Nicolas Sarkozy wydał wspomnienia z więzienia. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością"
Miesiąc po tym, jak opuścił paryskie więzienie Sante, były prezydent Francji wydał swój dziennik z pobytu w tym miejscy. Choć Nicolas Sarkozy za kratami spędził zaledwie trzy tygodnie, to wspomina ten okres jako koszmar. Oprócz samotności szczególnie dokuczało mu paskudne jedzenie, którego zapach przyprawiał go o mdłości i niewygodne łóżko. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy w "Dzienniku więźnia".
„Nie będę się domagał specjalnych warunków” – mówił Nicolas Sarkozy we wrześniu, tuż po tym, jak sąd skazał go na pięć lat więzienia. I rzeczywiście, specjalnych warunków nie dostał. Choć z zakładu karnego Sante wyszedł po zaledwie trzech tygodniach, to pobyt za kratami zapamięta do końca życia. To, co tam przeżył, opisał w książce „Dziennik więźnia”, która dziś ukazała się we Francji. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” 21 października tego roku Nicolas Sarkozy napisał nowy rozdział w historii Francji. Nigdy wcześniej były prezydent tego kraju nie został skazany na karę więzienia. Zanim tam wszedł, pożegnał się z ukochaną żoną Carlą Bruni i pomachał do kamer relacjonujących to wydarzenie dziennikarzy. Co stało się potem, dowiadujemy się z książki „Dziennik więźnia”, która ma premierę 10 grudnia. „Uderzyła mnie nieobecność jakiegokolwiek koloru. Szarość dominowała nad wszystkim, pochłaniała wszystko, pokrywała każdą powierzchnię” – wspomina swoje pierwsze w Sante były prezydent. Czytaj również: Były prezydent Francji w więzieniu za skandal, który zmienił wszystko. Za kratki odprowadziła go ukochana żona Choć Sarkozy trafił do pojedynczej celi i ze względów bezpieczeństwa był izolowany od innych skazanych, to i tak poznał ponure realia życia za kratami. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością tego miejsca", wspomina. Pierwszą noc przetrwał dzięki modlitwie, do której zachęcił go więzienny kapelan. „Było to pierwsze pozytywne doświadczenie mojego życia jako więźnia” – wspomina na kartach książki były prezydent. Z księdzem spotykał się każdego dnia, każdego dnia klękał też do modlitwy. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy, który w książce podkreśla, że został niesłusznie skazany. Pierwsze godziny w więzieniu umiliło też Sarkozy’emu oglądanie transmisji meczu jego ukochanego klubu PSG z Bayernem Leverkusen. Ale już poranek zaczął się traumatycznie. Sarkozy’ego obudził potworny hałas. Jakiś więzień z pobliskiej celi "bezlitośnie uderzał metalowym przedmiotem w kraty swojej celi”. Zapach rozmiękniętej bagietki przyprawiał o mdłości Sporo miejsca w swojej książce poświęca ciężkim warunkom w więzieniu. Swoją celę, numer 11, przyrównuje do pokoju w „niskobudżetowym hotelu, z tą różnicą, że w hotelach nie ma opancerzonych drzwi i krat w oknach. Były prezydent skarży się też na niewygodne łóżko. „Nigdy nie spałem na twardszym materacu i plastikowej poduszce”, wspomina. Kłopot sprawiał mu też prysznic, z którego leciał tylko cienki strumień wody. „Najgorsze było to, że ten cienki strumień wody zatrzymywał się bardzo szybko. Ciągle trzeba było szukać przycisku i go naciskać” – narzeka Sarkozy. Zobacz także: Carla Bruni o szczęściu i wolności: „To jest niesamowite prowadzić teraz normalne życie” Najgorsze jednak były posiłki. Sarkozy spodziewał się, że w więzieniu nie będzie jadał frykasów, ale to, co dostał, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Były prezydent już pierwszego dnia zrezygnował z​ posiłków podawanych na małych plastikowych tackach. Znalazł na niej bowiem "papkowatą, rozmoczoną bagietkę”, której zapach „przyprawiał o mdłości”. W więzieniu Sarkozy odżywiał się tylko „produktami mlecznymi, batonami zbożowymi, wodą mineralną, sokiem jabłkowym i kilkoma słodkościami”. „Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” Oprócz niewygodnego łóżka i paskudnego jedzenia byłemu prezydentowi najbardziej doskwierała monotonia. Większość dnia spędzał w swojej celi. „W więzieniu nie ma nic do oglądania, nic do roboty” – napisał w swojej książce. Ale zaraz potem dodał, że to odosobnienie „umocniło jego życie wewnętrzne”. Pomogła mu w tym nie tylko codzienna modlitwa i rozmowy z kapelanem. Do więzienia zabrał ze sobą dwie książki – powieść „Hrabia Monte Christo” Aleksandra Dumasa i historyczne dzieło „Jésus” Jeana-Christiana Petitfilsa. Poza czytaniem Nicolas Sarkozy zajmował się też spisywaniem swoich wspomnień, dlatego wydał je w formie książki zaledwie miesiąc po tym, jak jego prawnicy doprowadzili do tego, że wyszedł na wolność. Czytaj również: Ostre słowa Carli Bruni o romansie z Donaldem Trumpem! Czy wywołają medialną burzę? W więzieniu 70-letni Sarkozy bardzo dbał o to, by się nie rozleniwić. Opracował sobie codzienną rutynę, której konsekwentnie się trzymał. „Wstać wcześnie. Natychmiast pościelić łóżko. Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” – opisał swoje rytuały w książce „Dziennik więźnia”. Codziennie przez godzinę ćwiczył też na siłowni. Jak wspomina, zależało mu na tym, by być w dobrej formie, dlatego regularnie korzystał z bieżni, wioślarza i roweru stacjonarnego. Przed nudą chroniły go też odwiedziny ukochanej żony i dzieci, a także przyjaciół. Często odwiedzali go też jego prawnicy, na pogawędki wpadał też dyrektor więzienia oraz ministra sprawiedliwości, Gérald Darmanin. Carla Bruni zachwycona książką męża. Napisała krótką recenzję Nicolas Sarkozy był prezydentem Francji w latach 2007-2012. Wyrok, który zapadł we wrześniu tego roku, dotyczył kampanii wyborczej. Sąd uznał, że były prezydent brał na nią pieniądze od rządu Libii, co uznano za udział w „przestępczej zmowie”. Francuski kodeks karny przewiduje za ten czyn do 10 lat więzienia. Fakt, że Sarkozy po zaledwie 20 dniach wyszedł na wolność nie oznacza, że ma spokój. Czeka teraz na proces apelacyjny, który rozpocznie się w marcu przyszłego roku. Do tego czasu był prezydent będzie podróżował po całej Francji i promował swoją nową książkę. Na pewno odwiedzi Lourdes, bo tuż po opuszczeniu bram więzienia zapowiedział, że zamierza pojechać do tamtejszego sanktuarium maryjnego. W tej podróży zapewne będzie mu towarzyszyć żona. Carla Bruni, która jako pierwsza przeczytała „Dziennik więźnia”, jest zachwycona tą książką. Wymowną recenzję opublikowała niedawno na Instagramie. W poście pokazała okładkę i dodała symbol serca.
To miała być rola życia, a skończyło się załamaniem. Po latach wyszło na jaw, jak Żuławski traktował gwiazdę "Opętania"
Isabelle Adjani i Andrzej Żuławski – ta relacja zostawiła jej blizny na całe życie
Andrzej Żuławski pracował z wieloma wybitnymi aktorkami. Jedną z nich była wielka francuska gwiazda Isabelle Adjani uchodząca za piękność wszech czasów. Kiedy ją poznał Adjani zrobiła już międzynarodową karierę, ale mieszkała w małym mieszkanku na paryskim poddaszu z mężem i małym synkiem. Miała przerwę w karierze, nikt jej nie chciał ze względu na trudny charakter. Rola u Żuławskiego w filmie „Opętanie” – „Possession” przywróciła ją do aktorskiej pierwszej ligi. Ale aktorka o mało nie przypłaciła jej utratą życia. Andrzej Żuławski — znajomość z Isabelle Poznali się w 1981 roku, Adjani była już wtedy wielką gwiazdą. Jako 17-latka zaczęła grać na scenie paryskiego narodowego teatru La Comedie Francaise. Wystąpiła w słynnym filmie „Miłość Adeli H”, za tę rolę otrzymała nominacje do Oscara. Zagrała w genialnym „Lokatorze” Polańskiego, byłą miłością wampira w „Nosferatu” z Klausem Kinskim. Jest jedyną francuską gwiazdą, która zdobyła pięć Cezarów dla najlepszej aktorki. "Opętanie" to psychologiczny horror o rozpadzie małżeństwa, w atmosferze zdrady, nieufności, kłótni, emocjonalnego rozchwiania, szaleństwa. Parę grają Isabelle Adjani i gwiazdor późniejszego "Jurrasic Park", Sam Neill. Andrzej Żuławski tworzył scenariusz filmu w czasie osobistego kryzysu po rozwodzie z Małgorzatą Braunek. Ktoś napisał, że film jest taki, jakby reżyser przelał na niego całą złość po własnym nieudanym małżeństwie. Scenariusz, inspirowany jego doświadczeniami, opowiada o małżeńskim rozpadzie i emocjonalnym chaosie. Isabelle Adjani, będąca już uznaną aktorką, początkowo odrzuciła rolę, obawiając się intensywności postaci. Żuławski nie chciał, żeby grała, ale naprawdę wchodziła w emocjonalne stany postaci, którą grała — Anny. Dzięki namowom operatora Bruno Nuyttena, jej ówczesnego partnera, zgodziła się na udział w projekcie. Burzliwy związek odcisnął piętno na jej życiu Praca nad "Opętaniem" była dla Adjani niezwykle wymagająca. Jej relacja zawodowa z Żuławskim szybko przerodziła się w burzliwy związek, który odcisnął piętno na ich życiu osobistym i zawodowym. Żuławski, dążąc do autentyczności, wymagał od aktorów pełnego zaangażowania emocjonalnego. Adjani, wcielając się w postać Anny, przeżywała na planie skrajne emocje, co doprowadziło ją do załamania nerwowego. Po latach przyznała, że rola ta była dla niej traumatyczna i potrzebowała czasu, by się z niej otrząsnąć. Sam Żuławski wspominał spotkanie z Isabelle Adjani tak: "Mieszkała na strychu kamienicy w Paryżu ze swoim małym synkiem i mężem. Mieszkanko jej pożyczył, tak zwane służbowe, w jakich gosposie domowe mieszkały we Francji pod dachami, aktor Donald Sutherland. I ona tkwiła w tym mieszkaniu, nikt jej nie chciał. Zagrała za związkowe minimum w filmie "Opętanie", za grosze, i była bardzo szczęśliwa, że ją chcą, przez co była zdyscyplinowana i chciała dobrze wypaść — tłumaczył reżyser. "Opętanie" uchodzi dziś za jeden z największych filmowych skandali lat 80. A zarazem za film niezwykły i kultowy. Scena zbliżenia między kobietą a potworem mieszkającym w pustym domu małżonków do dziś uważana jest za jedną z najbardziej szokujących w historii kina. A to zagrała Adjani. ZOBACZ TEŻ: Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy Isabelle Adjani uwielbiała Żuławskiego i nie mogła go znieść Relacja Andrzeja Żuławskiego i Isabelle Adjani nie ograniczała się tylko do pracy zawodowej. Ich związek był pełen namiętności, ale także konfliktów. Adjani, mimo trudności, była zafascynowana reżyserem i jego wizją artystyczną. Jednak intensywność ich relacji prowadziła do emocjonalnego wyczerpania aktorki. Adjani rzeczywiście godziła się na wszystko, czego chciał od niej polski reżyser. Sam Neill w rozmowie z "The Independent" opowiadał, że Żuławski kazał mu naprawdę spoliczkować Adjani podczas jednej ze scen. Neill mocno oponował. "Adjani podeszła do mnie. Powiedziała: Sam, musisz to zrobić. Musisz. Więc musiałem to zrobić. To była najbardziej przygnębiająca rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem na planie filmowym", wspominał aktor. Adjani myślała, że to koniec jej kariery W jednym z wywiadów aktorka przyznała, że praca z Żuławskim była dla niej tak obciążająca, że przez długi czas nie mogła wrócić do równowagi psychicznej. Żuławski podczas komentarza do wydania DVD "Opętania" wyjawił, że aktorka próbowała nawet odebrać sobie życie. Ona sama myślała, że ten film zakończy jej karierę. Tak powiedziała Andrzejowi Żuławskiemu: „To koniec mojej kariery. Nie masz prawa tak głęboko zaglądać w ludzką duszę”. Mówiła, że Żuławski znęcał się nad nią i manipulował nią. A jednak go doceniała. Zresztą jej rola przeszła do historii, jak i sam film. I nie był to żaden koniec kariery, zagrała potem choćby w "Królowej Margot", chyba najbardziej znanym filmie z jej udziałem. Ale na tym planie musiało się dziać coś niesamowitego, bo nawet twardziel Sam Neill ujawnił, że praca nad tym filmem była dla niego wyjątkowo trudna. "Kręciliśmy w Berlinie Zachodnim" u szczytu zimnej wojny. To był porąbany, ku*****o surrealistyczny czas. Żądał od nas o wiele więcej, niż mogliśmy dać. Prosił o więcej, niż powinien prosić reżyser". Isabelle Adjani, chociaż dzisiaj uchodzi za wielką legendę i divę francuskiego kina nigdy nie miała szczęścia w miłości. Na jej życiu i karierze chyba najbardziej zaważył nieudany związek z brytyjskim aktorem Danielem Day- Lewisem, który ją porzucił i nie chciał uznać ich syna za swoje dziecko. Rozstali się w gniewie, ona powiedziała, że wielkie namiętności nie przeradzają się na ogół w wielkie przyjaźnie. Potem związała się z muzykiem Jeanem Michelem Jarrem, rozstali się w 2004 roku po dwóch latach związku. W 2017 roku wyznała, że jest samotniczką, a szczęście przychodzi do niej z wnętrza. Od końca lat 80. była podejrzewana o to, że jest chora na AIDS i wiele lat zajęło jej zdementowanie tej plotki. Chociaż mówiła, że takie urojone diagnozy są bardziej filmowe niż niejeden jej film. SPRAWDŹ TEŻ: Była wielką gwiazdą lat 80. i ikoną Hollywood. Dzisiaj ma 71 lat i jest nie do poznania
Córka Brigitte Macron ujawnia, jak romans matki z uczniem zniszczył jej dzieciństwo. „Doświadczyłam wszystkiego”
Tiphaine Auzière, córka Brigitte Macron, opowiedziała o traumie, którą przeżyła jako dziecko z powodu kontrowersyjnego związku matki z Emmanuelem Macronem. W szczerym wywiadzie odsłania kulisy rodzinnego dramatu z lat 90., który odcisnął piętno na całym jej życiu.
Romans Brigitte Macron z młodszym o prawie 25 lat uczniem – Emmanuelem Macronem – od lat budził kontrowersje we Francji i poza jej granicami. Jednak mało kto zdawał sobie sprawę, jak dramatyczne skutki miała ta relacja dla najbliższych. Tiphaine Auzière, najmłodsza córka Brigitte, przerwała milczenie i w poruszającym wywiadzie opowiedziała o traumie, którą przeżyła jako dziecko. Ujawniła, jak medialna burza, ataki i plotki odcisnęły piętno na jej rodzinie i dzieciństwie spędzonym w cieniu publicznego skandalu. Ostatnia publikacja na FB 29.11.2025 r. Romans Brigitte i Emmanuela Macrona: historia, która wstrząsnęła Amiens W niewielkim, spokojnym mieście Amiens na północy Francji, rozwinęła się relacja, która wywołała burzę medialną. Brigitte Macron, wówczas mężatka i nauczycielka w szkole La Providence, nawiązała romans z uczniem — młodszym o prawie 25 lat Emmanuelem Macronem. Związek, który narodził się w ramach wspólnej pracy nad spektaklem "Eduardo De Filippo", był nie tylko szokiem dla lokalnej społeczności, ale i tragedią dla rodziny Auzière. Zobacz też: Była jego nauczycielką i matką koleżanki, dzieliły ich 24 lata. Co zrobił Emmanuel, że Brigitte postawiła wszystko na jedną kartę? Tiphaine Auzière jako dziecko w centrum skandalu Macronów Tiphaine Auzière, najmłodsza córka Brigitte z pierwszego małżeństwa z André-Louisem Auzière’em, miała zaledwie 10 lat, gdy wszystko się zaczęło. Jak wspominała w rozmowie z magazynem "Paris Match" w 2024 roku, rodzina została wystawiona na publiczną ocenę i brutalne komentarze. Brak mediów społecznościowych nie powstrzymał pogłosek – mała społeczność Amiens rozprzestrzeniała plotki z prędkością światła. Rodzeństwo Tiphaine – Laurence i Sébastien – także musiało stawić czoła komentarzom i domysłom. Laurence jako pierwsza zauważyła coś niepokojącego w relacji swojej matki z kolegą ze szkoły – Emmanuelem. Tiphaine wspomina, że ich codzienność przepełniona była "atakami, plotkami i przemocą". ZOBACZ TEŻ: Brigitte Macron uderzyła męża na oczach świata. Szokujący gest wywołał burzę w mediach Rozpad małżeństwa Brigitte Macron: dramat ojca Tiphaine W 1994 roku, dwa lata po rozpoczęciu romansu Brigitte, André-Louis Auzière opuścił dom rodzinny. Formalny rozwód nastąpił dopiero w 2006 roku, na rok przed ślubem Brigitte i Emmanuela. Tiphaine podkreśla, że zmiany rodzinne były bolesne, ale z czasem nauczyła się je akceptować. "Mam kochającego ojca i ojczyma" — stwierdziła. To doświadczenie nauczyło ją, jak sama mówi, wiele o ludzkiej naturze. Kluczowe było dla niej nauczenie się ignorowania krytyki i skoncentrowanie się na własnym rozwoju i spokoju wewnętrznym. " Wiedziałam, że w tych chwilach muszę skupić się na sobie i na tym, co ważne. Iść dalej do przodu, ignorować krytykę, a doświadczyłam wszystkiego. Ataków, plotek, przemocy. (...) Jestem tolerancyjna, chciałam żyć dalej", wyznała córka pierwszej damy. Dezinformacja o Brigitte Macron: teoria spiskowa i reakcja córki Mimo że tamte wydarzenia miały miejsce dekady temu, Tiphaine wciąż mierzy się z ich konsekwencjami. W ostatnich latach internet obiegła szokująca teoria, jakoby Brigitte Macron była w rzeczywistości mężczyzną. Tiphaine z przerażeniem śledziła, jak fake newsy wpływają na wizerunek jej matki i stan debaty publicznej. "Byłam zaniepokojona tym, w jakim społeczeństwie żyjemy" — przyznała. Dodała, że to doświadczenie pokazało jej, jak ogromnym zagrożeniem może być dezinformacja w erze cyfrowej. Związek Brigitte i Emmanuela Macrona: jak przetrwał próbę czasu Pomimo kontrowersji, Brigitte i Emmanuel Macronowie pozostali razem. Ich relacja, która zaczęła się w murach szkoły średniej, przetrwała próbę czasu, medialnego szumu i społecznej krytyki. W 2007 roku przypieczętowali swoją miłość ślubem, stając się jedną z najbardziej rozpoznawalnych par politycznych świata. Tiphaine Auzière, choć wiele przeszła, nie kryje podziwu dla determinacji matki i jej partnera. Dziś sama jest prawniczką i aktywnie uczestniczy w życiu publicznym, wykorzystując swoją historię, by mówić o odporności, wytrwałości i potrzebie walki z hejtem. Zobacz też: Brigitte Macron pojawiła się z córką na pokazie Balmain. Wyglądają jak dwie krople wody? Źródło: plejada.pl
Była wielką miłością Alaina Delona. Płakał, gdy odeszła
Romy Schneider i Alain Delon - kochał j i zdradzał
Ona grzeczna i układna, on cyniczny, nazywany lodowatym aniołem. Piękny. Romy Schneider i Alain Delon wydawali się dalecy od siebie, a jednak połączyła ich miłość, która stała się jedna z największych legend europejskiego kina. A kiedy grali razem w teatrze , cały Paryż ekscytował się dialogiem, który w ich wykonaniu aż kipiał od emocji. Romy Schneider mówiła: „Za każde westchnienie, które mi poświęciłeś, ja poświęciłam ci dziesięć; za każdą Twoją łzę, dwadzieścia moich". Alain Delon odpowiedział z tym samym uniesieniem: „Przyjdź. Po tylu płaczach nauczmy się uśmiechać do siebie, kochać siebie nawzajem”. Kochali się do szaleństwa, ale była to miłość z datą ważności – pięć lat. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 21.08.2024 r.] Alain Delon i Romy Schneider — para z marzeń Poznali się na planie filmu „Christine”, w 1958 roku. Romy Schneider miała 20 lat, Alain Delon 23. Ona była już gwiazdą, miała za sobą tytułową rolę w filmie „Sisi”. O nim świat miał dopiero usłyszeć i zakochać się w nim. Bo Delon był jednym z największych idoli francuskiego kina w całej jego historii. Francuz i Austriaczka od razu zwrócili na siebie uwagę. Alain Delon był piękny, miał ciemne włosy, niebieskie oczy, wspaniałą figurę. A Romy Schneider? Andrzej Żuławski mówił, że miała piekielnie rasową urodę. Zobacz też: Ich uczucie rodziło się powoli, z dala od blasku fleszy. Niewielu pamięta o tej relacji Nie była to jednak miłość od pierwszego wrażenia. Kiedy po raz pierwszy się spotkali, Romy zanotowała, że powitał ją „młody chłopak, zdecydowanie za przystojny, za dobrze uczesany, w krawacie, nienaganny, w zbyt modnym garniturze”. Z kolei on mówi o niej: „To bardzo ładna dziewczyna, ale bardzo kapryśna i bardzo nudna”. Romy Schneider – Byłam zakochana w Alainie do szaleństwa Po latach Alain Delon wspominał w znanym francuskim tygodniku „Paris Match”: „Często zadawaliśmy sobie pytanie: «Kto zakochał się pierwszy, ty czy ja?». Policzyliśmy: „Raz, dwa, trzy!” i odpowiedzieliśmy: „Ani ty, ani ja!” Razem!”. Ale kiedy się poznali wydawało się, że nie nawiążą bliskich relacji, bo byli inni, pochodzili z bardzo różnych środowisk. Romy to była panienka z dobrego domu, jeśli za kryterium tego uznać dobrobyt i status rodziców. Nie było to idylliczne dzieciństwo, bo przypadło na lata wojny, o swojej matce aktorka Romy mówiła, że była kochanką Hitlera. Wystarczy, żeby mieć traumy. Alain Delon, wyrzucony ze szkoły w wieku 15 lat, włóczył się po świecie, zaciągnął się do francuskiej armii, walczył w Indochinach. Miał mroczną legendę. Był podobno związany z półświatkiem. Takie krążyły o nim legendy. Zawsze robił wrażenie: trochę cyniczny, zimny, ale też piękny i ujmujący. Był zawsze narcyzem, lubił mówić, że przez całe życie miał nad łóżkiem zdjęcie tylko jednego aktora – samego siebie. Zobacz też: Bogumiła Wander i Krzysztof Baranowski trwali przy sobie na dobre i na złe. Mówili, że nie umieliby bez siebie żyć Zakochali się w sobie w pociągu, którym podróżowali na plan. W łóżku przyłapała ich matka Romy. Zrobiła się z tego niezła afera, bo to jeszcze nie były czasy rewolucji seksualnej. Romy miała być słodką, młodą damą, Tymczasem uprawiała seks z nieznanym wtedy Delonem, piła i paliła, te nałogi zostały z nią niestety do końca życia. Po zakończeniu filmu Romy nie mogła zapomnieć o kochanku. Spakowała walizki i pewnego dnia zjawiła się w paryskim mieszkaniu Alaina Delona, mówiąc, że zaczyna z nim nowe życie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/GettyImages-548801767-097a227.jpg" width="2575" height="1920" alt="(GERMANY OUT) Schneider, Romy - Actress, Austria *23.09.1938-29.05.1982+ - with the actor Alain Delon and a white dove - 1961 - Photographer: Jochen Blume - Vintage property of ullstein bild (Photo by Jochen Blume/ullstein bild via Getty Images)" title="Schneider, Romy - Actress, Austria *23.09.1938-29.05.1982+ - with the actor Alain Delon and a white dove - 1961 - Photographer: Jochen Blume - Vintage property of ullstein bild" /> Przez Alaina Delona próbowała odebrać sobie życie Romy marzyła o ślubie, o spokojnym domu. Alain nie chciał formalizować związku. Data ślubu była wciąż i wciąż przesuwana. Ale pod presją rodziny Romy Schneider i dziennikarzy, którzy stale dopytywali o to, kiedy staną na ślubnym kobiercu, po roku znajomości, zaręczyli się. Niestety, spędzali coraz więcej czasu osobno, poświęcając się filmowym karierom. Romy rozpaczliwie walczyła o związek. Czuła się zagubiona, zresztą wielu biografów Romy Schneider uważa, że związek z Delonem bardzo wpłynął na jej życie, sprawił, że zagubiła się, dokonywała złych wyborów. Ich burzliwy, namiętny związek przetrwał raptem 5 lat. Mieszkali wtedy razem w Paryżu. Dość szybko okazało się, że Alain Delon zdradzał Romy m.in. z Brigitte Bardot i piosenkarką Nico, o co ona robiła mu dzikie sceny zazdrości. Któregoś dnia przysłał jej bukiet czerwonych róż i list. Napisał, że się żeni z Natalie Cavanas, że są razem w Meksyku i spodziewają się dziecka. To było nieoczekiwane, szokujące, bezwzględne. Romy podcięła sobie nadgarstki, z trudem ją uratowano. Delon mówił, że Romy Schneider była miłością jego życia Czy mogli być razem przez wiele lat? Chyba nie, Alain Delon był niewierny, miał mnóstwo kobiet. Romy Schneider nie miała łatwego charakteru, była lękowa, depresyjna, piła. On mówił po latach, że jej zdjęcie nosi zawsze na sercu. I że usłyszeć po latach, jak mówiła: „Kocham Cię”, to było coś! Nawet jeśli słowa te padły w filmie. Ona nie kochała nikogo tak, jak jego. „Byłam zakochana w Alainie do szaleństwa” – opowiadała. Z Alainem Delonem spotkali się jeszcze raz, w 1969 roku na planie filmu „Basen”, zagrali parę kochanków biorących udział w morderstwie. Delon chciał wtedy pracować tylko z Romy, producenci woleli Nathalie Wood albo Angie Dickinson, ale on powiedział — Romy albo nikt. Gdy zadzwonił do niej, zjawiła się od razu. Oczywiście natychmiast wybuchły plotki, że znowu są razem. Widzieli się wtedy po raz pierwszy od czasów rozstania. Delon czekał na Romy z bukietem kwiatów na lotnisku w Nicei, tak jak przed laty przy filmie „Christine”. Ale było to tylko sentymentalne spotkanie. On uwodził już aktorkę Mireille Darc. Romy Schneider w wolnych chwilach wracała do Niemiec, do męża, niemieckiego aktora Harry’ego Mayena i ich syna Davida. Zobacz też: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? Kiedy żegnał zmarłą Romy, płakał Alain Delon był zszokowany, gdy Romy Schneider popełniła samobójstwo. Znaleziono ją w jej paryskim mieszkaniu. Siedziała na krześle, z pustą butelką czerwonego wina przed sobą, zaczęła pisać list do magazynu kobiecego, aby odwołać wywiad. Jej słowa urwały się w połowie zdania. Romy Schneider zmarła w wyniku zawału serca, prawdopodobnie wywołanego koktajlem narkotyków i alkoholu. „Ich Liebe dich” - Kocham cię. Kocham cię, moja Puppelé (moja laleczko, marionetko) napisał Alain Delon w pożegnalnym liście. Romy zmarła w maju 1982 roku w wieku zaledwie 43 lat. To Alain zadbał, by pochowano ją obok jej tragicznie zmarłego syna, Dawida – chłopiec, przeskakując przez ogrodzenie domu, zahaczył o sztachety i uszkodził sobie tętnicę udową. David Meyen zmarł w lipcu, 1981 roku. Romy właściwie nie podniosła się po tej tragedii. Już wcześniej, przez alkohol, była cieniem dawnej siebie. Gdy Alain Delon dowiedział się o śmierci Romy i przyszedł do niej pożegnać się, płakał. Alain Delon — król życia — przeżył Romy Schneider o 42 lata. Zmarł 18 sierpnia, w swoim domu we Francji. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/GettyImages-102583604-e870664.jpg" width="1809" height="2366" alt="French actor Alain Delon with his fiancee, German actress Romy Schneider (1938 - 1982) at Lake Lugano, Italy, 25th March 1959. The couple have just announced their engagement and are staying at a villa owned by Schneider's father. (Photo by Keystone Features/Hulton Archive/Getty Images)" title="Alain And Romy" />
Mireille Mathieu miała 14 rodzeństwa, wyszła z biedy, dziś nazywana jest następczynią Edith Piaf
W Polsce słynny był jej wielki przebój „Acropolis Adieu”
Mireille Mathieu to ikona francuskiej piosenki. Słynie z pięknego potężnego głosu i z... uczesania. Przez ponad 50 lat kariery zawsze czesała włosy na pazia z charakterystyczną grzywką. Sprzedała ponad 120 milionów płyt. Karierę zrobiła w latach 60. Jest nazywana następczynią Edith Piaf albo „Piaf z Awinionu”, bo pochodzi z tego miasta na południu Francji. Pracowała w fabryce i klepała biedę, kiedy Cyganka wywróżyła jej, że niedługo będzie przebywać wśród królów i królowych. Jak wyglądało życie i kariera Mireille Mathieu? Artykuł aktualizowany na VUŻ i Viva Historie: 17.12.2024 r. Mireille Mathieu - wczesne lata, rodzina Mireille Mathieu urodziła się 24 lipca 1946 roku w Awinionie. Była najstarsza z gromadki 14 dzieci. Jej ojciec miał zakład kamieniarski przy cmentarzu w Saint-Veran. Rodzina piosenkarki zajmuje się kamieniarstwem do dzisiaj, firmę prowadzi siostra gwiazdy - Réjane. Mireille Mathieu szybko zakończyła edukację – w szkole jej nie szło z powodu głębokiej dysleksji. Zaczęła pracować w fabryce, wraz z siostrą Monique. Fabryka pomogła im w zakupie rowerów, żeby miały czym dojeżdżać do pracy. Ale Mireille, drobna kobieta, mierząca niewiele ponad 1,5 wzrostu, źle to wspominała, dzczególnie gdy znad Afryki wiał silny wiatr - Mistral i trzeba się było z nim zmagać. Zobacz też: Wybrakowana tapeta w pokoju i zaaranżowane małżeństwo. Tak wyglądała droga do kariery wielkiej matematyczki, Zofii Kowalewskiej Johnny Stark i Mireille Mathieu, Paryż, 1965 r. Mireille Mathieu droga do kariery Śpiewała od dziecka, debiutowała w wieku 4 lat, zaśpiewała podczas pasterki, za co w nagrodę dostała lizaka. Talent odziedziczyła po ojcu, który marzył o operze i śpiewał barytonem. Rodzina wybiła mu jednak karierę muzyczną z głowy, zaganiając go do pracy. Sławna córka upamiętniła głos ojca na jednej z płyt. W 1964 roku zwyciężyła w Awinionie, w konkursie młodych talentów piosenką Edith Piaf „La vie en rose”. Nagrodą był wyjazd do Paryża i występ w talent-show transmitowanym w niedzielę, w telewizji i mającym ogromną popularność. Początki były trudne, śmiano się z niej, że myliła słowa, kiedy ubrana na czarno śpiewała miłosne piosenki. Mireille Mathieu: początki kariery, popularne piosenki Gwiazdę zrobił z niej menadżer Johnny Stark. Mówiono na niego "Amerykanin" przez obco brzmiące we Francji nazwisko. To dzięki jego pomocy wygrała program Tele-Dimanche. Stark mówił, że Mireille powinna się wiele nauczyć. Jednak nikt nie powinien ignorować jej niesamowitego głosu. Mireille przyjechała do Paryża mając w walizce dwie sukienki. To Stark wynajął dla niej willę w dobrej dzielnicy, ściągnął do Paryża jej siostry i pozwolił im przez tydzień buszować po paryskich butikach. Ona sama w jednym z wywiadów wspominała: „Dla mnie Paryż był końcem świata. Nigdy wcześniej nie jechałam pociągiem ani nie widziałam aparatu. Nie wiedziałam, jaki będzie finał tej przygody”. Wydawało jej się, że umie tylko naśladować Edith Piaff. Ale wylansowała własne przeboje „Mon credo”, „Paris enanger”, „La premier etoile”, „Santa Maria”. W końcu lat 60. stała się najpopularniejszą piosenkarką we Francji. Zobacz też: W wyjątkowy sposób upamiętnił mamę. Syn Marii Koterbskiej poruszył tłumy swoim występem Mireille Mathieu szybko zyskała światową sławę, śpiewała nie tylko w Europie, ale też w Japonii i Chinach. W Ameryce wydała płytę „You will tell him”, która świetnie się sprzedała. Śpiewała z Dalidą, Charlesem Aznavourem, Placido Domingo, Barrym Manilowem. Nagrała ponad 1200 piosenek, sprzedała ponad 120 milionów płyt. Od dekad jest legendą francuskiej piosenki. Była oklaskiwana, gdy występowała przed angielską rodziną królewską. W 1989 roku zaśpiewała Marsyliankę na obchodach stulecia wieży Eiffla. Mireille Mathieu: życie osobiste, mąż, dzieci Mireille Mathieu słynie z dyskrecji, swoje życie prywatne zawsze otaczała tajemnicą. Nie wiadomo, czy z kimś była związana. W jej życiu ogromną rolę odegrał menadżer Johnny Stark, mówiono, że są jak Pigmalion i Galatea, ojciec i córka. Ona sama opowiadała, że Johnny jest malarzem, a ona jego obrazem. Podobno wyszła za niego za mąż, tuż przed jego śmiercią, ale nigdy nie zostało to oficjalnie potwierdzone. Stark był dwukrotnie żonaty, miał córkę, zmarł w 1989 roku, powodem był drugi zawał. Został pochowany w grobowcu rodziny Mathieu w Awinionie. Mireille nigdy się z tej straty nie otrząsnęła. Nikt nie potrafił go zastąpić w roli jej menadżera i doradcy. „Straciłam drugą połowę”, mówiła. Mireille Mathieu była łączona z amerykańskim aktorem Patrickiem Duffym, znanym z serialu „Dallas”. Śpiewali razem, ale, jak się okazało, nie byli parą. Pytana o to, dlaczego nie założyła rodziny i nie ma dzieci, powiedziała: „Nie stworzyłam rodziny, ale tworzę ją dzięki otaczającym mnie fanom. To nie jest sprzeczne, to też nie jest wybór. Dużo podróżuję, mam wielu siostrzeńców i siostrzenic, którzy są jak moje dzieci”. I dodawała: „Moje życie prywatne to tajemniczy ogród, ale tak, oczywiście, że go mam. Na szczęście mogę zachować go dla siebie." Mirelle Mathieu zwierzała się, że chce jedynie śpiewać i że przyrzekła sobie nigdy nie dopuścić do tego, by jej rodzina znów była biedna. Zobacz też: Widzowie pokochali ją za rolę w Stuleciu Winnych. Wkrótce poznamy drugą twarz Barbary Wypych Mireille Mathieu: wyznanie, kontrowersyjne poglądy polityczne Mireille Mathieu jest bardzo wierząca. Jest katoliczką, babcia przekazała jej kult świętej Rity – francuskiej patronki od spraw beznadziejnych. Mireille można zobaczyć z rodziną w kościele. Ponieważ jest jednym z symboli piosenki francuskiej, ludzi interesują też jej wybory polityczne. A te są kontrowersyjne. Mireille występowała na zaproszenie Władimira Putina w 2005 roku na Placu Czerwonym w Moskwie, śpiewała na Kremlu, w obecności Putina i Muammara Kadafiego, nieżyjącego już libijskiego satrapy. W rosyjskiej telewizji krytykowała feministyczną grupę kontestatorek „Pussy riot” za zakłócanie mszy. Sprawa odbiła się szerokim echem, Mireille Mathieu wygrała we Francji proces o zniesławienie – oskarżano ją o sprzyjanie totalitaryzmowi. Krytykowała Rosję za atak na Ukrainę i apelowała o zakończenie wojny, podkreślając jednocześnie, że ma wyjątkowe relacje z Władimirem Putinem. Tak czy inaczej, jest pierwszą damą francuskiej piosenki, kiedy kilka lat temu koncertowała w Polsce, śpiewała wspaniale, publiczność przyjęła ją owacyjnie
Jest katoliczką, na koncie ma dwa rozwody, a dziś mieszka z kobietą. Oto tajemnice Marine Le Pen
Od lat odcina się od skrajnie prawicowego ojca
Wczoraj odbyły się wybory do Europarlamentu. Od tamtego czasu emocje jeszcze nie opadły. Dużo osób zelektryzował wynik we Francji. To właśnie tam Marine Le Pen (31%) uzyskała dwukrotnie wyższy wynik w porównaniu do partii obecnego prezydenta — Emmanuela Macrona (15%). Z tego powodu głowa państwa postanowiła rozwiązać parlament i ogłosić przyśpieszone wybory, które odbędą się pod koniec tego miesiąca. "Jesteśmy gotowi odbudować kraj, gotowi bronić interesów Francuzów, gotowi położyć kres masowej imigracji, gotowi uczynić priorytet z siły nabywczej Francuzów, gotowi rozpocząć reindustrializację kraju", mówi polityczka. Marine Le Pen i relacje z ojcem. Kim jest polityczna przeciwniczka Emmanuela Macrona? Na świat przyszła 5 sierpnia 1968 roku jako najmłodsza z trzech córek Jean-Marie Le Pena i Pierretty Lalanne. Z wykształcenia jest prawniczką, absolwentką Uniwersytetu Paryż II. Co więcej, w 1991 roku skończyła studia podyplomowe z zakresu prawa karnego, zaś w 1992 roku praktykowała jako adwokat w Paryżu. Ojciec sióstr w latach 50. wstąpił do Legii Cudzoziemskiej, a będąc oficerem służb specjalnych, uczestniczył również w wojnie w Algierii. Pięciokrotnie startował w wyborach prezydenckich i przez wiele lat zasiadał w Parlamencie Europejskim. Reprezentował przy tym ekstremalnie prawicowe poglądy, wielokrotnie sądzono go za wypowiedzi o charakterze antysemickim i ksenofobicznym. Radykalność ojca odbiła się na całym życiu Marine Le Pen. Nie miała wielu bliskich koleżanek, bowiem rodzice obawiali się, że przyjaźń z córką polityka może skończyć się tragicznie. Przeżyła również traumatyczny zamach, gdy 1 listopada 1976 roku pod drzwi mieszkania rodziny Le Pen podłożono 5 kg dynamitu. „Klęczałyśmy na drżących kolanach, trzymając się za ręce i modląc w desperacji... Wtedy usłyszałyśmy głos ojca, który wołał »Dziewczyny, dziewczynki, żyjecie?«” - wspominała. Czytaj także: Nie miały dobrej relacji, ale stały za sobą murem. Siostra wspomniała zmarłą Marzenę Kipiel-Sztukę Marine Le Pen, Francja, 16.09.2010 rok Największym politycznym sukcesem Jean-Marie Le Pena było założenie partii Front Narodowy, na której czele stał do 2011 roku. Wówczas zastąpiła go jego córka Marine Le Pen, która poszła w ślady ojca. Jednak po latach postanowiła całkowicie odciąć się od jego działalności. Oprócz wykluczenia go z partii zmieniła również jej nazwę na Zjednoczenie Narodowe w 2018 roku. Nadal jednak stawiana jest obok radykalnego ojca. Marine Le Pen nie kryje swojej irytacji z tego powodu. „Do kiedy to, co robię lub co mówię, będzie porównywane z tym, co zrobił lub powiedział Jean-Marie Le Pen? (...) Po 20 latach zaczynam mieć już trochę dość” - mówiła w jednym z wywiadów. Ojciec Le Pen nigdy nie przestał zaskakiwać ludzi. Gdy w 2021 roku 92-letni wówczas Jean-Marie Le Pen wziął ślub z 88-letnią Jany, nikt nie krył zaskoczenia. "To upokarzające i bolesne", mówiła jego córka. "Kiedy masz takiego ojca, musisz nauczyć się go ignorować. Ale my, jego córki, jesteśmy w szoku", kwitowała. Zobacz również: Halina Mlynkova o życiu po rozwodzie z Łukaszem Nowickim: „Tak naprawdę wychowałam syna sama” Życie prywatne Marine Le Pen W związku z wyborami i ostatnim szumem wokół nich na świeczniku pozostaje również życie prywatne Marine Le Pen. To natomiast wzbudza nawet większe emocje, niż działalność polityczna jej oraz jej ojca. Choć jest zadeklarowaną katoliczką, ma na koncie już dwa rozwody. Pierwszym mężem kandydatki na prezydenta był przedsiębiorca Franck Chauffroy. Doczekali się trójki dzieci, które ochrzcili w Kościele Saint-Nicolas-du-Chardonnet. Środowisko znane jest ze swojego konserwatyzmu i sprzeciwiania się niektórym postanowieniom Soboru Watykańskiego II. Drugi ślub wzięła w 2002 roku. Éric Iorio był jej współpracownikiem, sekretarzem generalnym Frontu Narodowego. Rozwód pary nastąpił w 2006 roku. W 2009 roku zaś związała się z jednym z przywódców Frontu Narodowego. Louis Aliot był jej partnerem życiowym, do ślubu nigdy nie doszło. Po dekadzie i ten związek się zakończył. Marine Le Pen, Francja, 01.12.2010 rok Marine Le Pen przeszła w życiu wiele, ale z pewnością nie może narzekać na samotność. Ostatecznie zamieszkała z kobietą o imieniu Ingrid. Znają się od dziecka i doskonale się dogadują. Jednak, jak obie podkreślają, łączy je wyłącznie przyjaźń. „Po różnych perypetiach w moim życiu Marine zaproponowała, abym z nią zamieszkała. W ten sposób stałyśmy się świetnymi współlokatorkami” - zdradziła przyjaciółka Marine Le Pen w programie "Une Ambition intime". Pomimo trudnego charakteru, nie znosi brać udziału w kłótniach. Nie brakuje jej także powodów do uśmiechu, a najlepszymi towarzyszami są dla niej koty. Jest właścicielką aż sześciu zwierzaków! Sprawdź również: Ćwierć wieku temu bez wahania dała jej miłość i dom. Tak dziś wygląda relacja Agaty Młynarskiej z przybraną córką Marine Le Pen, Reims, Francja, 23.03.2022 rok Źródło: Plejada.pl
Restauracja Mon Ami – miejsce z duszą na kulinarnej mapie Warszawy
Tu skosztujesz francuskich potraw w najlepszym wydaniu
Po długiej nieobecności nasz Saint Jacques powrócił w lipcu 2022 na warszawski rynek gastronomiczny pod nazwą Mon Ami by Saint Jacques. Przez wiele lat udało nam się tworzyć francuski klimat w iście paryskim stylu w samym centrum Warszawy. Nasz mały lokal przy Świętokrzyskiej 34 wymieniliśmy na dwupoziomowe, przestronne wnętrze i gościmy stałych i nowych miłośników kuchni francuskiej przy ulicy Francuskiej 5. Wszystko po to, by sprostać wymaganiom i potrzebom naszych gości. Menu, które towarzyszy nam od początku, zostało poddane niewielkim zmianom. Nasza karta składa się ze sprawdzonych receptur, z których jesteśmy szczególnie dumni oraz została wzbogacona o potrawy kuchni francuskiej, których jeszcze u nas nie było. Restauracja Mon Ami nie odrodziłaby się, gdyby nie zaangażowanie personelu, który towarzyszy nam od naszych początków oraz wsparcie i zainteresowanie naszych gości. Słynie w świecie z wysokiej jakości składników i precyzyjnej techniki przygotowywania potraw. Królują w niej mięsa, takie jak kaczka i cielęcina, a także ryby i owoce morza. Do przygotowywania potraw często wykorzystuje się także sery, warzywa i zioła. W kuchni francuskiej popularne są też różne rodzaje sosów, takie jak sos beszamelowy czy sos żółtobrązowy, który jest podstawą słynnych potraw, takich jak stek Wellington czy rolada cielęca. Wśród słynnych potraw francuskich warto wymienić takie dania, jak foie gras, escargots- ślimaki, coq au vin czy croissanty – specjały te ma w swoim menu każda dobra restauracja francuska. Chude mięso ślimaków zawiera sporo wapnia, potasu, magnezu, miedzi, cynku i selenu. Ślimaki są wskazane przy dietach wysokoproteinowej, niskotłuszczowej i niskoenergetycznej. Mają wysoką zawartość białka i bardzo niską zawartość tłuszczu. U nas w wersji śniadaniowej w omlecie lub zapieczone w masełku ziołowo-czosnkowym jako przystawka. Francja oczywiście słynie również z wytwornych win i alkoholi. Jednym z nich jest słynny likier owocowy, który również mamy w swoim barze. Kwintesencja francuskiej sztuki gorzelniczej, łączącej tradycję, innowacyjność i niezrównany kunszt. To uznana marka ze 150-letnią tradycją, która w likierze tym połączyła wysokiej jakości koniak z esencją egzotycznej pomarańczy. Destylacja i starzenie koniaku odbywa się w regionie Cognac, gdzie warunki pogodowe i glebowe sprzyjają produkcji alkoholu najwyższej jakości. Do produkcji likieru wykorzystywane są najlepsze odmiany pomarańczy, a cały proces produkcji jest pilnie strzeżoną tajemnicą rodziny Marnier Lapostolle. Charakterystyczne elementy jak wstążka i woskowe zamknięcie, które symbolizuje luksus i elegancji. Kuchnia francuska jest uważana za jedną z najbardziej wyrafinowanych i najlepszych na świecie. Mamy nadzieję, że przyjdziecie odwiedzić nas w nowej lokalizacji! Zmieniliśmy się dla was!
Z pierwszą żoną zerwał kontakt, syna wydziedziczył. Louis de Funès bez skrupułów ranił najbliższych
Aktor przez lata prowadził podwójne życie...
Chyba nie ma na świecie miłośnika kina, który nie znałby postaci Louisa de Funesa. Choć swoją spektakularną karierę zrobił w drugiej połowie życia, bo po 50. urodzinach, jego filmy do dziś uchodzą za kultowe i wywołują uśmiech na twarzy. To on obok Bourvila i Fernandela jest zaliczany do grona najwybitniejszych komików w historii francuskiej kinematografii. Jednak mimo tego, że przez lata bawił cały świat, jego życie prywatne nie należało do najłatwiejszych... Aktor wydziedziczył najstarszego syna i zerwał wszystkie kontakty z pierwszą żoną. Długo prowadził podwójne życie... Jaki był naprawdę? [ostatnia aktualizacja: 27.01.2025] [Ostatnia aktualizacja i publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.01.2025 r.] Louis de Funes: dzieciństwo, dorastanie Louis de Funès, a właściwie Louis Germain David de Funès de Galarza, przyszedł na świat 31 lipca 1914 roku w zubożałej arystokratycznej hiszpańskiej rodzinie. Jego rodzice emigrowali do Francji po tym, gdy dziadek de Funesa sprzeciwił się małżeństwu rodziców przyszłego aktora. Louis wychowywał się z dwójką rodzeństwa — siostrą Marią (1907–1993) oraz bratem Charlesem (1908–1940), który zginął w bitwie o Francję w Rethel podczas II Wojny Światowej. Choć ich ojciec trudził się szanowanym zawodem, gdyż był adwokatem, porzucił zajęcie dla wenezuelskiego handlu diamentami. Gdy po latach powrócił do ojczyzny jako bankrut, zmarł samotnie na gruźlicę w 1934 roku. Przez podjęte przez niego decyzje, dzieci wychowywała samotnie matka. To ona w przyszłości była największą inspiracją dla wcieleń aktorskich de Funesa i jego przesadnych reakcji. Dlaczego? Leonor Soto Reguera była choleryczką, która miewała niezwykle zmienne nastroje. Ciężko w to uwierzyć, ale Louis w dzieciństwie był marzycielski oraz małomówny. Miał talent sportowy do biegania i często parodiował nauczycieli. Na scenie stanął po raz pierwszy w wieku zaledwie 12 lat. Wcielił się w rolę żandarma w operze komicznej w teatrze miejskim w Coulommiers. Cztery lata później wstąpił do szkoły zawodowej, z której wyrzucono go za nieodpowiednie zachowanie. Myślał nawet o karierze wojskowej, lecz odrzucono go ze względu na wzrost (164 cm) i wagę (55 kg). Następnie pracował jako dekorator wystaw sklepowych, kreślarz oraz pomocnik księgowego. Bezradni rodzice, patrząc na jego ciągłe zwolnienia z pracy, zapisali go w końcu do szkoły artystycznej. Wiadomo, że matka de Funesa chciała, by został duchownym, lecz ten, mimo swojej wielkiej wiary, postanowił iść za głosem serca i nadal fascynować się kinematografią. Czytaj też: Wiedli bajkowe życie, planowali ślub. Agnieszka Włodarczyk i Jakub Sićko rozstali się nagle po niemal 10 latach Louis de Funes: syn, dwa małżeństwa W 1936 roku Louis usiłował ułożyć życie prywatne i ożenił się z byłą mistrzynią francuskiego tenisa, Germaine Louise Élodie Carroyer. Rok później na świat przyszło ich jedyne dziecko, Daniel. Rodzinne szczęście nie trwało jednak długo, bo rozstali się już w 1939 roku. Wiadomo, że de Funes nie uwzględnił syna nawet w swoim testamencie. Jak w jednym z wywiadów wspominał Daniel, z ojcem miał bardzo słabe relacje, a gdy ten rozwiódł się z jego matką, zerwał jakiekolwiek kontakty. O śmierci aktora dowiedział się z radia. Daniel odszedł z tego świata kilka lat temu, bo w 2017 roku. Gdy wybuchła II Wojna Światowa Louis został wcielony na dwa lata do rezerwy. Następnie zatrudniano go w barach i klubach położonych przy placu Pigalle, gdzie grywał na pianinie. ,,Byłem skromnym pianistą, który klepał biedę, przygrywając w podejrzanych spelunkach. Gdy wybuchały bójki, musiałem się chować w toalecie", opowiadał w rozmowie dla Paris Match. Już wtedy wiedział, że chce zostać aktorem komediowym, co wyznał swojej kolejnej przyszłej małżonce na warsztatach teatralnych. Niestety nie szło mu najlepiej — małe epizody w sztukach teatralnych wpędziły go w kłopoty finansowe. „Wtedy zaczął się najtrudniejszy okres w moim życiu. Sześć, siedem lat oczekiwania na rólki w teatrze, filmie, radiu, dubbingu”, dodawał. Wówczas dorabiał, udzielając korepetycji z gry na pianinie i wykonując wieczorami nokturny w paryskich lokalach. Czytaj też: Wydawało się, że są dla siebie stworzeni. Kasia Kowalska i Kostek Yoriadis rozstali się w atmosferze skandalu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBI1yng-8a1cabd.jpg" width="1703" height="1600" alt="PARIS, FRANCE - 22 JANVIER: Louis de Funes et sa femme Germaine Louise Elodie Carroyer venus assister au concert de Charles Aznavour a l'Olympia le 22 janvier 1965 a Paris, France. (Photo by Keystone-FranceGamma-Rapho via Getty Images)" title="Louis De Funes Et Sa Femme A L'Olympia" /> Louis de Funès z pierwszą żoną Germaine Louise Élodie Carroyer, Paryż, 1965 W 1943 roku po raz drugi wstąpił w związek małżeński z pochodzącą z arystokratycznego rodu Jeanne Augustine Barthélemy. Doczekali się dwójki synów, Oliviera (próbował iść w ślady ojca, lecz w końcu został pilotem) i Patricka (rozpoczął karierę lekarza). Tym razem miała być to miłość do końca życia. To ona przez lata odgrywała rolę jego agenta, negocjowała stawki, doradzała w rolach filmowych i dyskutowała z reżyserami. „Moja żona nigdy się nie skarżyła. Zresztą to właśnie ona wydzwaniała w sprawie pracy dla mnie. Ja zawsze byłem nieśmiały. Nigdy nie potrafiłem prosić o nic dla siebie. Więc Jeanne działała w moim imieniu... i prawie od razu jej się udawało”, opowiadał po latach. Louis de Funès z drugą żoną Jeanne Augustine, Francja, 1979 Zakochali się w sobie, gdy de Funes jeszcze nie odnosił sukcesów. Pierwszy raz zadebiutował na wielkim ekranie 3 lata po ich ślubie. Pojawił się w filmie Kuszenie Barbizona w scenie trwającej zaledwie... czterdzieści trzy sekundy. Miał wówczas 32 lata. Po tej roli coraz częściej zaczęło uśmiechać się do niego szczęście. W latach 50. występował w wielu dobrze ocenianych sztukach teatralnych. W 1956 roku nadszedł czas na przełomową rolę — występ w Czarnym rynku w Paryżu wykreował typowy dla jego późniejszych postaci charakter choleryka. Od tego momentu szybko zaczął zdobywać popularność. Chociaż aktor zarzekał się, że kocha żonę... to okazało się, że prowadził przez kilkanaście lat podwójne życie. Do końca swoich dni miał romans z Machą Béranger, gwiazdą francuskiego radia. Najczęściej spotykali się w hotelowym apartamencie. Bywało, że do schadzek dochodziło na planach filmowych, a wtedy aktor liczył na szczególną pomoc ochrony. Dlaczego? Jego żonie zdarzało się przyjeżdżać w odwiedziny. Oczywiście, nie zapowiadała swoich wizyt. Złote lata de Funesa: największa kariera Największe osiągnięcia de Funes zaczął odnosić w latach 60. Wówczas kontynuował karierę równolegle w teatrze oraz kinie. Chyba największą popularność przyniosły mu obrazy o przygodach żandarma. Pierwszy film z tej serii powstał w 1964 roku. Żandarm z Saint-Tropez odniósł niebywały sukces, który zaskoczył nie tylko twórców, ale i aktorów. W kinach obejrzało go ponad siedem milionów Francuzów. Co ciekawe, wiadomo, że owa produkcja powstała przez przypadkowe zdarzenie - scenarzysta Richard Balducci wpadł na pomysł nakręcenia filmu o takiej tematyce, gdy podczas urlopu skradziono mu kamerę, a oddelegowani do sprawy żandarmi nie wykazywali zbyt wielkich chęci do podjęcia odpowiednich działań. Po tej roli propozycje posypały się błyskawicznie. De Funes w szybkim czasie stał się najlepiej opłacanym aktorem we Francji. Do jego ówczesnych głośnych filmów należą Fantomas (1964), Sławna restauracja (1966) czy Wielka włóczęga (1966), za który został nominowany do Oscara. Tę komedię obejrzało aż 17,27 mln widzów. Był to rekord w historii francuskiego kina i dopiero w 1998 roku Titanic Jamesa Camerona zdołał go pobić. Zrealizowano również pięć następnych części przygód żandarma z Saint-Tropez. Myślano nad siódmą, ale plany pokrzyżowała śmierć Louisa. Czytaj też: Zaraził go pasją do muzyki, łączyła ich wyjątkowa więź. Krzysztof Antkowiak poszedł w ślady ojca Ostatnie role i śmierć Louisa de Funesa W latach 70. wytężona praca i energiczne występy miały wpływ na osłabienie stanu zdrowia aktora. Mimo tego nie ustawał w działaniach i zabawianiu publiczności. W 1973 roku został nawet odznaczony z rąk ówczesnego prezydenta Francji (Georges’a Pompidou) Orderem Kawalera Legii Honorowej za „znaczący wkład w sztukę”. Dwa lata później trafił do szpitala z powodu rozległego zawału serca. Kilka miesięcy przebywał w szpitalu, przeszedł na dietę i porzucił swój ukochany nałóg, czyli palenie papierosów. Następnie powrócił na plan filmowy, równocześnie ograniczając tempo życia i występy na dużym ekranie. Zrezygnował też z kariery teatralnej. Jedną z ostatnich jego niezapomnianych produkcji jest kultowe Skrzydełko czy nóżka z 1976 roku. Wiele osób twierdziło, że skutki diety i osłabienia organizmu były w filmie widoczne. Powszechnie wiadomo, że firmy odmówiły wtedy ubezpieczenia de Funesa z obawy przed jego kolejnym zawałem. Dopiero po 11. tygodniach osiągnięto porozumienie. Obraz ponownie okazał się niebywałym sukcesem, co skłoniło Louisa do dalszej pracy. Następnie komik pojawił się w filmach Panowie, dbajcie o żony (1978), Żandarm i kosmici (1979) oraz Skąpiec (1980), który został oparty na ekranizacji komedii Moliera. De Funes oprócz odegrania głównej roli, był w nim współscenarzystą i, po raz pierwszy, współreżyserem. W 1980 roku niestety przeszedł drugi zawał serca. Rok później odbyła się premiera Kapuśniaczka (1981), a w 1982 roku ostatniej produkcji z jego udziałem - szóstej części przygód sierżanta Cruchota pt. Żandarm i policjantki. W grudniu 1982 roku Louis wyjechał z rodziną w góry, gdzie nabawił się grypy. Po powrocie do swojej posiadłości usiłował się wyleczyć, leżąc kilka dni w łóżku. 27 stycznia 1983 roku położył się wcześniej spać, tłumacząc, że jest zmęczony. Wówczas około godziny 19 doznał trzeciego zawału serca. W szpitalu nie zdołano go uratować. Zmarł o godzinie 21 w wieku 68 lat. Czytaj też: Dekadę temu przeszedł na emeryturę. Dziś Leszek Teleszyński nie kryje rozgoryczenia Louis de Funes: jaki był prywatnie? Dla wielu Louis de Funes jest niepowtarzalny, niezwykle zdolny, a jego wcielenia ponadczasowe. Niektórzy utrzymują jednak, że wszystkie jego role były podobne, a sposób grania męczący do oglądania, przez ciągłe wymachiwania rękoma, przykucanie, skoki, nienaturalne miny czy pokrzykiwanie. Nie można mu jednak odmówić, że był wielkim aktorem. W książce o ojcu Olivier de Funès wspominał: „Był perfekcjonistą. Nienawidził niepunktualności, kłamstwa, niechlujnego stroju. Gdy któryś z kolegów nie dawał z siebie wszystkiego, ojciec dostawał ataków wściekłości. Stawał się wtedy tyranem. Przerywał prace zdjęciowe i nie chciał ich kontynuować, aż do momentu, gdy zyskał przekonanie, że kolega jest wystarczająco przygotowany”. Z kolei aktorka Claude Gensac, która wcielała się w jego żonę w serii o żandarmach, mówiła: „O Louisie mogę powiedzieć, że posiadał niewiarygodny dar improwizacji. Był wspaniały w swych filmach, grając kłótliwego męża, niemiłego i nieuczciwego, lecz robiąc to z taką perfekcją, że czynił go rozbrajającym, a nawet sympatycznym. Kręcił z radością, uwielbiał pracować. Bacznie obserwował ludzi. Posiadał mały zeszycik, w którym wszystko zapisywał i kiedy potrzebował inspiracji, zaglądał do niego”. Sam de Funes nie żałował, że karierę zrobił dopiero po 50. roku życia, a wręcz był za to wdzięczny. W jednym z wywiadów mówił: „Pozwoliło mi to gruntownie poznać mój zawód. Kiedy byłem jeszcze nieznany, próbowałem kolorować za pomocą szczegółów, min, gestów niewielkie rólki, które mi powierzano. Dzięki temu zdobyłem pewien warsztat komediowy, bez którego nie zdołałbym zrobić takiej kariery. Dlatego też, gdybym miał zaczynać od nowa, zrobiłbym to samo”.
Podróże: niesamowita wyspa Mont Saint-Michel obchodzi… tysiąclecie!
Tajemniczą wyspę u wybrzeży Normandii po prostu trzeba zobaczyć!
Niektórzy uważają, że Francję można porównać do najpiękniejszego królestwa w niebiosach. Wystarczy zerknąć na tajemniczą wyspę u wybrzeży Normandii, aby przekonać się na własnej skórze, że się nie mylą. Mowa tutaj o spektakularnym dziele architektury Mont Saint-Michel. Przez swoją magiczną aurę, co roku przyciąga miliony turystów z całego świata. ZOBACZ TAKŻE: 10 niesamowitych rzeczy, których nie wiedzieliście o Wersalu Podróże: z czego słynie tajemnicza wyspa Mont Saint-Michel? Według legendy, pewnego razu biskupowi pobliskiego miasta Avranches, Aubertowi, ukazał się sam Michał Archanioł, z prośbą o wybudowanie kościoła na skale. Tak też się stało, bo w 709 roku na jego cześć powstało niesamowite sanktuarium. Co ciekawe, na nim się nie skończyło, bo w 1023 roku zaczęły się prace nad romańskim opactwem. Po 60 latach budowy, miejsce to zaczęło przypominać prawdziwy „cud zachodu”. Dzisiaj wyspa obchodzi swoje 1000-lecie i zachwyca turystów niepowtarzalnym charakterem. Ma różne oblicza, w zależności od pory dnia, nabiera całkiem innego wyglądu. W wakacje możecie przyjrzeć się tu największym w Europie pływom morskim. Natomiast zimą zabraknie Wam tchu na widok lodowego wybrzeża. Krajobrazy w tej krainie są czarujące. Atrakcje Mont Saint-Michel - co warto zobaczyć? Jedną z najpopularniejszych atrakcji Mont Saint-Michel jest gotycki klasztor LA Merveille, który skrywa w sobie wiele imponujących pomieszczeń, schodów i ciekawych korytarzy. Będziecie mieli okazję zobaczyć salę rycerską, a także jadalnię dla mnichów. Warto też przejść się główną ulicą wyspy Grande Rua. Gdzie możecie natknąć się na liczne sklepy, muzea, knajpki z kuchnią normandzką i podziwiać piękne, zabytkowe domki z okresu XV-XVI wieku. Będąc na wyspie Mont Saint-Michel, koniecznie musicie zatrzymać się na puszyste omlety od LA Mere Pulard, z których słynie opactwo. Gwarantujemy, że będzie to niezapomniana uczta dla waszego podniebienia. Ta jedna z najpiękniejszych konstrukcji świata, wpisana została na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Widok zapiera dech w piersiach. Trzeba przyznać, że wygląda cudownie zwłaszcza przy wschodzie słońca, gdy wyspa dopiero budzi się do życia. Tekst : Sandra Marchel
Od rybackiej wioski do europejskiej stolicy filmu - historia Cannes w pigułce!
Wszystko, co musisz wiedzieć o mieście, w którym odbywa się jeden z najsłynniejszych filmowych festiwali…
Latem to miejsce pachnie rozmarynem i lawendą. W maju perfumami gości przybywających na festiwal filmowy. W lutym cytrynami i pomarańczami. Najpiękniejsza plaża na Lazurowym Wybrzeżu, luksusowe jachty zacumowane w równie luksusowej marinie, najdroższe sklepy i hotele sprawiają, że do Cannes ciągnie każdy, kto chce zażyć odrobiny luksusu, albo całego mnóstwa, i każdy, kto chciałby choć przez chwilę posłuchać… szelestu pieniędzy. ZOBACZ TAKŻE: Anna i Robert Lewandowscy zachwycili w Cannes 2022! Historia Cannes - ucieczka przed cholerą Gdy w niedalekiej Nicei wybuchła epidemia cholery, angielski lord Henry Peter Brougham postanowił opuścić miasto. Udał się na zachód do założonej w średniowieczu małej wioski, której mieszkańcy parali się rybołówstwem i rolnictwem, a która w latach 30. XIX wieku stała się ulubionym miejscem francuskiej arystokracji. To właśnie tutaj wzdłuż linii brzegowej zaczęli budować swoje rezydencje. Cannes oczarowało lorda Broughama, który postanowił wesprzeć lokalne inwestycje. Dzięki niemu w 1838 roku powstał port, a 30 lat później rozpoczęła się budowa jednego z najsłynniejszych bulwarów na świecie – La Croisette. To właśnie przy nim ulokowane są najbardziej ekskluzywne hotele, jak słynny Martinez (który powstał w 1929 roku, niemal 10 lat wcześniej niż bulwar), i nieziemsko drogie butiki. To właśnie tutaj można spotkać sławnych i bogatych wydających swoje pieniądze i przechadzających się powoli ku uciesze tłumów, choć podobno coraz więcej aktorów, chcąc uniknąć spotkania z tłumami, zakłada kask, okulary przeciwsłoneczne i spod tylnego wyjścia hotelu niepostrzeżenie odjeżdża na skuterze. Co wydarzyło się w Cannes… obiega cały świat Tak. Co wydarzyło się w Cannes, wcale tam nie zostaje. To pewnie dlatego, że do tego miejsca zjeżdżali najsławniejsi i najbogatsi ludzie na świecie. A wiadomo, że o nich zawsze chętnie pisano i czytano. Gdy w 1955 roku na Lazurowe Wybrzeże Grace Kelly przyjechała promować film „Dziewczyna z prowincji”, nikt nie podejrzewał, jakie ta wizyta będzie miała reperkusje. A miała, bo w aktorce zakochał się książę Rainier, a rok później oświadczył się w Stanach Zjednoczonych. Dwa tygodnie później, w Monako, stali już na ślubnym kobiercu. Media szalały, a historia ich romansu przez wiele miesięcy nie schodziła z pierwszych stron gazet. W hotelu Martinez przyszedł na świat książę Dżammu i Kaszmiru Karan Singh. Jego ojciec maharadża Hari Singh zarezerwował całe piętro na wakacyjny pobyt i to właśnie w apartamencie 318-319-320 9 marca 1931 roku urodził się jego syn, późniejszy wybitny indyjski polityk. Dzisiaj doba w luksusowym apartamencie kosztuje nawet 55 tysięcy dolarów. Hotel Martinez zresztą był nie tylko wybierany przez znamienitych gości. Podczas drugiej wojny światowej przechodził z rąk do rąk. Zajmowały go armia francuska, włoska, niemiecka, a po wyzwoleniu siły powietrzne Stanów Zjednoczonych. Trochę taniej jest w hotelu Majestic, który ma tę zaletę, że można sobie z niego popatrzeć na wystrojone gwiazdy. Niektóre apartamenty mają widok na wejście do Pałacu Festiwalowego i czerwony dywan. Jedna z ulubionych gwiazd przybywających na festiwal – Sophia Loren. Festiwal Filmowy w Cannes: tajemnica egipskiego grobowca… Widok to raczej marny, jak uznaliby mieszkańcy Cannes. Festiwal filmowy i wszystkie wydarzenia z nim związane od lat 80. XX wieku odbywają się w Pałacu Festiwalowym, który Liza Minnelli nazwała egipskim grobowcem i była w tym bardzo łagodna. Budynek, do którego prowadzą 24 stopnie, ma 60 tysięcy metrów kwadratowych, 12 sal kinowych (największa z nich jest w stanie pomieścić 2300 osób), mieszkańcy złośliwie nazywają bunkrem. Może dlatego, że nie lubią tych dwóch tygodni w maju, kiedy liczba turystów jest dwukrotnie większa od liczby mieszkańców. W sumie nie mają co narzekać. Nieźle wtedy zarabiają. Ceny podnoszą przynajmniej dwukrotnie, a kelnerzy dostają od gwiazd gigantyczne napiwki. W 2010 roku jedna z mieszkanek opowiadała dziennikarce Barbarze Hollender piszącej dla „Rzeczpospolitej”: „Przed laty festiwal był kameralny, w kawiarni można było usiąść przy stoliku obok Claudii Cardinale albo na ulicy zaczepić Jeana Gabina i Simone Signoret. Dzisiaj wszyscy chronią się za murami hoteli, a jak nawet gdzieś się pojawią, to w otoczeniu ochroniarzy. Ja już na Croisette nie chodzę”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zjawiskowe suknie na ceremonii otwarcia Festiwalu Filmowego w Cannes 2022 Cannes - skandale i skandaliki Gdyby nie arystokraci, którzy na początku XIX wieku zaczęli budować tu swoje rezydencje i gdyby nie festiwal filmowy, Cannes byłoby zapewne jedną z wielu podobnych do siebie miejscowości na Lazurowym Wybrzeżu. Ale festiwal wystartował. Po raz pierwszy 20 października 1946 roku (ta edycja miała zacząć się 1 września 1939 roku, ale szyki filmowemu światu pokrzyżował wybuch drugiej wojny światowej, a od 1952 roku odbywa się w maju) w tym roku świętuje 75-lecie. Nie od razu stał się najważniejszym festiwalem, ale z czasem zaczął zyskiwać coraz większą rangę, coraz więcej gwiazd zaczęło w nim uczestniczyć i coraz więcej skandali miało miejsce w jego trakcie. A w ich obliczu filmy schodzą na dalszy plan. Dlaczego? Bo gwiazdy bardzo szybko się zorientowały, że to doskonały moment i świetne miejsce, by popracować nad swoją popularnością. W 1954 roku Simone Silva postanowiła zapozować topless, by przypadkiem jej obecność w Cannes nikomu nie umknęła. Skończyło się to dla niej prośbą o opuszczenie festiwalu, a dla dwóch fotoreporterów poważnymi kontuzjami – jeden miał złamaną rękę, drugi nogę. W 1988 roku prawie naga pojawiła się przed Pałacem Festiwalowym włoska gwiazda filmów porno Cicciolina. Trzy lata później wyszła za mąż za artystę Jeffa Koonsa i pozowała mu do erotycznych rzeźb. Tajska aktorka Araya Alberta Hargate, znana jako Chompoo, tuż przed pokazem filmu „Ismael’s Ghosts”, 17 maja 2017 roku. Miejsce protestów Podczas tegorocznego festiwalu tuż przed pokazem filmu „Three Thousand Years of Longing” z Idrisem Elbą i Tildą Swinton w rolach głównych na czerwony dywan wkroczyła półnaga aktywistka, protestująca przeciwko gwałtom, jakich w Ukrainie dokonują rosyjscy żołnierze. Na piersiach i brzuchu miała wykonaną farbą flagę Ukrainy i napis „Przestańcie nas gwałcić”. Z kolei na plecach miała napis „Szumowina”. Kobietę szybko wyprowadzono z czerwonego dywanu, ale jej przekaz trafił do odbiorców. O tym wydarzeniu pisały najważniejsze gazety i pokazywały najważniejsze stacje telewizyjne na całym świecie. W 2016 roku Julia Roberts pojawiła się na czerwonym dywanie bez butów. Według tamtejszego dress code’u było to niedopuszczalne. Aktorka w ten sposób zakpiła z organizatorów, którzy rok wcześniej nie wpuścili do pałacu aż 50 kobiet, bo… miały za niskie obcasy. Nieustannie z obowiązujących na festiwalu zasad kpił Pablo Picasso. Przyjeżdżał do Cannes, zatrzymywał się w swojej willi La Californie, a potem wkraczał na czerwony dywan a to w kożuchu, a to z czerwonym nosem klauna. Kate Moss co prawda nie paradowała półnaga po czerwonym dywanie, ale w bikini biegała po hotelu du Cap-Eden-Roc. Za zwrócenie jej uwagi przez obsługę zdemolowała apartament prezydencki. Pomagał jej w tym ówczesny narzeczony Johnny Depp. Nie trzeba chyba dodawać, że oboje mają dożywotni zakaz wstępu do hotelu. Gdy w 1953 roku do Cannes przyjechała Brigitte Bardot i pozowała na plaży, wzdłuż bulwaru zrobił się olbrzymi korek. Jej uroda była tak olśniewająca, że nie można było przejść lub przejechać obok niej obojętnie. W 1956 roku do Cannes przyjechała aktorka polskiego pochodzenia Bella Darvi. Tu pozuje przed słynnym hotelem Carlton. Takie rzeczy tylko w Cannes „Dawniej było inaczej. Nie mogę nawet publicznie powiedzieć, co tu się działo, kiedy byliśmy w Cannes z »Nagim instynktem«… Dziś każdy się kontroluje. Wszyscy boją się zoomów paparazzich, a nawet aparatów w komórkach. Nie chcą, żeby ich zdjęcia za chwilę znalazły się w Internecie”, mówił w 2010 roku Barbarze Holender dla „Rzeczpospolitej” Michael Douglas. Wieloletni dyrektor festiwalu Gilles Jacob twierdzi, że festiwal bez skandalu jest jak żołnierz bez karabinu. To dlatego Cannes kocha John Travolta. „Uwielbiam to miejsce, bo zawsze jest tu duże zamieszanie”, mówi aktor. Jego zdanie podziela zapewne wiele osób przyzwyczajonych do życia w blasku fleszy i fani, które marzą o tym, by choć przez chwilę zobaczyć swoich idoli. Czasem można mieć szczęście i trafić do klubu, w którym artyści będą świętować sukcesy swoich filmów. Tak jak w słynnym klubie Bâoli przy La Croisette. To właśnie tu Natalie Portman tańczyła na stole, Robin Williams uciekał przed ochroniarzami, a Bono dał niespodziewany koncert. A co z pozostałymi turystami, którzy nie są żądni spotkania z gwiazdami? Cannes jest piękne o każdej porze roku. Tekst: KATARZYNA PIĄTKOWSKA CZYTAJ TEŻ: Nie tylko Tom Cruise! Joanna Kulig zachwyciła na pokazie filmu „Top Gun: Maverick” w Cannes 2022 Do Cannes przypływają najbogatsi i najsławniejsi ludzie na świecie. W trakcie festiwalu mnóstwo przyjęć odbywa się na ich luksusowych jachtach.
10 niesamowitych rzeczy, których nie wiedzieliście o Wersalu
Dzięki nim będziecie chcieli pojechać tam jak najszybciej!
Pałac królewski w Wersalu jest uważany za największy i najpiękniejszy pałac świata. Ale czy tak jest w rzeczywistości? I co sprawiło, że to miejsce odwiedza co roku około 10 mln turystów? Poznaj jego tajemnice i ciekawostki, a gwarantujemy, że wizyta w tej rezydencji króla słońca znajdzie się na szczycie twojej listy marzeń. ZOBACZ TAKŻE: Czym pachniał Wersal za Ludwika XIV? I dlaczego kobiety mdlały w jego ogrodach? Sekrety Wersalu Wszyscy wiemy, że Wersal był królewską siedzibą od 1682 roku i powstał na zamówienie króla Ludwika XIV. To właśnie on marzył o stworzeniu rezydencji, która w pełni pokazywałaby ogrom jego władzy i bogactwo Francji. A czego nie wiemy? 1. Zanim Wersal stał się siedzibą króla, był... pałacykiem myśliwskim Ludwika XIII, który w tamtych lasach często polował. A że nie miał gdzie spać w okolicy, postanowił wybudować mały zameczek. Z czasem tak bardzo go polubił, że zaczął go rozbudowywać. Ale prawdziwą przemianę przeszedł za panowania Ludwika XIV. 2. Pałac w Wersalu wcale nie jest największy na świecie, a nawet w Europie. Jego całkowita powierzchnia to niewiele ponad 63 000 m², a pałac Buckingham ma ponad 77 000 m². 3. W pałacu znajduje się 2300 pokoi, 2143 okna, 1252 kominy i aż 67 klatek schodowych. Obok głównych zabudowań wybudowano stajnie dla 2,5 tys. koni, 500 psów myśliwskich i około 200 powozów. Niestety nie wszystkie miejsca można zwiedzać, choć i tak czasowo byłoby to pewnie niewykonalne w jeden dzień. 4. Słynna Sala lustrzana wzięła swoją nazwę od faktu, że jest w niej aż 357 luster, w których odbija się światło wpadające przez 17 ogromnych okien. Wieczorem w tym zjawiskowym miejscu zapalano nawet 20 tysięcy świec. Do wyrobu luster sprowadzono ekspertów aż z Wenecji, która miała swego rodzaju monopol na produkcję zwierciadeł w tym czasie. 5. Architekci projektujący Wersal popełnili katastrofalny błąd – odległość między jadalniami a kuchnią, a także komnatami króla, a kuchnią były tak duże, że gdy kelnerzy przynosili posiłki, były już one letnie lub wręcz zimne. Dlatego z czasem Ludwik XIV kazał wybudować prywatne kuchnie w swoich apartamentach. 6. Wersal otoczony jest ogrodami, które mają powierzchnię aż 200 hektarów. Tuż za nim znajduje się także sekretna wioska Marii Antoniny – Hameau de la Reine. Tam uciekała królowa, gdy miała dość dworskich obyczajów. W swoim azylu nosiła zwiewne sukienki i na okolicznych łąkach udawała pasterkę. Sielski klimat zachował się w tym miejscu do dziś. 7. W ogrodach wersalu pierwotnie miało stanąć aż 1400 fontann różnego rodzaju. Nie wiadomo jednak ile udało się wybudować, bo do dzisiejszych czasów pozostało ich „jedynie” 300. 8. Co ciekawe, fontanny nie były nigdy uruchamiane jednocześnie, bo w Wersalu... brakowało wody! Aby temu zapobiec stworzono nawet system system kół wodnych i pomp – Machine de Marly. Ale to też nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. 9. Na terenie ogrodów w Wersalu wybudowano też ogromną menażerię, która umożliwiała badanie, a także leczenie zwierząt rozmaitych gatunków. Historycy są przekonani, że dzięki tym osiągnięciom powstały później pierwsze szkoły weterynaryjne. 10. Słynna złota brama prowadząca do pałacu i będą jego symbolem została zniszczona w czasie Rewolucji Francuskiej i rozebrana na drobne kawałki. Była bowiem warta majątek, bo cała została wykonana ze szczerego złota. Została ona odtworzona dopiero w roku 2008, ale już z innego materiału. Swój kolor zawdzięcza 10 000 złotych płatków, którymi została oklejona.
Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła
„Gdybym nie wyglądała tak, jak wyglądam, nigdy nie przebiłabym się w świecie filmu”
To ona śpiewała słynny przebój „Paris, Paris”. Nie ma chyba bardziej paryskiej aktorki niż Catherine Deneuve. Do filmu trafiła dzięki urodzie, jak wiele dziewczyn w latach 60. Okazała się wyjątkowa. Co w sobie ma, że jest tak niezwykła jako kobieta i gwiazda? „Gdybym nie wyglądała tak, jak wyglądam, nigdy nie przebiłabym się w świecie filmu”, mówiła w poświęconym jej dokumencie „Piękność dnia i nocy” Catherine Deneuve. Ale to nieprawda. Jest wybitną aktorką. View Ediplayer on the source website Catherine Deneuve: ikona piękna i filmu Pamiętacie słynny przebój „Paris, Paris”…? Catherine Deneuve wystąpiła w nim w nietypowej dla siebie roli piosenkarki. Śpiewała z Malcolmem McLarenem o magii Paryża. Édith Piaf, Simone de Beauvoir, kościół Sacré-Coeur, Dzielnica Łacińska – oboje przypominali ludzi i miejsca, które budzą wspomnienia o mieście. Catherine Deneuve jest od lat ikoną paryskiego piękna, elegancji, wyniosłego charme’u. W Paryżu przeżywała swoje wielkie sukcesy i dramaty, śmierć siostry, rozstanie z reżyserem François Truffautem. A jej przyjaźń ze słynnym projektantem Yves’em Saint-Laurentem? To z kolei historia paryskiej mody. Znali się 40 lat, była jedną z pierwszych klientek jego atelier przy rue Spontini. Korespondowali całe życie, pisał do niej: „Catherine, moja słodka”. I wysyłał jej białe róże. Ona powiedziała, że przyjaźń z Yves’em Saint-Laurentem to najpiękniejszy romans jej życia. Czytaj także: Stanisława Celińska – jej jedyne małżeństwo z aktorem Andrzejem Mrowcem zakończyło się rozwodem Catherine Deneuve, Yves Saint-Laurent, 28.09.1966 rok Catherine Deneuve: film jak zabawa Czasem porównywana była do innej paryżanki, Brigitte Bardot. Ale nie były podobne, choć sporo je łączyło. Obie były związane z Rogerem Vadimem, słynnym reżyserem i kreatorem gwiazd, obie miały ciemne włosy, które on kazał im przefarbować na blond. Uważał, że Catherine jako blondynka będzie bardziej niewinna, a przez to pociągająca. Sprawiała wrażenie chłodnej, wręcz oschłej, mówiono, że łatwiej ją szanować, niż lubić. W rzeczywistości wydawała się bliższa takim gwiazdom, jak Grace Kelly czy Tippi Hedren. Byłaby idealną zimną blondynką Alfreda Hitchcocka. Mieli zresztą razem robić film, ale on źle się czuł, nie był już w stanie reżyserować. Jako młoda dziewczyna do wszystkiego podchodziła jak do zabawy. Dlatego takie filmy, jak „Piękność dnia” Luisa Buñuela z 1967 roku czy wcześniejszy „Wstręt” Romana Polańskiego z 1965 zaskoczyły publiczność i krytyków. Pisano, że ta chłodna piękność potrafi pokazać otchłań, jaką nosi w sobie człowiek. We „Wstręcie” zagrała psychopatkę Carol, w „Piękności dnia” wytworną burżujkę Severine, która nocą spełnia swoje seksualne fantazje w burdelu. Zawsze uchodziła za tajemniczą. Jaka naprawdę jest Catherine Deneuve, co ją stworzyło? Czytaj także: Maciej Damięcki i Joanna Damięcka odnaleźli szczęście u swojego boku Catherine Deneuve i Roger Vadim na planie filmu „Występek i cnota”, 1962 rok Catherine Deneuve: dzieciństwo, rodzice, siostry Catherine Deneuve to klasyczna paryżanka, w tym mieście są jej korzenie. „Nie lubię być długo z dala od Paryża”, tłumaczy. Można by zrobić paryski przewodnik, chodząc jej śladami. Ukochane restauracje? Choćby La Cagouille, gdzie lubi wpaść na „małże sercówki gotowane na parze”. Albo L’Ambroisie, gdzie można zamówić ulubioną przekąskę aktorki – mus z czerwonej papryki. Catherine lubi ogrody, więc jeśli wybierać paryskie miejsca, to trzeba by zajrzeć do Ogrodów Luksemburskich. Albo do parku Bagatelle z ulubionym przez aktorkę ogrodem różanym. Urodziła się właściwie też w ogrodzie, podczas wojny w 1943 roku. Catherine Fabienne Dorléac przyszła na świat w klinice położonej przy słynnej ulicy Cité des Fleurs. To miejsce, które przypomina kawałek wsi w środku miasta. Pełno tu zieleni, ogrodów, drzew. Niestety, dla zwykłych śmiertelników ulica otwarta jest tylko w określonych godzinach. Catherine Deneuve jest dumna, że urodziła się właśnie tu. Jej rodzice byli aktorami. Renée Deneuve i Maurice Dorléac wychowali cztery córki, Catherine była trzecia z kolei. Mieszkali na piątym piętrze przy Bulwarze Murat 146. Jak wspominała Catherine, w ich domu „panował zawsze bałagan i było wesoło. Nie mogło być inaczej w takim małym mieszkaniu…”. Catherine zatrzymała panieńskie nazwisko matki – Deneuve, rodowe oddała siostrze. Czytaj także: Elżbieta Zapendowska oceniła piosenkę Polski na Eurowizję. Nikt jeszcze nie był tak ostry Catherine Deneuve na planie filmu „A szatan prowadził bal”, 01.03.1962 roku Catherine Deneuve i Françoise Dorléac: tragiczna śmierć siostry Ze starszą o półtora roku Françoise Dorléac zawsze była bardzo związana. Kochały się i rywalizowały. Françoise mówiła o Catherine: „Ja jestem piękna, ona ładna”. I dodawała: „Ona ma geniusz, ja talent”. Catherine była wpatrzona w siostrę, opowiadała, że Françoise zawsze wyglądała jak bogini. Nie była klasycznie piękna, ale była rudowłosa, seksowna, świetnie się ruszała. Wystarczył jeden film – „Człowiek z Rio”, żeby zrobiła międzynarodową karierę. Kiedy obie zagrały w przebojowej komedii „Panienki z Rochefort”, we Francji pisano, że razem tworzą kobietę idealną. Ale Fran, jak o niej mówiono, zginęła w okrutny sposób. W drodze do Nicei miała wypadek, spłonęła we własnym aucie, miała zaledwie 25 lat. Deneuve kręciła wtedy film, sądziła, że praca ją znieczuli. Nie potrafiła albo nie chciała podzielić się z nikim swoją rozpaczą. Po latach przyznała, że to był błąd. Stłumiła ból, który wrócił, i potem na długo „zawładnął jej życiem”. Czuła dojmującą nieobecność Françoise, obsesyjnie wracały do niej słowa „definitywnie” i „nigdy więcej”. Nigdy więcej nie zobaczy siostry. Wcześniej wydawało jej się, że przyjaciele, znajomi mogą się zmieniać, a siostra? Była przecież zawsze. Minęło ponad pół wieku, a ona zazdrościła Carli Bruni i Valerii Bruni Tedeschi, gdy widziała, jak opowiadają o swoich siostrzanych relacjach. Czytaj także: Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są małżeństwem od 47 lat. Oto ich niezwykła historia miłości Catherine Deneuve na planie filmu „Syrena z Missisipi”, 1969 rok Catherine Deneuve i Françoise Dorléac, 1967 rok Catherine Deneuve i Roger Vadim: historia miłości Klub Épi znajdował się na słynnej ulicy Montparnasse. W latach 60. było to jedno z najmodniejszych miejsc Paryża. Deneuve, jako nieletnia, właściwie nie powinna tam przychodzić. Ale pojawiała się, piła, paliła. To tam poznała jednego z najważniejszych mężczyzn swojego życia – reżysera i playboya Rogera Vadima. Miała 17 lat, on 32, był już wtedy po dwóch rozwodach – z Brigitte Bardot i Annette Strøyberg. Szybko oczarował Catherine, obiecał, że zrobi z niej gwiazdę. Na pewno ją zmienił, jak wszystkie swoje wybranki. To od czasów Vadima jej znakiem rozpoznawczym stała się burza blond włosów i klasyczna elegancja. Bardzo chciała z nim być, rzuciła szkołę, uciekła od rodziców. Starała się być perfekcyjną panią domu (Vadim tego w niej nienawidził, skarżył się, że jest tyranem). Ale to była trudna relacja, szczególnie dla tak młodej dziewczyny. Catherine chyba nie potrafiła poradzić sobie z rolą aktorki, żony, kochanki i macochy dla córki Vadima, Nathalie. Szykowali się do ślubu, kiedy zadzwoniła była żona Vadima – Annette Strøyberg. Krzyczała, że jeśli Vadim ożeni się „z tą Deneuve”, ona odbierze mu córkę. Reżyser w ostatniej chwili odwołał ceremonię. Catherine przyjęła to spokojnie, ale takich przeżyć się nie zapomina. Ostatecznie ten związek pogrążyła niewierność Vadima. Po latach Catherine Deneuve powiedziała, że zerwała, bo zobaczyła, że ukochany mężczyzna ją zdradza. Nie potrafiła tego wybaczyć, do dzisiaj nie wierzy, że związek po takiej ranie można „naprawić”. I że taka relacja będzie czymś więcej niż zadośćuczynieniem. Czy Vadim zrobił z niej aktorkę? Ich wspólny film „Występek i cnota” z 1963 roku nie był wydarzeniem. Gwiazdę zrobił z niej Jacques Demy w filmie „Parasolki z Cherbourga” z 1964 roku. Z Vadimem pozostali przyjaciółmi i rodzicami syna Christiana, dzisiaj aktora. Czytaj także: Małgorzata Snopkiewicz, córka znanej pisarki Haliny Snopkiewicz, była bohaterką filmu „Con amore”. Co się z nią stało? Catherine Deneuve około 1981 roku Jedyne małżeństwo Deneuve Jako młoda dziewczyna marzyła o jednym – by w życiu powiodło jej się jako kobiecie. Ale czy była szczęśliwa? Jedyne małżeństwo z londyńskim fotografem Davidem Baileyem było raczej wydarzeniem medialnym niż szczęśliwym związkiem dwojga ludzi. Prasa rozpisywała się o ich ślubie – ona przyszła na ceremonię w czarnej sukience z papierosem w ręku, on w swetrze. W połowie lat 60. takie łamanie konwenansów było w modzie. Świadkiem na ślubie był sam Mick Jagger, którego piosenka („I Can’t Get No) Satisfaction” biła wtedy rekordy popularności. Pobrali się w 1965 roku – ale ich miłość nie wytrzymała próby czasu. Po dwóch latach byli już w separacji, ostatecznie rozwiedli się w 1972 roku. Catherine Deneuve i Marcello Mastroianni A Marcello Mastroianni? Piękna paryżanka i włoski amant byli najpopularniejszą gwiazdorską parą początku lat 70. Paparazzi biegali za nimi jak za nikim innym. Ale wśród znajomych Mastroianniego ich związek wywoływał kąśliwe uwagi. Słynna Giulietta Masina mówiła, że w Paryżu łatwiej było zdobyć Bastylię niż Catherine Deneuve. Sophia Loren przestrzegała przyjaciela: „Ona jest za zimna, by mogła być zakochana”. Nawet żona aktora, Flora, gdy skarżył się jej na kochankę, ofuknęła go: „A czego się spodziewałeś po takim soplu lodu?”. Poznali się na kolacji u Romana Polańskiego, oboje leczyli wtedy rany po nieudanych związkach. Kiedy Deneuve dostała propozycję zagrania w filmie „To się zdarza tylko innym” – o małżeństwie, które straciło dziecko, poprosiła, by partnerował jej Mastroianni. Był jedynym mężczyzną, który wierzył, że chłód Catherine jest maską, za którą kryje się lęk przed utratą ukochanej osoby. Stała się dla niego uosobieniem francuskiego piękna, stracił głowę. Jak nastolatek błąkał się po ulicach Paryża, kupował kwiaty i zrywając płatki, wróżył: kocha, nie kocha. Gdy w 1972 roku w paryskim szpitalu urodziła się ich córka Chiara, szalał ze szczęścia. Częstował przechodniów na ulicy szampanem. Wydawało się, że ślub jest kwestią czasu. Dlaczego się nie pobrali? Podobno on oświadczał jej się dwa razy, ale ona uciekała. Być może nie wierzyła, że Marcello naprawdę się rozwiedzie. Pytana o powody rozstania mówiła: „Kocham mężczyzn. Kocham dzieci, ale chyba nie jestem stworzona do tego trójkąta. Po narodzinach Chiary coś się zmieniło. Ja się zmieniłam”. Nazywała Mastroianniego chłopcem, uroczym, ale chłopcem. Mieli inne korzenie, tradycje, przyzwyczajenia. „Było wiele pułapek”, wspominała Deneuve, która uznała ten związek za swoją porażkę. Dzięki córce weszła do „klanu Mastroianniego” i była mu za to wdzięczna. Mówiła, że poszerzył dla niej „rodzinny krąg”. Polubiły się nawet z jego żoną. Całkiem niedawno przy okazji dyskusji o parach homoseksualnych okazało się, że Catherine Deneuve nigdy nie była zwolenniczką instytucji małżeństwa. Uważa ją za przestarzały model rodziny, dobry w czasach, gdy kobiety nie pracowały. Dzisiaj ludzie chcą się z niego wyemancypować, biorąc choćby pod uwagę ilość rozwodów. Czytaj także: Jagna Marczułajtis o trudnej walce z chorobą dziecka. „Trzy czwarte głowy Andrzejka jest zdeformowane” Catherine Deneuve na 45. Deauville American Film Festival, Deauville, Francja, 14.09.2019 rok Catherine Deneuve: tak dziś wygląda jej życie Catherine Deneuve jest dzisiaj traktowana jak dobro narodowe Francji. W październiku 2022 roku skończyła 79 lat, mieszka oczywiście w Paryżu, w tak zwanej szóstce, w rejonie placu Saint-Sulpice. W tej części miasta znajduje się jej ukochana dzielnica Saint-Germain-des-Prés. Czasem można ją zobaczyć na rue du Dragon albo rue Madame. Zawsze była bardzo dyskretna. Może dlatego od lat uchodzi za intrygująco tajemniczą. Ale o jej życiu nie wiadomo wcale tak wiele. Podobno miała 40-letni tajemny romans z francuskim piosenkarzem i podrywaczem Johnnym Hallydayem, miał trwać do jego śmierci w 2017 roku. Podobno była też z Omarem Sharifem oraz dużo od niej młodszym Johnem Travoltą. Przyłapano ich razem w Nowym Jorku, gdzie Catherine Deneuve promowała film „Ostatnie metro” z 1980 roku. Ale czy tak było? Gwiazda tego nie komentuje. Nigdy nie unikała zaangażowania w sprawy społeczne i polityczne. W 1971 roku na prośbę Simone de Beauvoir podpisała „Manifest 343” – list kobiet domagających się legalizacji aborcji we Francji. Prawicowe środowiska nazwały go „listem 343 suk”. W latach 80. przyłączyła się do ruchu na rzecz zniesienia we Francji kary śmierci. Dziś popiera sprawy ekologii. Biografowie zwrócili uwagę, że nawet jej lewicowe poglądy nie naruszyły wizerunku Deneuve jako konserwatywnej paryskiej damy. Dwa lata temu przeszła udar, mówi, że się zmieniła, ma „inny sposób widzenia, chodzenia, poruszania się”. Czy zobaczymy ją jeszcze na ekranie? Pewnie tak, choć fajniej byłoby zobaczyć ją w Paryżu. Czytaj także: Serca widzów podbiła rolą Grzybowej w serialu Plebania. Co dziś robi Barbara Zielińska? Catherine Deneuve, festiwal w Cannes, Francja, 11.07.2021 rok
Podróże w nieznane... Odkrywamy nowe modne destynacje wakacyjne 2023!
Nie masz pomysłu dokąd wybrać się w nadchodzące wakacje? Przychodzimy z pomocą!
Do wakacji zostało jeszcze trochę czasu, ale wcale nie oznacza to, że nie możemy już zacząć planować naszej kolejnej wyprawy. Tym bardziej, jeśli chcemy, aby tym razem była to podróż w nieznane! Zapuśćmy się więc w regiony na mapie, które wcale nie przychodzą nam do głowy jako pierwsze. Oto nasze propozycje. Wakacje 2023 - Île de Ré To tutaj prawdziwi paryżanie uciekają od codziennego zgiełku. Dotarcie tu nie jest skomplikowane, bo leżąca na zachodnim wybrzeżu Francji wyspa jest połączona z lądem 3-kilometrowym mostem. Warto spędzić trochę czasu w malowniczym miasteczku Saint-Martin-de-Ré, które jest w całości wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO! Butiki, eleganckie kawiarnie, brukowane uliczki i targowiska - to esencja tego miejsca. Dla aktywnych zwiedzanie wyspy obowiązkowo na rowerze! Wakacje 2023 - wybrzeże Lizbony Poza słynnym miastem, portugalski region ma nam do zaoferowania o wiele więcej, zwłaszcza na swoim zachodnim wybrzeżu. Znajdziemy tu dziewicze rezerwaty przyrody (np. Sintra-Cascais), tętniące życiem miasteczka, a zapuszczając się nieco w głąb lądu, zabytkową miejscowość Sintra, czy też neolityczne ruiny Anta de Adrenunes. Miejsce to stwarza też idealne warunki do uprawiania surfingu. Możemy skorzystać z oferty jednej ze szkółek, a jeśli mamy doświadczenie, po prostu udać się z deską na jedną z dzikich plaż. ZOBACZ TAKŻE: Na koniec świata, czyli wyprawa do Portugalii Wakacje 2023 - Gozo Maltańska wyspa Gozo to ostoja spokoju. I to wcale nie przesada, bo można się tu poczuć jakby czas się zatrzymał. Będzie to idealne miejsce dla romantyków szukających relaksu, bo otaczać nas będą kwiaty, bajkowe plaże i klimatyczne wioski. Dla miłośników zwiedzania polecamy Cytadelę w Victorii, a także imponujący widok na klify w wiosce Xlendi, zaś dla fanów nurkowania – naturalną studnię, tzw. Blue Hole. fot. Blue Hole na wyspie Gozo Fot. Gozo o zachodzie słońca - widok na baseny solankowe służące do pozyskania soli z wody morskiej Wakacje 2023 - Mołdawia Co takiego może urzec nas w tym kraju? Być może to, że jest jednym z najrzadziej odwiedzanych państw w Europie. Jest to idealna okazja, aby w spokoju raczyć się kieliszkiem wina z jednej z lokalnych winnic, których znajdziemy tam pod dostatkiem. Towarzyszyć nam będą malownicze krajobrazy. Jeśli jednak znudzi nas podziwianie widoków możemy zejść do podziemi miejscowości Cricova, gdzie znajdują się piwnice pełne trunków. Ich korytarze mają łącznie niemal 120 km długości! Tam z pewnością degustacja może nie mieć końca…
Weekend w kobiecym stylu! Tam warto odpocząć!
Potrzebujesz się odstresować i wyciszyć? Każdy wie, że nic tak nie rozpieszcza jak ekskluzywne i przytulne spa! Przedstawiamy Wam jedne z najlepszych ośrodków wellness na świecie. Na odwiedzających czekają odprężające atrakcje, a luksus nie ma granic – koniecznie poznajcie te miejsca! ZOBACZ TEŻ: Wakacje w pojedynkę, czyli jak odnaleźć spokój i harmonię? View Ediplayer on the source website Royal Champagne Hotel & Spa, Champion (Francja) Już sama lokalizacja robi ogromne wrażenie, ponieważ obiekt umiejscowiony jest na zboczu wzgórza na obrzeżach Épernay. Na odwiedzających czekają luksusowe sypialnie z wyjściem na taras widokowy. Łazienki zaopatrzone są w ekskluzywne komplety kosmetyków marki Hermès. Sama przestrzeń spa jest ogromna, widna, wprost idealna, aby odpoczywać. Można skorzystać z eleganckich basenów, niesamowitej łaźni tureckiej oraz przeróżnych terapii, które przynoszą imponujące rezultaty. A co, gdy się ma już dosyć leniuchowania? Spędzaj czas bardziej aktywnie na zajęciach jogi. Miejsce stało się tak popularne, że nawet gwiazdy, w tym piosenkarka Beyoncé wraz z mężem Jay Z są tam regularnymi gośćmi. Ceny zaczynają się już od 510 euro za noc (ponad 2000 złotych), jednak warto choć raz się tam wybrać! Fairmont The Palm, Dubaj (Zjednoczone Emiraty Arabskie) Mile złotego piasku i krystaliczne widoki na ocean, a w okolicy przepyszne restauracje – to miejsce jest wprost idealne na wypoczynek. Sam ośrodek robi równie oszałamiające wrażenie, przestronne apartamenty z widokiem na Zatokę Perską zapierają dech. W nadmorskim kurorcie spa cieszy się dość dużym zainteresowaniem, nic w tym dziwnego - to miejsce jest ucieczką od miasta. Goście mają do wyboru ogromną ilość ofert, z których mogą wybierać zabiegi według własnych preferencji – relaksacyjne, a także lecznicze. Koszt za jedną noc to 116 funtów (co w przeliczeniu wynosi prawie 600 złotych) Miejsce, jest często odwiedzane przez artystów, jak aktorkę Millie Mackintosh wraz z mężem Hugo Taylorem. Lucknam Park, Colerne (Wielka Brytania) Hotel na wsi oferuje przyjemne warunki dla tych co choć na kilka dni chcą się wybrać poza miasto. Umiejscowiony jest w parku pomiędzy 200–letnimi lipami i bukami, które sprawiają, że jest tam jeszcze bardziej magicznie. To rozległy kompleks, a do dyspozycji gości jest basen do hydroterapii oraz mnóstwo zabiegów na ciało, dzięki którym można się zregenerować. Ośrodek spa ma bogatą ofertę terapii na twarz, zarówno głęboko oczyszczających, jak i odmładzających. A w przerwie między zabiegami można znaleźć chwilę spokoju na wypicie klasycznej, angielskiej herbaty. Koszt pobytu w resorcie to 295 funtów za jedną noc (czyli około 1400 złotych). Es Saadi Gardens & Resort, Marrakesz (Maroko) Ośrodek położony jest pośród wspaniałych ogrodów, a najbliższa okolica to klimatyczne miejsce, gdzie nie brakuje basenów w stylu laguny, imponującej architektury i modnych dodatków. Rozległe spa przez wielu uważane za oazę spokoju i dobrego samopoczucia – wszystko za sprawą marokańskiego klimatu i utalentowanych terapeutów. Można tam znaleźć szeroką gamę zabiegów na całe ciało, jednak ogromną popularnością cieszą się te na włosy. Nawet podczas krótkiego pobytu nabiorą blasku i będą w świetnej kondycji. Samo miejsce stało się ogromnie popularne wśród gwiazd, odwiedza je między innymi Tom Hiddlestone, Leonardo DiCaprio i Kate Moss. Za jedną noc gość spa musi zapłacić 315 funtów (około 1500 złotych)!
W 2023 roku wszyscy fani zimy ze śniegiem będą zadowoleni! Już od początku grudnia 2022 w Europie, a szczególnie w Alpach, opady śniegu były naprawdę obfite! To jednak nie koniec – w Polsce też czeka nas prawdziwa śnieżna zima. Już od kilku dni w kraju jest biało. A jak wyglądają najpiękniejsze zimowe krajobrazy w Europie? Przygotowaliśmy dla Was zimowe podsumowanie w iście białym wydaniu! Zima 2022: rekordowe opady śniegu w Europie Jeszcze pod konie roku Alpy nawiedziła „śniegowa burza”, a opady śniegu były naprawdę ogromne. W niektórych miejscach, zarówno po stronie Szwajcarii, Włoch, jak i Austrii, powstały zaspy o wysokości od dwóch do nawet czterech metrów. Najbliższe tygodnie mogą również obfitować opady śniegu. W naszej galerii znajdziecie zdjęcia miejsc, które pod białych puchem wyglądają naprawdę spektakularnie.
Wielkie wyróżnienie dla Agaty Tuszyńskiej! Pisarka odznaczona francuskim Orderem Sztuki i Literatury
To był wzruszający moment... We wtorek piątego grudnia 2022 roku Agata Tuszyńska odebrała z rąk Frédérica Billeta, Ambasadora Francji w Polsce, wyjątkowe wyróżnienie. Została odznaczona Orderem Sztuki i Literatury w randze kawalera. Uroczystość miała miejsce w Warszawie, w rezydencji Ambasadora Francji. Agata Tuszyńska odznaczona przez Ambasadora Francji Jak podkreślił Frédéric Billet, wieczór był swoistym hołdem złożonym literaturze i Frankofonii. W jego trakcie podkreślono dokonania artystyczne Agaty Tuszyńskiej, związane z kultywowaniem szeroko pojętej pamięci. „Zaczęła pani od osobistych wspomnień, by następnie zagłębić się w historię Żydów w Polsce i podzielić się z szeroką publicznością owocami swojej pracy, wydając liczne dzieła przetłumaczone na ponad 10 języków”, przypomniał Ambasador Francji (cytat za dzieje.pl). Z kolei teatrolożka, historyczka i pisarka nie ukrywała swojego wzruszenia. „Składam podziękowanie językowi francuskiemu, francuskiemu malarstwu - pierwszemu, które mnie oczarowało. Wszystko to, co odkryłam potem, zawsze stawiam w relacji z tymi pierwszymi, olśniewającymi doświadczeniami. Składam podziękowania Francji i jej cudom architektury, które nigdy nie przestają mnie zachwycać i zadziwiać. Składam podziękowania Paryżowi - i tu od razu przychodzą mi na myśl słowa piosenki Yvesa Montanda: „W Paryżu 14 lipca w świetle lampionów tańczy się bez wytchnienia / w Paryżu”. Dziękuję Panu Ambasadorowi, dziękuję Francji, dziękuję moim Przyjaciołom”, mówiła Agata Tuszyńska. Ambasador Francji podkreślił, że bohaterka wieczoru zawsze jest gotowa brać udział w inicjatywach związanych z debatami na temat powrotu antysemityzmu w Europie oraz odnowy życia żydowskiego w Polsce. „Posługuje się pani doskonale językiem francuskim i jest pani związana z Francją. Jest pani jedną z wielkich postaci sceny literatury w Polsce. Dzisiejsze odznaczenie stanowi uhonorowanie pani kariery literackiej oraz pani zaangażowania w obronę drogich Francji wartości”, zaznaczył Frédéric Billet. Serdecznie gratulujemy pani Agacie Tuszyńskiej tego prestiżowego wyróżnienia! Czytaj także: Agata Tuszyńska: „Być może poznałam mojego męża po to, żeby go przeprowadzić przez chorobę” <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="754" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FFrance.Pologne%2Fposts%2Fpfbid02UUSEzHXghspbkp7JjAa5CSF5383nYtRFPW46sV2UfSYxxKWtGTyLAiukfyy82uhPl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Podwójne życie François Mitteranda: prezydent, żona i ta druga
Dziś przypada 106. rocznica urodzin francuskiego polityka
On stał na czele potężnego państwa, ona była historykiem sztuki. François Mitterrand i Anne Pingeot byli ze sobą 32 lata. Ich tajemnicę Francja odkryła dopiero po śmierci prezydenta. Na cmentarzu podczas pogrzebu Mitterranda stały obok siebie dwie rodziny: żona i dwóch synów, a obok ona, ta druga, z ich córką. François Mitterrand i Anne Pingeot byli ze sobą 32 lata. Przez te wszystkie lata pisał do niej listy miłosne. Ponad 1200 z nich ujrzało światło dzienne. Anne zdecydowała się je opublikować po 20 latach. François Mitterand: przez lata żył z żoną i kochanką Książka stała się we Francji wielkim wydarzeniem, literackim i obyczajowym. Literackim, bo Mitterrand był wielkim erudytą, pisał pięknym językiem, w kunsztownym stylu. Przede wszystkim jednak są dowodem wielkiej miłości, niegasnącego z biegiem lat uczucia. Niemal w każdym liście znajdziemy miłosne wyznanie, zawsze inne, często niewyrażone wprost, zwłaszcza na początku znajomości, nierzadko podszyte egzystencjalną refleksją. Dziś nikt już nie posługuje się takim językiem. Z pozoru ten związek nie miał prawa się udać. Mitterrand ujrzał Anne pierwszy raz, kiedy rozgrywał partyjkę golfa z jej ojcem. Ona miała 14 lat, a on 41. Już wtedy zwróciła jego uwagę. Ponownie spotkali się kilka lat później, kiedy z rodzinnej Owernii wyruszyła na studia do Paryża. Matka Anne poprosiła pana Mitterranda, wówczas senatora, o opiekę nad córką w wielkim Paryżu. Nikt wtedy nie mógł przewidzieć tej miłości. Ona miała życie przed sobą, on od lat był znanym politykiem. Ona wychowała się w konserwatywnej, burżuazyjnej, katolickiej rodzinie. On od blisko 20 lat był mężem Danielle, z którą w czasie wojny działał we francuskim ruchu oporu. Mieli dwóch dorastających synów Uczucie okazało się jednak silniejsze niż wierność zasadom. W Paryżu Anne studiowała historię sztuki i mieszkała w akademiku dla młodych dziewcząt, Mitterrand urzędował w parlamencie, w Pałacu Luksemburskim. Stamtąd wysyłał listy do „Mademoiselle Pingeot”. Pierwszy w październiku 1962. Zobowiązuje się wtedy znaleźć dla niej dzieła Sokratesa, o których rozmawiali w czasie wieczornego spaceru po plaży w Hossegor, w Akwitanii, gdzie ich rodziny miały wakacyjne domy. Wkrótce wyznaje, że chciałby pisać do niej codziennie, w listach wspomina każdy wspólny spacer i rozmowę. Spotykają się w księgarniach i kawiarniach, chodzą na spacery, wyjeżdżają za miasto, zwiedzają. To Mitterrand nalega na te spotkania, wiele dla niego znaczą, sprawiają mu radość. Docenia nie tylko urodę dziewczyny, ale też jej dojrzałość, zainteresowania, pracowitość. Środy i piątki to ich dni. Wtedy oboje mają czas, ale Anne zdarza się chorować i nie przyjść. Mitterranda martwi nie tylko jej choroba, ale i to, że nie mogą się widzieć. Tęskni i wyznaje, że w każdej codziennej czynności towarzyszy mu myśl o niej, pisze, że zapewne byłaby zdziwiona, jak na niego działa jej naturalny urok. Czytaj też: Wanda Chotomska, jedna z najbardziej znanych autorek literatury dla dzieci, sama nie była najlepszą mamą François Mitterand i Anne Pingeot: historia ich relacji Okazuje się, że różnica wieku, 27 lat, nie jest dla nich przeszkodą. Są sobie bliscy mentalnie, mają podobne poglądy na świat, na sztukę, podobne gusty literackie. Mitterrand jest dla niej przewodnikiem, zdaje relacje z zawodowych obowiązków, ale pisze też o swoich fascynacjach. Czasami zdarzają im się nieporozumienia. Anne się boczy, a Mitterrand próbuje zrozumieć młodą kobietę, która nagle staje się chłodna i zdystansowana. Jest ciekaw jej myśli, uczuć i sądów. „To, co nas łączy, musi być chronione, bronione, szanowane – pisze. – Biorę odpowiedzialność za wszystko, chcę Panią widywać, spotkałem Panią, byłem szczęśliwy i chcę, by to trwało”. Kiedy Anne wyjeżdża na ferie i święta Bożego Narodzenia do rodziny w Owernii, nie widzą się cały miesiąc. Mitterrand niemal codziennie pisze. O tym, co robił, czytał, jakiej muzyki słuchał. Kiedy odpowiedź nie nadchodzi natychmiast, wpada niemal w depresję. 9 stycznia 1964 roku, gdy nie może doczekać się od niej listu, wyznaje: „Jestem głęboko nieszczęśliwy. Kocham Panią. Czekam na nią. Mam nadzieję. Budzi pani we mnie uczucia, których nigdy nie znałem”. Zwierza się, że swoje marzenia, ambicje, zmartwienia nauczył się ukrywać przed światem. „Zamknąłem się na szczęście i na spokój. Z Panią się zmieniam, otwieram, czuję ulgę. Mam tylko jedno marzenie: ofiarować Pani to, co sam od niej dostaję”. Jest też uważnym obserwatorem, dostrzega, że ta relacja jest dla niej źródłem lęku i rozdarcia. „Boli mnie to. Kocham Panią, nie potrafię nie kochać, i nie potrafię odebrać sobie szczęścia kochania i nadziei bycia kochanym. Pani jest moją wyspą, moją ziemią, moim dobrem, moim portem, moim spokojem”. Jak na te wyznania odpowiadała młoda Anne? Nie wiadomo. Można tylko domyślać się z listów Mitterranda. „Nie wiem, jakie są Pani uczucia względem mnie. Zauważyła Pani, że o nie nie pytam. Dwa razy powiedziała Pani: »Pan wie, że pana nie kocham«. Dlaczego mi to Pani powiedziała, nie mogła Pani milczeć? To miała być uczciwość? Żeby mi zaznaczyć, że nasza historia była dla Pani malowniczą przygodą? Że to flirt i nic więcej? Bała się Pani dawać mi nadzieję?” 21 maja 1964 pisze zdesperowany: „Stracić Panią to będzie ruina, samotność, beznadzieja”. To dla niego ciężki czas. Bezpardonowo atakują go w parlamencie. Jest tym zdruzgotany, a Anne się boczy i zamyka na jego wyznania wtedy, gdy potrzebuje jej wsparcia. Ale próbuje ją zrozumieć. „Jestem przyjacielem na zawsze i rozumiem problemy, z jakimi Pani się boryka”. Przekonuje, że jest dla niego kobietą na całe życie, a nie na chwilę, na czas namiętności. Zaklina ją na wszelkie sposoby, by mu zaufała. Kupuje bilety do Amsterdamu i błaga ją o wspólny wyjazd. Anne jedzie i po powrocie nie jest już „Mademoiselle Anne” tylko po prostu Anne. On jest szczęśliwy, ale wtedy coś się psuje. Tak jakby Anne zmieniła front, anulowała amsterdamskie uniesienia obojga. On ma wrażenie, że ona bawi się nim, śmieje się z jego uczucia. To łamie mu serce. Anne milczy. On traci nadzieję. Skarży się: „Myślałem, że już przeszliśmy przez etap gier salonowych”. Chce wiedzieć, co takiego się stało, co zrobił źle. Rozumie, że ona nie kocha tak mocno jak on. On szuka spokoju i pewności, ona funduje mu huśtawkę nastrojów i mówi, że musi się do tego przyzwyczaić. Raz jest szczęśliwy, a raz załamany. A Anne? Anne jest po prostu rozdarta. Kocha, ale jest w tej miłości coś nieczystego, występnego, grzesznego, niezgodnego z jej wiarą i wychowaniem w konserwatywnym środowisku francuskiej prowincji. Wychowanie nie pozwala jej cieszyć się miłością. Przez niemal 10 lat jest szczęśliwa, a jednocześnie nieszczęśliwa. Czasami – zmęczona sytuacją, wyrzutami sumienia – przerywa ten związek, jednak Mitterrand nawet wtedy nie przestaje pisać. W 1971 roku Anne pisze do kochanka list, którego nigdy nie wyśle, ale jego treść ujawnia w książce. Prosi w nim, żeby wymazał ją, zapomniał. „Jeśli wolny związek pozbawia mnie domu, dziecka, spokoju, bezpieczeństwa, godności, musi przynajmniej zostać wolny. Nie, nie mam żadnych zobowiązań wobec Ciebie. Należałam do Ciebie od osiemnastego do dwudziestego ósmego roku życia, to wystarczająco długo, żeby zdać sobie sprawę, że jest to ślepa uliczka”. Z listów Mitterranda można odnieść wrażenie, że wiecznie zabiega o względy Anne i jest niepewny jej uczucia mimo wspólnie spędzonych dni i pełnych namiętności nocy. Ale tak nie jest. Anne Pingeot drukuje tylko parę swoich listów z 1973 roku. Pisze, że ona też kocha, tęskni i cierpi z powodu wymuszanych obowiązkami zawodowymi rozstań, że trudno jej wracać po pracy do pustego mieszkania. Zobacz także: Między nimi była wielka różnica wieku. Mimo to Gołda Tencer i Szymon Szurmiej byli razem 44 lata François Mitterand i Anne Pingeot doczekali się córki Anne zdobywa uznanie jako historyk sztuki. Po latach pracy w Luwrze, w 1973 roku, zostaje głównym konserwatorem w Muzeum d’Orsay. Praca jest dla niej bardzo ważna, ale ma jeszcze jedno pragnienie. Chce mieć dziecko mimo świadomości skandalu, jaki panna z dzieckiem wywoła w jej rodzinnych stronach. Córka przychodzi na świat w grudniu 1974 roku w Awinionie, z dala od ciekawskich. Dadzą jej oryginalne imię: Mazarine (od nazwiska francuskiego kardynała żyjącego w XVII wieku). W akcie urodzenia ojciec jest nieznany. Mitterrand wprawdzie uzna córkę dziesięć lat później, ale nigdy oficjalnie o niej wspomni. To nie znaczy, że jej nie kocha. Jest nią zachwycony. Okazuje się wspaniałym, czułym i troskliwym ojcem. Ich wzajemna miłość jest natychmiastowa. Kiedy Mazarine ma sześć lat, w 1981 roku Mitterrand wygrywa wybory prezydenckie. Dla Anne to najsmutniejszy dzień w życiu. Musi się przeprowadzić do innego, obcego, chronionego mieszkania, którego nigdy nie polubi. Musi pogodzić się z dyskretną ochroną, która towarzyszy jej przy codziennych obowiązkach, bo Anne nie zamierza zrezygnować z pracy, która jest jej pasją. Rano wsiada na rower i jedzie do Muzeum d’Orsay. Żyje w ukryciu, o jej istnieniu wiedzą tylko nieliczni. Mała Mazarine instynktownie czuje, że musi kryć się ze swoim uczuciem do ojca, że nie może na ulicy rzucić mu się w ramiona, przytulić. Jak pisze w swojej książce – dzienniku „Mały, wierny żołnierzyk” – miała ojca od 19.30, kiedy wracał z Pałacu Elizejskiego, do 8.30, kiedy wychodził do pracy. Poza tymi godzinami był obcym człowiekiem. Nigdy nie poszła z nim na zakupy czy spacer. W szkole nie mogła krzyknąć z dumą: „Mój tata jest prezydentem!”. Czuje się samotna i wyobcowana. Po południu zatrzaskują się za nią drzwi wielkiego, ukrytego przed oczyma ciekawskich mieszkania. O 18.30 przychodzi z pracy Anne, robi kolację, potem pojawia się ojciec (pokornie zjada nawet przeterminowane jogurty, bo pochodząca z Owernii Anne nie lubi niczego marnować) i wraca życie rodzinne. Kiedy Mazarine dorasta, w liceum znosi w milczeniu kąśliwe uwagi na temat prezydenta Francji. Milczy, chociaż boli ją to bardzo, bo przecież go uwielbia i chciałaby go bronić. François Mitterand z żoną Danielle Mitterrand podczas wizyty u królowej matki, Elżbiety Bowes-Lyon François Mitterand i Danielle: czy żona wiedziała o "tej drugiej"? Dziś zastanawiamy się, jak to możliwe, że ten związek trwał w ukryciu przez tyle lat. Wiedzieli o nim przyjaciele, rodzina, najbliżsi współpracownicy. Przecież w trójkę spędzali wakacje na wsi, wyjeżdżali za granicę. Nikt ich nie zdradził. Powszechnie wiedziano, że Mitterrand lubi kobiety, że jest wrażliwy na ich urodę, że się im podoba, bo je szanuje i ceni. Czy był specjalnie chroniony, czy media dostały zakaz publikacji na ten temat? Tak czy inaczej, system zadziałał. Kim jest „ta druga”, Francuzi nie wiedzieli do samego końca. Gdzie w tym wszystkim jest Danielle, jego żona? O rozwodzie nigdy nie było mowy. Nawet we Francji w tamtych czasach wiadomość o kochance czy rozwodzie miałaby wpływ na decyzje wyborców. A Mitterrand jest ambitnym politykiem, nie zamierza rezygnować z kariery. Danielle oczywiście wie o drugiej rodzinie męża. Już na początku lat 60. zaproponował jej wolny związek. Każde z nich ma swoje prywatne życie i równe prawo do niezależności. Danielle angażuje się w politykę, jest znacznie bardziej na lewo niż mąż. Walczy o sprawiedliwy podział bogactwa na świecie, wspiera Kurdów, Tybetańczyków. Oczywiście poznaje Mazarine, zostają sobie przedstawione jeszcze za życia Mitterranda. Danielle jest dla dziewczyny uprzejma, nawiązują nawet przyjacielskie stosunki. Czytaj też: Rozstali się przez zazdrość. Historia miłości Andrzeja Kopiczyńskiego i Marii Chwalibóg Księżna Diana, François Mitterand z żoną Danielle Mitterrand i książę Karol François Mitterand: kiedy romans wyszedł na jaw Francuzi pierwszy raz zobaczą Mazarine z ojcem na zdjęciu w tygodniku „Paris Match”. Mazarine jest wtedy dorosła, a Mitterrand śmiertelnie chory i nie jest już prezydentem. Na oficjalnym pogrzebie prezydenta będą płakać wszystkie trzy: Danielle, Anne i Mazarine. Staną nad grobem razem z synami François. Anne z twarzą ukrytą za woalką, o pół kroku z tyłu. Francuzi oniemieją. Ale zrozumieją. Po śmierci ojca Mazarine zachowuje się, jakby nic się nie stało, musi jednak nauczyć się żyć w świetle fleszy. Paparazzi nie dają jej spokoju. Anne nic nie zmienia w swoim życiu, pracuje, jest dyskretna jak zawsze, niczego nie komentuje. Pozostaje w cieniu, tak jak przez poprzednie 32 lata. Mazarine nazywa matkę „monomaniaczką”. Miała jednego mężczyznę, bo nie było nikogo ani przed Mitterrandem, ani po nim, przez całe życie miała jeden zawód i jedno dziecko. Ale córka nie uważa, by matka była ofiarą, po prostu wybrała życie w cieniu i nie czuła się z tym nieszczęśliwa. Danielle Mitterrand z synami oraz Anne Pingeot z córką na pogrzebie François Mitteranda Kim jest Mazarine Pingeot, córka François Mitteranda? Mazarine wybiera inaczej. Mówi, że jej życie jest bujne, ponieważ ma wiele zawodów. Po ojcu odziedziczyła talent do pisania, nie do polityki. Jest wykładowcą filozofii, pisze powieści i scenariusze. No i nie wierzy w miłość na całe życie. Przez pięć lat była związana z kolegą ze studiów, potem wyszła za mąż za innego, urodziła troje dzieci, po 13 latach się rozwiodła. Uważa, że w życiu trzeba się rozwijać, spróbować wielu rzeczy i nigdy nie rezygnować z miłości. Anne Pingeot żyje dyskretnie, jak zawsze, jeszcze niedawno wykładała w École du Louvre. Ostatni wykład miał tytuł „Kochajcie, a będziecie szczęśliwi”. Wydawcy listów zapowiedziała, że nie będzie brać udziału w promocji książki. Listy bronią się same. W jednym z ostatnich Mitterrand pisze do Anne: „Byłaś moją szansą na życie. Jakże nie kochać Cię coraz bardziej?”. *** TEKST: Dorota Szuszkiewicz
Ludwik XIV: „Śmierdział jak dziki zwierz”, kąpał się trzy razy w życiu. Mimo to uchodził za czyścioszka
Podczas audiencji u króla konieczne było otwieranie okien
Choć dzisiaj mało kto wyobraża sobie dzień bez prysznica, to w siedemnastowiecznej Francji standardy higieny były zgoła inne... Panował wówczas pogląd, że nadmierna pielęgnacja szkodzi zdrowiu. Wyjątkiem od tej reguły nie był Ludwik XIV. Król Słońce, który zmarł w wieku 77 lat, w ciągu całego swojego życia kąpał się... zaledwie trzy razy. Z powodu wątpliwej higieny zgniło mu również uzębienie. Jednak mimo, że okropnie śmierdział, to uważano go za czyścioszka. Jak to możliwe? Higiena w XVII-wiecznej Francji: szkodliwa kąpiel Za czasów Ludwika XIV panowało przekonanie o szkodliwości kąpieli, szczególnie gorących. Jeden z ówczesnych znanych francuskich lekarzy, Théophraste Renaudot, zapewniał: „kąpiel, jeśli nie jest środkiem medycznym wskazanym w razie palącej konieczności, jest nie tylko zbyteczna, ale bardzo szkodliwa dla ludzi”. W jaki sposób miała szkodzić? „Kąpiel niszczy ciało i napełniając je, czyni je podatnym na parcie złych aspektów powietrza (…). Ciała bardziej rozluźnione są bardziej chorowite i krótkowieczne niż zwarte”, tłumaczono. Renaudot oraz inni medycy zapewniali również, że „kąpiel wypełnia głowę waporami. Jest wrogiem nerwów i wiązadeł, które rozluźnia w takim stopniu, że ten, kto nigdy nie cierpiał na lumbago, pozna je po kąpieli”. Skoro zażywanie kąpieli było tak groźne dla zdrowia i ryzykowne, zamiast tego stawiano na inny sposób „dbania o higienę”. „Modna stała się „sucha toaleta”, polegająca na zmienianiu kolejnych przepoconych koszul, bielizny i pościeli, których śnieżna biel symbolizowała czystość. Nawet najzamożniejsi arystokraci mogli cuchnąć jak najzwyklejsi chłopi (choć ci ostatni mogli być nawet czystsi, jeśli ich praca wymagała kontaktu z wodą)”, możemy przeczytać w książce Agnieszki Krzemińskiej „Dawniej ludzie żyli w brudzie. Kiedy i dlaczego zaczęliśmy o siebie dbać?”. Czytaj też: Psy na królewskich dworach. Nieznane oblicze władców i ich czworonożnych pupili Ludwik XIV, król Francji, reprodukcja Ludwik XIV – jak wyglądała higiena Króla Słońce? Podobne przekonanie co do higieny wykazywał sam Ludwik XIV. Król Słońce przeżył 77 lat i, jak sam twierdził, przez niemal osiem dekad tylko trzy razy zażył kąpieli. Mimo to, z jego rozkazu w Wersalu stworzono spory apartament kąpielowy z ogromną marmurową wanną. Pomieszczenie było jednak tylko nawiązaniem do rzymskich wzorców, a sam monarcha wcale nie zamierzał z niego korzystać. Po kilku latach zresztą przebudowano luksusową łazienkę na lokum dla nieślubnego syna Ludwika XIV, hrabiego Tuluzy. Piękną wannę zaś poddano niezbędnym przeróbkom i uczyniono z niej ogrodowy basen... służący jedynie do podziwiania. Dzięki zapiskom lekarzy Króla Słońce oraz relacjom z epoki, w której przyszło mu żyć, dowiadujemy się więcej o tym, jak wyglądała poranna toaleta monarchy. Ludwik XIV obmywał jedynie twarz oraz ręce w spirytusie winnym. Zmieniał także koszulę nocną na dzienną. W swojej książce Agnieszka Krzemińska podkreśla, że władca „uwielbiał wysiłek fizyczny i seks”. Taka aktywność zmuszała go więc do zakładania nowej koszuli nawet kilka razy dziennie, ze względu na bardzo ostry zapach potu. Co ciekawe, takie przebieranki według ówczesnych standardów sprawiały, że króla uważano za... prawdziwego czyściocha. Tak naprawdę Ludwik XIV okropnie śmierdział, podobnie zresztą, jak i cały jego dwór. By nieco zamaskować przykry zapach monarchę oraz jego stroje spryskiwano perfumami. Nie przynosiło to jednak oczekiwanych rezultatów. Podczas audiencji u Króla Słońce otwierano nawet okna, ale i to nie przynosiło efektów i w pobliżu monarchy trudno było wytrzymać. Gdy rosyjski ambasador widział się z Ludwikiem XIV, napisał w liście do cara, że francuski władca... „śmierdzi jak dziki zwierz”. Metresa króla, madame de Montespan ponoć w jednej z kłótni w twarz wygarnęła mu, że może i ma sporo wad, ale „przynajmniej mniej od niego cuchnie”. Brak higieny i awersja do mycia się mogły być także główną przyczyną powstania ropnia w okolicy odbytu monarchy, który z kolei spowodował utworzenie się przetoki. W tragicznym stanie była również szczęka Króla Słońce. Brak szczotkowania i zamiłowanie do słodyczy sprawiły, że jego jama ustna dosłownie zaczęła gnić. Towarzyszącego temu zjawisku zapachu nie trzeba chyba opisywać... Zobacz także: Córka Bolesława Chrobrego na niemieckim pomniku. Tajemnica „śmiejącej się Polki” Ludwik XIV, król Francji, reprodukcja Źródło: wielkahistoria.pl
Anja Rubik została ambasadorką francuskiej marki Boucheron
“Jestem niezwykle podekscytowana mogąc ogłosić, że dołączyłam do rodziny la Maison Boucheron jako ambasadorka marki”
Anja Rubik to niezwykła modelka i aktywistka, która podbiła wybiegi na całym świecie. Ostatnio mogliśmy oglądać ją w przepięknej kampanii zrealizowanej dla Zary, gdzie na zdjęciach oddała niezwykły ciepły klimat i minimalistyczną estetykę, którą marka przybrała do promocji swojej letniej kolekcji. Teraz Anja obwieściła swoim fanom za pośrednictwem Instagrama, że została ambasadorką marki, którą od wielu lat uwielbiała i bardzo chętnie nakładała jej biżuterię na czerwony dywan, czyli Bucheron. Jak prezentuje się najnowsza kampania “Icons”? Dlaczego marka zdecydowała się na współpracę właśnie z Anją? Jakie są efeky współpracy? PRZECZYTAJ O: Anja Rubik w najnowszej kampanii Zary The Power of Linen Anja Rubik nową ambasadorką francuskiej marki Bucheron Dla marki Bucheron najnowsza kampania “Icons”, która niedawno się ukazała to niezwykła okazja rozszerzenia swojej działalności i pokazania nowego oblicza. Zdjęcia skupiają się wokół dziedzictwa założyciela Frédérica Boucherona, który jako pierwszy wielki jubiler otworzył swój butik na Placu Vendôme w Paryżu, a w swoich produktach zawsze starał się pokazać kreatywnego i wizjonerskiego ducha. Od naszyjnika ze znakiem zapytania, przez wieczne kwiaty, po kolekcję inspirowaną zwierzętami - wszystkie te kreacje odzwierciedlają niezwykłego ducha twórcy. Nic więc dziwnego, że Anja Rubik została wybrana na ambasadorkę tej marki, ponieważ jej postać jest świetnym przykładem ucieleśnienia wszystkich ważnych dla marki cech - niezwykłej siły, odwagi, ale także kreatywności i delikatności. Zdjęcia wykonane do kampanii przedstawiają modelkę w towarzystwie męskiego ambasadora - Ludwiga Wilsdorfa, zostały wykonane na historycznym placu, na którym francuski jubiler otworzył swój pierwszy butik. Dyrektor generalna Helen Polit-Duxen o wyborze na ambasadorkę Anji mówi następująco: Anja Rubik była idealną kobietą do prowadzenia kampanii, ponieważ jest uosobieniem znacznie odważniejszej i zdecydowanej kobiecości, zwłaszcza biorąc pod uwagę jej wsparcie dla spraw środowiskowych i propagowanie edukacji seksualnej w swoim rodzinnym kraju. Dla marki szczególną inspiracją było zdjęcie supermodelki w smokingu bez koszuli i w jednym z naszyjników Boucheron ze znakiem zapytania, które pochodzi z Cannes w 2019 roku. Właśnie fakt, że Anja od lat pokazywała się w biżuterii marki był bardzo istotny, ponieważ pokazuje on silną więź i autentyczność tej współpracy. Modelka na swoim Instagramie z ogromną radością obwieściła zostanie ambasadorką francuskiej firmy jubilerskiej: Jestem niezwykle podekscytowana mogąc ogłosić, że dołączyłam do rodziny la Maison Boucheron jako ambasadorka marki Kampanię “Icons” dla marki zrealizował brytyjski fotograf David Sims, który stworzył przepiękne filmy i zdjęcia z udziałem Anji Rubik i Ludwiga Wilsdorfa, które można zobaczyć na platformie Boucheron oraz już niedługo na billbordach i w gazetach. Za stylizacje był odpowiedzialny świetny paryski stylista Emmanuele Alt. Modelka wyszła fantastycznie na zdjęciach i w klipach, emanuje niezwykłą elegancją i delikatnością, która jest pełna siły i odwagi. Marka poinformowała także, że kolejna sesja będzie tym razem realizowana w Chinach z udziałem azjatyckich ambasadorów - Zhou Dongyu i Lu Han. Jak oceniacie najnowszą współpracę Anji?
Katarzyna Medycejska chciała śmierci własnej córki. Mroczne oblicze królowej Francji
Jest uważana za najgorszą matkę wśród królowych
Katarzyna Medycejska pochodziła z uznanego włoskiego rodu Medyceuszy. Jej mężem został francuski następca tronu, późniejszy król Henryk II z dynastii Walezjuszów. Choć władczyni urodziło dziesięcioro dzieci, w tym trzech monarchów (m.in. Henryka Walezego, który został władcą Polski w wyniku pierwszej wolnej elekcji), to dziś najprawdopodobniej zostałaby okrzyknięta najgorszą matką świata. Była uparta, mściwa i zawsze chciała postawić na swoim. Jednej ze swoich córek życzyła nawet śmierci! Katarzyna Medycejska pochodziła z papieskiego rodu. Wcześnie została sierotą Przyszła na świat 13 kwietnia 1519 roku we Florencji jako Caterina Maria Romola di Lorenzo de’ Medici, córka Lorenza II Medyceusza i Madeleine de la Tour. Ród, z którego się wywodziła, był znamienity: pochodzili z niego m.in. papieże (dokładniej dwóch stryjów Katarzyny: Leon X i Klemens VII). Niestety, matka przyszłej władczyni Francji zmarła przy porodzie, zaś jej ojciec odszedł trzy tygodnie później na syfilis. Mimo więc szlachetnego pochodzenia, jej życie od momentu narodzin było naznaczone tragedią. Katarzyna Medycejska była również swoistą kartą przetargową dla stryja, będącego głową Watykanu. Wiedział, że dzięki niej może zacieśnić więzi między państwem kościelnym a Francją. Dlatego też już w wieku 14 lat została poślubiona Henrykowi II Walezemu, następcy tronu kraju nad Sekwaną. Co ciekawe, o wiele lepiej dogadywała się z jego ojcem, Franciszkiem I, niż z własnym mężem. Ten miał być wobec niej zgoła obojętny, gdyż w sercu miał inną kobietę – Dianę de Poitiers. Był z nią w związku aż do śmierci, przez co żyli w swoistym trójkącie. Mimo uczucia do damy dworu, nie unikał zbliżeń z żoną. W końcu chodziło o linię sukcesji. Ale te nie przynosiły przez jakiś czas pożądanego efektu. Dopiero po jedenastu latach od ślubu, w 1544 roku, na świecie pojawił się pierwszy syn pary, któremu nadali imię Franciszek. Choć zapewne dla Katarzyny nie było to łatwe – przez niemożność zajścia w ciążę stykała się regularnie z podejrzliwością, ostracyzmem i podawaniem w wątpliwość pozycji królowej - ostatecznie urodziła aż dziesięcioro dzieci, z czego siedmioro dożyło wieku dorosłego. Trzech jej synów zasiadło na francuskim tronie. Ale z pewnością nie uchodziła za idealną matkę. Była stronnicza i dla władzy poświęcała rodzinne więzi. Zwłaszcza jedna z relacji – z córką Margot – była niezwykle toksyczna i przemocowa. Czytaj także: Sercem Zygmunta II Augusta zawładnęła czarownica. Mówiono, że jest córką duchownego Katarzyna Medycejska, żona króla Francji Henryka II, XVI wiek, około 1540 roku Katarzyna Medycejska: uczyniła z syna bezwolnego władcę Gdy w 1553 roku na świat przyszła jej córka, księżniczka Margot, nie była zbyt przyjęta. Nie wspominała o niej nawet w listach, które przecież lubiła pisać w dużej liczbie. Gdy siedem lat później zachorował najstarszy syn Katarzyny Medycejskiej, Franciszek II, poświęciła się... knuciu intrygi, jak przejąć władzę po jego śmierci. I to mimo tego, że istniała realna szansa na jego wyzdrowienie! W końcu opracowała plan doskonały. Gdy monarcha zmarł, na tronie osadziła młodego Karola IX i w praktyce sprawowała rządy w jego imieniu. „matczyne oddanie oznaczało zwracanie się we wszystkich (…) oficjalnych dokumentach do niej zamiast do króla (…), a nawet sypianie w nocy w sypialni dziesięcioletniego syna dla zagwarantowania, że nikt nie będzie miał do króla dostępu bez jej uprzedniej wiadomości i aprobaty”, pisze w książce „Królowe rywalki” Nancy Goldstone. Monarcha był na wskroś nieszczęśliwy, miał regularnie ataki frustracji. Tym bardziej, że matka sypiała nawet w jego komnacie (chciała mieć pewność, że nikt nie ma do niego dostępu) i nie ukrywała, że jej faworytem jest inny syn, znany w Polsce jako pierwszy elekcyjny władca, Henryk Walezy. Karol XI był właściwie władcą-marionetką w rękach własnej matki. Ale najbardziej przejmujące jest to, w jaki sposób Katarzyna Medycejska traktowała swoją córkę, księżniczkę Margot. Czytaj także: Dwórka królowej Elżbiety II gorzko o przyszłości Meghan i Harry'ego: „To się skończy płaczem” Katarzyna Medycejska, żona króla Francji Henryka II, XVI wiek, około 1580 roku Katarzyna Medycejska życzyła córce śmierci. Wplątała ją w fatalne małżeństwo XVI-wieczna Francja była państwem targanym niepokojami religijnymi. Spór protestantów i katolików miał realny wpływ na kraj, jego politykę i podejmowane działania. Jak ma się to do relacji Katarzyny Medycejskiej z córką? Otóż władczyni Francji od początku budziła w księżniczce Margot strach. Wystarczyło, że na nią spojrzała. Miała również sprecyzowane plany, dotyczące jej przyszłości: ambitna królowa chciała, by jej latorośl również została monarchinią. Wśród kandydatów, którzy mieli jej to zapewnić, byli m.in. brzydzący się kobietami król Portugalii Sebastian czy starszy od niej o ćwierć wieku król Hiszpanii Filip oraz nieco zdziwaczały arcyksiążę Rudolf. Ale serce Margot biło szybciej tylko na widok księcia Guise. Z nim chciała budować przyszłość. Nikt nie wie, jakiego rodzaju była to zażyłość. Pewne jest jedno: gdy brat Małgorzaty i jej matka dowiedzieli się w 1570 roku o matrymonialnych planach księżniczki, mieli wpaść w szał i wymierzyć jej cielesną karę. Według przekazów, Katarzyna Medycejska nazwała wówczas córkę „nocnym workiem”. Ale to był dopiero początek piekła Margot. Ostatecznie została wydana za mąż za króla Nawarry, Henryka Bourbona, będącego hugenotem. Księżniczka była katoliczką i taki ożenek był dla niej katorgą: była przekonana, że przez niego będzie skazana na wieczyste męki. Gdy płakała u stóp matki i błagała, by ta nie wydawała jej za mąż za tego kandydata, usłyszała, że jeśli nie zgodzi się na ten ślub, „uczyni ją najnędzniejszą damą w królestwie”. Ślub wzięli 18 sierpnia 1572 roku. Już wówczas dwór szykował się na rzeź hugenotów (francuskich ewangelikach reformowanych – kalwinów), która w historii zapisała się jako noc świętego Bartłomieja. Doszło do niej sześć dni po ślubie Margot i Henryka. Mimo że jej przyczyny nie są do końca znane, przyjmuje się, że Katarzyna Medycejska miała niebagatelny wpływ na to, co się stało i wykorzystała ślub córki, by dokonać zbrodni. Dlatego wydarzenie to bywa też nazywane „krwawymi godami” – ofiarami byli m.in. hugenoci, którzy przybyli do Paryża na ceremonię zaślubin. „Tego samego wieczoru Małgorzata odwiedziła siostrę Klaudię w sypialni matki. Jak wspominała: „matka, (…) gdy tylko mnie zobaczyła, kazała mi iść do łóżka. Gdy zbierałam się do wyjścia, siostra chwyciła mnie za rękę i zatrzymała, tonąc jednocześnie we łzach. »Na miłość boską«, wykrzyknęła, »nie ruszaj się z tej komnaty!«”. Katarzyna jednak wygoniła córkę”, czytamy w tekście autorstwa Agnieszki Wolnickiej na łamach Ciekawostek Historycznych. Tę makabryczną noc Margot spędziła w łóżku w nowo poślubionym mężem. Była gotowa na śmierć. Nad ranem do ich komnaty miał wpaść broczący krwią protestant. Inny, ugodzony przez łuczników, padł martwy u jej stóp. Gdyby protestanci dowiedzieli się, że w zorganizowaniu tej makabry brali czynny udział katolicy i był to spisek, wówczas księżniczkę uznano by za szpiega i prawdopodobnie zostałaby stracona. Tak oto matka naraziła swoją latorośl na śmierć. Katarzyna Medycejska po nocy świętego Bartłomieja zaczęła namawiać córkę, by rozstała się z mężem. Margot wiedziała jednak, że wówczas Henryk Bourbon prawdopodobnie zostanie zgładzony. Podjęła dosyć heroiczną, ale i przygnębiającą decyzję: zamiast rozwodu wybrała trwanie u boku męża, a co za tym idzie – niewolę. Zostali bowiem oboje uwięzieni na dworze. Sprzymierzyła się również wówczas z młodszym bratem Franciszkiem, także lekceważonym i zaniedbywanym przez matkę. I jego królowa wkrótce uwięziła. Czytaj także: Oto członkowie rodzin królewskich, którzy pokochali osoby z ludu Nancy Goldstone, Królowe rywalki, Katarzyna Medycejska i królowa Margot, okładka książki Katarzyna Medycejska do śmierci była nieubłagana Ostatecznie brat księżniczki i jej mąż uciekli, oczywiście z pomocą Margot. Ona zaś przez to, że została, naraziła się na gniew matki i ówczesnego króla oraz brata, zbiegłego z Polski Henryka Walezego. Została „zakładniczką wierności zbiegów”. „Odcięto ją od wieści ze świata i nie poinformowano, jak długo może potrwać uwięzienie, czy zakończy się ono uwolnieniem, czy może procesem sądowym, a wreszcie śmiercią. (…) Dzień po dniu tkwiła w osamotnieniu i ciszy (…), pozbawiona nadziei na wybawienie”, zauważa w książce Nancy Goldstone. Mimo wielkich obaw, Franciszek wymógł na matce, by uwolniła Margot. W 1578 roku został jednak ponownie uwięziony – i tym razem mógł jednak liczyć na pomoc siostry, która ponownie naraziła się Katarzynie Medycejskiej. Księżniczka również ostatecznie zbiegła z dworu – i tylko to uratowało ją przed śmiercią. Niestety, nie miała szczęścia. Nie urodziła Henrykowi następcy tronu. W dodatku gdy podjęto próbę otrucia go w marcu 1585 roku, zastanawiał się nad zgładzeniem małżonki. Matka miała wówczas nakazać jej pozostanie na dworze – mimo że groziło to jej zgładzeniem – obawiała się bowiem skandalu. Księżniczka nie mogła już liczyć na pomoc zmarłego rok wcześniej brata Franciszka, wzięła więc w sprawy swoje ręce: zbiegła z dworu, wstąpiła do Ligi Katolickiej, dowodzonej przez jej dawnego ukochanego, księcia Guise i po raz kolejny zadrwiła z matki. Katarzyna Medycejska miała po tej sytuacji powiedzieć: „Bóg zesłał mi tę kreaturę [Małgorzatę] jako karę za grzechy, gdyż co dzień przysparza mi ona nowych nieszczęść. Ona jest moją klątwą na tym świecie”. W lutym 1586 roku Margot poważnie zachorowała. Lekarze byli przekonani, że kobieta umrze – taką chęć otwarcie mieli wyrazić jej matka oraz brat, zasiadający wówczas na tronie Francji. Gdy wyzdrowiała, byli rozczarowani, ponieważ zrodził się poważny problem, jeśli wziąć pod uwagę linię francuskiej sukcesji. Karol IX zmarł, zaś Henryk Walezy był bezdzietny. W tej sytuacji następcą tronu był właśnie Henryk Bourbon. A on także nie miał dziedzica. Katarzyna Medycejska zachęcała go więc, by... uśmiercił Margot, zaś poślubił... jej wnuczkę Krystynę (córkę Klaudii). Sami zresztą zaoferowali czynny udział w przygotowaniu planu zejścia córki/siostry z tego świata. Ostatecznie do tragedii nie doszło. Małgorzata została jednak uwięziona w zamku Usson, uznawanym za „złowieszczy”. Było to miejsce skrajnego odosobnienia, w którym karę odbywali zbrodniarze i zdrajcy. Na nic zdały się listy Margot to Katarzyny. Henryk Bourbon okazał się litościwy i nie przyjął oferty złożonej przez teściową i jej syna. Miał w ten sposób spłacić dług wobec żony, który został zaciągnięty po nocy świętego Bartłomieja, gdy ona poświęciła osobiste szczęście, by go ocalić. Dzięki jego postawie księżniczka przeżyła, ale została przez brata skazana na dożywotnie więzienie. Ale taki stan rzeczy trwał tylko nieco ponad dwa lata. Katarzyna Medycejska zmarła 5 stycznia 1589 roku. Henryk Walezy, na skutek zamachu, odszedł siedem miesięcy później. Dopiero po ich śmierci Margot odetchnęła z ulgą. Z mężem zawarła ugodę: dała mu rozwód w zamian za wysokie odszkodowanie. Odzyskała wolność. Odeszła dopiero 27 marca 1615 roku. Czytaj także: Wielka Brytania: Tak wyglądała relacja księżnej Diany i królowej Elżbiety II Źrodło: Ciekawostkihistoryczne.pl, Historia.org.pl Katarzyna Medycejska, żona króla Francji Henryka II, XVI wiek, portret autorstwa R. Cloueta
„A oni dalej grzeszą, dobry Boże!” – trzecia część kultowej serii powraca 22 lipca!
Cztery piękne córki na wydaniu i jedno marzenie ich poukładanych, konserwatywnych rodziców - żeby dobrze wyszły za mąż. Brzmi znajomo? Tak zaczęła się filmowa seria Grzechów, która zgromadziła na świecie miliony widzów. W pierwszej części o tytule „Za jakie grzechy, dobry Boże” poznajemy państwa Verneuil, fenomenalnie zagranych przez Chiristiana Claviera i Chantal Lauby, którzy mają na wydaniu ostatnią z czterech córek. Pozostałe nie do końca wpisały się w tradycyjny model rodziny Verneuil – zięciowie są bowiem różnych ras i religii (Rachid to muzułmanin pochodzenia algierskiego, David jest Żydem z rodziną w Izraelu, a Chao jest z Chin). Gdy ostatnia córka przyprowadzi na spotkanie rodzinne wesołego Charles’a pochodzącego z Wybrzeża Kości Słoniowej, możemy spodziewać się kłopotów. „A oni dalej grzeszą, dobry Boże!” - kultowa seria powraca W drugiej części francuskiego filmu pt. „I znowu zgrzeszyliśmy, dobry Boże” nie ma mowy o małżeństwach i rozwodach. Gorzej – pary młode z poprzedniej części będą chciały opuścić Francję. Rodzice postanowią zrobić wszystko, żeby rodzina pozostała w komplecie na miejscu, nad Sekwaną. Fani pierwszej odsłony Grzechów dostali w drugiej części wszystko, za co kochają tę serię – niepoprawny politycznie humor, wzruszenia i rozrywkę dla całej rodziny. „A oni dalej grzeszą, dobry Boże!” powiększa rodzinę o teściów z różnych kontynentów. Jeśli Państwo Verneuil myśleli, że czterech nietuzinkowych zięciów to już a dużo, to córki mają dla nich nie lada niespodziankę. Z okazji rubinowych godów, czyli 40. rocznicy małżeństwa, dzieci zorganizują huczne przyjęcie, na które zaproszą całą (dosłownie!) rodzinę, w tym wszystkich teściów. To oznacza kolejne kłopoty dla bohaterów i jeszcze więcej świetnej zabawy dla widzów! Nie od dziś wiadomo, że francuski humor jest bardzo lubiany w Polsce (warto wspomnieć chociażby „Nietykalnych”, „Żandarma z St. Tropez”, czy „Jeszcze dalej niż północ”). Państwa Verneuil z serii Grzechów można z czystym sumieniem nazwać najzabawniejszą francuską rodziną! Sprawdź, w jakich kinach jest grany film „A oni dalej grzeszą, dobry Boże!”. Wszelkie informacje znajdziesz POD TYM LINKIEM. View oEmbed on the source website
7 czarujących wysp w Europie, o których możesz nie wiedzieć!
Jak wygląda życie na wyspie? Prawdopodobnie jest powolne i spokojne, pozbawione trosk i zmartwień. Takie miejsca gwarantują przyjemne poczucie samotności, z dala od szalonego tempa wielkich miast. Woda po horyzont, wiatr we włosach, zdrowe dania z owoców morza... I żadnego tłumu. Urlop idealny! CZYTAJ TEŻ: Podróże: Poznaj inspirujące kierunki na wyjazd z ukochanym lub przyjaciółmi Wakacje na wyspie w Europie Te dość tajemnicze – i mało znane – wyspy w Europie mają coś wyjątkowego do zaoferowania. Nie tylko odosobnienie! I chociaż nie zawsze łatwo się na nie dostać (najczęściej tylko na łodziach), są warte Twojego wysiłku. Możesz liczyć na zupełnie inne doświadczenia, nieporównywalne ze wspomnieniami po standardowych wakacjach nad morzem. Od wulkanicznego krajobrazu Pantellerii, do bajecznych krajobrazów wysp Scilly – w naszej galerii znajdziesz miejsca, które musisz zobaczyć!
7 francuskich romantycznych miasteczek wartych odwiedzenia w 2022 roku
Poznaj Francję poza turystycznym szlakiem
Francja to nie tylko Paryż. Nie bez powodu odwiedza ją rocznie około 80 milionów turystów. W kraju nad Loarą na przyjezdnych czekają imponujące zabytki, przepyszna kuchnia i wyborne wina. W natłoku atrakcji takich jak Disneyland lub wieża Eiffla można przeoczyć mniej popularne miasteczka, w których poczujemy prawdziwy, francuski styl i klimat. Oto siedem najpiękniejszych francuskich miasteczek, które warto zobaczyć. ZOBACZ TEŻ: Wakacje 2022. Skopelos: wyspa, na której kręcono kultowy film Mamma Mia Wakacje 2022 - francuskie miasteczka: Honfleur To małe portowe miasteczko w Normandii, położone u ujściu Sekwany. Jego początki sięgają pierwszej połowy XI wieku, kiedy znajdowała się tu mała osada rybacka. Dzięki korzystnemu położeniu na trasie morskiego szlaku handlowego wiodącego z Rouen do Anglii, niewielka wioska bardzo szybko rozrosła się do ważnego miejsca na szlaku handlowym. Najstarsza zabytkowa część miasta skupia się wokół Starego Portu, gdzie dziś cumują liczne jachty i żaglówki. Wokół nabrzeży ciągną się wysokie, wąskie kamieniczki obłożone łupkowymi płytami. W miasteczku zachowało się także kilka ciekawych budowli. Najważniejsze z nich to gotycki kościół St-Etienne, który jest obecnie siedzibą Muzeum Etnografii i Sztuki Ludowej Normandii. Warto też zobaczyć kamienny dom naczelnika portu oraz XV-wieczny drewniany kościół świętej Katarzyny. Dodatkowo miasteczko słynie z przepysznych owoców, których zdecydowanie warto spróbować odwiedzając to miejsce. Wakacje 2022 - francuskie miasteczka: Mont Saint Michel Mont Saint Michel leży w południowo-zachodniej Normandii i słynnie z pięknego, malowniczego opactwa na wyspie. Na wyspie oprócz Grande Rue - wąskiej uliczki prowadzącej przez wioskę do stóp opactwa znajdują się także sklepiki z pamiątkami, restauracje, kawiarnie, hotele, granitowe mury, podziemne pomieszczenia, schody i wieże oraz ukryte krypty. Można tam także zwiedzić Selles des Hotes, czyli salę przyjęć ważnych gości, Selles des Chevaliers - czteronawową salę rycerską o długości 20 metrów oraz Crypte des gros Piliers, która składa się z 19 filarów i krużganka nad salą rycerską z 220 wykwintnymi kolumnami. Mont Saint Michel to zdecydowanie niezwykle piękne miejsce, które znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. Wakacje 2022 - francuskie miasteczka: Dinan Dinan to najlepiej zachowane średniowieczne miasto w Bretanii. To francuskie miasto jest pełne niespodzianek, ponieważ ma piękny port, domy z muru pruskiego i brukowane uliczki pełne galerii sztuki i sklepów z rękodziełem. Miasteczko jest zbudowane na wzgórzu, wzmocnione przez mury i broniące przez imponujący zamek. Dinan był strategicznym punktem dla ruchu między Normandia, a północnym wybrzeżem Brytanii. Obecnie w tym mieście znajduje się 71 chronionych zabytków takich jak zamek, wieża zegarowa oraz dworzec kolejowy. Ważnym wydarzeniem, które co roku odbywa się w miasteczku jest jarmark średniowieczny, w czasie, którego mieszkańcy i turyści cofają się w czasie, nakładają średniowieczne stroje i bierze udział w turniejach rycerskich. Jest to idealne miejsce do odwiedzenia dla wszystkich miłośników sztuki oraz historii. Wakacje 2022 - francuskie miasteczka: Saint-Paul de Vence Stare Miasto w Saint-Paul de Vence z daleka wygląda jak gniazdo, ponieważ jest zbudowane na niewielkim wzgórzu w kształcie elipsy i otoczone wysokim murem. To średniowieczne miasteczko jest mekką artystów, którzy zaczęli się do niego zjeżdżać od 1920 roku. Tworzyli tam między innymi Pablo Picasso, Dufy, Matisse oraz Marc Chagall. W miasteczku bywały również gwiazdy światowego kina, takie jak Greta Garbo, Sophia Loren i Catherine Deneuve. Artyści nocowali najczęściej w hotelu z restauracją Colombe d’Or, która znajduje się przed murami Starego Miasta. Saint-Paul de Venice nie słynie z niezliczonej ilości atrakcji turystycznych, gdyż samo w sobie jest jedną wielką atrakcją. Warto przespacerować się główną uliczką miasteczka – rue Grande, która prowadzi od wejścia bramą północną do końca miasteczka, gdzie tuż za bramą południową jest cmentarz. Po drodze mija się urocze małe galerie, sklepiki, restauracje i pracownie artystyczne, których w Saint-Paul de Vence nie brakuje. Jedną z najczęściej fotografowanych atrakcji jest fontanna na placu de la Grande Fontaine. Warto odwiedzić to miasteczko i poczuć artystyczny klimat. Wakacje 2022 - francuskie miasteczka: Eguisheim Alzacja to jeden z najpiękniejszych regionów Francji, Eguisheim to jego najczystsza esencja. Jest niewielką miejscowością leżącą na Szlaku Win Alzacji, który jest jednym z najstarszych we Francji i liczy około 170 kilometrów, od Thann na południu regionu do Marlenheim na północy. Cechuje się przepięknymi widokami - wzgórzami obrośniętymi winoroślą, a pośród nich mnóstwo malowniczych i ukwieconych wiosek i miasteczek słynących z produkcji wyśmienitych win. Miasteczko słynie z kolorowych domków, sielankowej atmosfery oraz faktem, że przebywał w niej kiedyś papież Leon IX. CZYTAJ TEŻ: Poznaj najważniejsze trendy podróżnicze na 2022 rok! Wakacje 2022 - francuskie miasteczka: Turenne Urocze Turenne znajduje się w regionie Limousin i możemy znaleźć w nim piękną trzynastowieczną zabudowę oraz dwie wieże strzegące wstępu do wioski. Jednak we Francji nie brakuje starych kamiennych miasteczek, ale to co wyróżnia Turenne to przede wszystkim piękne położenie. Zabudowę miasta oplatają niewielkie wzniesienia oraz piękna roślinność, dzięki czemu wszystkie budynki są pięknie wyeksponowane. Dodatkowo z najwyższego punktu w Turenne roztacza się malowniczy widok na Limousin. Wakacje 2022 - francuskie miasteczka: Lourmain Lourmain znajduje się w Prowansji i leży u stóp masywu Luberon. Znajduje się ona niedaleko Cadenet i Bonnieux. To niezwykłe malownicze miasteczko przyciąga wielu turystów. Ciekawymi elementami są w nim stare miasto, niezwykle piękny renesansowy zamek, stare kamieniczki i kościoły. Miasteczko słynie z tego, że w nim żył i pracował Albert Camus, laureat nagrody Nobla w dziedzinie literatury, którego grób można zobaczyć na lokalnym cmentarzu. Jest to świetne miejsce dla artystów i malarzy, którzy potrzebują odpocząć i złapać wenę w pięknym miejscu. Francja skrywa w sobie niezwykle dużo skarbów i pięknych miejsc, które są świetnym miejscem na odpoczynek i naładowanie baterii. Odwiedzając ten piękny kraj warto zatrzymać się w powyższych miasteczkach i poczuć ich niezwykły klimat. Tekst: Aleksandra Trendak
Muzea, które warto odpowiedzić podczas zagranicznego urlopu!
To miejsca obowiązkowe na mapie każdego podróżnika
Wakacyjne wyjazdy to niebywała okazja, aby poznać kulturę i historię miejsc, w których wypoczywamy. A Co jeśli spędzamy urlop w największych miastach świata? To idealny moment, aby zwiedzić pobliskie muzea, które każdy z nas powinien zobaczyć choć raz w życiu. Przygotowaliśmy listę miejsc, które są znane na całym świecie, a także tych mniej popularnych, które są warte odwiedzenia. ZOBACZ TEŻ: Oto jedne z tańszych miast w Europie, warte odwiedzenia! View Ediplayer on the source website Muzeum Picassa (Paryż) Znajduje się tam ponad 5000 prac oraz dziesiątki tysięcy archiwalnych dzieł. To jedyne takie miejsce na świecie, gdzie można wybrać się w podróż po procesie twórczym artysty – znajdują się tam zarówno prace malowane, rzeźbione, rysowane, a także grawerowane przez Picassa, w tym szkice, opracowania, rysunki, szkicowniki, ryciny, fotografie, ilustrowane książki i dokumenty. Muzeum powstało w 1985 roku w Hotelu Salé - jednym z bardziej znanych, prywatnych hoteli wybudowanych pod koniec XVII wieku! The Metropolitan Museum of Aft (Nowy Jork) To największe muzeum sztuki w Nowym Jorku, najbardziej znane na całym świecie. Kolekcje obejmują ponad 5000 lat historii, a łączna ilość zgromadzonych tu dziel sztuki 36 tysięcy okazów pochodzących z całego świata! Jedną z najsłynniejszych kolekcji jest ekspozycja egipska, na której można zobaczyć zrekonstruowany grobowiec egipskiego dworzanina Perneba uznawanego za najbardziej oszałamiającą wizualnie część tej kolekcji. Muzeum Luwr (Paryż) Najsłynniejsze muzeum na świecie powinien zobaczyć każdy. Co roku odwiedza je masa turystów - w zeszłym roku było ich ponad 10,2 mln! Mieści się ono w dawnym pałacu królewskim Palais du Louvre i można zobaczyć w nim najsłynniejsze dzieła sztuki, między innymi obraz Mona Liza oraz rzeźbę Wenus z Milo. Muzeum Stedelijk (Amsterdam) Zostało otwarte w 1895 roku jako największe holenderskie muzeum poświęcone sztuce współczesnej i współczesnemu wzornictwu. Kolekcja zawiera niezwykłe dzieła sztuki światowej sławy artystów, również tych współczesnych. Galeria Dorii Pamphilj (Rzym) Została założona przez papieża Innocentego X Pamphila w 1644 roku. Obecnie składa się z ponad 400 obrazów pochodzących z czasów od XV do XVIII wieku. Mimo biegu lat dzieła są w idealnym stanie. Spędzając wakacje we Włoszech warto tam wstąpić i zobaczyć jego zasoby na własne oczy! Muzeum Brytyjskie (Londyn) To jedno z najstarszych muzeów historii starożytnej. Ponadto może pochwalić się jedna z największych kolekcji na świecie - znajduje się tam ponad 8 milionów eksponatów! Miejsce ma na celu dokumentowanie dziejów ludzkości od początków, aż do współczesności. W czasie zagranicznego urlopu zdecydowanie warto odwiedzić powyższe muzea, ponieważ ich wystawy są zachwycające! W czasie planowania wycieczki warto sprawdzić godziny otwarcia oraz czasowe wystawy, które akurat w nich się odbywają. Które muzeum najchętniej odwiedzicie?
Oto XVIII-wieczny francuski pałac, który zamieniono w luksusowy hotel
W 2013 roku para z Australii kupiła zrujnowany pałac na południu Francji. Decyzję podjęli po obejrzeniu zaledwie czterech z... 94 pokoi posiadłości. Nie chodziło tu o jednak o miłość od pierwszego wejrzenia. Oglądanie reszty pomieszczeń było zbyt niebezpieczne, gdyż groziło zawaleniem. Małżeństwo Karen i Craig Watersowie nie szczędzili sił i środków, by doprowadzić pałac do stanu używalności. Od początku wierzyli, że ich wysiłki się opłacą i zbudowany w 1741 roku, za panowania Ludwika XV Château de Gudanes w Verdun, odzyska choć część swej dawnej świetności... Zobaczcie jego wnętrza! ZOBACZ TAKŻE: Co za luksus! Nowy dom Kate Upton to prawdziwy pałac! Château de Gudanes zamienia się w luksusowy hotel Karen Walters wiedziała, że ich przedsięwzięcie można określić wyłącznie jako szaleństwo: „Kupno zrujnowanego pałacu zakwalifikowanego jako zabytek w kraju, którego językiem się nie posługujesz nie jest zbyt rozsądne. Ale my nigdy nie byliśmy rozsądni”. Z czasem Karen i Craig Waters określili swoją misję zamienienia ruiny w butikowy hotel jako „zobowiązanie na całe życie”. CZYTAJ TEŻ: Gdzie mieszka norweska rodzina królewska? Ile mają posiadłości? Po ośmiu latach od zakupu pałacu, renowacja Château de Gudanes nadal trwa. Jednak część odrestaurowanych pokoi jest dostępna dla gości w okresie letnim. Można tu także zorganizować imprezy. Na razie jednak zamiast pałacowych luksusów właściciele mają do zaproponowania: „tańce do rana, odwiedziny okolicznych pchlich targów, zwiedzanie prehistorycznych jaskiń i barbecue na tarasie”. Gwarantowany jest również zapierający dech w piesiach widok otaczających zamek Pirenejów. Wszystkie zyski przeznaczane są na dalszą odbudowę pałacu. Życzymy dzielnemu małżeństwu, żeby ich marzenia związane z pięknym Château de Gudanes spełniły się w całości! W naszej galerii znajdziecie zdjęcia pałacu. Prawda, że zachwycające? View oEmbed on the source website