Rażono ich prądem, poddawano szokującym terapiom. Lulla La Polaca o życiu gejów w PRLu: „To było nieludzkie”
Przeczytaj fragment książki Wiktora Krajewskiego
Prywatnie Andrzej Szwan, na scenie Lulla La Polaca. Draq queen, fotomodel, ambasador akcji społeczno-edukacyjnej Żonkile. W tym roku skończy 86 lat i właśnie doczekał się książki o sobie. W rozmowie z dziennikarzem Wiktorem Krajewskim wspomina czasy PRL-u, które dla wielu gejów były wyjątkowo trudne. „PRL bał się homoseksualności, jakby to był tyfus albo cholera", czytamy w "Lulla La Polaca. Żyć to ja potrafię", które właśnie ma swoją premierę. Tylko na VIVA.pl pierwsze fragmenty publikacji - szczerej rozmowy Andrzeja Szwana z dziennikarzem VIVY! Wiktorem Krajewskim. Lulla La Polaca o swoim pseudonimie, życiu gejów w PRL-u i nieludzkich terapiach Pamiętasz narodziny Lulli? Rodzice wychodzili do pracy, a Lulla leciała do maminej szafy. I hops! Wyciągała kiecuchnę czy haleczkę. W naszym domu stała wielka bieliźniarka, jak przed wojną, z dużym lustrem. Potem szłam do przedpokoju, gdzie stały mamine buciki. Aż się same pro[1]siły, żeby je na stópki włożyć. Były na takim jakimś krzywym obcasiku, jak to nazywała moja koleżanka Marylka, „na zdegenerowanym jamniku”. Na takie obcasy mówi się też kaczuszki albo kieliszki. Głupie te nazwy, nomen omen, jak but! Coś tam Lulla krzywo się maminą szminką wymalowała i usteczka wydymała przed lustrem, kręcąc bioderkami. A gdy rodzice do domu wracali, Lulla chowała się gdzieś i wracał Jędrek. A później… Właśnie, jak to wyglądało później? Nie mówiłem na to „drag”, bo nie wiedziałem, że coś takiego istnieje. Ale co jakiś czas spotykaliśmy się z kolegami na imprezach i urządzaliśmy sobie przebieranki. […] CZYTAJ TEŻ: David Jason przez pół wieku nie miał pojęcia, że ma drugą córkę. Gdy ją spotkał, nie posiadał się ze szczęścia Wychodziłyście na miasto? A różnie! Raz na sylwestra wyszłyśmy z imprezy u Jenny, żeby udać się na inną zabawę, na ulicę Mokotowską. Razem z Marylką długo przygotowywałyśmy się na to wyjście. Nawet pożyczyłyśmy prawdziwe futra od naszych koleżanek, żeby zadać szyku i wyglądać na kobiety luksusowe. Zahaczyłyśmy po drodze o słynnego grzybka, a tam cioty popatrzyły na te nasze srebrne sandałki i futrzane katany i wzięły nas za damy lekkich obyczajów! Andrzej Szwan, 2024 Nie bałyście się, że ktoś wam spuści łomot? To był stan wojenny, ludzie aż tak tłumnie nie latali po ulicach, nawet w sylwestra, mimo że zniesiono godzinę policyjną. Nie spotkało nas nic nieprzyjemnego. Jedni na widok takich dam jak my mieli zdziwioną minę, inni się uśmiechnęli. Gdy dotarłyśmy na tę imprezę na Mokotowskiej, gospodarz nie rozpoznał nas i znowu ta sama sytuacja co w grzybku – na nasz widok rzucił tylko do swoich gości: „Schowajcie palta, bo kurwy przyszły!”. Wystraszył się, że wbiłyśmy na imprezę, żeby skroić gości. Dopiero gdy Maryla usiadła na kolanach jednego faceta i przechyliła się filuternie do tyłu, spadła jej peruka i wszyscy nas rozpoznali. Towarzystwo wybuchło śmiechem. Pamiętam też innego sylwestra. Jednym z gości był oficer Wojska Polskiego. Chłop upił się w sztok. Dał się ponieść chwili, a gdy nad ranem otrzeźwiał, włożył na łeb wojskową czapkę i usiadł na parapecie zdziwiony. „Co ja tu robię? W klipsach i w pończochach”. I zobacz, chociaż był oficerem wojska, nie krył się z tym, że jest gejem, nie udawał heteryka. To była przyjaciółka Biłatowej. […] Znałeś ludzi, którzy współpracowali z SB przy akcji Hiacynt, pomagali zbierać dowody na osoby homoseksualne? Przez trochę ponad dwa lata utworzono aż jedenaście tysięcy tak zwanych różowych teczek. Podejrzewam, że tak, ale żaden z moich znajomych się nie ujawnił w tej kwestii. Na placu Unii Lubelskiej wparowano na sylwestra, na którym bawiło się około czterdziestu gejów. Podjechały dwie suki na podwórze i zgarnęli wszystkich, byli wśród nich moi znajomi. Musiał być między nimi donosiciel, który powiadomił o imprezce. Jednych zabrali na Wilczą, drugich na Waliców i przesłuchiwano ich w obrzydliwy sposób. Nuda chyba była na tej imprezie. Ja raz sam wylądowałem na dołku, ale z zupełnie innych powodów. Kiedy to było? W latach osiemdziesiątych. Z Jolą, czyli Staszkiem, tak upiliśmy się w restauracji Rarytas na benefisie naszego kolegi tancerza, że spadłam ze schodów i rozbiłam sobie łuk brwiowy. Ale to nie był koniec przygód tamtej nocy. Wtedy tam, gdzie teraz na placu Zbawiciela jest opuszczona kamienica, stały wózki z mlekiem. Oparliśmy się i wózek wyjebał się ze wszystkimi szklanymi butelkami. Mleczna rzeka popłynęła torami tramwajowymi. Ci, co czyścili tory na zwrotnicach, krzyknęli, żebyśmy spierdalali, bo jedzie milicja. Schowaliśmy się w podwórku przy Jaworzyńskiej, ale milicjanci z patrolu i tak nas przydybali. Zawieźli nas na dołek. Siedzieliśmy z jakimiś kurwami, które wcześniej zostały aresztowane na mieście. Ponoć głośno śpiewałem, a te prostytutki mówiły, żebym zamknął pysk, bo nas nigdy już nie wypuszczą. Mnie to tylko rozjuszało i śpiewałem jeszcze głośniej. Wywieźli nas na Wilczą. Po jakimś czasie wezwali komendanta dyżurnego. Milicjant sprawdził, że Staszek jest pracownikiem Muzeum Narodowego, ja pracuję w delegaturze Siarkopolu, zdziwił się. Kazał nam dostarczyć zaświadczenie, że uregulowaliśmy pieniądze za mleko, które wylaliśmy. Wyszliśmy i pobiegłem do Siarkopolu, żeby mój szef Leszek pożyczył mi na wykupienie się w komisariacie, bo ani Jola, ani ja nie mieliśmy złamanego grosza. Dał mi potrzebną kwotę i zapłaciliśmy. Baba ze sklepu wystawiła nam papier. A my byliśmy wolni. Ot, cała historia. PRL w ogóle chyba nie rozumiał homoseksualności. PRL bał się homoseksualności, jakby to był tyfus albo cholera! Fakt, że dwie osoby tej samej płci odczuwają do siebie pociąg romantyczny i erotyczny, był uznawany za dewiację, a nawet chorobę, którą należy leczyć, podejmując bardzo brutalne środki. Istniały też przecież opinie, że to dewiacja typowa dla środowiska więziennego, osadzonych, którzy odcięci od świata, wyłącznie w męskim towarzystwie, przechodzą na złą stronę mocy. Znasz kogoś, kto z własnej nieprzymuszonej woli zgłosił się do psychiatry, żeby wyleczono go z tej „dewiacji”? Nie słyszałem nigdy o takim przypadku. Nikt z nas nie wierzył w te chore bzdury. Moi znajomi są ludźmi myślącymi i każdy z nas wiedział, że człowiek rodzi się z konkretnymi preferencjami seksualnymi, choć są one płynne i mogą zmieniać się w zależności od momentu życia. Oczywiście, znam przypadki mężczyzn, którzy związali się z kobietą i wzięli z nią ślub, chociaż byli gejami. Tego wymagało od nich ich środowisko zawodowe. Mój znajomy, żeby zostać attaché na placówce, musiał spełnić jeden wymóg: ożenić się. I zrobił to w imię kariery. Oceniać to można w różny sposób, ale chyba nie powinno się ferować wyroków. Niech każdy robi to, co chce, byleby nikt nie cierpiał. Czytaj też: Przez wiele lat szukał tej jedynej, u boku Sandry Kubickiej się ustatkował. Życie uczuciowe Aleksandra Barona było burzliwe Wiesz, jak wyglądała ta terapia? To była tak zwana terapia awersyjna. „Chory” dostawał do oglądania gejowskie gazety pornograficzne i gdy się podniecał, rażono go prądem. Ten ból i konotacje z nimi związane miały niby nakierować pacjenta na „właściwe tory”. Nie wyobrażam sobie, przez co przechodziły osoby, które poddawano terapii tego typu. Upokorzenie, zgnojenie, upodlenie, całkowita dehumanizacja i ból! Ból, który zadawał mu inny człowiek, lekarz z tytułami naukowymi! Do tego elektrowstrząsy, śpiączka insulinowa, psychotropy… Te metody były naprawdę nieludzkie i wołały o pomstę do nieba. Nawet sam profesor Lew-Starowicz nie kryje się z tym, że w tamtych czasach, gdy pojawiał się u niego pacjent zmagający się ze swoją orientacją, on jako lekarz sięgał po bardzo drastyczne rozwiązania. Aż skóra cierpnie na człowieku, gdy o tym pomyśli. Fakt, Lew-Starowicz po latach zwrócił się do środowiska homoseksualnego z przeprosinami. I należy mu się za to szacunek, bo niejeden udałby, że nic takiego się nie działo i nie ma powodów, by przepraszać.
Jurorzy wstali dla nich z miejsc. Tak Jacek Jelonek i Michael Danilczuk skomentowali wyniki „Tańca z gwiazdami”
Za nami wielki finał 13. edycji „Tańca z gwiazdami”. Bezkonkurencyjna okazała się Ilona Krawczyńska, która wraz z Robertem Rowińskim sięgnęła po Kryształową Kulę. Drugie miejsce zajęli Jacek Jelonek i Michael Danilczuk, którzy w historii programu byli pierwszą parą jednopłciową na parkiecie. Jak przyjęli werdykt? Przypomnijmy, że za freestyle do utworu „This is me” z filmu „Król rozrywki” po raz pierwszy w historii minionej edycji jury wstało z miejsc i oklaskiwało uczestników na stojąco... Jacek Jelonek i Michael Danilczuk o wynikach Tańca z gwiazdami. Pogratulowali Ilonie Krawczyńskiej Przełamywali bariery. Sprawili, że widzowie „Tańca z gwiazdami” dyskutowali na temat praw mniejszości w Polsce i ich widoczności w przestrzeni publicznej. Przy tym wykazali się świetnymi umiejętnościami i zachwycali tanecznymi popisami. W finale widowiska zajęli znakomite drugie miejsce. Jak przyjęli werdykt? „To był piękny koniec i na tym postawmy kropkę. Chciałbym podziękować Jackowi za tę trzymiesięczną ciężką pracę. To nie była łatwa sprawa i udowodnił chyba wszystkim, że można pięknie tańczyć, świetnie się przy tym bawić i jeszcze tańczyć z mężczyzną”, stwierdził w rozmowie z Kamilą Glińską z serwisu Plejada Michael Danilczuk. „Dzięki widzom byliśmy w finale i mogłem stać na parkiecie jako reprezentant tych osób, które cenią tolerancję, otwartość i szczerość i stawiają to na równi z miłością, rodziną, religią. To było niesamowite i to pokazuje, że Polacy są otwarci i to jest super. To dla nas wielka wygrana. Dojście do finału było dla nas czymś, co wydawało się nieosiągalne”, podkreślił model. Zwierzyli się jednak, że gdy ogłoszono werdykt, poczuli lekki niedosyt i delikatne ukłucie w sercu. Ale to nie Kryształowa Kula była dla nich w całym przedsięwzięciu najważniejsza. „Nie pędziliśmy ślepo tylko po to, żeby wygrać, przez to nie czujemy się przegrani. Cieszymy się ze zwycięstwa Ilony, gratulujemy”, zapewnił Jacek Jelonek. „Super rywal. Szliśmy równo, łeb w łeb i to jest decyzja widzów, więc nic dodać, nic ująć”, dodał jego taneczny partner. Czytaj także: Michael Danilczuk jest ciągle adorowany przez mężczyzn. „Faceci go podrywają cały czas” Jacek Jelonek, Michael Danilczuk, finał „Tańca z gwiazdami”, 31.10.2022 rok Tak Jacek Jelonek i Michael Danilczuk zareagowali na owacje na stojąco od jury W finale Jacek Jelonek i Michael Danilczuk wykonali trzy tańce: salsę, fokstrota i freestyle. Tłem muzycznym do tego ostatniego był utwór „This is me” (w wolnym tłumaczeniu „Oto ja”) z filmu „Król rozrywki” – traktuje on o doświadczaniu dyskryminacji, nietolerancji, walce z przeszkodami i spełnianiu marzeń na przekór innym. Ich taneczna interpretacja zachwyciła zarówno widzów, jak i jurorów. Po raz pierwszy w 13. edycji „Tańca z gwiazdami” popisy jakiejkolwiek pary na parkiecie zostały nagrodzone przez nich owacjami na stojąco! Jak Jacek Jelonek i Michael Danilczuk zareagowali na to niewątpliwe wyróżnienie? „Najważniejsze dla nas są emocje publiczności tutaj i jury, które wstało po raz pierwszy w tej edycji”, przyznał model. „To jest kropka nad i, która oznacza dla nas wygraną”, podkreślił jego taneczny partner w rozmowie z dziennikarką serwisu Plejada. Ich brawurowy taniec możesz obejrzeć poniżej. Czytaj także: Ilona Krawczyńska: ojciec odszedł, gdy była dzieckiem, wychowywała ją mama. Kim jest zwyciężczyni „Tańca z gwiazdami”? View oEmbed on the source website Jacek Jelonek i Michael Danilczuk w sesji dla „VIVY!”, październik 2022
Paweł Nowak, autor książki „Most Ikara”: „Tak, jestem gejem. Nie rusza mnie, gdy ktoś mnie obraża”
Jest młodym, początkującym pisarzem, a jego pierwsza powieść „Most Ikara” już wzbudziła wielkie zainteresowanie. Na Instagramie newsy na jej temat śledzi ponad 30 tysięcy osób, dyskutują o niej, piszą do autora maile, szukają z nim kontaktu. Dlaczego? Bo to pierwsza tak autentycznie szczera publikacja, dotycząca orientacji seksualnej i środowisk LGBT+. A główny bohater, Antek, to alter ego Pawła Nowaka, który opisuje własne przeżycia. To pierwsza tak odważna książka, nazywająca rzeczy po imieniu. Ucieszyło nas więc, że Paweł – na co dzień rekruter w dużej firmie, bloger i influencer – zgodził się na rozmowę. Zwłaszcza, że blisko 70% młodzieży LGBTQ+ w Polsce ma myśli samobójcze, a połowa z nich zmaga się z objawami depresji. Kim jest Paweł Nowak? Młody pisarz doświadczył odrzucenia i braku akceptacji Wie o tym również sam Paweł Nowak, który niejednokrotnie doświadczał podobnych sytuacji, czuł się odrzucany i nieakceptowany przez otoczenie. Dlatego, decyzją autora, część dochodu ze sprzedaży książki zostanie przeznaczona na Centrum Terapii Otwarta Przestrzeń, zajmującej się na co dzień pomocą wszystkim osobom potrzebującym wsparcia psychologicznego i psychoterapeutycznego, ze szczególnym uwzględnieniem osób LGBTQ+. Krystyna Pytlakowska: Mam przed sobą Twoją książkę pt. „Most Ikara”. Skąd taki tytuł? Paweł Nowak: Jest symboliczny. W mitologii Ikar nie słuchał rad Dedala, pofrunął pod słońce, jego skrzydła się roztopiły i wpadł do morza. Główny bohater mojej książki na swojej drodze spotyka dużo przysłowiowych „dobrych duchów”, które próbują go chronić i wyznaczać mu właściwą drogę. Ale on tak bardzo pragnie miłości, że szukając jej, w efekcie traci głowę i często spada, jak przysłowiowy Ikar. Po drugie, to przenośnia dotycząca Mostu Świętokrzyskiego, ponieważ ta historia tam się zaczyna. I tam też się kończy, chociaż nikt nie popełnia samobójstwa. Trzecie znaczenie to gra słów: most i kara. Kto zostanie na koniec ukarany, odpowie sobie na to sam czytelnik. To jest książka o Tobie? Na pewno włożyłem dużo siebie, opisując tę postać. W pewnych fragmentach jest bardzo moja. Pełna mojej przeszłości, mojej drogi, przeprowadzki i przemiany. Jestem dzisiaj innym człowiekiem i to chciałem pokazać w tej książce. Czytaj także: Poznały się na antenie TVP, a dziś są po ślubie i wychowują dziecko. Ta historia chwyta za serce! Paweł Nowak, autor „Mostu Ikara” Jaka przemiana? Z chłopaka, który uciekając przed demonami przeszłości, wierząc w ideał idealnego miasta, przenosi się do Warszawy, gdzie musi zmierzyć się z nową rzeczywistością. A ten świat nie jest taki, jak sobie wyobrażał. W nowym środowisku musi nauczyć się pływać. W moim życiu bardzo dużo się wydarzyło i o tym właśnie opowiadam. A najważniejsze, że nauczyłem się wyciągać konsekwencje z własnych błędów. Moja książka to też opowieść o samotności i o ludziach, którzy radzą sobie z nią zupełnie inaczej. Jedni przestają być samotni, kiedy są silni wśród swoich, inni muszą znaleźć kogoś, kim będą się opiekować. Jeszcze inni walczą z samotnością, uciekając przed uczuciami. Każdy z bohaterów ma inny sposób na tę walkę. To książka o geju. Zadam Ci osobiste pytanie. Ty też jesteś gejem? Tak. Ale kiedy ktoś zadaje mi takie pytanie, zawsze odpowiadam, że przede wszystkim jestem człowiekiem. I to dla mnie jest najważniejsze. Bycie gejem to tylko część mojego życia, która wiąże się z moją orientacją i lokowaniem uczuć. Ale przede wszystkim jestem człowiekiem, co zawsze podkreślam. Bo jeżeli mówimy o sobie gej czy hetero, tak naprawdę sami się wykluczamy, szufladkujemy. A ja mówię tak: mam orientację homoseksualną i nie mam z tym problemu, bo nie widzę problemu, dla którego miałbym się tego wstydzić. Tak samo kocham, lubię, nienawidzę, złoszczę się i krzyczę jak wszyscy ludzie. I o tym też jest ta książka. Moi bohaterowie popełniają błędy, nieraz ich zachowanie wydaje się nam nie do przyjęcia, ale tak naprawdę trzeba traktować ich tolerancyjnie. Bo jesteśmy tacy, jak inni. Tak samo kochamy, pragniemy i cierpimy, ale także tak samo krzywdzimy, ranimy i zdradzamy. I tak samo tęsknimy, pozostajemy samotni. Dokładnie tak. Mój bohater więc, ten chłopak, który przyjeżdża do dużego miasta, gdzie nikogo nie zna, wpada w środowisko homoseksualne, bo to mu po prostu narzuca jego orientacja. Ale próbuje się odnaleźć w nowej rzeczywistości i spotyka ludzi, którzy dają mu szansę ucieczki przed samotnością. To nie tak, że sobie wybiera otoczenie samych gejów. Ale zanim trafi do tych ludzi, dobrze wie, że jest homoseksualistą? I z tego powodu musi opuścić rodzinne strony, bo gdyby został, musiałby znienawidzić własnych rodziców, a bardzo chce tego uniknąć. Ratując więc siebie, ratuje uczucia do swoich najbliższych, uwalniając się tym samym od nietolerancji podejmuje decyzję, by zmienić swoje życie, zacząć w innym mieście. Czytaj także: Richard Chamberlain, ksiądz z Ptaków ciernistych krzewów, przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę Napisanie takiej książki wymagało dużej odwagi. Czy taki odważny już się urodziłeś, czy to właśnie była Twoja przemiana? Pracowałem nad tym długo. Uważam, że każda porażka nas hartuje. Byłem wystraszonym chłopakiem z małego miasteczka, który wierzył, że znalezienie swojej drugiej połowy da mu szczęście. Ale tak naprawdę musiałem wiele razy się sparzyć, żeby zdać sobie sprawę z tego, że odwaga i siła powinny być w nas i trzeba w sobie to wypracować. Wiele lat mi zajęło, by znaleźć się w miejscu, w którym obecnie się znajduję. Ale mówiąc o odwadze, gdy pisałem tę książkę, nie myślałem, że zostanie wydana. Miałeś po prostu potrzebę spowiedzi. Dokładnie. Chciałem w sobie coś przepracować, zamknąć pewne rozdziały, żeby pójść dalej. I od początku wiedziałem, że tę książkę byłoby trudno wydać. Ale się z tym zmierzyłem. A potem spodziewałem się, że będę bardzo krytykowany. Byłem na to pozornie przygotowany, ale jednak nie do końca. Nie wydałem tej książki dla pieniędzy, zresztą obecnie mam dobry zawód. Jaki? Jestem rekruterem w firmie informatycznej, w branży z wielkim potencjałem, co daje mi stabilne zatrudnienie, z którego mogę się utrzymywać w Warszawie. Książkę napisałem, bo chciałem opowiedzieć tę historię ludziom, chciałem, aby miała jakieś przesłanie dla wszystkich osób, którym wydaje się, że coś rozumieją, że dobrze znają problemy osób homoseksualnych przedstawiane we współczesnych mediach, a tak naprawdę nic o tym nie wiedzą. Nie wiedzą, jak wygląda nasze życie, z jakimi emocjami i wyzwaniami musimy się mierzyć i ile bólu mogą zadawać osoby, które z pozoru chcą naszego szczęścia. Miałem nadzieję, że po przeczytaniu „Mostu Ikara” dopiero zaczną rozumieć przeżycia takiej osoby, jak mój bohater, wobec zmierzenia się z podobnymi problemami. Twoja prawda jest inna niż wszystkich? Można tak powiedzieć, chociaż nie chciałbym podkreślić swojej inności. Tak naprawdę nikt nie jest inny dlatego, że ma inną orientację, uczucia są takie same. Czytaj także: Andrzej Piaseczny przeprosił społeczność LGBT! „Dobrze, że mnie za to skrytykowaliście” Kiedy zacząłeś pisać tę książkę? Pisanie zajęło mi rok, ale potem dwa lata walczyłem o to, żeby ją wydać. Napotykałem tu na wiele trudności: a może zmienimy bohatera na kobietę, proponowali wydawcy. Następnie pandemia, blokująca wydanie debiutów. Na koniec: a może przedstawimy to od innej strony. A ja chciałem, żeby ta książka była szczera, aż do bólu. I zawierała prawdziwe emocje, a nie wymyślone. W końcu znalazłeś wydawcę i książka od jakiegoś czasu jest na rynku. Jak ludzie ją odbierają? Na szczęście w większości pozytywnie. I to, co najbardziej mnie cieszy, że czytają ją też osoby heteroseksualne, które mnie w ogóle nie znają. A na takim czytelniku zależało mi najbardziej. Masz bardzo dużo polubień na Instagramie - kilka tysięcy. I bardzo dużo pozytywnych recenzji. Tak i cieszy mnie, że czytelnicy dostrzegają w tej historii to, co chciałem im przekazać. I że ta historia ich porusza. Niektórzy, zwłaszcza starsi czytelnicy, piszą do mnie: „Paweł, widzę siebie z przeszłości. Przypominają mi się czasy, kiedy przeżywałem to, co główny bohater”. A kobiety, które są dzisiaj matkami, piszą: „Paweł, najbardziej poruszyła mnie twoja relacja z rodzicami, ponieważ ja nie wiem, jak bym się zachowała na miejscu matki głównego bohatera”. A z kolei chłopaki w moim wieku lub młodsi dostrzegają jeszcze coś innego - ostrzeżenie przed zagrożeniami i niewłaściwym lokowaniem uczuć. Ale nie brakuje też krytyki płynącej z różnych stron. Na pewno Cię hejtują. To nieuniknione. Najbardziej przykre, że ogromna ilość hejtu pochodzi od środowiska LGBT. Dlaczego? Bo ujawniłeś tajemnice? Właśnie. Napisałem historię realną i o ludziach, których naprawdę w życiu spotkałem, często moich najbliższych i przyjaciół ze mną powiązanych. No i dostałem ogromną ilość zarzutów, że potwierdzam stereotypy i pokazuję ich w krytycznym świetle. Nie rozumiem takiego postrzegania książki. W tej książce nie brakuje trudnych momentów i złych zachowań bohaterów, natomiast jeśli pisałbym o heteroseksualnych, którzy zdradzają swoje partnerki albo oszukują, albo biją kobiety, czy to oznacza, że utwierdzam stereotypy o ludziach heteroseksualnych? Jeżeli ktoś jest homo, nie znaczy to, że wyzbył się negatywnych emocji. Mamy zarówno te dobre, jak i te złe. A ja nie miałem na celu przedstawiania konkretnego środowiska, po prostu mój bohater miał takie losy, takie przygody i takie doświadczenia, a ja to opisałem. Nie mogłem przedstawić tego inaczej. Człowiek na swojej drodze spotyka różne osoby: i dobre, i te złe, to nie znaczy, że określają one całe środowisko, którego dotyczy historia. Dostawałeś groźby? Bezpośrednio nie, natomiast ocena, że książka jest napisana przez fanatyka seksualnego, bardzo mnie zabolała. Pamiętam, że ktoś mi zarzucił, iż jestem niespełnionym dnem. Ale ja z hejtem żyję od dawna. Prowadzę też działalność blogerską, jestem influencerem, wielu ludzi mnie obserwuje. Hejt towarzyszy mi od najmłodszych lat. Kiedyś dlatego, że wyglądałem inaczej niż inni, a teraz z powodu działalności, jaką prowadzę. Nie rusza mnie, gdy ktoś mnie obraża. Ale gdy krytykuje moją książkę, to jednak boli. I czuję się tak, jakby ktoś napisał: „twoje życie to przysłowiowe gó*no”. A ja nieraz płakałem, pisząc tę książkę. Chciałem, żeby poruszyła pewne ważne struny w człowieku. Najbardziej mnie boli jednak krytyka „dla zasady”. Niejednokrotnie otrzymuję krytykę tylko w myśl zasady, że będąc influencerm nie mogłem napisać nic dobrego. Podczas gdy ja nawet dziś nie nazwałbym się nawet pisarzem. Jestem autorem debiutanckiej książki... i mam nadzieję, że kiedyś dostanę szansę zostania pisarzem. Czytaj także: Piaseczny, Qczaj, Miller, Biedroń... Oni nie boją się otwarcie mówić o swojej orientacji! Mnie poruszyła i też było mi bardzo żal bohatera. Ale to nie znaczy, że chciałem wyłącznie wzbudzić wzruszenie. Dla przykładu bardzo lubię komedie, czytałem kilka bardzo zabawnych książek. Problem jednak polega na tym, ze po skończeniu odkładam je na półkę i o nich zapominam. W przypadku „Mostu Ikara” chciałem, żeby po skończonym czytaniu książka i jej treść zostały z odbiorcą na dłużej, żeby ktoś powiedział: „o cholera, nie wiedziałem, że to tak jest. W tajemnicy zdradzę, ze obecnie ukończyłem już drugą część powieści, która czeka na wydanie. Jaki ma tytuł? „Cudze życie”. W drugiej części bohaterowie mają bardzo dużo do przepracowania w samych sobie, rozwijają się, zmieniają. Ale jednak cały czas żyją cudzym życiem, zamiast swoim. Nie boisz się ponownego hejtu? Być może... z jednej strony nie wiem czy jestem na to gotowy, z drugiej chcę opowiedzieć tę historię dalej. Mam również świadomość, że każdy ma prawo do swojego zdania. Nie ma książki, która podobałaby się każdemu. Ale dostawałeś też bardzo fajne recenzje. Kilka book streamerek obdarzyło mnie dobrymi słowami. Jedna z nich, mająca nastoletnie dzieci, powiedziała, że mógłbym być jej synem. A inna napisała: „Ciocia Ola czeka na drugą książkę”. To bardzo mnie wspiera. Obecnie piszę już trzecią książkę, z główną bohaterką kobietą. Na szczęście pisanie jej mnie bawi, to będzie przede wszystkim zabawna historia. Czy Twoi rodzice przeczytali tę książkę i Wasze relacje się poprawiły? Czy zaakceptowali Twój homoseksualizm? Wypracowałem z nimi pewien kompromis w relacjach. Nie wiem, czy jest dobry. Po prostu jest poprawny. Naprawiliśmy swoje relacje do tego stopnia, że dziś czujemy się rodziną. Ale moi rodzice nie zmienili poglądów i pewnie nigdy ich nie zmienią. Tylko że ja od nich już tego nie oczekuję. Jestem samodzielny, potrafię sobie sam poradzić, a z rodzicami nie poruszam tematów, które mogłyby doprowadzić do nieporozumień. Gdybyś miał partnera, pojawiłbyś się z nim u nich? Nie - moi rodzice nie wiedzą, co dzieje się w moim prywatnym życiu. I chyba nie chcą wiedzieć, a sam nie czuję się w obowiązku, aby im się z tego spowiadać. Czy przeczytali tę książkę? Raczej nie, ale tego też nie oczekiwałem. A powinni być z Ciebie dumni, bo wyrastasz na pisarza. Nie wiem, czy to by ich usatysfakcjonowało. Przypuszczam, że moja mama miałaby do mnie pretensje, że na twoje pytanie o orientację odpowiedziałem, że tak, że jestem gejem. Nie wstydzę się tego, ale moja mama ciągle ma z tym problem. I dlatego nie poruszamy tematów, które mogłyby doprowadzić do katastrofy. Żyjemy w swojej bańce i dobrze jest, jak jest. Oni zresztą są bardzo religijni. Czytaj także: Andrzej Piaseczny zdradza prawdę o coming oucie. Namówiła go do tego jedna osoba Zaskoczył mnie w Twojej książce opis scen miłosnych między mężczyznami. Mało kto wie, na czym polegają gejowskie relacje erotyczne. Jestem Ci wdzięczna za tak głębokie potraktowanie tematu. Długo zastanawiałem się, czy tych scen nie zredukować, czy one nie będą za mocne. Ale redaktor mojej książki powiedział, że jest dobrze, i że wszystkie te sceny jasno podkreślają charakter bohaterów. Zresztą seks jest nieodłącznym elementem życia. Więc jeśli ktoś mi mówi, że w „Moście Ikara” jest za dużo seksu, to ja odpowiadam: „przestańmy udawać, że geje są z dala od erotyki. Uprawiają seks tak samo jak wszyscy inni. Tak samo czują pożądanie i miłość. Mało tego! Mają do tego absolutne prawo, a seks jest nieodłącznym elementem relacji, bez względu na orientację”. Pisząc o życiu, nie mogłem uniknąć tego typu scen. Mówisz, że Twoi rodzice są religijni. A Ty? Jestem wierzący, ale nie kościelny. Dla mnie ksiądz to taki sam człowiek, jak każdy mijany na ulicy. Przede wszystkim wierzę w Boga, a nie w kościół sam w sobie. A moje przestrzeganie wiary polega na uczciwości i współczuciu dla innych. Miałeś jakieś spotkania z czytelnikami? Nie bardzo miałem taką możliwość, ponieważ premiera książki przypadła na czas pandemii. Myślę jednak nad zorganizowaniem wieczoru autorskiego we wrześniu. Mam już plan na to wydarzenie. I co powiedziałbyś ludziom, którzy przyszliby na to spotkanie? Że mimo wszystko bardzo kocham swoich rodziców i ich szanuję. I że jestem im wdzięczny, bo wychowali mnie na człowieka, który stara się być dobry. A to dużo. A także, że jesli będę pisać kolejne książki, to tylko dla Was... Pod warunkiem że będziecie chcieli mnie czytać Dobroci nie można się nauczyć. Albo człowiek sią z nią rodzi, albo nie. A jak traktują Cię w pracy? Mam dobrą firmę, która mieści się we Wrocławiu, a ja w Warszawie pracuję zdalnie. Są bardzo tolerancyjni i nikt nie wnika w czyjeś życie prywatne. Natomiast mam opinię dobrego rekruterta i chciałbym zapracować na opinię dobrego pisarza. Powodzenia więc, Pawle. Dziękuję. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Książkę polecają: „Napisać, że to opowieść nieoczywista to nic nie napisać. Trzyma w napięciu do samego końca. Obowiązkowa lektura dla każdej osoby walczącej o akceptację. I o miłość!” - Robert Biedroń i Krzysztof Śmiszek „Śmiała, odważna i ważna pozycja w polskiej literaturze współczesnej. Debiut literacki Pawła Nowaka wart jest grzechu [...] autor niezwykle trafnie diagnozuje młodego współczesnego człowieka. Pysznie jest dobrnąć do końca, by dać się porwać, a przede wszystkim zaskoczyć” - Piotr Sieklucki, Dyrektor Teatru Nowego w Krakowie „Sadzę, że „Most Ikara” może powalczyć o zwycięstwo w kategorii najlepszego kontrowersyjnego debiutu ostatnich lat. A teraz Blanko… oddaj berło i koronę!! @zwyczajnychłopak nadchodzi!” – Jarosław Sosnowski, Red. naczelny przeAmbitni.pl „Powieść wciąga od pierwszego zdania [...] Książka ujmuje bezpretensjonalną formą, fabularnym rozmachem i nade wszystko autentyzmem – to nie kolejny kryminał z wybujałą, zawiłą intrygą, ale potoczysta opowieść pisana serduchem. Może dlatego trudno się od historii Antka oderwać” – Tomasz Ciachorowski, Aktor
Patryk Rybarski udzielił szczerego wywiadu. Wyznał, że jest gejem i opowiedział o chorobie
Tancerz znany z „Mam talent” cierpi na bielactwo
Patryk Rybarski, którego pasją jest pole dance, znów wrócił na usta wszystkich. Najpierw podbił serca widzów i jurorów zostając półfinalistą piątej edycji Mam Talent w 2012 roku. Teraz z kolei udzielił szczerego wywiadu dwumiesięcznikowi społeczno-kulturalnemu LGBTQIA Replika. W rozmowie z magazynem opowiedział o swoim zawodzie, współpracy z najlepszymi polskimi teatrami, orientacji seksualnej i bielactwie. Patryk Rybarski – coming out w wywiadzie W wywiadzie udzielonym magazynowi Replika Patryk Rybarski pierwszy raz tak szczegółowo odkrył się przed wielbicielami swojego talentu. Czytelnicy dowiedzieli się nie tylko, że tancerz jest gejem, ale też, jaka była jego droga do osiągnięcia życia pełnego harmonii. Między innymi po osiągnięciu pełnoletniości ulubieniec widzów wyprowadził się z domu, zamieszkał ze swoim partnerem i dostał się do obsady Metra. Patryk Rybarski, 2012 Pewien fragment rozmowy poświęcono też bielactwu. Patryk Rybarski cierpi bowiem na tę przypadłość która sprawia, że jego rzęsy i część powieki wokół jednego oka mają biały kolor. „To jest genetyczne, ujawniło się, gdy miałem jakieś 12 lat w wyniku bardzo silnego stresu. Uciekł mi pies, którego strasznie kochałem i naprawdę odchodziłem od zmysłów. Szukałem go wszędzie, godzinami wysiadywałem w oknie, rozpaczałem. A potem nagle zbielały mi rzęsy na lewym oku i część powieki. Cholera! Nie znałem nikogo z takimi przebarwieniami. Nikt tak przecież nie wygląda, nie? Więc malowałem te rzęsy, chodziłem na jakieś henny”, mówił w Replice tancerz. „Sporo czasu zabrało mi zrozumienie, że tak jak jest, jest OK, i nawet więcej - że to jest mój atut, moja inność, której nie będę się wstydził. Tak jak nie będę się wstydził homoseksualności”, dodawał. W magazynie opublikowano też kilka najnowszych zdjęć Patryka Rybarskiego. Trzeba przyznać, że odwagi – nie tylko tej na zdjęciach – bohaterowi magazynu nie zabrakło. Życzymy wszystkiego, co najlepsze.
Siostrzeniec premiera wyprowadził się od rodziców. „Nie dogaduję się z nimi politycznie”
W obszernym wywiadzie Franek Broda, siostrzeniec Mateusza Morawieckiego ujawnił, że nie mieszka już z rodzicami. Powodem wyprowadzki 18-latka była m.in. różnica światopoglądowa. Chłopak opowiedział również o aktach homofobii, których doświadczał w szkole oraz relacjach z mamą i tatą i sławnym wujem. Franek Broda, syn siostry Mateusza Morawieckiego, o rodzicach O siostrzeńcu premiera Mateusza Morawieckiego głośno zrobiło się w czerwcu zeszłego roku. Wówczas to skrytykował działania rządu, na czele którego stoi jego wuj i przyznał, że należy do społeczności LGBT+. „Uważam, że nikt, kto dyskryminuje ludzi, nie powinien rządzić krajem”, grzmiał. Teraz Franek Broda udzielił wywiadu magazynowi „Replika”. Okazją było to, że niedawno skończył 18 lat. W rozmowie opowiedział m.in. o relacjach z rodzicami. Jak się okazuje, nastolatek chciał nawet przedstawić im swojego partnera! „Zaprosiłem go na święta, ale odmówił, nie był na to gotowy. A rodziców postawiłem przed faktem dokonanym. Powiedziałem, że zapraszam mojego chłopaka na święta i tyle. Oni nie mieliby chyba dużego problemu, ale... nawet gdyby tak było, to bym powiedział: "Sorry, moje rodzeństwo przychodzi ze swoimi partnerami na święta, a ja nie mogę?”, zwierzył się. Dodał, że zdecydował się od nich wyprowadzić m.in. z uwagi na różnice światopoglądowe, w tym zapatrywania polityczne. „Mieszkam sam, wyprowadziłem się. Doszedłem do takiego konsensusu z rodzicami, oni zgodzili się na takie rozwiązanie, wynajęli mi mieszkanie. Nie chcę mówić zbyt wiele. To są moi rodzice, niejednokrotnie prosili mnie, żebym o nich nie mówił. Jakoś sobie daję radę. Nie dogaduję się z nimi politycznie, robię wszystko, żeby dogadywać się z nimi jakkolwiek. I tyle. A że jestem buntownikiem od dziecka... to jakoś mi się udaje tak żyć”, podkreślił. ❤️
Legenda filmoznawstwa dokonała coming outu! „Jako homoseksualny Polak i chrześcijanin...”
Michał Oleszczyk, znany i ceniony w branży krytyk filmowy oraz pracownik Wydziału „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego, przyznał, że jest gejem. W mocnych słowach wypowiedział się na temat ostatnich wydarzeń na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Trudno było mu ukryć emocje. Michał Oleszczyk o LGBT, strachu i protestach Autor podcastu spoilerMaster nawiązał w obszernym statusie na Facebooku do piątkowych wydarzeń z Warszawy, aresztowania aktywistki Margot oraz protestów, które zakończyły się aresztowaniami i użyciem przez policję siły. To zachowanie wywołało sprzeciw nie tylko w Polsce, lecz także na świecie. Pisał o tym m.in. The New York Times. Michał Oleszczyk nie ukrywa, że całą sytuację mocno przeżył, mimo że nie uczestniczył w protestach bezpośrednio. „Jestem w tym momencie w Gdańsku, nie mogę stanąć pod PKiN; pozwolę więc sobie napisać kilka słów tutaj. Do was, którzy szczujecie na LGBT+; ale też do was, którzy na co dzień mówicie „ja nic do pedałów nie mam”, po czym dodajecie: „byle się nie obnosili” (albo coś w ten deseń). Wiem, że nie trafi do was argument „z empatii” (w skrócie: „A jak by to było, gdybyś nie mógł się potrzymać z dziewczyną za rękę na ulicy...?”), bo granice waszej empatii są ściśle wytyczone i kończą się tam, gdzie wy sami uznaliście, że kończyć się powinny (dokładniej: tam, gdzie przestajecie widzieć sytuacje doskonale ekwiwalentne wobec waszych własnych)”, rozpoczął. Przyznał, że mimo ostatnich wydarzeń, nie zamierza opuszczać Polski, bo kocha ten kraj. „Ale powiem inaczej - i powiem to jako homoseksualny Polak i chrześcijanin, który nie wyjedzie z tego kraju, bo za mocno kocha jego historię, kulturę i tradycję, by pozwolić na ich lżenie przez politycznych żołdaków, dla których PRL-owski feudalizm umysłowy jest cenniejszy od idei wolności i społeczeństwa obywatelskiego. (Tych samych żołdaków, którzy zawsze walczyć będą o wasze głosy, bo wiedzą, że bez renty i pełnej michy z budżetu państwa nie daliby rady na rynku pracy, na którym i większość z was i ja także jakoś radę dajemy - bo jesteśmy wystarczająco samosterowni i wystarczająco dzielni, by nie zaczynać dnia od ucałowania czyjegoś sygnetu.)”, grzmi. Michał Oleszczyk, który przez cztery lata był dyrektorem Festiwalu Filmowego w Gdyni, obecnie zaś jest wykładowcą akademickim, podkreślił, że społeczność LGBT+ jest silna. „Mianowicie: wy, którzy szczujecie na LGBT+, nie zapominajcie, że macie do czynienia z siłaczkami i z siłaczami. Z twardzielkami i twardzielami. I nie chodzi mi o to, że wielu gejów przypakowało w ostatniej dekadzie tak bardzo, że można by ich fotkami wypełnić niejeden numer „Men's Health” (sam mam nadwagę, więc mogę im tylko pozazdrościć), a z wieloma lesbijkami lepiej nie zadzierać, bo dziewczyny muszą w naszym społeczeństwie o wiele intensywniej walczyć o swoje - i po prostu się mniej patyczkują”, pisze krytyk filmowy. Wyjaśnił również, skąd wynika jego zdaniem ta siła społeczności. „Sedno sprawy jest inne: jesteśmy jako LGBT+ siłaczkami i siłaczami, bo od najwcześniejszych lat szkolimy się w wytrzymałości na szczególny rodzaj bólu. Ten ból nie jest lepszy, niż wasz, by zacytować pewien słynny song. Ale jest... inny. Bardziej całościowy, bardziej podskórny; mniej punktowy i lepiej rozdystrybuowany w krwiobiegu. To jest ból wymuszonej niewidzialności; wymuszonego ignorowania siebie samego. Ból powiedzenia "zajebista laska!" kumplom, którzy przyjmą cię do swojej kliki tylko, jeśli wspólnie z nimi pokomentujesz ciała, które nic a nic cię nie kręcą”, wylicza. „Ból bycia pomijanym w przemowach rządzących, dla których nie istniejesz (chyba, że jako podatnik lub abonent); ból bycia zrównywanym z pomiotem diabła w kazaniach tych spośród duszpasterzy, którzy woleliby, żeby cię wcale nie było - a przynajmniej, żebyś przenigdy nie zabierał głosu w obronie własnej godności. Ból slalomowego wymijania pytania: "To kiedy ślub?", kiedy akurat wpadniesz na niewidzianą z dawien dawna ciotkę lub wujka, których najchętniej widywałbyś częściej (bo ich kochasz), ale od których półświadomie uciekasz, bo nie masz ochoty odpowiadać na kolejne pytanie o rychły bądź mniej rychły ożenek”, konstatuje. Zaznaczył również, że życie z piętnem bólu jest niezwykle trudne i towarzyszy przedstawicielom społeczności LGBT+ od najmłodszych lat. „Znamy najlepiej na świecie ból powściągania własnych impulsów bliskości, czułości, miłości - umiejętność owego powściągania wyrobiliśmy we wpojonym nam toksycznym lęku, że „ludzie zobaczą”. Tego bólu na wasze szczęście wy nigdy nie poznacie. Ale on towarzyszy nam tak długo i tak uparcie, że zahartował nas jak najlepszą stal. Wszystko to owocuje jednym - że w zasadzie nie możecie nas skrzywdzić, bo niezależnie od tego, czy na skali wykluczającej mowy plasujecie się w dolnych rejestrach ("niech się nie obnoszą") czy też jesteście jej prymusami ("zakaz pedałowania"), wasza przemoc i tak nic już nie doda do bólu, który my tak czy owak znamy. Im mocniej będziecie w nas uderzać, tym mocniej zakorzeni się w nas natomiast przekonanie, że warto nasz kolektywny ból przekuć w opór i działanie”, podkreśla. Michał Oleszczyk o coming oucie i toleracji „Nie jestem na tyle ślepy, by nie dostrzegać, że wielu z was, którzy na co dzień przyklaskujecie hasłom polityków o walce z „ideologią LGBT” - otóż, że wielu z was wykazuje często zdolność do gestów ludzkich wobec nas, kiedy skala tych gestów jest prywatna, a nie publiczna”, pisze. I przytacza bardzo osobistą, piękną historię, która jest tego wyrazem. „Sam świadkowałem kolacji wigilijnej, wydanej przez bardzo bliską mi, bardzo konserwatywną osobę (na co dzień zasłuchaną w Radiu Maryja), która doświadczyła w swoim życiu biedy, bólu i choroby na skalę niebywale dotkliwą. Otóż osoba ta bez mrugnięcia okiem zapraszała do swego wigilijnego stołu rok w rok swojego zakażonego HIV przyjaciela geja (i jego partnera o kolorze skóry innym niż biały). I oni czuli się przy niej chciani i zaakceptowani. I między innymi dlatego, że widziałem tamten wigilijny stół, wierzę że zmiana jest możliwa i że zaczyna się na poziomie mikro. Ale żeby taki poziom mikro umożliwiać, musimy jako obywatele wysłać czytelny sygnał w stronę polityków, którzy na wykluczającej i homofobicznej retoryce zbijają swój dosłowny i symboliczny kapitał. Musimy ich dosłownie odciąć od koryta. Bo oni żrą te nasze podziały; nasze społeczne strachy spłacają ich kredyty, budują wille i nabijają kabzy”, grzmi. Następnie opisuje, jak wyglądał jego proces wychodzenia z szafy i coming outu. Michał Oleszczyk przyznał, że najpierw o tym, że jest gejem, dowiedzieli się jego najbliżsi. Wbrew pozorom, nie było to dla niego łatwe tym bardziej, że konsekwencje wyznania były różne. „I jeszcze nota osobista. Pierwszego coming-outu dokonałem w wieku lat 22, wobec bardzo wąskiego grona przyjaciół i wobec Rodziców. Poszło różnie; chwilami katastrofalnie i traumatycznie. Na następny, szerszy akt zdecydowałem się dopiero w wieku lat 27. W międzyczasie napisałem książkę o kinie reżysera najpełniej wyrażającego ten ból, który znałem i ja („Gorycz wygnania: kino Terence'a Daviesa”). Potem w różnych miejscach i komentarzach (między innymi na stronie Rogera Eberta i w dyskusjach na profilu Witolda Jurasza) pisałem o swojej orientacji otwarcie, nigdy jednak nie decydując się na oddzielny tekst lub post na ten temat. Dziś mam 38 lat i piszę taki samodzielny post po raz pierwszy, mimo że kiedyś obiecałem sobie nigdy nie włączać się w tożsamościowe wojny naszych czasów (bo ogólnie rzecz biorąc uważam je za bardziej destrukcyjne, niż budujące). Ale nie ma rady; sytuacja wyeskalowała tak, a nie inaczej, a ja nie zamierzam wymontowywać lustra znad umywalki w łazience”, wyjaśnił. W zakończeniu wpisu ubolewa nad tym, że nie zdobył się na coming out wcześniej. „Na sam koniec: Patrzę na takiego Barta Staszewskiego, aktywistę który miał odwagę spotkać się z PAD nawet kiedy pluło na niego jego własne środowisko. Ma 29 lat i o wiele więcej odwagi i samoświadomości, niż ja miałem w jego wieku - ba, niż mam ich nawet teraz. Bardzo mu kibicuję i zawstydza mnie to, jak często ja sam wybierałem (złudny) komfort głowy w piasku, kiedy ten o wiele młodszy ode mnie facet ma odwagę mówić głośno i pełną piersią”. Na koniec dodaje, by każda osoba, która uważa, że LGBT to ideologia, spojrzała na przedstawicieli tej społeczności jak na bliźniego. „A zatem, na sam koniec: wy, dla których LGBT+ to ideologia, a nie człowiek - pomyślcie o nas, bo jesteśmy waszymi braćmi i siostrami, synami i córkami, wujkami i ciotkami, etc. A ponieważ, co starałem się przypomnieć w tym poście, jesteśmy także twardzielami i twardzielkami (bo innej opcji egzystencjalnej nigdy nam nie zaoferowano), rozważcie proszę, jak mocne społeczeństwo obywatelskie moglibyśmy budować razem, gdybyśmy współdziałali tak sprawnie, żeby to politycy i inni dysponenci władzy się nas wszystkich po równo bali i nam wszystkim po równo służyli - zamiast tuczyć się na społecznych strachach w sposób równie bezwstydny i destrukcyjny dla tkanki społecznej, jak to ma miejsce obecnie”, zakończył. Michał Oleszczyk ma 38 lat. Jest krytykiem filmowym, wykładowcą akademickim i tłumaczem. Tak wyglądał w 2015 roku: Głośny wpis Michała Oleszczyka na Facebooku: Jestem w tym momencie w Gdańsku, nie mogę stanąć pod PKiN; pozwolę więc sobie napisać kilka słów tutaj. Do was, którzy... Opublikowany przez Michała Oleszczyka Sobota, 8 sierpnia 2020
Polski dziennikarz przeszedł rodzinne piekło: „Tata próbował zabić mnie dwa razy”
Wstrząsającym wpisem Damian Maliszewski chce wesprzeć ofiary przemocy
Przedstawiciele Prawa i Sprawiedliwości oraz Solidarnej Polski od kilku dni przekazują w mediach informacje o szkodliwościach, jakie ich zdaniem, niesie za sobą konwencja stambulska. Rządzący chcą wypowiedzieć ten dokument, mimo że chroni on ofiary przemocy domowej. Z takimi zamiarami polityków nie zgadza się Damian Maliszewski – muzyk, publicysta, autor głośnego wywiadu z mamą 30-letniego mężczyzny, który w Dzień Dziecka odebrał sobie życie przez homofobię. Felietonista sam wraz ze swoją mamą doświadczył przemocy ze strony ojca, o czym w poruszający sposób napisał w ostatnim poście na Instagramie. Damian Maliszewski o trudnym dzieciństwie i ojcu Na swoim koncie w serwisie Instagram Damian Maliszewski opublikował szokujący zapis wspomnień z lat swojego dzieciństwa. Do postu zostało dołączone zdjęcie, na którym dziennikarz ma 8 lat. „Dwa lata później tata uderzył mnie pierwszy raz w twarz. Uderzył z pięści, bo próbowałem ratować mamę, którą dusił. Wyciągnąłem z szafy drucianą trzepaczkę do dywanów i zacząłem okładać ojca po plecach. Odwrócił się i już nic więcej nie pamiętam. Straciłem przytomność. Obudziłem się następnego dnia. Klęczał przy mnie, płakał i przysięgał, że już nigdy tego nie zrobi. Oko oczywiście miałem podbite, ale wybaczyłem. Płakał, jak więc mogłem nie wybaczyć?”, pyta retorycznie w swoim wpisie felietonista. „Wcześniej, zanim mnie pierwszy raz uderzył, bił mamę. Po wszystkim zawsze klęczał, przysięgał trzymając w dłoniach krzyż zdjęty ze ściany i płakał. Jak więc mogła nie wybaczać?”, dodaje. Damian Maliszewski wraz z siostrą dowiedzieli się też jako dzieci, że ich tata ma kochankę, z którą mężczyzna zdradzał żonę przez 16 lat. Nie przeszkadzało mu to jednak, by być zazdrosnym o partnerkę, a także by to ją podejrzewać o niewierność. „Którejś nocy uciekliśmy z mamą na boso ze zdemolowanego mieszkania. Rozwalił wszystko. Szyby, stoły, przewrócił meblościankę. Mama chwyciła nas za dłonie i pobiegliśmy w deszczu do jedynej budki telefonicznej na osiedlu, żeby wezwać pomoc, zadzwonić po milicję. Staliśmy pod tą budką, mama podniosła słuchawkę i wykręciła 997. - Proszę szybko przyjechać, mąż demoluje mieszkanie, bije mnie, nie mam gdzie z dziećmi wrócić na noc. I pamiętam jak usłyszałem głos milicjanta: - Do pożycia małżeńskiego się nie wtrącamy”, wspomina trudny czas dziennikarz, który nie ma wątpliwości, że konwencja stambulska jest w Polsce potrzebna. Swoje zdanie, Damian Maliszewski, poparł kolejnym przykładem. Przez bierność ówczesnych milicjantów, dziennikarz mógł stracić życie. „Cholernym obowiązkiem zdrowo funkcjonującego państwa jest ratować tych bezbronnych ludzi przed utratą zdrowia, a czasami życia. Mnie tata próbował zabić dwa razy. Raz chciał skręcić mi kark (sąsiad mnie uratował), drugi raz próbował zastrzelić pistoletem, ale nabój mu nie wypalił”, napisał w najnowszym wpisie publicysta i dodał, że sytuacja jest rodziny nie była przypadkiem odosobnionym. „Sąsiadki przechodziły swoje piekła. Mężowie pili, demolowali, bili. Bez przerwy gdzieś jakieś awantury. Ktoś płakał, jakieś dzieci próbowały ratować mamę. Najgorzej było w soboty po wieczornej wódeczce ze znajomymi. Pamiętam płacz, krzyk i wołanie o pomoc moich rówieśników w ich mieszkaniach”, czytamy na Instagramie Damiana Maliszewskiego. Dziennikarz wyznał też, że uwolnił się od przemocy, gdy miał 18 lat. Dziś kończy drugą terapię, która doprowadziła do równowagi jego zdrowie psychiczne. Mamy nadzieję, że ten bardzo mocny i niestety prawdziwy tekst da do myślenia osobom, w rękach których są dalsze losy konwencji stambulskiej. Jeżeli jesteś ofiarą przemocy, natychmiastową pomoc dostaniesz TUTAJ.
Siostrzeniec premiera wyznał, że jest gejem. Reakcja części rodziny szokuje!
Niedawno w mediach pojawiła się wypowiedź siostrzeńca premiera Mateusza Morawieckiego krytykująca działania rządu Prawa i Sprawiedliwości. Przy okazji Franciszek Broda wyznał, że jest częścią społeczności LGBT i jako gej czuje się obrażany. Odważne wystąpienie 17-latka skomentowała jego ciocia – jedna z sióstr premiera Polski, Marta Morawiecka. Siostra Mateusza Morawieckiego o siostrzeńcu i LGBT Mateusz Morawiecki ma trzy siostry. Annę, która jest mamą 17-letniego Franka a także Marię i Martę. To właśnie ta ostatnia skrytykowała w rozmowie z jednym z dzienników działania LGBT. Według cioci Franka Brody, który jest gejem, domaganie się równych praw z osobami heteroseksualnymi to coś niemoralnego. „LGBT to zgubna, nachalna ideologia i jestem jej przeciwnikiem”, powiedziała Marta Morawiecka Super Expressowi i dodała, że mimo wszystko kocha nastoletniego siostrzeńca. Czy dobrze zrobił on jednak publicznie krytykując wuja i obnosząc się ze swoją orientacją seksualną? „Myślę, że Franek się pogubił, żal mi go bardzo. Jest ofiarą świata płytkich i pustych haseł oraz pogoni za popularnością”, oceniła Marta Morawiecka i zaraz przekonywała, że jeśli chodzi o szacunek to należy się on wszystkim. „Każdy człowiek bez wyjątku ma wielką godność, tak samo Franek”, zaznaczyła siostra premiera Polski. Przypomnijmy, jak brzmiała wypowiedź Franciszka Brody o tym, co aktualnie dzieje się w kraju. „To, co teraz robi PiS, to jest odczłowieczanie społeczeństwa. Do tego dochodzi postawa prezydenta Andrzeja Dudy. Sam o sobie mówi, że głowa państwa powinna łączyć wszystkich obywateli, tymczasem on brutalnie dzieli Polaków”, mówił 17-latek Super Expressowi i dodawał, że wiele osób o odmiennej orientacji boi się być sobą. „To wszystko jest bardzo smutne, wręcz przerażające. Doszło do tego, że PiS wzniecił w społeczeństwie psychozę strachu. Ludzie się boją swojej orientacji, nie czują się bezpiecznie w Polsce. Bardzo cierpią, coraz bardziej się boją i popadają w głęboką depresję. Obawiają się przemocy, która może być efektem polityki PiS, tych wszystkich słów, które padają z ust znanych polityków. Społeczność LGBT boi się przemocy. I to nie tylko psychicznej, ale i fizycznej. Mnie również zalewa fala hejtu”, zakończył smutno nastolatek. Mamy nadzieję, że tak jak sytuacja uspokoi się w rodzinie premiera, tak pełne zrozumienia, sympatii i szacunku będą do siebie wszyscy Polacy. Też marzycie o takim kraju? Opublikowany przez Franek Broda Wtorek, 10 grudnia 2019
Wokalista „Jaka to melodia?” przyznał, że jest gejem! Dokonał coming outu
„Jestem człowiekiem, a nie żadną ideologią”, podkreślił
Jego głos kochają widzowie „Jaka to melodia?”, „Tańca z gwiazdami” oraz show „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”. Michał Rudaś rzadko jednak wypowiadał się na temat swojego życia prywatnego. Aż do teraz. Aktor, na fali dyskusji wokół wypowiedzi polityków na temat społeczności LGBT+, dokonał coming outu. „Jestem człowiekiem, a nie żadną ideologią i niczyje słowa, a nawet sądowe werdykty tego nie zmienią. W skrócie LGBT przypisana mi jest litera G”, napisał na swoim profilu na Instagramie Michał Rudaś dokonał coming outu Wokalista zabrał głos w związku z kontrowersyjnymi wypowiedziami polityków PiS o społeczności LGBT+. Twierdzili oni, że „to nie są ludzie, to jest ideologia”, co wywołało burzę w mediach. Głos w sprawie zabrał znany z programów rozrywkowych Michał Rudaś. 38-latek podkreślił, że jest przeciwny dyskryminacji i mowie nienawiści. „Jestem człowiekiem, a nie żadną ideologią i niczyje słowa, a nawet sądowe werdykty tego nie zmienią. W skrócie LGBT przypisana mi jest litera G i nie wykorzystuję tego faktu do współtworzenia lub podążania za jakąkolwiek ideologią polityczną czy społeczną. Ja po prostu pragnę kochać i mieć wolność bez przeszkód tą miłością się dzielić i przyjmować ją, korzystając z tych samych praw, co inne kochające się pary”, rozpoczął obszerny wpis. Skrytykował również wypowiedzi polityków, w tym prezydenta Andrzeja Dudy, dotyczące społeczności LGBT+. „W imieniu swoim, moich przyjaciół, znajomych i nieznajomych LGBT+ oraz ich rodzin i bliskich protestuję przeciwko temu, by politycy, a w szczególności głowa państwa określali nas mianem złowrogiej ideologii i podludzi i wykorzystywali swoje opinie do rozgrywek politycznych. Takie działania podsycają lęk i nienawiść, polaryzując jeszcze bardziej nasze społeczeństwo, co powoduje kolejne akty agresji i przemocy wobec nas”, grzmi. Dodał, że w jego opinii każdy człowiek zasługuje na szacunek, miłość i akceptację. „Dla mnie normalność to różnorodność, wolność, miłość i wzajemna akceptacja i bardzo mnie cieszy fakt, że coraz więcej osób, które znam, wyznaje i głosi te wartości. To mi daje ogromne wsparcie i dzięki Wam czuję się w tym kraju jeszcze względnie bezpiecznie i nie myślę o ucieczce. Mam wszak nadzieję, że jeszcze kiedyś będzie normalnie”, napisał na końcu. Wiele osób związanych z show-biznesem, bliscy oraz internauci poparli w komentarzach pod wpisem Michała Rudasia. Podkreślili, że całkowicie zgadzają się z przesłaniem jego słów i gratulowali odwagi w dokonaniu coming outu w tak trudnych czasach. Kim jest Michał Rudaś? Kariera, Jaka to melodia, Taniec z gwiazdami, Twoja twarz brzmi znajomo Urodzony 14 sierpnia 1981 roku Michał Rudaś dał się poznać szerszej publiczności w 2001 roku. Wziął udział w „Szansie na sukces”, w której gościem był Piotr Szczepanik. Został laureatem tego odcinka. Talentem zachwycał m.in. miłośników Teatru Roma w Warszawie, współpracował także z Adamem Sztabą (od 2004 roku). Dzięki temu trafił do „Tańca z gwiazdami”, gdzie udzielał się wokalnie jako solista aż do 2017 roku (z oczywistą przerwą, gdy show zdjęto z anteny). W tamtym również okresie śpiewał chórki w „Jaka to melodia?” (2004-2009). Jego głos znają także miłośnicy wielu produkcji animowanych. Podkładał głos m.in. w „Mój brat, niedźwiedź 2” oraz „Tarzan 2: początek Legendy”. Latem 2016 roku wziął udział w programie „Twoja twarz brzmi znajomo” i zajął w nim bardzo dobre czwarte miejsce. Dwa lata wcześniej pojawił się w „The Voice of Poland”, trafił do drużyny Justyny Steczkowskiej i zakwalifikował się do występów na żywo. Jest absolwentem Wydziału Wokalnego Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (ukończył ją w 2004 roku).
Siostrzeniec premiera Morawieckiego: „Jestem LGBT. Nie chcę, by ktokolwiek mnie dyskryminował”
Franciszek Broda ostro o działaniach Prawa i Sprawiedliwości
Od kilku dni w mediach trwa burzliwa dyskusja na temat stosunku partii rządzącej do przedstawicieli społeczności LGBT+. Zapoczątkowały ją słowa słowa Jacka Żalka z Porozumienia w „Faktach po faktach”, według których „LGBT to nie ludzie, tylko ideologia”. W kolejnych dniach w podobnym tonie wypowiedzieli się poseł PiS i członek sztabu Andrzeja Dudy, Przemysław Czarnej oraz sam prezydent. Wywołało to zdecydowany sprzeciw internautów, polityków i wielu gwiazd. Teraz głos w sprawie zabrał Franciszek Broda, siostrzeniec premiera Mateusza Morawieckiego. „Uważam, że nikt kto dyskryminuje ludzi, nie powinien rządzić krajem”, podkreślił na antenie TVN24. Co o nim wiemy i jakie były jego związki z obecnie rządzącą w Polsce partią? Siostrzeniec Mateusza Morawieckiego, Franciszek Broda, o LGBT Na początku wyemitowanego materiału Franciszek Broda przyznał, że sam jest osobą o orientacji homoseksualnej. Zaznaczył jednocześnie, że nie chce, by jego wypowiedzi i działalność polityczną wiązano z rodziną. Rodzice siostrzeńca premiera przyjęli wiadomość o jego orientacji neutralnie. „Tak, jestem człowiekiem LGBT. Nie rozmawiałem o tym z wujkiem ani razu. Nie słyszałem, aby się do tego odnosił. Traktuje to w ten sposób, że to nie jego sprawa. Myślę, że tak to zostanie”, ujawnił, pytany o relacje z Mateuszem Morawieckim w programie Andrzeja Mrozowskiego „Tak jest” na antenie TVN24. Skrytykował również ostatnie wypowiedzi posłów Prawa i Sprawiedliwości na temat społeczności LGBT+. „Nie chcę, by ktokolwiek mnie dyskryminował. Politycy PiS nie zdają sobie sprawy z tego, że to może doprowadzać do samobójstw”, podkreślił. Dodał, że słowa przedstawicieli partii rządzącej zabolały go, „dlatego znowu zaangażował się w politykę”. „Uważam, że nikt, kto dyskryminuje ludzi, nie powinien rządzić krajem”, grzmiał. W jego odczuciu ostatnie wypowiedzi osób związanych z obozem Prawa i Sprawiedliwości to brutalna twarz kampanii przedwyborczej i walka o głosy. „Chodzi o to, by zmobilizować elektorat, podebrać też elektorat Konfederacji, przestraszyć go”, skonstatował Franciszek Broda. Kim jest Franciszek Broda, siostrzeniec Mateusza Morawieckiego? Franciszek Broda ma 17 lat, urodził się w 2003 roku. Jest uczniem jednego z liceów we Wrocławiu. Jest również zaangażowany społecznie i politycznie, obecnie działa w liberalnej młodzieżówce Młodzi Nowocześni na Dolnym Śląsku. Co ciekawe, jakiś czas temu był członkiem... młodzieżówki PiS. Jak na jego orientację seksualną reagowali koledzy z ugrupowania? Czy mieli z tym problem? „Nie, nikt nie miał z tym problemu. Oczywiście nikt też nie powiedział, że mnie wspiera. Podchodzono do tego neutralnie”, wyjaśnił. Dlaczego więc zdecydował się do niej zapisać? „W pewnym momencie życia stwierdziłem, że powinienem popierać PiS. Starałem się im mówić, że osoby LGBT nie są złe, że Andrzej Duda nie powinien dzielić ludzi”, zwierzył się. Franciszek Broda zapewnił również, że do tej pory nie spotkał się z objawami dyskryminacji i piętnowania z uwagi na przynależność do społeczności LGBT+. „Jestem osobą dość silną psychicznie i nie daję ludziom sobą gardzić. Ale spotkałem osoby homoseksualne, które miały z tym problem. Ja nie zostałem dotknięty w ten sposób”, ujawnił. Ostatecznie odszedł z młodzieżówki PiS. „Odszedłem z Forum Młodych PiS m.in. z powodu łamania Konstytucji przez Andrzeja Dudę. Nikt tam nie mógł mi wyjaśnić, dlaczego mam go bronić”, mówił. Mamą Franciszka Brody jest siostra premiera, Anna Morawiecka. Nastolatek kilka miesięcy temu był organizatorem protestu „W obronie demokracji - przeciw TVP”. Chodziło m.in. o finansowanie nadawcy publicznego z budżetu państwa. „Stańmy w obronie demokracji. Pokażmy, że nie zgadzamy się na to, aby telewizja publiczna, która jest opłacana za pieniądze obywateli, była tubą propagandową partii rządzącej”, podkreślał. Jednak jakiś czas potem protest swój... odwołał. Dlaczego? „Nie tylko TVP manipuluje i kłamie. Robią to wszystkie media, niezależnie od tego, czy chcemy, czy nie. Gdy ogłosiłem protest, media zainteresowały się nim tylko dlatego, że jestem rodziną premiera. Oni chcieli to wykorzystać”, wyjaśniał. Dodał, że żaden członek rodziny nie wywierał na niego presji. „Ani wujek, ani mama nie skomentowali tego, co robię, ani nie odnieśli się jeszcze do mojego apelu i moich komentarzy w internecie”, przekonywał. Anna Morawiecka – kim jest mama Franciszka Brody i siostra Mateusza Morawieckiego? Jest najstarszą z trzech sióstr premiera RP. Przyszła na świat w 1960 r., pięć lat później urodziła się druga w kolejności, Marta, w 1967 r. Magdalena (zmarła po kilku miesiącach), w 1968 r. Mateusz, zaś w 1972 r. Maria. Wszyscy są dziećmi nieżyjącego już Kornela Morawieckiego i jego małżonki Jadwigi. Gdy Anna Morawiecka miała 17 lat, wyjechała do Londynu. Do kraju powróciła po roku, by zdać egzamin dojrzałości i rozpocząć studia. Nie dostała się jednak na wymarzoną anglistykę, dlatego podjęła decyzję o wyprowadzeniu się z domu rodzinnego. W wieku 23 lat dołączyła do stworzonej przez ojca Solidarności Walczącej, natomiast trzy lata po wybuchu stanu wojennego urodziła pierwsze dziecko, potem kolejne. Współpracowała z Radiem Wolna Europa i z biurem interwencji prawnej Romaszewskich we Wrocławiu. Działalność odbijała się na jej życiu osobistym. Pierwszy mąż nie do końca rozumiał i z trudem akceptował zaangażowanie żony. Ostatecznie, po pięciu latach małżeństwa, rozwiedli się. Związała się wówczas z lokalną legendą Solidarności, Jarosławem Brodą. Poznali się... w trakcie strajku w zajezdni we Wrocławiu. Obecnie, od niemal 20 lat, ukochany Anny Morawieckiej jest dyrektorem Wydziału Kultury Urzędu Miejskiego we Wrocławiu. Są razem od ponad 30 lat, mają dwóch synów. Starszy, tuż przed ukończeniem 30. lat, wyprowadził się z domu. Drugi to właśnie nastoletni Franciszek. Wszyscy mieszkają w słynnej Kornelówce w Pęgowie niedaleko Wrocławia. Anna Morawiecka także ma na swoim koncie działalność polityczną. W 2018 roku w ramienia PiS startowała w wyborach na burmistrza Obornik Śląskich, jednak przegrała w pierwszej turze. Z ulotki, którą na potrzeby kampanii stworzyła, można było dowiedzieć się, że jest rozwiedziona i urodziła piątkę dzieci. Jeśli chodzi o życie zawodowe siostry Mateusza Morawieckiego, jest zastępcą dyrektora Wrocławskiego Domu Literatury i szefową Biura Promocji Wrocławskich Dobrych Książek.
Wstrząsające wyznania żon gejów. Mąż zdradził je z kochankiem
Aż 60% użytkowników gejowskich czatów to mężczyźni żonaci. W każdym wieku. Na co dzień kochający mężowie, wzorowi ojcowie, liderzy, których zazdroszczą koleżankom inne kobiety. Prowadzą jednak podwójne życie. Dlaczego? Najczęściej ze strachu. Przed odrzuceniem ze strony rodziców, bliskich i społeczeństwa. A ich żony? Czy niczego nie widzą, nie podejrzewają? Nawet jeśli to łudzą się, że to nie może być prawda. Czasem mają też zaniżone poczucie własnej wartości. A dla jednej i drugiej strony ważne jest poczucie bezpieczeństwa, stabilizacja i... rodzina. Tylko gdy prawda wychodzi na jaw, to ostatnie pojęcie ulega do pewnego stopnia rozpadowi. Jak żyć w tej nowej rzeczywistości? O tym m.in. traktuje wstrząsający reportaż Marii Mamczur „Żony gejów. O tym, czego nikomu się nie zdradza”. Żony gejów - gdy on odchodzi do... innego Ta książka burzy stereotypy i pokazuje całą złożoność problemu. Nie zawsze wyjście prawdy na jaw oznacza rozpad małżeństwa. Nie wszystkie kobiety, które wiążą się z biseksualnymi lub homoseksualnymi mężczyznami mają chłopięce sylwetki – „wąskie biodra i mały biust”. Nie jest też tak, że zawsze w sypialni nic się nie udaje. Więc co jest prawdą? Z pewnością ogromne cierpienie zdradzonych kobiet, gdy dowiadują się o kochanku męża. Niewyobrażalne poczucie wstydu, osamotnienia i niezrozumienia. Bo przecież nie do pomyślenia jest podzielenie się tak wstrząsającą historią z rodziną i przyjaciółmi. I często są jeszcze dzieci, którym jakoś trzeba wytłumaczyć, że tatuś odszedł do... innego. Zdradzane kobiety w znakomitej większości niczego nie podejrzewają lub podejrzewać nie chcą. Łudzą się, że to nie może im się przydarzyć, że przecież takie historie to jedynie powtarzane z ust do ust miejskie legendy. Utwierdza ich w tym społeczeństwo, które ma jasno sprecyzowane kryteria: liczy się rodzina. W bardzo konserwatywnym rozumieniu tego słowa. I przyzwolenie na zdrady i niewierność, pod warunkiem, że nie wyjdą poza cztery ściany domu. Ale nikt nie zakłada i nie przygotowuje ich na to, że mąż może zdradzić ze swoim kolegą, przyjacielem lub przypadkowo poznanym na czasie mężczyzną. W tym wszystkim pomija się dramat kobiet. Samotnych, sfrustrowanych, którym w jednej chwil świat runął na głowę. Bo jak wytłumaczyć sobie coś takiego po 30 latach małżeństwa? Często nie chcą kończyć tych relacji. Czasem z obawy przed tym, co nieznane. Częściej, bo przecież zbudowały z tym mężczyzną rodzinę, mają dzieci, dom, wspólne interesy. Były przekonane, że ich małżeństwo to jedno z tych jak z bajki „i żyli długo i szczęśliwie”. Do tego dochodzi jeszcze potworne poczucie wstydu. Bo gdy on odchodzi do innej, można sobie wytłumaczyć, że ma większy biust, bardziej kształtne biodra, jest bardziej zgrabna. Ale gdy odchodzi do innego mężczyzny? Rodzi się poczucie ogromnej bezsilności i frustracji, podszyte wstydem. I bezradność, bo przecież nie można pójść do nikogo, zwierzyć się i liczyć na zrozumienie. Bo gdyby tak się stało, wiąże się to ze stygmatyzowaniem. „To ta, którą mąż zostawił dla faceta. Nawina, nic nie podejrzewała?!”, można wyobrazić sobie wygłaszane ukradkiem z ust do ust zdania. Czy niczego nie widziały i nie wiedziały? Nie, często przyszły mąż wydawał się partnerem idealnym. Wrażliwym, potrafiącym wysłuchać, empatycznym. Dbającym o siebie, owszem, ale przecież w XXI wieku to norma. „Spotkałam zarówno ciche, skromne, jak i świadome swojej atrakcyjności, piękne kobiety. Jakaś część miała zaniżone poczucie wartości. Zostały zauważone i docenione i to wystarczyło, bo nigdy nie liczyły na samca Alfa. Spotkałam też kobiety pewne siebie, które czuły się zmęczone zaczepkami mężczyzn nastawionych wyłącznie na seks. Kiedy pojawiał się w ich życiu ktoś, kto rozmawiał z nimi z uwagą i doceniał ich osobowość, intelekt, szybko podbijał ich serca. Mimo że nie sprawdzał się na innym polu”, podkreśla w rozmowie z „Vogue Polska” autorka, Maria Mamczur. I dodaje, że w takich relacjach bliskość najczęściej wykraczała daleko poza seksualność. „Za każdym razem ci mężczyźni, choć nie ciągnęli swoich partnerek do łóżka, budowali w tych skomplikowanych relacjach dużą bliskość emocjonalną i pewien rodzaj intymności. To był klucz”, zaznacza. Mężczyzna była dla kobiety wsparciem i podporą. Najlepszym przyjacielem. Polegały na nim, spędzały razem czas. Wydawał się niemal ideałem. Niemal, bo z czasem w sypialni zaczynała gościć nuda i frustracja. Coś nie wychodziło. Ale przecież nie to było najważniejsze. „W sypialni było źle, ale w salonie i kuchni super”, mówi jedna z bohaterek reportażu. Gdy już dowiadywały się o tym, że są zdradzane, wcale nie oznaczało to końca małżeństwa. Gdy obie strony podeszły do sprawy z odpowiednim dystansem, racjonalnie, mogły zrobić bilans zysków i strat. Stabilizacja, wspólna firma i przyszłość dzieci decydowały o tym, że związek przechodził obyczajową rewolucję. On mógł spotykać się z mężczyznami, ale miał to robić dyskretnie i zawsze się zabezpieczać oraz regularnie badać. Ona chciała wiedzieć jak najmniej, niczego natomiast nie mogły dowiedzieć się dzieci. Czasem powodem utrzymania małżeństwa było przyzwyczajenie, obawa przed społecznym ostracyzmem i jakże znanym „co ludzie powiedzą”. Jednak w większości przypadków coming out oznaczał koniec relacji i rozpoczęcie życia osobno. Dlaczego on odszedł do innego, czyli geje kontra społeczne oczekiwania Jedno z kluczowych pytań, na które stara się odpowiedzieć książka „Żony gejów”, to: dlaczego mężczyźni o orientacji homoseksualnej lub biseksualnej wchodzą w związki z kobietami bez informowania ich, że odczuwają pociąg do tej samej płci? Odpowiedź jest prosta: strach przed społecznym napiętnowaniem oraz chęć założenia rodziny, która poza heteroseksualną relacją nie może zostać spełniona – na pewno nie w Polsce. „Motorem jest potrzeba ciepła i rodziny, dzieci. Nie mogą sobie na to pozwolić w modelu innym niż heteroseksualny. Nie jest wykluczone, że w związku kobiety z homoseksualnym mężczyzną pojawi się bliskość fizyczna. W młodzieńczej fazie gej może poczuć pociąg seksualny do kobiety. Problem następuje trochę później, z wiekiem, kiedy poziom hormonów drastycznie się obniża. A w okolicach magicznej czterdziestki, na etapie życiowych rozrachunków, brak seksu jest już bardzo frustrujący. Wtedy mężczyźni wdają się w gejowskie romanse, a kiedy się zakochają, podejmują decyzję, że ich dotychczasowe życie nie ma sensu. Ich dramat wychodzi na światło dzienne”, tłumaczy Maria Mamczur. Wchodzenie w relacje z kobietą, przy jednoczesnym pociągu do tej samej płci, nie zawsze jest oznaką cynizmu i wyrachowania. Wręcz przeciwnie: najczęściej wiąże się z lękiem przed innym niż heteroseksualny modelem relacji. Dlatego też w związkach tych nie brakuje miłości, ciepła i wzajemnego zrozumienia. „Nie wahałabym się nazwać go miłością. Fascynacja przeradzała się w symbiotyczne relacje, w których partnerzy stawali się dla siebie całym światem. Często moje rozmówczynie przyznawały wprost: „ten mężczyzna był moim najlepszym przyjacielem”. A rozmówcy ze łzami w oczach wyznawali, że głęboko kochają swoje żony, nawet jeśli żyją w nowym związku. Bywali nawet zazdrośni o ich nowych partnerów”, zdradza autorka. Reportaż „Żony gejów” zawiera relacje zarówno zdradzanych kobiet, jak i zdradzających mężczyzn, a także ekspertów z dziedziny seksuologii. Nie ma jednego typu bohaterów: są i ci 20-letni, których małżeństwa mają jeszcze krótki staż aż do tych z niemałym stażem, którzy mają 60 lat. „Według badań profesora Zbigniewa Izdebskiego 93 procent gejów miało kontakty seksualne z kobietami, a około 48 procent homoseksualistów w wieku do lat 50 pozostawało w związkach z kobietami. Zdaniem moich rozmówców gejów 60 procent użytkowników czatów gejowskich to żonaci mężczyźni. Za każdą z tych liczb kryją się rozpacz, poczucie klęski i wstyd”, pisze autorka. Żona geja: „dowiedziałam się, że się mną brzydzi, bo mam cyki” KINGAHANA (pseudonim jednej z bohaterek książki) „Przez 5 lat byłam manipulowana, zwodzona i wkręcana przez męża geja. On świetnie potrafi się ukrywać. Pracuje w organizacji, gdzie pełno facetów. Jest wysportowany, w pracy najlepszy. Mnie dobrał sobie, aby się jeszcze bardziej wybielić. Jak się poznaliśmy, byłam panną z dzieckiem. Na początku była przyjaźń. Potem nagle on ślubu chciał. Myślałam, że tak jak mówił, chciał mi pomóc. Mówił, że razem żyje się lepiej, że się kochamy, a mój syn musi mieć rodzinę, że zasługuje na szczęście. Uwierzyłam... Namiętność, takie tam sprawy, były tylko czasami. Mąż miał problemy, ale zwalał to na przepracowanie. Zawsze miał dyżury (nawet przed ślubem były wyjazdy służbowe), takie na 2 dni. Oczywiście pisał wtedy zawsze, że tęskni. Dbał o rodzinę. Po wyjazdach chciał mi wynagrodzić rozłąkę. Był czuły, dawał mi prezenty, no ogólnie – zakochany. Z czasem delegacji było coraz więcej, a seksu coraz mniej – 3 razy do roku. Wszystko inne było normalne, dlatego żyłam w poczuciu, że mam męża, który kocha, dba, rozumie. Potem seksu już nie było. Myślałam, że ma kochankę, ale z czasem jego zachowanie się zmieniło. Przestałam nalegać na seks, ale on nawet nie chciał się całować, złapać za rękę itd. Nie chodziliśmy już nigdzie razem. On w domu stale spał. Niby zmęczony albo grał na telefonie. Najczęściej robił to w WC. Nie chciał, żebym była świadkiem. Myślałam, że się od gier uzależnił, ale gdy próbowałam rozmawiać z nim na ten temat, zwykle ktoś dzwonił z pracy i okazywało się, że mąż musiał wyjść na dyżur. Stawał się agresywny, gdy pytałam, o co chodzi. Minęło trochę czasu, zaczęłam chorować. Mąż wtedy zaczął znikać częściej, tłumacząc to pracą. Pewnego dnia wrócił jak zwykle do domu. W ciągu 15 minut się spakował i porzucił mnie. Stwierdził, że ślub to był z musu, a lata ze mną to koszmar. Nawet nie powiedział dlaczego, przecież nic się poza seksem u nas nie psuło, nie kłóciliśmy się, nie obrażaliśmy. Mieliśmy wspólne zdanie na różne tematy, często ja coś mówiłam i razem dokańczaliśmy tymi samymi słowami zdania... On trzasnął drzwiami, a ja byłam w szoku. W ciągu kwadransa zawaliło mi się życie. Mieliśmy tyle planów i... Zastanawiałam się, co znaczyły te ostatnie jego słowa. Kiedy naprawdę był szczery? Mąż jest gejem i to, że był ze mną tyle lat, go zmęczyło. Wiem, że kochanki nigdy nie miał. Był pod tym względem wierny, ale miał kochanka – podejrzewam, że stałego od wielu lat, kolegę z pracy, najlepszego przyjaciela. Wreszcie dokonał wyboru. Byłam dla męża tylko przykrywką. Już wiem, czemu dostawałam prezenty. Mąż w pracy radził się kolegów, co kupić dla mnie. Chciał pokazać, że jest prawdziwym mężczyzną. Rozumiem czemu, gdy chciałam się przytulać, krzyczał jak oparzony, a potem mówił, że to żart. Tłumaczył, że odszedł, bo mu dziecka nie dałam, a już 4 lata prawie po ślubie i co teraz ludzie o nim gadają. Odszedł, bo zaczęłam chorować i trzeba by było się mną zajmować. Dowiedziałam się, że on się mnie brzydzi, bo mam cycki. Przy rozstaniu powiedział, że wie, że postąpił jak ch**. Tym samym przyznał, że skrzywdził mnie z premedytacją. Chciał rzekomo zakończyć nasz związek, zanim się bardziej rozwinie... Potraktował mnie i syna jak zabawki. Bawił się nami, manipulował uczuciami tyle lat. Najgorsze, że wszyscy z jego rodziny grali. Nigdy nie mogłam narzekać na teściową. Zawsze była życzliwa, pomogła przy opiece nad synem. Teraz wiem, że robiła to tylko po to, aby uśpić moją czujność. Wszyscy wiedzieli, że on jest homo, i utrzymywali mnie w pewności, że jesteśmy zgranym małżeństwem. Poczułam się jak przedmiot. Nic niewarta rzecz. Mąż w tym, co robił, nawet nie widział nic złego. Uważa, że i tak wygrałam los na loterii, bo na tym małżeństwie jeszcze się dorobiłam. Nie jest ważne dla niego, że moje życie legło w gruzach. Straciłam poczucie bezpieczeństwa. Nie widzi, że to wszystko mnie dobiło. Mój syn jest bardzo chory. Mąż był niby taki szlachetny, że z jego powodu chciał się żenić. Ale dla niego liczy się tylko jego własne szczęście. Nie wiem, jak się pozbierać. Zostałam potwornie oszukana. Tyle lat mną manipulowano i bawiono się tylko po to, by nikt nie zauważył, że on jest gejem. Zrozumiałabym, że ma kochankę, ale to... To mi się w głowie nie mieści. Boję się, że zwariuję. To jest chyba gorsze od tego, co przeżyłam kiedyś. Przez wiele lat byłam w związku przemocowym. Wtedy chociaż wiedziałam, kiedy dostanę i za co, chociaż fizycznie bolało. Teraz boli psychicznie i jeszcze gorzej to znieść... :(”. Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Żony gejów. O tym, czego nikomu się nie zdradza”, autorstwa Marii Mamczur (wydawnictwo Otwarte): Książka jest reportażem, w którym wypowiadają się zarówno zdradzane żony, jak i zdradzający mężowie oraz eksperci:
Wpis Macieja Musiała popierający Paradę Równości wywołał burzę. Aktor wydał oświadczenie
„Druga strona używa strasznych określeń”
Warszawa Parada Równości, której organizatorzy chcą zwrócić uwagę na problemy osób niepełnosprawnych, LGBT, a nawet zwierząt, znów muszą mierzyć się z hejtem tych, którzy nie popierają tego wydarzenia. O ile każdy może mieć swoje zdanie na dany temat, o tyle wyrażanie go w sposób wulgarny i obrażający innych, nie powinno mieć miejsca. Z falą ordynarnych komentarzy musiał zmierzyć się przez ostatnie dni Maciej Musiał. Aktor najpierw poparł Paradę Równości, a teraz wydał mocne oświadczenie. Oświadczenie Macieja Musiał dotyczące Parady Równości Wyrażając poparcie dla gejów, lesbijek, osób biseksualnych i transpłciowych, Maciej Musiał chyba nie spodziewał się, że jego konto na Instagramie zaleje taka fala agresji. Pośród wielu przychylnych komentarzy, tak samo dużo było agresywnych. Jedna osoba zapytała też, jak to możliwe, że on jako osoba wierząca popiera postulaty LGBT. Aktor odpisał spokojnie. „Kim jestem, żeby kogokolwiek sądzić? Moja wiara uczy mnie przede wszystkim szacunku do drugiego człowieka”, czytamy na jego profilu. Dziś, chwilę temu, 24-latek wystosował apel do tych, którzy pod zdjęciem z napisem Love is Love wyzywali go od najgorszych. „Po prostu napiszę, co czuję. Jest mi smutno. Szalenie przykro. Bo mój ostatni post miał w komunikacie łączyć, a jednak znowu podzielił. Głęboko wierzę, że z perspektywy katolika jest możliwy szacunek, nawet jeśli coś nie zgadza się z nauką Kościoła. Ten szacunek chciałem wyrazić i czuję, że trzeba go wyrażać”, napisał Maciej Musiał i dodał dalej, że jemu także nie podoba się odprawianie mszy przez osoby do tego prawdopodobnie nieuprawnione, jednak wina nie leży po jednej stronie. „Ale druga strona nie pozostaje dłużna i używa strasznych określeń niemających z szacunkiem nic wspólnego. Koło się zamyka!”, czytamy. To nie koniec jego przemyśleń. „Stoję pośród tego wszystkiego i myślę – nie chcę się bić! Chcę żebyśmy się szanowali! Chcę szacunku do osób niewierzących, które chcą żyć inaczej. Chcę szacunku do osób wierzących. Może się mylę, może to jest po prostu niemożliwe. Co robił Jezus w Ewangeliach? Rozmawiał właśnie z tymi, z którymi nikt nie chciał rozmawiać. Jestem młodym gościem, który nie chce, żebyśmy cały czas się bili. Nie chcę żebyśmy ciągle ginęli na barykadach dyskusji przy rodzinnym stole, na forach. Czuję wtedy, że moja wiara w człowieka i dobro”, dopisał dalej Maciek Musiał. Student krakowskiej szkoły teatralnej "Napisałem to z serca i wyłączam komentarze, żeby każdy mógł to przemyśleć samemu w spokoju. Pokój”, zakończył swoje oświadczenie aktor młodego pokolenia. Maciej Musiał wyłączył pod wpisem możliwość komentowania. Co sądzicie o jego postawie?
„To jest kompromitacja! Podstawa do usunięcia z kadry olimpijskiej”
Kinga Rusin i Zofia Klepacka przeniosły ostrą dyskusję do sieci!
Niedzielne popołudnie przyniosło niespodziewane spotkanie Kingi Rusin i Zofii Klepackiej pod jednym z warszawskich lokali wyborczych. Dziennikarka TVN miała krzyczeć do mistrzyni świata w windsurfingu „wstyd!” z drugiego końca ulicy. Kinga Rusin robiła to, bo nie popiera homofobicznych wpisów, które Klepacka zamieszczała wcześniej w sieci. Dalszy przebieg wydarzeń olimpijka nagrywała telefonem. Po kilku minutach zażartej dyskusji każda z pań poszła w swoją stronę, ale ich spór trwa dalej. Tylko, że poprzez media i internet. Wymiana zdań między Kingą Rusin a Zofią Klepacką Dziś w TVP INFO jednym z gości była Zofia Klepacka, która jeszcze raz skomentowała niedzielne wydarzenia. „Wyszliśmy z tatą na spacer. W pewnym momencie usłyszałam krzyki w moim kierunku i obrażanie mojej osoby. Podeszłam, włączając kamerę, bo wiedziałam już, że coś jest nie tak. Zabrakło jej szacunku do drugiego człowieka. Jestem sportowcem, mamą dwójką dzieci i obywatelem przede wszystkimi, i tak samo mam prawo mieć swoje poglądy, tak jak każdy inny”, mówiła windsurferka na antenie publicznej telewizji. Kinga Rusin chwilę później opublikowała na Instagramie długi wpis. Dziennikarka uważa, że obraźliwe wpisy Klepackiej mają straszny wpływ na dzieci i młodzież o odmiennej orientacji seksualnej. „Szerzenie poglądów takich jak Klepackiej prowadzi do samobójstw dzieci. Nawiązując do dzisiejszego wywiadu Zofii Klepackiej pragnę przypomnieć, że według niej homoseksualizm to „wynaturzenie” (z wcześniejszego wywiadu dla publicznego radia). Czy można jeszcze ostrzej wyrazić pogardę dla drugiego człowieka? Przez podobne wypowiedzi i nieukrywany brak tolerancji dla inności samobójstwo popełnił zaszczuty przez rówieśników 14-letni Dominik Szymański z Bieżunia. Myśli samobójcze ma ponad 70% homoseksualnych dzieci, które czują się nieakceptowane i nietolerowane. W Polsce każdego dnia dwoje dzieci odbiera sobie życie! Osoby publiczne, medaliści, sportowi idole muszą brać odpowiedzialność za to co mówią!”, zaczęła post na Instagramie. W dalszej części zawarła interesujące rozważanie na temat przyszłości Zofii Klepackiej. „Co, jeśli jedno z dzieci pani Klepackiej okaże się homoseksualne? Strach pomyśleć... Warto żeby pani Klepacka przypomniała sobie co mówiła jej koleżanka z kadry windsurfingowej, Jolanta Ogar: „My nie zachorowaliśmy na homoseksualizm, my nim nikogo nie zarażamy. Tacy się urodziliśmy. To jest poza naszą kontrolą”. Czy Klepacka nie podaje „wynaturzonej” koleżance z kadry ręki? Nazwanie drugiego człowieka „wynaturzonym” (wynaturzenie: zwyrodnienie, degeneracja, dewiacja) to zachowanie niegodne szerzącego tolerancję ruchu olimpijskiego. To jest kompromitacja! Podstawa do usunięcia z kadry olimpijskiej”, pisała dalej Kinga Rusin. Na sam koniec prowadząca Dzień Dobry TVN wyjaśniła, jak ona widzi swoją reakcję na spotkanie Zofii Klepackiej. „Piętnowanie braku tolerancji Pani Klepackiej dla inności nie jest więc brakiem tolerancji czy szacunku dla niej. Jest walką ze złem i niechrześcijańską postawą. Tu nie ma dwuznaczności. Jej poglądy o „wynaturzeniu” to zło które prowadzi do jeszcze większego zła. Nie ma tolerancji dla zła! Więc powtórzę pani Klepackiej: WSTYD!”, czytamy na końcu wpisu Kingi Rusin. Zgadzacie się z jej zdaniem?
Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński wzięli ślub!
Para pobrała się po 15 latach związku. Zobacz zdjęcia z uroczystości
Są razem 15 lat i właśnie wzięli ślub! Jacek Dehnel, jeden z najbardziej uznanych pisarzy młodego pokolenia oraz jego partner, tłumacz i historyk, Piotr Tarczyński, radosną nowiną podzielili się za pośrednictwem mediów społecznościowych. „Skorzystanie z fundamentalnych praw człowieka było miłe”, podkreślił poeta. Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński wzięli ślub. Zdjęcia z uroczystości Para pobrała się w londyńskim ratuszu. Jacek Dehnel zamieścił na swoim profilu kilka wzruszających zdjęć z uroczystości, na których pozuje z mężem. Na jednym z nich czule się całują, na innym trzymają za ręce i mocno obejmuję, co wywołało wzruszenie wśród fanów pisarza. „Wczoraj, 8 listopada 2018 roku, w piętnastą rocznicę naszego związku, wzięliśmy ślub w londyńskim ratuszu Wandsworth. Słońce zaszło, a potem wstało, niebo nie runęło nam na głowy - i najpewniej nie ucierpiało na tym dobro polskiej rodziny. Jedyna różnica polega na tym, że jesteśmy teraz husband and husband. I choć w Polsce to niczego prawnie nie zmienia, skorzystanie z fundamentalnych praw człowieka było miłe, a nawet wzruszające”, napisał poeta. Zdjęcia z tego wyjątkowego dnia możesz zobaczyć w galerii. Kim są Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński? Jacek Dehnel ma 38 lat, urodził się w Gdańsku. W 2004 roku wydał debiutancki tomik poezji „Żywoty równoległe”, za który rok później otrzymał Nagrodę Fundacji im. Kościelskich oraz wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Złoty Środek Poezji”. Trzy lata później, w 2007 roku, został laureatem Paszportu Polityki za rok 2006 w kategorii literatura. Uważany jest przez krytyków za jednego z najbardziej wybitnych pisarzy młodego pokolenia. Może poszczycić się także tytułami Honorowego Ambasadora Polszczyzny oraz Młodego Ambasadora Polszczyzny, które otrzymał od Rady Języka Polskiego. Jacek Dehnel pięć razy był także nominowany do Nagrody Literackiej Nike. Został również odznaczony brązowym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Przez niemal trzy lata, od września 2006 do lipca 2009, wraz z muzykiem Tymonem Tymańskim i dziennikarzem Maciejem Chmielem, prowadził w TVP1 program kulturalny ŁOSssKOT. Piotr Tarczyński to tłumacz, pisarz i historyk. Z Jackiem Dehnelem jest w związku od 15 lat. Para mieszka na Powiślu w Warszawie. Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński o swoim związku w VIVIE! - wywiad Trzy lata temu, w 2015 roku, wystąpili razem w sesji dla magazynu VIVA! i udzielili wspólnego wywiadu, w którym m.in. opowiedzieli o swoim związku i silne łączącego ich uczucia. Zwierzyli się m.in., że... poznała ich ze sobą wspólna przyjaciółka! Piotr: Jesteśmy żywym dowodem na to, że w dawnych czasach kojarzone małżeństwa wcale nie musiały być katastrofą, a wręcz przeciwnie. W Jacku uwielbiam najbardziej to, że jest twórczy i że mam przy nim poczucie ciągłego rozwijania się. To, że z wiekiem robi się coraz przystojniejszy też nie przeszkadza. Jacek: Kiedyś uznałem, że wszystkiego należy spróbować, i byłem z kobietą przez dziewięć miesięcy. Nie moja broszka. A mówiąc poważnie: bycie z kimś jest trudne, niebycie z nikim jest trudne. Cały czas się coś boleśnie odczuwa. Jak okazują sobie miłość? Jacek: Jak wszyscy (…) od seksu i całej cielesnej bliskości, dotyku, smyrania za uchem, i tak dalej, przez wspólne słowa, własny język właściwy danej parze... Piotr: ...przez pomaganie temu drugiemu, opiekę, kiedy jest chory czy zmęczony. Nawet ugotowanie obiadu czy spakowanie walizki bywa wyrazem miłości. Wszystko może nim być. Przecież nawet wyzwiska mogą być czułe
Omar Sangare na wakacjach z ukochanym. Aktor Złotopolskich nie ukrywa swojego szczęścia!
Omar Sangare nie ukrywa swojego szczęścia. Polski aktor, znany przede wszystkim z serialu Złotopolscy, od trzech lat jest w związku małżeńskim z mężczyzną. Aktor został właśnie przyłapany na spacerze ze swoim ukochanym w Sopocie, ale na co dzień swoje życie wiedzie w USA. Co tam porabia? Kariera Omara Sangare Pochodzący ze Stalowej Woli Omar Sangare zdobył sympatię widzom dzięki rolom w licznych serialach i spektaklach teatralnych. Popularność przyniosła mu jednak rola w Złotopolskich, a młodszym widzom dał się polubić udzielając głosu Krabowi Sebastianowi z Małej Syrenki. Aktor głównie rozwijał się jednak w Teatrze Telewizji. Obdarzony egzotyczną urodą w pewnym momencie postanowił porzucić polski show-biznes i wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie jego kariera nabrała tempa. Jego rola w nowojorskiej inscenizacji Otella została doceniona przez New York Times i Newsday. Od 2007 roku przewodniczy Międzynarodowemu Festiwalowi Dialogue ONE w Stanach Zjednoczonych jako dyrektor artystyczny. Założył największy festiwal monodramów na świecie, United Solo. Jego twórczość artystyczna została także doceniona przez departament Stanu USA, który wyprodukował trzy (!) filmy przedstawiające karierę Omara Sangare w USA. Reżyser, producent, pedagog. Obecnie jest profesorem teatru. Dziś dzieli swoje życie między Nowy Jork a Williams Town, gdzie wykłada w najlepszym college’u w USA według magazynu Forbes. „Spotykając się z młodzieżą mam kontakt z tym co nowe, młode, co obecnie należy wiedzieć. Spotykam dusze, które rozumiem, osobowości, które przypominają mnie z dawnych czasów warszawskich, polskich”, mówił w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Odniósł sukces za oceanem, ale o Polsce nie zapomina. „Myślę, że jestem upartym realizatorem swoich marzeń. Można marzyć, ale trzeba się obudzić i swoje marzenia spełniać”, mówi. Życie prywatne Omara Sangare: partner W 2014 roku zdobył się na odważne wyznanie. Omar Sangare przyznał, że jest gejem i żyje w szczęśliwym związku. „Jestem gejem. Znalazłem miłość mojego życia. Biorę ślub w Nowym Jorku”, powiedział w rozmowie z Vu Magiem. Kim jest partner Omara Sangare? Jedyne, co o nim wiadomo to, że jest dziennikarzem z zawodu, zakochani są razem od 2010 roku i jak podają niektóre źródła, to była miłość od pierwszego wejrzenia. Aktor nie opowiada o swoim życiu prywatnym, nie pokazuje się na ściankach z partnerem i nie udziela na ten temat wywiadów. „Dbamy o siebie, myślimy o sobie. Środowisko, w którym żyjemy jest środowiskiem niezwykle przejętym całą sytuacją, ale jest to normalność. Podoba mi się, że w pewnym momencie można pozbyć się emocji, które zupełnie są niepotrzebne, a skupić się na tym, co w życiu jest najważniejsze”, wyznał w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Podczas tego samego wywiadu dodał, że już jest po ślubie. Uroczystość odbyła się w 2015 roku. „Obiecałem sobie, że w którymś momencie poukładam swoje życie i to mi się udało. Spotkałem człowieka, który obudził moje emocje i obudził prawdę o moich emocjach. Dzisiaj już jesteśmy po”, odparł. Wygląda na to, że aktor nie ukrywa swojego uczucia. Właśnie wraz ze swoim ukochanym został przyłapany przez paparazzi na spacerze w Sopocie. Ich miłość kwitnie!
Beata Kozidrak pochwaliła teledysk gejów i padła ofiarą internetowych hejterów. Co jej zarzucają?
Beata Kozidrak wywołała ogromne kontrowersje. Choć artystka jest przyzwyczajona do tego, że wzbudza zainteresowanie mediów, czy to ze względu na rewolucję w życiu osobistym, czy dokonania artystyczne, tym razem sprawa jest poważna. Kilka tygodni temu Beata Kozidrak na swoim profilu opublikowała video pary gejów do swojego przeboju „Niebiesko-zielone” wraz z gratulacjami. Za ten krok mocno dostaje się artystce na prawicowych portalach, gdzie poza krytyką pojawiają się nawet nawoływania o bojkot artystki przez media. Polecamy też: Zachwyca i szokuje. 9 dowodów na to, że Beata Kozidrak była, jest i będzie ikoną polskiej piosenki Beata Kozidrak poparła gejów Gwiazda, zachowująca do tej pory pełną neutralność, zaskoczyła wszystkich, kiedy zachwycona teledyskiem dwójki gejów – Jakuba i Dawida – umieściła link do nagrania na swojej oficjalnej stronie wraz z gratulacjami. To pierwszy raz, kiedy tak otwarcie wsparła inicjatywę środowiska LGBT. View oEmbed on the source website Hejt na Beatę Kozidrak Na profilu artystki wpis spotkał się z pozytywną reakcją fanów, ale w Internecie rozpoczęła się nagonka. Sprawą zajął się „Dziennik Narodowy”, który zarzuca gwieździe „pseudotolerancję oraz ślepe naśladowanie liberalnych trendów z zagranicy, sprzecznych z tradycyjnymi wartościami i religią katolicką”. Zaleca także pamiętać, jakie wartości wyznaje piosenkarka, gdy ktoś zechce kupić jej płyty czy bilety na koncerty. Wtórują mu w tym internauci w komentarzach: „Oj beatko, lat ci to nie ujmie, przyjaciół nie przysporzy, więc po co ci takie wpisy. Nie tylko tobie nie wyszło w związku, to nie znaczy, że geje są lepszą alternatywą” – to jeden z łagodniejszych. Choć trzeba przyznać, że są i takie, które bronią gwiazdy. Krok dalej idzie jednak portal „Prawicowa Polska”, gdzie pojawia się apel o „bojkot koncertów, płyt i bojkot w radiach wokalistki”. Aby uniemożliwić jej szerzenie dalszej „homo-propagandy”, nawołuje także do rozesłania informacji do „zaprzyjaźnionych instytucji publicznych”, aby nie zapraszały gwiazdy na swoje imprezy. To o tyle dziwne, że Beata Kozidrak jest uznawana w Polsce od wielu lat za ikonę gejów, właśnie ze względu na to, że mówi bez ogródek to, co myśli. Społeczność LGBTQ szanuje ją za artystyczną niezależność, podążanie własną ścieżką, indywidualny styl i otwartość. To nie pierwszy raz kiedy artystka podpada prawej stronie, co także zostaje jej wypomniane. Przypomina się jej wcześniejszą krytykę rządu, popieranie prawa do aborcji, a także pochwalenie rozwodu. A jakie jest wasze zdanie? Polecamy też: Edyta Górniak opowiedziała nam, za co podziwia i co zawdzięcza Beacie Kozidrak [WIDEO]