Reżyser koncertów Dody porównał jej dokument z filmem Górniak. „Edyta zrobiła lepszy”. Na reakcję nie trzeba było długo czekać
Konflikt na TikToku między Dodą a reżyserem jej koncertów, Michałem Pańszczykiem, rozpalił emocje fanów. Publiczna krytyka dokumentu Dody i porównania do filmu o Edycie Górniak wywołały prawdziwą burzę. Sprawdź, co się wydarzyło!
W polskim show-biznesie znów zawrzało. Tym razem w centrum medialnej burzy znaleźli się Doda oraz reżyser Michał Pańszczyk, który publicznie porównał dwa głośne dokumenty – o Dodzie i Edycie Górniak. Jego jednoznaczna opinia, wskazująca wyższość produkcji o Górniak, wywołała ostrą reakcję wokalistki i przeniosła konflikt do mediów społecznościowych. Publiczna wymiana zdań szybko rozgrzała fanów obu artystek, a dyskusja o wartości obu dokumentów stała się jednym z najgłośniejszych tematów ostatnich dni. Gorąca wymiana zdań na TikToku – dokument Dody kontra produkcja o Edycie Górniak Bitwa na dokumenty rozgrzała polski show-biznes do czerwoności. W centrum medialnej burzy znalazła się Doda, wokalistka i bohaterka serialu dokumentalnego Amazona, oraz Michał Pańszczyk, reżyser jej koncertów podczas trasy "Aquaria Tour". To właśnie on zdecydował się porównać publicznie dwa najgłośniejsze dokumenty ostatnich miesięcy – o Dodzie oraz o Edycie Górniak. Jego opinia była jednoznaczna i nie pozostawiła złudzeń – dokument Edyty Górniak w jego oczach zwyciężył. Pańszczyk opublikował na TikToku recenzję, w której bez ogródek wyraził swoje zdanie: "Dokument Edyty Górniak. Nigdy nie sądziłem, że powiem coś dobrego na temat Edyty Górniak, ale zobaczyłem ten dokument i uważam, że jest to piękny dokument. Zwłaszcza w zestawieniu z dokumentem Dody, który jest jak dla mnie po prostu zautoryzowaną, wygłaskaną, stuningowaną odpowiedzią na reportaż [Kuby] Wątora. Jest jakimś show-biznesowym zbitkiem, który nic nie mówi o Dodzie. Tymczasem dokument Edyty to jest jakaś piękna podróż po jej wrażliwości. No ciekawa sytuacja." Tak mocne słowa w stronę dokumentu Dody natychmiast wywołały reakcję. View oEmbed on the source website Prywatna wiadomość kontra publiczna krytyka – Doda ujawnia kulisy Doda nie pozostała obojętna wobec krytyki ze strony swojego byłego współpracownika. W odpowiedzi opublikowała na Instagram Stories prywatną wiadomość, którą otrzymała od Michała Pańszczyka. Tam reżyser przyznawał, że widział dokument Dody i uznał go za bardzo dobry. Szczególnie chwalił sekwencje animowane, udźwiękowienie oraz oryginalne sceny, podkreślając, że "trzymanie na balkonie konia" czy pomysłowość twórców zasługują na uznanie. Publikacja tej wiadomości rozpętała falę komentarzy – część internautów uznała, że Doda "podsumowała" krytyka, inni zaś twierdzili, że wokalistka nie potrafi przyjąć nawet odrobiny krytyki. Pod artykułem źródłowym pojawiło się aż 99 komentarzy, co świadczy o skali poruszenia. Reżyser kontratakuje i podtrzymuje opinię – "Edyta zrobiła lepszy dokument, przełknij to" Michał Pańszczyk nie pozostał dłużny i postanowił raz jeszcze publicznie zabrać głos. Na TikToku stwierdził: "Edyta po prostu zrobiła lepszy dokument, a Doda coś nie może tego przeboleć." Dodał również: "Podpisuję się pod tym, że jej dokument, jej film jest super produkcją, jest piękny, ma super pomysłowe sceny. Pod wszystkim się podpisuję, ale wczoraj zobaczyłem DOKUMENT Edyty Górniak i teraz w kategorii DOKUMENT mówię to, co powiedziałem przed chwilą. Edyta zrobiła dokument. Doda, zrobiłaś za**bistej jakości laurkę dla siebie, która jest odpowiedzią dla Wątora." Nie przebierał w słowach, zarzucając Dodzie osobiste odbieranie każdej krytyki: "To jest niesamowite, że Dodzie można tylko mówić miłe rzeczy i ona je zapamiętuje na czasy, w których ją skrytykujesz, żeby potem powiedzieć ci, że jesteś dwulicowy. Niewiarygodne. Lasko. Po prostu świat płynie i rzeczy się dzieją, i to, że zrobiłaś coś dobrego, nie znaczy, że potem, jeżeli wyjdzie coś lepszego, to nikt nie ma prawa powiedzieć, że pojawiło się coś lepszego. Jezus, i to nie jest o Tobie, bo Ty ciągle po prostu wszystko bierzesz personalnie. To nie jest o Tobie, tylko to jest o Twoim filmie, więc wyluzuj i nie bądź taka agresywna, po prostu. Edyta zrobiła lepszy dokument i przełknij to." View oEmbed on the source website Fani i komentatorzy podzieleni – czy dokument Dody przetrwa krytykę? Publiczna wymiana zdań pomiędzy Dodą i Michałem Pańszczykiem rozpaliła fanów obu artystek. W mediach społecznościowych, zwłaszcza na TikToku i Instagramie, rozpętała się gorąca dyskusja na temat wartości obu produkcji. Jedni stają murem za Dodą i jej wizją dokumentu, inni przyznają rację reżyserowi i wskazują na większą autentyczność filmu o Edycie Górniak. Komentarze pod materiałami biją rekordy aktywności, a temat "dokument Dody" stał się jednym z najgorętszych newsów ostatnich dni. Czy Doda "przełknie" krytykę, jak sugeruje jej były reżyser? Na razie jedno jest pewne – medialna burza wokół dokumentu trwa, a opinie są podzielone jak nigdy. Źródło: pudelek.pl
Doda odsłania prywatne archiwa. W dokumencie pokazała pierwszą dziewczynę. "Iza była moją miłością"
Dokument „DODA”, który 20 lutego 2026 zadebiutował na Amazon Prime Video, odsłania prywatne archiwa artystki. W produkcji znalazły się fragmenty pamiętników oraz fotografie, których wcześniej nie publikowano. Widzowie po raz pierwszy zobaczyli zdjęcia Izy – pierwszej dziewczyny Dody, z którą planowała ślub w Holandii.
20 lutego 2026 na Amazon Prime Video zadebiutował dokument „DODA”, który od pierwszych minut wzbudził ogromne emocje. Produkcja pokazuje niepublikowane wcześniej materiały z życia Rabczewskiej, w tym fragmenty jej pamiętników oraz zdjęcia pierwszej dziewczyny. W serialu ujawniono relację z Izą, z którą – jak sama mówiła – planowała ślub w Holandii. Premiera „DODA” 20 lutego 2026 na Amazon Prime Video 20 lutego 2026 swoją premierę na Amazon Prime Video ma dokument „DODA”. Produkcja zapowiadana była jako szczere i bezkompromisowe spojrzenie na życie Rabczewskiej – zarówno zawodowe, jak i prywatne. Widzowie otrzymali dostęp do materiałów, które wcześniej nie były publikowane. W środę poprzedzającą premierę Doda pojawiła się na wydarzeniu promującym serial. Wśród zaproszonych gości znalazło się wiele „interesujących” osobistości. Sama produkcja już od pierwszych zapowiedzi wzbudzała duże emocje, szczególnie ze względu na zapowiadane fragmenty pamiętników artystki. Zobacz też: Doda: „Lud żąda krwi i ukamienowania”. Mocna odpowiedź na zarzuty o bezkarność Doda i Iza – relacja, która miała zakończyć się ślubem w Holandii Jednym z najmocniejszych wątków dokumentu jest relacja Rabczewskiej z kobietą. W serialu odnotowano związek Dody z Izą. Artystka w przeszłości opowiadała o tej relacji w wywiadach i zdradziła, że wraz z ukochaną „planowały ślub w Holandii”. U szczytu kariery deklarowała się nawet jako osoba biseksualna. Z biegiem czasu wycofała się z tego wyznania, jednak potwierdziła, że relacja z Izą była faktem. Wspominając tamten okres, mówiła: „Iza była moją miłością, chodziłyśmy za rękę, całowałyśmy się i pływałyśmy kajakami. Miałam kolczyki w pępku, nosie i w języku. Odpaliłam też wrotki w te wakacje! Jeździłam do Szczecina. Zakochana byłam, to jeździłam do mojej dziewczyny. Studiowała na Wyższej Szkole Akademii Morskiej w Szczecinie. Jeździłam z Warszawy (...)”. View oEmbed on the source website Niepublikowane zdjęcia pierwszej dziewczyny Dody Największe poruszenie wywołał fakt, że Doda pokazała swoją pierwszą dziewczynę w serialu. W dokumencie zaprezentowano niepublikowane wcześniej zdjęcia Rabczewskiej z Izą. Do tej pory wizerunek ukochanej artystki nie był znany opinii publicznej. Produkcja Amazon Prime Video spełniła obietnice składane fanom. Doda zapowiadała, że pokaże materiały, których nikt wcześniej nie widział. Widzowie mogli zobaczyć zarówno archiwalne fotografie, jak i fragmenty pamiętników, w których opisywała swoje burzliwe życie uczuciowe. Czytaj też: TYLKO U NAS: Agnieszka Woźniak-Starak oceniła zaangażowanie Dody w sprawę patoschronisk: "Podpisałam jej petycję"
Nowy dokument tego oscarowego reżysera już dostępny na Netflix. To zjawiskowa opowieść o jednej z najgroźniejszych ryb na świecie
Jeżeli pamiętacie oscarowy dokument „Czego nauczyła mnie ośmiornica” to z pewnością spodoba wam się najnowszy film tego reżysera. W „Zaklinaczce rekinów” ponownie zanurkujemy w podwodny świat, aby zmierzyć się z jego surową naturą i mitem filmu „Szczęki”.
Dokument „Zaklinaczka rekinów” to nie tylko historia fascynującego świata podwodnych drapieżników, ale przede wszystkim portret kobiety, która ryzykuje wszystko, by chronić to, czego większość z nas się boi. Ocean Ramsey, razem ze swoim partnerem Juanem Oliphantem, rzuca wyzwanie uprzedzeniom wobec rekinów i walczy o ich przetrwanie – nawet kosztem własnej reputacji. To film pełen emocji, sprzecznych opinii i zapierających dech w piersiach ujęć. Fabuła dokumentu „Zaklinaczka rekinów” „Zaklinaczka rekinów” to kompleksowa historia nieustraszonej aktywistki, która w walce o ochronę tego owianego złą sławą gatunku, gotowa jest zrobić niemal wszystko. W tym dokumencie reżyser James Reed, starał się oddać głos tym, którzy o tym świecie wiedzą najwięcej, tak więc, zarówno narratorką, jak i główną bohaterką jest tytułowa zaklinaczka – Ocean Ramsey. Przed kamerą oraz w oceanicznych wodach wspiera ją jej wieloletni współpracownik i partner – Juan Oliphant. To właśnie oni i ich osobiste historie stanowią główną oś fabularną filmu. Nie brakuje w nim także wypowiedzi ekspertów, naukowców, marynistów i osób, które miały szansę przeżyć bliższe spotkanie z rekinami. Niespełna 40- letnia Ramsey pochodzi z Hawajów i jak sama wskazuje, od zawsze czuła wyjątkowe połączenie ze światem oceanicznym. Szybko nauczyła się pływać, nurkować, a nawet uprawiać tzw. „free diving”, czyli rodzaj nurkowania na wdechu, bez pomocy butli tlenowej. Ale to jej nie wystarczało. Rekiny nie cieszyły się renomą – uważane były przede wszystkim za zagrożenie dla ludzi w związku z wieloma odnotowanymi atakami. Nie wspominając już o tym, jak silnie oddziaływał na ten mit thriller Spielberga z 1975 roku „Szczęki”. Rekiny były więc brutalnie i masowo wybijane, nie tylko na Hawajach, a w ich obronie przez wiele lat nie zdecydował się stanąć nikt… poza Ramsey. Jej przygoda rozpoczęła się, gdy poznała Oliphanta, który w tym duo pełni rolę operatora kamery i to właśnie jemu zawdzięczamy znaczną część zdjęć w filmie. Do dziś, wspólnymi siłami, próbują zmienić obraz tego gatunku w oczach opinii publicznej oraz realnie wpłynąć na prawo ochrony tych zwierząt. ZOBACZ TEŻ: Polski aktor u boku gwiazd Hollywood w hicie Netflixa. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy Kontrowersje związane z działalnością Ocean Ramsey Działalność Ramsey wzbudzała i niezmiennie wzbudza nie lada kontrowersje, szczególnie w kręgach akademickich i naukowych. Aktywistce zarzuca się przede wszystkim brak eksperckiego wykształcenia, lecz także ingerencję w dziką naturę. Ramsey, nurkując z rekinami, często stara się nawiązać z nimi kontakt fizyczny. Jeden z naukowców wypowiadających się w dokumencie skomentował ten fakt słowami: „Oglądaj, ale nie dotykaj”. Inni natomiast próbują znaleźć w jej metodzie to, co najlepsze – jako jedna z niewielu prowadzi tak bliskie, częste i wnikliwe obserwacje. Na podstawie kompleksowej dokumentacji Oliphanta, wiele środowisk naukowych mogło rozszerzyć swoje dotychczasowe badania i dookreślić specyfikę danych gatunków rekinów. Celem pary jest przede wszystkim zdemitologizowanie obrazu tych zwierząt w oczach opinii publicznej oraz edukacja w tym zakresie. Konto na Instagramie Ocean Ramsey posiada ponad 2 miliony obserwujących, a jej odważna działalność wielokrotnie była na językach światowych mediów. Ale do największych kontrowersji należy ich biznes. Duet prowadzi rekreacyjne zajęcia nurkowania z rekinami dla turystów, co prowokuje do dyskusji na temat czystości ich intencji oraz stawia zarzut o komercjalizację i chęć zysku w związku z ich badaniami. Recenzja filmu dokumentalnego „Zaklinaczka rekinów” „Zaklinaczka rekinów” to dokument, obok którego trudno jest przejść obojętnie. Odwaga i otwartość aktywistów, nie tylko pobudza do refleksji o statusie naszego ekosystemu, lecz także inspiruje do działania. To również kompleksowa historia osób, które ryzykując własnym życiem, przekraczają wszelkie granice w imię większego dobra. Niezwykłe zdjęcia, które znalazły się w filmie, hipnotyzują i skutecznie udowadniają, że wszystko to, co myśleliśmy, że wiemy o rekinach, może być błędne. Mimo dokumentalnego charakteru film trzyma w napięciu, a to dzięki stylowi reżysera, który bezbłędnie łączy fakty z dramatycznymi tonami. „Zaklinaczka rekinów” to warta uwagi produkcja, która zadaje istotne pytania o granice ludzkiej eksploatacji natury oraz granice aktywizmu. Gdzie oglądać „Zaklinaczkę rekinów”? Światowa premiera dokumentu miała miejsce 30 czerwca tego roku. Film dostępny jest na platformie Netflix w ramach subskrypcji. SPRAWDŹ TEŻ: Groza na pokładzie to mało powiedziane. Dziwny dokument Netflixa bije rekordy Tekst: Weronika Zontek
Groza na pokładzie to mało powiedziane. Dziwny dokument Netflixa bije rekordy
Nowy dokument Netflixa "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" opowiada o feralnym rejsie statku Carnival Triumph w 2013 roku, który zamienił się w koszmar dla 4000 pasażerów.
W lutym 2013 roku luksusowy statek wycieczkowy Carnival Triumph wyruszył z Galveston w Teksasie w rejs do Cozumel w Meksyku. Na pokładzie znajdowało się ponad 4000 pasażerów i członków załogi, którzy nie spodziewali się, że ich wymarzone wakacje zamienią się w piekło. Pożar w maszynowni doprowadził do awarii zasilania, co skutkowało brakiem prądu, klimatyzacji i działających toalet. Katastrofa na pełnym morzu – co się wydarzyło na Carnival Triumph? Pożar w maszynowni statku spowodował uszkodzenie głównych kabli zasilających, co doprowadziło do całkowitej utraty zasilania. Pasażerowie zostali uwięzieni na morzu bez prądu, klimatyzacji i działających toalet przez kilka dni. Warunki na pokładzie szybko się pogorszyły – fekalia zaczęły zalewać korytarze, a ludzie musieli spać na pokładzie, ponieważ w kajutach nie dało się wytrzymać. "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" to 45-minutowy dokument, który łączy archiwalne nagrania pasażerów z rekonstrukcjami wydarzeń. Reżyser James Ross przedstawia nie tylko dramatyczne wydarzenia na statku, ale także analizuje społeczne i psychologiczne aspekty katastrofy. Film pokazuje, jak cienka jest granica między komfortem a chaosem oraz jak ludzie zachowują się w sytuacjach ekstremalnych. ZOBACZ TEŻ: Dopiero co miał premierę i już jest hitem na Netfliksie. Polacy nie mogą oderwać się od ekranu Reakcje widzów i popularność dokumentu Dokument szybko zdobył popularność na platformie Netflix, trafiając na szczyty rankingów oglądalności. Widzowie w mediach społecznościowych dzielą się swoimi opiniami – wielu z nich deklaruje, że po obejrzeniu filmu nigdy nie wybierze się w rejs. Inni uważają, że pasażerowie przesadzają z dramatyzowaniem sytuacji. Kolejna część serii "Totalna katastrofa" "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" jest częścią serii dokumentalnej Netflixa "Totalna katastrofa", która analizuje medialne i społeczne upadki. Wcześniejsze odcinki serii dotyczyły m.in. festiwalu Woodstock w 1999 roku i tragedii na festiwalu Astroworld. SPRAWDŹ TEŻ: Fani „Squid Game” przecierają oczy ze zdumienia. Tajemniczy projekt Netflixa ujawniony? View oEmbed on the source website
Nowy dokument Netflixa odsłania tajemnice największej obławy w historii Wielkiej Brytanii. Trzyma w napięciu od pierwszej sekundy
Nowy serial dokumentalny „Atak na Londyn: Polowanie na zamachowców” zadebiutował na Netflixie 1 lipca 2025 r. i błyskawicznie trafił na listy najchętniej oglądanych. Opowiada o tragicznych wydarzeniach z 7 lipca 2005 r. – dniu, który na zawsze odmienił Londyn.
Czteroodcinkowa produkcja Netflixa wraca do jednego z najbardziej wstrząsających ataków terrorystycznych w historii Wielkiej Brytanii. Rankiem 7 lipca 2005 r. w metrze i autobusie w Londynie wybuchły cztery bomby. Zamachowcy-samobójcy zabili 52 osoby, a ponad 700 zostało rannych. Nieudany drugi atak, przeprowadzony dwa tygodnie później, dał początek największej obławie w historii Wielkiej Brytanii, skutkiem czego doszło do śmiertelnego postrzelenia niewinnego człowieka. Serial „Atak na Londyn: Polowanie na zamachowców” opowiada nie tylko o tych dramatycznych chwilach, ale również o śledztwie, które ruszyło natychmiast po wybuchach i ujawniło niepokojące prawdy o bezpieczeństwie narodowym. Autentyczne emocje, realne śledztwo – jak powstał dokument „Atak na Londyn” Produkcja Netflixa została zrealizowana z ogromnym szacunkiem dla ofiar i ich bliskich. Twórcy korzystali z niepublikowanych wcześniej materiałów archiwalnych – nagrań CCTV, zdjęć z miejsca zdarzenia oraz nagrań policyjnych. W dokumencie pojawiają się również bezpośrednie wypowiedzi świadków, rodzin ofiar oraz funkcjonariuszy, którzy prowadzili śledztwo. Całość została zmontowana w sposób, który nie tylko rekonstruuje wydarzenia, ale też ukazuje ich psychologiczny ciężar. Serial wykorzystuje unikalne techniki montażowe, które tworzą silny efekt immersji. Dzięki połączeniu rekonstrukcji z autentycznymi nagraniami widz może niemal na własne oczy zobaczyć dramatyzm tamtego dnia. Produkcja nie unika trudnych pytań: dlaczego system bezpieczeństwa zawiódł? Jak społeczeństwo radziło sobie z szokiem? Czy zamach był do przewidzenia? Dlaczego warto obejrzeć „Polowanie na zamachowców”? Ten dokument to nie tylko relacja z tragedii. To także głęboka analiza społeczna i psychologiczna, która zmusza do refleksji nad tym, jak społeczeństwo funkcjonuje po zamachach i jak zmieniają one bieg historii. Dla widzów, którzy interesują się tematyką true crime, polityką, współczesną historią i dziennikarstwem śledczym – to pozycja obowiązkowa. Zaledwie kilka dni po premierze „Atak na Londyn: Polowanie na zamachowców” znalazł się w czołówce najchętniej oglądanych produkcji na Netflixie w Polsce i Wielkiej Brytanii. Krytycy chwalą dokument za rzetelność, empatię i siłę przekazu. Widzowie doceniają fakt, że serial nie jest tabloidowym przedstawieniem przemocy, ale próbą zrozumienia skomplikowanej rzeczywistości po ataku. Dla wielu to emocjonalne przypomnienie dnia, którego nie da się zapomnieć – zarówno dla tych, którzy go przeżyli, jak i tych, którzy chcą go naprawdę zrozumieć. SPRAWDŹ TEŻ: Jej matka nawet po latach wierzyła, że wróci z gór. Poruszający dokument o polskiej himalaistce na Netflixie. Nie można się oderwać View oEmbed on the source website
Film dokumentalny – 1 z 3 podstawowych rodzajów filmowych
W jaki sposób dokument pokazuje prawdę o świecie?
Rolą filmu dokumentalnego jest pokazanie rzeczywistości z możliwie jak najmniejszą ingerencją reżysera. Historia kina zna mistrzów gatunku, dzięki którym mogliśmy zobaczyć wstrząsające relacje z obszarów dotkniętych kryzysem z powodu wojny, głodu lub zmian klimatycznych. Jednak znamy także przypadki, kiedy film dokumentalny wykorzystywany był w celach propagandowych. Spis treści: Wyróżniki dokumentu jako rodzaju filmowego Pierwsze filmy dokumentalne Podział na gatunki Dokument jako narzędzie polityczne Filmy rozliczające czas wojny Współczesne filmy dokumentalne Wyróżniki dokumentu jako rodzaju filmowego Film dokumentalny to, obok fabuły i filmów animowanych, jeden z trzech podstawowych rodzajów filmowych. Dotyczy postaci i sytuacji rzeczywistych, które są pokazane wprost „z miejsca zdarzenia” lub są relacjonowane przez bezpośrednich świadków wydarzeń. Dokument może bazować na materiałach archiwalnych, takich jaki filmy czy zdjęcia. Forma dokumentu jest spójna i najczęściej jest relacją z rzeczywistości. Reżyser szuka bohaterów i punktów zwrotnych w prawdziwych historiach ludzi. Pierwsze filmy dokumentalne Wyznaczenie konkretnej daty pierwszego filmu dokumentalnego w historii kina jest trudne, ponieważ filmoznawcy nie są zgodni co do definicji gatunku. Niektórzy za pierwsze filmy dokumentalne uznają eksperymenty Thomasa Edisona, który obok wynalezienia fonografu w 1877 roku i opatentowania żarówki w 1879 roku, podejmował także próby rejestrowania obrazu. Inni za początek filmów dokumentalnych uznają nagrania stworzone przez braci Lumière w 1985 roku, które prezentowały możliwości działania kinematografu. Należy jednak mieć na uwadze, że gatunek od samych początków był narażony na manipulacje reżyserskie. Na przykład James Williamson, relacjonując wydarzenia z powstania bokserów w Chinach w filmie „Atak na chińską misję” (1898), skorzystał z pomocy aktorów i statystów. Podział na gatunki Punktem zbieżnym dla wszystkich dokumentów jest bazowanie na prawdziwej historii. Jednak praktyka pokazuje, że w ramach tego rodzaju filmowego jest wiele wewnętrznych różnic, które najłatwiej zauważyć omawiając poszczególne gatunki filmów dokumentalnych. Filmy przyrodnicze – dokumenty ze świata fauny i flory To gatunek filmów dokumentalnych przedstawiających świat roślin, zwierząt i grzybów w ich naturalnym środowisku. Pierwszym filmem przyrodniczym był „Nanuk z Północy” (1922) w reżyserii Roberta Flaherty'ego. Jest to niema, czarno-biała produkcja opowiadająca o życiu Inuitów w kanadyjskiej części Arktyki. View oEmbed on the source website W Polsce kino przyrodnicze były określane jako filmy biologiczne. W latach 30 i 40. XX wieku realizowali je Włodzimierz Puchalski i Karol Marczak, wyznaczając trendy dla późniejszych twórców. Chociaż tytuły w ramach tego gatunku trafiają do dystrybucji kinowej, za ich prezentacje głównie są odpowiedzialne znane na całym świecie kanały telewizyjne, takie jak Animal Planet czy National Geographic Channel. Najlepsze filmy przyrodnicze w historii kina Z nagrodzonych tytułów w ramach gatunku warto wymienić: „Świat milczenia” (1956) – francuski film dokumentalny o badaczu morskich głębin w reżyserii Louisa Malle'a, Jacquesa-Yvesa Cousteau. Obraz został uhonorowany Złotą Palmą w Cannes w 1956 roku i Oscarem w 1957 roku, „Mikrokosmos” (1996) – dokument autorstwa Claude'a Nuridsany'ego i Marie Pérennou o mieszkańcach łąki, których życia nie zauważamy na co dzień. Film zdobył wyróżnienie specjalne Technical Grand Prize w Cannes w 1996 roku, a także 5 Cezarów w 1997 roku, „Marsz pingwinów” (2005) – film w reżyserii Luca Jacqueta opowiada o wędrówce pingwinów cesarskich w poszukiwaniu terenów lęgowych. Nagrania trwały rok i były realizowane w pobliżu francuskiej bazy naukowej na Wybrzeżu Adeli na Antarktydzie. Obraz został nagrodzony Oscarem w 2006 roku. View oEmbed on the source website Ogromną popularność zdobyła także „Błękitna planeta” (2001) – cykl filmów według pomysłu i z narracjami Davida Attenborough. Jest to pierwsza w historii seria przedstawiająca życie w oceanach, w której widowiskowe nagrania połączone są z doskonałą muzyką skomponowaną przez George'a Fentona. Jej twórcy otrzymali dwie nagrody Emmy w 2002 roku za najlepsze kompozycje muzyczne i najlepsze zdjęcia w odcinku „Seas of Life: Ocean World”. W 2017 roku powstała drugą część cyklu – „Błękitna planeta 2”. Filmy kompilacyjny – efekt pracy badawczej To typ dokumentu, w którym reżyser łączy różne materiały archiwalne, takie jak fragmenty kronik filmowych, materiałów telewizyjnych, reklam, filmów dokumentalnych i fabularnych. Za pionierkę filmów kompilacyjnych uznawana jest Esfir Szub (1894-1959), radziecka reżyserka i montażystka znana z dokumentów propagandowych z lat 20., 30. i 40. XX wieku. Jej pierwszy film „Upadek dynastii Romanowów” (1927) został zrealizowany na zlecenie „Sowkina”, centrali koordynującej przemysł filmowy i fotograficzny w ZSRR, z okazji 10. rocznicy rewolucji październikowej. Reżyserka, przygotowując się do filmu, zebrała ponad 900 kilometrów taśmy, co pozwoliło jej zrealizować nie jeden, a trzy filmy na temat rodziny carskiej. View oEmbed on the source website Dokument typu „direct cinema” – przełom w produkcji filmów dokumentalnych To gatunek, który powstał w latach 60. w Ameryce Północnej (USA i Kanada) dzięki możliwościom technologicznym, umożliwiającym zabranie lekkiej przenośnej kamery w teren i rejestrowanie dźwięku na żywo. Podobnie jak rozwijający się we Francji ruch cinéma vérité, kino bezpośrednie podejmowało próbę uchwycenia rzeczywistości „tu i teraz”. Za przełomowy przykład gatunku uchodzi film „Les Raquetteurs” (1958) zrealizowany przez Michela Braulta i Gillesa Groulxa. Jego powstanie zbiegło się z procesem głębokich zmian społecznych i politycznych w Kanadzie, które w po wyborach w 1960 roku zostały określone mianem „spokojnej rewolucji”. Portret – film kompilacyjny wokół jednego bohatera Portrety to filmy dokumentalne przedstawiające życie jednej osoby. Zazwyczaj są one opatrzone komentarzem narratora, często zawierają zdjęcia i nagrania archiwalne. W przygotowaniu materiału do portretów filmowych dużą rolę odgrywają materiały udostępnione przez samego bohatera lub jego rodzinę, w przypadku osób zmarłych. Polskim przykładem jest film „Jan Paweł II. Szukałem was...” (2011) w reżyserii Jarosława Szmidta o papieżu Polaku, opowiadający historię jego życia i duchowego przesłania. Fabularyzowane portrety określane są jako filmy biograficzne. Wywiad, czyli rozmowa filmowa Jako gatunek filmowy wywiad przybiera formę rozmowy, najczęściej między twórcą dokumentu a głównym bohaterem wywiadu lub świadkami zdarzenia. Wywiady mogą dotyczyć szczegółów z życia znanej osoby, na przykład: polityka, aktora, muzyka, pisarza czy reżysera, miejsca lub wydarzenia. Mockument – rozrywkowa forma paradokumentu Jest to termin powstały jako zbitka dwóch angielskich słów: „mock” (czyli „drwić”) i „documentary” (czyli „film dokumentalny”). Film jest w pełni reżyserowany, jednak wykorzystuje styl dokumentu, aby przedstawić swoją wersję historii w fikcyjnej scenerii i z udziałem aktorów. Zazwyczaj ma formę rozrywkową, będąc parodią formy dokumentalnej. Świetnym przykładem są skecze filmowe realizowane przez twórców „Latającego cyrku Monty Pythona” (1969-1974) – Johna Cleese'a, Erica Idle'a, Terry'ego Jonesa, Michaela Palina i Terry'ego Gilliama. View oEmbed on the source website Dokument jako narzędzie polityczne Sztandarowym przykładem filmów dokumentalnych, które służyły celom politycznym, są radzieckie i nazistowskie produkcje z lat 30. XX wieku i z czasów II wojny światowej. W ZSRR w ramach kronik filmowych powstają obrazy gloryfikujące postać Józefa Stalina. Z kolei w III Rzeszy członkowie partii NSDAP dbają o wizerunek Adolfa Hitlera za pomocą m.in. takich filmów jak „Triumf woli” (1934) i „Olimpiada” (1938) w reżyserii Leni Riefenstahl. Artystka finansowana przez partię rządzącą propagowała nie tylko postulaty Hitlera, ale także rozpowszechniała kult „rasy aryjskiej”. View oEmbed on the source website W rozliczeniu zbrodni wojennych reżyserka nie została uznana za winną. Zapewniała, że nie miała pojęcia o obozach zagłady i o okrucieństwach popełnianych przez nazistów. Dożyła ponad 100 lat, do końca życia kręcąc filmy przyrodnicze i etnograficzne. W 2002 roku ukazał się jej ostatni film na temat życia w oceanach. Filmy rozliczające czas wojny Po II wojnie światowej światło dzienne ujrzały nagrania z obozów koncentracyjnych. Twórcy filmów dokumentalnych postawili sobie za punkt honoru przekazać prawdę na temat wydarzeń z czasów wojny. Pierwszą taką produkcją był film Aleksandra Forda pt. „Majdanek – cmentarzysko Europy” (1944). Kolejnym przykładem jest „Noc i mgła” (1955) w reżyserii Alaina Resnaisa, film o obozach koncentracyjnych w Europie. Współczesne filmy dokumentalne We współczesnych produkcjach niebagatelną rolę odegrały filmy w reżyserii Wernera Herzoga. Twórca rozpoczął swoją ekscentryczną karierę filmową od obrazów fabularnych, jednak po 1991 roku skupił się wyłącznie na formach dokumentalnych. Jego najgłośniejsze filmy w ramach tego gatunku to: „Lekcje ciemności” (1992) – dokument stylizowany na film science-fiction, relacjonujący agresję Iraku na Kuwejt w 1990 roku, „Mój ukochany wróg” (1999) – film o trudnej współpracy reżysera z niemieckim aktorem Klausem Kinskim, „Kraina ciszy i ciemności” (1971) – film o Fini Straubinger pomagającej osobom głuchym i niewidomym, ozdobiony poetyckimi sentencjami Fini i samego Wernera Herzoga, „Spotkania na krańcach świata” (2007) – ozdobiony przepięknymi zdjęciami archiwalnymi dokument o życiu na Antarktydzie, pracy naukowców z misji badawczych, robotników i pierwszych zdobywcach. Filmy amatorskie Rozwój technologiczny sprawił, że autorem filmów dokumentalnych może być każdy. Udowodnili to bracia Ridley i Tony Scott, którzy w 2011 roku zebrali amatorskie nagrania wykonane przez ludzi na całym świecie w filmie „Dzień z życia”. View oEmbed on the source website
Grzegorz Braun – najpopularniejsze filmy i biografia reżysera
Wielowątkowe życie polityka i nauczyciela akademickiego
Grzegorz Braun – założyciel partii Konfederacja Korony Polskiej, poseł na sejm IX i X kadencji – to także reżyser i wykładowca akademicki. Wykładał dziennikarstwo na Uniwersytecie Wrocławskim i jest autorem kilkudziesięciu filmów dokumentalnych. Od 2014 r. w związku małżeńskim, obecnie ojciec dwójki dzieci. Spis treści: Skrócony życiorys Grzegorza Brauna Działalność akademicka i polityczna Działalność reżyserska Filmy Grzegorza Brauna – co warto obejrzeć? Skrócony życiorys Grzegorza Brauna Urodził się 11 marca 1967 r. w Toruniu. Jego ojciec to Kazimierz Braun, reżyser teatralny. Matka Zofia, z domu Reklewska, jest pisarką i teatrolożką. Grzegorz Braun ma dwie siostry – Monikę i Justynę. Monika Braun jest aktorką, a do tego prowadzi szkolenia z wystąpień publicznych oraz publikuje artykuły z zakresu sztuk wizualnych. Z kolei Justyna jest doktorem literatury porównawczej i wykładowczynią w Chesterton Academy w Buffalo w stanie Nowy Jork. Od 6 grudnia 2014 r. Grzegorz Braun jest w związku małżeńskim z Aleksandrą Gruziel, o 13 lat młodszą montażystką, która od lat wspierała go przy produkcjach filmowych. Para wzięła ślub w rycie rzymskim – to wyjątkowo uroczysta formuła mszy świętej, wprowadzona w 1570 r. przez papieża Piusa V po soborze trydenckim. Obecnie mają dwójkę dzieci. W 2016 r. urodził się Aleksander Wincenty, a jego chrzest również odbył się w obrządku trydenckim. Działalność akademicka i polityczna W 1990 r. Grzegorz Braun ukończył polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie zrobił doktorat na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego (obrona w 1993 r.). W tym czasie rozpoczął również pracę jako wykładowca dziennikarstwa na uczelni wrocławskiej. Na jego zajęcia można było uczęszczać do 2007 roku. W okresie studenckim brał udział w organizacji Pomarańczowej Alternatywy – antykomunistycznego ruchu happeningowego, który z macierzystego Wrocławia rozprzestrzenił się na inne miasta w Polsce, a także na teren ówczesnej Czechosłowacji i Węgier. Był również współorganizatorem strajków studenckich w latach 1988–1989. Od 1990 do 1994 r. swoje teksty publikował w katolickim kwartalniku „Fronda”. Na listach w wyborach parlamentarnych nazwisko Brauna po raz pierwszy pojawiło się w 2007 r., kiedy ubiegał się o miejsce w senacie jako kandydat Unii Polityki Realnej. W 2015 r. swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich zakończył zajmując ósme miejsce na jedenastu kandydatów. W 2019 r. założył swoją partię Konfederacja Korony Polskiej i w tym samym roku otrzymał mandat poselski. W 2023 r. udało mu się przedłużyć swoją kadencję w sejmie. Działalność reżyserska Pierwsze jego filmy powstają już w latach 90. W większości są to dokumenty związane z literaturą i historią. Z czasem stają się coraz bardziej polityczne. W 2006 r. wychodzi głośny film „Plusy dodatnie, plusy ujemne” na temat współpracy Lecha Wałęsy (pseudonim „Bolek”) ze Służbami Bezpieczeństwa. W latach 2007–2010 Grzegorz Braun jest współtwórcą cyklu telewizyjnego „Errata do historii”. W kolejnych odcinkach na łamach TVP ukazywane są powiązania polskich pisarzy z komunistyczną bezpieką. Filmy Grzegorza Brauna – co warto obejrzeć? Poniżej wybrane filmy dokumentalne w reżyserii Grzegorza Brauna. Są to tytuły, które zdobyły medialny rozgłos i nagrody w przeglądach gatunkowych. Wielka ucieczka cenzora (1999) Dokument porusza tematykę cenzury w czasach PRL. Główny bohaterem jest Tomasz Strzyżewski, który w latach 1975–1976 przez 18 miesięcy pracował w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Następnie przeprowadził się do Szwecji, zabierając ze sobą dokumenty na temat swojej pracy. Niezwłocznie zajął się porządkowaniem materiałów i przygotowywaniem ich do publikacji, czego efektem jest „Czarna księga Cenzury PRL” wydana w Londynie w 1977 roku. W filmie Tomasz Strzyżewski opowiada o swoim życiu i motywach działania, a także o konsekwencjach podejmowanych decyzji. Narratorem jest Piotr Fronczewski. Film w reżyserii Grzegorza Brauna został nagrodzony na Małym Przeglądzie Form Dokumentalnych w Szczecinie w 2000 r. – Nagroda Dyrektora i Programu TVP. View oEmbed on the source website Plusy dodatnie, plusy ujemne (2006) Towarzysz „Bolek” to tajny współpracownik SB z czasów przed zmianą ustrojową w Polsce. Według materiałów zebranych w filmie pod tym pseudonimem skrywa się postać Lecha Wałęsy. W dokumencie wypowiadają się pracownicy Instytutu Pamięci Narodowej i stoczniowcy z czasów strajków gdańskich. Tajna działalność byłego prezydenta i laureata Pokojowej Nagrody Nobla z 1983 r. do dziś jest kwestią sporną wśród historyków. View oEmbed on the source website Defilada zwycięzców (2007) Obraz przedstawia sylwetkę rosyjskiego publicysty i pisarza Wiktora Suworowa. Jest on popularyzatorem teorii o tym, że to ZSRR spowodował wybuch II wojny światowej, a nie hitlerowskie Niemcy. Przytacza argumenty o imperialistycznych planach Związku Radzieckiego, których pierwszą ofiarą była Polska. Film zdobył nagrodę Radia Kielce za „artyzm dźwięku w formie dokumentalnej” w ramach Ogólnopolskiego Niezależnego Przeglądu Form Dokumentalnych „Nurt” w Kielcach w 2008 r. View oEmbed on the source website Oskarżenie (2007) To krótkometrażowy dokument o Mieczysławie Bujaku, żołnierzu Armii Krajowej, a następnie dowódcy w „ludowym” Wojsku Polskim. W latach 1949–1950 był inwigilowany przez Główny Zarząd Informacji. Aresztowano go pod zarzutami obalenia przemocą obecnego ustroju. W kwietniu 1951 r. został skazany na karę śmierci, którą wykonano 30 sierpnia o godz. 20:00 w więzieniu we Wrocławiu. Podczas ekshumacji w 2006 r. przy szczątkach Mieczysława Bujaka została znaleziona butelka z kartką w środku. Było na niej napisane, że został zamordowany za to, że był Polakiem. Film zdobył nagrodę główną Złoty Opornik na Ogólnopolskim Festiwalu Filmowym „Niepokorni Niezłomni Wyklęci” w Ciechanowie w 2008 r. Towarzysz Generał (2009) Bohaterem dokumentu jest Wojciech Jaruzelski – generał armii ludowego Wojska Polskiego, ostatni prezydent PRL i pierwszy prezydent III RP. 13 grudnia 1981 r. wprowadził w Polsce stan wojenny. Film powstał na podstawie książki Lecha Kowalskiego pt. „Generał ze skazą: biografia wojskowa gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego”. Po emisji w TVP1 w 2010 r. był krytykowany przez samego generała, polityków z SLD i dziennikarzy z Gazety Wyborczej. Emisja dokumentu została wstrzymana do 2016 r. W 2011 r. Braun i Kaczmarek wyreżyserowali kolejny film o Jaruzelskim – „Towarzysz generał idzie na wojnę”. View oEmbed on the source website Eugenika – w imię postępu (2010) Filmowy reportaż zgłębia historię eugeniki, czyli idei o doskonaleniu rasy ludzkiej. Kolebką tej myśli są Stany Zjednoczone, w których postulaty o rozmnażaniu się tylko przez jednostki zdrowe i sprawne intelektualnie pojawiają się już w XIX wieku. Idea zostaje przeniesiona na grunt niemiecki i polski w latach międzywojennych. Zagadnienie tłumaczy i omawia Erwin Black, amerykański badacz i autor książki „Wojna przeciw słabym” wydanej w 2003 roku. W dokumencie przybliża sylwetki znanych eugeników, których poglądy zostały przyjęte przez rząd amerykański. Porusza także kwestię powiązań między amerykańską eugeniką a reżimem III Rzeszy. Film Brauna otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Wydawców Katolickich w 2012 r. View oEmbed on the source website
Wstrząsający obraz o polowaniach na delfiny w Japonii. Wyjątkowy pokaz filmu „Reiwa”
Po seansie odbędzie się dyskusja z twórcami. Poznaj szczegóły
Dokument, który otwiera oczy na cierpienie delfinów i makabryczne tradycje, związane z polowaniami na nie, które urządzane są w Japonii. Pokaz „Reiwy” odbędzie się już w poniedziałek 15. stycznia o godzinie 19.00 w Domu Kultury Śródmieście w Warszawie. Po nim zaś zaplanowana jest dyskusja z twórcami filmu. Wejście na wydarzenie jest bezpłatne. Poznaj szczegóły. Czym jest Reiwa? Reiwa (jap. 令和) to nazwa nowej ery, okresu panowania cesarza Japonii Naruhito, obowiązująca od 1 maja 2019 roku. Rząd Japonii poinformował, że oficjalne tłumaczenie nazwy nowej ery Reiwa w języku angielskim to: „Beautiful Harmony”. Tłumacząc na język polski, Reiwa oznacza „Piękną Harmonię”. Ale „Reiwa” to również tytuł filmu dokumentalnego, poruszającego temat polowań na delfiny w Japonii, procederu handlu dzikimi zwierzętami – Wild Life Trade oraz problemu zamykania delfinów w niewoli w wodnych parkach rozrywki, delfinariach, oceanariach i wszelkich miejscach tego typu. Ten dokument to krzyk rozpaczy i próba opamiętania, skierowany do turystów oraz użytkowników delfinariów, delfinoterapii oraz wszystkich form wykorzystywania delfinów. To również forma nacisku na administrację japońską w celu zakończenia corocznych polowań na delfiny w Japonii. Reżyseria, zdjęcia, montaż: Paweł Artyfikiewicz Projekt graficzny: Edwin Radzikowski Materiały użyte w filmie: Kunito Seko, Jakub Banasiak i Warsaw Dolphin Defenders Group Muzyka: Price of Freedom by Daddy's Music via Pixabay Producenci: Katarzyna Kozak and Edwin Radzikowski Po pokazie filmu odbędzie się panel dyskusyjny, w którym udział wezmę: dr Robert Maślak, Jakub Banasiak, Katarzyna Kozak, Edwin Radzikowski. Kim są uczestnicy panelu? * Jakub Banasiak – psycholog zachowań zwierząt, członek Dolphinaria-Free Europe Coalition, uczestnik badań nad zachowaniami dzikich delfinów, ekspert w dziedzinie dobrostanu delfinów trzymanych w niewoli, problematyki whale & dolphin watching i delfinoterapii. * dr Robert Maślak – biolog z Uniwersytetu Wrocławskiego zaangażowany na rzecz humanitarnej ochrony zwierząt. Zabiera głos w istotnych społecznie problemach związanych z warunkami życia gatunków nieudomowionych w niewoli. Współautor projektu dotyczącego zachowania i dobrostanu niedźwiedzi. Wielokrotnie występował publicznie w obronie zwierząt. Podejmował m.in. działania w sprawie zapobieżenia budowie delfinariów w Polsce, a ostatnio krytykuje ataki Rosji na ukraińskie cele na Morzu Czarnym, które przyczyniają się do śmierci dziesiątków tysięcy delfinów. * Katarzyna Kozak – aktywistka prozwierzęca od blisko 7 lat. Paroletnia wolontariuszka Viva Interwencje. Milośniczka kotów i rodzinnego Podlasia. Aktywnie działa na wszelkich poziomach pomocy zwierzętom. * Edwin Radzikowski – aktywista prozwierzęcy od blisko 5 lat. Organizator wielu akcji w przestrzeni publicznej oraz w social mediach. Z wyksztalcenia archeolog, z pasji – artysta grafik, fotograf. * K. Kozak i E. Radzikowski są pomysłodawcami i organizatorami polskiego oddziału Fundacji Kapitana Paula Watsona Bezpłatne bilety na seans dostępne są POD TYM LINKIEM. View oEmbed on the source website
Filmowe dowody na istnienie UFO i ekscytujące spotkania trzeciego stopnia
Przegląd filmów o UFO otwieramy szwedzką produkcją z 2022 roku. Motyw porwania przez kosmitów okazuje się jedynym możliwym wytłumaczeniem na nagłe zaginięcia bohaterów nie tylko tej, ale także wielu wcześniejszych produkcji. W opowieściach świadków powtarza się podobny obrazek oślepiającej wiązki światła, a śladem po obecności obcych są geometryczne kręgi na polach. Zestaw fascynujących relacji i hipotez na ten temat – w filmach fabularnych i dokumentalnych o tym, co wykracza poza racjonalne myślenie. Spis treści: UFO (2022) – film przygodowy o porwaniu przez kosmitów Z prawdziwego archiwum X (2013) – film dokumentalny o UFO Strefa X (2010) – film sci–fi o skutkach badań NASA Crop Circles: Quest for Truth (2002) – dokument o kręgach w zbożu Uprowadzenie (1993) – amerykański dramat sci–fi Pozostałe filmy o UFO, które warto obejrzeć UFO (2022) – film przygodowy o porwaniu przez kosmitów Nastoletnia Denise (Inex Dahl Torhaug) po tajemniczej śmierci ojca zostaje umieszczona w sierocińcu. Chociaż wszyscy twierdzą inaczej, dziewczyna jest pewna, że został porwany przez przybyszy z kosmosu. Są ku temu poszlaki – ojciec Denise od lat zajmował się badaniem tajemniczych obiektów. Co więcej, jego zniknięcie nastąpiło w chwili przełomowego odkrycia. Nastolatka zamierza rozwikłać zagadkę z pomocą lokalnego stowarzyszenia, składającego się z miejscowych seniorów zainteresowanych cywilizacją obcych. Szwedzki film przygodowy w reżyserii Victora Danella powstał na motywach prawdziwych historii, a także wcześniejszych filmów o kontakcie z kosmitami. W 2023 r. produkcja została nominowana do Złotych Żuków (nagroda Szwedzkiego Instytutu Filmowego) za montaż i efekty specjalne. View oEmbed on the source website Z prawdziwego archiwum X (2013) – film dokumentalny o UFO Dokument bierze na warsztat największe teorie spiskowe na temat istnienia życia pozaziemskiego. Są to rozmowy z byłymi agentami wywiadu amerykańskiego i osobami odpowiedzialnymi za komunikację publiczną. Ich wypowiedzi ujawniają tajniki działań rządowych, takich jak szerzenie dezinformacji na temat misji kosmicznych w latach 60. i 70. XX wieku. Film powstał we współpracy z autorem książki „Mirage Men” – Markiem Pilkingtonem. Jest to angielski pisarz, który zajmuje się historiami z pogranicza wiedzy, kultury i wiary. Razem z reżyserem Johnem Lundbergiem podważają większość mainstreamowych przekonań o obiektach kosmicznych, a także zwracają uwagę na pobudki polityczne. View oEmbed on the source website Strefa X (2010) – film sci–fi o skutkach badań NASA Akcja filmu rozgrywa się w niedalekiej przyszłości. W Meksyku rozbija się sonda NASA, badająca obce formy życia. Dochodzi do skażenia połowy kraju. Bogaty ojciec dziewczyny o imieniu Sam (Whitney Able) wynajmuje fotoreportera – Andrew (Scoot McNairy), aby przeprowadził jego córkę przez odizolowaną strefę aż do bezpiecznej granicy z USA. Początkowo para głównych bohaterów podchodzi do siebie z dużą rezerwą i nieufnością. Jednak z każdą chwilą grozy Sam i Andrew coraz bardziej zbliżają się do siebie. Po drodze muszą stawić czoła nie tylko atakom istot pozaziemskich, ale także skłóconych ze sobą ludzkich frakcji. Film w reżyserii Geretha Edwardsa w 2011 r. otrzymał statuetkę na festiwalu Saturny, a rok wcześniej trzy nagrody BIFA (British Independent Film Award). View oEmbed on the source website Zobacz także: TOP 10 filmów o przetrwaniu: survival na ekranie w najlepszym wydaniu Crop Circles: Quest for Truth (2002) – dokument o kręgach w zbożu Autor dokumentu, William Gazecki, stawia szereg pytań o genezę i znaczenie tajemniczych kręgów w zbożu, które powstają w różnych miejscach na całym świecie. Analizuje ich układ, geometrię, prezentuje interpretacje naukowe i relacje świadków. Reżyser stara się jak najszerzej przedstawić różne punkty widzenia. Bada wpływ kręgów na lokalną społeczność, a także podaje przykłady dzieł artystycznych, które powstały z inspiracji tym tajemniczym zjawiskiem. Dla osób zainteresowanych UFO jest to ciekawe studium wiedzy, które poszerza horyzonty. View oEmbed on the source website Uprowadzenie (1993) – amerykański dramat sci–fi Fabuła filmu oparta jest na wydarzeniach z 1975 r. Dotyczą one tajemniczego zniknięcia Travisa Waltona (D. B. Sweeney). Pewnego dnia główny bohater podczas pracy przy wycince lasu widzi wiązkę jasnego światła. Zaintrygowany zjawiskiem podchodzi bliżej i znika bez śladu. To w tym miejscu urywają się wszystkie relacje naocznych świadków. Mieszkańcy niewielkiego miasteczka w Arizonie są podzieleni. Jedni uważają, że Travisa porwali kosmici, inni nie wierzą w historie o obcych. Po pięciu dniach mężczyzna wraca, a jego wspomnienia przebijają obrazy tego, czego doświadczył podczas zaginięcia. Film w reżyserii Roberta Liebermana otrzymał cztery nominacje do Saturnów w 1994 r. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o UFO, które warto obejrzeć O różnych formach pozaziemskich bytów powstało wiele filmów sci–fi, w tym kinowe hity takie jak „Avatar”, „E.T.” czy „Faceci w czerni”. O nich pisaliśmy już w rankingu filmów o kosmitach. Z kolei osoby zainteresowane fabułą rozgrywającą się w przestrzeni międzyplanetarnej odsyłamy do zestawienia najlepszych produkcji o kosmosie. Jako uzupełnienie tej listy proponujemy zestaw filmów dokumentalnych i paranaukowych: Spotkanie z UFO (1975) – historia małżeństwa, które zostało porwane przez obcych. Para pod wpływem hipnozy opowiada o swoich doświadczeniach. Reżyseria: Richard A. Colla, Na niebie, na ziemi (2008) – polski dokument o kręgach w Wylatowie i innych wioskach na Kujawach. Reżyseria: Maciej Cuske, Tajna historia UFO (2012) – dokument National Geographic, który zbiera nagrania świadków, wypowiedzi i zdjęcia o tajemniczych obiektach na Ziemi, Sirius (2013) – film dokumentalny o Stevenie M. Greerze, który walczył o ujawnienie tajnych dokumentów amerykańskich odnośnie spotkań piątego stopnia. Reżyseria: Amardeep Kaleka.
Andrzej Miękus o filmie dokumentalnym „Ile za sztukę?”. To obraz, jakiego jeszcze nie było
„Sztuka stała się nie tylko modna, ale wchodzi do mainstreamu”, mówi
Dlaczego w ostatnich latach inwestowanie w dzieła sztuki stało się tak popularne? Skąd ten fenomen? Czy dowodzi tego, że jako społeczeństwo wkroczyliśmy na kolejny etap rozwoju cywilizacyjnego? Odpowiedzi na te i inne pytania w szczerym wywiadzie z Andrzejem Miękusem, reżyserem pierwszego pełnometrażowego film dokumentalnego o polskim rynku sztuki. Skąd pomysł na taki film? Andrzej Miękus: Ten film wziął się z dwóch rzeczy. Po pierwsze, z mojej natury dokumentalisty. Gdy kilka lat temu, prowadząc różne rozmowy, zorientowałem się, że temat rynku sztuki i historii jego powstania, który dla mnie jest fascynujący, w ogóle nie jest udokumentowany. Nie tylko filmowo, ale w zasadzie nie ma na ten temat żadnych opracowań książkowych czy naukowych. Niewiele jest artykułów prasowych. W zasadzie wszystko, co było, to kilka prac licencjackich. A druga przyczyna? Miłość do sztuki, która również wyraża się w tym, że jestem aktywnym uczestnikiem rynku sztuki. Chodzę na wernisaże, wystawy, uczestniczę w wydarzeniach typu Warsaw Gallery Weekend, więc to mi pozwoliło na poznanie wielu osób zarówno po stronie galerzystów, aukcjonerów, kolekcjonerów, jak również artystów. Wiedziałem, że te znajomości pomogą w przełamaniu nieufności. Artyści nie lubią mówić o pieniądzach, o rynku sztuki. Oni wolą zajmować się po prostu twórczością artystyczną. Podobnie kolekcjonerzy nie lubią opowiadać o swoich strategiach i chwalić się, co kto ma w swojej kolekcji. Pokonanie tej początkowej nieufności było kluczem do realizacji filmu. Czytaj także: Fascynujący projektant mody Martin Margiela, bohaterem wystawy w Paryżu Jakie były kryteria doboru artystów i innych bohaterów? Chciałem mieć osoby z ciekawą historią, reprezentujące różne pokolenia, doświadczenia i różną postawę artystyczną. Do tego chciałem zachować parytet płci. Mamy więc w filmie mistrzów, którzy zaczynali tworzyć w latach 80. i 90., jak Mirosław Bałka, Paweł Kowalewski czy Ryszard Grzyb. Mamy artystów pokolenia średniego, jak Przemek Matecki czy też wreszcie najmłodszych, jak Monika Misztal, Karolina Jabłońska czy Krzysztof Grzybacz. Podobnie było z kolekcjonerami. Mamy Wojtka Fibaka, który, jak mówi, klasyk kolekcjonował długo przed tym, jak było to modne. W gruncie rzeczy Fibak był pierwszą osobą, która zaczęła swoją kolekcję pokazywać publicznie. Mamy kolekcjonerów młodszego pokolenia i mamy wreszcie Wernera Jerkego, który spełnił, jak sam mówi, sen każdego kolekcjonera i wybudował własne muzeum sztuki. Czy ktoś odmówił udziału w filmie? W zasadzie tylko dwie osoby. Wilhelm Sasnal, z którym przeprowadziłem dosyć długą i bardzo miłą rozmowę i bardzo ładnie Wilhelm mi tłumaczył, że po prostu rynek jest mu do niczego niepotrzebny, ma do niego stosunek ambiwalentny i nie chce wypowiadać się na temat rynku sztuki. Wilhelm był jednak niezwykle ważną postacią dla rozwoju rynku. To on, mniej więcej 20 lat temu, pokazał innym polskim artystom, że można całkiem dobrze funkcjonować na rynku sztuki, zajmować się twórczością artystyczną i dobrze z tego żyć. Przy okazji to był doskonały przykład dla kolekcjonerów, że polska sztuka może być nie tylko dobra, ale również być doskonałą inwestycją. Nie mogło więc w filmie zabraknąć Sasnala, choć on sam się nie wypowiada do naszej kamery. Podobnie było z Ewą Juszkiewicz, której sukces rynkowy jest z kolei fenomenem ostatnich dwóch - trzech lat. Od kiedy artystka podpisała umowę z największą galerią na świecie – galerią Gagosian – ceny jej prac po prostu wystrzeliły w kosmos. Ewa nie znalazła czasu, by wystąpić w filmie, musiałem więc znaleźć inny sposób, by pokazać jej sukces. Czytaj także: Wojciech Fibak: kiedy zaczynał nie było go stać na grę w tenisa, ale odbił się od dna. Jak dzisiaj wygląda jego życie? Długo pracowaliście nad filmem? Zaczęliśmy myśleć o filmie trzy lata temu, pierwsze zdjęcia zrobiliśmy równo przed dwoma laty. Na początku w zasadzie chciałem zrobić trochę inny film - historia rynku sztuki i jego powstania miały być kluczowe, ale w tym czasie zaistniały takie zmiany na rynku sztuki i tak niezwykły rozwój i boom na rynku sztuki, że w efekcie historia stała się tylko kontekstem i jest to przede wszystkim film o tym, jak ten rynek sztuki współczesnej wygląda. Ten rozwój to nie tylko rekordy cenowe. Bo te rekordy nie wzięły się znikąd, ale po prostu ogromny wzrost zainteresowania sztuką. No właśnie, skąd się wzięło to zainteresowanie? Myślę, że paradoksalnie bardzo pomogła pandemia i wszystkie lockdowny. Mieliśmy więcej wolnych środków, których nie mogliśmy wydawać na podróże czy restauracje, mielismy też więcej czasu na refleksję. Polacy się wreszcie zorientowali, że mamy znakomitych artystów i świetną sztukę, ale po drugie to w ogóle jest historia o naszym rozwoju cywilizacyjnym... Pokupowaliśmy już sobie te samochody, pobudowaliśmy mieszkania czy domy, wyjechaliśmy w kilka miejsc na świecie, do których należało wyjechać... I pojawiła się przestrzeń, którą chcieliśmy zagospodarować, i sztuka tę przestrzeń doskonale wypełniła. Można powiedzieć, że to taki ostatni element rozwoju cywilizacyjnego społeczeństw, bo właśnie sztuka i kultura jest tym, co gdzieś tam na końcu pozostaje. ILE ZA SZTUKĘ? - pierwszy pełnometrażowy film dokumentalny o polskim rynku sztuki miał swoją premierę 17 maja 2023 podczas 20. jubileuszowej edycji festiwalu Millennium DOCS Against Gravity. Kolejne pokazy odbywają się w warszawskiej Kinotece od 22 maja 2023 roku. Film będzie też dostępny na VOD festiwalu MDAG. „Ile za sztukę?” to film, który przygląda się polskiemu rynkowi sztuki współczesnej, aukcjom, wycenom dzieł i samemu rynkowi. Świat sztuki i mechanizmy jego działania od lat stanowią temat fascynujący i działający na wyobraźnię. Ostatnie lata przyniosły ogromny wzrost zainteresowania kupnem dzieł sztuki w Polsce, co wymusza powolne opadanie kurtyny tajemniczości. Twórcy: Scenariusz i reżyseria: ANDRZEJ MIĘKUS Producent kreatywny: KRZYSZTOF JAKUBOWSKI Zdjęcia: ROBERT LIS, JAKUB KOSSAK, PAWEŁ JARZYNA Montaż: MACIEJ WALENTOWSKI, RADOSŁAW MATULKA Montaż animacyjny: SEBASTIAN MUCHA Muzyka: JACASZEK Oprawa graficzna: BEATA KONARSKA Produkcja: VITELLONI SP Z O.O. © 2023 Koproducent: FILM BOOM PRODUCTIONS View oEmbed on the source website
Filmy o górach – zróżnicowany przegląd najlepszych tytułów
Dla tych, co lubią ekstremalne wrażenia oraz tych, którzy szukają w górach wyciszenia i dystansu
Filmy o górach można podzielić na kilka kategorii. Dużą część stanowią dokumenty lub fabularyzowane biografie. Opowiadają one o najważniejszych światowych wyprawach, najczęściej w Himalaje. Inne to filmy o wspinaczce, które jednak znacznie różnią się od zdobywania ośmiotysięczników. Kolejną kategorią są dramaty, których akcja rozgrywa się w górach. Ich niewzruszona potęga pomaga przepracować wiele trudnych tematów. Poza tym, są także filmy przygodowe, w tym animowane, w których góry podkręcają spektakularność wydarzeń. Spis treści: Siedem lat w Tybecie (1997) – film biograficzny o górach Pomiędzy nami góry (2017) – film katastroficzny o górach 127 godzin (2010) – film o górach na faktach Jurek (2014) – polski film dokumentalny o górach Everest (2015) – film o przetrwaniu w górach The Dawn Wall (2017) – film dokumentalny o wspinaczce Infinite Storm (2022) – film o samotnych wyprawach w góry O Yeti! (2019) – film o górach dla dzieci Pozostałe filmy o górach Siedem lat w Tybecie (1997) – film biograficzny o górach Jest to opowieść o alpiniście (Brad Pitt), który w wieku 32 lat zostawia ciężarną żonę, aby wyruszyć na podbój Nanga Parbat (8126 m n.p.m.) w Himalajach – jednej z najwyższych gór na świecie. Wyprawę utrudnia wybuch II wojny światowej. W toku działań wojennych Heinrich Harrer trafia do brytyjskiego obozu jenieckiego. Jednak udaje mu się z niego wydostać. W końcu dociera do Tybetu, gdzie osobiście poznaje Dalajlamę. Film w poruszający sposób pokazuje drogę, która prowadzi głównego bohatera do przewartościowania podstawowych pojęć, takich jak pasja czy miłość. W czasie pobytu w Himalajach, Heinrich Harrer dostaje dokumenty rozwodowe od żony, a także list od syna. Jest w nim napisane, że chłopiec nie chce utrzymywać kontaktu z ojcem. W 1951 r. alpinista wraca do rodzinnej Austrii. Odnajduje syna i postanawia zbudować z nim zupełnie nową relację. Film „Siedem lat w Tybecie” w reżyserii Jeana–Jacquesa Annauda powstał na motywach książki autobiograficznej Heinricha Harrera. Alpinista opisał w niej swoją podróż do Tybetu. Książka powstała w 1952 r., została opublikowana w latach 90. View oEmbed on the source website Pomiędzy nami góry (2017) – film katastroficzny o górach „Pomiędzy nami góry” to także adaptacja książki. Jednak tym razem pierwowzorem jest powieść – autorstwa amerykańskiego pisarza, Charlesa Martina. Głównymi bohaterami są dziennikarka, Alex Martin (Kate Winslet) i neurochirurg, Ben Bass (Idris Elba). Spotykają się na lotnisku, czekając na samolot do Nowego Jorku. Ich lot zostaje odwołany, więc z pośpiechu decydują się wynająć awionetkę. Krótko po starcie samolot rozbija się. Alex i Ben żyją, jednak zostają całkowicie odcięci od świata. Znajdują się w wysokich, pokrytych lodem i śniegiem górach, daleko od jakiejkolwiek cywilizacji. Film w reżyserii Hany’ego Abu–Assada to melodramat, którego historia osadzona jest w pięknych górskich plenerach. Zdjęcia były kręcone w Londynie i Vancouver (w Kanadzie), gdzie znajdują się trudno dostępne góry o stromych stokach i wysokości sięgającej ponad 1500 m n.p.m. View oEmbed on the source website 127 godzin (2010) – film o górach na faktach To film biograficzny, który opowiada o alpiniście, Aronie Ralstonie (James Franco). Jego akcja rozgrywa się w 2003 r. Mężczyzna podróżuje samotnie po Utah. Spadający nagle głaz blokuje mu możliwość ruchu. Alpinista z dużym doświadczeniem w terenie zostaje uwięziony w szczelinie bez telefonu i kontaktu z ludźmi. Może polegać tylko na sobie. W ciągu dramatycznych 5. dni (127 godzin) walczy o przetrwanie i wraca wspomnieniami do najważniejszych chwil swojego życia. Reżyserem filmu „127 godzin” jest Danny Boyle, znany z oscarowego hitu – „Slumdog. Milioner z ulicy” (2008). Film o górach został równie dobrze oceniony przez krytyków, o czym świadczą liczne nominacje do Oscarów czy nagród BAFTA. Na uwagę zasługuje piosenka z filmu „If I rise” w wykonaniu Dido, za którą film otrzymał nagrodę Critics’ Choice w 2011 r. View oEmbed on the source website Jurek (2014) – polski film dokumentalny o górach Dokument Pawła Wysoczańskiego przybliża postać największego polskiego himalaisty, Jerzego Kukuczki. Pokazuje jego drogę do sławy i wypraw na międzynarodową skalę. Film tworzą nagrania, zdjęcia archiwalne, rozmowy z rodziną i przyjaciółmi. Rysują one szerszy kontekst życia himalaisty. W dużej mierze są to lata 80. w Polsce – trudne i pełne paradoksów, ale także ideałów, które były ważniejsze niż sława i pieniądze. Jerzy Kukuczka urodził się w Katowicach, w 1948 r. Zdobył koronę Himalajów i Karakorum. Zmarł podczas wyprawy na Lhotse w 1989 r. Film „Jurek” nie skupia się jednak na jego tragicznej śmierci – pokazując jego wcześniejsze wyprawy i codzienne życie. Dokument został nagrodzony na Festiwalu Mediów w 2016 r., festiwalu filmowym Moc Gór (Grand Prix w 2015 r.) i Off Cinema (nagroda publiczności). View oEmbed on the source website Everest (2015) – film o przetrwaniu w górach Jest to kolejny w zestawieniu film biograficzny, który tym razem opowiada historię ośmiu himalaistów. Akcja ma miejsce w 1996 r. Pod przewodnictwem Roba Halla (Jason Clarke) najlepsi wspinacze świata wspólnie wyruszają na Mount Everest. Atak na szczyt ma się odbyć w krótkim oknie pogodowym. Niestety, burza śnieżna nadciąga wcześniej niż przewidywały prognozy, a członkowie ekspedycji muszą zmierzyć się z potężnym żywiołem. „Everest” w reżyserii Baltasara Kormakura w widowiskowy sposób i z gwiazdorską obsadą przedstawia prawdziwą historię. Nacisk położony jest na siłę natury, która w jednej sekundzie może zakończyć kruche, ludzkie życie. Film jednak stroni od patetyzmu i emocji, skupiając się na akcji i walce o przetrwanie. W rolach głównych: Jason Clarke (jako Rob Hall), Jake Gyllenhaal (jako Scott Fischer), Josh Brolin (jako Beck Weathers), Emily Watson (jako Helen Wilton), Robin Wright (jako Peach Weathers) i Keira Knightley (jako Jan Hall). View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy akcji – rozrywka na wysokich obrotach The Dawn Wall (2017) – film dokumentalny o wspinaczce To fascynujący dokument o wspinaczce na 900–metrową ścianę skały El Capitan w parku Yosemite w Kalifornii. Pionowego podejścia podejmują się dwaj wspinacze i przyjaciele – Tommy Caldwell i Kevin Jorgeson. Tommy wspina się od dziecka. Ekstremalnym sportem zaraził go ojciec, którego szybko prześcignął w technice i osiągnięciach. Kiedy, podczas wyprawy do Kirgistanu, Tommy traci palec, wszyscy myślą, że to koniec jego kariery. Jednak pasja i chęć realizacji marzeń dostarczają mu nadludzkiej energii, która umożliwia przekraczanie kolejnych granic. Film „The Dawn Wall” w reżyserii Josha Lowella i Petera Mortimera jest zrealizowany z wyjątkową precyzją. Dzięki świetnym możliwościom technologicznym kamera znajduje się tuż obok wspinaczy. Mamy wrażenie, że razem z nimi wchodzimy na ścianę i spadamy podpięci do liny. Tommy i Kevin spędzili na Dawn Wall kilka tygodni. Zatem widzimy nie tylko ich kolejne podejścia, ale także obóz, który umożliwia im przetrwanie na pionowym stoku. View oEmbed on the source website Infinite Storm (2022) – film o samotnych wyprawach w góry „Infinite Storm” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej jest opowieścią o kobiecie. Pam (Naomi Watts) cyklicznie wyrusza na samotne wyprawy w góry, które są dla niej formą psychoterapii. Walka ze słabościami ciała i żywiołem pomaga bohaterce przepracować przeszłość. Podczas wędrówki Pam spotyka mężczyznę (Billy Howle), który, wyczerpany do granic możliwości, nie jest w stanie sam wrócić ze szlaku. Postanawia mu pomóc, ryzykując własnym życiem. Akcja filmu rozgrywa się w Górach Białych w stanie New Hampshire (USA). Jednak zdjęcia były kręcone w Słowenii – w wąwozie Kamniška Bistrica, ośrodku narciarskim Krvavec, a także na płaskowyżu Velika Planina. Kadry uchwycone przez Michała Englerta niewątpliwie zasługują na brawa. Ukazują wszechmiar i potęgę przyrody, którą człowiek może poznać, ale nie może jej zdobyć. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy psychologiczne, wobec których nie przejdziesz obojętnie O Yeti! (2019) – film o górach dla dzieci „O Yeti!” to animowana opowieść o nastolatce o imieniu Yi, która mieszka w zatłoczonym Szanghaju. Dziewczyna codziennie wieczorem gra na skrzypcach i marzy o wielkich przygodach. Pewnego razu na dachu wieżowca spotyka Yeti i postanawia odprowadzić go do domu. Razem z dwójką przyjaciół wyruszają na wyprawę w najwyższe góry świata – Himalaje. Film animowany w reżyserii Jilla Cultona jest piękną opowieścią o podróży, która pomaga odnaleźć siebie. Film został pozytywnie oceniony przez krytyków, zdobywając liczne nominacje na festiwalach filmowych w 2020 i 2021 r. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o górach Poniżej lista filmów fabularnych, animowanych, przygodowych, dramatów, komedii i dokumentów o górach. Kolejność chronologiczna: Spirala (1978) – polski film o górach w reżyserii Krzysztofa Zanussiego, którego akcja rozgrywa się w Tatrach, Krzyk kamienia (1991) – film przygodowy o rywalizacji w zdobywaniu szczytu Cerro Torre w Patagonii, reżyseria: Werner Herzog, K2 (1991) – film o wyprawie na Karakorum w reżyserii Franca Roddama, Na krawędzi (1993) – film sensacyjny z Sylvestrem Stallone o alpinistach i terrorystach w Górach Skalistych, reżyseria: Renny Harlin, Alive, dramat w Andach (1993) – film katastroficzny, którego akcja rozgrywa się w wysokich górach Urugwaju, reżyseria: Frank Marshall, Granice wytrzymałości (2000) – film o akcji ratunkowej na K2, reżyseria: Martin Campbell, Czekając na Joe (2003) – film na faktach, rekonstruujący zdobycie szczytu Siula Grande w Andach (Peru), reżyseria: Kevin Macdonald, Północna ściana (2008) – film o niemieckich alpinistach, którzy podejmują się zdobycia „ściany śmierci” góry Eiger, aby udowodnić wyższość rasy aryjskiej. Reżyseria: Philipp Stölzl, Nanga Parbat (2010) – film o wyprawie braci Messnerów na ośmiotysięcznik, reżyseria: Joseph Vilsmaier, Wspinaczka (2017) – komedia romantyczna o górach w reżyserii Ludovica Bernarda, Mała stopa (2018) – film animowany o Yeti, Free Solo: ekstremalna wycieczka (2018) – dokument o wspinaczce bez zabezpieczeń na ścianę El Capitan, reżyseria: Jimmy Chin, Elizabeth Chai Vasarhelyi, Alpinista (2021) 7,9 – film dokumentalny o samotnym podróżniku i wspinaczu, Marcu–André Leclerc. Reżyseria: Peter Mortimer, Broad Peak (2022) – polski film o biograficzny o Macieju Berbece i jego wyprawie na Broad Peak, reżyseria: Leszek Dawid.
Wstrząsające filmy o Putinie, Rosji i Ukrainie
Może za wcześnie na przyglądanie się sylwetce Wladimira Putina – jednego z największych dyktatorów XXI wieku. Jednak filmów o Putinie powstało już wiele i każdy z nich jest mocnym głosem w debacie o władzy, wojnie i kulcie jednostki. Wiele z nich to dokumenty, które ukazują kulisy władzy rosyjskiego przywódcy lub mówią głosem społeczeństwa. Powstały także filmy fabularne, które nawiązują do wojny, np. w Donbasie, gdzie powstało prorosyjskie państwo marionetkowe w 2014 r. Spis treści: Odbicie (2021) – film o polityce Putina Nawalny - wróg Putina numer 1 (2021) – film o krytyce Putina Obywatel K (2019) – film dokumentalny o wrogach Putina Świadkowie Putina (2018) – film o Putinie i jego imperialistycznych planach Donbas (2018) – czarna komedia o rosyjskiej polityce Putin forever? (2015) – obraz Putina w rosyjskim społeczeństwie Święta wojna Rosjan (2015) – polski dokument o Putinie Pozostałe filmy o Putinie Odbicie (2021) – film o polityce Putina „Odbicie” to jeden z nowszych filmów o tym, co dzieje się w Rosji. Dramat w reżyserii Valentyna Vasyanovycha opowiada o ukraińskim chirurgu, który w 2014 r. walczy z wojskami rosyjskimi w Donbasie. Zostaje wzięty do niewoli, gdzie staje się świadkiem okrutnych scen przemocy i tortur. Zostaje uwolniony w wyniku wymiany jeńców. Wraca do domu, żony i 12–letniej córki. Film ukraińskiego reżysera już w czasie produkcji zdobył nagrodę na MFF Les Arcs (2021). Był też nominowany do Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji. View oEmbed on the source website Nawalny - wróg Putina numer 1 (2021) – film o krytyce Putina Brytyjski dokument Jona Blaira przygląda się historii otrucia rosyjskiego działacza politycznego, Aleksieja Nawalnego, który publicznie krytykował politykę Putina. Nawalny prowadził dwa kanały na YouTube, a także pisał bardzo popularne artykuły na blogu. Szukał dowodów i szczegółowo opisywał korupcję w rosyjskim rządzie. Był propagatorem i organizatorem demonstracji antyrządowych, a jego odważne działania zyskały międzynarodowy rozgłos. Aleksiej Nawalny został otruty w 2020 r. podczas przelotu z Tomska do Moskwy. Trafił do szpitala w Omsku, z którego został przewieziony do Berlina. Kiedy wrócił do zdrowia, na własną rękę rozpoczął śledztwo, w wyniku którego zebrał dowody na to, że otrucie miało charakter polityczny. W 2021 r. Nawalny wrócił do Rosji, gdzie jeszcze na płycie lotniska został aresztowany. W marcu 2022 r. został skazany na dziewięć lat więzienia w kolonii karnej. View oEmbed on the source website Obywatel K (2019) – film dokumentalny o wrogach Putina „Obywatel K” to z kolei dokument Alexa Gibneya, która przedstawia sylwetkę rosyjskiego milionera, Michaiła Chodorkowskiego. W 2003 r. szef koncernu naftowego Jukos został skazany za nieprawidłowości przy prywatyzacji przedsiębiorstw. Wyrok to dziewięć lat więzienia w kolonii karnej. Nieoficjalnie – powodem była krytyka Putina. Od czasu ułaskawienia w 2013 r., Michaił Chodorkowski mieszka w Londynie. Wielogodzinne rozmowy reżysera z byłym rosyjskim biznesmenem pozwoliły przyjrzeć się mechanizmom, które kierują polityką Rosji. Na przykładzie jednego człowieka powstaje obraz współczesnego mocarstwa. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najbardziej poruszające filmy na faktach w historii kina Świadkowie Putina (2018) – film o Putinie i jego imperialistycznych planach Film dokumentalny „Świadkowie Putina” jest podsumowaniem i omówieniem materiałów zebranych przez reżysera w latach 1999-2000. Witalij Manski opowiada o początkach władzy Putina w Rosji. W momencie, kiedy Borys Jelcyn wybrał Putina na swojego następcę, reżyser pracował w rosyjskiej telewizji publicznej w departamencie filmów dokumentalnych. Na podstawie własnych doświadczeń i relacji innych świadków, Manski opowiada o sztabie wyborczym Putina – politykach, którzy pomogli mu dojść do władzy. W ten sposób poznajemy szerszy kontekst imperialistycznej polityki Rosji. Dokument „Świadkowie Putina” został nagrodzony na MFF w Karlowych Warach jako najlepszy film dokumentalny w 2018 r. View oEmbed on the source website Donbas (2018) – czarna komedia o rosyjskiej polityce „Donbas” w reżyserii Siergieja Łoznicy to wstrząsająca groteska, której akcja rozgrywa się w czasie wojny hybrydowej w Donbasie. Na fabułę składa się dwanaście historii. Ich spoiwem jest noworosyjska rzeczywistość, która pozwala na korupcję, handel bronią i czystki prowadzone przez samozwańczą władzę. Film jest gorzką czarną komedią, która bez zbędnego patetyzmu przedstawia realia polityki Putina. Historie zwykłych ludzi mówią same za siebie w wyjątkowo poruszający sposób. „Donbas” Siergieja Łoznicy otrzymał nagrodę na MFF w Cannes w 2018 r. w kategorii: najlepszy reżyser (przegląd Un Certain Regard). View oEmbed on the source website Siergiej Łoznica jest autorem kilkunastu dokumentów o Rosji, Ukrainie i Białorusi, a także innych filmów fabularnych: Szczęście ty moje (2010) – wstrząsająca historia podróżującego przez Rosję kierowcy ciężarówki, film nagrodzony na Lubuskim Lecie Filmowym w 2011, We mgle (2012) – dramat wojenny, którego akcja rozgrywa się na terenie Białorusi w 1942 r., Łagodna (2017) – historia kobiety, która wyrusza w podróż do męża, przebywającego w rosyjskim więzieniu. Zobacz także: Filmy psychologiczne, wobec których nie przejdziesz obojętnie Putin forever? (2015) – obraz Putina w rosyjskim społeczeństwie „Putin forever?” to dokument, który przypomina przebieg protestu z 2011 r. Rosyjska ludność wychodzi na ulice Moskwy, aby wyrazić swój sprzeciw wobec fałszowania wyborów do Dumy. Po kilku miesiącach protest zostaje spacyfikowany przez rosyjskie władze. Jednym z bohaterów filmu jest młody opozycjonista, Wsiewołoda Czernozub, który był jednym z protestujących. Mówił, że nie podda się w swoich działaniach, a jednak został zmuszony do opuszczenia Rosji. Zdjęcia do filmu rozpoczęły się w czasie wyborów w grudniu 2011 r, a zakończyły w maju 2012, kiedy demonstracja została ostatecznie rozbita przez OMON. Film Kirilla Nenasheva jest mocnym głosem w dyskusji o Putinie, który zwraca uwagę na podziały w rosyjskim społeczeństwie. View oEmbed on the source website Święta wojna Rosjan (2015) – polski dokument o Putinie Na koniec zestawienia filmów o Putinie – dokument o Rosji autorstwa Barbary Włodarczyk. Jego tematem przewodnim jest pieśń pt. „Święta wojna”, której słowa zagrzewały do walki żołnierzy Armi Czerwonej podczas II wojny światowej. Teraz ponownie rozbrzmiewa w stolicy Rosji. Barbara Włodarczyk wyrusza do Moskwy, Petersburga i innych mniejszych miejscowości rosyjskich, aby dowiedzieć się, czym jest wojna dla Rosjan. Pyta o to żołnierzy, którzy walczyli w Czeczenii i Afganistanie. Rozmawia z dziennikarką, która uczestniczyła w tajnych pogrzebach spadochroniarzy w Ukrainie, a także z rodziną zabitego w Donbasie rosyjskiego ochotnika. W końcu zwraca się z pytaniem o „świętą wojnę” do śpiewaków chóru Aleksandrowa, których głosami wybrzmiewa pieśń. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o Putinie The Putin System (2007) – francuski film dokumentalny w reżyserii Jean–Michel Carré, ukazujący drogę Putina do władzy i przemiany Rosji w supermocarstwo, Pocałunek Putina (2011) – historia liderki proputinowskiego ruchu Nasi, Maszy Drokowej. Dokument w reżyserii Lise Birk Pedersen, I, Putin: a portrait (2012) – austriacko–niemiecki film biograficzny o Putinie. Reżyseria: Hubert Seipel, Putin: nowy car (2018) – brytyjski dokument o Putinie w reżyserii Patricka Forbesa, Pałac dla Putina (2021) – film dokumentalny Aleksieja Nawalnego, Nawalny (2022) – film dokumentalny o Aleksieju Nawalnym w reżyserii Daniela Rohera, nagrodzony przez BAFTA w 2023 r.
Najlepsze filmy o ekologii ukazujące piękno przyrody
Filmy o ekologii można podzielić trzy kategorie. W pierwszej znajdują się dokumenty przyrodnicze – o zwierzętach, roślinach czy ekosystemach w mikro lub makroskali. Druga kategoria to filmy dokumentalne o ochronie środowiska – zwracające uwagę na problem globalnego ocieplenia czy przemysłowej hodowli zwierząt. Ostatnie to filmy fabularne, w tym także animowane, z przyrodą w roli głównej – dramaty, kino przygodowe i familijne. Spis treści: Rzeka (2021) – film dokumentalny z narracją Willema Dafoe i muzyką Radiohead Ścigając arktyczny lód (2012) – fotograficzny dokument ekologiczny o topniejących lodowcach Cowspiracy (2014) – ekologiczny film dokumentalny o hodowli zwierząt Wszystko za życie (2007) – film fabularny z przyrodą na pierwszym planie WALL-E (2008) – film ekologiczny dla dzieci Księżniczka Mononoke (1997) - film animowany dla dorosłych Avatar (2009) – film przygodowy o relacji człowieka z przyrodą Królestwo (2015) – familijny film przyrodniczy Z nurtem życia (2017) - polski film o ekologii Inne filmy o ekologii, które warto obejrzeć Rzeka (2021) – film dokumentalny z narracją Willema Dafoe i muzyką Radiohead Willem Dafoe to amerykański aktor znany z takich produkcji jak „Święci z Bostonu”, „Missisipi w ogniu” czy „Dzikość serca”. Tym razem możemy usłyszeć jego dostojny i lekko chrapliwy głos w opowieści o rzekach. Widzimy je w filmie z lotu ptaka. Stanowią one naturalne tętnice, które pompują życiodajną energię do organizmu, jakim jest planeta Ziemia. Narracja do filmu „Rzeka” momentami brzmi patetycznie, ale w połączeniu ze spektakularnymi zdjęciami i genialną muzyką, skomponowaną przez Radiohead, Jonny’ego Greenwooda i Australijską Orkiestrę Kameralną, tworzy spójną kompozycję. Film otrzymał dwie główne nagrody na festiwalu AACTA w 2022 r. w kategoriach: najlepszy film dokumentalny i najlepsza muzyka oryginalna (w filmie dokumentalnym). View oEmbed on the source website Ścigając arktyczny lód (2012) – fotograficzny dokument ekologiczny o topniejących lodowcach To z kolei poruszający obraz filmowy, który pokazuje tempo i skalę zmieniającego się klimatu. Znany fotograf, James Balog, pracujący dla National Geographic, za pomocą kamer rejestrujących obraz przez kilka lat, dokumentuje proces topnienia lodowców. Jest przerażonym tym, jak szybko znikają góry lodowe. Zdjęcia do dokumentu „Ścigając arktyczny lód” robione były codziennie przez trzy lata w Grenlandii, Islandii i USA – w stanie Montana i na Alasce. Z tysięcy fotografii powstały filmy poklatkowe, na których widać, jak obłamują się ogromne obryły lodu, a granica wiecznej zmarzliny cofa się nawet o kilkanaście kilometrów. View oEmbed on the source website Cowspiracy (2014) – ekologiczny film dokumentalny o hodowli zwierząt „Cowspiracy” to wstrząsający dokument o tym, jak bardzo hodowla bydła wpływa na klimat całej planety. Autorzy podkreślają wymiar polityczny problemu. Zwracają również uwagę na działania organizacji pozarządowych, za którymi stoją ogromne pieniądze. Nie zważając na konsekwencje, Kip Andersen i Keegan Kuhn, szukają osób odpowiedzialnych za światową gospodarkę. Zadają konkretne pytania w poszukiwaniu rozwiązań, które pozwoliłoby na bardziej zrównoważony rozwój. Po ukazaniu się filmu, wiarygodność autorów została wielokrotnie podważana. Twórcy jednak nie wycofali swoich tez. Powołują się na prace naukowe Goodlanda i Anhanga z World Watch Institute, z których wynika, że 51% produkcji gazów cieplarnianych pochodzi z przemysłowej hodowli zwierząt. Film ma w sobie dużo energii i niejedną osobę przekonał do przejścia na weganizm. Został przetłumaczony na język hiszpański i niemiecki, a napisy powstały w dziesięciu innych językach. Dokument został nagrodzony na południowoafrykańskim festiwalu filmowym w 2015 r. Producentem zaktualizowanej wersji (dostępnej na Netfliksie) jest Leonardo DiCaprio. View oEmbed on the source website Wszystko za życie (2007) – film fabularny z przyrodą na pierwszym planie Do filmów przyrodniczych jeszcze wrócimy. Tymczasem – film fabularny o podstawowej ludzkiej potrzebie, jaką jest więź człowieka z naturą. „Wszystko za życie” w reżyserii Seana Penna opowiada o młodym chłopaku, Chrisie (Emile Hirsch), który po studiach postanawia wyruszyć w podróż autostopem na Alaskę. Marzy o tym, aby uciec od cywilizacji i zamieszkać bliżej natury. Podróż zajmuje mu półtora roku. W tym czasie poznaje wiele ciekawych i inspirujących ludzi, którzy mają wpływ na jego światopogląd. „Wszystko za życie” to film na faktach, który powstał na podstawie książki Jona Krakauera pod tym samym tyłem. Christopher Johnson McCandless żył w latach 1968–1992. Zmarł po wielomiesięcznej wędrówce w okolicach Parku Narodowego Denali. Podróżował i pisał pamiętniki. Film zdobył Złote Globy w 2008 za najlepszą piosenkę – „Guaranteed”, w wykonaniu Eddiego Veddera. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy motywacyjne, która ładują baterie WALL-E (2008) – film ekologiczny dla dzieci Fabuła filmu wybiega w daleką przyszłość. Planeta Ziemia jest w całości pokryta śmieciami. Ludzkość ewakuowano na luksusowy statek kosmiczny Aksjomat. Na Ziemię wysłano roboty WALL-E, które miały posprzątać planetę, jednak misja po pięciu latach skończyła się fiaskiem. Na zdegradowanej planecie przetrwał jednak jeden z robotów – WALL-E, który wykształcił w sobie zdolność twórczego myślenia i okazywania uczuć. Żyje samotnie do czasu, gdy spotyka robotkę EVE. Tym razem została ona przysłana na Ziemię po to, aby poszukać oznak życia. „WALL-E” to produkcja połączonych sił Pixara i Disneya w reżyserii Andrew Stantona. W 2009 r. film zdobył wiele nagród na międzynarodowych festiwalach, m.in.: Oscara w kategorii: najlepszy długometrażowy film animowany, Złote Globy – również jako najlepszy film animowany Saturny i Kryształową Statuetkę w kategorii: ulubiony film rodzinny. View oEmbed on the source website Księżniczka Mononoke (1997) - film animowany dla dorosłych Japońska animacja w reżyserii Hayao Miyazakiego opowiada o konflikcie pomiędzy ludźmi, którzy niszczą przyrodę, a strażnikami lasu. Głównym bohaterem jest Ashitaka. Ratuje on swoją wioskę przed zamienionym w demona bogiem–dzikiem o imieniu Nago. Ten jednak, zanim zostaje pokonany, rzuca klątwę na Ashitakę. Młody książę musi udać się do miasta, z którego pochodził Nago, aby dowiedzieć się, dlaczego został on zamieniony w demona. Ashitaka dociera do miasta w zachodnich krainach, którego mieszkańcy zajmują się wydobywaniem żelaza i produkcją broni. W tym celu eksploatują przyrodę i wycinają lasy. Jedną z mieszkanek lasu jest San – wilczyca, która zna ludzki język. Film zdobył światową sławę, a jego twórca zyskał miano jednego z najsłynniejszych twórców filmów animowanych na świecie. Z innych tytułów w reżyserii Hayao Miyazakiego warto wymienić: Ponyo (2008) – film o chłopcu, który przyjaźni się z rybią księżniczką, Ruchomy zamek Hauru (2004) – o Sophie, która (zamieniona w starą kobietę) wyrusza w magiczną podróż, Spirited Away: w krainie Bogów (2001) – o magicznej krainie, w której gubi się Chihiro i jej rodzina, Mój sąsiad Totoro (1988) – o dziewczynkach, które poznają magiczne stworzenia zamieszkujące las. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy animowane nagrodzone Oscarem – TOP 5 Avatar (2009) – film przygodowy o relacji człowieka z przyrodą Jake Sully, sparaliżowany weteran wojenny, otrzymuje propozycję zastąpienia swojego brata bliźniaka w programie Avatar. Badania, prowadzone przez korporację RDA na Pandorze – księżycu zamieszkałym przez humanoidalną rasę Na’vi, mają na celu pozyskanie drogiego minerału o tajemniczej nazwie unobtainium. Fabuła filmu „Avatar” jest prosta i bazuje na klasycznym motywie Pocahontas. Jake, w ciele swojego Avatara, poznaje córkę wodza Na’vi, która uczy go języka i otwiera oczy na piękną i dziką przyrodę. Film w reżyserii Jamesa Camerona zdobył trzy Oscary i trzydzieści innych nagród na międzynarodowych festiwalach. Na brawa zasługują efekty specjalne, scenografia, zdjęcia i montaż. „Avatar” emitowany w technologii 3D pobił rekordy popularności w kinach. Doczekał się kontynuacji pt. „Avatar: istota wody” (2022). View oEmbed on the source website Królestwo (2015) – familijny film przyrodniczy Wracamy do dokumentów. „Królestwo” to malowniczy obraz kinowy twórców kultowych filmów o przyrodzie – „Mikrokosmosu” (1996), „Makrokosmosu” (2001) i „Oceanów” (2009). Jacques Perrin i Jacques Cluzaud zabierają nas tym razem do lasu, a jednym z plenerów jest obszar Puszczy Białowieskiej. To wyjątkowe miejsce na ziemi, które jako jedne z nielicznych pozostało nietknięte działalnością człowieka. W filmie można z bliska zobaczyć dzikie zwierzęta – lisy, żubry, łosie, wilki i jelenie. Mamy okazję podpatrzeć, jak zachowują się one w swoim naturalnym środowisku. Jesteśmy świadkami wielu zabawnych, jak i pełnych grozy scen, które zostały uchwycone w przepięknych zdjęciach. W polskiej wersji filmu narrator mówi głosem Krystyny Czubówny. View oEmbed on the source website Z nurtem życia (2017) - polski film o ekologii Ostatnim filmem w rankingu jest polski dokument pt. „Z nurtem życia” w reżyserii Krzysztofa Sarapaty i Tomasza Kotasia. Na zdjęciach ukazane są magiczne meandry rzeki Skawy, które zniknęły pod lustrem zbiornika wodnego w Świnnej Porębie (województwo małopolskie), którego budowa została ukończona w 2017 r. Film jest rodzajem pamiątki dla przyszłych pokoleń. To opowieść o miejscu, które było domem dla ponad 80 gatunków zwierząt. Obok świetnych zdjęć, wykonanych przez autorów dokumentów, kluczową rolę odgrywa muzyka przeplatająca się z relaksującymi dźwiękami natury i odgłosami zwierząt. View oEmbed on the source website Inne filmy o ekologii, które warto obejrzeć Poniżej lista filmów dokumentalnych i fabularnych o tematyce ekologicznej: Minimalizm: dokument o rzeczach ważnych (2015) – film w reżyserii Matta D’Avelli o tym, że dobra materialne są zbędne, Terra (2015) – film dokumentalny o relacji człowieka z naturą, Na śmietnik! O marnowaniu jedzenia (2017) – amerykański dokument Anny Chai i Nari Kye, Ginący świat (2015) – film przyrodniczy Marka Monroe o destrukcyjnej działalności człowieka, Krowa (2021) – film w reżyserii Andrei Arnold, który przedstawia świat z perspektywy krowy Lumy, Niewidzialne demony (2021) – film w reżyserii Rahula Jaina o tonącej w smogu i brudzie stolicy Indii, New Delhi, Simona (2022) – film dokumentalny o polskiej badaczce Puszczy Białowieskiej, Simonie Kossak, więcej w rankingu filmów biograficznych, Wszyscy jesteśmy zwierzętami (2022) – opowieść o Sarze, działaczce na rzecz praw zwierząt hodowlanych, Duch śniegów (2021) – francuski dokument z muzyką Nicka Cave i zespołu The Bad Seeds, opisany w rankingu nowych filmów francuskich, Dobry rok (2006) – film obyczajowy, którego mocną stroną są zdjęcia słonecznej Prowansji, opisany w zestawieniu filmów dla dwojga, Jeździec wielorybów (2002) – opowieść o wnuczce wodza Maorysów w reżyserii Niki Caro, Lorax (2012) – film animowany o 12–latku, który wyrusza w podróż, aby odnaleźć drzewo Truffula.
Najbardziej poruszające filmy na faktach w historii kina
Filmy na faktach atakują z podwójną siłą. Nie tylko przeżywamy wstrząsającą historię przedstawioną na dużym ekranie (lub małym, w domowych zaciszu). Głęboko porusza nas także to, że wydarzenia, o których opowiada film, naprawdę miały miejsce. Rozegrały się z udziałem prawdziwych osób, w konkretnym czasie. Przedstawione historie możemy zweryfikować z innymi źródłami – w prasie, książkach historycznych lub reportażach. Nasze zestawienie obejmuje 10 filmów opartych na faktach: pierwsze pięć – to pozycje obowiązkowe z klasyki światowego kina, kolejne – stanowią najnowsze produkcje (polskie i zagraniczne), które ukazały się po 2020 r. i szybko zdobyły uznanie widzów oraz krytyków filmowych. Spis treści: Lista Schindlera (1993) – poruszający film w reżyserii Stevena Spielberga Piękny umysł (2001) – wzruszający film o życiu genialnego matematyka Pianista (2002) – film na faktach z życia wybitnego polskiego kompozytora Nietykalni (2011) – błyskotliwa komedia oparta na faktach Green Book (2018) – kultowy film drogi oparty na faktach Nomadland (2022) – historia współczesnych nomadów Proces siódemki z Chicago (2020) – film na faktach z historii Stanów Zjednoczonych Silent Twins (2022) – polsko–brytyjski dramat na faktach z życia bliźniaczek Żeby nie było śladów (2021) – historia Grzegorza Przemyka Simona (2022) – film o życiu polskiej badaczki Puszczy Białowieskiej Pozostałe filmy na faktach Lista Schindlera (1993) – poruszający film w reżyserii Stevena Spielberga „Lista Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga to film, który opowiada o wydarzeniach z czasów II wojny światowej. Oskar Schindler (Liam Neeson) przejmuje zrujnowaną fabrykę w Krakowie w 1939. W czasie wojny rozbudowuje ją o nowe hale, na których wytwarzane są naczynia emaliowane, ale także menażki dla Wehrmachtu czy łuski do pocisku artyleryjskich. Kiedy w życie wchodzi plan „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”, czyli Endlösung, właściciel fabryki publikuję listę potrzebnych mu pracowników, ratując tym samym ok. tysiąca Żydów przed wywiezieniem do obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Historia fabryki Schindlera została opisana w książce Thomasa Keneally’ego pt. „Schindler’s Ark”, na podstawie której powstał scenariusz do filmu. Dzieło Spielberga zdobyło aż 7 Oscarów w 1994 r. za najlepszy film, reżyserię, scenariusz adaptowany, muzykę, scenografię, zdjęcia i montaż. View oEmbed on the source website Zobacz także: Gra w filmach dla dorosłych, ma problemy z prawem. Kim jest córka Stevena Spielberga? Piękny umysł (2001) – wzruszający film o życiu genialnego matematyka Kolejnym filmem jest „Piękny umysł” w reżyserii Rona Howarda, którego fabuła oparta jest na historii Johna Nasha (Russel Crowe) – genialnego matematyka z Princeton i późniejszego laureata Nagrody Nobla z dziedziny ekonomii. Naukowiec tworzy pracę na temat teorii gier, obejmuje stanowisko wykładowcy na Uniwersytecie w Cambridge, a jego życie jest pasmem sukcesów. Pochłonięty nauką, nie zauważa, z dnia na dzień coraz bardziej postępującej i ogarniającej jego pracujący na najwyższych obrotach umysł, choroby – schizofrenii. Film, choć oparty na faktach, w pewnych aspektach odbiega od rzeczywistych zdarzeń. Pominięty jest wątek homoseksualny matematyka, nieślubne dziecko z Eleanorą Stier czy rozwód i ponowny ślub z Alicją (Jennifer Connelly). Przebieg choroby jest przedstawiony inaczej niż w książce Sylvii Nasar, na bazie której powstał scenariusz Akivy Goldsmana. Niemniej całość tworzy spójną historię, która od lat wywołuje emocje widzów. Film zdobył Oscara w 2002 r. w czterech kategoriach: najlepszy film, najlepsza aktorka drugoplanowa (Jennifer Connelly), najlepszy reżyser i najlepszy scenariusz adaptowany. View oEmbed on the source website Pianista (2002) – film na faktach z życia wybitnego polskiego kompozytora Wracamy do II wojny światowej, ale tym razem widzianej oczami wybitnego polskiego pianisty, Władysława Szpilmana (Adrien Brody). Wstrząsający film Romana Polańskiego jest ekranizacją wspomnień muzyka, któremu udaje się przeżyć w warszawskim getcie. Wstrząsająca historia z doskonałą muzyką Wojciecha Kilara została nagrodzona trzema Oscarami w kategoriach: najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy reżyser i najlepszy scenariusz adaptowany (Ronald Harwood). View oEmbed on the source website Zobacz także: Adrien Brody przeżył załamanie po roli w filmie „Pianista”. Jak dziś wygląda jego życie? Nietykalni (2011) – błyskotliwa komedia oparta na faktach To historia przyjaźni sparaliżowanego milionera Philippe’a (Francois Cluzet) i czarnoskórego chłopaka, imigranta z Senegalu o imieniu Driss (Omar Sy). Starszy elegancki pan, poruszający się na wózku inwalidzkim zatrudnia do opieki młodego mężczyznę, który dopiero co wyszedł z więzienia. Komediodramat w reżyserii Oliviera Nakache’a i Érica Toledana porusza trudny temat biedy i różnic klasowych, ale w lekki, szczery i bezpretensjonalny sposób. Mocną stroną „Nietykalnych” są błyskotliwe dialogi i nagrodzona Cezarem (2012) rola, grana przez francuskiego komika, Omara Sy. View oEmbed on the source website Green Book (2018) – kultowy film drogi oparty na faktach Trudno nie zauważyć podobieństwa do opisanego powyżej filmu. W „Green Book” kluczową rolę również odgrywa duet – tym razem tworzą go ekstrawagancki muzyk, Donald Shirley (Mahershala Ali) i jego szofer, Tony (Viggo Mortensen). Razem wyruszają w trasę koncertową po rasistowskim w tych czasach (lata 60. XX wieku) południu Stanów Zjednoczonych. Kierowca od wytwórni muzycznej jazzmana otrzymuje tytułowy przewodnik – Green Book, w którym zaznaczone są miejsca przyjazne czarnoskórym turystom. Film zdobył trzy oscarowe statuetki w 2019 r. w kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor drugoplanowy (Mahershala Ali) i najlepszy oryginalny scenariusz. View oEmbed on the source website Nomadland (2022) – historia współczesnych nomadów To niezwykle poruszający film drogi, który opowiada historię kobiety w średnim wieku, o imieniu Fern (Frances McDormand). Kobieta, w wyniku kryzysu ekonomicznego z 2008 roku, zostaje pozbawiona środków do życia. Postanawia wyruszyć w podróż po rozległym zachodzie Stanów Zjednoczonych. Tam poznaje prawdziwych nomadów – Lindę May, Swankie i Boba Wellsa, od których uczy się żyć w inny niż dotychczas sposób. „Nomadland” zdobył trzy główne nagrody na gali rozdania Oscarów w 2021 roku w kategoriach: najlepszy film, najlepsza aktorka pierwszoplanowa i najlepszy reżyser – Chloé Zhao. View oEmbed on the source website Proces siódemki z Chicago (2020) – film na faktach z historii Stanów Zjednoczonych Film w reżyserii Aarona Sorkina wraca do historii z 1968 r. Podczas konwencji demokratów w Chicago, miały miejsce liczne protesty przeciwko wojnie w Wietnamie. Doszło do zamieszek, w wyniku których aresztowano siedmiu demonstrantów. „Proces siódemki z Chicago” ukazuje kulisy sprawy sądowej, pełnej korupcji, manipulacji i politycznych rozgrywek. Gorzki dramat, zrealizowany dla Netflixa, zdobył uznanie krytyków i szereg nagród w 2021 roku: Złote Globy, Critics’ Choice, Satelity i AACTA. View oEmbed on the source website Silent Twins (2022) – polsko–brytyjski dramat na faktach z życia bliźniaczek To opowieść o charyzmatycznych, utalentowanych bliźniaczkach, które podczas jednej z wielu dziecięcych zabaw, postanawiają zamilknąć dla świata. Rozmawiają tylko ze sobą i trwają w tym niemym pakcie przez długie lata. Weź, która je łączy, jest praktycznie nie do zerwania, a historia – oparta na faktach – zaskakuje i trzyma w napięciu równie mocno. Film Agnieszki Smoczyńskiej zdobył trzy Złote Lwy w 2022, a także nagrodę BIFA za najlepszy łączony występ aktorski dla Letitii Wright i Tamary Lawrance. View oEmbed on the source website Żeby nie było śladów (2021) – historia Grzegorza Przemyka Historia oparta jest na reportażu Cezarego Łazarewicza, który z wyjątkową wnikliwością wraca do głośnego pobicia Grzegorza Przemyka przez funkcjonariuszy policji z 1983 roku. W wyniku szeregu obrażeń wewnętrznych umiera młody chłopak, maturzysta i syn poetki opozycyjnej, Barbary Sadowskiej (Sandra Korzeniak). W filmie kluczową rolę odgrywa przyjaciel Grześka, Jurek (Tomasz Zietek), który ma odwagę walczyć o sprawiedliwość, podczas gdy inny woleliby zamieść sprawę pod dywan. Staje on naprzeciw oprawcom, mając za plecami cały aparat państwowy, z gen. Kiszczakiem (Robert Więckiewicz) na czele. „Żeby nie było śladów” w reżyserii Jana P. Matuszyńskiego otrzymało trzy Złote Lwy w 2021. View oEmbed on the source website Simona (2022) – film o życiu polskiej badaczki Puszczy Białowieskiej Zestawienie zamyka drugi polski tytuł o niesamowitej badaczce Puszczy Białowieskiej, Simonie Kossak. Film dokumentalny w reżyserii Natalii Korynckiej–Gruz próbuje z urywków szczątkowych informacji odtworzyć portret pierwszej polskiej badaczki i aktywistki z lat 70. To obraz przepełnionym pięknem dzikiej natury, z którą współistnieje Simona. Badaczka nie traktowała przyrody i zwierząt z góry, zdając sobie sprawę z tego, że my wszyscy jesteśmy częścią ekosystemu. Film zdobył pierwszą nagrodę publiczności w międzynarodowym konkursie Dwa Brzegi. Inne filmy biograficzne lub filmy o ekologii, nagrodzone na festiwalach, opisane są w osobnych zestawieniach. View oEmbed on the source website Zobacz także: Mieszkała w puszczy ponad 30 lat, to tam poczuła się wolna. Życie Simony Kossak Pozostałe filmy na faktach Dziesięć powyższych przykładów to tylko niewielki ułamek filmoteki opartej na faktach. Co jeszcze warto obejrzeć? Frida (2002) – film o burzliwym życiu hiszpańskiej artystki, z Salmą Hayek w roli głównej, Obywatel Milk (2008) – film na faktach z życia amerykańskiego polityki i homoseksualisty, z Seanem Pennem w roli głównej Slumdog. Milioner z ulicy (2008) – o chłopaku ze slamsów, który wygrał hinduski teleturniej, Wielki Mike (2009) – o bezdomnym chłopcu, który został gwiazdą amerykańskiego futbolu, Wilk z Wall Street (2013) – o amerykańskim brokerze, z Leonardo DiCaprio w roli głównej, Bogowie (2014) – film o polskim kardiochirurgu, Zbigniewie Relidze, Teoria wszystkiego (2014) – film o genialnym fizyku, Stephenie Hawkingu, Everest (2015) – opowieść o wyprawie na Mount Everest w 1996 r., Ostatnia rodzina (2016) – historia o życiu Beksińskich, Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej (2017) – film o polskiej seksuolożce, Dwóch papieży (2019) – filmu z czasów nominacji papieża Franciszka, 25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy (2020) – polski film o niesłusznym wyroku za gwałt i zabójstwo nastolatki. Filmy na faktach poruszają i angażują, ale są też trudne i zupełnie nie sprawdzają się na filmowych maratonach. W ramach odskoczni od dramatów historycznych, wojennych czy katastroficznych, warto sięgnąć po lżejsze obrazy, np. filmy muzyczne lub filmy animowane, które niekoniecznie są przeznaczone tylko dla młodego widza.
Andrzej Piaseczny o ostatnim spotkaniu z Anną Przybylską. Ma do siebie żal
Ujawnił, jak wyglądało. To wspomnienie łamie serce...
Jesienią 2022 roku miała miejsce premiera długo wyczekiwanego filmu biograficznego o Annie Przybylskiej. Dokument nosi po prostu tytuł „Ania”. Wystąpili w nim rodzina, przyjaciele oraz bliscy zmarłej w 2014 roku aktorki. Jedną z tych osób był Andrzej Piaseczny. Podzielił się on wówczas wspomnieniem, dotyczącym ich ostatniego spotkania. Jego słowa poruszają do głębi... [Ostatnia aktualizacja tekstu: 06.01.2024 rok] Film dokumentalny „Ania” – rodzina i przyjaciele o Annie Przybylskiej Jak podkreślali twórcy, Michał Bandurski i Krystian Kuczkowski, w ich głowie pomysł nakręcenia filmu dokumentalnego o Annie Przybylskiej narodził się już rok po śmierci aktorki. Jednak musiało upłynąć odpowiednio dużo czasu, by jej bliscy zechcieli wziąć w nim udział. Jesienią 2021 roku Jarosław Bieniuk na łamach „VIVY!” potwierdził, że produkcja jest w trakcie powstawania. Swoimi wspomnieniami, dotyczącymi zmarłej w 2014 roku aktorki, podzielili się w nim m.in. mama Krystyna Przybylska, siostra Agnieszka Kubera, dzieci Oliwia Bieniuk i Szymon Bieniuk, przyjaciele: Katarzyna Bujakiewicz, Paweł Wawrzecki, Michał Żebrowski, Jan Englert, Piotr Szwedes, Paweł Małaszyński, Cezary Pazura oraz oczywiście długoletni partner Anny Przybylskiej, Jarosław Bieniuk. W tym gronie znalazł się również Andrzej Piaseczny, który wraz z aktorką spotkał się na planie „Złotopolskich”. On grał w serialu Kacpra, ona Marylkę. Jedną z najbardziej poruszających scen w filmie jest ta, w której mówi, jak wyglądało ich ostatnie spotkanie... Czytaj także: Dlaczego na premierze filmu o Annie Przybylskiej zabrakło Jana Bieniuka? Znamy powód jego nieobecności w Warszawie Andrzej Piaseczny, Anna Przybylska, koncert „Piasek i przyjaciele”, Teatr Polski, Warszawa, 20.05.2000 rok Andrzej Piaseczny i Anna Przybylska na planie serialu „Złotopolscy”, około 2000 roku Andrzej Piaseczny o ostatnim spotkaniu z Anną Przybylską. Tak wyglądała ich rozmowa Artysta przebywał wówczas w Gdyni i dosłownie wpadł na swoją przyjaciółkę – spotkanie było przypadkowe. Jak przyznał, nie wyglądała ona wówczas najlepiej. Widać było, że choroba nowotworowa wyniszcza jej organizm. Mimo tego starał się podnieść ją na duchu. Nie przyszło mu nic innego do głowy niż banalne kwestie, które przy takich okazjach często są wygłaszane. „Powiedziałem jej, że wszystko będzie dobrze, a ona spojrzała na mnie poważnie i odpowiedziała: nie będzie”, wyznał w filmie „Ania”. Nie ukrywał przy tym rozżalenia, że nie powiedział wówczas nic innego, bardziej na miejscu. Scena ta jest jedną z najbardziej przejmujących w filmie dokumentalnym... W rozmowie z reporterką portalu Jastrzabpost zdradził natomiast, że nie widział filmu przed premierą i zrobił to celowo. Gdy w końcu go zobaczył, nie krył emocji. „Chyba nie chciałbym, żeby ktokolwiek zobaczył mnie podczas oglądania tego filmu, a na pewno nie pod koniec seansu. To chyba też jest dobra rekomendacja do tego, aby wybrać się do kin i zobaczyć ten wyjątkowo wzruszający materiał”, zwierzył się wówczas. Film „Ania” od jakiegoś czasu dostępny jest na platformie Netflix. Czytaj także: Menadżerka Anny Przybylskiej wspomina ją w poruszającym wpisie Andrzej Piaseczny na planie filmu „Ania”, 2022 rok
Bujakiewicz we łzach, Oliwia wspomina śmierć matki. Już jest poruszający zwiastun filmu o Annie Przybylskiej
„Ona się ze mną żegnała. Powiedziała, że odchodzi”
Niebawem w kinach będzie miał premierę film dokumentalny, który jest poświęcony Annie Przybylskiej. Dzisiaj na platformie YouTube został zamieszczony wzruszający zwiastun nadchodzącej produkcji. W dokumencie możemy zobaczyć nieopublikowane wcześniej nagrania oraz wypowiedzi rodziny i przyjaciół. „Mieliśmy piękne życie, kochaliśmy się. Dała mi trzy piękne owoce naszej miłości”, wyznał Jarosław Bieniuk. „Ona się ze mną żegnała. Powiedziała, że odchodzi”, dodała Oliwia Bieniuk. Kto pojawił się w zwiastunie filmu „Ania”? W materiale, który opublikowała Telewizja Polska możemy usłyszeć niezwykle wzruszające wypowiedzi kolegów i koleżanek z branży. „Myślę, że ona tak strasznie kochała życie”, mówiła z łzami w oczach Anna Dereszowska. „Ona jest cały czas”, wyznała Katarzyna Bujakiewicz wyraźnie wzruszona. W produkcji poza wcześniej wymienionymi osobami, pojawili się również: Michał Żebrowski, Cezary Pazura, Radosław Piwowarski, Paweł Wawrzecki, Szymon Bobrowski, Jan Englert, Paweł Małaszyński oraz Andrzej Piaseczny. Podczas oglądania zwiastuna możemy usłyszeć piękny utwór „O nich, o Tobie” w wykonaniu Sylwii Grzeszczak. Piosenka została napisana z myślą o zmarłej Ani Przybylskiej. Oficjalny zwiastun produkcji: View oEmbed on the source website CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tak wygląda dziewczyna Allana Krupy! Czułe zdjęcie trafiło do sieci Andrzej Piaseczny zaśpiewał piosenkę dla Anny Przybylskiej Przypomnijmy, że w ramach promocji nadchodzącego filmu, TVP zamieściło na YouTubie teledysk do utworu Andrzeja Piasecznego pod tytułem „Ania”. W piosence możemy usłyszeć: „Krzyczę ci: „Tańczyć, światła nie gasić, więcej dotykać, co znika i tak! Spieszyć się kochać, nawet od nowa! Niczego nigdy nie żałować, nigdy nie żałować". I właśnie było tak”. Nie zabrakło tam materiałów, których nikt wcześniej nie widział. View oEmbed on the source website Za film odpowiada TVP Dystrybucja Kinowa. Premiera dokumentu odbędzie się 7 października, którego twórcami są Krystian Kuczkowski i Miał Bandurski. Co myślicie o zwiastunie? CZYTAJ TEŻ: Hanna Żudziewicz zachwyca ciążowymi krągłościami. Tancerka pokazała urocze kadry
Gigant sceny, śpiewał dla wszystkich pokoleń... Oto historia Krzysztofa Krawczyka
Jakie tajemnice skrywał wokalista? Dziś 76. rocznica urodzin artysty
Upadał, cierpiał, a potem się podnosił. „Na szczęście Pan Bóg puknął mnie w głowę i zmądrzałem”, mówił przed laty Krzysztof Krawczyk. Gigant sceny, śpiewał hity dla wszystkich pokoleń. Otarł się o śmierć. Kiedy niektórzy go pogrzebali, jego „Parostatek” płynął dalej. Uwielbiany artysta zmarł niespodziewanie, piątego kwietnia 2021 roku... Właśnie świętowałby 76. urodziny. Wciąż trudno pogodzić się z jego stratą... Jakie tajemnice skrywało jego życie? Tekst o Krzysztofie Krawczyku ukazał się w magazynie VIVA! w grudniu 2020 roku. Tajemnice Krzysztofa Krawczyka Zbigniew Wodecki mówił o nim: „Krzysztof Krawczyk? Ten chłopak urodził się do śpiewania”. Charyzmą, talentem, cudownym głosem podbił polską publiczność. Ludzie z branży mówili: „On jest taki jak my, tylko większy. Jego życie jest jak nasze, tylko on już to wszystko przeżył”. Nikt z artystów nie był tak blisko publiczności jak on. Zeskakiwał ze sceny i na oczach wszystkich całował panie po rękach, a panów w łysiny. Ciepły, otwarty, niepowtarzalny, człowiek legenda. Już takich prawie nie ma. Nie było dekady, żeby nie wypuścił hitów, takich jak „Mój przyjacielu”, „Chciałem być marynarzem” czy „Rysunek na szkle”. W napięciu pracował nad ostatnim krążkiem „Horyzont”, jakby przeczuł, że coś wisi w powietrzu. I stało się, koronawirus zaatakował. Ale może dla wszystkich to lekcja pokory, dzięki której staną się wrażliwsi i lepsi, jak mówi Krawczyk. Dzięki pandemii zwolnił tempo i spojrzał wstecz. Co tam zobaczył? Faceta, któremu Pan Bóg dał głos i wypchnął na scenę, choć ojciec marzył, by syn został pianistą. Który dorabiał śpiewaniem na świętach 1 maja lub rewolucji październikowej, bo bywało ciężko. Który używał życia i śpiewał w klubach w Ameryce, a od poniedziałku do czwartku jeszcze z góralami układał dachówki za 350 dolarów tygodniowo. Zaznał sławy, zdrady, uwielbienia i szaleństw przypominających jazdę rollercoasterem. Niczego nie żałuje, chyba tylko tego, że tak wcześnie stracił ojca. Czytaj też: Krzysztof Krawczyk był żonaty trzy razy. Szczęście odnalazł dopiero u boku Ewy Wieczne przeprowadzki Można powiedzieć, że był szczęściarzem. Miał ciepły, kochający dom. Mama zawsze mówiła, że ze swoim talentem i artystyczną duszą był kopią ojca. „Po mnie jesteś tylko trochę upierdliwy”, śmiała się. Ojciec pięknie śpiewał barytonem romanse rosyjskie. Uwielbiali z bratem, kiedy na dobranoc czytał im Sienkiewicza. Zmieniał głos, raz był Zagłobą, raz Wołodyjowskim, więc zawsze błagali o więcej. Ale uwielbiali też podglądać za kulisami tancerki, kiedy grał w łódzkim teatrze Lutnia, bo był aktorem. Występował wcześniej z takimi sławami, jak Ludwik Solski czy Adam Hanuszkiewicz. Najgorsze były jednak częste przeprowadzki. Tej pierwszej – z Białegostoku do Poznania nigdy nie zapomni. Ojciec z kolegami targał do pociągu kredensy i pianino. Ładowali rzeczy przez okna, żeby zdobyć miejsce, do przedziałów wsiadało się przez okno. Ścisk, aż trudno było oddychać. To jedna z najgorszych podróży w jego życiu. A jedno z najsmutniejszych wspomnień? Po śmierci ojca, kiedy jako 18-latek stał pod kuchnią jakiejś restauracji i chłonął nozdrzami zapach schaboszczaka, bo żyli w biedzie. Ojciec zachorował na nowotwór, przed samą operacją uciekł ze szpitala. Malował jeszcze meble w kuchni na biało i żartował przy ukochanej żonie: „Jak będziesz po mnie miała młodszego męża, to co on sobie o mnie pomyśli”. Krawczyk ciężko przeżył jego śmierć. Pomyślał, że Pan Bóg, który jest miłością, nie powinien mu tego zrobić: „Obraziłem się na Niego, zerwałem z kościołem. Rzuciłem się wir pracy, żeby zarobić na utrzymanie rodziny, bo mama wpadła w depresję po stracie męża i tak zostałem gońcem. A potem rzuciłem się w wir muzyki”. Samotny Trubadur Karierę zaczął w Trubadurach. Nigdy nie zapomni pierwszego koncertu w łódzkiej Hali Sportowej, tuż po maturze. Śpiewali piosenki Beatlesów, a 12 tysięcy ludzi krzyczało co sił w gardłach: „Trubadurzy, Trubadurzy!!!”. Albo późniejszego występu: młodzież tańczyła, śpiewała, zapaliła pochodnie z gazet, aż w końcu interweniowała milicja. Wtedy strasznie pocili się na scenie w grubych kostiumach nakrytych peleryną. To była męka, dopiero później słynne stroje muszkieterów zaprojektował dla nich Szymon Kobyliński. Największe triumfy zespół grający na słowiańską nutę odnosił jednak w Związku Radzieckim. Koncerty gromadziły 30-tysięczne tłumy, a Trubadurzy na scenę wchodzili z obstawą jak Beatlesi w Ameryce. „Czyste szaleństwo. Musieliśmy się jednak tłumaczyć, dlaczego śpiewamy po angielsku, co w państwie socjalistycznym było niestosowne. Wtedy próbowaliśmy robić w konia cenzurę, argumentując, że rock and roll i rhythm and blues to stare piosenki niewolników, śpiewane przeciw swym ciemiężcom”, wspominał Krawczyk w autobiograficznej książce „Życie jak wino”. Ryszard Poznakowski, szef Trubadurów i kompozytor, od początku przepowiadał mu solową karierę. Z jego utworem „Byłaś tu” rósł jak balon z koncertu na koncert. Zauważył, że kiedy śpiewa, dziewczyny sięgają po chusteczki i ocierają łzy… Po 10 latach odszedł z zespołu i został solistą. Ale samotny Trubadur, jak sam o sobie mówił, nie miał łatwo. Ze Stołecznej Estrady brał chałtury, jak leci, żeby przeżyć. Nie zapomni swoich występów w Kongresowej. Ale nie w wielkiej sali koncertowej, tylko w tej restauracji z fontanną. Przebierał się między zaparowaną kuchnią a tancerkami… Szczęśliwie pojawił się Wojtek Trzciński, który napisał dla niego wiele hitów, takich jak „Byle było tak” czy „Jak minął dzień”. „Koncert z okazji mojej złotej płyty z tymi przebojami graliśmy w Sali Kongresowej 18 razy, dzień po dniu. Kayah nie mogła w to uwierzyć…”, mówił Krawczyk. Może bieda, której sam doświadczał, nauczyła go mieć wielkie serce. Nie potrafi przejść obojętnie koło potrzebujących. Z zagranicznych tras, zwłaszcza w NRD, gdzie dobrze płacono artystom, przywoził kolegom salami i słynne serki harceńskie. Andrzej Kosmala, jego przyjaciel i menedżer od 46 lat, wspomina to ze wzruszeniem: „»Przy mnie nigdy nie będziesz głodny«, mówił Krawczyk i słowa dotrzymał. Zawsze były restauracje, bankiety, golonki. O morzu alkoholu, którym umacnialiśmy naszą przyjaźń, nie wspomnę, bo to akurat nie było nic nadzwyczajnego w kraju, który pod koniec lat 70. przypominał bal na »Titanicu«. Przywoził moim dzieciom całe worki nowiutkich ubrań. Nieraz brał mnie do Domów Towarowych Centrum, żeby mi kupić koszulę. Z jego domu zawsze wychodziłem obdarowany jakimś garniturem czy modnymi butami”. Czytaj też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka Amerykański sen W branży nazywali Krzysztofa „Krawcem”. Nie bardzo to lubił, ale ranga ksywki wzrosła, kiedy w Ameryce pojawił się Lenny Kravitz. Ameryka dla jego pokolenia była tęsknotą, spełnieniem marzeń. W 1979 roku postanowił spełnić swój amerykański sen, który z przerwami trwał 10 lat. „I co tu dużo gadać, Ameryka odurzyła mnie, uwiodła i odrzuciła moje zaloty. Ale to był uniwersytet życia”, mówi. W Ameryce przeżył śmierć Krzysztofa Klenczona, rozpad małżeństwa z Haliną Żytkowiak, z którą razem śpiewał w Trubadurach, wypadek samochodu, w którym spłonęła jego aparatura muzyczna, trafił do… więzienia. To był zimny prysznic dla rozgrzanej głowy. Śpiewał w słynnym polonijnym klubie Maryla Polonez w Chicago i wyszedł się ochłodzić z puszką piwa, ubrany estradowo, z futerkiem na ramionach. Kiedy pojawili się policjanci, grożąc mu za to piwo palcem, chciał im dać po 20 dolarów i po sprawie. Wtedy przekonał się, czym jest amerykańska policja. Wystrojony w futerko trafił do cuchnącej celi z Latynosami. Na szczęście na 24 godziny, bo zaczął tak głośno śpiewać, że zadrżał cały areszt. Wszystko zdarzyło się w polskiej dzielnicy z udziałem policjantów mówiących po polsku… Na smutek i przygnębienie najlepsza jest miłość kobiety, a Ewa spadła mu jak z nieba. „To nie był przypadek, że ją poznałem. Tylko Pan Bóg postawił tego anioła na mojej drodze, kiedy byłem bardzo samotny”, mówi. Dla Ewy też był to nowy etap. Nie zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia; stała za barem w polonijnym klubie Cisza Leśna w Chicago, w którym Krawczyk śpiewał. Nie była zainteresowana starszym mężczyzną, formalnie będącym jeszcze w związku z inną kobietą. Właściwie to koleżanki umówiły ją z nim na pierwszą randkę, na którą włożyła czarny kombinezon i futerko z lisów. „Boże, jak staro wyglądasz w tym futrze!”, niemal wykrzyknął. „Zatkało mnie, aż zrobiłam się purpurowa, ale co się źle zaczyna, to dobrze się kończy”, wspominała w książce „Życie jak wino”. „Dojrzewaliśmy do tej miłości bardzo wolno”, mówi dzisiaj. „A potem już nie mogliśmy bez siebie żyć. Był silny i opiekuńczy, w jego ramionach czułam się bezpieczna. Mówił, że mam go o wszystko pytać, gdybym czegoś nie wiedziała. A teraz śmieje się, że uczeń przerósł mistrza”. Boża edukacja Życie jest kruche. Mógł stracić je, kiedy 28 czerwca 1988 roku brał zakręt pod Buszkowem i uderzył w drzewo. W tym samym miejscu wcześniej zabili się Bogumił Kobiela i żona Waldemara Baszanowskiego. „Uderzyłem twarzą w szybę, policzki były aż na ramionach i to wszystko z powrotem zostało złożone do kupy. Dali mi nową twarz, która nie do końca była moją. Żona po wypadku jak szalona wybiegła gdzieś w pole, ktoś ją złapał i uspokajał: »Dziękuj Bogu, dziewczyno, że żyjesz«. Mnie wynieśli na noszach”, wspomina. Wydawało się, że z tego nie wyjdzie, ale cuda się zdarzają. W tym dniu dyżur w bydgoskim szpitalu pełnił młody lekarz, Maciej Świtoński, też muzyk po średniej szkole muzycznej, fan Krawczyka. Przypilnował, aby pacjentowi starannie złożono szczękę i strzaskane biodro. A po 22 latach napisał dla Krawczyka piękną piosenkę „Horyzont”, promującą jego najnowszą płytę. „Nigdy tak nie cierpiałem, ale to była boża edukacja, bo stałem się innym człowiekiem”, mówił Krawczyk przed laty, kiedy robiłam z nim wywiad dla VIVY! „Ten wypadek przywrócił mi życie. Bóg puknął mnie w głowę, kierując mój samochód w drzewo. Już nie muszę szukać recept, jak żyć, bo je dostałem”. Czy mógł zrobić większą karierę? „Byłem trochę naiwny, bo chciałem stać się dzieckiem Ameryki i miałem rozdartą duszę. Czesiu Niemen powiedział mi wtedy: »Krzysiek, do Ameryki to się jeździ, by zaczerpnąć świeżego powietrza, kupić sobie jakiś instrument muzyczny, ale wracać trzeba tam, gdzie ludzie nas kochają«. I posłuchałem Cześka”, wspomina Krawczyk. Mógł być wszystkim, co najlepsze w światowym show-biznesie. Miał trochę z Toma Jonesa, trochę z Elvisa Presleya, co nieco z Demisa Roussosa. Wydawało się, że Polska, a może i świat czekają na takiego wokalistę, jak mówi Andrzej Kosmala. Ale władzy w PRL-u nie zawsze było po drodze z Krawczykiem. W głosowaniu na najlepszych wykonawców w Opolu w 1986 roku prowadził do ostatniej chwili, a zwyciężył ktoś inny. Ktoś z KC podszedł potem do niego: „Panie Krzysiu, pan wygrał, ale nie mogliśmy do tego dopuścić, za długo nam pan zniknął z oczu”. Ale i tak Krawczyk triumfował, rok po powrocie z Ameryki zajął drugie miejsce. Nigdy nie dał się zaszufladkować, śpiewał rock and rolla, ballady, country… Gigant sceny Z obawy przed koronawirusem odwołał koncerty i zapowiedział, że kończy karierę. Po 55 latach na scenie, 122 wydanych płytach mówi: „Już nic nie muszę”. Nie musi konkurować na listach przebojów z młodzieżą, latać za ocean, by dorobić, czy przekonywać nieprzekonanych, że umie śpiewać. Dodaje jednak, że musi wierzyć w Boga, bo On wyznacza mu cel i drogę, szanować publiczność, dzięki której przetrwał najtrudniejsze chwile, chyba że usłyszy: „Panu już dziękujemy”. Sprawdź też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką „Jest gigantem sceny, na której przetrwał ponad pół wieku. Kto wskaże innego polskiego piosenkarza, który współpracował z Krzysztofem Klenczonem i przyjaźnił się z Anną Jantar, a po latach wszedł do studia z Andrzejem Smolikiem, Goranem Bregoviciem, stanął na scenie z Andrzejem Piasecznym, Anią Dąbrowską czy Edytą Bartosiewicz?”, pytają autorzy filmu dokumentalnego „Krzysztof Krawczyk – całe moje życie”, Krystian Kuczkowski i Michał Bandurski. „Ten film jest o tym, że nie ma w życiu błędów, których nie da się naprawić, tylko wszystko musi odnaleźć swoje miejsce. Że przemijamy, ale ostatecznie najważniejsza jest miłość”. „Jesteśmy razem od 36 lat, a on wciąż powtarza, że mnie kocha, proszę mi wierzyć”, mówi Ewa Krawczyk. „Żartuję, że artystą na scenie jest mój mąż, ale w domu artystką jestem ja. Krzysztof nie ma kaprysów gwiazdy i gdyby nie jego zdjęcia rozwieszone w domu, nie czułoby się, że mieszka tu ktoś sławny”. Fanów 74-letniego piosenkarza zelektryzowała jednak wiadomość, że przyjął sakrament namaszczenia. „Ludziom źle się to kojarzy, bo nie wiedzą, że można o niego poprosić w chorobie czy strapieniu. A mnie już kilka razy uratował życie”, zdradza Krawczyk. Czy naprawdę żegna się ze sceną? „Finiszując, nie wypatruję mety, będę walczył do ostatniego dźwięku”, mówi. „Jak Bóg da, to jeszcze wam zaśpiewam”. Artysta odszedł 5 kwietnia 2021 roku. Trudno pogodzić się z jego stratą... Czytaj też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką Krzysztof Krawczyk, Ewa Krawczyk, Studio Dzień Dobry TVN, 11.2010
7 filmów biograficznych o niezwykłych kobietach
Inspirujące historie idealne na weekendowy seans
Kreatorki, buntowniczki, ikony - właśnie takie cechy spełniają wszystkie niezwykłe kobiety, których historie są gotowym scenariuszem na film. Poniższa lista siedmiu filmów biograficznych, przedstawia dzieje niezwykłych postaci, które swoimi działaniami zmieniły oblicze świata. Należą do nich Michelle Obama, Gloria Allred, Erin Brockovich, Niny Simone, Ruth Bader Ginsburg i Irys Apfel. Jeśli nie masz pomysłu na wieczorny weekendowy seans, warto sięgnąć po jedną z poniższych pozycji i zainspirować się działaniami tych niezwykłych kobiet. ZOBACZ TEŻ: 7 dokumentów o modzie, które warto zobaczyć! Gloria Allred (2018) Gloria Rachel Allerd jest amerykańską prawniczką znaną przede wszystkim z prowadzenia głośnych i bardzo często kontrowersyjnych spraw dotyczących praw kobiet. Za swoją działalność została wprowadzona do Narodowej Galerii Sław Kobiet. Dokument jej poświęcony przedstawia jej publiczne i prywatne życie, która nigdy nie bała się swoich feministycznych podglądów i dzielnie jako pani adwokat walczyła o każdego klienta. Pokazuje kulisy wielu strać w sądzie z głośnymi postaciami ze świata biznesu i polityki. Film jest dostępny na Netflixie. Becoming. Moja historia (2020) Postaci Michelle Obamy chyba nie trzeba nikomu przestawiać - jest amerykańską prawniczką oraz Pierwszą Damą Stanów Zjednoczonych w latach 2009-2017, żoną czterdziestego czwartego Prezydenta Stanów Zjednoczonych – Baracka Obamy. Film “Becoming. Moja historia” przedstawia bardzo intymne spojrzenie na życie Michelle w czasie przełomowych zmian w życiu prywatnym, ale także kraju. Dokument pokazuje wyjątkowe kulisy trasy promującej Michelle Obamy, kiedy Pierwsza dama odwiedziła aż 34 miasta i spotykała się z obywatelami. Pokazuje jak ogromną rolę w zwalczaniu podziałów społecznych odegrała wspólnota jaką stworzyła oraz jak ogromna siła kryje się w jej szczerości i uczciwości. Jest to bardzo poruszający dokument dostępny na Netflixie. Ukryte działania (2016) Film “Ukryte działania” nie jest dokumentem, ale w fascynujący sposób przedstawia losy trzech afroamerykańskich matematyczek, które musiały zmierzyć się z segregacją rasową, aby odnieść sukces. Katherine Johnson (w tej roli Taraji P.Henson), Dorothy Vaughan (Octavia Spencer) i Mary Jackson (Janelle Monae) były jednymi z pierwszych Afroamerykanek pracujących w Nasa. Film przedstawia, jak wizjonerki wbrew wszelkim przeciwnościom losu wzniosły się ponad podziały i odegrały niezwykłą rolę w doprowadzeniu do pionierskiego, orbitalnego lotu astronauty Johna Glenna na pokładzie statku Mercury 6, dzięki czemu Stany Zjednoczone wygrały kosmiczny wyścig ze Związkiem Radziecki. Jest to niezwykle inspirująca historia, pełna wzruszających momentów, którą zdecydowanie warto zobaczyć. Film jest dostępny na HBO Max, Disney+ oraz Player. Erin Brockovich (2000) Prawdziwa historia Erin Brockovich, w którą wciela się Julia Roberts, przedstawia dwukrotnie rozwiedzioną kobietę, matkę trójki dzieci, która była królową konkursu piękności, a los sprawił, że nie ma żadnego zawodu i stałego źródła zatrudnienia. Pewnego dnia Erin otrzymuje posadę w kancelarii prawnika Eda Masry’ego (w tej roli Albert Finney) i w liście jednej z klientek otrzymuje dziwną ofertę od wielkiej korporacji chemicznej. Odkrywa, że koncern Pacific Gas & Elecytic Co truje wody gruntowe kalifornijskiego miasteczka Hinkley i zaczyna walkę wielką korporacją. Film przedstawia niezwykłą walkę kobiety o środowisko, co wciąż jest bardzo aktualnym tematem na świecie. What happened, miss Simone (2015) Nina Simone była amerykańską piosenkarką, autorką tekstów i pianistką. Klasyfikowana na ogół jako przedstawicielka jazzu, choć sama bardzo nie lubiła szufladkowania muzyków, a jej twórczość obejmowała także pogranicza bluesa, rythm and bluesa i soulu. W filmowej opowieści o jej życiu widz może zobaczyć, jak artystka walczyła o prawa człowieka, tworzyła i jaka była prywatne. W filmie wykorzystano premierowe nagrania i rzadkie materiały archiwalne. Produkcję można zobaczyć na Netflixie. RBG (2018) Ruth Bader Ginsburg to sędzia Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych, która wypracowała niezwykłą spuściznę prawną i stała się amerykańską ikoną feminizmu. W latach pięćdziesiątych była jedyną kobietą pośród kilkuset mężczyzn, która studiowała i ukończyła prawo na Harvardzie. Następnie w latach siedemdziesiątych została pierwszą w historii kobietą na stanowisku profesora na Uniwersytecie Columbia i napisała pierwszy podręcznik do prawa poświęcony dyskryminacji płci. Od 1993 roku jest sędzią Sądu Najwyższego, szczególnie wyczuloną na tematy dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub orientację seksualną. Jej niezwykła historia pokazuje, że nie ma rzeczy niemożliwych, jest tylko praca i talent, a jej działania zapisały na kartach historii i uczyniły ikoną popkultury. Irys (2014) Irys Apfel to amerykańska projektantka wnętrz żydowskiego pochodzenia, która jest niezwykłą ikoną, filantropką i historyczką sztuki. Zasłynęła z projektów wnętrz Białego Domu dla dziewięciu amerykańskich prezydentów: Harry’ego Trumana, Dwighta Eisenhowera, Richarda Nixona, Johna F. Kennedy’ego, Lyndona Bainesa Johnsona, Jamesa Cartera, Ronalda Regana oraz Billa Clintona. Jest także ceniona w bohemie artystycznej w środowisku elit. Film, który jest portretem ikony stara się przybliżyć widzowi biografię Irys, pokazać jej niezwykłą kreatywność i entuzjazm do sztuki, którym zaraża ludzi. Jest to produkcja niezwykle inspirująca dostępna na Apple TV. Wszystkie te kobiety na swój sposób zrewolucjonizowały świat, w różnych dziedzinach naukowych, społecznych, prawnych lub sztuki. Choć ich postaci mogą nie wydawać się interesujące, powyższe filmy sprawią, że poczujecie ogrom inspiracji i chęci do działania. Który film obejrzycie jako pierwszy?
Subtelny, uczciwy, intymny. Taki jest właśnie film o życiu Ennio Morricone
Ponad 500 filmów wybrzmiałoby inaczej, gdyby nie on. Ennio Morricone to nie tylko jeden z najbardziej płodnych kompozytorów muzyki filmowej w historii, ale również uwielbiana przez międzynarodową publiczność legenda kina, której twórczość została dwukrotnie nagrodzona Oscarem. Jakie tajemnice skrywał? Jak pracował? Jaki był prywatnie? Odpowiedzi na te pytania daje film „Ennio”. W kinach już od 6. lipca. Ennio - film taki, jak jego bohater „Ennio” jest żywiołowym portretem geniusza, nakreślonym przez wiernego przyjaciela i znakomitego reżysera. Giuseppe Tornatore zaprasza nas w wyjątkowo osobistą podróż po prywatnym i artystycznym życiu wspaniałego kompozytora. Towarzyszą nam w niej wspominający go artyści i reżyserzy, tacy jak Bernardo Bertolucci, Clint Eastwood, Bruce Springsteen, Quentin Tarantino, John Williams czy Wong Kar Wai, ale przede wszystkim wtóruje nam niezapomniana filmowa muzyka Mistrza. W końcu, historia jego życia to historia kina. „Ennio” to prezent dla fanów utworów Morriconego i wszystkich produkcji, do których stworzył niepowtarzalną muzykę. Przeżyj głębokie filmowe doznanie pod batutą Mistrza! ENNIO MORRICONE: wrażliwość, muzyka i kunszt 31 marca 1987 roku, Los Angeles. Nominowanych do Oscara w kategorii „najlepsza muzyka” przedstawia Bette Midler. Ma na sobie płomiennorudą suknię z cekinami, żartuje, nuci i zapewnia, że dla atmosfery filmu nie ma nic ważniejszego niż muzyka. Kiedy pada nazwisko Morricone, który nominowany jest za „Misję” (reż. Roland Joffé), ktoś na sali krzyczy rozemocjonowany, a Midler rzuca: „Ennio ma tu fana”. Oscara otrzymuje Herbie Hancock. Ennio Morricone jest wściekły. Opuszcza galę. Ma wtedy 58 lat i całe Hollywood u stóp, choć nigdy nie dał środowisku nic więcej poza muzyką. Nie udziela się towarzysko, nie przeniósł się do Ameryki, nie skusiła go nawet najbardziej spektakularna willa. Nigdy nawet nie nauczył się angielskiego. Mimo to Hollywood go uwielbia. Podbił branżę nieszablonowymi pomysłami muzycznymi, indywidualnym stylem i totalnym mistrzostwem warsztatu, który na tę skalę nie ma amerykańskiego odpowiednika. Ennio Morricone to starannie wykształcony trębacz i kompozytor, który do kina trafił trochę przypadkiem, wprost ze świata muzyki poważnej z jakże nieoczywistym przystankiem na estradzie rozrywkowej. Zaczynał jako wyśmienity aranżer i autor piosenek dla Miny, Domenico Modugno, Paula Anki i innych gwiazd lat 60-tych. Na ten błyskawiczny rozwój kariery jego mistrzowie patrzą skrzywieni. A im bardziej się krzywią, tym bardziej on chce im utrzeć nosa. Do muzyki popularnej, a wkrótce filmowej, w tym westernów Sergio Leone ze słynnej trylogii dolarowej („Za garść dolarów”, „Za kilka dolarów więcej”, „Dobry, zły i brzydki”), wplata rozwiązania i metody typowe dla twórczości klasycznej, a uważane za zbyt czasochłonne dla kina – kontrapunkt, eksperymenty brzmieniowe, cytaty z mistrzów, nawiązania do epok i stylów, szczególnie do baroku. Imponuje brzmieniem, zaskakuje i wcale nie chce się przypodobać widzom. Po latach powie, że gdyby to on komponował do „Gwiezdnych wojen”, w życiu nie użyłby marsza, bo to skojarzenie… ryzykowne. W opiniach jest stanowczy, w rozmowach szorstki i bardzo inteligentny. Ale daje się uwodzić X muzie. Gdy Roland Joffé zaprasza go do współpracy nad „Misją”, początkowo odmawia, porażony pięknem historii o jezuickich misjach w Ameryce Południowej, aby kilka dni później zadzwonić z propozycją jednego z najbardziej rozpoznawalnych motywów filmowych wszech czasów – „oboju Gabriela”. Brak Oscara za tę ścieżkę mocno przeżywa, bo wie, że napisał znakomitą muzykę. 25 lutego 2007 roku, Los Angeles Ceremonię wręczenia Oscara za całokształt twórczości (kompozytorzy dostępują tego zaszczytu niezwykle rzadko) otwiera Céline Dion. Śpiewa „I Knew I Loved You”, piosenkę opartą na temacie Debory, bohaterki „Dawno temu w Ameryce” (reż. Sergio Leone, 1984). Morricone wraz żoną Marią, dziećmi i legendarnym amerykańskim producentem i kompozytorem Quincy Jonesem siedzi w oświetlonej loży honorowej. Na scenę zaprasza go aktor, któremu jego muzyka grała w momencie spektakularnego wybuchu kariery – w spaghetti westernach. Gdy Clint Eastwood, pochmurny twardziel, milczał, ona mówiła. Ennio Morricone podchodzi do mikrofonu dziarsko, kilka kroków przed nim zatrzymuje się i kłania się publiczności. A potem jeszcze raz. To głęboki, pełen wdzięczności ukłon. Bo Morricone w całej swojej niepokorności i pewności siebie zachował też wielką pokorę wpojoną mu jeszcze przez ojca. Pokorę wobec własnego talentu i możliwości (nigdy ich nie przeceniał), a także wobec ludzi, z którymi pracuje i dla których tworzy. Wśród reżyserów, z którymi pracował, byli Terrence Malick („Niebiańskie dni”, 1978), Brian De Palma („Nietykalni”, 1987), Roman Polański („Frantic”, 1988), Franco Zeffirelli („Hamlet”, 1990), Barry Levinson („Bugsy”, 1991) i oczywiście Quentin Tarantino, nade wszystko wielbiciel jego talentu, który lata przed pierwszym pełnym spotkaniem na linii reżyser-kompozytor wykorzystywał muzykę Morricone w swoich filmach. Listę uzupełniają i inni wielcy Włosi: Pier Paolo Pasolini, Bernardo Bertolucci i Giuseppe Tornatore. W pracy filmowej zachował dziecięcą fascynację – na plan filmowy chadzał rzadko: kiedyś, aby zobaczyć na żywo Claudię Cardinale, a potem, gdy poprosił o go to Sergio Leone przy „Dawno temu w Ameryce”. Obecność kompozytora miała przynieść filmowi szczęście. Podczas oscarowej gali w 2007 roku łamiącym się głosem dziękuje. Po włosku. To najdłuższe nieprzetłumaczone na angielski sekundy w historii amerykańskiej telewizji. Jego słowa streszcza potem Eastwood. Mówi o reżyserach, którzy mu zaufali. I o kompozytorach, których wkład w światowe kino jest ogromny, ale którzy nigdy Oscara nie otrzymali. Chciałby, aby zostali kiedyś docenieni, jak on. Nagrodę dedykuje Marii – swojej pierwszej i najważniejszej słuchaczce. I chociaż zgromadzona w Kodak Theatre widownia podrywa się z miejsc i krzyczy „Vivat Ennio!”, wszyscy są przekonani, że to piękne zwieńczenie kariery włoskiego kompozytora. Nic bardziej mylnego, w końcu tym, co tak lubi w szachach i w muzyce jest nieprzewidywalność. Tego roku Morricone kończy (zaledwie) 79 lat. 28 lutego 2016 roku, Los Angeles Konkurencja jest duża. Nominowani siedzą obok siebie. Ktoś komentuje pod nagraniem z gali, że widok ściskających się serdecznie Ennio Morricone i Johna Williamsa to prawdopodobnie najważniejszy obrazek, jaki kiedykolwiek widział na Oscarach. Statuetkę dostaje Morricone za „Nienawistną ósemkę” Quentina Tarantino. Sala wstaje z miejsc, długo nie milkną okrzyki. Trudno w to uwierzyć, ale tak – to pierwszy Oscar za muzykę dla tego artysty i jego szósta nominacja. Jest już prawie 90-letnim człowiekiem. Widział na własne oczy rozwój technologii, dał się porwać kinu jako najpotężniejszej rozrywce świata. Wpisał w nie swoje podejście do sztuki. Aby wejść po schodach, potrzebuje czyjegoś ramienia, ale nadal prowadzi potężne orkiestrowe i chóralne zespoły podczas koncertów ze swoją muzyką i ma tu więcej energii niż niejeden 40-latek. Kilkukrotnie występuje w Polsce. Programy zawsze układa sam. Są w nich ewidentne przeboje, ale nie brakuje też kompozycji mniej znanych lub nieznanych zupełnie. Jest bodaj jedynym twórcą na świecie, który ściągając wielotysięczną publiczność może jej zagrać to, co sam chce. Bez oglądania się na komercję. Tę samą metodę stosuje przy wyborze filmów, do których chce komponować – mniej więcej tyle samo propozycji przyjmuje, co odmawia. Do ostatnich miesięcy życia własnoręcznie przygotowuje materiały nutowe dla każdej orkiestry, która chce gdzieś na świecie zagrać jego muzykę. A co chce grać świat? „Chi Mai” z filmu „Maddalena” (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1971), który to temat wykorzystał kilka razy, „Misję”, rzewną fletnię Pana z „Dawno temu w Ameryce”, porywającą muzykę z westernów. Powtarza jednak, że nie jest kompozytorem jednego gatunku i że westerny to tylko parę procent z jego bogatego dorobku, który obejmuje dramaty, komedie, filmy sensacyjne, biograficzne, thrillery, a nawet erotyki. W sumie niemal pół tysiąca tytułów, co jest możliwe tylko dlatego, że Morricone urodził się z typowo włoską melodyjnością i łatwością tworzenia. Jego życiem rządzi rodzina, rutyna i muzyka. Od nich nigdy nie miał urlopu. PEPPUCCIO, CZYLI GIUSEPPE TORNATORE Ennio Morricone umarł 6 lipca 2020. Opublikowany chwilę później w gazetach nekrolog, jaki Maestro napisał w pierwszej osobie, ścisnął za gardło miliony fanów jego twórczości na całym świecie. Wyznaje w nim, że informuje o swoim odejściu w taki sposób, bo „nie chce nikomu przeszkadzać”. Nawet w tej sytuacji jest przygotowany, praktyczny i skupiony na swoich bliskich. Wśród wielu spektakularnych osiągnięć muzycznych kompozytora było jeszcze coś, co zasługuje na uwagę – nadzwyczajne połączenie skromności jako człowieka i śmiałości jako artysty. Na granicy tych dwóch światów zachował fascynującą tajemnicę, do której nie wszyscy mieli dostęp. Dlatego reżyserem dokumentu o Morricone nie mógł być nikt inny, jak tylko Giuseppe Tornatore – przez ponad 30 lat i 11 wspólnych filmów współpracownik, przyjaciel, bodaj jedyny, który nie tylko przeprowadził tak szczerą rozmowę, ale też uzupełnił ją o wypowiedzi największych twórców światowego kina i muzyki oraz liczne materiały archiwalne. Po udanym debiucie w 1986 roku („Kamorysta”) drzwi do międzynarodowej kariery otworzyła mu nostalgiczna opowieść o magii kina, „Cinema Paradiso” (1988), którą wyróżniono Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, Złotym Globem i wieloma innymi nagrodami. Po raz pierwszy ten młody włoski reżyser, scenarzysta i producent pracował wtedy z Morricone. Dzieliło ich wszystko: doświadczenie, wiek, zawód. Łączyła muzyka. Tornatore nie znał jej języka, ale był wytrawnym melomanem, kolekcjonował płyty i wyróżniał się ponadprzeciętną wrażliwością muzyczną. Niemal wszystkie ich wspólne dzieła zapisały się w pamięci widzów dzięki szczególnej atmosferze – sentymentalne, pełne wspomnień, powracające za reżyserem do miasteczek jego rodzinnej Sycylii, jak w filmie „Wszyscy mają się dobrze” (1990) z Marcello Mastroiannim, nominowanym do Oscara i nagrodzonym w Wenecji „Sprzedawcy marzeń” (1995) lub „Malenie” (2000) ze zjawiskową Monicą Bellucci w roli tytułowej. Że będzie pisał piękne melodie, Morricone obiecał kiedyś swojej mamie. Tę obietnicę najlepiej wypełnił właśnie wobec Tornatore, do którego zwracał się pieszczotliwie zdrobnieniem „Peppuccio”. Ale uwielbiał też wyzwania, jak w trudnym muzycznie „1900: Człowieku legendzie”, który musiał łączyć muzykę ilustracyjną i realistyczną, wynikającą z gry postaci, ale szalenie trudną do zdefiniowania na poziomie scenariusza czy rozmowy. Jeszcze inną twarz pokazuje w thrillerze „Czysta formalność” (1994), aktorskim popisie Gerarda Depardieu i Romana Polańskiego – to muzyka gwałtowniejsza, a główna melodia pojawia się w niej dopiero na końcu. Przez lata wspólnej pracy Ennio Morricone i Giuseppe Tornatore wypracowali własny model twórczego działania. Muzyka rodziła się w nim na samym początku. Towarzyszyła pracy nad scenariuszem, potem na planie, była w całości gotowa w montażowni. Sposób ten Tornatore podpatrzył we wcześniejszych doświadczeniach kompozytora – ten tak właśnie pracował z Sergio Leone, co czyni tych dwóch reżyserów zdecydowanie najbliższymi dla Morricone współpracownikami w całej jego karierze. Łączy ich jeszcze coś – obaj dawali mu wolność w obrębie własnej wizji artystycznej. A kompozytor bardzo to cenił. Sergio Leone wydłużał sceny, jeśli uznał, że marnuje się naprawdę dobra, napisana już muzyka. Tornatore z kolei bardzo aktywnie uczestniczył w procesie jej powstawania, pamiętając, że w partnerstwie granice trzeba przekraczać mądrze. Mówi, że dzięki Morricone zrozumiał, że muzyka filmowa może żyć własnym życiem. MAESTRO Połączył prozę z poezją. Bernardo Bertolucci Szczerość tego dokumentu jest porażająca. Nic dziwnego, że Giuseppe Tornatore długo sprawdzał, jaki sposób montażu będzie dla tej opowieści najlepszy, abyśmy nie pominęli żadnego detalu, bo każdy fragment ma tu znaczenie, ale także żebyśmy pozostali zaczarowani. Temu służy równie dobry montaż dźwięku i – co najważniejsze – muzyki. Są w tym filmie razem z Tornatore: Quentin Tarantino, Bernardo Bertolucci, Clint Eastwood, John Williams, Hans Zimmer, Pat Metheny i inni. „Ennio” to droga od wściekłości na niezrozumienie po gigantyczny hołd złożony włoskiemu twórcy przez środowisko muzyczno-filmowe. Są pojedynki i niepowodzenia, ale nigdy nie ma poddania się. Tornatore pozwala nam głęboko wejść w świat jego kompozycji – analizuje je z widzem, tłumaczy, rozszyfrowuje. To potężna frajda dla każdego miłośnika ścieżek dźwiękowych, ale i efektowna, pasjonująca lekcja muzyki, jakiej nie udałoby się przeprowadzić nigdzie indziej i z nikim innym. Ennio Morricone tworzy ścieżki dźwiękowe do życia ludzi. Pracują, kochają, śmieją się w rytm jego muzyki. Hans Zimmer „Ennio” jest także portretem artysty, który żył – jak nasz Wojciech Kilar – w dwóch przestrzeniach. Tej ambitnej, autonomicznej i tej popularnej, filmowej. Z jednej strony pewny swoich umiejętności twardy muzyk na różnych etapach swojego życia, z drugiej – poruszony spotkaniami, miłością do żony i lekko onieśmielony całym tym zamieszaniem człowiek, który pokazuje nam swoją najbardziej intymną twarz. W dłuższych zbliżeniach kamera czasem zatrzymuje w kadrze milczącego Morricone. Jakby oglądał ten film z nami. Największy muzyczny kompas, jaki mogłem mieć. Pat Metheny Film Tornatore jest dokładnie taki, jak jego bohater. Uczciwy i piękny.
7 filmów, które przeniosą Cię do najpiękniejszych miejsc świata!
Marzysz o dalekich podróżach i ciężko Ci wysiedzieć w domu? Spokojnie, mamy dla Ciebie coś, co powinno poprawić humor! Możemy przenieść się do najpiękniejszych miejsc świata dzięki… filmom! Przypominamy kilka wspaniałych obrazów, do których warto teraz wrócić nie tylko z racji na ciekawą opowieść, ale też wspaniałe krajobrazy, które się w nich pojawiają. Zobacz także: Luwr, Royal Palais i Wersal... Oto najpiękniejsze pałace Paryża! Podróż do Afryki z filmem „Pożegnanie z Afryką” Robert Redford i Meryl Streep stworzyli w tym filmie, opartym na książce Karen Blixen, niezapomniane role. Poruszająca ścieżka dźwiękową Johna Barry'ego i epickie krajobrazy sprawiły, że „Pożegnanie z Afryką” to także piękny film dla wszystkich miłośników Afryki. Akcja filmu rozgrywa się we wczesnych latach XX wieku w rządzonej przez Wielką Brytanię Kenii. Film oparty jest na pamiętniku duńskiej autorki Karen Blixen (napisanej pod pseudonimem Isak Dinesen), w którym opisuje swoje zmagania jako właścicielka plantacji kawy w Afryce oraz swój romans z rządnym przygód Denysem Finch Hattonem. Film nakręcony został w Shaba National Game Reserve w północnej Kenii, a scenarzysta Stephen Grimes wiernie odtworzył piękny dom Blixen. Weekend w Rzymie? Obejrzyj „Rzymskie wakacje” Ten baśniowy romans to klasyka kina. Film Williama Wylera z 1953 roku stał się kinowym hitem dzięki niezapomnianej roli Audrey Hepburn jako księżniczki Ann, która ucieka przed obowiązkami, aby udać się w podróż po Europie i zobaczyć, jak żyją „zwykli ludzie”. W Rzymie spotyka amerykańskiego dziennikarza (Gregory Peck) i razem spędzają romantyczny czas w Wiecznym Mieście. Fontanna di Trevi, Schody Hiszpańskie, Koloseum, Piazza del Popolo i Piazza Venezia to tylko niektóre miejsca, które razem odwiedzają. Podróż dookoła świata z Julią Roberts w „Jedz, módl się, kochaj” Wyrafinowany Rzym, bujne krajobrazy Bali i uduchowione Indie to przystanki, które można podziwiać dzięki powieści Elizabeth Gilbert „Jedz, módl się, kochaj” z 2006 roku. W ekranizacji z 2010 roku główną rolę gra sama Julia Roberts. Bohaterka po rozwodzie postanawia wyruszyć w wyjątkową podróż. Trzy miejsca - trzy przygody: „jedz” w Rzymie, „módl się” w Indiach i „kochaj” na Bali. Czy może być piękniej? View Burdaffi on the source website Błogi relaks „Pod słońcem Toskanii” Kolejna adaptacja bestsellerowej książki z Włochami w tle. W filmie z 2003 roku Diane Lane gra Frances Mayes po rozwodzie postanawia przenieść się do Toskanii, gdzie kupuje i odnawia willę zwaną Bramasole. Film nakręcony w Cortonie, Sienie, Florencji, Arezzo i malowniczym Positano na wybrzeżu Amalfi to prawdziwa uczta dla oczu. Winnice, drzewa oliwne, niesamowite widoki… włoskie dolce vita! Urlop w „Hotelu Marigold” Romantyczna komedia opowiadająca o siedmiu brytyjskich emerytach, którzy decydują się na spędzenie czasu w Radżastanie w północnych Indiach. Film rozgrywa się w Ravla Khempur, XVII-wiecznym pałacu królewskim. Z tym filmem wybierzesz się w fascynującą podróż do Indii. „Paryż może poczekać”? Nie marnuj czasu! Zobacz ten film Diane Lane gra w tym filmie z 2016 roku żonę producenta filmowego (Alec Baldwin), która towarzyszy mężowi na festiwalu filmowym w Cannes, ale kiedy ten niespodziewanie wyjeżdża do pracy w Budapeszcie, ona wyrusza w podróż do Paryża. W drodze towarzyszy jej współpracownik męża - Jacques (Arnaud Viard). Para przeżywa dwa niesamowite dni w najpiękniejszych zakątkach Francji! Wiedeń, Paryż, a może Grecja? „Przed wschodem słońca”, „Przed zachodem słońca” i „Przed północą” to filmy składające się na słynną trylogię Richarda Linklatera z Julie Delpy i Ethanem Hawkiem. Filmy kręcone były na przestrzeni 18 lat (1995–2013) i opowiadają o parze, która spotyka się przypadkiem w Wiedniu. Julie Delpy gra studentkę Paris University Céline, Ethan Hawke - początkującego pisarza i amerykańskiego turystę Jesse. Ich romans przedstawiony jest na tle miejskich zabytków Wiednia w „Przed wschodem słońca”, w lokalnych kawiarniach, księgarniach Paryża w „Przed zachodem słońca” ; i wreszcie w Grecji w „Przed północą”.
5 wyjątkowych filmów i seriali dla fanek świata beauty
Co warto obejrzeć, aby poszerzyć swoją wiedzę na temat urody?
Świat urody skrywa wiele tajemnic, które warto odkryć. Niektóre mogą zszokować, inne zaś zachwycić swoim pięknem i kunsztem. Poniższa lista obejmuje pięć dokumentów, seriali oraz programów telewizyjnych, które przedstawiają w różny sposób świat urody – od niezwykłych makijaży, przez operacje plastyczne, aż po informacje na temat koncernów kosmetycznych. Oto najciekawsze pozycje, które powinna znać każda kobieta zafascynowana światem kosmetycznym . CZYTAJ TEŻ: 19. Festiwal Millenium Docs Against Gravity Magicy makijażu Magicy makijażu to konkurs, w którym wizażyści-amatorzy mierzą się ze sobą w wielobarwnych wyzwaniach, aby zyskać jedyną w swoim rodzaju szansę na karierę w branży kosmetycznej. Jurorami są Val Garland i Dominic C. Skinner, świetni wizażyści z niezwykłym doświadczeniem i doskonałymi pracami w portfolio. Program miał już trzy edycje, w trakcie których odkrył niezwykłe makijażowe talenty, między innymi Zofię - dwudziestojednoletnią dziewczynę ze spektrum autyzmu, która w programie pokazała niezwykły talent i fantastyczne prace. Warto obejrzeć Magików makijażu i zainspirować się ich niezwykłą twórczością. Program jest dostępny na Netflixie. Wyjaśniamy Wyjaśniamy to pełen ciekawych informacji serial, który odpowiada na wiele różnorodnych pytań, np. dlaczego kryptowaluty zyskały popularność i czemu diety są bezskuteczne. Na Netflixie są dostępne trzy sezony, które zanurzają nas w świecie piękna na więcej niż jeden sposób. Eksplorują one tematy diet, tatuaży, skóry oraz chirurgii plastycznej. Widzom towarzyszy narracja takich osób jak Kim Cattral, Sophie Okonedo oraz Kristen Bell, które opowiadają o ciekawych i zawiłych zjawiskach. Nie taka piękna Nie taka piękna to wyczerpujący dokument śledczy, który jako pierwszy został zrealizowany na tak dużą skalę. Eksploruje temat wartego bilion dolarów przemysłu kosmetycznego i odkrywa jego tajemnice. Jest podzielony na cztery części: makijaż, paznokcie, skóra, włosy. Każda z nich demaskuje niewygodne i niewiarygodne aspekty funkcjonowania wielkich koncernów kosmetycznych i marek, którym ufamy. Autorami dokumentu są Kirby Dick oraz Amy Ziering i jest on dostępny na platformie HBO Max. We własnej skórze: przed i po W tym serialu dokumentalnym specjalistka od medycyny estetycznej, siostra Jamie i chirurg plastyk, dr Sheila Nazarian, używają najnowszych technologii, aby wydobyć wewnętrzne piękno klientów. Program pokazuje, jak zabieg medycyny estetycznej potrafi przywrócić pewność siebie. Bohaterka jednego z odcinków jest Marla, która była modelką do momentu oszpecenia przez nożownika. Serial skłania do myślenia na temat tego typu zabiegów w inny, szerszy sposób, a nie tylko ich krytykowania. Aby odkryć sekrety chirurgii plastycznej i poruszające historie bohaterów programu, zajrzyj na platformę Netflix. Niebezpieczne produkty Niebezpieczne produkty to serial dokumentalny, który pokazuje skalę zaniedbań i nieuczciwości w marketingu popularnych dóbr konsumpcyjnych. Można także zobaczyć jakie przykre konsekwencje mogą przynieść takie działania samym konsumentom. Warto zobaczyć ten dokument na Netflixie i zastanowić się, czy dalej ufamy naszej ulubionej marce kosmetyków, czy jednak już nie tak bardzo. Jeśli jesteś zafascynowana światem beauty to na pewno dokumenty, które powinnaś znać. Można wiele się z nich dowiedzieć na temat rynku kosmetycznego i być może zweryfikować swoje dotychczasowe wybory konsumenckie. Natomiast Magicy makijażu będą świetnym źródłem inspiracji. A także może być traktowany jako doskonały poradnik technik make-upu. Który program zainteresował Was najbardziej?
Oliwia Bieniuk o pracy nad dokumentem o Ani Przybylskiej: „To było dla mnie duże przeżycie”
„Będzie piękną pamiątką, która przybliży postać mojej mamy”
W tym roku minie osiem lat od śmierci Anny Przybylskiej. Była uwielbiana przez widzów. Do tej pory trudno jest się pogodzić z jej przedwczesną śmiercią. Pamięć o aktorce jest wciąż żywa. Pod koniec roku na szklanym ekranie pojawi się dokument o Annie Przybylskiej. W materiale wzięli udział rodzina, przyjaciele i współpracownicy aktorki. Nie zabrakło poruszających wspomnień i archiwalnych nagrań. Oliwia Bieniuk w najnowszym wywiadzie nie ukrywa, że prace nad produkcją były dla niej bardzo trudne. Dokument o Ani Przybylskiej W lutym informację o powstaniu filmu potwierdzał Jarosław Bieniuk. „Moi Drodzy, wrzucając ten krótki teaser, mogę dzisiaj oficjalnie potwierdzić, że powstanie film dokumentalny o Ani. Dla mnie i dla mojej Rodziny będzie to najważniejszy, ale pewnie i najtrudniejszy film w życiu… Dziękuję Michałowi Bandurskiemu i Krystianowi Kuczkowskiemu za 6 lat cierpliwości. Myślę, że dopiero dzisiaj jesteśmy na to gotowi…", podkreślił. Twórcy – Krystian Kuczkowski i Michał Bandurski zapowiadali, że to będzie wyjątkowy dokument, o wspaniałej aktorce. Na ekranie zobaczymy historię dziewczyny, która spełniała marzenia, cieszyła się każdym dniem, kochała i była kochana. W realizacji dokumentu wzięli udział bliscy Anny Przybylskiej. Sprawdź też: „Czekam na ten film”. Anna Dereszowska wystąpi w dokumencie o Ani Przybylskiej W produkcji zobaczymy archiwalne materiały, wywiady z rodziną, przyjaciółmi i współpracownikami. Jak zaznaczają twórcy, montaż był przewidziany na kwiecień, a post produkcja na lipiec. Premierę zaplanowano w dniu rocznicy śmierci aktorki – 5 października. „Pokażemy film o wspaniałej dziewczynie. O zwykłej dziewczynie z Gdyni, którą pokochała cała Polska i po której śmierci cała Polska płakała. Historia dziewczyny, która miała w sobie coś magicznego, coś, co ciężko zdefiniować, a co sprawia, że wszyscy o niej pamiętamy. Ania zasługuje na ten film i to będzie piękny film. Ja to gwarantuję i już nie mogę doczekać się premiery”, mówił niedawno w rozmowie z Jastrząb Post Krystian Kuczkowski, współautor produkcji. Dla bliskich Anny Przybylskiej wywiady były ogromnym wyzwaniem. Powróciły wspomnienia i ból straty ukochanej żony, mamy, siostry i córki. Zobacz też: Są nowe szczegóły filmu o Ani Przybylskiej. Mama aktorki ma do TVP szczególną prośbę Oliwia Bieniuk o udziale w dokumencie o mamie Oliwia Bieniuk, podobnie jak członkowie jej rodziny, też wzięła udział w dokumencie. Dla młodej aktorki to było bardzo trudne doświadczenie. 20-latka otworzyła się przed kamerą i opowiedziała o swoich wspomnieniach i relacji z mamą. „To było dla mnie duże przeżycie. Nie mogę zdradzić szczegółów, co się znajdzie w filmie, ale jeśli chodzi o mój wywiad i odczucia z nim związane to na początku się stresowałam. To jednak intymny temat, na który można rozmawiać z przyjaciółką. Przed kamerami jest to trudniejsze. To ciężki temat”, zwierzyła się w rozmowie z Faktem. Oliwia podkreśla, że dokument będzie piękną pamiątką. „Na szczęście po stresie poszło z górki i emocje mi puściły. Myślę, że opowieść o mojej mamie to ważny dokument dla wielu osób. Będzie piękną pamiątką, która przybliży postać mojej mamy”, dodała w Fakcie. Sprawdź też: Trwają prace nad filmem o Annie Przybylskiej. „Nie był to łatwy dzień”, przyznali jej bliscy Oliwia Bieniuk w sesji VIVY!, 2020 rok Oliwia Bieniuk i Anna Przybylska w archiwalnej sesji VIVY!
Adriana Kalska wywołała poruszenie jednym zdjęciem. Aktorka zagra Annę Przybylską?
Adriana Kalska zamieściła na Instagramie zdjęcie, na którym prezentuje się w nowej odsłonie. To kadr, który najprawdopodobniej został wykonany na planie zdjęciowym jednej z produkcji. Tymczasem wywołał on ogromne poruszenie wśród internautów. Fani aktorki zwrócili uwagę, że łudząco przypomina na nim Annę Przybylską. Niektórzy sugerują, że właśnie ruszyły prace nad filmem o zmarłej aktorce, a Adriana Kalska zagra w nim główną rolę. View Ediplayer on the source website Adriana Kalska zagra Annę Przybylską? Po tym, jak na Instagramie Adriany Kalskiej pojawił się jej czarno-biały portret, internauci zgodnie orzekli, że aktorka łudząco przypomina na nim Annę Przybylską. Gwiazda serialu „M jak miłość” zapozowała do zdjęcia w krótkiej peruce z jasnymi pasemkami. Niektórzy uważają, że Adriana Kalska jest ucharakteryzowana do zapowiadanego od dłuższego czasu filmu o życiu i losach Anny Przybylskiej. „Ależ podobieństwo do Ani Przybylskiej”, „Jak Panią pierwszy raz zobaczyłam pierwsze moje słowa ,,Boże jak Ania Przybylska”, „Jak młoda Ania Przybylska ”, „Sobowtór P.Ani Przybylskiej bardzo ładnie ślicznie ci w krótkich”, „Jak Ania Przybylska”, czytamy w komentarzach pod postem aktorki. Na jeden z wpisów internautów zareagowała sama Adriana Kalska. Czy gwiazda potwierdziła domysły fanów i jedna z produkcji ruszyła? „W końcu robicie ten film o Przybylskiej”, napisał jeden z wielbicieli. Na odpowiedź aktorki nie trzeba było długo czekać. „
Uświadamiają, mają wpływ na poglądy, szokują. Filmy o ekologii, które warto obejrzeć
Te filmy dokumentalne zmieniają postrzeganie świata
Ekologia nie jest już tylko „modą”. W ostatnim czasie coraz więcej osób uświadamia sobie, że nasza planeta jest poważnie zagrożona. Kolejne doniesienia o topnieniu lodowców, masowych pożarach czy wycinaniu lasów powodują raczej smutek i niedowierzanie niż brak emocji. Co tak naprawdę dzieje się ze światem? Jak bardzo działalność człowieka wpływa na klimat? Jak dużo śmieci produkujemy, jak wiele rzeczy kupujemy i ile marnujemy? Czy to prawda, że niektóre zwierzęta mogą wyginąć? A ludzie? Na te wszystkie pytania odpowiadają nie tylko organizacje walczące o ekologię, ale i filmy dokumentalne, które w sposób dobitny, bo obrazowy, pokazują, w jakim stanie jest nasza planeta. Zmieniają poglądy, motywują do zmian, wskazują słuszny kierunek działania... W naszym wideo znajdziecie jedynie kilka z wielu, które warto obejrzeć. ZOBACZ: Już niedługo mogą zniknąć na zawsze. Te gatunki zwierząt są najbardziej zagrożone
To on stworzył walkie-talkie! Kim był Henryk Magnuski?
Telewizja Polska ruszyła z cyklem dokumentów o zasłużonych naukowcach i odkrywcach, z których wiedzy dziś korzysta cały świat. Pierwszy odcinek serii „Geniusze i marzyciele” przestawi sylwetkę Henryka Magnuskiego. To on stworzył walkie-talkie! Kim był Henryk Magnuski? To jemy zawdzięczamy walkie-talkie Pierwszy odcinek serii dokumentów „Geniusze i marzyciele” autorstwa Anny Ferens, zostanie wyemitowany w środę, 27 stycznia o godzinie 21.00 w TVP1. Poznamy niesamowitą historię wybitnego inżyniera, Henryka Magnuskiego. To jemu zawdzięczamy jedno z pierwszych walkie-talkie, które wykorzystywano podczas II wojny światowej. Wynalazca i projektant przyszedł na świat 30 stycznia 1909 roku w Warszawie. Po zdanej maturze wybrał się na studia na Politechnice Warszawskiej. Henryk Magnuski pracował w Państwowych Zakładach Tele i Radiotechnicznych. Szefostwo, doceniając jego talent i pomysłowość, wysłało go na szkolenie do Stanów Zjednocznocych. Inżynier miał zapoznać się tamtejszymi, nowatorskimi projektami. Z związku z wybuchem II wojny światowej nie wrócił już do kraju. W USA osiadł na stałe i kontynuował swoje odkrycia. Odniósł ogromny sukces! Był specjalistą w dziedzinie telekomunikacji i łączności radiowej. To on jest autorem jednego z pierwszych radia walkie-talkie. Przełomowy projekt opracował w zakładach Galvin Manufacturing Corporation, które po siedmiu latach zmieniły nazwę na Motorola. Został tam zatrudniony w 1940 roku i zajmował się tworzeniem sprzętu radiotechnicznego na zlecenie armii. Przenośna radiostacja SCR-300 o zmiennej częstotliwości z powodzeniem służyła amerykańskim siłom zbrojnym (artylerii, broni pancernych i piechoty) w Europie i na Pacyfiku. Aparat pozwalał się komunikować w zasięgu 15 km i ważył 16 kilogramów. Urządzenie można było przenosić w specjalnym plecaku i zostało wyprodukowane w 43 tys. egzemplarzy. Henryk Magnuski jest także twórcą radiotelefonu - SCR 536, nazywanego handie-talkie. To to jego pierwszy projekt dla Motoroli. Urządzenie pozwalało żołnierzom na łatwą komunikację. Zaletą była waga ok. 2 kg i solidne wykonanie. Radiotelefon został wyprodukowany do końca II wojny światowej w liczcie ponad 100 tysięcy egzemplarzy. Na koncie wynalazcy odnajdziemy także radiolatarnię radarową, która umożliwiała samolotom lądowanie przy słabej widoczności. To urządzenie wielu żołnierzom pomogło ocalić życie. Inżynier zajmował się również tworzeniem mikrofalowych stacji przekaźnikowych, wykorzystywanych w transmisji danych czy telewizji. Henryk Magnuski jest autorem 30 patentów i wydał dziesiątki publikacji, dzieląc się swoją wiedzą i odkryciami. W wojskowych systemach komunikacji nadal wykorzystywane są jego rozwiązania, a jego patenty rozwinęły telekomunikację. Wynalazca zmarł w USA w 1978 roku w Glenview. Miał 69 lat. Już dziś, Telewizja Polska wyemituje pierwszy odcinek cyklu „Geniusze i marzyciele”, z którego dowiemy się, jak wyglądała praca wspaniałego wynalazcy. Źródło: Wikipedia, TVP Info, Onet Film, Politechnika Warszawska, Polskie Radio View oEmbed on the source website