyba nigdy nie pokłóciliśmy się tak na dobre. Choć „kłócimy” to złe słowo, są to raczej spory, kłótnia to już coś poważniejszego. Z Agnieszką Chylińską, z którą grałeś w O.N.A., masz już normalne relacje? Niezbyt często się kontaktujemy. Ona robi swoje, a ja swoje. Ale wszystko między nami się wyprostowało. Nie wchodzimy sobie w drogę, każde idzie własną. I myślę, że to jest dobre rozwiązanie. Uważam zresztą, że nie warto w życiu się z kimś kłócić, bo szkoda na to czasu. Staram się nie poświęcać dni na złe myśli. Chociaż oczywiście czasem miewam takie. I co wtedy? Wtedy uciekam. Ale nie do lasu, bo las mam tuż przy domu. Uciekam w malowanie i uciekam w muzykę. Teraz od nowa malowanie stało się dla mnie głównym zajęciem. W listopadzie miał się odbyć nawet mój wernisaż, ale z wiadomych względów nie mogło dojść do niego. Mam jednak w planach pokazanie wystawy w Poznaniu, Warszawie i Trójmieście. I bardzo wszystkich zapraszam. Powiem tylko tyle, że malowanie dało mi niesamowitą siłę i jest świetną terapią. Dzięki malarstwu uciekasz w świat równoległy? To bardzo ciekawy świat, na pograniczu surrealizmu. To interesujące, co ludzie sobie pomyślą, gdy zobaczą moje obrazy. Pokazałem niektóre profesjonalistom i usłyszałem zaskakujące opinie i różne skojarzenia. A bardzo ciekawe jest to, że malowałem coś innego, niż oni zobaczyli. Ale każda interpretacja jest przecież dopuszczalna. Ponieważ moje malarstwo to pomieszanie surrealizmu z abstrakcją i czasami zdaję się na przypadek. Gdy zaczynam jakiś obraz, mam wobec niego plan, wizję, ale ona często się zmienia w trakcie malowania. Malowanie obrazów to jak pisanie wiersza. Nie do końca się nad tym panuje. Oczywiście, że nie. A czasami pojawiają się elementy, które zaskakują nawet autora. Do pewnego stopnia obraz jest więc dziełem przypadku. Podstawą jest tło, a na nim wyrastają różne inne rzeczy. Pojawiają się jakieś twarze, zwierzęta, planety, przeradzając się w oniryczną wizję tej wyimaginowanej rzeczywistości. I nigdy nie będziesz samotny, bo Twoja wyobraźnia Ci na to nie pozwoli. No właśnie. A ja malowałem od zawsze i wcale nie byłem pewny, że zostanę muzykiem. Kiedyś całkiem poważnie myślałem o studiach na akademii sztuk pięknych. Ale jednak muzyka zwyciężyła i nadal jest moją królową. Twoja mama nie chciała, żebyś został muzykiem. Bała się tego zawodu. A jednak nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są takie emocje, które muszę namalować. I fantastyczne jest to, że się w tym odnalazłem. Teraz maluję właściwie codziennie. A czasem niemal na prawie gotowym już obrazie zamalowuję niektóre elementy na biało i zaczynam od nowa. Maluję inną twarz na przykład. Bo malarstwo jest jak myśli człowieka. Ciekawa jestem Twojego wernisażu. Czy muzyka też się tak zmienia? Cały czas się zmienia, ewoluuje. A nowa płyta, którą teraz nagraliśmy, jest bardzo stylistycznie zróżnicowana. Częściowo są na niej piosenki w stylu lat 80., a druga część jest mocno poprockowa. Myślę, że fani będą zaskoczeni, ale może im się spodoba. I że w końcu dojdzie do tego, żebyśmy mogli zaprezentować te piosenki na koncercie z publicznością. Muszą być żywe reakcje, inaczej jest pustka. Wierzysz, że pandemia się w końcu wycofa? Trudno mi powiedzieć. Może trochę mniej ją przeżywamy, bo się przyzwyczailiśmy do niej i nie reagujemy już takim strachem jak na początku. Ale noszę maseczkę, zaszczepiłem się na grypę i pneumokoki, dezynfekuję ręce. Noszę nawet przy sobie pojemniczek z płynem dezynfekcyjnym. A kiedy nadejdzie pora, zaszczepię się przeciw covidowi. Dlatego, że mimo wszystko lubisz żyć? Oczywiście, życie bardzo kocham. I wierzę, że nasza misja jest do zrobienia teraz, dzisiaj i jutro, a nie gdzieś tam w przyszłym życiu. Zresztą zostawmy kwestię wiary na boku. Czytaj także: Grzegorz Skawiński: „Nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są emocje, które muszę namalować”. Wokalista powiedział też szczerze o depresji i konflikcie z Agnieszką Chylińską Boisz się upływu czasu? Sam nie wiem. Z jednej strony godzę się z nim, ale z drugiej…Każdy boi się czasu i kresu, bo trudno, żeby przyjmować ze spokojem to, co każdego z nas przecież czeka. Dlatego warto, żebyśmy coś zostawili po sobie: muzykę czy obrazy, wiersze albo rzeźby, architekturę itd. Dzięki temu stajemy się nieśmiertelni. Czy zauważyłeś, że w tym roku w Twoim wieku są dwie szóstki? 66? A właściwie trzy, bo urodziłem się szóstego lipca. Nie chcę być jednak przesądny i nie myślę o tym, że to jakiś znak dla mnie, chociaż moje koleżanki, które bawią się w numerologię, wyczytały w mojej dacie urodzenia, że dla mnie 2021 rok będzie nowym początkiem. Ciekawe, jak będzie on się objawiał. I początkiem nowego początku jest tatuaż, który sobie zrobiłeś na głowie? Musiałem zakryć ten stary, bo mi się nie podobał. Przez 20 lat się nieco zestarzał, a teraz jest już nowa technika robienia tatuaży. Postanowiłem więc zrobić sobie taki z motywami witrażowymi, odrysowanymi grubą kreską, przypominający moje obrazy. Dzięki temu mam je zawsze przy sobie. Grzegorz Skawiński dziś Obecnie zespół Kombii sporo koncertuje i nie może narzekać na brak zajęć. Czas pandemii mocno ograniczył koncertowanie muzyków, ale 3 lata po ogłoszeniu covidu lista występów Grzegorz Skawińskiego jest dość długa. Piosenkarz może cieszyć się nie tylko ze spotkań z publicznością, ale z czasu na prywatny wypoczynek. Kilka miesięcy temu odwiedził różne rejony Francji, a przed nim na pewno kolejne podróże. Tego życzymy w dniu urodzin!
Ciemne okulary, ogolona głowa i czarna broda to jego znak rozpoznawczy. Grzegorz Skawiński pokazał się bez okularów
Lider zespołu Kombi od lat wierny jest swojemu scenicznemu wizerunkowi. Łysa głowa, czarna broda i czarne okulary to wizerunek, z którym się nie zostaje. Teraz jednak zrobił wyjątek i zdjął okulary. Fani byli zszokowani, bo zupełnie nie przypomina siebie! Grzegorz Skawiński pokazał się bez okularów Kiedy na scenie pojawia się zespół Kombi na czele z Grzegorzem Skawińskim, wiadomym jest, że będzie on wyglądał - jak zawsze. Nie pokazuje się publiczności bez czarnych okularów, które jego zdaniem dodają mu aury tajemniczości. W jednym z filmików, które Skawiński wrzucił do sieci, pokazał się jednak bez okularów i wywołał prawdziwą burzę. ZOBACZ TEŻ: Celine Dion przerwała milczenie o swoim stanie zdrowia. Jej słowa nie pozostawiają żadnych złudzeń "Bardzo często zadajecie mi to pytanie o moje ciemne okulary. Tak, to jest image sceniczny, który kiedyś sobie wymyśliłem. Czarna broda, łysa głowa, bardzo tajemniczy facet. No ale w życiu codziennym to tak nie wygląda. Jak chodzę spać, do toalety, czy się kąpię — nie robię tego w okularach, bo to by było śmieszne i żałosne" - mówił. View oEmbed on the source website Fani zszokowani Skawińskim bez okularów Pod filmem pojawiło się mnóstwo komentarzy fanów wokalisty, którzy byli bardzo zdziwieni, jak wygląda bez okularów. Niektórzy zupełnie go nie poznali, inni byli zdziwieni, że... "Ma Pan oczy!". Oczywiście Grzegorz Skawiński ma do siebie ogromny dystans i taki filmik to również wielka oznaka sympatii do widzów. Wielu z nich czekało, aby zobaczyć wokalistę bez okularów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie tylko Ylenia: Al Bano i Romina Power przywitali na świecie czwórkę dzieci. Co robią dzisiaj? Czy Wy również byście go nie poznali?
Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński byli skłóceni. Konflikt zażegnali w bardzo symboliczny sposób
Muzycy pogodzili się po ponad dziesięciu latach
Mimo ogromnego sukcesu legendarna grupa O.N.A. rozpadła się w 2003 r. Powodem były konflikty, które zrodziły się między członkami. Grzegorz Skawiński i Agnieszka Chylińska byli po przeciwnych stronach barykady, a ich nastawienie co rusz podsycane było przez kąśliwe wypowiedzi. Co tak naprawdę stało się przed laty i doprowadziło do rozpadu zespołu? Muzycy O.N.A. wzajemnie oskarżali się o rozpad grupy Początkowo członkowie zespołu świetnie się ze sobą dogadywali. „Nieraz odpinaliśmy wrotki i była jazda bez trzymanki. O.N.A. była megarozrywkową ekipą, czyste szaleństwo” możemy przeczytać w biografii „Królowie życia” autorstwa Grzegorza Skawińskiego i Waldemara Tkaczyka. Starsi muzycy także starali się opiekować znacznie młodszą od siebie wokalistką. Wkrótce jednak coraz rzadziej znajdywali wspólny język. Nie zgadzali się w kwestiach związanych z karierą muzyczną, ale także i w tematach dotyczących ich życia prywatnego. Agnieszka Chylińska zarzucała, że nie jest traktowana poważnie przez resztę grupy. „Dla mnie O.N.A. zawsze było priorytetem. Liczyłam na to, że z czasem koledzy mi bardziej zaufają [...] Kiedy udowodnię, że dobrze śpiewam, piszę teksty, to może w końcu któregoś dnia przestaną mnie tak kontrolować, skreślać słowa piosenek dla samego skreślania i siedzieć nade mną w studiu, jakbym była dzieckiem specjalnej troski” wspominała tamte czasy Agnieszka Chylińska. Czytaj także: Grzegorz Skawiński zmagał się z wieloma demonami, dziś jest silniejszy: „Nikomu nie życzę podobnych stanów” Niedługo po rozpadzie zespołu Agnieszka Chylińska była pewna, gdzie leżało sedno sprawy. Według niej chodziło wtedy o swego rodzaju zazdrość, która narodziła się między członkami grupy. „Mówię konkretnie o Grześku Skawińskim. Chyba do końca nie pogodził się z tym, że pojawiłam się w zespole. On, wielka indywidualność, gwiazda Kombi, wówczas nieco już przebrzmiała. Nagle przychodzi dziewuszka znikąd i zajmuje jego miejsce. Śpiewa i wszystko się udaje. Wymyślił sobie więc funkcję nauczyciela [...] On jednak uważał, że grupa odnosi sukcesy, ponieważ świetnie kontroluje Chylińską” mówiła w 2004 r. w wywiadzie dla „Przekroju”. Grzegorz Skawiński i Agnieszka Chylińska nie rozmawiali ze sobą ponad 10 lat W rozmowie z magazynem „Grazia” Grzegorz Skawiński wyznał jednak, że powodów, przez które powstawały konflikty, było znacznie więcej. Jednym z nich miała być spora różnica wieku. „Od początku była nierównomierność energii między nami. 20 lat to niemało” wyznał muzyk. Inne miały być także realia i warunki ich codziennego życia: „Skakaliśmy wokół niej — oddzielna garderoba, bo to kobieta, specjalne traktowanie, najlepsze hotelowe pokoje — i w którymś momencie poczuła, że jest gwiazdą i ma władzę. Niby ja czy Waldek pokazywaliśmy się z tyłu, ale medialnie moc była w niej. Była przez nas przez te pięć płyt otoczona profesjonalną opieką i myślę, że mogła być tym zmęczona”, mówił. Zobacz również: Podbiła serca fanów jako zbuntowana, bezkompromisowa artystka. Agnieszka Chylińska przeszła krętą drogę Gdy zespół się rozpadł, muzycy zdecydowali się iść osobami drogami. „Wtedy czuliśmy, że jest głodna świata, ma silny charakter i chce sama spróbować”, mówił o Agnieszce Chylińskiej były kolega z zespołu. „Powiem szczerze, że na początku był żal, że to się rozleciało. Nie widzieliśmy się 11 lat. W pewnym momencie napięcie między nami było naprawdę silne. Na początku ona bardzo krytycznie się na nasz temat wypowiadała. Po tym, co sama później zrobiła, tamte słowa nabrały innego znaczenia. Ale czas nas w tej sprawie nauczył pogody. Dzisiaj to nieważne”, wyznał Grzegorz Skawiński. Na szczęście po latach muzycy zażegnali stary konflikt. Sposób, który wybrali, był bardzo symboliczny dla ich relacji. Agnieszka Chylińska i Grzegorz pogodzili się na scenie Byli współpracownicy przez ponad dekadę nie mieli ze sobą kontaktu. Nie przeszkadzało im to jednak w sporadycznym komentowaniu informacji pojawiających się w mediach, te wypowiedzi niestety często nie miały pozytywnego wydźwięku ze względu na niewyjaśniony konflikt. Z czasem jednak udało się zaleczyć stare rany i artyści zaczęli ponownie ze sobą rozmawiać. W 2014 r. zdecydowali się zażegnać waśń i rozwiać wszystkie krążące plotki. Zrobili to w prawdziwie wyjątkowy sposób, przepełniony symboliką. W niespodziance przygotowali wspólny występ podczas koncertu „Top Trendy”, na którym Agnieszka Chylińska świętowała 20-lecie rozpoczęcia swojej kariery artystycznej. Gdy przedstawiała publiczności piosenkę „Wybaczam Ci”, u jej boku pojawił się nikt inny, jak... Grzegorz Skawiński, który akompaniował jej na gitarze. Czytaj także: Agentka Chylińskiej ostro o krzywdzących plotkach. „Nie trzeba podtekstów” Artyści wystąpili razem także dwa lata później na jubileuszu 40-leciu duetu Skawiński & Tkaczyk. Wraz z muzykami Agnieszka Chylińska wykonała piosenkę „Kiedy powiem sobie dość”, która przed laty przyniosła zespołowi O.N.A. największą sławę. Po zakończonej piosence piosenkarka podziękowała publiczności i byłym członkom jej pierwszego zespołu, na co Skawiński odpowiedział prostymi słowami: „kochamy cię!”. Wydaje się, że to, co kiedyś dzieliło muzyków, jest obecnie tylko wspomnieniami, do których nie chcą już wracać. Agnieszka Chylińska w sesji dla VIVY!, grudzień 2001 Grzegorz Skawiński, VIVA! 2021 r.
Grzegorz Skawiński żałuje, że nie doczekał się dzieci. Jego wyznanie jest niezwykle poruszające
Jego hity takie jak: Pokolenie czy Ślad nucą kolejne pokolenia. Grzegorz Skawiński, lider zespołu Kombii na przestrzeni lat zyskał wielką sympatię publiczności. Co więcej, nieustannie może liczyć na pomoc od rodziny. Czy żałuje, że nigdy dam jej nie stworzył? Grzegorz Skawiński żałuje, że nie doczekał się dzieci Ukrywa się za ciemnymi okularami i rzadko zdradza szczegóły swojej codzienności. Artysta pewne kwestie woli zachować dla siebie, jednak zdarzają się wyjątki. Na łamach naszego magazynu zdradził, że bardzo żałuje, że nie doczekał się dzieci. „Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze", wyznał. Dodał jednak, że jest ojcem chrzestnym aż piątki dzieci, więc nie może narzekać na nudę. „Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej", kontynuował. „Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji", mówił Krystynie Pytlakowskiej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Połączyła ich wspólna pasja i bagaż życiowych doświadczeń. Gabriela Muskała i Zbigniew Zamachowski stworzyli idealny duet Rodzina Grzegorza Skawińskiego Muzyk przyszedł na świat 6 lipca 1954 roku w Mławie. Jego mama pochodzi z Zielunia, natomiast ojciec z Grodna. Mimo że artysta nigdy nie założył rodziny, z ciekawością przygląda się swojemu rodzeństwu. CZYTAJ TEŻ: Ich uczucie rozkwitało na oczach milionów widzów. Medialne zainteresowanie zrujnowało związek Rafała Mroczka i Anety Piotrowskiej
Przez lata nie szczędzili sobie złośliwości, pojednali się na scenie… Co poróżniło Agnieszkę Chylińską i Grzegorza Skawińskiego?
Przez niemal dekadę występowali na jednej scenie i ciężko pracowali na sukces zespołu O.N.A. Niestety nieporozumienia pomiędzy Agnieszką Chylińską oraz Grzegorzem Skawińskim ostatecznie doprowadziły do rozpadu grupy w 2003 roku. W późniejszych latach muzycy nie szczędzili sobie złośliwości oraz publicznych przytyków w swoją stronę. Jak dziś wygląda ich relacja? Od czasu rozwiązania formacji wiele się zmieniło… Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński — O.N.A Dziewięć lat. Tyle właśnie przetrwała formacja O.N.A, stworzona w latach 90. przez Grzegorza Skawińskiego oraz Waldemara Tkaczyka — z Agnieszką Chylińską jako wokalistką na czele. Gwiazda była młodsza od swoich kolegów o ponad dwie dekady, lecz ta znacząca różnica wieku przez większość czasu nie stanowiła większego problemu… Grzegorz Skawiński, Viva! 1/2021 Zespół doskonale bawił się podczas tras koncertowych, a 18-letnia wówczas Agnieszka pokochała szalone życie u boku muzyków. „Nieraz odpinaliśmy wrotki i była jazda bez trzymanki. O.N.A. była megarozrywkową ekipą, czyste szaleństwo. Zatrzymało się na koksie. I nic innego nie braliśmy, trawki też nie paliliśmy. No, może przydarzyło się LSD parę razy. I morze alkoholu, to na pewno! Głównie whisky, którą piliśmy ja i Waldek. Kraszewski nie bardzo lubił whisky, pił wódkę. A w pewnym momencie piło się wszystko. [...] Dziewczyna też łyskacza piła, nie odstawała specjalnie” — opisywali Tkaczyk i Skawińscy w swojej książce biograficznej „Królowie życia”. CZYTAJ TAKŻE: Romuald Lipko i Krzysztof Cugowski pogodzili się dopiero po latach. Dlaczego muzycy żyli w konflikcie? Jednocześnie starali się pilnować młodziutkiej gwiazdy — to ona musiała wyjść na scenę i śpiewać po każdej zakrapianej imprezie. Trzymali ją w ryzach również, jeśli chodziło o pisanie tekstów. Niektóre okazywały się bowiem zbyt mocne, stąd wymagały delikatnej korekty. „Koniec końców drobna cenzura poszła na te teksty... Tam nie chodziło o "ku...y". To po prostu były bardzo mocne teksty. Jeden powstał na nowo. '24 godziny po...'. Pamiętam, że w oryginale był to numer o jakiejś lesbijskiej randce i wszyscy przerazili się, że to jest przesada, że zbyt odważne. I Agnieszka przerobiła ten tekst na spotkanie z mężczyzną”, opisywał Skawiński. O.N.A., 23.08.2001 Agnieszka Chylińska, VIVA! grudzień 2001 Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński — rozpad zespołu O.N.A i kulisy wieloletniego konfliktu Ostatecznie grupa nie dotrwała swojej dziesiątej rocznicy. Początek roku 2003 rozpoczął się dla fanów O.N.A bardzo przykrą informacją o rozpadzie formacji z powodu „różnic artystycznych”. Agnieszka Chylińska zarzucała przyjaciołom, że nie traktują jej poważnie i nie okazali wystarczającego wsparcia psychicznego. Skawiński z kolei miał wątpliwości co do jej tekstów… W późniejszych latach stwierdził, że różnica wieku między wokalistką a resztą grupy z perspektywy czasu okazała się sporym problemem. „Od początku była nierównomierność energii między nami. 20 lat to niemało. Ona trafiła do nas w warunki szklarniowe. Skakaliśmy wokół niej – oddzielna garderoba, bo to kobieta, specjalne traktowanie, najlepsze hotelowe pokoje – i w którymś momencie poczuła, że jest gwiazdą i ma władzę. Niby ja czy Waldek pokazywaliśmy się z tyłu, ale medialnie moc była w niej. Była przez nas przez te pięć płyt otoczona profesjonalną opieką i myślę, że mogła być tym zmęczona”, mówił w rozmowie z magazynem Grazia. ZOBACZ TAKŻE: Przed laty ich konflikt obserwował cały świat. Dlaczego Joan Crawford i Bette Davis tak bardzo się nienawidziły? Artysta nie krył swojego żalu do przyjaciółki, którą wypromował na wielką gwiazdę. Z czasem napięcie między nimi zaczęło powoli opadać. „Dzisiaj przepaść między nami jest mniejsza. Ale wtedy czuliśmy, że jest głodna świata, ma silny charakter i chce sama spróbować. Powiem szczerze, że na początku był żal, że to się rozleciało. Nie widzieliśmy się 11 lat. W pewnym momencie napięcie między nami było naprawdę silne. Na początku ona bardzo krytycznie się na nasz temat wypowiadała – że daliśmy dupy, wracając do Kombii. Po tym, co sama później zrobiła, tamte słowa nabrały innego znaczenia. Ale czas nas w tej sprawie nauczył pogody. Dzisiaj to nieważne”, podkreślał w 2015 roku. Agnieszka Chylińska, VIVA! grudzień 2001 Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński — jak dziś wygląda ich relacja? Kilka dni temu minęły dwie dekady od oficjalnego rozpadu grupy O.N.A. Dziś muzycy pracują na swój sukces osobno, realizując własne projekty. Jednak Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński pojednali się w przeszłości w miejscu, które również dało początek ich przyjaźni — czyli na scenie. Podczas koncertu z okazji 20-lecia pracy artystycznej gwiazdy w 2014 roku w pewnym momencie niespodziewanie u jej boku pojawił się Skawiński, który akompaniował jej na gitarze. Dwa lata później miało miejsce 40-lecie Skawińskiego oraz Tkaczyka. Tym razem to panowie zaprosili na wspólny występ Agnieszkę, która zaśpiewała legendarny kawałek O.N.A. „Kiedy powiem sobie dość”. Dla tysięcy fanów była to przepiękna i sentymentalna podróż w przeszłość... View oEmbed on the source website W 2021 roku Grzegorz Skawiński ponownie zabrał głos w sprawie konfliktu sprzed lat. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! artysta opowiedział o tym, jak obecnie wyglądają jego relacje z wokalistką. „Niezbyt często się kontaktujemy. Ona robi swoje, a ja swoje. Ale wszystko między nami się wyprostowało. Nie wchodzimy sobie w drogę, każde idzie własną. I myślę, że to jest dobre rozwiązanie. Uważam zresztą, że nie warto w życiu się z kimś kłócić, bo szkoda na to czasu. Staram się nie poświęcać dni na złe myśli. Chociaż oczywiście czasem miewam takie. Wtedy uciekam. Ale nie do lasu, bo las mam tuż przy domu. Uciekam w malowanie i uciekam w muzykę”, przyznał wówczas. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Urszula i Tomasz Kujawski: „Mamy za sobą wiele zakrętów, ale na szczęście udało nam się pozbierać” Czy jest szansa, abyśmy znów ujrzeli członków O.N.A na jednej scenie? Na tą chwilę trudno stwierdzić… Cieszymy się jednak, że artyści zdecydowali się podać sobie dłonie po latach. Agnieszka Chylińska, Grzegorz Skawiński, Waldemar Tkaczyk, Warszawa, 1997 Źródło: Rozrywka.dziennik.pl, Party.pl, Pomponik.pl Grzegorz Skawiński, Viva! 1/2021
Grzegorz Skawiński obiecał sobie odstawić alkohol: „Nie chcę prowokować niektórych zachowań”
To nie pierwszy raz, gdy artysta pragnie pozostać abstynentem
Na początku lipca lider zespołu Kombii skończy 68 lat. „Dobrze się trzymam - statywu od mikrofonu”, żartował w najnowszym wywiadzie Grzegorz Skawiński, ale prawda jest taka, że piosenkarz bardzo dba o swoje zdrowie. Z tego powodu zrezygnował po raz kolejny z alkoholu. Grzegorz Skawiński o swoim zdrowiu i używkach Kilka dni temu Grzegorz Skawiński odpadł z programu Mask Singers. Artysta opowiedział wtedy dziennikarzowi Faktu, że po raz kolejny w swoim życiu, zawarł sam ze sobą specyficzną umowę… „Prowadzę się w miarę dobrze. Siódmy miesiąc nie piję już alkoholu. W ogóle - nawet jednej szklaneczki whisky na tydzień. Ale nie wiem, czy się czuję z tym dobrze, bo jednak cóż, ciągnie wilka do lasu”, wyznał Filipowi Borowiakowi. Dlaczego gwiazdor uznał takie rozwiązanie za najwłaściwsze właśnie teraz? „Postawiłem sobie takie wyzwanie z pobudek zdrowotnych. Chcę, żeby wątroba i serce były zdrowe. I nie chcę prowokować niektórych zachowań. Dlatego staram się prowadzić, na tyle, na ile możliwe będąc rock'n'rolowcem, zdrowy tryb życia”, wytłumaczył Faktowi. Dodał też, że nie wie, jak długo uda mu się pozostać abstynentem. Czytaj także: Alkoholizm, depresja, pobyt w domu dziecka. Złamane życie Elżbiety Czyżewskiej Grzegorz Skawiński, VIVA! styczeń 2021 Archiwalne wypowiedzi Grzegorza Skawińskiego o alkoholu i papierosach To nie pierwszy raz, gdy frontman Kombii założył się sam ze sobą, że uda mu się żyć bez zimnych drinków. Już w styczniu 2021 roku opowiadał VIVIE! o podobnym planie. „Ostatnio siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem sobie totalny detoks. A teraz pozwalam sobie na szklaneczkę whisky raz w tygodniu. Okazuje się, że alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić. Kiedyś nie wyobrażałem sobie, że można się dobrze bawić bez alkoholu, bez whisky, bez wina czy czegokolwiek”, przyznawał Krystynie Pytlakowskiej. Szczerze wyznał także, że w jego ręce wpadały różne używki, ale nigdy nie uzależnił się od niczego, co można palić. „Różnych rzeczy próbowałem w życiu. Wydaje mi się, że wszystko jest dla ludzi, tylko niektórzy gdzieś w to grzęzną. Ja mam taką naturę, która się nie uzależnia, jestem w stanie powiedzieć z dnia na dzień: „Nie i koniec””, podkreślił. Panu Grzegorzowi życzymy dużo dużo zdrowia! PRZECZYTAJ CAŁY WYWIAD VIVY!: Grzegorz Skawiński: „Nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są emocje, które muszę namalować”. Wokalista powiedział też szczerze o depresji i konflikcie z Agnieszką Chylińską
Grzegorz Skawiński: „Trudno przyjmować ze spokojem to, co każdego z nas przecież czeka”
Do niedawna muzyka była całym jego światem. Dziś jest nim także malarstwo. Z tego, co podczas pandemii okazało się jego wybawieniem i o tym, dlaczego ten rok będzie dla niego wyjątkowy, Grzegorz Skawiński opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Wierzysz, że pandemia się w końcu wycofa? Trudno mi powiedzieć. Może trochę mniej ją przeżywamy, bo się przyzwyczailiśmy do niej i nie reagujemy już takim strachem jak na początku. Ale noszę maseczkę, zaszczepiłem się na grypę i pneumokoki, dezynfekuję ręce. Noszę nawet przy sobie pojemniczek z płynem dezynfekcyjnym. A kiedy nadejdzie pora, zaszczepię się przeciw covidowi. Dlatego, że mimo wszystko lubisz żyć? Oczywiście, życie bardzo kocham. I wierzę, że nasza misja jest do zrobienia teraz, dzisiaj i jutro, a nie gdzieś tam w przyszłym życiu. Zresztą zostawmy kwestię wiary na boku. Boisz się upływu czasu? Sam nie wiem. Z jednej strony godzę się z nim, ale z drugiej…Każdy boi się czasu i kresu, bo trudno, żeby przyjmować ze spokojem to, co każdego z nas przecież czeka. Dlatego warto, żebyśmy coś zostawili po sobie: muzykę czy obrazy, wiersze albo rzeźby, architekturę itd. Dzięki temu stajemy się nieśmiertelni. Czy zauważyłeś, że w tym roku w Twoim wieku są dwie szóstki? 66? A właściwie trzy, bo urodziłem się szóstego lipca. Nie chcę być jednak przesądny i nie myślę o tym, że to jakiś znak dla mnie, chociaż moje koleżanki, które bawią się w numerologię, wyczytały w mojej dacie urodzenia, że dla mnie 2021 rok będzie nowym początkiem. Ciekawe, jak będzie on się objawiał. I początkiem nowego początku jest tatuaż, który sobie zrobiłeś na głowie? Musiałem zakryć ten stary, bo mi się nie podobał. Przez 20 lat się nieco zestarzał, a teraz jest już nowa technika robienia tatuaży. Postanowiłem więc zrobić sobie taki z motywami witrażowymi, odrysowanymi grubą kreską, przypominający moje obrazy. Dzięki temu mam je zawsze przy sobie. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 14 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
Grzegorz Skawiński: „Siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem totalny detoks”
„Alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić”
Muzyk legendarnej grupy Kombi, Grzegorz Skawiński, już kilka lat temu wyznał, że stara się ograniczać alkohol. Mówił jednak wprost, że w tej branży nie jest to takie proste. Dziś w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA! opowiedział o tym, jak dziś radzi sobie z „rozrywkowym stylem życia”. Grzegorz Skawiński o alkoholu i używkach Bardzo byłeś związany też ze swoją mamą. I ciągle jest to dla mnie ważna osoba. Bardzo chciałbym się teraz z nią spotkać. I powiedzieć: „No widzisz, poradziłem sobie, a ty się tak o mnie bałaś”. Pamiętam, że obawiała się, czy będziesz mógł zarobić na swoje utrzymanie. Teraz przeżywałaby pewnie na nowo ten lęk o Ciebie. Bo teraz wszystko się zmieniło i nie wiem, jak to dalej będzie. Na szczęście mam tantiemy autorskie i kompozytorskie – w tej chwili z tego żyję. Zdaję sobie jednak sprawę, że większość ludzi z branży nie zarabia nic, na przykład w ZAiKS-ie, i jest im naprawdę bardzo ciężko. Ja też lekko nie mam, ale postanowiłem nie narzekać, bo to byłoby niesprawiedliwe. I nadal nie pijesz i trzymasz się z daleka od dragów? Czasami napiję się dla przyjemności, ale ostatnio siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem sobie totalny detoks. A teraz pozwalam sobie na szklaneczkę whisky raz w tygodniu. Okazuje się, że alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić. Kiedyś nie wyobrażałem sobie, że można się dobrze bawić bez alkoholu, bez whisky, bez wina czy czegokolwiek. Czy bez jointa. Nie, akurat jeśli chodzi o palenie, nigdy nie paliłem papierosów, marihuany też nie. Próbowałem, ale nie wszedłem w to, bo nie umiem się zaciągać. Mam to już za sobą, przetestowałem, wiem, o co chodzi, nie potrzebuję, nie uzależniłem się. Nie? A co to było, koka, hera… Różnych rzeczy próbowałem w życiu. Wydaje mi się, że wszystko jest dla ludzi, tylko niektórzy gdzieś w to grzęzną. Ja mam taką naturę, która się nie uzależnia, jestem w stanie powiedzieć z dnia na dzień: „Nie i koniec”. W ogóle nie potrafię sobie wyobrazić Twojego życia w tym dużym domu. Nie czujesz się w nim samotny? Nie, bo to bliźniak, za ścianą mam więc bliskich. Kiedy tylko zechcę, możemy się spotkać i porozmawiać. Poza tym lubię być sam, mieć własny rytm życia i spraw. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 14 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
Grzegorz Skawiński szczerze o depresji: „Nikomu nie życzę podobnych stanów”
„To naprawdę ciężka choroba, ale niedoceniana i niezrozumiana w społeczeństwie”
Przed kilku laty mówił, że ma wewnętrzny imperatyw tworzenia. Muzyki, malarstwa. I że gdyby nie robił nic przez rok, skończyłoby się to dla niego nawrotem depresji. Z tego, co podczas pandemii okazało się jego wybawieniem, Grzegorz Skawiński spowiada się Krystynie Pytlakowskiej. Grzegorz Skawiński w wywiadzie VIVY! Kiedy rozmawialiśmy pięć lat temu, mówiłeś, że bez pracy nie możesz żyć, że jest ona dla Ciebie wszystkim. Ale wiele się zmieniło, mamy pandemię. Zastanawiam się więc, jak teraz żyjesz. Jak większość muzyków. Jesteśmy w zasadzie bezrobotni. Zwłaszcza jeśli chodzi o koncerty. Ale w studiu robimy różne rzeczy zawodowe, udało nam się na przykład dokończyć płytę, pierwszą od sześciu lat. Jaki ma tytuł? Jeszcze nie wiemy, nie znamy jeszcze konkretnej daty, kiedy ten album się ukaże. Jedno, co mogę powiedzieć, to jest to zupełnie nowa muzyka. Nie chcemy tej płyty wydawać w momencie, kiedy wszyscy są zainteresowani czymś innym, na przykład nawrotem pandemii czy protestami ulicznymi. Chcielibyśmy, żeby ukazała się wtedy, kiedy wzbudzi jakieś zainteresowanie. I to ona będzie wydarzeniem, a nie tylko tłem… Ale sytuacja w kraju jest dynamiczna i pewnie niełatwo będzie się wstrzelić. Ale Ty jesteś z dala od polityki. Zawsze to podkreślałeś. Tak, chociaż mam swoje zdecydowane zdanie. Staram się jednak unikać tego politycznego bagienka. Pięć lat temu powiedziałeś, że jeżeli nic nie będziesz robił i gdybyś musiał mieć rok przerwy, skończyłoby się to u Ciebie depresją. Dlatego zawsze musisz działać na niwie artystycznej. To prawda, chociaż niekoniecznie musi to być muzyka. Sposobem na stargane nerwy jest też malowanie – to moja druga pasja. Ale w czasie pandemii czasami wysuwa się na pierwsze miejsce. To jest Twoja obrona przed depresją? Na pewno. Miałem do czynienia z depresją i nikomu nie życzę podobnych stanów. Niektórzy nawet przegrywają w walce z tą chorobą. I popełniają samobójstwa. To masz na myśli? To również. Podkreślam, że to naprawdę ciężka choroba, ale niedoceniana i niezrozumiana w społeczeństwie. Wiele osób ją bagatelizuje. Mówią: „Mam depresję”, a tak naprawdę to są wkurzeni na rzeczywistość i nie mają ochoty na radosne zabawy. A za chwilę zły nastrój im mija. Tymczasem prawdziwa depresja paraliżuje całkowicie. To jest tak, że nic człowieka nie interesuje, że nie jest w stanie niczego z siebie dać innym. Ale nie chcę się spowiadać na ten temat. Każdy wywiad jest swego rodzaju spowiedzią. Tak, z pewnością… Ale powody, okoliczności zdecydowanie zachowam dla siebie. Mówi się, że artysta powinien mieć depresję, bo wtedy tworzy z prawdziwymi emocjami i cierpieniem. A ja myślę, że prawdziwi artyści zawsze tworzą z prawdziwymi emocjami. Nawet jeśli niesie ich fala sukcesu. Ja niekoniecznie muszę popadać w depresję, żeby napisać czy namalować coś dobrego. Smutne piosenki powstają paradoksalnie wtedy, kiedy wcale nie jestem przygnębiony. A nawet kiedy sukces daje mi power i rozjaśnia aurę wokół mnie. Odskocznią od depresji była też dla Ciebie budowa domu. Czy już ją zakończyłeś? Szczęśliwie tak. Mieszkam w nim i nawet przestałem go traktować jako nowe miejsce. Jestem tu urządzony, osadzony, dobrze się w nim czuję i mam poczucie bezpieczeństwa. No i mieszkam w tym mieście, które zawsze było mi bliskie. Tyle tylko, że covid też Trójmiasta nie oszczędza, a to sprawia, że ludzie żyją w strachu i smutku. To pandemia spowodowała, że poczułem się gorzej. Ale dotyka ona wszystkich, choć to żadne pocieszenie. Kiedy jednak myślę, co się dzieje, dochodzę do wniosku, że epidemia jest czymś w rodzaju kary za lata nadmiernego konsumpcjonizmu, jaki dotyczy ludzkości. Ludziom od dobrobytu poprzewracało się w głowach i musiało wreszcie zdarzyć się coś, co przywróci podstawowy porządek rzeczy. Zdałem sobie sprawę, że my, ludzie, jesteśmy tylko częścią różnych zjawisk dziejących się na Ziemi. Jesteśmy tylko cząstką jakiejś układanki, a nie władcami tej planety, jak nam się czasami wydaje. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 14 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
Po konflikcie nie ma śladu? Grzegorz Skawiński szczerze o relacjach z Agnieszką Chylińską!
Po konflikcie nie ma ani śladu. Agnieszka Chylińska przez dziewięć lat była wokalistką stworzonej przez Grzegorza Skawińskiego i Waldemara Tkaczyka grupy O.N.A. Niestety między Chylińską a Skawińskim doszło do nieporozumienia, które doprowadziło do rozpadu zespołu. Jak dziś wyglądają ich relacje? Zdradza Grzegorz Skawiński w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. Grzegorz Skawiński o relacjach z Agnieszką Chylińską „Od początku była nierównomierność energii między nami. 20 lat to niemało. Ona trafiła do nas w warunki szklarniowe. Skakaliśmy wokół niej – oddzielna garderoba, bo to kobieta, specjalne traktowanie, najlepsze hotelowe pokoje – i w którymś momencie poczuła, że jest gwiazdą i ma władzę. Niby ja czy Waldek pokazywaliśmy się z tyłu, ale medialnie moc była w niej. Była przez nas przez te pięć płyt otoczona profesjonalną opieką i myślę, że mogła być tym zmęczona”, mówił przed laty Grzegorz Skawiński w rozmowie z Grazią. Zdaniem lidera zespołu Kombi problemem była przede wszystkim zbyt duża różnica wieku między artystką a resztą grupy, co doprowadzało do spięć i nieporozumień. Do publicznego pojednania Agnieszki Chylińskiej i Grzegorza Skawińskiego doszło w 2014 roku. Na scenie koncertu Top Trendy Agnieszka Chylińska świętowała 20-lecie swojej pracy artystycznej. Podczas wykonywania piosenki Wybaczam ci na scenie dołączył do niej Skawiński. Dziś po konflikcie sprzed lat nie ma śladu. Jak wyglądają obecnie relacje Grzegorza Skawińskiego z Agnieszką Chylińską sam wokalista wyjawił w rozmowie z Krystyną Pytlakowska dla magazynu VIVA!: „Niezbyt często się kontaktujemy. Ona robi swoje, a ja swoje. Ale wszystko między nami się wyprostowało. Nie wchodzimy sobie w drogę, każde idzie własną. I myślę, że to jest dobre rozwiązanie. Uważam zresztą, że nie warto w życiu się z kimś kłócić, bo szkoda na to czasu. Staram się nie poświęcać dni na złe myśli. Chociaż oczywiście czasem miewam takie. Wtedy uciekam. Ale nie do lasu, bo las mam tuż przy domu. Uciekam w malowanie i uciekam w muzykę. Teraz od nowa malowanie stało się dla mnie głównym zajęciem. W listopadzie miał się odbyć nawet mój wernisaż, ale z wiadomych względów nie mogło dojść do niego. Mam jednak w planach pokazanie wystawy w Poznaniu, Warszawie i Trójmieście. I bardzo wszystkich zapraszam. Powiem tylko tyle, że malowanie dało mi niesamowitą siłę i jest świetną terapią”. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 14 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
Dlaczego nie ma dzieci i co jest najważniejsze w życiu? Grzegorz Skawiński ujawnia swoje tajemnice
Spowiedzi rockmana wysłuchała Krystyna Pytlakowska
Mimo ogromnej popularności Grzegorzowi Skawińskiemu udaje się zachować prywatność w wielu sferach. Rzadko zwierza się z tego, jak wygląda jego życie poza muzyką. O tym, czy czuje się samotny, czy rodzi się w nim instynkt ojcowski i co jest najważniejsze w życiu, Grzegorz Skawiński spowiada się Krystynie Pytlakowskiej. Grzegorz Skawiński o życiu prywatnym W ogóle nie potrafię sobie wyobrazić Twojego życia w tym dużym domu. Nie czujesz się w nim samotny? Nie, bo to bliźniak, za ścianą mam więc bliskich. Kiedy tylko zechcę, możemy się spotkać i porozmawiać. Poza tym lubię być sam, mieć własny rytm życia i spraw. A przybyło Ci chrześniaków, na których wyładowujesz swój instynkt ojcowski? Niczego nie wyładowuję, wyładować to można na przykład węgiel… ha, ha, ha! Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej. Fajnie, gdy dziecko dorasta i staje się kumplem? Bardzo fajnie. Można wyjaśnić wiele spraw niemal w dorosły sposób i już cię rozumie. Żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze. A co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu? Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji. I Waldku Tkaczyku? Od początku łączyła nas wspólna pasja do muzyki. Założyliśmy razem pierwszy zespół rockowy, Kameleon. Przyjaciel od ilu lat? Od pięćdziesięciu? Coś koło tego. Poznaliśmy się w ogólniaku, no i gramy do dzisiaj. To jest niesamowite, bo drogi ludzi się rozchodzą, ich życia się rozchodzą. A Wy trwacie razem. Właśnie, a nam jakoś się udało, to jest nieprawdopodobne, mimo że jesteśmy przecież zupełnie innymi ludźmi, każdy z nas ma swoje sprawy. Macie inne życia. On ma inne życie, trójkę dzieci, rodzinę, wszystko inaczej. Ale łączy nas chyba jednak przyjaźń mimo wszystko, a przede wszystkim zespół, sztuka, muzyka, wspólne granie. Poza tym staramy się o higienę psychiczną i poza pracą raczej odpoczywamy od siebie... Nigdy się nie pokłóciliście? O, kłócimy się często, ale chyba nigdy nie pokłóciliśmy się tak na dobre. Choć „kłócimy” to złe słowo, są to raczej spory, kłótnia to już coś poważniejszego. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn jest dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 14 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
Andrzej Piaseczny w samej bieliźnie na planie nowego teledysku!
Światło dzienne ujrzał właśnie najnowszy utwór Andrzeja Piasecznego, Przeczytaj mnie. Towarzyszy mu odważny teledysk, w którym muzyk wystąpił w samej bieliźnie. Pokazał w nim "ciało dorosłego mężczyzny, pełne niedoskonałości i śladów życia". Trudno się z tym zgodzić, ponieważ sylwetka 49-letniego artysty jest naprawdę imponująca. Zobacz zdjęcia z planu nowego teledysku Andrzeja Piasecznego! Andrzej Piaseczny wydał nowy utwór. "Przeczytaj mnie" ujrzało światło dzienne Andrzej Piaseczny to jeden z najpopularniejszych artystów na polskiej scenie muzycznej. Karierę zaczynał jako aktor, jednak szybko odnalazł swoje powołanie w innej dziedzinie sztuki. Przez pierwsze pięć lat jego istnienia był wokalistą zespołu Mafia. Z pop-rockową kapelą wydał trzy albumy studyjne. W 1998 roku postanowił jednak rozpocząć karierę solową. Na swoim koncie ma 11 krążków, z czego większość pokryła się platyną. 9 października światło dzienne ujrzał najnowszy utwór Andrzeja Piasecznego, zatytułowany Przeczytaj mnie. Muzykę skomponowała Kasia Lisowska, natomiast tekst wyszedł spod pióra samego Piaska. Na tym jego wkład artystyczny jednak się nie kończy. Muzyk nie tylko wystąpił w teledysku do utworu, ale także napisał jego scenariusz oraz go wyreżyserował. "Tym razem światło, w jakim chciałbym pokazać moje słowa, postanowiłem powiększyć o obraz własnego pomysłu. Do jego realizacji zaprosiłem troje artystów, plastyków. Jaśmina Parkita, Zuza Milewska i Mateusz Pięta malują to światło w sposób dosłowny", mówi o swoim najnowszym dziele. Do współpracy Andrzej Piaseczny zaprosił także Grzegorza Skawińskiego, który nagrał do utworu gitarowe solo. Andrzej Piaseczny w samej bieliźnie na planie nowego teledysku W teledysku do Przeczytaj mnie artyści malują na ciele Andrzeja Piasecznego. To właśnie dlatego muzyk wystąpił w nim w samej bieliźnie. "Ciało dorosłego mężczyzny, pełne niedoskonałości i śladów życia, zapisują własnym obrazem. Choć trwa on jedynie moment, to przecież zostanie jak każda znacząca, miniona chwila", napisał Piasek w komentarzu do swojego najnowszego dzieła. Większość fanek z pewnością nie zgodzi się ze skromnymi słowami muzyka o swoim ciele. Andrzej Piaseczny zdecydowanie ma się czym pochwalić. Od razu widać, że 49-letni artysta dba zarówno o swoje zdrowie, jak i sylwetkę. Teledysk można obejrzeć na oficjalnym kanale muzyka na YouTube. "Przeczytaj mnie, przyjrzyj się, dostrzeż. Spokojnie, powoli, dokładnie. W świecie krzyczącym jednoznacznością, znakami uproszczeń, spychającym delikatność gdzieś daleko poza widoczne, miej odwagę zobaczyć. Dostrzeż szczegół, element. To, że nie rzuca się w oczy, nie stanowi o jego mniejszej wadze. Czasem właśnie on jest definicją tego, na co patrzysz. Bądź czuły, bądź wrażliwy. Miej odwagę delikatności równej w sile wyjściu na barykady. Przeczytaj ze mnie ślad każdego dobrego i złego słowa oraz czynu. Jest zapisany dokładnie tak jak w Tobie". View oEmbed on the source website
Grzegorz Skawiński ujawnił pikantny sekret Agnieszki Chylińskiej z młodości! Narkotyki, alkohol i... wątek homoseksualny!
W to, że młodość Agnieszki Chylińskiej była burzliwa, nie wątpi nikt. Wokalistka nieistniejącej już grupy O.N.A. wielokrotnie podkreślała, że gdy zaczynała karierę, obce było jej pojęcie grzecznej i spokojnej nastolatki. Narkotyki, alkohol i rock'n'roll – tak można podsumować to, co działo we wczesnym etapie życia dzisiejszej legendy rocka. Do tych wspomnień w książce „Królowie życia” powrócili założyciele jednej z najważniejszej rockowych grup lat 90.: Grzegorz Skawiński i Waldemar Tkaczyk. Ich wyznania są naprawdę pikantne! Zobacz też: Zawsze szczera do bólu. Oto najbardziej ostre cytaty Agnieszki Chylińskiej O.N.A., czyli narkotyki, alkohol i rock'n'roll To, że w życiu muzyków O.N.A. ważną rolę odgrywał alkohol i narkotyki, nie dziwi nikogo. Podkreślała to wiele razy sama Agnieszka Chylińska w wywiadach w pierwszej dekadzie XXI wieku. Jednak Grzegorz Skawiński i Waldemar Tkaczyk nie dość, że ujawnili w książce „Królowie życia”, że wszyscy członkowie grupy rozsmakowywali się w whiskey, to jeszcze zdradzili, że teksty, które były pisane na drugą płytę przez Agnieszkę Chylińską... musiały zostać ocenzurowane ze względu na zawarty w nich wątek lesbijski! Poniżej fragment książki, w którym muzycy opowiadają o błyskotliwej karierze grupy i tym, co działo się poza sceną. Waldemar: Kiedy weszło O.N.A., wszystko się zmieniło. Ale też po wykonanym przez nas zabiegu wejścia na salony w kapturach. Dziennikarze wtedy zgłupieli, branża zresztą podobnie. Opowiem o dwóch wypadkach: miałem prywatne telefony po debiucie singla w radiu i po tym, jak się wydało, kto jest kto. Pierwszym, który zadzwonił, był Grzegorz Ciechowski, bo znaliśmy się z nim bardzo dobrze z wcześniejszych czasów. Słuchaj, niesamowita historia! Ale żeście wykonali numer! Jak ta wokalistka śpiewa, zespoół gra... genialnie! Potem z płyty na płytę udzielał nam prywatnych rad. Mówił: Słuchaj, Agnieszka idzie w takim kierunku… To chyba nie jest dla was dobra droga. Jeśli masz jakiś wpływ, napisz coś innego.Takie rozmowy prowadziliśmy. Przyjaźniliście się? W.: Jakoś specjalnie nie, utrzymywaliśmy kontakty czysto zawodowe. A drugim kolesiem był Janek Borysewicz, który już poleciał z krótkiej piłki: Kur*a! Ale żeście wy*ebali numer! Jak to słyszę – młoda ryczy, gitarzysta zapier*ala. Czas się zwijać chyba, bo młodzi atakują! Nie mam tu co grać! I okazuje się, że to wy! Tak to było – ludzie dali się wpuścić. Wystarczyło nie dać ludziom sugestii. Jak się potem wydało, kto za tym stoi, wszyscy musieli tę żabę połknąć. No i się skupiło na tym, że to Agnieszka, Agnieszka, Agnieszka… Myśmy zresztą specjalnie ją wypychali na pierwszy front. Zniknęliśmy. A jak ona się z tym czuła? W.: Podobnie jak czuje się z tym dzisiaj. Ma specyficzny charakter, zna swoją wartość. Z jednej strony jest buntownicza, z drugiej – wycofana, bo nie bryluje na salonach, nie bywa, zawsze trochę z dala od ludzi, skupiona na tym, co robi, na muzyce. Ona się w tym dobrze odnalazła, bo przecież prowadziła koncerty. Grzesiek nie musiał za nią zapowiadać, jak Łosowski za Grześka… To był normalny zespół z wokalistką jako naturalną liderką. Potem walnęliśmy drugą płytę, moim zdaniem naszą najlepszą, czyli „Bzzzzz”, idąc za ciosem. Już wtedy ociągaliśmy się z wysłaniem demo do wytwórni, robiąc je trochę na kolanie, nawet chyba nie ze wszystkimi numerami. Taśma demo poszła do nich w dniu, w którym pojechaliśmy nagrywać album do Wisły. Wchodzimy do studia, rozstawiamy instrumenty, przygotowujemy się, a tu telefon z Warszawy od dyrektorki Małgorzaty Maliszewskiej, że absolutnie te teksty nie mogą przejść, bo to jest rzeźnia. Krwotok. Że zaraz przyjadą i będziemy rozmawiać. Grzegorz: Krwotok, tak to nie może być!, zadzwoniła i powiedziała. Zrobiliśmy naradę. Czuliśmy się wtedy już bardzo silni, dlatego przekazaliśmy, że w takim razie nagramy tę płytę dla kogo innego. Nazajutrz przyjechał Andrzej Wojciechowski (właściciel wytwoĀLrni MJM Music PL –przyp. aut.) łagodzić sprawę. Małgorzata się wtedy uniosła i takie tam. A my swoje. Koniec końców, drobna cenzura poszła na te teksty… Tam nie chodziło o „kurwy”, to były po prostu bardzo mocne teksty. W.: Czysta kosmetyka. Na pewno nie pisaliśmy tekstów od nowa. G.: Jeden powstał na nowo, „24 godziny po…”. Pamiętam, że w oryginale był to numer o jakiejś lesbijskiej randce i przerazili się, że to jest przesada, że zbyt odważne. I Agnieszka przerobiła ten tekst na spotkanie z mężczyzną. Wiesz, to też świadczyło o niej, że nie bała się żadnego tematu, waliła między oczy. Zaparliśmy się i bardzo dobrze! Gdybyśmy tę płytę bardzo mocno ocenzurowali, nie byłaby najlepszą w dyskografi i O.N.A. Podwójna platyna, która wisi u mnie w domu na ścianie, świadczy o tym, że mieliśmy rację. Zresztą album został znakomicie przyjęty przez krytykę i oczywiście przez publiczność. Z tej płyty pochodzi chyba nasz największy przebój „Kiedy powiem sobie dość”. Grzegorz Skawiński i Agnieszka Chylińska na gali Fryderyków odbierają statuetkę dla najlepszego zespołu, kwiecień 1997 A jak wasza wokalistka radziła sobie z powszechnym obowiązkiem edukacyjnym? G.: Pojawiły się drobne kłopoty, chyba raz zmieniła szkołę. Kiedy zaczęliśmy grać regularne próby, udzielać się promocyjnie, poprosiła, bym poszedł do szkoły porozmawiać z wychowawczynią. Chodziło o to, by spojrzeli na nią łaskawszym okiem. Poszedłem i mówię, że też jestem pedagogiem, że proszę, by grono nauczycielskie wykazało większą wyrozumiałość w stosunku do Agnieszki, która stoi u progu wielkich wydarzeń w swoim życiu, wielkiej kariery… Co, jak się potem okazało, było prawdą! Z panią dyrektor było łatwiej, z wychowawczynią… trudniej. Jakbym do ściany mówił. Patrzyła na mnie jak na zjawisko. Robiłem, co mogłem, ale z mizernym skutkiem. Pewnie te panie do dziś wspominają tę rozmowę i opowiadają, jak wspaniałą dziewczyną była „ta Chylińska”. (śmiech) A tymczasem obie przyłożyły łapę do tego, by ją pogrążyć w tamtym czasie. A czemu ojciec nie poszedł? G.: Też chodził, ale chodziło o to, że ja byłem Grzegorzem Skawińskim z Kombi. Ale to niewiele albo nic nie dało. W.: Mówimy im, że obaj mamy dyplomy magistrów pedagogiki, że liznęliśmy temat z tamtej strony, że mieliśmy podobne doświadczenia w Mławie. Ale – jak Grzesiek mówi – grochem o ścianę. Czy wasza wokalistka w ogóle zrobiła maturę? W.: Nie zrobiła. To jednak nie jest najważniejsze. Bo my, mimo że pokończyliśmy szkoły, włącznie z wyższą, zrobiliśmy to z określonych względów. Uciekając przed wojskiem albo by zrobić większą karierę niż w Mławie. Szkoła była epizodem. Mamy dyplomy, co nie zmienia naszego stosunku do nauczycieli, że tego się nie da przejść. Wizyta Grześka u nauczycielki Agnieszki tylko ją podbudowała, potwierdzając, jak jest ważna. W.: Nie wiedzieliśmy, że ona to powie na gali Fryderyków. A tu je*! Poszło. Myślę, że musiało to w niej od dawna i bardzo głęboko siedzieć. Dziewczyna inteligentna, umiejąca pięknie pisać, niszczona przez nauczycieli. Nie przeszła przez sito nieudaczników, muszę tak to nazwać, bo nie widzieli jej talentu! G.: Jeśli w szkole pojawia się taka osoba, należy jej pomóc i pielęgnować ten talent. Przecież nie stopień z matematyki zadecyduje, kim ta osoba będzie w życiu! Widać, jaką krzywdę jej zrobili ci nauczyciele. Co to za szkoła, która tylko egzekwuje, nakazuje, każe się rozliczać, a nie pomaga. Ten system kompletnie nie wyczuł tego, z kim ma do czynienia. Przez to samo my przechodziliśmy w ogólniaku w Mławie. W.: Słowa, które padły ze sceny, zapoczątkowały ogólnonarodową dyskusję! Pamiętam, że oglądałem „Klan” (popularny serial telewizyjny polskiej produkcji – przyp. red.) i w jednym z odcinków pojawił się wątek zbuntowanej córki z problemami w szkole… Scenarzyści pociągnęli ten wątek. G.: Wtedy Agnieszka została uznana przez media i fanów za prawdziwą buntowniczkę. Trzeba też przyznać, że miała wiele odwagi cywilnej, bo nie każdemu się zdarzy, by coś podobnego powiedzieć przed takim audytorium i relacjonującymi wszystko na żywo kamerami. A wasza reakcja? Zajebiście, że to powiedziała? G.: Oczywiście! (śmiech) W.: Jako zespół na fali byliśmy do przodu, buntowniczo nastawieni do wszystkiego. Śmialiśmy się. G.: Olewaliśmy wszystko, system i w ogóle. Okazało się, że jak gdzieś osiągasz sukces, przynajmniej przez jakiś czas większość rzeczy się kręci wokół ciebie, a nie ty wokół nich. W.: Zrobił się szum. W ciągu paru dni sprzedaliśmy pięćdziesiąt tysięcy płyt! To był ten przypadek, kiedy skandal pomógł w promocji płyty i zespołu. Tym bardziej że wtedy statut Fryderyków był zupełnie inny. G.: No był inny. Miały dużo większy prestiż i uznanie w branży. A czy ona zrobiła to spontanicznie, czy miała zaplanowane? G.: Tego to nikt nie wie. Ale myślę, że nosiła to w sobie. Na gali wtedy poszła iskra i bum! Nie rozmawialiście na ten temat później? W.: Ale super jebnęłaś. I tyle. Zabawne, że my, dwa razy starsi od niej, pedagodzy, uznaliśmy to za fajne i potrzebne. Role się odwróciły. Fragment pochodzi z książki „Królowie życie” Waldemara Tkaczyka i Grzegorza Skawińskiego, która ukazała się na rynku nakładem wydawnictwa Edipresse książki. Polecamy też: Już nie blond piękność. Agnieszka Chylińska wraca do drapieżnego wizerunku