To miejsce w Polsce wygląda jak bajkowa kraina. Jest niesamowite niczym sceneria w "Opowieściach z Narnii"
Wyobraź sobie miejsce, gdzie natura tworzy niezwykłe, kamienne labirynty, a każdy krok prowadzi cię głębiej w świat pełen tajemnic i niezapomnianych widoków. Góry Stołowe to nie tylko jeden z najpiękniejszych zakątków Polski, ale także kraina, która zainspirowała filmowców do stworzenia magicznych światów, takich jak te z "Opowieści z Narnii". Jeśli pragniesz poczuć się jak bohater baśni, wędrując po niesamowitych formacjach skalnych, z dala od zgiełku, to właśnie tutaj znajdziesz taką możliwość. Odkryj tajemnice, które kryją się za każdą skałą i poznaj sekrety tego niezwykłego regionu.
Filmowe Plenery Gór Stołowych w „Opowieściach z Narnii” Choć większość zdjęć do ekranizacji „Opowieści z Narnii” powstała w Słowenii, to jednak Góry Stołowe również odegrały ważną rolę w tej produkcji. W pierwszej części filmu, „Lew, Czarownica i Stara Szafa”, ekipa filmowa użyła zdjęć z Błędnych Skał, które zostały wykorzystane do stworzenia efektów za pomocą technologii komputerowych. Z czasem jednak reżyser Andrew Adamson zdecydował się wrócić do Polski z pełną obsadą, by nakręcić kolejne ujęcia w „Księciu Kaspianie”. To właśnie w Skalnym Labiryncie Gór Stołowych powstały sceny, w których Łucja po raz pierwszy spotyka lwa Aslana. W tej scenie, otoczenie pełne skalnych grzybów, kurzej stopki, szczelin i blokowisk wprowadza widza w niezwykły, baśniowy klimat, który doskonale komponuje się z fabułą filmu. Warto dodać, że filmowcy dołożyli wszelkich starań, by plener wyglądał idealnie. W okolicznych lasach posprzątali szyszki i doklejali do drzew liście, by jeszcze bardziej podkreślić magiczną atmosferę tego miejsca. Efekty tego wysiłku można zobaczyć na ekranie, kiedy te niezwykłe formacje skalne stają się tłem dla niezwykłych przygód rodzeństwa Pevensie. Góry Stołowe – kraina zatrzymana w czasie Góry Stołowe to nie tylko filmowa sceneria, ale także miejsce pełne naturalnych skarbów. Mają one wyjątkową budowę geologiczną, są jedynym masywem górskim w Polsce o strukturze płytowej. Ich płaskie szczyty i charakterystyczne formacje skalne przypominają nieziemskie krajobrazy. Góry Stołowe urzekają nie tylko swoją tajemniczością, ale także pięknem, które zmienia się w zależności od pory roku. Latem i jesienią turyści mogą podziwiać zapierające dech w piersiach widoki, natomiast zimą, gdy śnieg pokrywa wierzchołki gór, ich tajemniczość jest jeszcze większa. Góry Stołowe to także miejsce, w którym każdy znajdzie coś dla siebie – od wspinaczki po malowniczych trasach, aż po relaks wśród naturalnych formacji skalnych. Największe atrakcje Gór Stołowych Jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów w Górach Stołowych jest Szczeliniec Wielki – najwyższy szczyt Gór Stołowych (919 m n.p.m.), na który prowadzi popularna trasa turystyczna. Z tego miejsca roztacza się niezapomniana panorama na Sudety i czeskie Góry Orlickie. Warto odwiedzić także Błędne Skały – naturalny labirynt, który był wspominaną wcześniej inspiracją dla filmowców. Na szczególną uwagę zasługują również Skalne Grzyby – formacje przypominające grzyby, które stanowią jedną z bardziej malowniczych atrakcji regionu. Dla miłośników historii w Górach Stołowych gratką będzie Fort Karola – XVIII-wieczna forteca, oraz Kaplica Czaszek w Czermnej, której wnętrze pełne jest ludzkich kości i czaszek, co nadaje temu miejscu mroczny klimat. Na uwagę zasługuje także Pasmo Zawory, które stanowi najdalej wysuniętą część Gór Stołowych. Jednym z mniej uczęszczanych, ale równie malowniczych miejsc jest Łężyckie Skałki, znane również jako „sawanna Gór Stołowych”. To rozległa górska łąka porośnięta rozrzuconymi skałami, która robi ogromne wrażenie na tych, którzy zdecydują się ją odwiedzić. Region jest domem dla wielu gatunków roślin i zwierząt. Wśród ptaków występują tu m.in. kruki, puchacze, dzięcioły zielonosiwe oraz rzadkie gatunki gadów, jak jaszczurki zwinki czy zaskrońce. W labiryncie wrażeń Góry Stołowe to miejsce, które łączy w sobie piękno natury i fascynującą historię. Niezwykłe formacje skalne, wąskie szczeliny, malownicze szczyty oraz tajemnicze zakątki sprawiają, że jest to jedno z najciekawszych miejsc do odwiedzenia w Polsce.
Najmłodsza Polka na Mount Everest: 19-letnia Zoja Skubis napisała historię na Dachu Świata
Zoja Skubis po raz kolejny udowodniła, że dla odważnych nie ma rzeczy niemożliwych. Młoda influencerka i podróżniczka osiągnęła spektakularny sukces, który zachwycił internautów i poruszył opinię publiczną: jako najmłodsza Polka stanęła na szczycie Mount Everest. Jej niezwykłe osiągnięcie to nie tylko efekt ciężkiej pracy i determinacji, ale też dowód na to, że marzenia mogą prowadzić na sam szczyt – dosłownie i w przenośni. Dziś o Zoji mówi cała Polska, a jej historia inspiruje do przekraczania granic i sięgania po więcej.
Zoja Skubis to 19-letnia podróżniczka i influencerka, która od lat dokumentuje swoje wyprawy w mediach społecznościowych. Jest aktywna na Instagramie, gdzie zgromadziła ponad 370 tysięcy obserwatorów. W ostatnich latach zyskała popularność dzięki publikowaniu treści z egzotycznych zakątków świata, a jej profil przyciąga uwagę przede wszystkim młodych widzów zainteresowanych podróżami i ekstremalnymi wyzwaniami. Droga Zoi Skubis na Mount Everest Zoja Skubis rozpoczęła swoją ekspedycję na Mount Everest w kwietniu 2025 roku. 18 maja o godzinie 11:38 stanęła na szczycie najwyższej góry świata – Mount Everest – mierzącej 8848 metrów. Tym samym stała się najmłodszą Polką, która zdobyła ten szczyt. W poście na Instagramie podkreśliła, że był to dla niej ogromny wysiłek fizyczny i psychiczny, jednak widok z góry zrekompensował wszystkie trudności. W relacjach zaznaczyła również, że na wyprawę przygotowywała się przez wiele miesięcy, a wspinaczka była spełnieniem jej marzeń. „Oficjalnie, o 11:38, 18 maja 2025 roku stanęłam na szczycie Mount Everest, zostając tym samym najmłodszą Polką na Dachu Świata! W Nepalu jestem od dwóch miesięcy, jednak moja wyprawa zaczęła się już dawno temu. Ten szczyt, to najpiękniejsze, możliwe zwieńczenie wszystkich moich przygotowań, wyrzeczeń, treningów, łez i nerwów” czytamy w publikacji dumnej podróżniczki. Zobacz też: Szokująca historia Zoi Skubis: z TikToka na Mount Everest, przez stratę ojca do himalajskich szczytów Internauci pogratulowali sukcesu najmłodszej Polce na Dachu Świata Informacja o sukcesie Zoji błyskawicznie obiegła media społecznościowe. Jej post z Mount Everest zebrał tysiące reakcji i komentarzy. Fani gratulowali jej wyczynu, wyrażali podziw dla odwagi i determinacji. Nie brakowało też komentarzy od innych podróżników i influencerów, którzy wyrażali szacunek dla jej osiągnięcia. „Zoja, jesteś niesamowita! Ogromne gratulacje”, „Gratulacje jesteś niesamowita”, „niesamowite rzeczy robisz młodziutka, czapki z głów” czytamy wśród komentarzy. Wielu internautów uznało ją za wzór do naśladowania i symbol młodego pokolenia, które nie boi się sięgać po najwyższe cele. Sama podróżniczka nie przypisuje sobie jednak wielu zasług. W poście podziękowała swojej ekipie i sponosorom, a także wszystkich, którzy wspierali ją w tej podróży: „Natomiast przede wszystkim, dziękuję Wam! Powtarzam się, ale to Wy od zawsze stanowiliście podstawę wszystkich pomysłów, które kiełkują w mojej głowie. Dziękuję, że od zawsze mogę na Was liczyć!” pisała. Czytaj także: Dbaj o synów, nie martw się, wrócę - to były ostatnie słowa Jerzego Kukuczki do żony Cecylii
Na ten sukces Ewa Wachowicz pracowała 12 lat. Dokonała tego jako pierwsza Polka
Ewa Wachowicz, znana polska dziennikarka, producentka telewizyjna i była Miss Polonia, zapisała się w historii jako pierwsza Polka, która zdobyła prestiżowy tytuł Korony Wulkanów Ziemi. To niezwykłe osiągnięcie wymagało od niej ogromnej determinacji, wytrwałości oraz doskonałej kondycji fizycznej. Ewa Wachowicz zdobyła Koronę Wulkanów Ziemi. Wielki sukces Polki Korona Wulkanów Ziemi to wyzwanie polegające na zdobyciu najwyższych szczytów wulkanicznych na każdym z siedmiu kontynentów. W skład tego prestiżowego zestawienia wchodzą: Ojos del Salado (6893 m n.p.m.) – Ameryka Południowa Mount Kilimanjaro (5895 m n.p.m.) – Afryka Mount Elbrus (5642 m n.p.m.) – Europa Mount Giluwe (4367 m n.p.m.) – Australia i Oceania Pico de Orizaba (5636 m n.p.m.) – Ameryka Północna Mount Sidley (4285 m n.p.m.) – Antarktyda Damavand (5610 m n.p.m.) – Azja Zdobycie wszystkich tych szczytów to marzenie wielu wspinaczy, jednak niewielu udaje się tego dokonać. Wymaga to nie tylko umiejętności alpinistycznych, ale także doskonałego przygotowania logistycznego i psychicznego. Droga Ewy Wachowicz do sukcesu Przygoda Ewy Wachowicz z górami rozpoczęła się wiele lat temu. Znana ze swojej miłości do aktywności fizycznej i zdrowego stylu życia, postanowiła połączyć pasję do podróży z wyzwaniami górskimi. Każdy z wulkanów, który zdobywała, niósł ze sobą inne wyzwania. Każdy kolejny szczyt był także szansą na poznanie lokalnych kultur i piękna przyrody. "Korona Wulkanów Ziemi Zdobyta! Wraz z Klaudią Cierniak Kożuch 14 stycznia o godzinie 23.59 (arktycznego dnia) stanęłyśmy jako pierwsze Polki na wulkanie MT Sidley i jako pierwsze Polki zdobyłyśmy najwyższe szczyty wulkaniczne na każdym kontynencie!" — napisała Ewa Wachowicz w mediach społecznościowych i dodała: "Projekt zajął nam 12 lat — była to wspaniała podróż przez świat i przez życie pełna przygód i emocji!" Ostatni etap wyprawy odbył się w bardzo trudnych warunkach pogodowych, ale na szczęście całej ekipie udało się bezpiecznie wrócić do bazy Union Glacier. Sukces Ewy Wachowicz to przypomnienie, że każdy z nas może osiągnąć wielkie rzeczy, jeśli tylko odważy się marzyć i podejmować działania. Gratulujemy i życzymy kolejnych sukcesów!
Gdzie spędzić ferie zimowe 2025? Oto najlepsze kierunki w Polsce i za granicą
Relaks w ciepłych krajach czy aktywny wypoczynek na nartach?
Ferie zimowe 2025 to doskonały moment na oderwanie się od codzienności. Niezależnie od tego, czy wolisz wygrzewać się w słońcu, czy szusować na nartach, wybór odpowiedniego kierunku może zapewnić niezapomniane wrażenia. Poznaj najlepsze miejsca na ferie zimowe 2025 oraz harmonogram ferii w Polsce! ZOBACZ TAKŻE: Rio de Janeiro, Meksyk czy Wenecja? Jak wygląda karnawał na świecie? Zobacz, jak bawią się mieszkańcy różnych państw Kiedy wypadają ferie zimowe w 2025 roku? Zaplanuj niezapomniany urlop z rodziną! W 2025 roku ferie zimowe odbywają się w następujących terminach: 20 stycznia – 2 lutego: kujawsko-pomorskie, lubuskie, małopolskie, świętokrzyskie, wielkopolskie, 27 stycznia – 9 lutego: podlaskie, warmińsko-mazurskie, 3 – 16 lutego: dolnośląskie, mazowieckie, opolskie, zachodniopomorskie, 17 lutego – 2 marca: lubelskie, łódzkie, podkarpackie, pomorskie, śląskie. Ciepłe kraje na ferie zimowe 2025 Dla tych, którzy chcą odpocząć od zimowej aury w Polsce, idealnym wyborem będą egzotyczne kraje. Oto nasze ulubione kierunki: Egipt – Hurghada i Marsa Alam Egipt to gwarancja słońca, temperatury w okolicach 25-30°C i ciepłego Morza Czerwonego. Hurghada oferuje bogatą bazę hotelową z atrakcjami dla rodzin, a Marsa Alam to raj dla miłośników nurkowania i snorkelingu wśród raf koralowych. Zjednoczone Emiraty Arabskie – Dubaj i Abu Dhabi Dubaj przyciąga luksusowymi hotelami, nowoczesną architekturą i słoneczną pogodą. Możesz odwiedzić najwyższy budynek świata – Burj Khalifa, a także relaksować się na plażach Jumeirah. Abu Dhabi z kolei oferuje spokój, luksusowe kurorty oraz atrakcje, takie jak park rozrywki Ferrari World. CZYTAJ TEŻ: Agnieszka Hyży zachwyca w kusym bikini podczas tropikalnych wakacji z rodziną. Poznaj sekret jej zjawiskowej sylwetki! Ferie zimowe 2025: Gdzie na narty w Polsce? Polska ma wiele do zaoferowania dla miłośników sportów zimowych. To idealna opcja, by spędzić czas aktywnie, a przy tym nie zmęczyć się zbyt długą podróżą. Oto trzy topowe ośrodki narciarskie: Zakopane Zimowa stolica Polski oferuje doskonałe trasy narciarskie na Kasprowym Wierchu, Polanie Szymoszkowej i Nosalu. Na wieczory polecamy nastrojowy spacer po Krupówkach lub pobyt w Termach Chochołowskich. Szczyrk Nowoczesna infrastruktura Szczyrk Mountain Resort i ponad 40 km tras narciarskich czynią to miejsce świetnym wyborem zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych narciarzy. Karpacz Położony w Sudetach Karpacz oferuje różnorodne trasy oraz atrakcje dla rodzin, takie jak tor saneczkowy czy Muzeum Zabawek. To doskonałe miejsce na aktywny, ale i spokojny wypoczynek. ZOBACZ TEŻ: Biżuteryjna marka Chopard otworzyła w sercu Paryża luksusowy hotel. Jego wnętrza zapierają dech Narciarskie kierunki za granicą na Ferie 2025 Dla fanów szusowania na najwyższym poziomie warto rozważyć wyjazd w Alpy lub pobliskie ośrodki w Europie. Zobacz trzy sprawdzone miejsca, które warto odwiedzić w tym czasie: Livigno, Włochy To jeden z najpopularniejszych włoskich ośrodków, oferujący 115 km tras narciarskich i strefę bezcłową, która przyciąga miłośników okazji. Livigno słynie także z wyjątkowej atmosfery i świetnego zaśnieżenia. Jasná, Słowacja Największy ośrodek narciarski na Słowacji, położony w Tatrach Niskich, oferuje zróżnicowane trasy i nowoczesne wyciągi. To idealne miejsce dla rodzin oraz osób szukających dobrej jakości w przystępnej cenie. Val Thorens, Francja Val Thorens to najwyżej położony ośrodek narciarski w Europie, będący częścią słynnego regionu Trzy Doliny. Oferuje świetne warunki śniegowe, luksusowe hotele i ponad 600 km tras narciarskich. Zacznij planować swój wyjazd już dziś, by zagwarantować sobie niezapomniane wrażenia!
Niezwykłe miejsce na ferie zimowe w Polsce
Zima i góry to idealne połączenie, a ferie to doskonały czas na zaplanowanie rodzinnej podróży. Położenie hoteli i apartamentów to jednak wciąż za mało do tego, aby zagwarantować podróżującym prawdziwe doświadczenie. Większość obiektów resortowych ma w swojej ofercie animacje, baseny i spa. Są jednak hotele, które z każdym sezonem zaskakują w doborze atrakcji dla dzieci. Ferie w Polsce: który kierunek wybrać? Podróże na ferie w polskie góry cieszą się dużą popularnością. Regionem, który kilka lat temu odzyskał turystyczny blask są Karkonosze – najdłuższe z sudeckich pasm górskich. Gości, szczególnie tych podróżujących z dziećmi, do wyjazdu w ten region przekonuje nowoczesna baza noclegowa z rozbudowaną infrastrukturą, lokalne atrakcje, bardzo dobra dostępność turystycznych szlaków ze zróżnicowanym poziomem trudności, a po otwarciu drogi ekspresowej S3 - sprawny dojazd. Szczególną sympatią podróżnych cieszy się Karpacz. To malownicze miasteczko zachwyca pięknymi widokami oraz majestatycznym, górującym nad nim szczytem Śnieżka, który włączony jest do Korony Gór Polski. W samym Karpaczu nie brakuje licznych atrakcji i muzeów. Który hotel w górach wybrać na ferie zimowe 2025? W wyborze hotelu i apartamentów w Karpaczu warto spojrzeć na to, jakie obiekt gwarantuje atrakcje dla dzieci, także na niepogodę. Spośród wielu resortów na rodzinny wypoczynek ukierunkowany szczególnie jest Green Mountain Hotel***** i Green Apartments, który zlokalizowany jest przy szlaku na Śnieżkę – najwyższy szczyt Karkonoszy. Na ferie zimowe 2025 hotel w Karpaczu proponuje prawdziwie kosmiczny plan atrakcji, z którego zadowolone będą szczególnie rodziny z dziećmi. Harmonogram wydarzeń wykracza poza schemat klasycznych animacji w hotelu dla rodzin. Dla gości przygotowano specjalną ofertę Ferie zimowe pełne zabawy, w której zaplanowano warsztaty z legorobotyki i Minecrafta. Dzieci sekrety wszechświata odkryją podczas wizyty w mobilnym planetarium, a fizyką i chemią zachwycą się podczas pokazów Szalonego Naukowca. Plan atrakcji Green Mountain to połączenie zabawy z nauką oraz aktywnym wypoczynkiem. Dzieci czeka doskonała zabawa w sali zabaw oraz game roomie z konsolami XBOX i VR. Aktywny wypoczynek na nartach Karpacz to miejsce dla sympatyków sportów zimowych. Najbliższy stok znajduje się niespełna 1 km od Green Mountain i jest doskonałym miejscem na stawianie pierwszych narciarskich kroków. Podczas ferii zimowych 2025 dzieci w wieku 5-12 lat będą mogły rozpocząć swoją przygodę na stoku. Pod okiem doświadczonych instruktorów, od poniedziałku do piątku podczas dwugodzinnych lekcji mali narciarze będą mieli szansę nauczyć się podstaw jazdy na nartach. Dorośli oraz starsze dzieci otrzymają zniżki na skipassy i wypożyczenie sprzętu w kompleksie Karpacz Ski Arena. Poza przygodami narciarskimi w każdą sobotę Green Mountain organizuje wycieczki z licencjonowanym przewodnikiem, który odkrywa przed gośćmi okolicę. Wszystko, co potrzebne w hotelu w górach W pięciogwiazdkowym hotelu Green Mountain i przestronnych apartamentach w Karpaczu goście zrelaksują się w strefie wellness z basenami, wannami z hydromasażem oraz w saunach. Masaże i zabiegi pielęgnacyjne zapewni renomowany salon Dr Irena Eris Beauty Partner. Doskonałym uzupełnieniem będzie kulinarna oferta hotelu, w której jest restauracja włoska i polska, a podczas wyśmienitych śniadań i obiadokolacji każdy znajdzie swoją ulubioną pozycję z szerokiego menu. Green Mountain Hotel ***** & Green Apartments w Karpaczu to miejsce, które łączy komfort wypoczynku z bliskością natury, oferując idealne warunki do spędzenia doskonałych ferii w zimowych.
Zakopane najlepszą destynacją na Święta 2024 według The Times. Wyprzedza Berlin i Nowy Jork!
Polska z roku na rok przyciąga coraz więcej turystów w okresie Bożego Narodzenia. Szczególnym miejscem na mapie destynacji jest Zakopane, które słynie z malowniczych widoków i bogatej tradycji. Teraz zimowa stolica Polski zyskała wyjątkowe uznanie w prestiżowym brytyjskim dzienniku The Times. Pismo umieściło je na liście najlepszych miejsc na spędzenie Świąt 2024! ZOBACZ TAKŻE: Zima 24/25 Najlepsze kierunki na narty. Jeżeli nie wiecie, gdzie w tym roku pojechać na narty, oto miejsca, które was nie zawiodą. Zakopane numerem 1 na Święta według The Times Choć Boże Narodzenie kojarzy nam się z domową atmosferą w towarzystwie najbliższych, z roku na rok coraz częściej jest to dla nas okazja do... podróżowania. W związku z rosnącą popularnością wyjazdów świątecznych The Times przygotował listę 24 kierunków z całego świata, gdzie warto spędzić ten czas. Podróże zima 2024: Co przyciąga obcokrajowców w Zakopanem? Święta w Polsce celebrowane są poprzez bogate tradycje, które urzekają obcokrajowców. The Times zwraca uwagę na wigilijny jadłospis w polskiej kuchni, składający się z aż 12 dań, a także na niepowtarzalną atmosferę Zakopanego. Odwiedzający miasto turyści uwielbiają klimat drewnianych karczm i rodzinnych hoteli, czy atrakcje, takie jak przejażdżki saniami, kuligi oraz wyjątkowe smaki lokalnych potraw. CZYTAJ TEŻ: Stany Zjednoczone według Bogny Sworowskiej, czyli podróż jej życia."Moje drugie miejsce na ziemi" The Times zachęca turystów do odwiedzenia Zakopanego także ze względu na konkurencyjne ceny. Według brytyjskiego dziennika ceny karnetów i wypożyczeń sprzętu są znacznie niższe niż w popularnych ośrodkach alpejskich, co docenią miłośnicy sportów zimowych. To wyróżnienie w The Times jest kolejnym dowodem na to, że Zakopane zyskuje popularność jako miejsce idealne na świąteczny wypoczynek – pełne uroku, tradycji i zimowych atrakcji. Wizyta w polskiej zimowej stolicy to doskonała okazja do przeżycia świąt w pięknym otoczeniu gór i bogatej, polskiej tradycji, którą doceniają turyści z całego świata. Źródło: The Times
Co zabrać ze sobą w góry? Podpowiadamy, które ubrania i dodatki sprawdzą się najlepiej
Przed wami wypad w góry i zastanawiacie się, co ze sobą zabrać? Wyposażenie może lekko różnić się w zależności od tego, o jakiej porze roku chcecie zdobywać górskie szlaki. Przygotowaliśmy więc krótki niezbędnik, który pomoże zadbać o zdrowie, komfort i bezpieczeństwo podczas wędrówek.
Odpowiednie wyposażenie w góry to nie tylko komfort podczas chodzenia, ale także większe bezpieczeństwo dla nas samych. Dzięki odpowiedniemu obuwiu czy ubraniom możemy uniknąć urazów nóg czy wychłodzenia organizmu. Górskie warunki mogą zaskoczyć - przechodząc od kilkustopniowego ciepła do nagłego ochłodzenia oraz wiatru. I to niezależnie od tego czy tylko spacerujemy w niższych partiach, czy też wolimy ekstremalne eksplorowanie górskich terenów. Może to brzmieć technicznie i złowrogo, ale bez obaw, nie musicie rezygnować z podziwiania pięknych krajobrazów - wystarczy odpowiednie wyposażenie. A co ważne, może ono także efektownie wyglądać! Co w takim razie powinno charakteryzować ubrania w góry? Wykonanie z lekkich, przewiewnych materiałów syntetycznych lub z dodatkiem naturalnych włókien, sprawne odprowadzanie wilgoci ze skóry, zapewnienie wysokiej oddychalności, szybkie schnięcie, brak krępowania ruchów. Dodatkowym plusem są kieszonki, które ułatwiają na przykład dostęp do telefonu. Gdzie kupić ubrania w góry? Górską wyprawkę w pełni skompletujecie na Sportano.pl. Ten multibrand oferuje odzież, obuwie, sprzęt i akcesoria z wysokiej jakości materiałów, za którymi stoją także innowacyjne technologie, zapewniające wsparcie w trakcie aktywności na świeżym powietrzu. Zobaczcie, w jakie ubrania i akcesoria warto zaopatrzyć się w pierwszej kolejności. Niezbędnik na szlaku, czyli ubrania Podstawową zasadą ubioru na szlaku jest warstwowość. Dzięki temu, że będziecie mieli na sobie kilka warstw, w każdej chwili przy zmianie temperatury możecie zdjąć lub założyć kolejny element. Niezależnie od pory roku, na pewno przyda się bielizna termoaktywna, z płaskimi szwami, która nie podrażni skóry, a przy tym zadba o dopasowaną temperaturę. Latem doskonale sprawdzą się krótkie spodenki trekkingowe, ale jesienią radzimy sięgnąć po legginsy lub długie spodnie, ponieważ w wysokich partiach gór może być już zimno, jeśli nie zimowo. Pamiętajcie, że nawet zimową porą słońce w wyższych partiach gór może powodować poparzenia. To z kolei sprowadza się także do tego, że warto zawsze mieć przy sobie okulary przeciwsłoneczne, czapkę z daszkiem lub chustę typu buf, którą można założyć na głowę, szyję, a nawet na nadgarstek (wówczas sprawdzi się do ocierania potu z czoła). Spodnie trekkingowe damskie Salewa Pedroc Zastanawiacie się nad wyborem spodni? Sprawdźcie model Salewa Pedroc, w którym wykorzystano wodoodporny materiał softshellowy Durastretch, który gwarantuje ochronę w czasie niespodziewanych przelotnych opadów czy mżawki. Woda i śnieg nie są wchłaniane przez materiał, tylko ześlizgują się po jego powierzchni. Spodnie Salewa Pedroc wyróżnia doskonała oddychalność, co ma zasadnicze znaczenie podczas intensywnego wysiłku na szlaku. Hydrofobowa powłoka DWR, pozbawiona szkodliwych związków PFC, dodatkowo potęguje funkcjonalność tego modelu. View Burdaffi on the source website Górna warstwa również powinna być termoaktywna (dostosowana do pory roku), ponieważ pomaga utrzymać odpowiednią temperaturę ciała, odprowadza wilgoć i szybko schnie. Podczas wyboru warto szukać tkanin wspartych nowoczesnymi systemami (np. Omni-Wick™, Durastretch®, FlashDry™, DWR) oraz z dodatkiem spandexu/elastanu. Zapewniają one dobre dopasowanie do ciała oraz nie krępują ruchów. Kurtka zimowa damska The North Face Summit Breithorn Hoodie Zmienna pogoda jest domeną gór, a to sprawia, że warto mieć przy sobie również kurtkę. Najlepiej taką, która jest nieprzewiewna i wodoodporna, a przy tym lekka. Dzięki temu nie zajmie wiele miejsca w plecaku, więc w każdej chwili można ją zdjąć i schować zwiniętą w niewielki rulon. Zwróćcie uwagę na kurtkę The North Face. To model, w którym zastosowano technologię DWR. Hydrofobowa warstwa tekstylna jest odporna na wodę i śnieg. Dzięki niej, zamiast wchłaniania, wilgoć ślizga się po powierzchni materiału. Kurtka zapewnia jednocześnie wysoką oddychalność. Dzięki niej nawet kiedy wysiłek wzrasta, skóra oddycha, a przy tym minimalizuje ryzyko przegrzania i nadmiernego pocenia. View Burdaffi on the source website Kurtka softshell The North Face Nimble View Burdaffi on the source website Drugim wartym uwagi modelem jest kurtka softshell The North Face Nimble. Zastosowano w niej tkaninę WindWalll™, dzięki czemu kurtka nie tylko skutecznie chroni przed wiatrem, ale także jest bardzo elastyczna. To sprawia, że dostosowuje się do naszych ruchów. Model Nimble sprawdzi się szczególnie podczas wspinaczk oraz wtedy, kiedy planujemy szybką wędrówkę po wymagającym szlaku. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Buty trekkingowe SCARPA Zodiac Odpowiednie buty to kluczowa sprawa podczas górskich wędrówek. Nietrudno bowiem o poślizgnięcie, otarcia czy odgniecenia. Podstawą jest zatem podeszwa o doskonałej przyczepności. Dla osób, które lubią eksplorować niskie partie gór, dobrym wyborem będą niskie buty trekkingowe. Dla tych, którzy stawiają sobie większe wyzwania, sprawdzą się buty trekkingowe SCARPA Zodiac, które posiadają przyczepną podeszwę Vibram® Drumlin, dzięki czemu można zdobywać szczyty pewnym krokiem. Zostały wyposażone także w system ACTIVimpact, który dba o amortyzację na nierównym terenie, zapewniając pełną wygodę. Ale to nie wszystko. Zastosowano w nich również technologię 37.5®, która sprawnie odprowadza wodę, a przy tym dba o komfort termiczny. Buty są też niezwykle lekkie, co szczególnie docenimy przy długich wędrówkach, kiedy to wydaje nam się, że czujemy każdy gram. View Burdaffi on the source website Akcesoria niezbędne w górach Podczas górskich wycieczek liczy się nie tylko odpowiedni ubiór, ale także wyposażenie. W trakcie wysiłku fizycznego niezbędne jest odpowiednie nawodnienie - nie zapominajmy więc o butelce wody. Polecamy butelkę stalową Salewa Aurino BTL o pojemności 500 ml, która jest bardzo szczelna, poręczna, a przy tym łatwa w czyszczeniu. View Burdaffi on the source website Na szlaku, szczególnie dla fanów nordic walkingu, pomocne będą kijki. Jakie wybrać? Fizan Lite są lekkie (ważą zaledwie 175g), mają talerzyki i gumowe nakładki, dzięki czemu sprawdzą się na różnych nawierzchniach, a do tego ich wysokość jest regulowana od 97 do 110 cm, więc bez problemu każdy je dopasuje do własnych preferencji. Zastosowano w nich także blokujący Fety Internat System, dzięki któremu są stabilne i wygodne w trzymaniu. Kijki zostały wykonane z aluminium, co zapewnia wytrzymałość i odporność. View Burdaffi on the source website Nie możemy zapomnieć także o chociażby apteczce. Eksplorowanie górskiego terenu bywa niebezpieczne i lepiej mieć przy sobie bandaż, plastry, wodę utlenioną oraz leki przeciwbólowe. Wszystko to najlepiej zamknąć w wygodnym plecaku, na przykład Fizan Light, który waży zaledwie 450 g. Posiada pas piersiowy i biodrowy, dzięki któremu jego ciężar jest równomiernie rozłożony i nie obciąża pleców. Wyposażony został również w wytrzymałe zapięcia na zamek, dzięki którym nic nie wypadnie, a przy tym mamy łatwy dostęp do wszystkiego, co niezbędne. Dołączono do niego również troczki, do których możemy doczepić potrzebny sprzęt, jak i zewnętrzną kieszonkę na butelkę z wodą. W zestawie znajdziemy również pokrowiec przeciwdeszczowy, który ochroni nasze rzeczy w trakcie deszczu czy wysokiej wilgotności. View Burdaffi on the source website Przed wami tylko krótka przebieżka na niski szczyt? Nosal lub krótki spacer na Kalatówki? Postawcie na… saszetkę! To wygodne rozwiązanie dla osób, które potrzebują mieć przy sobie tylko niezbędne przedmioty typu telefon, dokumenty czy plastry. Saszetka-nerka Fizan Waist Bag została wykonana z miękkiego i oddychającego materiału. Posiada dwie główne kieszenie oraz kompaktową siateczkową kieszeń, która pozwala na przechowywanie napojów. View Burdaffi on the source website Pamiętajcie, że dobre wyposażenie w góry, to nie tylko profesjonalny i stylowy wygląd, ale przede wszystkim zwiększone bezpieczeństwo. Nie można przy tym zapominać, że najważniejsze jest zdroworozsądkowe zachowanie na szlakach, dzięki któremu możemy uniknąć wielu zagrażających nam sytuacji.
Filmy o górach – zróżnicowany przegląd najlepszych tytułów
Dla tych, co lubią ekstremalne wrażenia oraz tych, którzy szukają w górach wyciszenia i dystansu
Filmy o górach można podzielić na kilka kategorii. Dużą część stanowią dokumenty lub fabularyzowane biografie. Opowiadają one o najważniejszych światowych wyprawach, najczęściej w Himalaje. Inne to filmy o wspinaczce, które jednak znacznie różnią się od zdobywania ośmiotysięczników. Kolejną kategorią są dramaty, których akcja rozgrywa się w górach. Ich niewzruszona potęga pomaga przepracować wiele trudnych tematów. Poza tym, są także filmy przygodowe, w tym animowane, w których góry podkręcają spektakularność wydarzeń. Spis treści: Siedem lat w Tybecie (1997) – film biograficzny o górach Pomiędzy nami góry (2017) – film katastroficzny o górach 127 godzin (2010) – film o górach na faktach Jurek (2014) – polski film dokumentalny o górach Everest (2015) – film o przetrwaniu w górach The Dawn Wall (2017) – film dokumentalny o wspinaczce Infinite Storm (2022) – film o samotnych wyprawach w góry O Yeti! (2019) – film o górach dla dzieci Pozostałe filmy o górach Siedem lat w Tybecie (1997) – film biograficzny o górach Jest to opowieść o alpiniście (Brad Pitt), który w wieku 32 lat zostawia ciężarną żonę, aby wyruszyć na podbój Nanga Parbat (8126 m n.p.m.) w Himalajach – jednej z najwyższych gór na świecie. Wyprawę utrudnia wybuch II wojny światowej. W toku działań wojennych Heinrich Harrer trafia do brytyjskiego obozu jenieckiego. Jednak udaje mu się z niego wydostać. W końcu dociera do Tybetu, gdzie osobiście poznaje Dalajlamę. Film w poruszający sposób pokazuje drogę, która prowadzi głównego bohatera do przewartościowania podstawowych pojęć, takich jak pasja czy miłość. W czasie pobytu w Himalajach, Heinrich Harrer dostaje dokumenty rozwodowe od żony, a także list od syna. Jest w nim napisane, że chłopiec nie chce utrzymywać kontaktu z ojcem. W 1951 r. alpinista wraca do rodzinnej Austrii. Odnajduje syna i postanawia zbudować z nim zupełnie nową relację. Film „Siedem lat w Tybecie” w reżyserii Jeana–Jacquesa Annauda powstał na motywach książki autobiograficznej Heinricha Harrera. Alpinista opisał w niej swoją podróż do Tybetu. Książka powstała w 1952 r., została opublikowana w latach 90. View oEmbed on the source website Pomiędzy nami góry (2017) – film katastroficzny o górach „Pomiędzy nami góry” to także adaptacja książki. Jednak tym razem pierwowzorem jest powieść – autorstwa amerykańskiego pisarza, Charlesa Martina. Głównymi bohaterami są dziennikarka, Alex Martin (Kate Winslet) i neurochirurg, Ben Bass (Idris Elba). Spotykają się na lotnisku, czekając na samolot do Nowego Jorku. Ich lot zostaje odwołany, więc z pośpiechu decydują się wynająć awionetkę. Krótko po starcie samolot rozbija się. Alex i Ben żyją, jednak zostają całkowicie odcięci od świata. Znajdują się w wysokich, pokrytych lodem i śniegiem górach, daleko od jakiejkolwiek cywilizacji. Film w reżyserii Hany’ego Abu–Assada to melodramat, którego historia osadzona jest w pięknych górskich plenerach. Zdjęcia były kręcone w Londynie i Vancouver (w Kanadzie), gdzie znajdują się trudno dostępne góry o stromych stokach i wysokości sięgającej ponad 1500 m n.p.m. View oEmbed on the source website 127 godzin (2010) – film o górach na faktach To film biograficzny, który opowiada o alpiniście, Aronie Ralstonie (James Franco). Jego akcja rozgrywa się w 2003 r. Mężczyzna podróżuje samotnie po Utah. Spadający nagle głaz blokuje mu możliwość ruchu. Alpinista z dużym doświadczeniem w terenie zostaje uwięziony w szczelinie bez telefonu i kontaktu z ludźmi. Może polegać tylko na sobie. W ciągu dramatycznych 5. dni (127 godzin) walczy o przetrwanie i wraca wspomnieniami do najważniejszych chwil swojego życia. Reżyserem filmu „127 godzin” jest Danny Boyle, znany z oscarowego hitu – „Slumdog. Milioner z ulicy” (2008). Film o górach został równie dobrze oceniony przez krytyków, o czym świadczą liczne nominacje do Oscarów czy nagród BAFTA. Na uwagę zasługuje piosenka z filmu „If I rise” w wykonaniu Dido, za którą film otrzymał nagrodę Critics’ Choice w 2011 r. View oEmbed on the source website Jurek (2014) – polski film dokumentalny o górach Dokument Pawła Wysoczańskiego przybliża postać największego polskiego himalaisty, Jerzego Kukuczki. Pokazuje jego drogę do sławy i wypraw na międzynarodową skalę. Film tworzą nagrania, zdjęcia archiwalne, rozmowy z rodziną i przyjaciółmi. Rysują one szerszy kontekst życia himalaisty. W dużej mierze są to lata 80. w Polsce – trudne i pełne paradoksów, ale także ideałów, które były ważniejsze niż sława i pieniądze. Jerzy Kukuczka urodził się w Katowicach, w 1948 r. Zdobył koronę Himalajów i Karakorum. Zmarł podczas wyprawy na Lhotse w 1989 r. Film „Jurek” nie skupia się jednak na jego tragicznej śmierci – pokazując jego wcześniejsze wyprawy i codzienne życie. Dokument został nagrodzony na Festiwalu Mediów w 2016 r., festiwalu filmowym Moc Gór (Grand Prix w 2015 r.) i Off Cinema (nagroda publiczności). View oEmbed on the source website Everest (2015) – film o przetrwaniu w górach Jest to kolejny w zestawieniu film biograficzny, który tym razem opowiada historię ośmiu himalaistów. Akcja ma miejsce w 1996 r. Pod przewodnictwem Roba Halla (Jason Clarke) najlepsi wspinacze świata wspólnie wyruszają na Mount Everest. Atak na szczyt ma się odbyć w krótkim oknie pogodowym. Niestety, burza śnieżna nadciąga wcześniej niż przewidywały prognozy, a członkowie ekspedycji muszą zmierzyć się z potężnym żywiołem. „Everest” w reżyserii Baltasara Kormakura w widowiskowy sposób i z gwiazdorską obsadą przedstawia prawdziwą historię. Nacisk położony jest na siłę natury, która w jednej sekundzie może zakończyć kruche, ludzkie życie. Film jednak stroni od patetyzmu i emocji, skupiając się na akcji i walce o przetrwanie. W rolach głównych: Jason Clarke (jako Rob Hall), Jake Gyllenhaal (jako Scott Fischer), Josh Brolin (jako Beck Weathers), Emily Watson (jako Helen Wilton), Robin Wright (jako Peach Weathers) i Keira Knightley (jako Jan Hall). View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy akcji – rozrywka na wysokich obrotach The Dawn Wall (2017) – film dokumentalny o wspinaczce To fascynujący dokument o wspinaczce na 900–metrową ścianę skały El Capitan w parku Yosemite w Kalifornii. Pionowego podejścia podejmują się dwaj wspinacze i przyjaciele – Tommy Caldwell i Kevin Jorgeson. Tommy wspina się od dziecka. Ekstremalnym sportem zaraził go ojciec, którego szybko prześcignął w technice i osiągnięciach. Kiedy, podczas wyprawy do Kirgistanu, Tommy traci palec, wszyscy myślą, że to koniec jego kariery. Jednak pasja i chęć realizacji marzeń dostarczają mu nadludzkiej energii, która umożliwia przekraczanie kolejnych granic. Film „The Dawn Wall” w reżyserii Josha Lowella i Petera Mortimera jest zrealizowany z wyjątkową precyzją. Dzięki świetnym możliwościom technologicznym kamera znajduje się tuż obok wspinaczy. Mamy wrażenie, że razem z nimi wchodzimy na ścianę i spadamy podpięci do liny. Tommy i Kevin spędzili na Dawn Wall kilka tygodni. Zatem widzimy nie tylko ich kolejne podejścia, ale także obóz, który umożliwia im przetrwanie na pionowym stoku. View oEmbed on the source website Infinite Storm (2022) – film o samotnych wyprawach w góry „Infinite Storm” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej jest opowieścią o kobiecie. Pam (Naomi Watts) cyklicznie wyrusza na samotne wyprawy w góry, które są dla niej formą psychoterapii. Walka ze słabościami ciała i żywiołem pomaga bohaterce przepracować przeszłość. Podczas wędrówki Pam spotyka mężczyznę (Billy Howle), który, wyczerpany do granic możliwości, nie jest w stanie sam wrócić ze szlaku. Postanawia mu pomóc, ryzykując własnym życiem. Akcja filmu rozgrywa się w Górach Białych w stanie New Hampshire (USA). Jednak zdjęcia były kręcone w Słowenii – w wąwozie Kamniška Bistrica, ośrodku narciarskim Krvavec, a także na płaskowyżu Velika Planina. Kadry uchwycone przez Michała Englerta niewątpliwie zasługują na brawa. Ukazują wszechmiar i potęgę przyrody, którą człowiek może poznać, ale nie może jej zdobyć. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy psychologiczne, wobec których nie przejdziesz obojętnie O Yeti! (2019) – film o górach dla dzieci „O Yeti!” to animowana opowieść o nastolatce o imieniu Yi, która mieszka w zatłoczonym Szanghaju. Dziewczyna codziennie wieczorem gra na skrzypcach i marzy o wielkich przygodach. Pewnego razu na dachu wieżowca spotyka Yeti i postanawia odprowadzić go do domu. Razem z dwójką przyjaciół wyruszają na wyprawę w najwyższe góry świata – Himalaje. Film animowany w reżyserii Jilla Cultona jest piękną opowieścią o podróży, która pomaga odnaleźć siebie. Film został pozytywnie oceniony przez krytyków, zdobywając liczne nominacje na festiwalach filmowych w 2020 i 2021 r. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o górach Poniżej lista filmów fabularnych, animowanych, przygodowych, dramatów, komedii i dokumentów o górach. Kolejność chronologiczna: Spirala (1978) – polski film o górach w reżyserii Krzysztofa Zanussiego, którego akcja rozgrywa się w Tatrach, Krzyk kamienia (1991) – film przygodowy o rywalizacji w zdobywaniu szczytu Cerro Torre w Patagonii, reżyseria: Werner Herzog, K2 (1991) – film o wyprawie na Karakorum w reżyserii Franca Roddama, Na krawędzi (1993) – film sensacyjny z Sylvestrem Stallone o alpinistach i terrorystach w Górach Skalistych, reżyseria: Renny Harlin, Alive, dramat w Andach (1993) – film katastroficzny, którego akcja rozgrywa się w wysokich górach Urugwaju, reżyseria: Frank Marshall, Granice wytrzymałości (2000) – film o akcji ratunkowej na K2, reżyseria: Martin Campbell, Czekając na Joe (2003) – film na faktach, rekonstruujący zdobycie szczytu Siula Grande w Andach (Peru), reżyseria: Kevin Macdonald, Północna ściana (2008) – film o niemieckich alpinistach, którzy podejmują się zdobycia „ściany śmierci” góry Eiger, aby udowodnić wyższość rasy aryjskiej. Reżyseria: Philipp Stölzl, Nanga Parbat (2010) – film o wyprawie braci Messnerów na ośmiotysięcznik, reżyseria: Joseph Vilsmaier, Wspinaczka (2017) – komedia romantyczna o górach w reżyserii Ludovica Bernarda, Mała stopa (2018) – film animowany o Yeti, Free Solo: ekstremalna wycieczka (2018) – dokument o wspinaczce bez zabezpieczeń na ścianę El Capitan, reżyseria: Jimmy Chin, Elizabeth Chai Vasarhelyi, Alpinista (2021) 7,9 – film dokumentalny o samotnym podróżniku i wspinaczu, Marcu–André Leclerc. Reżyseria: Peter Mortimer, Broad Peak (2022) – polski film o biograficzny o Macieju Berbece i jego wyprawie na Broad Peak, reżyseria: Leszek Dawid.
Ekodom z sauną w sercu Tatr? Takie rzeczy tylko w Loterii Almette
7. edycja tej wyjątkowej loterii już za nami. Do kogo tym razem uśmiechnęło się szczęście?
Przytulna odskocznia od rutyny i codziennej bieganiny, własne miejsce blisko natury i z dala od wielkiego miasta, w którym można się zaszyć wraz z najbliższymi i prawdziwie zrelaksować – kto z nas tego nie pragnie? Wiadomo, marzyć każdy może, ale trochę trudniej te fantazje zrealizować. Czasami trzeba na nie ciężko pracować, ale niekiedy wystarczy po prostu trochę pomóc szczęściu. Tak właśnie zrobiła Barbara Piekoś z Krakowa i 16 grudnia odebrała klucze do swojego domu w Tatrach. Jak tego dokonała? Ekodom z sauną w miejscowości Ząb w gminie Poronin był głównym trofeum w Loterii Almette, której 7. edycja odbyła się w tym roku. Do wygranej pani Barbarze wystarczyło wysłanie dwóch kodów z opakowań serków. – Zjadłam dużo serków, ale kody zarejestrowałam tylko dwa. Ale to były te „dobre” dwa. Moje szczęśliwe smaki Almette to śmietankowy i ogórkowy – zdradziła laureatka. To się nazywa szczęście! Z rodziną blisko natury Nie ma na rynku drugiej takiej inicjatywy jak Loteria Almette. Wygrać w niej można codzienne nagrody pieniężne, ale prawdziwą wisienką na torcie jest właśnie ekodom w sercu Tatr, z którego z jednej strony roztacza się przepiękny widok na Giewont, a z drugiej – na pasmo Babiej Góry. Minirezydencja jest w pełni urządzona, całoroczna, energooszczędna i pozostaje w posiadaniu laureata na zawsze. Nic dziwnego więc, że ta loteria cieszy się tak ogromnym zainteresowaniem. – Proszę sobie wyobrazić, że od pierwszej edycji zarejestrowano niemal 4,5 miliona kodów loteryjnych, a liczba grających z roku na rok rośnie – powiedział Maciej Tomaszewski, prezes firmy będącej właścicielem marki Almette. View Ediplayer on the source website Ekodom stanowi też doskonały przykład wartości, którymi kieruje się marka Almette. Priorytetami dla niej są rodzina, natura i zrównoważony rozwój. Projektanci postawili więc na odnawialne źródła energii i wykorzystali w ekodomu fotowoltaikę, bezemisyjny kocioł oraz ekokominek. Na terenie tej górskiej posiadłości znajduje się też zewnętrzna 4-osobowa sauna, wykonana z drewna i ogrzewana energią z paneli słonecznych. – Almette nie tylko zaprasza konsumentów do gry w loterii, ale promuje ekologię i odpowiedzialność – wyjaśnił prezes Tomaszewski. Po czym dodał: – Jesteśmy dumni, że udaje nam się łączyć nowoczesne i zaawansowane technologie z klasycznym designem górskiego domu w sercu natury. Tu komfort idzie w parze z odpowiedzialnością, a jak już podkreślałem odpowiedzialność to jeden z filarów wszystkich naszych działań. A wszystko po to, aby w komfortowych warunkach móc cieszyć się czasem spędzonym z najbliższymi. Pani Barbara, emerytka z Krakowa, która na co dzień zajmuje się domem i wnukami, tegoroczne Święta zamierzała spędzić już w nowym domu. – Na razie planuję wypady weekendowe z rodziną i wypoczynek. Najpierw w Święta. Ferie już niedługo. Planujemy tu przyjechać i spędzić miło i ciepło czas. A później może i się przeprowadzę. Kto wie? – zdradziła. Marzenia się spełniają Przy odbieraniu kluczy zwyciężczyni nadal trudno było uwierzyć we własne szczęście. – Nie umiem tego wyrazić słowami. Nie do wiary! Właściwie nie wierzyłam do momentu dzisiejszego wręczenia kluczy. Jest wielka, wielka radość. Brak mi słów... – cieszyła się. Kiedy marzyła o wygranej, wyobrażała sobie picie kawki rano na tarasie, widoki górskie, a potem obowiązkowo saunę. I to właśnie stało się rzeczywistością! Pani Barbara lubi relaksować się, chodząc na długie spacery i słuchając muzyki. Ogromną przyjemność sprawia jej też siedzenie w ogródku. W ekodomu ten relaks będzie pełniejszy. Laureatka klucze odbierała w towarzystwie swojej rodziny: trzech córek, zięcia i trojga wnucząt. Nie jest jedyną członkinią familii, która próbowała swojego szczęścia. – Ja nie brałam udziału we wcześniejszych loteriach. Córka brała i to ona mnie namówiła, aby kupić serki i wysłać. Tak właśnie zrobiłam i się udało – opowiadała pani Barbara. Jest najlepszym przykładem, że marzenia naprawdę się spełniają. Niespodziewani goście Nową właścicielkę w ekodomu powitał nie tylko prezes firmy będącej właścicielem marki Almette, ale także górale Kasia i Jędrek Gąsienicowie, którzy wiedzą wszystko o okolicznych atrakcjach i polskich górach. Największym zaskoczeniem była jednak wizyta słynnego... Misia z Krupówek. To spotkanie przeniosło panią Barbarę do czasów młodości. – Miałam zdjęcie z Misiem z Krupówek, jak byłam dawno, dawno temu na szkolnej wycieczce. To było moje pierwsze zdjęcie z misiem, a teraz – proszę bardzo – jest drugie. I to w moim domu! – opowiadała roześmiana i wyraźnie wzruszona. Wisienką na torcie tego wydarzenia był... wspaniały tort i pyszny lunch przygotowany przez ambasadora marki, szefa kuchni Davida Gaboriaud. Obowiązkowymi składnikami wszystkich potraw były oczywiście serki puszyste i wiejskie marki Almette. Na koniec Maciej Tomaszewski zaprosił wszystkich do udziału w kolejnej edycji loterii, do czego zachęcała również pani Barbara: Kupujcie Almette, jedzcie i rejestrujcie kody. To wszystko dzieje się naprawdę. Trzeba uwierzyć i grać. Uwierzyć i wygrać.
W 2023 roku wszyscy fani zimy ze śniegiem będą zadowoleni! Już od początku grudnia 2022 w Europie, a szczególnie w Alpach, opady śniegu były naprawdę obfite! To jednak nie koniec – w Polsce też czeka nas prawdziwa śnieżna zima. Już od kilku dni w kraju jest biało. A jak wyglądają najpiękniejsze zimowe krajobrazy w Europie? Przygotowaliśmy dla Was zimowe podsumowanie w iście białym wydaniu! Zima 2022: rekordowe opady śniegu w Europie Jeszcze pod konie roku Alpy nawiedziła „śniegowa burza”, a opady śniegu były naprawdę ogromne. W niektórych miejscach, zarówno po stronie Szwajcarii, Włoch, jak i Austrii, powstały zaspy o wysokości od dwóch do nawet czterech metrów. Najbliższe tygodnie mogą również obfitować opady śniegu. W naszej galerii znajdziecie zdjęcia miejsc, które pod białych puchem wyglądają naprawdę spektakularnie.
Śmierć brata, oskarżenia o oszustwo. Reinhold Messner, najsłynniejszy himalaista świata, budzi ogromne kontrowersje
W nic nie wierzy, nikogo nie podziwia, niczego nie żałuje...
Jest legendą w świecie himalaizmu. Jako pierwszy człowiek w historii zdobył wszystkie ośmiotysięczniki i to bez użycia tlenu, który notabene jest uważany przez niektórych miłośników tego sportu za swego rodzaju doping. Niezależnie od tego, co robi, musi być w tym najlepszy. Jednak życie na krawędzi nie raz dawało mu w kość. Śmierć brata podczas wspólnej wspinaczki, oskarżania o stosowanie dopingu, a do tego wszystkiego romans z polityką. Poznaj niezwykłą historię najsłynniejszego himalaisty świata. Reinhold Messner świętuje dziś 78. urodziny. Tragedia na Nanga Parbat. Brat Reinholda Messnera traci życie Reinhold Messner przyszedł na świat 17 września 1944 roku w niemieckojęzycznej rodzinie w Tyrolu Południowym u podnóża Alp. Uzyskał wykształcenie w zawodzie geometry. Jednak miłość do gór zwyciężyła. Był tak pewny siebie, że wspinał się po skalistych zboczach bez pomocy zbędnych sprzętów, lin i haków. Mężczyzna nie spodziewał się, że wspinanie po górach to igranie z ogniem, które może skończyć się utratą czyjegoś życia. Do czasu… Śmierć w oczy zajrzała alpiniście podczas pierwszej wyprawy w Himalaje. Jak przyznaje: „to był ten jeden z niewielu razy, kiedy naprawdę myślałem, że nie przeżyję.” Słowa te nabierają podwójnej mocy, zważywszy na fakt, że to właśnie po zdobyciu szczytu Nanga Parbat zginął jego brat. Spadła na niego lawina. „Kiedy słyszałem huk lawiny, która zabrała mojego młodszego brata... Dokładnie 29 czerwca 1970 r., podczas zejścia z Nanga Parbat. Już od dwóch dni nic nie jadłem, spędziłem kolejną noc w strefie śmierci. Bez śpiwora, w lodzie. Temperatura spadła do minus 40°C. Byłem wyczerpany, na granicy utraty zmysłów. Wciąż słyszałem krzyk Günthera, ale nie wiedziałem, gdzie go szukać”, tak alpinista wspomina te wstrząsające wydarzenia, w których stracił swojego młodszego brata. Wiele osób twierdziło, że himalaista zostawił na pastwę losu swojego towarzysza. „Zostawić kogokolwiek w takiej sytuacji, zwłaszcza młodszego brata? To byłoby wbrew ludzkiej naturze. To był mój kompan, najlepszy przyjaciel. Od dzieciństwa byliśmy partnerami w górach. Zawsze wracaliśmy razem”, tłumaczył po latach Reinhold Messner. Co ciekawe, w planach było, aby tylko starszy Messner zdobył wspomniany szczyt. Jednak spontanicznie dołączył do niego młodszy, Günther, który wchodząc pod górę w ekspresowym tempie, chcąc dogonić starszego brata, stracił mnóstwo sił, przez co zaczął mieć halucynacje. Reinhold, chcąc w bezpieczny sposób sprowadzić młodszego brata ze szczytu do bazy noclegowej, poszukał drogi alternatywnej, co doprowadziło do tragedii. „Szukałem dobrej trasy, on miał iść moimi śladami, chciałem mu oszczędzić błądzenia. Byliśmy już po najtrudniejszym etapie. Umówiliśmy się, że poczekam na niego przy potoku. Nie doczekałem się. Usłyszałem tylko jakiś huk. Znalazł się w złym miejscu, w złym czasie. To nie była duża lawina. Szukałem go dwa dni. Bezskutecznie. Ostatkami sił doczołgałem się na dół”. Stan zdrowia alpinisty po zejściu z Nanga Parbat był tragiczny. Miał amputowanych sześć palców u stóp i zostały mu odcięte dwa opuszki u prawej ręki, wraz z kawałkiem kości. Czytaj także: Elisabeth Revol nie zdobyła Nanga Parbat? Polski himalaista nie ma wątpliwości! Reinhold Messner, 1980 rok Reinhold Messner zapisuje się na kartach historii światowego alpinizmu Pomimo dramatu z udziałem jego brata, jaki rozegrał się w Himalajach, postanowił, że nie podda się tak łatwo, wróci w góry i zdobędzie upragnione szczyty. „Największa porażka i największy sukces w moim życiu. Coś, co zmieniło moje myślenie. Po paru miesiącach w szpitalu zdecydowałem, że wracam do Karakorum i w Himalaje. Zrozumiałem, że już nic nie może przywrócić Günthera. Że fakt, że zostanę architektem czy lekarzem, niczego nie zmieni”. Do tej pory tylko 44 alpinistom udało się zdobyć Koronę Himalajów i Karakorum, czyli stanąć na 14 najwyższych szczytach górskich Ziemi. Jednak czy to prawda? Istnieją badacze, którzy twierdzą, że nie wszystkim udał się ten wyczyn. Pierwszą osobą, która dokonała niemożliwego, był właśnie Reinhold Messner i to jego sukces może zostać wkrótce podważony. Jak do tych rewelacji odnosi się sam zainteresowany? „Jeśli mówią, że na Annapurnie znalazłem się pięć metrów poniżej szczytu, czuję się z tym całkowicie okej. Nie będę się nawet bronił. Gdyby ktoś przyszedł i powiedział, że wszystko, co zrobiłem, to bzdury, odpowiedziałbym: myśl sobie, co chcesz”, odpowiedział na zarzuty badaczy 78-letni Messner, zacytowany przez „New York Times”. Czytaj także: Marcin Kwaśny zawdzięcza Bogu rozwód, nową miłość i wolność od alkoholu. „Doznałem mocnej łaski wiary" Reinhold Messner, Bremen, Niemcy, 16.10.2020 rok Trudne dzieciństwo położyło się cieniem na dalsze losy Reinholda Messnera Ojciec nigdy nie wybaczył Reinholdowi śmierci drugiego syna. Uważał, że to przede wszystkim wina starszego brata, który nie zadbał wystarczająco o życie Günthera. Ich stosunki od zawsze były trudne i bolesne. „Często krzyczał, wybuchał, czasem bił”. Dopiero teraz alpinista zaczyna rozumieć, dlaczego jego własny ojciec tak się zachowywał. „On żył w lęku. W 1938 r. zorganizował głosowanie, w którym mieszkańcy Południowego Tyrolu mieli wybrać, czy zostają we Włoszech, czy przeprowadzają się z całymi rodzinami do Niemiec. 86 proc. osób, w tym mój tata, zdecydowało się przejść na stronę nazistów. Wtedy mocno wierzył w nazistowską ideologię. Widać to nawet w tym, jakie dał nam imiona: Reinhold, Günther, Siegfried, Waltraud. Wszystkie niemieckie. Wojna jednak pokrzyżowała plany, nikt się nie przeniósł, a ojciec się załamał. Stał się człowiekiem niepewnym. Ale to on nas wziął pierwszy raz w góry. Swój pierwszy szczyt, trzytysięcznik Geislerspitzen, zdobyłem, gdy miałem pięć lat. W naszej wiosce nie było ani boiska do piłki, ani basenu. Do dziś nie potrafię pływać. Chodziliśmy więc po górach. W wieku 13 lat biłem już ojca na głowę we wspinaniu. Siedem lat później znalazłem się w światowej czołówce”, przyznał w jednym z wywiadów. Podczas igrzysk olimpijskich w Calgary w 1988 roku został nagrodzony za swe osiągnięcia w alpinizmie srebrnym Orderem Olimpijskim, jednak odmówił przyjęcia wyróżnienia. Jak później tłumaczył, nie chciał mieć nic wspólnego z nagrodami i publicznymi pieniędzmi. Wolał utrzymywać się z funduszy od prywatnych sponsorów. Czytaj także: Królowa Elżbieta II i księżniczka Małgorzata nie miały łatwej relacji. To je poróżniło Reinhold Messner, Bolzano, Włochy, 15.07.2020 rok Reinhold Messner: od himalaisty, po polityka, aż po muzealnika Jak przyznaje, po zdobyciu ostatniego szczytu Korony Himalajów - Lhotse, stwierdził, że w tym sporcie nie ma już nic więcej do zrobienia, dlatego odłożył wspinaczkę na bok i udał się na wyprawę na biegun północny, na Antarktydę, przemierzył pustynię Gobi, rozpoczął poszukiwania yeti, by w końcu wstąpić w szeregi polityki. Po wielu latach wspinaczki pochylił się nad działalnością społeczną i polityczną. W latach 1999–2004 pełnił funkcję posła w Parlamencie Europejskim z ramienia Federacji Zielonych. Pracował m.in. w Komisji Spraw Zagranicznych, Praw Człowieka, Wspólnego Bezpieczeństwa i Polityki Obronnej. Gdy kariera polityczna dobiegła końca, były alpinista zapragnął zostać muzealnikiem. Od początku był odpowiedzialny za powstanie muzeum górskiego w Południowym Tyrolu. Kiedy w 2006 roku „Messner Mountain Museum” rozpoczęło swoją działalność, mężczyzna nie krył swojej dumy i wzruszenia, w końcu w nazwie muzeum umieszczone zostało jego nazwisko. Obecnie zaraża pasją do himalaizmu swojego syna. Razem eksplorują Alpy i Dolomity. Dziś to jednak syn ma więcej krzepy i siły w zdobywaniu szczytów górskich niż ojciec. A zatem rośnie nam kolejne pokolenie wspaniałych himalaistów, o których za kilka lat zrobi się ponownie głośno. Wypowiedzi Reinholda Messnera pochodzą z wywiadu, jakiego udzielił „National Geografic”, 07.09.2020. Czytaj także: „Za marzenia zapłacił najwyższą cenę”. Historia Tomasza Mackiewicza wciąż budzi emocje! Reinhold Messner, jego żona Sabine Stehle, 01.08.2002 rok Reinhold Messner, Turyn, Włochy, 05.09.2014 rok
Jak się ubrać w góry, by przechytrzyć pogodę? Podpatrujemy stylizacje Martyny Wojciechowskiej!
Przejrzyj z nami górskie stylizacje Martyny Wojciechowskiej i dowiedz się, jak się ubrać w góry, by nie zaskoczyła cię pogoda
Pogoda w polskich górach bywa nieprzewidywalna. W trakcie wyprawy – nawet w czerwcowe dni – na najwyższych szczytach może cię zaskoczyć śnieg. I choć właściwy strój na górskie wędrówki powinien być dopasowany do pory roku, to istnieją pewne ogólne zasady. Sprawdzą się one przez cały rok i pozwolą ci przygotować się na każdą pogodę! Poznaj je z nami, jeśli do końca nie wiesz, jak się ubrać w góry. Spis treści: Strój w góry – zasady niezależne od pory roku Jak się ubrać w góry zimą? Jak się ubrać w góry jesienią i wiosną? Jak się ubrać w góry latem? Stylizacje Martyny Wojciechowskiej na górskie wędrówki Strój w góry – zasady niezależne od pory roku Najpierw zacznijmy od postaw, czyli od zasad, które pozostają niezmienne niezależnie od pór roku. Bielizna termoaktywna Niezależnie od tego, czy wybierasz się w góry wczesną jesienią czy latem, bielizna termoaktywna jest obowiązkowym elementem stroju na piesze wędrówki. Chroni ona organizm zarówno przed wychłodzeniem, jak i przegrzaniem. Odzież trekkingowa Jeśli przez myśl przeszło ci zabranie ulubionej bawełnianej koszulki na górskie wycieczki, to lepiej szybko usuń tę myśl z głowy! Bawełna nie odprowadza wilgoci, lecz ją wchłania. Przy bardziej intensywnych wędrówkach twoje plecy zostaną oblepione przez wilgotny materiał koszulki. Takie sytuacje sprzyjają przeziębieniom, więc jeśli nie chcesz„pokutować za zdobycie szczytu tygodniową posiadówką w łóżku, koniecznie wybierz odzież trekkingową. Warstwa wierzchnia Nawet jeśli przed wyjściem w góry promienie słoneczne zdają się spalać na popiół całą roślinność, to nigdy nie miej wątpliwości co do nieprzewidywalności pogody. Kurtki typu softshell lub hardshell z wodoodporną membraną będą chroniły cię przed deszczem i przenikliwym wiatrem. Odpowiednie buty Na każdy wypad w góry zaopatrz się w wygodne buty trekkingowe. Wejście na szczyt w klapkach, nawet przy małych górkach, może zakończyć się urazem nogi. Taki wybór będzie dobry wyłącznie wtedy, gdy chcesz zostać bohaterką wakacyjnych memów. Jednak jeśli twoje aspiracje nie osiągają takich wyżyn, to pozostań przy wygodnym trekkingowym obuwiu. Niezbędne akcesoria W trakcie górskich wędrówek warto także pamiętać o kilku niezbędnych akcesoriach. Jednym z nich jest nakrycie głowy. Czapka ochroni cię nie tylko od silnego wiatru, lecz także przed słońcem. Warto pamiętać o nakryciu głowy nie tylko zimą, lecz także podczas letnich wypraw. W górach przydadzą się także okulary przeciwsłoneczne. Zapewnią one odpowiednią ochronę wzroku. Zimą w górach słońce bywa nawet ostrzejsze niż latem, dlatego w wyższych partiach gór, gdzie zalega sporo śniegu, okulary powinny być obowiązkowym elementem ekwipunku. Jak się ubrać w góry zimą? Jeśli chcesz zdobywać szczyty zimą, a przy tym nie zamarznąć na jednym z nich jako lodowa rzeźba, to pamiętaj o stroju wielowarstwowym: warstwa oddychająca – strój w góry na zimę jest podobny do tego, jaki powinniśmy zabrać na narty. Na bieliznę termoaktywną nakładamy odzież trekkingową. Ważne, by była to odzież termoaktywna, która zapewni odpowiednią przewiewność i pełną swobodę ruchów. Zimą świetnie sprawdzi się odzież z wełny merino, która zapewnia nie tylko odpowiedni komfort termiczny, lecz także nie absorbuje nieprzyjemnych zapachów. warstwa ocieplająca z bluzy lub polaru – czyli tzw. warstwa ocieplająca. Na chłodniejsze dni dobrym wyborem będzie polar lub bluza hybrydowa. Wprawieni trekkingowcy polecają, by zawsze zabierać dwa polary – jeden na siebie, a drugi do plecaka. W razie gdyby niższa temperatura dawała się we znaki, możesz w każdej chwili dołożyć dodatkową warstwę ocieplającą. warstwa wierzchnia – strój w góry na zimę uzupełnia warstwa wierzchnia, która chroni przed podmuchami wiatru i opadami. W chłodne miesiące najlepiej sprawdzą się kurtki puchowe. Akcesoria do stroju na zimową górską wyprawę Zimą nie należy zapomnieć o rękawiczkach. Warto zabrać także raczki na buty, które zapewniają dobrą przyczepność. Przy pełnym zaśnieżeniu koniecznie pamiętaj o odpowiednich okularach przeciwsłonecznych. Słońce odbijające się od białego śniegu jest bardzo ostre, co może negatywnie wpłynąć na twój wzrok. Jak się ubrać w góry jesienią i wiosną? Wiosenne i jesienne wędrówki po górach są najbardziej zdradliwe – nigdy nie wiesz, czego się spodziewać. Czasem jest tak, że pogoda na dole i na szczycie góry odzwierciedla dwie różne pory roku. Ubiór w góry na jesień lub wiosnę wymaga więc uniwersalnych rozwiązań: softshellowe spodnie na górskie wędrówki – w taki koncept wpisują się spodnie z odpinanymi nogawkami. Gdy będzie ci chłodniej, możesz szybko zamienić szorty w długie spodnie i żaden przenikliwy wiatr nie będzie ci straszny. oddychające ubrania i okrycie wierzchnie – na jesienno–wiosenne wypady warto ubrać się na cebulkę. Bielizna termoaktywna i odzież trekkingowa to absolutny must have, jednak powinny być także uzupełnione o cieplejszą bluzę i odpowiednie okrycie wierzchnie. Jak się ubrać w góry latem? Jeśli wybierasz się w góry latem, to możesz odpuścić sobie odzież trekkingową z długim rękawem. Strój w góry latem powinien przede wszystkim zapewniać odpowiednią termoregulację: termoaktywna odzież na letnie wyprawy w góry – dobrym wyborem będą termoaktywne koszulki i spodenki, które dobrze odprowadzają wilgoć. Odprowadzanie pary wodnej przy wzmożonym ruchu jest szczególnie ważne latem, gdyż nawet w najcieplejszą pogodę mokra koszulka połączona z odrobiną wiatru może spowodować przeziębienie. ochrona głowy – równie ważne jest osłonięcie głowy. Jeśli nie lubisz nosić czapki, to dobrym rozwiązaniem może być chusta wielofunkcyjna, która ochroni głowę przed ostrym słońcem. ochrona oczu – stylizacja w góry latem powinna być dopełniona o odpowiednie okulary przeciwsłoneczne. Najlepiej sprawdzają się modele sportowe, które dobrze przylegają do głowy. Stylizacje Martyny Wojciechowskiej na górskie wędrówki Jak już podpatrywać górskie stylizacje, to u najlepszych podróżników! Martyna Wojciechowska zdobywa szczyty górskie w pełni profesjonalnie, więc nie mogłyśmy wybrać do tego artykułu nikogo innego. Jej stylizacje nie tylko dobrze wyglądają, lecz także są odpowiednio dobrane do panujących warunków pogodowych. Zobacz z nami, jakie ubrania wybiera na swoje górskie wędrówki. Ubranie na górską wspinaczkę Na jedną ze swoich górskich wspinaczek Martyna wybrała termoaktywną koszulkę z długim rękawem, luźne spodnie (prawdopodobnie sofshellowe), a także trekkingowe buty. Jest to świetny przykład prostej i bezpiecznej stylizacji na wyprawę w góry. Zimowe ubranie w góry w stylu Martyny Wojciechowskiej W Instagramie podróżniczki widać, że uwielbia aktywny wypoczynek w górach. Radość na powyższym zdjęciu wynika ze zdobycia najwyższego szczytu Ameryki Południowej. W tak wysokich górach zawodowa odzież jest obowiązkiem. Martyna ubrana jest profesjonalnie od stóp do głów – w zimowe buty do górskiej wspinaczki, ocieplające spodnie i kurtkę oraz gogle. Jeśli zamierzasz zdobywać najwyższe szczyty, to koniecznie weź przykład z Martyny! Taki strój w góry jest nie tylko wygodny, ale też zapewni najwyższy poziom bezpieczeństwa. Martyna Wojciechowska z córką w górach Jeśli nadal szukasz profesjonalnych inspiracji do tego, jak się ubrać w góry, to z pewnością pomocna będzie powyższa stylizacja. Martyna zadbała o profesjonalną odzież do wspinaczki i akcesoria, które zapewniają bezpieczeństwo podczas podróży na szczyt.
Magiczne miejsce w sercu najwyższych polskich gór, czyli Zakopane, jakiego nie znacie
Ci, którzy tu przyjeżdżali, tracili dla niego głowy
Nie od razu Zakopane stało się perłą Tatr. Ale ci, którzy tu przyjeżdżali, tracili dla niego głowy. Tak wielka była magia tego miejsca, gdzie kończyła się Polska i cały świat. Ulegali jej artyści, pisarze i politycy, nie mówiąc o zwykłych ceprach. Na słynnych Krupówkach spotkać można było dosłownie wszystkich. O niezwykłym miejscu w sercu najwyższych polskich gór pisze Elżbieta Pawełek. ZOBACZ TAKŻE: Majówka 2022. Skopelos: wyspa, na której kręcono kultowy film „Mamma Mia” View Ediplayer on the source website Zakopane - perła polskich Tatr Trudno uwierzyć, że Tatry były kiedyś tropikalną wyspą, a Podhale morskim dnem. W skałach znaleziono szczątki ryb, małż i ślady figowców, palm i eukaliptusów. Można się tylko domyślać, ile kataklizmów i zlodowaceń musiało przejść to miejsce, aby wypiętrzyły się góry, nazywane ósmym cudem świata. Zakopane nie od razu było perłą Tatr. Wraz z torem kolejowym kończyła się tutaj Polska i cały wielki świat. Przyjezdnym ukazywało się przedziwne i urocze miejsce, jedyne na podhalańskiej ziemi, a może i na całym globie. „Niesfornie zabudowane, oddychające kryształowym powietrzem gór i smrodem samochodowej benzyny. Miejscowość tarza się w bagnach, to wspina na zbocza Antałówki i Gubałówki, zasypia w upalne dnie, by znów drżeć pod batem halnego wiatru”, pisał znawca Zakopanego Rafał Malczewski, syn słynnego malarza, w serii wydawniczej „Cuda Polski”. Czy Zakopane mogło być jednym z nich? Wątpliwe. Wykwint i elegancja przelewały się chodnikami, obok zaś gazdowie rozrzucali gnój na ojcowskiej grzędzie. A jednak nie brakowało letników, których kusiły seledynowe zachody słońca, a zimą miłośników białego szaleństwa. CZYTAJ TEŻ: Podróże 2022: Tej wiosny i lata zakochaj się w Paryżu! Kim był król Tatr? Nie byłoby jednak legendy Zakopanego bez Tytusa Chałubińskiego, który w lipcu 1873 roku przyjechał tu z córkami i żoną Antoniną za namową wielkiej aktorki Heleny Modrzejewskiej. Choć słońce prażyło przez całe lato, na Zakopane jak grom z jasnego nieba spadła cholera. Epidemia zaczęła się 1 września i ustała 10 października, jak odnotował w księdze parafialnej słynny ksiądz Stolarczyk. „Gdyby byli ludzie trochę lepiej na siebie uważali, toby był może nikt nie umarł. Podczas epidemii doktor ratował ludzi z największym poświęceniem, mnie samego prawie od śmierci wydobył. A gości tego roku było więcej, jak bywało – koło 400 osób. Najwięcej z Warszawy i Krakowa”. W czasie zarazy Chałubiński jeździ do chorych jednokonnym wozem. „Na swój koszt dostarcza im leki, uczy higieny, co nie było łatwe, bo gdy w której chałupie zaszedł wypadek cholery, to zostawiali nieboszczyka lub chorego i zabijali szczelnie drzwi i okna […] Ciemnota przeszkadzała z początku w niesieniu pomocy”, czytamy w „Kronikach Zakopiańskich” (Wydawnictwo Czarne). Doktor uczy ludzi, jak się ratować i nie bać się zarazy. Nocą sam pomaga wynosić zmarłych, myje ich i ubiera… „Cóż dziwnego, że góralski lud od tej pory pokochał go prawdziwie jak ojca swego. Doskonale pamiętam, jak Sabała powiedział do mnie: »Pan profesor to nie jest ziemski ciek, nogami on tu, ale serce jego w niebie«”, wspominała córka drugiej żony doktora. Po epidemii pozostały przy drogach choleryczne cmentarzyki i wielka miłość górali do Chałubińskiego. Był dla nich Królem Tatr. I używając dzisiejszego języka, najlepszym pijarowcem, który wmówił wszystkim, że to miejsce... leczy. Reklamował Zakopane jako uzdrowisko cudownie wyciągających chorych z gruźlicy, więc wkrótce powstały tu sanatoria. Organizował górskie wędrówki, które obrosły taką legendą, że trzeba je było robić w tajemnicy. Inaczej „byłoby szło całe Zakopane”, wspominał Wojciech Kossak. Wyprawy z doktorem uchodziły za towarzyską nobilitację, kończyły się wesołą biesiadą przy ognisku, aż śpiewy niosły się echem „po wierchach”. Ceny jak w Sankt Moritz Urok Zakopanego przyciągał elity intelektualne i artystyczne. Na Krupówkach, jak żartowano, spotykało się więcej znajomych, artystów i pisarzy niż na Marszałkowskiej w Warszawie. Ale kiedyś, żeby tu dotrzeć, należało wynająć góralską furkę. Kurzyło się okropnie, jechało się na wiązkach siana i trzęsło okropnie. Dopiero kiedy w 1884 doprowadzono kolej żelazną z Krakowa do Chabówki, droga się skróciła. Letnicy nie szczędzili datków biednym gospodarzom, wkrótce więc ceny były jak w Sankt Moritz i mówiło się: „Kto się czuje wielkim panem, traci pieniądz w Zakopanem”. Górale potrafili ceprom sprzedać wszystko: czyste powietrze na halach, przyśpiewkę, zbójnickiego tańczonego przy ognisku, a nawet historie wyssane z palca, jak podaje „Sielankowanie pod Tatrami” (Wydawnictwo Czarne). Lista sław, które tu zamieszkały, zdaje się nie mieć końca: Henryk Sienkiewicz i Ignacy Kraszewski, Stanisław Witkiewicz, twórca stylu zakopiańskiego i ojciec Witkacego, Chałubiński i Modrzejewska, a także Karol Szymanowski, który ostatnie lata życia spędził w słynnej Atmie, gdzie obecnie jest jego muzeum. Do kurortu pod Giewontem chętnie przyjeżdżał Bruno Schulz, ale nie po to, żeby chodzić po górach, bo miał lęk wysokości, tylko w celach towarzyskich. W najbardziej obleganych kawiarniach, jak u Trzaski, często grywał w brydża Kornel Makuszyński, z urodzenia lwowiak, z wyboru zakopiańczyk. W słynnym zaś hotelu Morskie Oko występowały największe gwiazdy: Ludwik Solski, Mieczysława Ćwiklińska, Hanka Ordonówna, Ada Sari, Wanda Wiłkomirska, Niemen… Miłość, miłość w Zakopanem Zakopane jest jak z gumy, bo w sezonie jakimś cudem potrafi pomieścić 100 tysięcy gości. Najbardziej wymagający wybierają obiekty w stylu Grand Hotel Stamary z bajkowym spa czy Nosalowy Dwór Resort. Pięknymi domami w kurorcie i okolicy mogą się pochwalić znani artyści, celebryci i biznesmeni. Rezydencja Witkiewiczówka, ufundowana przez brata Stanisława Witkiewicza, Jana, należy dziś do rodziny Staraków. Surowa górska sceneria uspokaja i zrazem porusza. „Wszędzie ta sama cisza i pustkowie, świat jakby wymarły, góry okryte w większej części jodłami i świerkami, ziemia zasypana tysiącami kamieni, jakby gruzami i zwaliskami po jakiejś burzy (…) kraj milczenia i marzenia, a tak piękny!”, pisał po wycieczce do Doliny Strążyskiej zachwycony Ignacy Kraszewski. Nie tylko on zakochał się w Tatrach. Dziś stałą bazę mają tutaj Maciej Dowbor i Michał Żebrowski, który najchętniej odpoczywa w swoim domu w Brzegach, niedaleko Zakopanego. Jeździł tam z rodzicami jako dziecko i już wtedy marzył, żeby tam zamieszkać. „Dzięki Bogu, życie tak szczęśliwie się potoczyło, że stać mnie na kilka domów, a ten jeden, najważniejszy, jest na Podhalu. Zawsze chętnie tam wracam, bo moja willa leży na uboczu, więc mam święty spokój”, mówił Żebrowski. Każdy góral wie też, gdzie w Kościelisku stoi wspaniały dom Sebastiana Karpiela-Bułecki. Muzyk sam go zaprojektował, jest architektem. Zaprojektował też po sąsiedzku dom dla swojej dawnej narzeczonej Kayah, nie wiedząc jeszcze, że serce skradnie mu Paulina Krupińska, była Miss Polonia, dziś gwiazda TVN. Sakramentalne „tak” młoda para w strojach góralskich wypowiedziała dwa lata temu w parafialnym kościele w Kościelisku, w towarzystwie licznej rodziny i dwójki swoich dzieci. Katarzyna Cichopek i Marcin Hakiel również wzięli ślub w Zakopanem, w Sanktuarium na Krzeptówkach. Miało być w tajemnicy, ale się wydało... A potem goście bawili się w hotelu Wersal należącym do Adama Bachledy-Curusia, byłego burmistrza Zakopanego. Jak halny łeb urywa... Czy pod Giewontem tworzy się artystyczna bohema wzorem tej, której przewodził Witkacy czy Malczewski? Jeszcze nie, ale coraz więcej znanych twarzy wiąże się z Podhalem, jak mówi Paulina Młynarska, do niedawna właścicielka Puciówki w Kościelisku. Willa, którą podarował jej ojciec, nazwana tak od słów słynnej piosenki „Jesteśmy na wczasach”, była jej domem przez 20 lat. Stąd, z pokoiku na piętrze, nadawała swoje korespondencje dla Radia ZET. Prosty drewniany dom zaprojektował przyjaciel rodziny Stanisław Karpiel. Raz na pół roku przychodziły „myjocki”, czyli góralki, żeby go wyszorować szczotami ryżowymi i proszkiem do prania. Najlepiej sprawdzał się Vizir do białego... „Bywali tu i pili wódeczkę wspaniali artyści. Tata napisał tu dziesiątki piosenek, a ja kilka książek. To szczęśliwe miejsce z dobrą energią twórczą i najpiękniejszym widokiem na Tatry, w którym wszyscy się zakochują”, wspominała w jednym z wywiadów. W dzieciństwie często łapała choroby, więc rodzina uznała, że najlepszym lekarstwem będzie zakopiański klimat. Ale Paulina nie do końca w to wierzy. Jakim cudem ktoś słabego zdrowia miałby tu poczuć poprawę? „Jak jest pięknie, to dech zapiera, a łzy stają w oczach. Jak sypnie śniegiem – brniesz przez zaspy albo godzinami kidasz (odśnieżasz) przed domem. Jak wieje – łeb urywa, a kiedy grzeje – marzysz tylko o tym, by zanurzyć się w zimnym potoku”, ironizuje w swojej książce „Zakopane odkopane” napisanej na spółkę z Beatą Sabałą-Zielińską (Wydawnictwo Pascal). To miejsce nie dla mięczaków, a halny nawet ze zdrowego zrobi wariata albo meteopatę. „Kiedy przyduje, nawiedzą cię najbardziej szalone wizje (…). Głowa będzie ci pękać, a z zakamarków psychiki wylezą najgorsze, dawno zapomniane lęki”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kiedyś był obiektem krytyki, dziś jest podziwiany... oto zamek Neuschwanstein! Niebo w gębie Bez względu na pogodę na Krupówkach niczym rzeczna fala przelewa się tłum ceprów. Tu z białym misiem trzeba strzelić fotkę, tam wstąpić na herbatkę „z prądem” lub pstrągi. Z rozrzewnieniem wszyscy wspominają dawny Cocktail Bar kuszący lodami pod nazwą sułtańskie, fantazja czy czarno-białe. Za socjalizmu stało się w godzinnej kolejce, żeby w końcu poczuć niebo w gębie... Paulina Młynarska wspomina, jak ojciec, trzymając jedną ręką obie córki, drugą rozdawał w kolejce autografy. Ludzie się pchali, mrugali porozumiewawczo: „Panie Wojtek! Jesteśmy na wczasach w tych góralskich lasach”. Krupówki potrafią wyssać fortunę. Jest tu wszystko, szmelc, mydło i powidło, regionalne knajpy i ekskluzywne sklepy, jak Księstwo Góralskie kuszące sportowymi bluzami z kryształkami Swarovskiego. „Dla górali dwie rzeczy zawsze były najważniejsze – Pan Bócek, co siedzi hań wysoko na niebieskiej grani i cuwo nad syćkim i morgi (…). Bo górale, obdarzeni jakąś dziwną intuicją, zawsze czuli, że kiedyś Zakopane będzie jednym z najdroższych miejsc w świecie”, pisze tandem Młynarska–Sabała. Mówi się, że górne Krupówki należą już do Andrzeja Stocha, jednego z najbogatszych biznesmenów, mocno inwestuje na nich również Adam Bachleda-Curuś, nazywany przez górali ABC. Sto lat temu życie kulturalne i towarzyskie kwitło w restauracji U Wnuka przy Kościeliskiej. W kącie stała pianola, stoły miały marmurowe blaty i do obiadu podawano srebrne sztućce. Spotykali się tutaj ludzie, o których głośno było w całej Polsce: Witos, Orkan, generał Haller. U Wnuka była też gospoda, zawsze pełna górali, a na podwórku rwano zęby, znieczulając delikwentów wódką. Wciąż działa tu świetna kuchnia, ale usługi nie przewidują rwania zębów. Co najwyżej halny urywa głowy ceprom. Ale spokojnie. Na szczęście jest lato. Tekst Elżbiety Pawełek ukazał się w magazynie VIVA! w lipcu 2020 roku.
Majówka 2022: co warto zobaczyć w Bieszczadach?
Bieszczady to miejsce idealne dla fanów odpoczynku na łonie przyrody…
Bieszczady. Łagodne zalesione stoki, połoniny z wysokimi szumiącymi trawami, drewniane cerkiewki i cisza sprawiają, że to jedno z piękniejszych miejsc w Polsce. Warto tu przyjechać na dłużej, poczuć zapach bieszczadzkiego powietrza i posmakować miejscowej kuchni. Co sprawia, że Bieszczady są tak wyjątkowe? Warto odwiedzić Bieszczady kilka razy w roku, bo każda z pór pokazuje inną urodę tego miejsca. Wiosną dla wszystkich odcieni zieleni i pohukiwania sów. Latem dla falujących wysokich traw i wieczornych koncertów derkaczy. Jesienią dla czerwonych liści buków i przelatujących nad połoninami sokołów. Zimą dla snującej się mgły, oszronionych drzew i pustki (bo tylko latem jest tu sporo ludzi, ale i tak zdecydowanie mniej niż w innych górach. Zobacz także: Najpiękniejsze kościoły w Polsce! Biesy i czady Nazwa Bieszczady oznaczała nie tyle konkretne góry, ile górskie pogranicze, niezagospodarowane i niezamieszkane. Według podań ludowych miałaby się wywodzić od złych biesów (diabłów) i dobrych czadów (niemal anielskich wcieleń) zamieszkujących tamte tereny i uprzykrzających lub ułatwiajacych życie ich mieszkańców. Bieszczady na majówkę 2022: gdzie spać? Warto przenocować w małym przytulnym drewnianym schronisku Pod Małą Rawką (30 minut od Przełęczy Wyżniańskiej, gdzie można dojechać samochodem lub busem). Stąd można wyruszyć na pobliskie szlaki turystyczne, m.in. na Wielką Rawkę i Kremenaros. Jeden z najciekawszych wiedzie na Połoninę Caryńską. Rozlega się z niej fantastyczny widok na najwyższe szczyty Bieszczad Tarnicę i Halicz, a zimą podczas inwersji temperatury (w dolinach zimno, na grani ciepło, czasami różnica temperatur wynosi kilkanaście stopni), widać oddalone ponad 100 km Tatry, których szczyty unoszą się ponad morzem chmur. Wąż Esulapa na bieszczadzkich szlakach Jest największym i najrzadszym z węży (niejadowity!) w Polsce. Można go tutaj spotkać na górskiej ścieżce, podobnie jak ślady kuny i wilka. Bieszczady to znakomite miejsce dla wszystkich, którzy lubią naturę i obserwowanie zwierząt. Na pewno warto się wybrać na przyrodniczą wycieczkę z przewodnikiem z Bieszczadzkiego Parku Narodowego (informacje na stronie internetowej parku), który zna szlaki zwierząt, aby zobaczyć stada żubrów i jeleni, pójść tropem rysia czy żbika. Najlepszą porą na to jest zima. Zobacz także: Co urzeka w Lidzbarku Warmińskim? Fuczki i proziaki, czyli co zjeść w Bieszczadach Wędrówkę można połączyć ze smakowaniem miejscowej kuchni. Sporo w niej wpływów Łemków i Bojków, grup etnicznych zamieszkujących Bieszczady. Potrawy są proste i smaczne, np.: fuczki (placki z kiszonej kapusty), hreczanyki (kotlety mielone z kaszą gryczaną i sosem pieczarkowym), stolniki (gołabki z farszem ziemniaczanym, podawane ze smażoną cebulką) czy proziaki (bułeczki z mąki pszennej na kefirze z dodatkiem sody – po bieszczadzku prozy), które najlepsze są z masłem czosnkowym. Pycha! Atrakcje turystyczne w Bieszczadach Skansen w Sanoku – należy do najpiękniejszych i najciekawszych muzeów na wolnym powietrzu w Europie. Na 38 ha zaprezentowano kulturę polsko-ukraińskiego pogranicza. Znajduje się tutaj ponad 100 obiektów budownictwa drewnianego z XVII–XX wieku. Leśna ciuchcia – jedna z najsłynniejszych kolejek wąskotorowych w Polsce, kursująca malowniczymi górskimi dolinami z Majdanu koło Cisnej do Przysłupia lub Balnicy Zalew nad Soliną – to strefa ciszy. Można tutaj pływać kajakami i żeglować, łowić ryby, a także zwiedzić solińską hydroelektrownię. Szczawne – znajduje się tutaj greckokatolicka (obecnie prawosławna) cerkiew. Bieszczady to nie tylko dzikie góry, ale również kawał historii, którą najlepiej pokazują tutejsze drewniane cerkwie. Zwiedzanie ich to dobry pomysł na odpoczynek po wędrówkach po połoninach.
Znany projektant otworzył zimowy pop-up store w Zakopanem na Krupówkach
Na ulicy mody w Zakopanem otwarto butik Łukasza Jemioła. Przy Krupówkach 29 pojawił się zimowy pop-up store. Można w nim kupić rzeczy z regularnej kolekcji projektanta, ale też limitowane - przeznaczone specjalnie do góralskiego butiku. Na otwarciu nie zabrakło góralskiej muzyki, tłumów gości i oczywiście świetnych ubrań w sam raz na zimową porę. Można w nim kupić kultowe zimowe bluzy projektanta z tegorocznymi hasłami: „Warm me up”, czy „Family is the best gift”. Poza tym można tu kupić wełniane kurtki ozdobione przywodzącymi na myśl góralski klimat, otulające kaszmirowe swetry i wszystko co sprawi, że pobyt w górach będzie naprawdę ciepły i stylowy. Zobaczcie stylowe wnętrze i zimową kolekcję.
Szczęściu czasem trzeba pomóc. Inaczej nie wygra się ekodomu ze spa w sercu Tatr!
Główna nagroda w loterii Almette ma już swojego właściciela
Często rezygnujesz z udziału w konkursach i loteriach, bo uważasz, że „przecież i tak się nie uda”? Ta historia na pewno zmieni twoje nastawienie i przekona cię, że warto próbować i cierpliwie czekać, bo nie wiadomo, kiedy akurat do ciebie uśmiechnie się szczęście. Bo żeby wygrać, trzeba grać! Dom jak marzenie Dokładnie to zrobił Pan Konrad, elektromechanik z niewielkiego Teresina niedaleko Warszawy. Wziął udział w 6. Edycji Wielkiej Loterii Almette i zdobył główną nagrodę - małą rezydencję w miejscowości Ząb, w sercu Tatr! I to naprawdę wyjątkową - energooszczędną, inteligentną, a do tego niezwykle przytulną, bo całą w drewnie. Jakby tego było mało, EKO dom Almette ma własne spa! Na jego terenie znajduje się zewnętrzna podgrzewana balia obita skandynawskim świerkiem i opalana drewnem, z dwoma rodzajami hydromasażu i podwodnym oświetleniem LED. Dodajmy do tego cudowny widok, z jednej strony na Giewont, z drugiej - na pasmo Babiej Góry, i mamy dom doskonały. Laureat nie musi się również martwić o urządzanie swojej nowej posiadłości, bo wszystkie pomieszczenia wyposażono w meble, sprzęty i akcesoria. View Ediplayer on the source website Zdecydowanie największe wrażenie zrobiło na Panu Konradzie spa. Bania z widokiem na góry! Jeszcze dziś do niej wejdę, a co tam! – zapowiedział. Zwycięzca docenił także zainstalowane moduły pozwalające na produkcję własnego prądu oraz możliwość sterowania nimi za pomocą smartfona. Żeby wygrać, trzeba grać Pan Konrad okazał się bardzo wytrwałym graczem. Zdradził, że brał udział w loterii już od pierwszej edycji, ale bez sukcesów. Aby triumfować w tym roku, musiał zarejestrować aż 18 kodów z opakowań serków Almette. Jak widać, cierpliwość naprawdę popłaca. Jego bratowa Asia zgłosiła ich jeszcze więcej, bo ponad 20. Co prawda nie poszczęściło się jej w konkursie, ale i tak poniekąd zwyciężyła - Pan Konrad obiecał jej, że to będzie ich wspólny dom! Tatrzańska ekorezydencja ze spa nie była jedyną nagrodą fundowaną przez Almette. Codziennie można było wygrywać również pieniądze. Aby mieć na to szanse, wystarczyło kupić puszysty serek i zarejestrować kod z opakowania. Smak życia według Almette Na miejscu na zwycięzcę oraz na jego rodzinę (mamę Bożenę, tatę Jarka, brata Huberta i wspomnianą bratową Asię) czekali przedstawiciele organizatorów oraz reprezentujące markę gwiazdy – piosenkarz Staszek Karpiel-Bułecka i szef kuchni David Gaboriaud. Pierwszy powitał Pana Konrada i przekazał mu klucze do jego nowej rezydencji, a drugi – przygotował przepyszny lunch, wspaniały tort w kształcie domu Almette oraz… zaprezentował zgromadzonym lodówkę wypełnioną pokaźnym zapasem puszystych serków. Laureat jeszcze długo nie mógł uwierzyć we własne szczęście, ale bardzo szybko poczuł się jak u siebie. Jest pięknie. Czekam, aż spadnie porządny śnieg, żeby spędzić tu taką prawdziwą zimę. I to wszystko dlatego, że jemy Almette. WOW! – Pan Konrad nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Klucze w dłoni upewniły go, że to nie sen, a ten oszałamiający widok na panoramę Tatr może go witać każdego dnia. Jeśli historia Pana Konrada przekonała cię, że warto czasami pomóc swojemu szczęściu, to koniecznie śledź inicjatywy Almette. Kto wie, być może niedługo i ty zamieszkasz w bajkowym domu w górach! Życie nabierze wtedy kolorów i smaku. Smaku Almette. Materiał powstał z udziałem marki Almette
Miłka Raulin nie wie, co znaczy „niemożliwe”. Oto najmłodsza Polka, która zdobyła Koronę Ziemi!
Autorka projektu Siła Marzeń. Polska himalaistka, podróżniczka, miłośniczka wspinaczki. Ale także mama. Jej przygoda z górami, ale tak na poważnie zaczęła się w 2011 roku. Wówczas Miłka Raulin, mając na koncie zdobyty Mont Black, postanowiła przesunąć granicę swoich możliwości. Plan miała ambitny - zdobycie najwyższych wierzchołków kontynentów. Tak powstał projekt pod nazwą Siła Marzeń: „Gdybym wiedziała, ile będzie kosztowało to przedsięwzięcie, to z pewnością bym je porzuciła i uciekła z krzykiem”, mówiła w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla magazynu VIVA! w maju tego roku. Nie poddała się jednak, a realizacja planu zajęła jej siedem lat. Ale udało. 22 maja 2018 roku ukończyła swój plan, gdy stanęła na szczycie Mount Everestu. Czym jest projekt Siła Marzeń, skąd sama brała siłę na realizację powziętego planu i która góra „pogroziła jej palcem”? Oto fragment niezwykłej rozmowy z Miłką Raulin. Lubisz styl sportowy? Koniecznie wejdź na Modago.pl i znajdź buty sportowe damskie. Miłka Raulin o górach i projekcie Siła Marzeń Jej historia brzmi jak bajka. Bajka o odważnej dziewczynie, niemającej nic prócz wielkich marzeń. Dla wielu stała się inspiracją, by spełniać swoje pragnienia. Trzy lata temu zdobyła Koronę Ziemi –najwyższe szczyty wszystkich kontynentów i została 10. i najmłodszą Polką, której się to udało. O tym, jak zaczął się ten „wysokogórski romans” i co jej dał, Miłka Raulin w niezwykle szczerej rozmowie z Elżbietą Pawełek. I stworzyłaś projekt pod nazwą Siła Marzeń. Tak. Ale gdybym wiedziała, ile będzie kosztowało to przedsięwzięcie, to z pewnością bym je porzuciła i uciekła z krzykiem. Projekt Siła Marzeń nie ograniczał się tylko do wspinaczek wysokogórskich i treningów. To była również logistyka wyjazdów, sprawy organizacyjne, sprzętowe i przede wszystkim pozyskiwanie funduszy na bardzo kosztowne wyprawy. A nie jest to łatwe, gdy pracuje się na pełnym etacie i wychowuje dziecko. Skąd brałaś na to siłę? Siła jest wszędzie. Siłę ma myśl, słowo, marzenie. U mnie wszystko zaczyna się od założenia folderu na pulpicie komputera. Niby nic, ale ten folder to skarbnica wiedzy i zadań, które muszę wykonać, by być bliżej swojego szczytu. Dziś daję sobie medal za to, że zrealizowałam tak poważny projekt, organizując wszystko samodzielnie. Porównując się z tamtą Miłką, wydaje mi się, że dziś jestem gorzej zorganizowana. Kiedyś mój dzień był tak napięty, że nie dało się w niego nawet wcisnąć szpilki, za co zapłaciłam chronicznym zmęczeniem i anemią. Z rana zawoziłam dziecko do szkoły, potem jechałam do pracy… wiadomo, jak jest w korporacji. Odbierałam Jeremiego i wracaliśmy do domu. Zakupy, obiad, lekcje, lekarz, zepsuty samochód etc. Bieżące sprawy pochłaniały mnie do 22. Kiedy Jeremi szedł spać, siadałam przed komputerem, obrabiałam zdjęcia, montowałam filmy, przygotowywałam ofertę sponsorską, uczyłam się social mediów, a po zrobieniu wszystkiego szłam jeszcze biegać. Dużo się nauczyłam dzięki temu projektowi. Musiałam go również nagłośnić, żeby pozyskać niebotycznie wysoką kwotę. Cały projekt kosztował pół miliona złotych, a takiej sumy nie zapewniłby mój kolejarski etat, nawet gdybym odkładała środki przez kilkanaście lat. Przed wyprawą na Mount Everest wysłałam sześć tysięcy ofert sponsorskich. Byłam tak bardzo zdeterminowana. A musiałam za każdym razem przekonać daną firmę, że warto zainwestować w drobną, niepozorną dziewczynę z dużymi marzeniami. Waleczna Kaszubka? Tak, jestem uparta, ale Kaszubi tacy są. Mówi się, że Kaszuba dobrze mieć za przyjaciela, ale niedobrze jest się z Kaszubem poróżnić. W swoich książkach z cyklu „Siła Marzeń” piszesz, że miłość do gór jest jak romans z Bradem Pittem czy Tomem Cruise’em, ale w odróżnieniu od tych przystojniaków góry są dostępne dla każdego. Wiesz, jak spełniać marzenia? Wiem, schemat jest dla każdego dostępny. Każde marzenie trzeba potraktować jak projekt, który ma początek i koniec. Trzeba też wierzyć, że nam się uda, bo przecież głęboko tego pragniemy, prawda? Ja marzenia wizualizowałam, wieszając na ścianie sypialni kartki z hasłami zapisanymi w trybie dokonanym. Na jednej napisałam: „W 2018 roku zdobyłam Everest, była cudowna pogoda, a ja zostałam najmłodszą Polką z Koroną Ziemi”. Patrzyłam na tę kartkę kilka lat. To była pierwsza rzecz, jaką widziałam po przebudzeniu. Byłam na Mount Evereście, nim go zdobyłam, czułam niezmierne szczęście i radość, wyobrażałam sobie każdy krok mojej drogi na wierzchołek. Byłam na Antarktydzie, zanim tam pojechałam. Śnił mi się ogromny księżyc i wielka biała góra. Ale to, co jest najważniejsze w realizacji każdego projektu, to plan działania. Żadna wizualizacja marzeń nie będzie skuteczna, jeśli nie określimy ram czasowych i listy zadań. Elbrus był dla Ciebie dużym wyzwaniem. Przypuszczałaś, że ta góra da Ci tak popalić? Elbrus, tak jak większość gór, zdobywałam w pojedynkę. To były początki moich wypraw, a ja straciłam wtedy czujność. Jestem wdzięczna tej górze, że pogroziła mi palcem. W samą porę dostałam lekcję pokory i zrozumiałam, że nie jestem niezniszczalna, a moje ciało podczas wielogodzinnej wspinaczki w ekstremalnie złych warunkach ma określoną wytrzymałość. Nabierałam doświadczenia.
"Taterniczki" - fascynująca opowieść o zdobywczyniach szlaków
Dziennikarka, feministka i podróżniczka - Agata Komosa-Styczeń z powodzeniem łączyła rolę redaktorki naczelnej ze zdobywaniem Himalajów. Podczas przygotowań do wyprawy do Nepalu ze zdziwieniem zauważyła, że literatura o kobietach zdobywających szczyty jest wyjątkowo uboga. Postanowiła sama o nich napisać, w debiutanckiej książce "Taterniczki. Miejsce kobiet jest na szczycie", przypominając czytelnikom o pionierkach taternictwa i oddając głos współczesnym wspinaczkom. Przecież nie możesz być kimś kogo nie widzisz, więc jak współczesne dziewczynki mogą marzyć o zdobywaniu szczytów, gdy nie karmi się ich historiami o kobietach, które szły już tym szlakiem - zaznacza Komosa-Styczeń. Ma nadzieję, że historie kobiet niezłomnych posłużą jako inspiracja dla jej córeczki Jadwigi. Już podczas pierwszej wyprawy w góry autorkę zafascynowała historia o tatrzańskich orlicach, pięknych i młodych siostrach, które zginęły podczas próby zdobycia Zamarłej Turni w 1929 r. Kobieta [...] nie ma nic do powiedzenia w taternictwie i nigdy „rasowym” taternikiem nie będzie, tak jak nie może być myślicielem, wodzem czy wynalazcą - pisano w komentarzu do wypadku w czasopiśmie Taternik. A przecież pierwszy przewodnik po Tatrach z prawdziwego zdarzenia napisała kobieta, Maria Steczkowska, jeszcze w połowie XIX wieku! Te historie przypomina Agata Komosa-Styczeń, kreśląc kobiecą historię Tatr od pierwszej wzmianki z XVI wieku, aż do współczesności. Nie zabrakło legend polskiej wspinaczki, jak Halina Krüger-Syrokomska czy Anna Czerwińska, nie zabrakło historii zapomnianych, które autorka wydobywa na światło dzienne po latach. Autorka przypomina, że góry zawsze były dla kobiet podwójnych wyzwaniem. Musiały mierzyć się nie tylko z nieubłaganą naturą, ale także z konwenansem. Do dziś w "Taterniku" inaczej pisze się o wspinaczach, a inaczej o wspinaczkach... Książka „Taterniczki. Miejsce kobiet jest na szczycie” Agaty Komosy-Styczeń ukaże się 14 kwietnia nakładem Wydawnictwa Prószyński. „Taterniczki. Miejsce kobiet jest na szczycie” - fragment Tatrzańskie orlice Marzena i Lida – dwie siostry, które swoją krótką, choć intensywną karierą taterniczą zdążyły mocno namieszać w środowisku taterniczym, wśród artystów i emancypantek. Siostry urodziły się w Zakopanem i były wychowywane wraz z bratem przez matkę, która wcześnie owdowiała. Obydwie od dzieciństwa chodziły po górach, ale prawdziwe wspinanie i rozwiązywanie taternickich problemów zaczęło się dla nich w 1928 roku. Dużo bardziej zawzięta była Marzena, ona szła w góry z misją. Poza tym, że chodziła, to działała i publikowała. Nie podobała się jej dyskusja o tym, czy kobiety powinny samodzielnie się wspinać. - Bezdyskusyjnie momentem, który rozpoczął tę kobiecą przygodę z taternictwem na poważnie, są lata dwudzieste, kiedy pojawiają się siostry Skotnicówny. Oczywiście po drodze były turystki, które bardzo starały się do-trzymać kroku mężczyznom w górach. Tu warto wymienić Adę Rainal-Loriową, żonę strażnika i współzałożyciela TOPR-u Leona Lorii. Ada dotrzymywała mu kroku na najtrudniejszych wycieczkach, zarówno letnich, jak i zimowych. Później Julia Zembatowa. To była narciarka, która też chodziła na wspinaczki. I Dłuska, która niestety miała wypadek w Dolinie Strążyskiej, bo spadła i to spowodowało kalectwo. Ale to nie zamknęło drogi kobietom. Właśnie w latach dwudziestych trudne wspinaczki rozpoczęły siostry Skotnicówny. W 1929 roku Bronek Czech, Wiesław Stanisławski i Lida Skotnicówna przeszli drogę skrajnie trudną, czyli wejście północną ścianą, od Morskiego Oka na Żabiego Konia. Do dzisiaj jest to trudna droga. Jest ślisko, stromo, krucho. Inicjatorem był Bronek, a Wiesław wziął Lidę ze sobą na wspinaczkę, bo to była jego sympatia – mówi Wojciech Szatkowski. Dzięki dziennikom wypraw obu sióstr widać, że już sezon 1928 był bardzo aktywny. Weszły między innymi z Wiesławem Stanisławskim na wschodnią grań Niebieskiej Turni i zjazd na Niebieską Przełęcz. Następnego dnia Marzena wspięła się znowu ze Stanisławskim bardzo trudną północną ścianą Żabiej Turni Mięguszowieckiej. Przejścia kobiece Marzeny (poza tymi, które robiła z siostrą w 1928) to głównie 1929 rok. Chodziła z Lidą i inną aktywną taterniczką tamtego okresu, Zofią Galicówną. Zdobyły grań Orlej Baszty i północno-zachodnią ścianę Kozich Czub. Lida także znalazła inną partnerkę, Marię Perlberżankę, z którą zdobyła między innymi wschodnią ścianę Kościelca. Marzena w zespole mieszanym ze Stanisławskim robiła drogi, które zostały sklasyfikowane jako skrajnie trudne. Jeden z wariantów takiego wejścia zostanie nazwany jej imieniem. Dziewczyny nie próżnowały i dzień w dzień zdobywały szlaki. Były bardzo popularne. Marzena to podobno wielka miłość poety Juliana Przybosia. W domu Skotnicówien odbywały się narady, dokąd teraz iść, z jaką ścianą się mierzyć. Matka dziewczyn nie do końca wiedziała, na czym polegała aktywność jej córek, była jednak spokojna, bo w przygotowaniach do wypraw często brali udział doświadczeni taternicy. Pod koniec sezonu 1929 Marzena napisała list do Roguskiej-Cybulskiej. Chciała założyć stowarzyszenie kobiet taterniczek, marzyło jej się wzajemne wsparcie, wymiana doświadczeń międzypokoleniowych. Miała dość tego, że w związkach sportowych w dyskusjach o wspinaczce wypowiadali się przede wszystkim mężczyźni. Tak jak to było w opisywanej już dyskusji Jana Alfreda Szczepańskiego ze Stanisławem Krystynem Zarembą – o tym, czy kobiety powinny być na szlakach i czy mają do tego wystarczające predyspozycje, rozmawiało dwóch panów. Starsza Skotnicówna nie godziła się na to – sama nie czuła się gorsza i nie widziała powodów, żeby tak ją traktowano. Marzena uważała, że urodziła się co najmniej sto lat za wcześnie. Ówczesny patriotyzm nazywała szowinizmem. Przyjaźniła się z Marią Wardasówną, pionierką lotnictwa kobiet, pisarką i feministką (także podjęła próbę taterniczą, a partnerowała jej Jadwiga Pierzchalanka). Chodziła z Wardasówną do szkoły w Cieszynie. Tam została wysłana przez matkę, po interwencji Józefa Oppen-heima, ratownika TOPR-u. Uważał on, że oddzielenie Marzeny od Tatr na jakiś czas dobrze jej zrobi. Wspinaczki młodych dziewcząt (chodziły już w góry, gdy młodsza miała lat czternaście, a starsza szesnaście) budziły wśród starszych, prócz podziwu, wiele wątpliwości i zastrzeżeń. Oppenheim, który nigdy nie wtrącał się do takich spraw, tym razem uznał za stosowne rozmówić się z matką młodych taterniczek. Wychodził z założenia, że (…) drobiazg może spowodować katastrofę – czytamy w książce "W stronę Pysznej" Stanisława Zielińskiego. Jednak Marzena zwykła mawiać: „Tatry są mną, a ja jestem nimi”, i nic nie wskazywało na to, że nawet najdłuższa rozłąka z ostrymi graniami zmniejszy jej uczucie do wspinaczki. Porywała sobą. Miała jakiś szczególny magnetyzm, który stale przybierał na sile... Jednak ten żywiołowy temperament Skotnicówny nie potraﬁł odnaleźć się w ustabilizowanym życiu. Ją pociągał żywioł, ryzyko, niebezpieczeństwo... Dla-tego planowała nowe pionierskie przejścia w Tatrach i żyła tym na co dzień – tak o Marzenie pisała w „Taterniku” Mariola Bogumiła Bednarz. Lida była mniej wyrazista niż starsza siostra. Nie brylowała na salonach, mimo że ciekawa, inteligentna, w towarzystwie była milcząca i wycofana. Jednak w górach przechodziła całkowitą metamorfozę i zmieniała się w radosną, pogodną dziewczynę. Podobno wspinała się lepiej od Marzeny, co zresztą Ma-rzena w swoich dziennikach przyznaje. Szóstego października 1929 roku Marzena i Lida szły po historyczny wyczyn. Zamierzały w kobiecym składzie zdobyć południową ścianę Zamarłej Turni. To miejsce owiane złą legendą, określane jako ucieleśnienie (a dokładniej „uskalnienie”) szatana. Wydarza się tragedia. "Księga wypraw ratunkowych" Mariusza Zaruskiego i Józefa Oppenheima tak odnotowuje ten wypadek: Lida Skotnicówna, wspinając się południową ścianą Zam. Turni, odpadła od skały w kominie poniżej II trawersu, pociągając za sobą asekurującą siostrę Marzenę. Z kolei Michał Jagiełło w Wołaniu w górach relacjonuje: Stało się to na oczach kolegów, wybitnych wspinaczy – B. Czecha i J. Ustupskiego – bezsilnych świadków dramatu. Lida odpadła od ściany pierwsza. Wiadomo, że zderzyły się głowami w locie. Zginęły tragicznie. - Dziewczyny uwzięły się na Zamarłą Turnię. I pewnie udałoby się im, gdyby nie zawiódł karabinek. Prawidłowo założony karabinek nie powinien się rozgiąć. Ich wypadek spowodował straszną traumę w środowisku. Skotnicówny wspinały się bardzo szybko, podobno w trakcie feralnej próby dotarły do innego wspinacza i Lida go jeszcze poczęstowała cukierkami. On wspinał się z Bronkiem Czechem. Kluczowe trudności na Zamarłej są wyżej. Przynajmniej wtedy, na klasycznej drodze Henryka Bednarskiego. Lida doszła do słynnego miejsca, gdzie jest lekka przewieszka, i nie dała rady – odpadła, pociągnęła za sobą siostrę. Ta nie była tak mocna, by utrzymać takie szarpnięcie. Było ono tak potężne, że wyrwało karabinek, który się rozgiął, i dziewczyny zginęły. Józef Oppenheim, naczelnik TOPR-u, miał bardzo niewdzięczną rolę, musiał ich matce przekazać informację o śmierci córek. Po tym wydarzeniu ściana Zamarłej obrosła w legendę jako dzika droga, która zabija. Tym bardziej że wcześniej i później były kolejne wypadki. Zginął Szczuka, Leporowski na filarze Koziego Wierchu. W muzeum mamy straszną fotografię, jak Skotnicówny leżą na ziemi związane liną. Ktoś im wtedy zrobił zdjęcie. Obydwie były śliczne, miały niebywały talent – opowiada Wojciech Szatkowski. Śmierć Skotnicówien to woda na młyn dla publicystów – zwłaszcza tych, którzy uważają, że samodzielne kobiece taternictwo jest bezsensowną brawurą. Siostry stają się pięknym symbolem niepowetowanej straty, przedwczesnej śmierci, która wcale nie musiała nastąpić. Młode, piękne, kruche – powstają o nich wiersze i powieści. Z aktywnych i silnych taterniczek na powrót wróciły tam, gdzie wciąż kobieta wyglądała lepiej – do roli kruchej i pięknej kobiety. Publicyści zaś dają ujście swoim poglądom na łamach prasy. Jadwiga Roguska-Cybulska pisze odezwę Do młodych taterniczek, Roman Kordys w „Taterniku” z 1929 roku nie przebiera w słowach: Kobieta – która o ile nie jest weiningerowskim typem męskim, czy półmęskim, odzianym przez niezbadaną tajemnicę Stwórcy w ciało niewieście – nie ma nic do powiedzenia w taternictwie i nigdy „rasowym” taternikiem nie będzie, tak jak nie może być myślicielem, wodzem czy wynalazcą, ale która, jak nikt inny na świecie, odczuwa i chłonie przepotężny urok męskiego czynu. Z kolei Wanda Gentil-Tippenhauer, malarka i znawczyni Tatr, w swoim niewydanym maszynopisie "SOS w Tatrach" formułuje bardzo mocne osądy: Śmierć młodziutkich Skotnicówien przy próbie przejścia południowej ściany Zamarłej Turni była tragicznym następstwem tych niewczesnych kobiecych ambicji, podsycanych przez najmłodszych taterników. Rok po wypadku odnalazły się na ścianie lina i rozgięty karabinek. Obydwie siostry zawiódł wadliwy sprzęt, nie brak umiejętności. Skotnicówny zostawiły po sobie wyrwę, którą próbowali zapełnić pisarze i poeci. Julian Przyboś, którego uczucie do 10 lat młodszej uczennicy Marzeny Skotnicówny wywołało ogromny skandal obyczajowy, nie był w stanie napisać nic przez rok od wypadku na Zamarłej Turni. Opłakał swoją miłość w wierszu "Z Tatr". Ten świat, wzburzony przestraszonym spojrzeniem, uciszę, lecz – Nie pomieszczę twojej śmierci w granitowej trumnie Tatr. To zgrzyt czekana, okrzesany z echa, to tylko cały twój świat skurczony w mojej garści na obrywie głazu; to – gwałtownym uderzeniem serca powalony szczyt. Na rozpacz – jakże go mało! A groza – wygórowana! Jak lekko turnię zawisłą na rękach utrzymać. i nie paść, gdy w oczach przewraca się obnażona ziemia do góry dnem krajobrazu, niebo strącając w przepaść! Jak cicho w zatrzaśniętej pięści pochować Zamarłą. Materiał powstał z udziałem Wydawnictwa Prószyński.
Magda Gessler otwiera restaurację mimo pandemii? Gwiazda zabrała głos!
Od wczoraj media żyją informacją, że Schronisko Smaków Magdy Gessler w Bukowinie Tatrzańskiej otwiera się mimo pandemii. Czy za tą decyzją stoi gospodyni „Kuchennych rewolucji”? Restauratorka zabrała głos w mediach społecznościowych! Okazuje się, że... nic o tych kontrowersyjnych planach nie wiedziała! Schronisko Smaków Magdy Gessler otwiera się mimo pandemii W poście na Facebooku sygnowana imieniem i nazwiskiem gwiazdy TVN restauracja w Bukowinie Tatrzańskiej ogłosiła, że podjęła decyzję o wznowieniu stacjonarnej działalności mimo obostrzeń związanych z pandemią koronawirusa. Ma to związek z głośną akcja „Góralskiego Veta”, która jest częścią sprzeciwu przedsiębiorców wobec przedłużonych restrykcji. Zapowiedzieli oni, że zdecydują się otworzyć restauracje mimo zakazu i grożących im kar. W gronie tym znalazło się Schroniskow Smaków Magdy Gessler. O decyzji poinformowali za pośrednictwem mediów społecznościowych. Restauracja otwiera się dla gości od soboty 16. stycznia. „Długo debatowaliśmy, ale postanowione... #OTWIERAMY! Nie możemy patrzeć, jak na naszych oczach umiera wszystko, co kochamy. Kolejne obostrzenia rujnują gospodarstwa zarówno mieszkańców Podhala, jak i całej Polski. Niedługo po prostu nie będzie czego ratować! Dołączamy do Veta i jako jedna z największych restauracji na Podhalu dajemy sygnał pozostałym do zrobienia tego samego!”, ogłoszono na profilu restauracji w Bukowinie Tatrzańskiej na Facebooku. Zaznaczono jednocześnie, że wszystko odbędzie się zgodnie z zasadami reżimu sanitarnego. ‼️‼️ OTWIERAMY RESTAURACJĘ - ZAPRASZAMY W SOBOTĘ 16.01 OD GODZINY 12 DO SCHRONISKA SMAKÓW W BUKOWINIE TATRZAŃSKIEJ... Opublikowany przez Schronisko Smaków Magda Gessler Piątek, 15 stycznia 2021 Co na to Magda Gessler? Okazuje się, że gospodyni „Kuchennych rewolucji”... nic o tych planach nie wiedziała! Magda Gessler potępiła otwarcie Schroniska Smaków w Bukowinie Tatrzańskiej Na reakcję restauratorki nie trzeba było długo czekać. Odniosła się do całej sytuacji za pośrednictwem mediów społecznościowych i... stanowczo potępiła tę decyzję! Okazuje się, że stoi za nią zupełnie inna osoba niż wszyscy początkowo myśleli... „Ja jako Magda Gessler dowiedziałam się o tej decyzji od mojego męża z Toronto. Nikt mnie nie pytał o moją opinię w temacie otwierania restauracji. Nie zgadzam się z postanowieniem Łukasza Zadylaka, franczyzobiorcy Schroniska Smaków prowadzonego przez spółkę Tatry Wysokie. Jest to jeszcze jedna jego samowola. Wszystkie decyzje biznesowe należą do Pana Zadylaka i to on za nie odpowiada. To jest duża restauracja, ma ponad 300 miejsc siedzących, ze względu na zagrożenie epidemiologiczne ja się pod tym nie podpisuję! Ta opinia dotyczy moich restauracji i tych, które są oznaczone moim nazwiskiem!!! Każdy restaurator jest właścicielem swoich koncepcji na restauracje i na życie. Każdy niech działa według własnego sumienia i potrzeb”, wyjaśniła wzburzona Magda Gessler na swoim profilu na Facebooku. Ja jako Magda Gessler dowiedziałam się o tej decyzji od mojego męża z Toronto. Nikt mnie nie pytał o moją opinię w... Opublikowany przez Magdę Gessler Piątek, 15 stycznia 2021 Magda Gessler potępiła otwieranie restauracji mimo obostrzeń Restauratorka w kolejnym wpisie zaapelowała również do wszystkich właścicieli restauracji. Zadeklarowała, że rozumie, w jak trudnej sytuacji są obecnie. „Od wielu miesięcy, prawie już od roku, zmagamy się z naszymi dramatami po zamknięciu lub ograniczeniu funkcjonowania naszych restauracji. Często są to biznesy, pasje, całe nasze życie i oszczędności włożone w ich rozwój. To setki tysięcy osób zatrudnionych przez nas, setki tysięcy rodzin i często dramatów, w tym także tych finansowych. To my karmiliśmy naszych gości, a teraz często to my nie mamy co włożyć do garnka w naszych własnych domach. Jestem z Wami myślami i całym sercem w tych trudnych dla nas czasach”, podkreśliła gospodyni „Kuchennych rewolucji”. Potępiła jednak stanowczo inicjatywę otwierania restauracji mimo obowiązujących obostrzeń. „Pytacie się mnie, jakie jest moje zdanie na temat buntu i otwierania restauracji w pandemii? I tu z bólem serca muszę stwierdzić, że otwarcie dużych miejsc, np. takich na kilkaset gości, jest w tych czasach hulającego wirusa bardzo nieodpowiedzialne. Jest wielkim zagrożeniem dla naszego wspólnego zdrowia i życia. Ciężko mi to mówić, rozumiejąc nasze problemy, z którymi się na co dzień borykamy. Ale widzę też dramaty ludzi chorujących i umierających na COVID-19”, wyznała. Na koniec dodała, że każdy jest odpowiedzialny za swoje decyzje, także te kontrowersyjne. „Moja postawa i opinia dotyczy moich restauracji. Każdy z Was niech działa według własnego sumienia i własnej sytuacji życiowej. Bądźmy silni. Przetrwamy to razem!”, zakończyła wpis. Moi Kochani Restauratorzy od wielu miesiecy, prawie juz od roku, zmagamy się z naszymi dramatami po zamknięciu lub... Opublikowany przez Magdę Gessler Piątek, 15 stycznia 2021
Marcelina Zawadzka pokazała wspólne zdjęcia z ukochanym!
Marcelina Zawadzka jest szczęśliwie zakochana. Prezenterka odnalazła miłość i od pewnego czasu nie ukrywa swojej radości. Wraz z ukochanym, Tomaszem Włodarczykiem wybrała się niedawno w kolejną podróż! Zdjęciami z zimowego urlopu podzieliła się za pośrednictwem Instagrama. Zimowe wakacje Marceliny Zawadzkiej Marcelina Zawadzka spędza cudowne chwile w kurorcie narciarskim w Szwajcarii. To kolejny wyjazd, który prezenterka może zaliczyć do udanych. Wcześniej wypoczywała w słonecznym Meksyku. Teraz także wakacje spędza w towarzystwie partnera i znajomych. Szusuje po stokach i zachwyca się górskimi krajobrazami. Relacje, które zamieszcza na Instagramie robią wrażenie na jej obserwatorach. Niedawno prezenterka podzieliła się z fanami serią nowych fotografii, na których pozuje z ukochanym na tle górskich szczytów. Widać, że świetnie się bawią! Takich widoków można im pozazdrościć! Kim jest partner Marceliny Zawadzkiej? Nieoficjalnie Życie na gorąco podawało, że Tomasz Włodarczyk jest biznesmenem, zajmującym się architekturą. A jego pasją jest koszykówka. ,,Połączyło ich wspólne grono znajomych i podobne spojrzenia na świat. Dzielą też pasje — motoryzację i sport", donosił tygodnik. Niedawno w sieci pojawiły się także doniesienia, że para się zaręczyła. Ale spekulacje szybko zdementował ukochany Marceliny Zawadzkiej w rozmowie z Twoim Imperium. My życzymy zakochanym wszystkiego co najlepsze!
Eko dom Almette z widokiem na Giewont trafił do nowej właścicielki
Poznaj laureatkę 5. edycji wielkiej loterii Almette.
Piękny drewniany dom w sercu Tatr, w najwyżej położonej miejscowości w Polsce... Kto z nas nie ma takich marzeń? Dla Pani Anety Ciemięgi właśnie się spełniły. W 5. edycji wielkiej loterii Almette wygrała zachwycający dom w Tatrach, pięknie wykończony "pod klucz" i energooszczędny. Przytulne wnętrze w ciepłych barwach zachęca do wypoczynku, a innowacyjne ekotechnologie pomagają żyć w poszanowaniu dla natury. Położony we wsi Ząb eko dom Almette ma powierzchnię 80 m2. Jest drewniany, całoroczny i pełen nowoczesnych rozwiązań, takich jak coraz popularniejsze panele fotowoltaiczne zainstalowane na dachu, które pomagają zminimalizować koszty użytkowania. Ogrzewanie i oświetlenie domu można obsługiwać zdalnie dzięki aplikacji na smartfona. Nowy dom Pani Anety zrobił na niej ogromne wrażenie: "Jest większy i piękniejszy niż myślałam… i te niesamowite widoki!". Wielka loteria Almette 2020 Aneta Ciemięga pracuje w banku i pochodzi z Wohynia, miejscowości we wschodniej Polsce. Brała już udział w loterii Almette, a o tegorocznej edycji przeczytała na wieczku serka. "Serek Almette kupuję dość często… więc co mi szkodziło zbierać kody? Mówi się, że trzeba dać szczęściu szansę! Pomyślałam sobie, że może się do mnie uśmiechnie i wygram chociaż 1000 złotych. A o domku nawet nie marzyłam" - tłumaczy laureatka. Telefon o wygranej odebrała w pracy i początkowo myślała, że to żart. W końcu wysłała zaledwie kilka kodów z opakowań! "Wysłałam tylko 3 kody z wieczek. Za pierwszym razem poprosiłam brata, żeby zarejestrował kod na stronie loterii. Zrobił to, ale powiedział, że i tak pewnie nie wygram, bo to nierealne. A tu proszę! Może to dzięki niemu wygrałam, bo los chciał mu przytrzeć nosa" – z uśmiechem mówiła Pani Aneta. Uroczyste przekazanie kluczy do eko domu Almette Choć ze względu na pandemię w przekazaniu kluczy mogło uczestniczyć tylko kilka osób, atmosfera była wyjątkowo uroczysta. Do nowego domu Panią Anetę zaprosił urodzony na Podhalu muzyk i celebryta Staszek Karpiel-Bułecka, który opowiedział nowej sąsiadce o największych atrakcjach Tatr. Zwyciężczyni towarzyszyli członkowie najbliższej rodziny. W spotkaniu uczestniczył także znany szef kuchni i ambasador marki Almette – David Gaboriaud, który przygotował przekąski dla gości i zaserwował efektowny tort, miniaturkę eko domu Almette. Niespodzianką była wirtualna obecność prezesa Hochland Polska – Petera Knauera, który pojawił się na ekranie i w wideo rozmowie życzył Pani Anecie, aby szczęście cały czas jej towarzyszyło, a w swoim pięknym nowym domu czuła się jak u siebie. Przy okazji tego wyjątkowego spotkania Staszek Karpiel-Bułecka przeprowadził też wywiad z laureatką loterii, którego fragmenty zamieszczamy poniżej. Staszek Karpiel-Bułecka: Jaka była pierwsza myśl, gdy zobaczyła Pani dzisiaj rano tę chałupę? Aneta Ciemięga: Nie będę ukrywała, że na żywo zrobił na mnie wielkie wrażenie. Jest większy i piękniejszy niż myślałam… i te niesamowite widoki! Zatkało mnie! Staszek Karpiel-Bułecka: Chałupa piknie wyrychtowana, to wiemy, ale co najbardziej się tu Pani spodobało? Aneta Ciemięga: Zwróciłam uwagę na to, że wszystko jest tak pięknie urządzone, wszystko idealnie skomponowane, pasujące do siebie, każdy detal. Widać, że projektant nad tym pracował. A na dodatek to eko chałupa! Staszek Karpiel-Bułecka: Który z tych eko „wynalazków” zrobił na Pani największe wrażenie? Aneta Ciemięga: Oczywiście panele fotowoltaiczne na dachu! Wiem, że to bardzo obniża rachunki za prąd, a nawet zeruje. I chyba z tego najbardziej się cieszę. Staszek Karpiel-Bułecka: Wkoło wspaniała przyroda, jak to w górach! Trza o nią dbać, a ta chałupa Almette jest nie tylko komfortowa i pikna, ale i ekologiczna. Ważne to dla Pani? Aneta Ciemięga: Wszystko co eko ma dla mnie wielkie znaczenie. Moja rodzina coś na ten temat wie! Mówią, że mam fioła na punkcie segregacji. Już nawet tu zauważyłam, że są przygotowane odpowiednie pojemniki… I oby takich eko domów było jak najwięcej. Staszek Karpiel-Bułecka: A podoba się Pani u nas w Tatrach? Za oknem wspaniałe widoki, dla mnie, górala, nie ma pikniejszych na całym świecie! Przyjeżdżała już Pani w te nasze rejony? Aneta Ciemięga: Nigdy nie byłam w Zębie. Nie miałam pojęcia, że tu jest tak pięknie! Te widoki – cała panorama gór! I to rześkie powietrze… Dalej nie wierzę. Materiał powstał z udziałem marki Almette.
Znów zdobywa górskie szczyty, ale w domu czeka na nią ktoś bliski. Kim jest mąż Elisabeth Revol?
Nanga Parbat Elisabeth Revol zdobyła wraz z Tomkiem Mackiewiczem. Niestety on został w górach na zawsze, ona wróciła i musiała się uczyć żyć ze świadomością, że w górach zostawiła przyjaciela. Nie było lekko. By rozliczyć się z bolesną przeszłością i uwolnić się od tego cierpienia, które cały czas nie pozwalało jej iść naprzód napisała książkę, w której opowiedziała swoją historię. „Musicie zrozumieć, że tam, na górze nie ma właściwych decyzji. Jeżeli wspinamy się tylko z jednym partnerem, to dokonujemy pewnego wyboru i nigdy nie ma pewności, że w momencie zagrożenia coś da się zrobić”, mówi wprost w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!. Dziś po przepracowaniu tragedii, znów zdobywa górskie szczyty. W spełnianiu kolejnych marzeń pomaga jej ogromne wsparcie, którego udziela jej ukochany mąż, Jean-Christophe. Wspina się od dziewiętnastego roku życia. Zawsze wybierała najtrudniejsze szlaki. Jako pierwsza kobieta w ciągu 16 dni samotnie zdobyła Broad Peak, Gaszerbrum I i Gaszerbrum II. Miłość do sportu wyniosła z domu - zaszczepili w niej to rodzice. Jej miłość do gór przeżyła poważny kryzys w 2009 roku. Zdobywając Annapurni straciła partnera, Martina Minarika. Czech zginął podczas schodzenia ze szczytu. Wtedy również samotnie udało jej się zejść na niższą wysokość. Była skrajnie wyczerpana, miała liczne odmrożenia, na chwilę porzuciła górską wspinaczkę. Powróciła do niej cztery lata później, namówiona przez Tomasza Mackiewicza. Razem rozpoczęli tę wielką, ale niezwykle trudną wyprawę. Udało się. W 2017 roku całkowicie poświęciła się wspinaczkom po Himalajach. Znów postanowiła w towarzystwie Polaka udać się w góry. Tym razem ich celem było zdobycie Nanga Parbat. Ta przygoda nie zakończyła się jednak pomyślnie. On został w górach na zawsze, ona wróciła i musiała się uczyć żyć ze świadomością, że w górach zostawiła przyjaciela. „Musicie zrozumieć, że tam, na górze nie ma właściwych decyzji. Jeżeli wspinamy się tylko z jednym partnerem, to dokonujemy pewnego wyboru i nigdy nie ma pewności, że w momencie zagrożenia coś da się zrobić”, mówi wprost w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!. „Moja decyzja była dla Tomka jedyną szansą i dlatego ją podjęłam. Miałam nadzieję, że gdy zejdę niżej, spotkam się z ratownikami, oni podejdą na górę i pomogą sprowadzić Tomka. Wtedy nie wiedziałam, jaki będzie koniec naszej historii. I dlatego w pewnym sensie tej decyzji żałuję. Żałuję tego, że tam Tomka zostawiłam”, dodaje. Wówczas jej miłość do gór nieco osłabła. Elisabeth Revol musiała zmierzyć się z ogromną krytyką, ale i poczuciem winy. „Cały czas miałam nadzieję, że się uratujemy, że Tomka uda się sprowadzić, mimo że wszystkie moje zmysły krzyczały: Tomek umiera, dla niego to koniec. Myślę, że on w momencie umierania zaakceptował to i nie chciał na siłę zatrzymywać duszy, która się uwalniała z jego ciała. Nie chciałam moimi myślami być dla niego przeszkodą, zatrzymywać go, skazywać na dalsze cierpienia. Ale ja trwałam w tej myśli, że moje przemyślenia to błąd. Kurczowo trzymałam się tego, że Tomka jednak uda się sprowadzić. Chyba taka wiara była mi wtedy potrzebna, bo pewnie zostałabym przy nim i nie wrócilibyśmy oboje. Dziś jednak zdaję sobie z tego sprawę, że on odchodził już w momencie, kiedy ja go zostawiałam. Że umarł tej nocy, którą ja spędziłam niżej. Jego dusza uwolniła się właśnie w tym momencie. Jego twarzy, oszronionych wąsów, oczu nigdy nie zapomnę. Te oczy już mnie nie widziały. Nie jest łatwo ubrać w słowa takie odczucia”, mówi w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. Uświadomienie sobie tego i pogodzenie się z tym, co się stało zajęło jej parę miesięcy. Na szczęście miała u swego boku ogromne wsparcie. Mąż Elisabeth Revol, Jean-Christiane towarzyszył jej każdego dnia, dodając otuchy. „Oboje byliśmy przepełnieni emocjami. Płakaliśmy, a kiedy pierwszy raz usłyszałam jego głos, to on pobudził mnie do życia. Wtedy jeszcze nie docierało do mojej świadomości to, co się stało dwa dni wcześniej”, zdradza w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. „Przede wszystkim moi bliscy nie zostawili mnie w mojej czarnej dziurze, w którą wpadłam po powrocie. Ale najlepszym lekarstwem był mój powrót w wysokie góry, no i pisanie tej książki. Dopiero wtedy zaczęłam powracać, odkrywać na nowo siebie i uwalniać się od Nanga. Krok po kroku. Przedtem jednak musiałam wpaść w rozpacz, dotknąć dna tej rozpaczy i dopiero tam zobaczyłam światło, które pomogło mi odbić się i wypłynąć na powierzchnię. Ten pierwszy okres był dla mnie trudny. Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam w głowie to, co się wydarzyło. Wyobrażałam sobie różne scenariusze, mówiłam sobie: „A gdyby to czy tamto, to może potoczyłoby się to wszystko inaczej”. I wtedy zdecydowałam się sięgnąć po pomoc terapeutów, którzy pozwolili mi spojrzeć na te wydarzenia z innej perspektywy. I zdystansować się od mojego poczucia winy. Pomogli mi też nabrać dystansu do opinii innych ludzi, którzy mnie krytykowali. To dzięki nim zdałam sobie sprawę z tego, że nie powinnam siebie obwiniać za to, że ja żyję, a Tomek nie”, dodaje. Dziś jej miłość do gór jest jeszcze silniejsza. Pokonała swoje słabości i lęki i znów zdobywa kolejne szczyty, bo jak mówi: „Dla mnie góry to najpiękniejsza szkoła życia. One mnie ukształtowały. Dały mi taką jakość życia, której nie ma nigdzie na świecie”.
Elisabeth Revol ujawniła, jak brzmiały ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza
Półtora roku temu Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz wspięli się na Nanga Parbat. Udało im się zdobyć trudny szczyt, ale droga powrotna zakończyła się tragicznie, ponieważ Polak zapadł na chorobę wysokościową. Francuzka wezwała pomoc, kontynuując samodzielne schodzenie. Polscy alpiniści – Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala – wyruszyli na ratunek. Udało im się ocalić kobietę, ale niestety nie mogli pomóc Tomaszowi Mackiewiczowi... View Ediplayer on the source website Elisabeth Revol o wydarzeniach na Nanga Parbat Polak i Francuzka utknęli na wysokości ponad 7 000 metrów, podczas kolejnej próby zmierzenia się z Nanga Parbat zimą. Zdobyli górę, ale problemy rozpoczęły się podczas schodzenia. Tomasz Mackiewicz zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Elisabeth Revol powiadomiła o dramatycznej sytuacji, prosząc o pomoc, i samodzielnie kontynuowała wędrówkę w dół. Po kilku godzinach była bezpieczna, dzięki akcji ratunkowej, prowadzonej przez Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. Ich zmagania śledził cały świat, mając nadzieję, że Tomasza Mackiewicza również uda się uratować. Niestety, koszmarne warunki pogodowe uniemożliwiły dalsze działania. Elisabeth Revol powraca do tych wydarzeń w książce pod tytułem Vivre (Żyć), która niedługo ma mieć swoją premierę. Z tego powodu udzieliła niedawno wywiadu dziennikowi Le Parisien. „Muszę żyć z tym ostatnim obrazkiem Tomka, jego charczącym głosem i nadzieją, z którą go zostawiłam”, wyznała w rozmowie. „Jego nos, zjadany przez mróz, był cały biały, a krew płynęła mu z ust. Nie mogłam ocalić mojego towarzysza”, ujawnia Revol. Zapamiętała ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza. „Jest mi zimno, chcę odpocząć”, brzmiały. Alpinistka zapewniła go wtedy, że ratunek już jest blisko. „Dlaczego nie zawróciliśmy? Zadaję sobie to pytanie dzień i noc. Wciąż żałuję tego, co się stało. Decyzje, które podejmowaliśmy z Tomkiem pozostaną w mojej głowie”, powiedziała Francuzka. Tomasz Mackiewicz zdobył upragniony szczyt po siedmiu próbach. Poświęcając życie, spełnił swoje marzenie. Został pierwszym Polakiem, któremu udało się to zrobić zimą.
Znajdujący się w Alpach Zachodnich masyw Mont Blanc od dziesięcioleci przyciąga turystów i alpinistów. Nic dziwnego - zachwycające widoki i należący do niego najwyższy szczyt całych Alp - Mont Blanc to jedne za największych atrakcji turystycznych Europy. Masyw leży na pograniczu Szwajcarii, Francji i Włoch. Niestety teraz nie jest to najlepszy kierunek wycieczkowy. Włoskie władze zamknęły drogi i ewakuowały domy po tym, jak eksperci ostrzegli, że część lodowca Mont Blanc może się zawalić! Specjaliści z Fondazione Montagna Sicura w Dolinie Aosty stwierdzili, że 250 000 metrów sześciennych lodu może się zsunąć z lodowca Planpincieux na szczycie Grandes Jorasses. „Zjawisko to po raz kolejny świadczy o tym, że góra znajduje się w fazie silnych zmian spowodowanych czynnikami klimatycznymi, dlatego jest szczególnie wrażliwa” - powiedział burmistrz Stefano Miserocchi, burmistrz miasta Courmayeur w oficjalnym oświadczeniu. View Ediplayer on the source website Kiedy runie lodowiec na Mont Blanc? Eksperci monitorują prędkość topnienia lodu na lodowcu już od 2013 roku. Niestety ostatnio dzieje się to coraz szybciej. Ale nie są w stanie przewidzieć, kiedy lód się odłamie. Oczywiście to, co dzieje się na Mont Blanc jest w dużej mierze związane ze zjawiskiem ocieplania klimatu. Na trwającym w Nowym Jorku szczycie ONZ w sprawie działań na rzecz klimatu w sprawie Mont Blanc wypowiedział się włoski premier Giuseppe Conte: „Wiadomość o upadku części Mont Blanc jest ostrzeżeniem, które nie powinno pozostawiać nas obojętnych. Musi nas wszystkich wstrząsnąć i zmusić do mobilizacji”.
Żona Tomasza Mackiewicza: „Wiedziałam, że umrze. Nasza córka ciągle go wspomina”
Żona Tomasza Mackiewicza w wywiadzie dla VIVY! „Często z nim rozmawiam: »Tomek, Tomek«. I nie przeszkadza mi, że nie odpowiada. A jego kombinezon… ciągle nim pachnie”, mówi żona tragicznie zmarłego podczas wyprawy na Nanga Parbat himalaisty, Tomka Mackiewicza. Co dało jej siłę, by wytrwać w trudnej miłości, o strachu przed utratą i życiu bez Tomka Anna Solska-Mackiewicz opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Nie prosiłaś go: „Nie idź”? Nie, bo to by nic nie dało. Raczej nakłaniałam do zastanowienia się, czy na pewno w tym roku i czy jest pewien swoich decyzji i tego, co ta góra do niego mówi. Wiedziałaś, że związek Twój i Tomka będzie bardzo trudny? Wiedziałam, że będzie wyzwaniem dla nas obojga. Ja tylko pozornie jestem poukładana i spokojna. Jednocześnie tkwiło we mnie pragnienie innego niż poukładane życia. Szukałaś tego w życiu? Nie poszukiwałam nigdy czegoś ekstremalnego. To moje wewnętrzne życie jest ekstremalne i moja wyobraźnia. Nie zaskoczyło mnie więc, że się z Tomkiem związałam. On zresztą miał taką siłę przyciągania, taki magnetyzm, że nie sposób było mu się oprzeć. Był po prostu olśniewający. I wiedzieliście, o czym mówisz też w znakomitej książce Dominika Szczepańskiego o Tomku pod tytułem „Czapkins”, że musieliście się spotkać. Tak, oboje mieliśmy takie poczucie. Zobaczyłaś go pierwszy raz podczas ogniska – impreza, alkohol i nagle… olśnienie? Zobaczyłam piękne, śmiejące się oczy i radość, która emanowała z tego człowieka. On cały był pełen wewnętrznego światła. Wiele osób mówi, że gdy poznały Tomka, to te oczy ich zelektryzowały. Ich niesamowita głębia i jednocześnie przewiercanie człowieka na wylot. Tak jakby on wiedział o mnie to, czego nawet ja nie wiem. To było piękne uczucie. I kurze łapki. Charakterystyczne dla osób, które dużo się śmieją. Pomyślałam: I z czego on się tak cieszy? Prowadził włóczęgowski tryb życia. Miał twarz marynarza, zmęczoną zimnym wiatrem, wysmaganą deszczem i te jego włosy szalone. Każdy w inną stronę. I broda. Z tym wyglądem dzikusa miał niesamowity urok, ale przede wszystkim wyczuwało się w nim nieprawdopodobne dobro. Ciepło, przy którym człowiek cały czas chce się grzać. I szliście do siebie przez łąkę, patrząc na siebie, i wiedzieliście, że nie ma odwrotu. Zgubiłam drogę i Tomek wyjechał po mnie samochodem. I pamiętam jego uśmiechniętą twarz, tak pasującą do dzikiej przyrody, w której to wszystko się działo. Bo on tylko tam się odnajdował. Musiał mieć trawę, ziemię, ogień i dzikość. Zamknięte przestrzenie były dla niego więzieniem. Ja nie szukałam wtedy miłości ani żadnego romansu – przechodziłam życiowy kryzys, miałam syna, Antka. Ale już zanim się poznaliśmy, byłam Tomkiem zainteresowana i nie pamiętam, które z nas na Facebooku napisało pierwsze. Byłaś wtedy w rozsypce. Byłam, ale nie chciałam żadnego rycerza na białym koniu. W Tomku zafascynował mnie niezwykły człowiek ze swoim pięknem. Ale bez powierzchownego sentymentalizmu czy dążenia do nowego związku. Ja nie otwieram się tak łatwo. A jednak przy Tomku zapomniałam o swoim zamknięciu. Byłam nim zainteresowana także dlatego, że nie pasował do Warszawy. Skąd się wziął w tym wielkim mieście, mającym o sobie mniemanie, że jest lepsze od reszty Polski? Chłopak ze wsi, który po górach chodzi? Bardzo mi nie pasował nawet do kręgu naszych znajomych, przez których go poznałam. I tym mnie też zafascynował. Był po prostu bardzo ciekawym człowiekiem. Opętany górami i niebezpieczeństwem, które ciągle musiał pokonywać. A może pewnego razu nie wróci? Zadawałaś sobie to pytanie? Kiedyś powiedział, że w górach nie zginie i że to mi obiecuje. Byłam więc spokojna. Chciałam wierzyć nawet wbrew rozsądkowi. Wiedziałam też, jaki jest silny i jak się nie poddaje. Bywał impulsywny, szalony, czasami emocje tak nad nim panowały, że przestawał myśleć racjonalnie. Zwłaszcza gdy czuł się zraniony. Ale w górach był wcieleniem opanowania i rozsądku. Przecież nigdy go w górach nie widziałaś, bo Ty się nie wspinasz. Widywałam, gdy biegał po pagórkach i ściankach. Zachowywał się jak cudotwórca, nagle wchodził w jakąś szczelinę i w sekundę wychodził z drugiej strony. Widziałam jego sprawność i spokój. Opowiadał mi, że w górach skupia się na każdym ruchu. Widziałam też, jak wspina się na maszty, bo to była jego praca. On je serwisował. Krytykowano go, bo wspinał się bez asekuracji. Tłumaczył, że przepinając linę, się rozprasza, a to sprawia, że ryzyko błędu jest większe. Ja to rozumiałam. Wiedział, że to, co robi, jest bardzo ryzykowne. Komuś, kto nie rozumie takiej pasji, nie polecałabym związku z takim człowiekiem. Ale związek z kimś to wybór. Miłość natomiast nie jest wyborem, bo ona człowieka zagarnia. Dlaczego wybrał właśnie Ciebie? O to jego trzeba byłoby zapytać. Tomku, powiedz coś, wszyscy czekają na twoje słowa, a ja za ciebie muszę je wypowiadać (Ania patrzy w górę). I brać na siebie odpowiedzialność za twoje myśli. – Pamiętasz, dlaczego Cię kochał. Mówił Ci to wiele razy w mailach i SMS-ach. Mówił, że jestem jego aniołem, że w ogóle jestem aniołem. A dla mnie to on był aniołem. I tak się wzajemnie anieliliśmy. Byliśmy do siebie podobni w naszej wrażliwości na świat. Wierzę, że dla Tomka byłaś aniołem, bo mu się zburzyło poprzednie życie, rozstał się z poprzednią żoną, Joanną, została z nią dwójka jego dzieci, bo Xavery – jedno z bliźniąt – umarł, zanim się urodził, a on siebie o to obwiniał. Czy on w ogóle chciał ponownego związku? Chyba każdy chce, nawet gdy mówi, że nie. Tomek szukał akceptacji, bo przez całe życie doświadczał odrzucenia wynikającego z jego inności. Myślę, że oboje znaleźliśmy w byciu razem pewną bezwarunkowość. Ja byłam trochę inna, dziwna i zamknięta. Żyłam w swoim świecie, uparcie robiąc to, co sobie wymyśliłam. Mieliśmy podobne problemy. Też cierpiałaś z powodu odrzucenia? Podejrzewam, że doświadczyłam odrzucenia w mniejszym stopniu niż Tomek. Ale oboje nosiliśmy takie dziecięce cierpienie wynikające z nadwrażliwości. I Tomek u mnie znalazł akceptację tego, jaki jest. – Jaki? Trudny, nie do wytrzymania. Czasami nieznośny, ryzykant, emocjonalny, impulsywny. Konfrontujący ludzi z samymi sobą. – Najważniejsza jest chyba lojalność i dotrzymywanie słowa. A ja bym powiedziała, że po prostu uczciwość. I Tomek, wbrew temu, co się o nim mówi, był bardzo odpowiedzialny. Czasami się zapędził w szalone pomysły, ale przez całe życie miał wielkie poczucie odpowiedzialności. – Co to znaczy odpowiedzialność? Gdy powiedział, że wróci o szóstej, to był za pięć szósta? Spróbuję wyjaśnić. Słuchał Ryśka Riedla, którego uwielbiał. Byli do siebie podobni. Żona Ryśka śmiała się, że gdy odprowadzał kumpla po weselu, trwało to dwa tygodnie. Tomek był taki sam. Mnie to złościło: „Rób, co chcesz, nie pytam, gdzie chodzisz, ale muszę wiedzieć, co robisz, bo się boję o ciebie. Chcę tylko, żebyś mi powiedział, że jesteś”. Tomkowi przydarzały się różne sploty okoliczności, na przykład wyładował mu się telefon i zapodział gdzieś ładowarkę. Ciągle mi się gubił. Nie dlatego, że chciał mnie zranić, tylko że zasnął na lotnisku za kioskiem. A ja go szukałam. Takie sytuacje doprowadzały mnie do furii, ale szybko mu wybaczałam. Jego siostra mówiła, że na Tomka nie można się długo gniewać, strasznie go kochała. – Pomyślałaś na początku, czy dasz radę być z takim mężczyzną i że wspinaczka jest bardzo ryzykowna? Oczywiście, że pytałam sama siebie, czy dam radę, tylko że bardzo go kochałam. Życie bez niego przerastało moją wyobraźnię. Zastanawiałam się, czy mam siłę być z Tomkiem, a z drugiej strony musiałam tę siłę mieć i wierzyć, że wszystko będzie dobrze. I Tomek też wierzył. Nawet gdy bardzo cierpiał, był zmęczony życiem, chorował na depresję i miał różne problemy, nie chciał umierać. Nie szukał wiecznego spokoju, chciał żyć chociażby dla dzieci, czuł się za nie bardzo odpowiedzialny. – Dobijał Was brak pieniędzy. Wasze życie to była nieustanna szarpanina. To prawda. Ale nawet ciężko pracując, nie mogliśmy sobie tego minimum zapewnić. To bardzo bolało. Czasem obwiniałam siebie: Co jest we mnie nie tak, że nie mogę swoim dzieciom dać bezpieczeństwa i że jestem beznadziejna. Na szczęście wyrosłam z takiego myślenia. – Skończyłaś germanistykę, mogłaś zostać tłumaczką, nauczycielem. Wydawałaś książki. Próbowałam, tylko nie potrafiłam się odnaleźć w środowisku, zawsze komuś coś we mnie przeszkadzało. Tomek pewnie myślał podobnie: Co we mnie jest takiego, że ludziom się nie podoba. Ja dzisiaj nazwałabym to innością. Ale nie czuję się ofiarą świata. I Tomek też nią nie był. Po prostu ten świat nie był wymyślony dla niego, tak jak dla van Gogha. Byli za piękni dla takiego świata. Obaj bardzo wrażliwi, niedostosowani i bardzo szaleni. Nawet ich podobieństwo fizyczne jest uderzające. Obaj rudoblond i z ostrym nosem. Podczas akcji ratunkowej zamknęłam się w pokoju i patrzyłam na jego zdjęcie. Tomek zmrużył jedno oko, a drugie patrzyło w obiektyw. Gdy spojrzałam w to jego oko, czułam, jakby przenikał mnie na wskroś. – I bałaś się, co w Tobie zobaczy? Nie, nie bałam się. Bałam się tylko, że te oczy już nigdy na mnie nie spojrzą. Strasznie się rozpłakałam, bo dotarło do mnie, że go tracę. – Kiedy byliście razem, budził Cię rano? Często go od rana nie było, ale jak był, to rozmawiał ze mną całym sobą. Istniałam dla niego tylko ja. – Nie prowadził żadnych gier… Nawet nie wiedział, jak to się robi. Uważał, że jest nieciekawy, nieatrakcyjny: „I co ty we mnie widzisz?”. Doprowadzało mnie to do rozpaczy. Cały czas mu opowiadałam, jaki jest piękny. A on nadal w to nie wierzył. Był nieśmiały i nie miał poczucia własnej wartości. A ja dziś myślę, że mogłam mu dać chociaż tyle i że przeżyliśmy ze sobą najpiękniejsze osiem lat, burzliwych i trudnych. A ja jeszcze żyję i żyć będę, ale jego miejsca nie da się nikim zastąpić. – Zabrała Ci go ta góra, Nanga Parbat. Jesteś na nią wściekła? Zabrała. Mogę zrozumieć, że tak samo go pokochała jak ja i tak samo go chciała jak ja. I że po prostu przegrałam. Tomek mówił, że ta góra chce, żeby pokazał, jak można pięknie wejść na szczyt. A jak wszedł, to już chciała go zatrzymać. – A wtedy akurat już się Wam układało. Tak, zaczęliśmy już żyć spokojniej. Byliśmy na tyle daleko, że mogliśmy nasz świat budować na własną odpowiedzialność. I popatrz, nawet nie zdążyliśmy się nacieszyć tym wspólnym czasem, tą codziennością, za którą zawsze tęskniliśmy. – Tomek długo by takiej codzienności nie wytrzymał. Oczywiście, ale dzięki temu nawet te krótkie „normalne” momenty były fajne. Wiadomo, że zaraz gdzieś pojedzie, coś będzie budował, montował, ale te chwile codzienności były dzięki temu jeszcze piękniejsze. – Twoja mama próbowała Tomka odwieść od pomysłu szóstej wyprawy. Ale miała świadomość, że próżne są jej wysiłki. Bardzo Tomka lubiła. Ale złościło ją to, co wyprawiał, martwiła się o mnie i o niego. Przede wszystkim jednak nie chciała, tak jak my wszyscy, go stracić. – Doświadczyłaś bezwarunkowej miłości, jaka zdarza się niewielu ludziom. Oboje mieliśmy tego świadomość, a ja nigdy nie wyobrażałam sobie nawet, że bycie z drugim człowiekiem może być łatwe. To było cały czas określanie granic. – W książce wspomniałaś o Grażynie Jagielskiej, która opisała takie życie jak Wasze, tylko że ona się buntowała. Też się buntowałam, nie byłam cichą żoną, która siedzi i czeka. Mówiłam: „Tomek, ja już się gubię, nie wiem, czego chcesz. I czy naprawdę musisz uciekać?”. A on nie dawał mi odpowiedzi. Tylko że wyjeżdżając, zaczynał tęsknić i wątpić w to, co robi. – Mówił, że jak jest z Tobą, to tęskni do gór, a w górach tęskni za domem. Cały czas toczył ze sobą walkę, a ja wiedziałam, że mój bunt niewiele zmieni, skupiałam się więc na tym, by zadbać o siebie, o dzieci i nie myśleć, czy on wyjeżdża, czy ucieka. – Trzy razy chciał się z Tobą rozstawać. Może nawet więcej, odbywaliśmy bardzo emocjonalne rozmowy. Mnie to okropnie bolało, że ciągle mu wysyłam sygnał akceptacji, a on wyskakuje z jakimś rozstaniem. Jak mógł? Ale potem już się przyzwyczaiłam, że u niego tak wygląda przeżywanie emocji. Potwornie się bał, że to ja nie wytrzymam, a jednocześnie bał się naszej bliskości, wolał mnie jednak uprzedzić, że w razie czego odejdzie pierwszy. Może dlatego, żeby mnie przetestować. Przekonać się, że i tak będę go kochać, nawet gdy jest taki okropny. A z drugiej strony, kiedy się uspokajał, mówił, że zawsze będzie i żebym się nie bała. – Góry były jego narkotykiem. Kiedyś był uzależniony. Zamienił jedno na drugie? Być może tak. Jednak dla mnie tak proste przełożenie fascynacji górami na kompensację uzależnienia jest zbyt prostym wytłumaczeniem. Dążenie do euforii i spełnienia to najważniejsza motywacja ludzkiego działania. Jednak droga na szczyt jest tak trudna, że owo dążenie do spełnienia staje się szlachetne, nie jest drogą na skróty, jest głęboko ludzkim, mistycznym doznaniem. Nie zmuszałam więc Tomka, żeby obiecał, że przestanie się wspinać. A on obiecywał, że nie zginie. – A jednak przechodziłaś piekło, kiedy był w górach. Tak, i trzymały mnie dzieci, za które jestem odpowiedzialna. Ale cały czas miałam w sobie coś takiego, że muszę Tomka ratować, robić coś dla niego. Dlatego walczyłam z hejtem, jakiemu go poddawano. Dyskutowałam z tymi, którzy twierdzili, że Tomek jest tylko amatorem. Walczyłam z zawiścią. On bardzo boleśnie jej w życiu doświadczał. Miałam siłę do walki o jego dobre imię, ale dostawałam też bardzo dużo dobra. Byli ludzie, którzy rozumieli, że Tomek w górach odnajdywał siebie i że uciekał tam od przymusów, jakie stwarza życie. On w te góry uciekał, w wolność. I przecież nikomu nie wyrządzał tym krzywdy, a jeżeli już, to tylko mnie i dzieciom. Tyle tylko, że ja nie czuję się skrzywdzona. Jakim prawem więc ktoś pisze, że Tomek to niedobry ojciec i niedobry partner? – A teraz masz poczucie krzywdy? Nie, jestem tylko zmęczona. – Czułaś, że w tych górach umiera i się z Tobą żegna? Dostałam wiele znaków, myślę, że od niego. Zakwitł kwiat, który nie kwitnie. Szukałam znaków, że on odchodzi i nie chce, żebym się bała, bo już przechodzi na drugą stronę. Myślę, że nie bał się śmierci. Do dziś natomiast nie mogę sobie poradzić z myślami, że był tam sam, choć nie wiem, czy dotarło do niego, że Elisabeth schodzi, a on zostaje. Wiem, że tracił przytomność i ją odzyskiwał. Najgorszy chyba moment nastąpił, gdy stracił nadzieję. Pytałam lekarzy o śmierć wskutek choroby wysokościowej. Otrzymałam odpowiedź, że takie odchodzenie nie jest bolesne, że to przejście w błogi sen. Elisabeth też potwierdziła, że to przyjemne uczucie, bo ona również zaczęła zamarzać i zapadła w półsen. Nie cierpiał, to jest dla mnie najważniejsze. – Ale Ty cierpiałaś za dwoje. Jak przeżyłaś ostatnie dni, gdy wierzyłaś, że Tomek jeszcze żyje? Czułam rozpacz bezradności. Cały czas się z nim żegnałam, mając przeczucie, że nie wróci. Wiedziałam, że umrze, i wiedziałam też, że Eli ocaleje. – Odszedł szczęśliwy, bo dokonał tego, o czym marzył. Wszedł na szczyt Nagiej Góry. Tak, ale nie zobaczył go i to mnie strasznie uwiera. Wiedział, że jest na szczycie, ale nie zdążył się tym ucieszyć. Od razu poczuł, że dzieje się z nim coś złego. Były tak gęste chmury, że niewiele mogli zobaczyć. – Aniu, jak będziesz teraz żyć? Na to pytanie nie ma odpowiedzi. Tomek wypełniał cały mój świat, był jego treścią. Ale mam też swoje światy, są dzieci. Nasza córka Zoja ma prawie siedem lat, dużo mówi o ojcu, tęskni za nim. A ja utwierdzam ją w tym, że on na nią patrzy i nad nią czuwa. To daje jej siłę. – A Ty? Co Tobie tę siłę daje? Mam przyjaciół. Jednocześnie dobrze się czuję sama ze sobą. Czasem nawet brakuje mi tej mojej samotności. A Tomek często mi się śni i mnie uspokaja. Miałam piękny sen, w którym byliśmy z dziećmi na wycieczce. Śniło mi się, że się obudziłam i zaczęłam strasznie płakać, opowiadając, że zginął na Nandze. A on mnie objął i powiedział: „Dobrze, to już minęło, to tylko sen, przecież nic się nie stało”. Ja wierzę, że gdy umieramy, to zmieniamy tylko rodzaj energii. Często z nim rozmawiam: „Tomek, Tomek”. I nie przeszkadza mi, że nie odpowiada. A jego kombinezon… ciągle nim pachnie. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zdjęcia Szymon Szcześniak/ LAF AM Stylizacja Paweł Wybański Makijaż Julita Jaskółka Fryzury Kamil Pecka Produkcja Blanka Poksińska