Pomógł mu zrealizować film marzeń, który teraz zawalczy w Cannes. Maciej Musiał jeszcze niedawno mówił o relacji z Piesiewiczem
Śmierć Krzysztofa Piesiewicza poruszyła świat filmu i kultury. Wybitny scenarzysta, adwokat i były senator przez lata współtworzył najważniejsze dzieła Krzysztofa Kieślowskiego. Teraz pożegnał go Maciej Musiał, z którym pracował przy filmie „Parallel Tales”, zaprezentowanym 14 maja podczas festiwalu w Cannes. Aktor opublikował emocjonalny wpis, który chwyta za serce.
Krzysztof Piesiewicz był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury filmowej. Współtwórca „Dekalogu” i wielu filmów Krzysztofa Kieślowskiego pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Informacja o jego śmierci odbiła się szerokim echem, a głos zabrał również Maciej Musiał, który miał okazję współpracować z nim przy międzynarodowym projekcie filmowym. Maciej Musiał pożegnał Krzysztofa Piesiewicza. „Będzie mi Pana bardzo brakowało” Aktor zamieścił na Instagramie poruszające pożegnanie. Opublikował również zdjęcie, które Krzysztof Piesiewicz przesłał mu kilka tygodni wcześniej. „Dziś odszedł Krzysztof Piesiewicz. Wielki człowiek, scenarzysta, adwokat, senator. Współtwórca Dekalogu i większości filmów Krzysztofa Kieślowskiego. Oskarżyciel w procesie Popiełuszki, obrońca Kuklińskiego. To pierwsze zdjęcie wysłał mi kilka tygodni temu, powiedział, że bardzo je lubi. Zostawiam je w kolorach. Bo były przecież dla niego ważne. Będzie mi Pana bardzo, bardzo brakowało”, napisał Maciej Musiał. Ich relacja nie ograniczała się jedynie do zawodowych kontaktów. Maciej Musiał wielokrotnie podkreślał, że spotkanie z Piesiewiczem było dla niego jednym z najważniejszych momentów w życiu. To właśnie scenarzysta stał się współproducentem filmu „Parallel Tales” irańskiego reżysera Asghara Farhadiego, zdobywcy dwóch Oscarów. Produkcja została pokazana 14 maja podczas festiwalu w Cannes. W jednym z wywiadów Musiał opowiadał, jak trudne było pierwsze spotkanie z legendarnym scenarzystą. Jak zdradził, numer telefonu do Piesiewicza otrzymał od Marty Hryniak, córki Krzysztofa Kieślowskiego. „Zanim dotarłem do Farhadiego, musiałem dotrzeć do kogoś bardziej nieuchwytnego. Do scenarzysty filmów Kieślowskiego – pana Krzysztofa Piesiewicza. Naprawdę wielkiego człowieka", mówił. Przez długi czas próbował namówić go na rozmowę. „Zacząłem do niego wydzwaniać z prośbą o spotkanie. W końcu podczas którejś z kolejnych rozmów powiedział mi, że możemy się zobaczyć, ale potem mam się odczepić”, wspominał aktor. CZYTAJ TEŻ: O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy Tak narodził się „Parallel Tales”. Kulisy spotkania Musiała i Piesiewicza Do spotkania doszło w domu Piesiewicza na warszawskim Żoliborzu. Maciej Musiał nie ukrywał, że tuż przed wejściem sparaliżował go stres. „Piękny, wakacyjny dzień, randka z dziewczyną. Letnie kino w Starej Prochowni, niedaleko mieszka Krzysztof Piesiewicz. Wypiliśmy piwo i opuściłem swoją randkę. Poszedłem pod dom pana Krzysztofa. Nagle poczułem paraliżujący strach i tam, przed drzwiami, klęknąłem, żeby się pomodlić. Zadzwoniłem. Ktoś przekręcił klucz. Otworzył Piesiewicz. Świdrował mnie wzrokiem. „Czego pan chce?". „Byliśmy umówieni…”, opowiadał. Rozmowa miała okazać się przełomowa. Według relacji aktora Piesiewicz mówił o rzeczywistości, czułości i akceptacji ludzkiej słabości. Musiał przyznał, że właśnie wtedy usłyszał ton doskonale znany z filmów Kieślowskiego. Kluczową częścią ich współpracy okazały się prawa do projektu. Jak relacjonował aktor, początkowo realizacja wydawała się niemożliwa, ponieważ prawa zostały wcześniej sprzedane. „Musiałby wydarzyć się cud”, miał powiedzieć Piesiewicz. Ten jednak nastąpił szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Jak wyjaśnił aktor, właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, dzięki czemu scenarzysta odzyskał możliwość dysponowania projektem. „Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem”, wyznał młody artysta. Choć wielu spodziewało się, że aktor pojawi się również przed kamerą, on sam podjął inną decyzję. Uznał, że jego rolą jest bycie producentem i inicjatorem projektu, a nie gwiazdą filmu. „Próba wciśnięcia się tam w charakterze aktora byłaby kompletnie déclassé”, podsumował. Śmierć Krzysztofa Piesiewicza zamyka ważny rozdział w historii polskiego kina. Pozostają jednak filmy, które współtworzył, oraz wspomnienia ludzi, dla których był nie tylko wybitnym scenarzystą, ale również niezwykle ważnym człowiekiem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga
Na ekranie bawiła i wzruszała, za te filmy pokochali ją Polacy. Oto 7 najlepszych ról Stanisławy Celińskiej
Od filmów Andrzeja Wajdy po kino Feliksa Falka, Stanisława Celińska przez ponad pięć dekad pozostawała jedną z najważniejszych twarzy polskiej kinematografii. Tworzyła role przejmujące prawdą, pełne emocjonalnej intensywności i niezwykłej wrażliwości na człowieka. Jej filmografia na zawsze pozostanie częścią historii polskiego kina, opowieścią o codzienności, samotności i emocjach, które potrafiła pokazywać z wyjątkową siłą.
Śmierć Stanisławy Celińskiej zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego kina i teatru. Była artystką o niezwykłej intensywności, jednocześnie surową i pełną czułości, ironiczną i przejmująco tragiczną. W swoich rolach wydobywała emocje ukryte pod powierzchnią codzienności, nadając bohaterom głębię i prawdę rzadko spotykaną na ekranie. Każda kreacja pozostawiała po sobie coś więcej niż wybitne aktorstwo, stawała się zapisem ludzkich doświadczeń, samotności, niespełnienia i pragnienia bliskości, które przez dekady definiowały wrażliwość polskiego kina. 1. „Krajobraz po bitwie”, reż. Andrzej Wajda (1970) „Krajobraz po bitwie” był filmowym debiutem Stanisławy Celińskiej i zarazem początkiem jej współpracy z Andrzejem Wajdą. Film opowiadał o świecie tuż po zakończeniu wojny, rzeczywistości naznaczonej traumą, emocjonalnym pustkowiem i próbą odzyskania człowieczeństwa. Celińska, występując u boku Daniela Olbrychskiego, stworzyła kreację pełną delikatności i wewnętrznego niepokoju. Jej bohaterka wnosiła do filmu kruchość zderzoną z brutalnością świata, który utracił moralny porządek. Wajda budował film z napięcia pomiędzy pamięcią wojny a próbą odzyskania normalności, a obecność Celińskiej stawała się symbolem tej kruchej nadziei na ocalenie człowieczeństwa po katastrofie historii. 2. „Nie ma róży bez ognia”, reż. Stanisław Bareja (1974) W komediowym świecie Stanisława Barei Stanisława Celińska odnajdywała się perfekcyjnie, bo rozumiała absurd PRL-u nie jako gag, lecz jako codzienny stan emocjonalny. „Nie ma róży bez ognia” to satyra na mieszkaniowy chaos lat 70., opowieść o fikcyjnych rozwodach, kombinacjach i groteskowej biurokracji. Celińska wnosiła do tego świata coś więcej niż komizm, dawała mu ludzką temperaturę. Jej ekranowa obecność była pełna nerwowej energii, charakterystycznej dla bohaterów Barei: ludzi stale zmęczonych rzeczywistością, ale wciąż próbujących ją przechytrzyć. Aktorka nie przerysowywała tej groteski, wręcz przeciwnie, dzięki niej absurd wydawał się boleśnie prawdziwy. To właśnie dlatego jej role w filmach Barei przetrwały próbę czasu. 3. „Panny z Wilka”, reż. Andrzej Wajda (1979) W filmie Andrzeja Wajdy, opartym na prozie Jarosława Iwaszkiewicza, wszystko rozgrywa się pomiędzy spojrzeniami, niedopowiedzeniami i pamięcią. „Panny z Wilka” są opowieścią o czasie utraconym i niemożliwości powrotu do dawnego świata, a Celińska znakomicie wpisała się w ten melancholijny pejzaż. Jej kreacja była subtelna, pełna emocji ukrytych pod powierzchnią gestów i słów. Wajda budował film ciszą, a Celińska potrafiła tę ciszę wypełnić obecnością. Jej bohaterka nie potrzebowała dramatycznych scen, by wybrzmieć, wystarczało krótkie zawahanie głosu czy spojrzenie zatrzymane o sekundę za długo. Aktorka stworzyła portret kobiety uwikłanej w przeszłość, ale świadomej, że pamięć zawsze będzie bardziej okrutna niż rzeczywistość. Zobacz też: Paweł Pawlikowski znów staje do wyścigu o Złotą Palmę. W Cannes pokaże film o słynnym pisarzu 4. „Panna Nikt”, reż. Andrzej Wajda (1996) „Panna Nikt” to jeden z najbardziej niepokojących filmów Andrzeja Wajdy, opowieść o dojrzewaniu, przemocy psychicznej i okrucieństwie emocjonalnych zależności. W tym świecie Stanisława Celińska stworzyła rolę przejmującą właśnie dlatego, że pozbawioną aktorskiej demonstracyjności. Jej obecność była ciężka od emocji niewypowiedzianych. Aktorka potrafiła pokazać pęknięcie między tym, co społeczne i uporządkowane, a tym, co skrywane pod powierzchnią codzienności. Wajda prowadził bohaterów przez przestrzeń psychicznego chaosu, a Celińska idealnie odnalazła rytm tego kina – chłodnego, dusznego, pełnego napięcia. Jej kreacja działała jak cichy kontrapunkt wobec młodzieńczej brutalności obecnej w filmie. To jedna z tych ról, które nie krzyczą, ale zostają w pamięci najdłużej. 5. „Pieniądze to nie wszystko”, reż. Juliusz Machulski (2001) W filmie Juliusza Machulskiego Stanisława Celińska znakomicie odnalazła się w połączeniu komedii i społecznej diagnozy. „Pieniądze to nie wszystko” opowiada o zderzeniu wielkiego biznesu z prowincjonalną rzeczywistością, o świecie transformacji, w którym każdy próbuje przetrwać na własnych zasadach. Celińska wnosi do filmu autentyczność, której często brakuje w satyrycznych opowieściach o polskich przemianach lat 90. Jej bohaterka jest mocno osadzona w rzeczywistości, szorstka, konkretna, ale jednocześnie głęboko ludzka. Aktorka świetnie rozumiała rytm dialogu Machulskiego i jego ironię. Dzięki temu jej rola stała się emocjonalnym punktem ciężkości filmu, zachwycając krytyków i zdobywając pierwszą w karierze statuetkę Orła. To kolejny dowód na to, że Celińska była mistrzynią grania zwyczajności. 6. „Południe-północ”, reż. Łukasz Karwowski (2006) „Południe-północ” Łukasza Karwowskiego to kino drogi, ale przede wszystkim film o emocjonalnym oddaleniu ludzi od siebie. W tej opowieści Stanisława Celińska buduje postać pełną zmęczenia życiem, a jednocześnie niezwykłej wewnętrznej siły. Jej gra jest oszczędna, niemal minimalistyczna, lecz właśnie w tej powściągliwości kryje się największa moc. Celińska potrafiła pokazać doświadczenie całego życia jednym gestem czy sposobem wypowiadania prostego zdania. W filmie Karwowskiego staje się symbolem pokolenia ludzi niespełnionych, ale wciąż próbujących odnaleźć sens i bliskość. To kreacja cicha, ale niezwykle dojrzała i poruszająca. Zobacz też: Rusza najbardziej prestiżowy festiwal filmowy na świecie! W jury konkursu głównego same gwiazdy 7. „Joanna”, reż. Feliks Falk (2010) View oEmbed on the source website W „Joannie” Feliksa Falka Stanisława Celińska stworzyła jedną z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie gęstych kreacji późnego okresu swojej kariery. Film rozgrywa się w czasie okupacji i opowiada o moralnych wyborach, które nigdy nie mają prostych konsekwencji. Celińska wnosi do tej historii ogromne doświadczenie, jej twarz staje się mapą bólu, strachu i współczucia. Aktorka nie gra wielkich deklaracji, albowiem wszystko rozgrywa się w detalach: spojrzeniu, zawieszeniu głosu, napięciu ciała. W świecie Falka, pełnym moralnej niejednoznaczności, jej obecność daje filmowi emocjonalną prawdę. To rola niezwykle skupiona, dojrzała i głęboko humanistyczna, co zostało docenione drugim w jej karierze Orłem. Celińska przypomina w niej, że największe dramaty w kinie rozgrywają się nie w spektakularnych scenach, lecz w ciszy między ludźmi.
Debiutowała w "Awanturze o Basię", ale straciła główną rolę! Po latach Małgorzata Potocka wyznała dlaczego. Mówi o byciu nieznośną…
Odwiedziliśmy Małgorzatę Potocką z kamerą w jej domu, gdzie wróciła do wyjątkowych wspomnień z dzieciństwa. Aktorka pokazała nam niezwykłą pamiątkę związaną z filmem "Awantura o Basię" i opowiedziała historię, o której mało kto wiedział.
Małgorzata Potocka w rozmowie z Rafałem Kowalskim odsłoniła kulisy jednego z najwcześniejszych momentów swojej kariery. Choć dziś kojarzona jest z klasą i doświadczeniem, jako dziecko potrafiła postawić na swoim – i to w sposób, który zaważył na jej ekranowym debiucie. Małgorzata Potocka o utracie głównej roli w "Awanturze o Basię" Już na początku rozmowy Rafał Kowalski nie pozostawia wątpliwości, że temat "Awantury o Basię" jest obowiązkowy, a aktorka natychmiast podejmuje ten wątek. Małgorzata Potocka odpowiada bez unikania trudnych z perspektywy dziecka wspomnień: "Ja akurat w tym filmie gram małą rólkę, bo byłam bardzo wstrętna, byłam bardzo niegrzeczna". W tych kilku słowach zawiera się historia, która brzmi niemal jak anegdota, ale jednocześnie odsłania realia pracy na planie filmowym z udziałem dziecka. "Miałam grać główną rolę, ale byłam tak nieznośna, że szybko ze mnie zrezygnowano i dano mi taką niedużą rólkę" – wyznała w materiale Viva.pl. W dalszej części rozmowy Małgorzata Potocka tłumaczy, że jej obecność na planie nie była wynikiem castingu. "Nie było castingu. Ja byłam dzieckiem kina" – powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. "Ja się wychowywałam na hali zdjęciowej, tata reżyser, tata scenograf, matka reżyser. Ja byłam cały czas w tym tyglu filmowym" – wspominała. To właśnie ta pewność siebie sprawiła, że jako sześciolatka nie bała się stawiać warunków. Jak wyznała w rozmowie dla Viva.pl: "Miałam 6 lat i postawiłam bardzo ważne warunki, że sukienki mogą być tylko czarne”. SPRAWDŹ: Odwiedziliśmy z kamerą Małgorzatę Potocką: „To miał być dom na chwilę. A mieszkam tu już 20 lat!” Unikalny plakat i wzruszający gest córki. Małgorzata Potocka pokazała nam osobistą pamiątkę Wizyta kamery Viva.pl w domu aktorki to jednak nie tylko wspomnienia z planu, ale także momenty bardziej intymne. Jednym z nich było pokazanie wyjątkowej pamiątki – plakatu filmu "Awantura o Basię", który zajmuje szczególne miejsce w jej życiu. Rafał Kowalski zauważył: zdobyć taki plakat to chyba jest wielkie wyzwanie. Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl podkreśliła, że za tym przedmiotem stoi ogromny wysiłek i zaangażowanie jej córki. Aktorka nie kryła wzruszenia, opowiadając o tym, jak plakat trafił w jej ręce. "No i właśnie to wyzwanie postawiła sobie moja córka Matylda" – powiedziała. Jak dodała, zdobycie tej pamiątki wymagało prawdziwej determinacji: "Ona naprawdę chyba przejechała pół Polski, żeby w tych antykwariatach poznajdować wszystko na sprzedaż i znaleźć ‘Awanturę o Basię’". Ten gest sprawił, że plakat stał się czymś znacznie więcej niż tylko filmowym artefaktem. "Matylda mi znalazła ten plakat, jestem taka szczęśliwa, bo to jest unikalny, absolutnie unikalny" – podkreśliła w rozmowie dla Viva.pl. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Anne Hathaway wywołała burzę przed premierą "Diabeł ubiera się u Prady 2". Prawda wyszła na jaw w ostatniej chwili
Anne Hathaway znów znalazła się w centrum medialnej burzy. Wokół filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2” pojawiły się plotki, jakoby aktorka miała wpływ na zwolnienie "zbyt chudych" modelek z planu. Doniesienia szybko obiegły internet, wywołując gorącą dyskusję o standardach piękna i inkluzywności w branży mody. Co jest faktem, a co jedynie nieporozumieniem? Sprawdzamy, jak naprawdę wygląda sytuacja i co na ten temat mówi sama Hathaway.
Choć "Diabeł ubiera się u Prady 2" jeszcze nie trafił do polskich kin, już teraz budzi ogromne emocje. W ostatnich dniach w sieci zaczęły krążyć doniesienia sugerujące, że Anne Hathaway miała ingerować w obsadę modelek, kierując się ideą większej różnorodności sylwetek. Informacje te szybko zostały podchwycone przez media, jednak ich wiarygodność od początku budziła wątpliwości. „Diabeł ubiera się u Prady 2” wchodzi do kin. Kiedy premiera w Polsce? Kontynuacja kultowego filmu z 2006 roku powraca, ponownie zanurzając widzów w świecie wielkiej mody, ambicji i bezkompromisowych decyzji. "Diabeł ubiera się u Prady 2" trafia do polskich kin już jutro, co tylko podkręca atmosferę wokół produkcji. Twórcy zapowiadają historię osadzoną w realiach współczesnej branży modowej, która – choć bardziej świadoma społecznie – wciąż zmaga się z presją wyglądu i sukcesu. Film ma pokazać dalsze losy bohaterów znanych z pierwszej części, jednocześnie konfrontując ich z nowymi wyzwaniami świata mediów i zmieniającymi się standardami piękna. Powrót Anne Hathaway w roli Andy Sachs budzi szczególne emocje – jej postać stała się symbolem przemiany i walki o własną tożsamość w wymagającym środowisku. ZOBACZ TEŻ: „Diabeł ubiera się u Prady 2” wraca po 20 latach… ale to, co wydarzyło się na czerwonym dywanie przeszło wszelkie oczekiwania Kontrowersje wokół Anne Hathaway. Aktorka miała ingerować w obsadę filmu Zamieszanie wokół Anne Hathaway zaczęło się od wywiadu Meryl Streep dla "Harper's Bazaar", która wyznała, że była zaskoczona, jak szczupłe modelki pojawiają się na planie filmu. "Anne też to zauważyła i od razu poszła z tym do producentów, wywalczając obietnicę, że modelki w pokazie, który przygotowywaliśmy do naszego filmu, nie będą tak wychudzone" – tłumaczyła aktorka. Wypowiedź zaczęła żyć własnym życiem. Kolejne doniesienia sugerowały, że Hathaway miała doprowadzić do zwolnień niektórych modelek. Narracja ta szybko rozprzestrzeniła się w mediach społecznościowych, trafiając także do części portali rozrywkowych. Anne Hathaway reaguje na zarzuty. "Czy nie jest lepiej..." W obliczu narastających plotek Anne Hathaway zdecydowała się zabrać głos publicznie. W programie "Good Morning America" stanowczo zaprzeczyła, jakoby miała jakikolwiek wpływ na zwolnienie modelek. "To był bardzo krótki moment na planie, który rozrósł się w znacznie większą historię" – wyznała. Aktorka podkreśliła, że rozpowszechniane informacje są nieprawdziwe i wynikają z błędnych interpretacji. "Chciałabym zaznaczyć, że krążą obecnie pewne nieprawdziwe informacje, jakoby ludzie zostali zwolnieni z powodu idei inkluzywności rozmiarów, a tak po prostu nie było. Nikt nie stracił pracy, a wręcz przeciwnie, powstało więcej miejsc pracy… To bardzo trudne, bo nie mogę zdradzić, o czym jest ta scena, o której konkretnie mowa. Jest w niej piękna, niesamowita piosenka napisana przez Lady Gagę. Czy nie jest lepiej, gdy widać tam tak wiele różnych typów sylwetek?". (cyt. za well.pl) Jej reakcja spotkała się z pozytywnym odbiorem części opinii publicznej, choć sama sytuacja pokazuje, jak cienka jest granica między faktem a narracją w erze cyfrowej. SPRAWDŹ TEŻ: Fryzury z „Diabeł ubiera się u Prady 2” inspirują trendy 2026. Ekspert wskazuje 3 kluczowe kierunki.
Dostała rolę bez castingu? Urzędowska o presji wokół „Lalki”: „Pozbyłam się strachu przed oceną”
Kamila Urzędowska wcieliła się w Izabelę Łęcką w nowej „Lalce”, która jeszcze przed premierą wzbudza ogromne emocje. Aktorka ujawnia kulisy otrzymania roli oraz mówi wprost, jak poradziła sobie z presją i oceną widzów.
Nowa ekranizacja „Lalki” Bolesława Prusa to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów 2026 roku. W centrum uwagi znalazła się Kamila Urzędowska, która po sukcesie „Chłopów” ponownie mierzy się z literacką ikoną. Tym razem jednak droga do tej roli była zupełnie inna, niż mogliby się spodziewać fani. Kamila Urzędowska i „Lalka” – rola, która przyszła bez castingu Historia angażu Kamili Urzędowskiej do „Lalki” zaskoczyła wielu. Jak zdradziła w rozmowie z PAP Life dla serwisu Well.pl: „Myślę, że casting do Izabeli Łęckiej był chyba najłatwiejszym castingiem w moim życiu, ponieważ… go nie było”. Aktorka wyjaśniła, że producent Radek Drabik zaprosił ją na spotkanie i bezpośrednio zaproponował rolę. Choć taka sytuacja może wydawać się spełnieniem marzeń, decyzja wcale nie była oczywista. Urzędowska podkreślała, że musiała zastanowić się, czy wizja twórców jest zgodna z jej spojrzeniem na postać oraz czy jest gotowa na tak odpowiedzialne wyzwanie. W końcu Izabela Łęcka to jedna z najbardziej rozpoznawalnych bohaterek polskiej literatury, a każda nowa interpretacja budzi ogromne emocje. Presja wokół „Lalki” i oczekiwania widzów Nowa adaptacja „Lalki” od początku wzbudza ogromne zainteresowanie – zarówno wśród widzów, jak i krytyków. Kamila Urzędowska nie ukrywa, że była świadoma presji związanej z tą rolą. W tej samej rozmowie przyznała: „To było dla mnie ogromne wyzwanie, podjąć taką decyzję”. Aktorka wie, że widzowie mają swoje wyobrażenia o Izabeli Łęckiej, ukształtowane przez książkę i wcześniejsze ekranizacje. Co ciekawe, jak zauważyła w wywiadzie dla Onetu: „Myślę, że czasy też się już trochę zmieniają. Wiedza psychologiczna, dlaczego pewne osoby zachowują się w dany sposób, jest już trochę głębsza”. Urzędowska dostrzega także zmianę w odbiorze samej bohaterki – większe zrozumienie i empatię ze strony widzów, którzy dziś patrzą na nią mniej schematycznie. Zobacz też: TYLKO U NAS! Mamy nowe kadry z planu „Lalki”. Zdjęcia Urzędowskiej i Dorocińskiego zapierają dech, zachwycająca Kulesza „Pozbyłam się strachu przed oceną” – ważna zmiana w podejściu aktorki Praca nad „Lalką” przyniosła aktorce coś więcej niż tylko kolejne doświadczenie zawodowe. Okazała się także ważną lekcją na poziomie osobistym. Jak powiedziała w rozmowie z PAP Life dla Well.pl: „Cały proces opowiadania o tym filmie, wywiadów i mierzenia się z oczekiwaniami (…) pozbyło mnie jakiegoś większego strachu przed tą oceną”. To podejście znajduje odzwierciedlenie również w jej refleksjach dla Onetu, gdzie przyznała: „Czy jako aktorka mogę coś z tym zrobić? No chyba nie mogę. Mogę odegrać najlepiej, jak mogę, daną postać i ją zrozumieć”. Urzędowska podkreśla, że kluczowe jest dla niej skupienie się na pracy, a nie na spekulacjach czy opiniach z zewnątrz. Izabela Łęcka na nowo – bez oceniania, z próbą zrozumienia Jednym z najciekawszych elementów tej ekranizacji jest nowe spojrzenie na postać Izabeli Łęckiej. Kamila Urzędowska od początku podkreślała, że nie chce jej oceniać, lecz spróbować ją zrozumieć. „Nie starałam się polubić Izabeli Łęckiej. Starałam się ją przede wszystkim zrozumieć” – mówiła w rozmowie z PAP Life dla Well.pl. W wywiadzie dla Onetu aktorka poszła jeszcze dalej, dzieląc się bardzo współczesną refleksją: „Chciałabym wysłać Izabelę Łęcką normalnie do ludzi. Żeby jeździła komunikacją miejską. Żeby zobaczyła, czym jest prawdziwe życie. Nie życie w takiej bańce”. Te słowa pokazują, że nowa interpretacja bohaterki może być bliższa współczesnemu widzowi – bardziej osadzona w realnych emocjach i doświadczeniach. Urzędowska zwraca uwagę na złożoność postaci – jej chłód, ale i ukryte emocje, które kształtują jej zachowanie. To właśnie ta wielowymiarowość sprawia, że Izabela Łęcka pozostaje aktualna i inspirująca, a nowa „Lalka” ma szansę otworzyć ją na zupełnie nowe odczytania. Czytaj także: Jeden moment słabości i rodzinne skojarzenie. To dlatego Marek Kondrat wrócił na plan po 18 latach emerytury
Młodość, intrygi i brokat. TOP 5 filmów, które przypadną do gustu miłośnikom "Euforii"
Pięć intensywnych filmów o młodości na krawędzi, pełnych emocji, ryzyka i destrukcyjnych wyborów. Jeśli „Euforia” przyciąga swoim surowym stylem i bezkompromisowym spojrzeniem na dorastanie, te tytuły oferują podobną siłę i klimat.
Jeśli „Euforia” wciągnęła cię bez reszty swoim bezkompromisowym spojrzeniem na dorastanie, uzależnienia i chaosem emocji, kino ma do zaoferowania więcej podobnych doświadczeń. To filmy, które nie boją się brudu rzeczywistości, intensywnych barw i psychologicznej głębi. Oto pięć tytułów, które rezonują z estetyką i tematyką kultowego serialu. 1. „Trzynastka”, reż. Catherine Hardwicke (2003) Ten surowy i niepokojąco autentyczny film Catherine Hardwicke to jedno z najbliższych duchowo doświadczeń wobec „Euforii”. Opowiada historię trzynastoletniej Tracy, która pod wpływem charyzmatycznej Evie zaczyna balansować na granicy autodestrukcji. Film eksploruje temat presji rówieśniczej, uzależnień i utraty kontroli nad własnym życiem z brutalną szczerością. W obsadzie błyszczą Evan Rachel Wood jako Tracy oraz Holly Hunter w roli jej matki, nominowana za swoją kreację do Oscara. Nikki Reed, współautorka scenariusza, wnosi do filmu autentyzm wynikający z własnych doświadczeń. „Trzynastka” to emocjonalny nokaut, bez filtrów, bez upiększeń, za to z intensywnością, która przypomina najbardziej przejmujące momenty „Euforii”. 2. „Zabójcze ciało”, reż. Karyn Kusama (2009) Pod płaszczykiem horroru i czarnej komedii „Zabójcze ciało” kryje opowieść o toksycznej przyjaźni, seksualności i kobiecej tożsamości. Jennifer, w którą wciela się Megan Fox, staje się demoniczną istotą po traumatycznym rytuale, a jej relacja z nieśmiałą Needy (Amanda Seyfried) nabiera destrukcyjnego charakteru. Film Karyn Kusamy balansuje między groteską a dramatem, eksplorując temat uprzedmiotowienia i buntu wobec społecznych oczekiwań. W obsadzie pojawiają się także Adam Brody i laureat nagrody Akademii, J.K. Simmons. Styl wizualny, ironiczny ton i odważne podejście do cielesności sprawiają, że „Zabójcze ciało” zyskuje nowe życie jako kultowa produkcja, szczególnie w kontekście widzów szukających energii podobnej do „Euforii”. Zobacz też: Anne Hathaway po premierze filmu "Diabeł ubiera się u Prady 2" zabiera się za ekranizację kultowej powieści. Wystąpi tam w dwóch rolach 3. „Bling Ring”, reż. Sofia Coppola (2013) Sofia Coppola bierze na warsztat prawdziwą historię grupy nastolatków z Los Angeles, którzy włamywali się do domów celebrytów. „Bling Ring” to chłodna, stylowa analiza obsesji na punkcie sławy i konsumpcji. Bohaterowie żyją w świecie Instagrama, luksusu i pustki emocjonalnej, znajomym dla fanów „Euforii”. Emma Watson jako Nicki przyciąga uwagę hipnotyzującą kreacją, a w rolach epizodycznych zobaczyć można m.in. Kristen Dunst i Paris Hilton. Coppola nie moralizuje, raczej obserwuje, jak granica między fantazją a rzeczywistością zaciera się w świecie młodych ludzi uzależnionych od wizerunku. To film o pustce ukrytej za filtrem perfekcji, podany w hipnotyzującej, minimalistycznej formie. 4. „Neon Demon”, reż. Nicolas Winding Refn (2016) To wizualny trans i jednocześnie mroczna baśń o świecie mody, który pożera niewinność. Nicolas Winding Refn tworzy hipnotyzującą opowieść o Jesse (Elle Fanning), młodej dziewczynie wkraczającej do bezlitosnego świata Los Angeles. Film eksploruje obsesję piękna, zazdrość i destrukcyjną rywalizację. W obsadzie pojawiają się także Jena Malone, Christina Hendricks oraz Keanu Reeves. „Neon Demon” operuje obrazem i dźwiękiem w sposób niemal narkotyczny, a estetyka neonów, cisza przeplatana brutalnością i emocjonalna alienacja bohaterki przywołują klimat „Euforii”, gdzie forma i treść stapiają się w jedno intensywne przeżycie. Zobacz też: Ten film pozwala zajrzeć za kulisy świata wielkiej mody. W roli głównej dawno nie widziana Angelina Jolie 5. „Assassination Nation”, reż. Sam Levinson (2018) Ten film to bezpośredni most do „Euforii”, albowiem jego reżyserem jest Sam Levinson, twórca serialu. „Assassination Nation” opowiada o grupie nastolatek z Salem, których życie wywraca się do góry nogami po masowym wycieku danych. W rolach głównych występują Odessa Young, Suki Waterhouse, Hari Nef oraz Colman Domingo i Bill Skarsgard. Film łączy brutalną satyrę społeczną z thrillerem, poruszając tematy prywatności, przemocy i hipokryzji społecznej. Levinson operuje podobnym językiem wizualnym jak w „Euforii”, gdzie dominują intensywne kolory, dynamiczny montaż i bezkompromisowe sceny. To opowieść o chaosie współczesnego świata, gdzie moralność łatwo ustępuje miejsca zbiorowej histerii. Intensywność i bezczelność tej produkcji czynią ją obowiązkowym seansem dla fanów „Euforii”.
Danuta Stenka po latach o kulisach „Nigdy w życiu”: „To był koszmar”. Chciała odejść z planu
Danuta Stenka wraca do przełomowej roli Judyty i po latach ujawnia kulisy pracy nad „Nigdy w życiu”. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka nie ukrywa, że było to dla niej bolesne doświadczenie. – „To był koszmar” – przyznaje szczerze.
Dziś „Nigdy w życiu” uchodzi za jedną z najważniejszych komedii romantycznych w Polsce. Historia Judyty na stałe zapisała się w popkulturze, inspirując całe pokolenia kobiet. Jednak droga do tego sukcesu była dla Danuty Stenki znacznie trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka wraca do początku tej historii – i odsłania kulisy, które zmieniają sposób patrzenia na ten film. Danuta Stenka i „Nigdy w życiu” – wszystko zaczęło się od Grocholi Na początku nic nie wskazywało na to, że to właśnie Danuta Stenka zagra Judytę. Aktorka była kojarzona przede wszystkim z ambitnym teatrem i współpracą z najwybitniejszymi reżyserami. Tymczasem komedia romantyczna była wówczas w Polsce dopiero raczkującym gatunkiem. Jak wspomina w rozmowie z Onetem: „Decydenci zdecydowanie nie widzieli mnie w tym filmie. Mimo wielokrotnych sugestii autorki, Kasi Grocholi, żeby zaproszono mnie na zdjęcia próbne, mój telefon milczał”. Producenci mieli zupełnie inną wizję obsady – chcieli powierzyć rolę młodszej aktorce. Dopiero gdy okazało się, że ekranowa matka i córka wyglądają jak siostry, zaczęto szukać kogoś bardziej wiarygodnego wiekowo. Sama aktorka nie miała złudzeń: „Ja się z klimatem ‘Nigdy w życiu’ po prostu nie kojarzyłam”. Ostatecznie – jak przyznaje – została Judytą z bardzo pragmatycznego powodu: „Potrzebowali starszej mamy”. „To był koszmar” – kulisy, o których nie mówiono Choć film miał lekki, ciepły charakter, doświadczenia Stenki na planie były zupełnie inne. Już na etapie pracy pojawiły się ogromne emocje i napięcia. Aktorka nie ukrywa w rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu: „Moja przygoda z filmem ‘Nigdy w życiu’ to wcale nie jest wesoła historia”. Najtrudniejsze przyszło jednak później. Danuta Stenka bardzo mocno zapamiętała pierwszą część zdjęć. Jak przyznaje: „Prawdziwy koszmar zaczął się na planie i trwał mniej więcej do połowy zdjęć”. Skala emocji była ogromna. „Wracałam do domu załamana, płacząc mojej menadżerce do słuchawki” – wspomina. I dodaje jedno z najbardziej poruszających zdań: „Gdybym mogła udźwignąć finansowo zerwanie umowy, zrezygnowałabym z tej roli w ułamku sekundy”. Mimo tego każdego dnia wracała na plan i robiła wszystko, by nikt nie zauważył jej stanu. „Całą swoją energię inwestowałam w to, żeby nikt na planie nie zorientował się, w jakim tak naprawdę jestem stanie. A byłam w rozpaczy”. Zobacz też: Walczyła z tym przez sześć lat. Gwiazda „Nigdy w życiu” zdobyła się na poruszające wyznanie: "To był upiorny czas" Cisza reżysera i poczucie odrzucenia Źródłem kryzysu była m.in. trudna relacja z reżyserem Ryszardem Zatorskim. Dla aktorki, przyzwyczajonej do intensywnej pracy nad rolą, brak komunikacji był szczególnie bolesny. „Przyzwyczaiłam się do dłubania, analizowania, poprawiania (...). A tutaj reżyser milczał. Żadnych wskazówek, żadnych komentarzy, nic” – mówi wprost. W pewnym momencie doszła do dramatycznego wniosku: „Doszłam do wniosku, że on mnie tam po prostu niezmiennie NIE CHCE. Uznałam, że narzucili mu mnie. Wcisnęli”. To poczucie bycia niechcianą to jeden z największych lęków aktora. Sytuacja zmieniła się dopiero po szczerej rozmowie z reżyserem. Okazało się, że obie strony żyły w błędnym przekonaniu na swój temat. Ten moment był przełomowy – od niego zaczęła się prawdziwa współpraca i budowanie postaci, która z czasem stała się kultowa. Powrót po latach – Stenka znów zagra Judytę? Po ponad dwóch dekadach historia „Nigdy w życiu” doczekała się kontynuacji w postaci kolejnej książki autorstwa Katarzyny Grocholi. Sfilmowanie tej historii jest tylko kwestią czasu. Danuta Stenka nie ukrywa, że podchodzi do tego projektu z mieszanką ciekawości i ostrożności, ale jednocześnie oficjalnie potwierdza swój udział. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu mówi wprost: „Jestem bardzo ciekawa scenariusza. Oczywiście jest we mnie niepokój, bo drugie części z rzadka się udają, ale jestem otwarta na tę przygodę”. Aktorka zaznacza jednak, że jej powrót nie jest bezwarunkowy. Kluczowa pozostaje dla niej kwestia obsady i wierności oryginalnej historii. Jak podkreśla, nie wyobraża sobie tej opowieści bez ludzi, którzy stworzyli fenomen pierwszej części. Ten powrót budzi ogromne emocje – zarówno wśród widzów, jak i samej aktorki. Bo choć „Nigdy w życiu” było dla niej doświadczeniem skrajnie trudnym, dziś pozostaje jedną z najważniejszych ról w jej karierze. Czytaj również: Fani czekali latami na ten moment. Judyta wraca, a Katarzyna Grochola dorzuca niespodziankę. Takiego ruchu nikt się nie spodziewał
Nieznana prawda o królu popu? Film „Michael” już przed premierą wywołuje burzę i pomija najciemniejsze wątki
Jako artysta wzbudzał podziw i szacunek, jako człowiek budził skrajne emocje. Jeśli komuś się wydaje, że o Michaelu Jacksonie powiedziano i napisano już wszystko, jest w błędzie. Pozostaje tylko jedno pytanie: Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o królu popu? I czy film „Michael” chociaż spróbuje na nie odpowiedzieć?
Historia Michaela Jacksona od dekad budzi skrajne emocje – od zachwytu nad niepodważalnym geniuszem muzycznym po niepokój związany z jego życiem prywatnym i licznymi kontrowersjami. Nic więc dziwnego, że zapowiadany film „Michael”, który ma ukazać losy króla popu, już przed premierą wzbudza ogromne zainteresowanie i równie duże wątpliwości. Czy będzie to wierny portret jednego z największych artystów w historii, czy raczej wygładzona, hollywoodzka opowieść pomijająca najtrudniejsze rozdziały jego życia? Film „Michael” – kulisy produkcji, opóźnienia i zmiany scenariusza Najnowszy film o Michaelu Jacksonie „Michael” – światowa premiera jest zaplanowana na 22 kwietnia tego roku – miał się rozpocząć od sceny z najbardziej mrocznego i do dziś niewyjaśnionego rozdziału w życiu artysty. W oryginalnym scenariuszu król popu wpatruje się w swoje odbicie w lustrze, kamera rejestruje jego smutne oczy, a w tle migoczą czerwone światła policyjnego radiowozu. Jest rok 1993, dekada po sukcesie „Thrillera”, a jego twórca Michael Jackson, ten Jackson, właśnie został oskarżony o molestowanie dzieci. Tak miał się zacząć film, ale się nie zacznie. Pierwsza scena, a także inne dotyczące śledztwa w sprawie nadużyć seksualnych wobec dzieci zostały usunięte z obrazu. Powodem jest ugoda zawarta w 1994 roku z pierwszym oskarżycielem, Jordanem Chandlerem, która zabrania choćby wzmianki o nim w jakimkolwiek filmie. Ale, jak się wkrótce miało okazać, zmiany w scenariuszu nie były jedynym problemem w pracach nad filmem „Michael”. Początkowo premiera była zaplanowana na 18 kwietnia 2025 roku, ale po tym, jak słynny scenarzysta John Logan stracił dom w pożarze w Los Angeles, datę przesunięto na 3 października 2025. Wówczas również się nie udało, ponieważ kręcenie dodatkowych scen, w związku ze zmianami scenariuszowymi, wiązało się z kosztami, bagatela – 15 milionów dolarów! I tak, premiera filmu została opóźniona aż o rok. W rolę piosenkarza wcielił się jego bratanek, 29-letni Jaafar, syn Jermaine’a Jacksona. Jaafar nie zdradził rodzinie, że dostał propozycję zagrania słynnego wujka. Dla niego to aktorski debiut i od razu musiał się wcielić w tak niejednoznaczną postać. Chociaż z tego, co opowiadał w wywiadach, w pracy nad rolą skupił się przede wszystkim na morderczych treningach tanecznych. Jaafar miał szansę szkolić się pod okiem osobistych choreografów Michaela. Z tego, co możemy zobaczyć w zwiastunie filmu, udało mu się to znakomicie i do złudzenia przypomina oryginał. Wspominał również, że sceny do kultowego teledysku „Thriller” kręcono dokładnie w tej samej lokalizacji w Los Angeles, w której pracowała ekipa Michaela w 1983 roku. I nawet tej nocy, podobnie jak wówczas, była pełnia księżyca. Jaafar Jackson jako Michael – debiut i przygotowania do roli Dla Jaafara wcielenie się w rolę Michaela Jacksona brzmi jak spełnienie marzeń, ale nie wszyscy z rodziny muzyka są zachwyceni filmem. Córka piosenkarza Paris Jackson od kilku miesięcy głośno i oficjalnie krytykuje całą produkcję, a także niewłaściwe zarządzanie, a raczej marnotrawienie majątku jej ojca. Prawdziwa burza rozpętała się po wypowiedzi jednego z aktorów filmu Colmana Dominga, który powiedział, że Paris była bardzo pomocna przy pracy nad filmem. Paris Jackson opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie, w którym odniosła się do słów odtwórcy roli Joe Jacksona: „Colmanie, nie wmawiaj ludziom, że byłam »pomocna« na planie filmu, bo moje zaangażowanie wynosi dokładnie zero procent. Czytałam pierwszą wersję scenariusza i wynotowałam, co jest w nim niezgodne z prawdą i co mi w nim nie pasuje. Nawet nie dostałam odpowiedzi z produkcji, więc zajęłam się swoim życiem. Nie moje małpy, nie mój cyrk!”. Zarzuciła także twórcom filmu, że zawiera on wiele nieścisłości i przekłamuje rzeczywistość. „Duża część filmu skierowana jest do bardzo specyficznej grupy fanów mojego ojca, którzy nadal żyją w świecie fantazji. Oni będą z niego zadowoleni. Takie filmy to czysty Hollywood. Kraina fantazji. Nie mówią prawdy, ale są sprzedawane jako prawda”. Paris poprosiła o nieangażowanie jej w dyskusję na temat filmu. Jak powiedziała, chciałaby „jedynie mieć święty spokój”. Kim naprawdę był Michael Jackson? Początki kariery i droga do sławy Historia życia największej legendy popu to rzeczywiście gotowy scenariusz na film. Trudno tylko zadecydować, czy to opowieść familijna, musical, kino akcji, thriller czy niestety horror. Oto biedna rodzina Jacksonów z niezwykle uzdolnionymi dziećmi. Wszyscy występują w zespole The Jackson 5, stworzonym i zarządzanym przez despotycznego, przemocowego ojca Joe Jacksona. Katorżnicze próby, wieczorne występy i bicie były normą. Michael nigdy nie miał zwyczajnego dzieciństwa i być może dlatego postanowił je sobie sam stworzyć w dorosłym życiu. Ale żeby móc sobie na to pozwolić, potrzebował zdobyć sławę i ogromną fortunę. Miał sześć lat, kiedy po raz pierwszy stanął na scenie, 11, kiedy ukazał się pierwszy singiel zespołu Jackson 5, 13, kiedy wydał pierwszy solowy album „Got to Be There”, i 21, kiedy to w 1979 roku rozpoczął solową karierę. Wydany wówczas album „Off the Wall” sprzedał się w 40 milionach egzemplarzy! Ale to była dopiero przygrywka do tego, co za chwilę miało nadejść. W 1982 roku Michael Jackson wydaje płytę „Thriller”, która nie tylko sprzedaje się w 110 milionach kopii, ale staje się fenomenem kulturowym i największym sukcesem komercyjnym w historii muzyki na świecie! Kolejny rekord to kultowy teledysk „Thriller”, który jednego wieczoru zdobywa aż osiem nagród Grammy! Jackson już nigdy później nie powtórzy tych sukcesów. Ale wtedy jest na szczycie, świat oszalał na punkcie ciemnoskórego artysty, który konsekwentnie tworzy swój wizerunek i własną legendę. Jego piosenki śpiewają miliony, jego teledyski stają się bardziej popularne niż kultowe filmy, jego ruchy stają się wizytówką współczesnego tańca, jego stylizacje przechodzą do historii mody, a jego twórczość przyczynia się do desegregacji w muzyce popularnej i wprowadza wielokulturowość w mediach. W 1984 roku w USA zaczęto nawet sprzedawać lalki przedstawiające Michaela, które określono jako najważniejszy symbol seksu ówczesnych czasów. Operacje plastyczne, wizerunek i pierwsze kontrowersje wokół artysty Cóż… Ręka w górę, kto nie miał wówczas plakatu Jacksona nad łóżkiem. I nie mówię tu tylko o kobietach… Pierwszy zgrzyt, a może kontrowersje, pojawiają się w roku 1987, kiedy Michael razem z reżyserem Martinem Scorsese nakręcił 13-minutowy teledysk do piosenki „Bad”. „Gdzie jest prawdziwy Michael?”, pytały nagłówki gazet. „Co się stało ze skórą artysty?”. „Nowa twarz Michaela?”. W tamtych czasach operacje plastyczne nie były na porządku dziennym, a na pewno nie tak drastyczne. Jackson tłumaczył się później, że to efekt ciężkiej choroby, bielactwa, z którą zmaga się od lat, że plamy przykrywa pod makijażem, stąd zmienione rysy. Nawiązywał też w wywiadach do tragicznego wypadku, który zdarzył się w 1984 roku na planie reklamy Pepsi. Pirotechnika odpaliła się wtedy zbyt wcześnie i głowa Michaela zapłonęła jak żywa pochodnia. Jackson trafił do szpitala z bardzo poważnymi oparzeniami skóry głowy. Podobno w wielu miejscach nigdy nie odrosły mu, bujne przecież wcześniej, włosy. Król popu – tak nazwała go po raz pierwszy jego przyjaciółka Elizabeth Taylor – zaczyna kryć się za grubą warstwą makijażu, czarnymi okularami, charakterystyczną peruką, kapeluszami i coraz dziwniejszymi stylizacjami. Coraz częściej mówiło się też o tym, że zażywanie przez Jacksona leków uspokajających i przeciwbólowych przeszło w totalne uzależnienie. Do tego doszła gigantyczna presja mediów i fanów w oczekiwaniu na kolejne hity. Mimo że płyty „Bad” (1987) i „Dangerous” (1991) sprzedały się w milionach kopii, nie sięgnęły już rekordu „Thrillera”, przez co amerykańskie media uznały je za porażkę. Michael, choć może jeszcze o tym nie wiedział, zaczął lot w dół. Błyskawiczny. Zobacz też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Neverland – życie Michaela Jacksona w świecie izolacji Potrzebował ucieczki. Spokoju i miejsca, gdzie mógłby stworzyć swój własny raj. Swój prywatny Disneyland, oddzielony od świata grubym murem. W 1988 roku kupił ranczo Neverland za 17 milionów dolarów. Ale to skromna suma w porównaniu z wydatkami na utrzymanie ogromnego terenu z zoo i kolejkami górskimi. Co roku ranczo kosztowało Michaela 10 milionów dolarów. Ale to właśnie tam, w jego wymarzonej oazie, za zamkniętymi drzwiami działy się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. W 1993 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o szokujących skłonnościach artysty. Ojciec 13-letniego Jordana Chandlera, wyczuwając dziwną relację piosenkarza z jego synem, oskarżył go o wykorzystywanie małoletniego. Po wybuchu skandalu Jackson nagrał oświadczenie, w którym twierdził, że jest niewinny, a oskarżenia są absurdalne. Prawnicy wypłacili rodzicom chłopca 23 miliony dolarów, żeby tylko zamknąć temat. Ale tej sprawy uciszyć już się nie dało, chociaż Michael robił wszystko, żeby dać mediom nowy temat do plotek. Niespodziewanie w maju 1994 roku poślubił Lisę Marie Presley. O tym dziwnym małżeństwie (nigdy nieskonsumowanym, jak przyznała po latach Lisa) pisali wszyscy, ale to nie uciszyło spekulacji o niezdrowych fascynacjach Michaela dziećmi. Po półtora roku od ślubu nastąpił szybki rozwód, a po kilku miesiącach Michael poślubił Debbie Rowe, asystentkę swojego dermatologa. Z tego związku urodziła się dwójka dzieci – Prince i Paris. Małżeństwo przetrwało tylko dwa lata, a dzieci pozostały pod wyłączną opieką ojca. Debbie zrzekła się praw rodzicielskich za osiem i pół miliona dolarów. Ostateczny cios, który Michael zadał sobie sam, padł w filmie dokumentalnym „Living with Michael Jackson” w 2003 roku podczas wywiadu z dziennikarzem Martinem Bashirem. W pewnym momencie rozmowy wyznał z rozbrajającą szczerością, że dzieli łóżko z dziećmi, które odwiedzają go w posiadłości Neverland i że jest to najpiękniejsza rzecz na świecie! To był totalny szok dla świata i nokaut dla Michaela. Został aresztowany w 2003 roku. Sprawa ciągnęła się dwa lata, a Jackson posłusznie stawiał się na każdej rozprawie. W 2005 roku został uniewinniony, ale po tej historii już nigdy się nie podniósł. I zamiast na nowo podbić świat, odsunął się od niego, stając się zamkniętą, przerażającą karykaturą siebie sprzed lat. Michael Jackson – ostatnie lata życia, długi, uzależnienie i śmierć króla popu Ostatnie lata życia artysty to nieustająca walka z dłużnikami i procesy sądowe, które kończyły się nie tylko wypłatami potężnych odszkodowań, ale również załamaniem nerwowym gwiazdora. Fala oskarżeń, która spłynęła na Jacksona od dawnych przyjaciół, bardzo go podłamała. Do samego końca utrzymywał, że jest niewinny i że wszystko to absurdalne pomówienia. Przez całe swoje życie był uzależniony od leków – opioidów i bardzo silnych substancji przeciwbólowych. Michael posiadał 19 fałszywych tożsamości, wyłącznie po to, żeby móc dostawać silne leki, bez których nie mógł funkcjonować. Pod koniec życia musiał sprzedać wszystko, co kochał: ranczo Neverland i prawa do utworów Beatlesów za 100 milionów dolarów. Ale to i tak nie wystarczyło na spłatę zaciągniętych zobowiązań. Jak to możliwe, że legendarny król popu, najlepiej sprzedający się artysta solowy w historii, rekordzista, jeśli chodzi o liczbę zdobytych nagród muzycznych i fenomenalnych tras koncertowych, mógł mieć 500 milionów długów? Może właśnie dlatego zdecydował się powrócić na scenę. Kiedy w marcu 2009 roku zapowiedział trasę koncertową „This Is It”, która miała być ostatnią w jego karierze, fani oszaleli z radości, a serwery padły. W dwie godziny rozeszło się milion biletów! Niestety tej ostatniej trasy nie doczekał. Brał udział w próbach, nawet dzień przed śmiercią był na treningu. Chociaż na nagraniach z przygotowań widać, że to już nie jest ten słynny Michael, tylko zmęczony, zamknięty w sobie i schorowany człowiek. Tej nocy po powrocie do domu nie mógł zasnąć. Poprosił swojego prywatnego lekarza Conrada Murraya o podanie „mleka” – tak nazywał rozcieńczony propofol. 25 czerwca 2009 roku doktor Murray podał Jacksonowi silne środki znieczulające, co spowodowało śmierć piosenkarza. Murray został oskarżony i uznany za winnego nieumyślnego zabójstwa swego pacjenta oraz skazany na cztery lata więzienia. Czy istniała wówczas jakakolwiek szansa na uratowanie Michaela przed śmiercią i przed ekstremalnym uzależnieniem od leków? To pytanie trzeba dodać do kolekcji tych, na które nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Wiadomo jednak, że cały czas nazwisko Michael Jackson przynosi gigantyczne pieniądze. Mimo że Jackson zmarł, pozostawiwszy 500 milionów długu, to jego spadkobiercy zarobili od tego czasu ponad trzy miliardy dolarów dzięki korzystnym umowom. Kasowym hitem okazał się musical „MJ” na Broadwayu, z którego dochód przekroczył 300 milionów dolarów. Według prognoz film „Michael” zarobi w kinach w USA ponad 55 milionów dolarów, co przebiłoby hit „Bohemian Rhapsody” o Freddiem Mercurym, którego dochód wyniósł 51 milionów. Studio Lionsgate liczy, że „Michael” ma szansę zgarnąć na całym świecie co najmniej 700 milionów. Nie przebije to największych kinowych hitów, których dochody sięgają trzech miliardów. Chociaż, gdyby film nie był tylko hagiografią… Wprawdzie reżyser filmu Antoine Fuqua, twórca hitów „Dzień próby” czy „Bez litości”, zapowiada, że „Michael” to opowieść pełna emocji, pasji i muzyki, krytycy są sceptyczni. Dwa lata temu świat czekał na film o Amy Winehouse. „Back to Black”, fabularna opowieść o charyzmatycznej brytyjskiej wokalistce, została nazwana „upudrowaną autodestrukcją”, która przyniosła legendzie zmarłej artystki więcej szkody niż pożytku. Jak będzie tym razem? Historia Michaela Jacksona wciąż czeka, by ktoś ją odkrył i przedstawił światu. Kim naprawdę był król popu? Czy się kiedykolwiek dowiemy? Czytaj też: Złożyli mu wyjątkowy hołd. Synowie Michaela Jacksona pojawili się na premierze filmu o ojcu. U ich boku zabrakło jednej osoby View oEmbed on the source website
„To było momentami piekło”. Agata Turkot zdradza, jaką cenę musiała zapłacić za rolę w słynnym filmie Smarzowskiego
Agata Turkot w rozmowie z Joanną Wróżyńską dla „Wysokich Obcasów” odsłania kulisy pracy nad „Domem dobrym” i „Piekłem kobiet”. Aktorka przyznaje wprost – wejście w postacie Gośki i Heleny było emocjonalnie wyczerpujące i momentami „piekielnie trudne”.
Wywiad pokazuje Turkot jako aktorkę świadomą swojego warsztatu, ale też ceny, jaką płaci za autentyczność. Nie oddziela się od swoich bohaterek – przeciwnie, pozwala im w sobie wybrzmieć. To podejście sprawia, że jej role są tak intensywne, ale też głęboko obciążające. „Nic nie jest za darmo” – cena ról w „Domu dobrym” i „Piekle kobiet” Agata Turkot nie pozostawia złudzeń: „Nic nie jest za darmo, granie Gośki czy Heleny było momentami piekielnie trudne”. To zdanie spina doświadczenia z dwóch produkcji – filmu Wojciecha Smarzowskiego i serialu Anny Maliszewskiej. W rozmowie z Joanną Wróżyńską aktorka podkreśla, że wejście w te role wymagało od niej głębokiego zanurzenia się w tematy przemocy i nierówności. „Dość intensywnie musiałam wejść w temat tego, na co świat kobietom przyzwala, a na co nie” – mówi, dodając, że była to dla niej „szokująca lekcja”. „To było wstrząsające” – konfrontacja z rzeczywistością kobiet Praca nad obiema rolami zmieniła jej sposób patrzenia na świat. Turkot przyznaje: „Uświadomiłam sobie, że jestem w bardzo uprzywilejowanej sytuacji, że w pewien sposób żyję w bezpiecznej bańce”. To doświadczenie pogłębiło się przy pracy nad „Piekłem kobiet”. Aktorka mówi wprost: „Zdałam sobie sprawę, że minęło sto lat, a tkwimy niemal w tym samym punkcie”. W jej ocenie problemy, o których opowiada serial osadzony w latach 30., pozostają boleśnie aktualne. Helena z „Piekła kobiet” – siła, sprzeczności i walka o niezależność Turkot wyraźnie rozróżnia swoje bohaterki. Gośka jest dla niej figurą ofiary, natomiast Helena reprezentuje zupełnie inną energię. „Helena według mnie jest właśnie taką osobą, która z tej furtki skorzystała i idzie dalej” – tłumaczy. Jednocześnie podkreśla, że to postać niejednoznaczna: „Helena nie jest krystalicznie czystą postacią, sama się sabotuje i kopie pod sobą dołki”. To właśnie ta złożoność była dla niej najbardziej interesująca aktorsko. Aktorka dodaje też, że bohaterka funkcjonuje w systemie, który ją ogranicza: „Jeśli jest ofiarą, to systemu i patriarchatu, nie jednostki”. To przesunięcie akcentu z relacji jednostkowej na strukturalną pokazuje, jak szeroko Turkot patrzy na swoją rolę. Zobacz też: Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera View oEmbed on the source website „Dla mnie najważniejsze są emocje” – metoda pracy, która obciąża W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” Turkot jasno określa swój sposób pracy: „Dla mnie w przygotowaniu do roli najważniejsze są emocje, a nie twarde dane”. To oznacza konieczność pełnego zanurzenia się w postać. Aktorka przyznaje, że nie unika trudnych stanów, lecz świadomie je przepracowuje. Każda rola staje się więc osobistym doświadczeniem, a nie tylko zawodowym zadaniem. „Jestem aktorką” – między sztuką a społecznym odbiorem Choć jej role wywołują szeroką debatę, Turkot nie chce przyjmować roli aktywistki. „Ja jestem aktorką, chcę robić filmy i mogę próbować zmieniać ten mały świat dookoła mnie” – mówi w rozmowie z Joanną Wróżyńską. Podkreśla też, że nie czuje się uprawniona do eksperckich wypowiedzi: „To by było nieuczciwe, gdybym stanęła (…) i zaczęła się mądrzyć”. Zamiast tego wybiera język emocji i sztuki. Role, które zostają poza planem Zarówno Gośka, jak i Helena nie kończą się dla niej wraz z ostatnim dniem zdjęciowym. Turkot wyraźnie pokazuje, że takie role zostają w aktorze na długo – jako doświadczenie, które trudno odłożyć. Jej słowa: „jeśli chcesz, żeby coś do ciebie wróciło, najpierw musisz coś dać od siebie”, nabierają w tym kontekście szczególnego znaczenia. To nie tylko refleksja o zawodzie, ale podsumowanie ceny, jaką zapłaciła za role, które były – jak sama mówi – momentami piekłem. ZOBACZ TEŻ: Zachwyciła w filmie „Dom dobry", teraz wraca z kolejną rolą. Agata Turkot pierwszy raz tak szczerze o kulisach popularności i wielkim sukcesie
Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko
Jaafar Jackson właśnie udowadnia, że nazwisko zobowiązuje. W cieniu legendy Michaela Jacksona powstaje film, który już teraz elektryzuje fanów na całym świecie. Jednak dla 29-letniego artysty to coś znacznie więcej niż kolejna rola. To osobista opowieść o rodzinie, presji i ogromnym wzruszeniu, którego nie da się ukryć.
Premiera filmu „Michael”, zaplanowana na 22 kwietnia 2026 roku, zbliża się wielkimi krokami, a napięcie rośnie z dnia na dzień. W główną rolę wciela się Jaafar Jackson, czyli syn Jermaine’a Jacksona i bratanek Króla Popu. Już sam ten fakt sprawia, że projekt budzi ogromne emocje, ale kulisy produkcji pokazują, że stawka jest jeszcze wyższa. Jaafar Jackson w roli Michaela. Reakcje rodziny Choć świat patrzy na film jak na wielkie wydarzenie kinowe, dla Jaafara najważniejsze są reakcje najbliższych. To właśnie ich opinia, szczera i pełna emocji, stała się dla niego największym testem. Po pierwszych pokazach nagrań próbnych telefon nie przestawał dzwonić. Każdy członek rodziny chciał podzielić się swoimi odczuciami. Nawet jego wujek Tito, jak wspomina aktor, odezwał się, by wyrazić wzruszenie. Te rozmowy nie były zwykłymi gratulacjami. Były dowodem, że Jaafar udźwignął ciężar nazwiska. Aktor nie ukrywa, że sam nie był w stanie powstrzymać emocji. Słysząc reakcje bliskich, rozpłakał się. Jak przyznał, to właśnie od nich najbardziej chciał usłyszeć słowa uznania. I właśnie one znaczą dla niego najwięcej. Nie tylko Jaafar przeżywał te chwile intensywnie. Jackie Jackson, brat Michaela, nie krył emocji, widząc młodego artystę na ekranie. Wzruszenie było tak silne, że, jak sam przyznał, łzy napłynęły mu do oczu. Szczególne miejsce w sercu aktora zajmuje także reakcja babci. Jej duma i wsparcie sprawiają, że czuje się „najszczęśliwszy na świecie”. To właśnie te rodzinne więzi nadają całemu projektowi wyjątkowego znaczenia. CZYTAJ TEŻ: W sieci zawrzało, internauci nie mogą uwierzyć. Jacob Elordi i Kendall Jenner mają romans? Nowe fakty nie pozostawiają złudzeń Kulisy filmu „Michael”. Trudne przygotowania do roli Za kulisami tej historii kryje się jednak ogrom pracy. Przygotowania do roli Michaela Jacksona okazały się niezwykle wymagające. Jaafar trenował godzinami, dopracowując każdy ruch do perfekcji. Pod okiem Rich i Tone’a Talauegów, choreografów współpracujących wcześniej z Michaelem Jacksonem. Młody aktor przeszedł intensywne szkolenie. Każdy detal miał znaczenie, każdy gest musiał być wierny oryginałowi. Cena perfekcji? Ból i wyczerpanie. Jaafar przyznał, że zdarzało się, iż tańczył do granic możliwości, aż jego stopy krwawiły, a ciało odmawiało posłuszeństwa. „Uwielbiam wyzwania i chciałam udowodnić sobie, rodzinie i filmowcom, że potrafię to zrobić. Zacząłem ćwiczyć godzinami, aż w końcu każdy ruch był idealny. Tańczyłem, aż krwawiły mi stopy albo drętwiały. Wielokrotnie budziłem się obolały i myślałem: »Czy powinienem iść na próbę? Może powinienem po prostu zrobić sobie przerwę i pozwolić ciału się zrelaksować?«. Wtedy druga część mojego umysłu pytała: »Nie, co zrobiłby Michael?«", mówił. To właśnie ta determinacja sprawiła, że zyskał zaufanie twórców. Producent Graham King początkowo miał wątpliwości, czy powierzyć mu tak odpowiedzialną rolę, ale ostatecznie pozwolił mu udowodnić swoje możliwości. Produkcja Lionsgate ma pokazać początki kariery Michaela Jacksona. Od czasów Jackson 5 aż po wydanie albumu „Bad”. W obsadzie znaleźli się także Colman Domingo, Nia Long, Miles Teller, Laura Harrier, Kat Graham i Juliano Valdi. Reżyser Antoine Fuqua podkreślał, że kluczowe było wierne oddanie scenicznej charyzmy Króla Popu. Jaafar nie pozwolił sobie na kompromisy. Doskonalił swoje umiejętności aż do momentu rozpoczęcia zdjęć. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jeszcze niedawno krytykował Kościół, dziś otwarcie mówi o wierze i kumpluje się z księżmi. Jego postawę zmieniło kilka wydarzeń
Świat oszalał na jego punkcie. Mało kto wie, że gwiazdor nowych "Igrzysk śmierci" ma ojca, który łączy medycynę z filmem
Joseph Zada w błyskawicznym tempie stał się jednym z najgorętszych nazwisk młodego pokolenia w Hollywood. Rola w nowej odsłonie "Igrzysk śmierci” sprawiła, że znalazł się w centrum uwagi mediów i fanów na całym świecie. Choć jego kariera dopiero nabiera rozpędu, już dziś budzi ogromne zainteresowanie – nie tylko ze względu na talent, ale także niezwykłe rodzinne zaplecze.
Nowe "Igrzyska śmierci" od miesięcy elektryzują widzów i branżę filmową. Produkcja, która ma rozbudować znane uniwersum, przyciąga uwagę nie tylko skalą, ale także obsadą. Wśród nazwisk, które pojawiły się w kontekście projektu, szczególnie wyróżnia się Joseph Zada – aktor, o którym jeszcze niedawno wiedziało niewielu, a dziś mówi o nim niemal cały świat. Nowe "Igrzyska śmierci" nadchodzą wielkimi krokami. Na ten film czeka cały świat Nowa odsłona kultowej serii "Igrzysk śmierci", opartej na prozie Suzanne Collins, to jeden z najbardziej wyczekiwanych projektów ostatnich lat. Po sukcesie wcześniejszych części twórcy zdecydowali się ponownie sięgnąć po dystopijne uniwersum Panem, które od lat przyciąga miliony fanów. Każda kolejna produkcja z tego świata budzi ogromne emocje – zarówno ze względu na rozmach, jak i aktualne społeczne konteksty, które seria porusza. W przypadku najnowszego filmu uwagę przyciąga nie tylko sama historia, ale również decyzje castingowe. Twórcy po raz kolejny postawili na młodych, mniej oczywistych aktorów, dając im szansę na spektakularny debiut w wielkim kinie. To strategia, która już wcześniej przyniosła sukces – wystarczy przypomnieć drogę Jennifer Lawrence. Dziś podobne oczekiwania kierowane są w stronę Josepha Zady, który dzięki tej roli znalazł się na ustach całego świata. Joseph Zada został obsadzony w roli młodego Haymitcha, co samo w sobie jest ogromnym wyróżnieniem dla aktora na początku kariery. To rola wymagająca – zarówno pod względem emocjonalnym, jak i fizycznym. Uniwersum "Igrzysk śmierci" słynie z intensywnych, często mrocznych wątków, które wymagają od aktorów dużej dojrzałości i autentyczności. Wybór Zady sugeruje, że twórcy dostrzegli w nim potencjał, który może udźwignąć ciężar takiej produkcji i przyciągnąć uwagę widzów na całym świecie. ZOBACZ: Ta słynna seria przyniosła hollywoodzkiej aktorce międzynarodową rozpoznawalność. Głośna kontynuacja "Igrzysk śmierci" z nowym zwiastunem! Joseph Zada: kim jest nowy ulubieniec Hollywood? Wiek, kariera i najważniejsze role Joseph Zada urodził się w 2005 roku, co oznacza, że należy do najmłodszego pokolenia aktorów wchodzących właśnie do pierwszej ligi Hollywood. Mimo młodego wieku, zdążył już zaznaczyć swoją obecność w branży i zwrócić uwagę twórców filmowych oraz platform streamingowych. Swoje pierwsze kroki stawiał w produkcjach telewizyjnych i mniejszych projektach, gdzie zdobywał doświadczenie i rozwijał warsztat aktorski. Z czasem zaczął pojawiać się w coraz bardziej znaczących tytułach, w tym w adaptacjach literackich, które cieszą się dużym zainteresowaniem widzów. Wśród nich znajdują się m.in. "We Were Liars" oraz zapowiadana produkcja "East of Eden", która dodatkowo umocniła jego pozycję jako obiecującego aktora młodego pokolenia. Rodzina Josepha Zady. Kim jest jego ojciec, który łączy film z medycyną? Za historią Josepha Zady stoi postać, która sama w sobie brzmi jak gotowy scenariusz filmowy. Jego ojcem jest Jeremy Cumpston – lekarz, który zdobył rozpoznawalność także jako reżyser i aktor, występując w popularnym australijskim serialu medycznym "All Saints". To właśnie on w wyjątkowy sposób połączył dwa światy: medycynę i ekran. Cumpston najpierw zrobił karierę jako lekarz, by później wykorzystać swoje doświadczenie w branży rozrywkowej. Dzięki temu nie tylko grał postać lekarza, ale wnosił do niej autentyczność wynikającą z realnej wiedzy medycznej. To rzadki przypadek, w którym życie zawodowe i artystyczne przenikają się tak naturalnie. Co ciekawe, Joseph Zada wcale nie marzył o aktorstwie od dziecka. Jak przyznał w rozmowie z "Vanity Fair", długo nie traktował tej ścieżki poważnie. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy jego ojciec zachęcił go do udziału w lokalnej inscenizacji "Romea i Julii". Początkowo nastolatek był temu wyraźnie przeciwny. "To żenujące" – miał myśleć o aktorstwie, będąc uczniem szkoły dla chłopców w Sydney, z której zresztą nie radził sobie najlepiej. Mimo oporu zdecydował się jednak spróbować. I właśnie ten moment okazał się kluczowy. Wejście na scenę całkowicie zmieniło jego podejście. Jak wynika z jego wspomnień, po zakończeniu spektaklu był już inną osobą – złapał aktorskiego bakcyla, który z czasem przerodził się w pełnoprawną pasję. Droga do kariery nie była jednak prosta. Jak przyznawał, długo nie mógł znaleźć agenta, a kolejne próby kończyły się odmową. SPRAWDŹ TEŻ: Zilustrował setki książek, zna go cała Polska. Mało kto wie, jakie tajemnice skrywało jego życie
Gwiazda „Bridgertonów” spełniła marzenie. Teraz czeka ją kinowy hit, o którym mówi huczy cały internet
Simone Ashley, znana jako Kate Sharma z „Bridgertonów”, wchodzi na zupełnie nową ścieżkę kariery. Aktorka wydała właśnie swoją pierwszą minipłytę „The Songs I Wrote in New York”, czym zaskoczyła fanów na całym świecie. To jednak nie koniec – już w maju zobaczymy ją w kontynuacji kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady”.
Najdroższy czytelniku, świat „Bridgertonów” znów huczy od plotek i niespodziewanych zwrotów akcji – tym razem jednak nie chodzi o ekranowe romanse, lecz o prawdziwe życie jednej z jego największych gwiazd. Simone Ashley, znana jako Kate Sharma, właśnie zrobiła krok, którego nikt się nie spodziewał. Jej muzyczny debiut i nadchodząca rola w głośnej produkcji sprawiają, że o aktorce jest dziś głośniej niż kiedykolwiek wcześniej. Simone Ashley album „The Songs I Wrote in New York” – szczegóły wydania To moment, na który niewielu było przygotowanych. Simone Ashley, jedna z najpopularniejszych gwiazd „Bridgertonów”, oficjalnie zadebiutowała jako wokalistka. Jej pierwsza minipłyta (EP) nosi tytuł „The Songs I Wrote in New York” i – jak wskazuje sama nazwa – jest projektem mocno osobistym. Na albumie znalazło się sześć utworów: „Sublime”, „Free”, „Tragic Romantic”, „Sign Your Name”, „Moving On”, „Evening Star”. Artystka jasno określa przesłanie swojej muzyki. W jednym z cytowanych fragmentów podkreśla: „Mam nadzieję, że ludzie odczytają to na swój sposób. Może ta płyta przyniesie im nadzieję i poczucie wolności, kiedy coś nowego pojawi się w ich życiu”. Gwiazda „Bridgertonów” wkracza do świata muzyki Choć dla wielu fanów to zaskoczenie, muzyka od dawna była obecna w życiu Simone Ashley. Aktorka od najmłodszych lat interesowała się różnymi formami sztuki – muzyką, filmem i fotografią. W dzieciństwie uczyła się muzyki klasycznej, a jej pasja z czasem przerodziła się w coś więcej. Występy w teatrze muzycznym oraz fascynacja musicalami sprawiły, że naturalnym krokiem stało się wejście do świata muzyki profesjonalnej. Simone Ashley, naprawdę Simone Ashwini Pillai, urodziła się 30 marca 1995 roku w Camberley w hrabstwie Surrey. Kształciła się w Arts Educational School w Londynie. Co istotne, jako jedyna w swojej rodzinie zdecydowała się na karierę w show-biznesie, podczas gdy większość jej bliskich związana jest ze środowiskiem akademickim. Simone Ashley i „Diabeł ubiera się u Prady 2” – wielki powrót na ekran Równolegle z muzycznym debiutem, Simone Ashley rozwija swoją karierę filmową na najwyższym poziomie. Już w maju pojawi się w kontynuacji jednego z najbardziej rozpoznawalnych filmów – „Diabeł ubiera się u Prady”. W drugiej części historia koncentruje się na Mirandzie Priestly, redaktor naczelnej magazynu Runway, która musi zmierzyć się z upadkiem prasy drukowanej. Na jej drodze ponownie pojawia się Emily – dawna asystentka, dziś wpływowa menedżerka w luksusowym koncernie. Simone Ashley brała udział w zdjęciach do tej produkcji u boku takich gwiazd jak Meryl Streep i Emily Blunt. To kolejny dowód na to, że jej kariera nabiera rozpędu i obejmuje coraz większe, międzynarodowe projekty. Kim jest Simone Ashley? Kariera i początki aktorki Światową rozpoznawalność Simone Ashley zawdzięcza roli Kate Sharmy w serialu „Bridgertonowie”. Dołączyła do obsady w drugim sezonie, a w kolejnych – trzecim i czwartym – pojawia się gościnnie. Serial stał się jednym z największych hitów Netfliksa, a sama aktorka błyskawicznie zdobyła ogromną popularność. Jej postać przyciągnęła uwagę widzów na całym świecie i otworzyła jej drzwi do kolejnych projektów. Jednak jej droga do sukcesu nie była przypadkowa. Od początku kierowała się pasją do sztuki i świadomie rozwijała swoje umiejętności, zarówno aktorskie, jak i muzyczne. „Bridgertonowie” – co dalej z serialem? Fani produkcji mogą odetchnąć z ulgą – historia „Bridgertonów” wciąż trwa. Obecnie realizowane są zdjęcia do piątego sezonu serialu. Nowa odsłona skupi się na Francesce, środkowej córce rodu. Dwa lata po stracie męża Johna bohaterka decyduje się wrócić na rynek matrymonialny. Sytuacja komplikuje się, gdy do Londynu powraca Michaela, kuzynka Johna, co wywołuje w Francesce nieoczekiwane emocje. Choć Simone Ashley nie znajduje się w centrum tej historii, jej nazwisko wciąż jest silnie związane z sukcesem serialu, który wyniósł ją na szczyt popularności. Źródła: grazia.co.in, swiatseriali.interia.pl
Po sukcesie "Wodzireja" Jerzy Stuhr dostawał zaskakujące propozycje. Mógł na tym zarobić ogromne pieniądze
Jerzy Stuhr jako Lutek Danielak w "Wodzireju" stworzył jedną z najbardziej niepokojących i jednocześnie fascynujących postaci polskiego kina. Bohater, który bawi tłumy, a jednocześnie bez skrupułów manipuluje ludźmi, stał się symbolem epoki i mechanizmów kariery w PRL. Z okazji rocznicy urodzin aktora wracamy do tej roli – jej kulis, znaczenia i wspomnień samego Stuhra.
"Wodzirej" w reżyserii Feliksa Falka z 1977 roku to film, który na trwałe wpisał się w nurt kina moralnego niepokoju. Opowieść o prowincjonalnym konferansjerze marzącym o wielkiej karierze odsłania świat zależności, układów i cichej rywalizacji. Jerzy Stuhr nadał Lutkowi Danielakowi intensywność i autentyczność, które sprawiają, że do dziś trudno od niego oderwać wzrok. "Wodzirej" Feliksa Falka. Gorzki portret kariery w realiach PRL Film Feliksa Falka powstał w momencie, gdy polskie kino coraz odważniej zaczynało mówić o rzeczywistości. "Wodzirej" stał się jednym z najważniejszych głosów nurtu kina moralnego niepokoju – nie poprzez wielkie deklaracje, ale dzięki precyzyjnemu portretowi jednostki uwikłanej w system. Lutek Danielak to bohater, który marzy o awansie i wyjściu z prowincji. Świat estrady, do którego aspiruje, okazuje się jednak przestrzenią pełną układów, zależności i cichej rywalizacji. Falk pokazuje, że sukces w tym świecie rzadko bywa efektem samego talentu – częściej wynika z determinacji, sprytu i gotowości do przekraczania granic. To właśnie ta codzienność, pozbawiona patosu, czyni film tak przejmującym. Danielak nie jest wyjątkiem – jest jednym z wielu. I właśnie dlatego jego historia do dziś pozostaje aktualna. Jerzy Stuhr jako Lutek Danielak: kreacja balansująca między urokiem a cynizmem Jerzy Stuhr stworzył postać, której nie da się jednoznacznie ocenić. Lutek Danielak potrafi być czarujący, dowcipny i pełen scenicznej energii, by chwilę później odsłonić swoją bezwzględność i chłodną kalkulację. Aktor gra tu całym ciałem – jego ruchy, sposób mówienia, rytm prowadzenia zabawy budują autentyczność, której nie da się podrobić. Widz ma wrażenie, że ogląda nie tyle kreację, co człowieka wyrwanego wprost z rzeczywistości lat 70. To właśnie napięcie między urokiem a cynizmem sprawia, że rola Stuhra działa tak mocno. Danielak nie jest ani bohaterem, ani czarnym charakterem. Jest kimś pomiędzy – i to "pomiędzy" okazuje się najbardziej niepokojące. ZOBACZ TEŻ: Grała u Barei i zachwycała urodą w PRL-u. Te role do dziś robią wrażenie, choć jeden romans zmienił bieg jej kariery Jerzy Stuhr o pracy nad "Wodzirejem" Za siłą tej roli stoi coś więcej niż warsztat aktorski – stoi doświadczenie. Jerzy Stuhr miał za sobą epizod pracy estradowej, który okazał się bezcenny przy budowaniu postaci. Jak wspominał w rozmowie z Onetem: "Musiałem dorabiać, żeby utrzymać się na drugich studiach, na których nie miałem już żadnych świadczeń. Pracowałem więc przez dwa lata jako pracownik estrady krakowskiej: konferansjerka, skecze, dowcipy, prowadzenie zabaw". To właśnie dlatego czuł się w tej roli tak pewnie. "Nie miałem żadnych obaw. Wręcz przeciwnie, wreszcie czułem się znawcą. Bo jak grałem Filipa Mosza w "Amatorze", to niewiele wiedziałem o zaopatrzeniu. A w "Bliźnie" musiałem rozmawiać z inżynierami petrochemii o BHP. To były trudniejsze zadania. A tu? Tu był mój żywioł” – mówił przed laty. Proces pracy na planie również odbiegał od standardów: "Wypracowaliśmy ciekawą metodę pracy. Gdy przychodziliśmy do jakiegoś lokalu, czekali tam na nas statyści, z których część znała środowisko estradowe. I zawsze było tak, że ja najpierw musiałem tę publiczność rozruszać. [...] Zaczynałem program, oni ruszali powoli do zabawy i w pewnym momencie zapominali o kamerze, a wtedy wkraczał reżyser. Wszystko mieliśmy oczywiście wcześniej zaplanowane, a ja nie improwizowałem, lecz realizowałem program Feliksa, ale ten żywioł zabawy był już moją zasługą". Po premierze "Wodzireja" okazało się, że rola Jerzego Stuhra zaczęła żyć własnym życiem. Widzowie nie tylko ją zapamiętali – wielu z nich potraktowało ją dosłownie. Jak wspominał aktor: "Nie mogłem opędzić się od ofert prowadzenia zabaw, nie tylko w Polsce". Reakcja Stuhra była jednak jednoznaczna. "Nie zamierzałem iść w tym kierunku i pytałem tych niedoszłych kontrahentów, czy oni naprawdę widzieli film i postać, którą grałem. Mówili, że widzieli i im to nie przeszkadza!" – opowiadał ze śmiechem. Paradoks tej sytuacji mówi wiele o sile kina. Lutek Danielak był przecież postacią niejednoznaczną, momentami wręcz odpychającą. A jednak jego charyzma była tak sugestywna, że dla wielu widzów przysłoniła moralny wymiar historii. To właśnie w tym tkwi fenomen tej roli – nie daje się zamknąć w prostych interpretacjach. I może dlatego, mimo upływu lat, wciąż budzi emocje. SPRAWDŹ TEŻ: Romansował z celebrytkami, potem poślubił córkę polityka. Życie legendarnego sportowca PRL-u owiane było tajemnicą
TYLKO U NAS! Mamy nowe kadry z planu „Lalki”. Zdjęcia Urzędowskiej i Dorocińskiego zapierają dech, zachwycająca Kulesza
Nowa ekranizacja „Lalki” rozpala emocje! Na premierę trzeba poczekać do 30 września, ale już teraz możecie zobaczyć najnowsze kadry z tego filmu! Kostiumy, charakteryzacje i scenografia są godne Oscara!
Ponadczasowe dzieło Bolesława Prusa „Lalka” trafia na wielki ekran w nowej, spektakularnej, filmowej odsłonie. Zrealizowana z ogromnym rozmachem superprodukcja i najbardziej gwiazdorski film w historii polskiego kina, gdzie pośród wielu wybitnych nazwisk, w rolach głównych występują: Marcin Dorociński jako Stanisław Wokulski, gwiazda „Chłopów” – Kamila Urzędowska jako Izabela Łęcka oraz powracający na wielki ekran po 16 latach Marek Kondrat w roli Ignacego Rzeckiego. Czytaj także: Jeden moment słabości i rodzinne skojarzenie. To dlatego Marek Kondrat wrócił na plan po 18 latach emerytury W ekipie „Lalki” poza gwiazdorską obsadą, jest równie gwiazdorski zespół najlepszych twórców polskiego kina. Reżyserem filmu jest Maciej Kawalski, którego film “Niebezpieczni dżentelmeni” był uznany za jeden z najlepszych debiutów ostatnich lat. Autorem zdjęć jest Piotr Sobociński jr, jeden z najwybitniejszych operatorów swojego pokolenia, nadający filmowi wyjątkową emocjonalną głębię. Za scenografię odpowiadają Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński oraz Anna Mocny, tworząc historycznie wiarygodny świat epoki. Zobacz także: „Nasza polska Margot Robbie”. Zwiastun „Lalki” rozgrzał internet do czerwoności – fani typują, kto skradnie show Sklep Rzeckiego na Nowym Świecie przyciągnął tłumy warszawiaków i turystów, którzy podziwiali każdy detal! Wyjątkowe, nadające bohaterom wyrazisty charakter kostiumy zaprojektowała Katarzyna Lewińska we współpracy z Tomaszem Ossolińskim. Całość dopełnia precyzyjna charakteryzacja Anety Brzozowskiej.
Jeden moment słabości i rodzinne skojarzenie. To dlatego Marek Kondrat wrócił na plan po 18 latach emerytury
Marek Kondrat w "Lalce" zagra Ignacego Rzeckiego i tym samym wraca na plan po latach przerwy. Podczas spotkania prasowego nowej ekranizacji aktor ujawnił, że nie było klasycznych negocjacji — decydujący impuls przyszedł z zaskakującego miejsca: restauracji producenta Radosława Drabika. W tle pojawił się też rodzinny trop związany z jego ojcem.
Marek Kondrat wraca przed kamerę po latach przerwy i od razu wchodzi w sam środek jednego z najgłośniejszych projektów: nowej ekranizacji "Lalki" Bolesława Prusa. Zagra Ignacego Rzeckiego w filmie reżyserowanym przez Macieja Kawalskiego, produkowanym przez Radosława Drabika. O kulisach decyzji opowiedział publicznie podczas spotkania prasowego poświęconego tej produkcji. Marek Kondrat otrzymał propozycję udziału w "Lalce": "zaćmienie umysłowe" Decyzja nie miała formy wielomiesięcznych rozmów ani klasycznych negocjacji. Kondrat podkreślił, że Drabik nie dzwonił do niego z ofertą — to on sam pojawił się w restauracji producenta. Ten jeden impuls uruchomił rozmowę, która z czasem przerodziła się w realny powrót na plan. "Radek nie dzwonił do mnie, tylko ja poszedłem do jego restauracji i on wykorzystał ten moment mojego zaćmienia umysłowego. W każdym razie, kiedy zwrócił się z tą ofertą, potraktowałem ją jak wiele innych, które do mnie docierały. Po prostu nie wyobrażałem sobie siebie w tej samej roli po tylu latach" — mówił aktor. Aktor wyjaśniał, że początkowo potraktował propozycję jak wiele innych, które do niego docierały. Wątek uporu producenta wracał w jego opowieści kilka razy: mówił o przekomarzaniu się i o tym, że Drabik jest niesłychanie uparty, realizuje swoje zamiary i potrafi być w tym bardzo przekonujący. "Tak się przekomarzaliśmy. Ale on jest niesłychanie uparty. To człowiek, który realizuje swoje zamiary i w tym jest bardzo przekonujący" — przyznał. Na wydarzeniu byli obecni również aktorzy związani z nową ekranizacją: Marcin Dorociński i Kamila Urzędowska, a także m.in. Maria Dębska i Agata Kulesza. Największe zainteresowanie i tak skupiło się na Kondracie, bo to jego powrót stał się symbolem tego, jak wysoką stawkę gra ta produkcja. ZOBACZ: Powrót Marka Kondrata i olśniewająca Maria Dębska. Tak wyglądało spotkanie prasowe „Lalki”. Dlaczego Marek Kondrat przyjął propozycję powrotu na plan? Kondrat mówił o spotkaniu z przestrzenią utworu, który uznaje za najwspanialszy w polskiej literaturze, i o tym, że z "Lalką" obcował od bardzo wczesnych lat, przez ludzi, których spotykał w domu lub poza nim. "Zacząłem sobie zdawać sprawę, co się w niej kryje. To było spotkanie z przestrzenią, począwszy od utworu, który jest dla mnie najwspanialszym dziełem polskiej literatury. Mam z nim do czynienia od momentu, gdy zacząłem rozpoznawać ludzi dookoła siebie. Wszyscy aktorzy ze wszystkich realizacji "Lalki" byli gośćmi mojego domu albo ja ich spotykałem. To była jakaś podróż" — tłumaczył. Decydujący okazał się też bardzo osobisty szczegół: przypomniał sobie, że w pierwszej ekranizacji "Lalki" w reżyserii Wojciecha Hasa wystąpił jego ojciec, Tadeusz Kondrat: "Potem sobie zdałem sprawę, że w tej pierwszej realizacji mój ojciec grał Szlangbauma. Był wtedy młodszy ode mnie, miał 60 lat". Gdy te elementy połączyły się w całość, doszedł do wniosku, że właściwie nie ma argumentów przeciw. Powrót Kondrata ma dodatkowy ciężar gatunkowy także dlatego, że jego przerwa trwała wyjątkowo długo. Po 2007 roku wycofał się z aktorstwa, a według podawanych informacji przez niemal 19 lat nie grał w filmach. Tym mocniej brzmi ocena Macieja Kawalskiego z planu: reżyser porównał wejście Kondrata do sytuacji, w której Ronaldo pojawia się na boisku — wystarczyło, że dotknął piłki, a wszystkim opadły szczęki. SPRAWDŹ TEŻ: Dla wielkiej gwiazdy PRL-u był wspomnieniem młodzieńczej miłości. O ich romansie plotkowała cała Warszawa
Prosiła o pomoc, ale było już za późno. Błyskotliwą karierę Seleny przerwała tragiczna śmierć. Historia latynoskiej gwiazdy porusza
Selena Quintanilla-Perez, zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami, zdobywając serca fanów na całym świecie i sprzedając ponad 60 milionów płyt. Mimo obiecującej kariery, jej życie zakończyło się tragicznie w 1995 roku. Dziś, w 55. rocznicę jej urodzin, Selena wciąż pozostaje symbolem latynoskiej muzyki, a jej historia inspiruje kolejne pokolenia.
Zachwycała urodą i oryginalnym głosem. Była pierwszą latynoską piosenkarką, która zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami. W sumie sprzedała na całym świecie ponad 60 milionów płyt. Była też zdobywczynią prestiżowej nagrody Grammy. Jednocześnie została okrzyknięta królową stylu. Na scenie czarowała wielobarwnymi kreacjami i naturalnym pięknem. Kiedy wszyscy myśleli, że przed młodą artystką wielka, długoletnia kariera, niespodziewanie doszło do okrutnej tragedii. W wieku zaledwie 23 lat Selena Quintanilli-Perez została brutalnie zamor*owana. Śmiertelny strzał oddała była szefowa fanklubu wokalistki a osobiście jej przyjaciółka. Oto wstrząsająca historia latynoskiej gwiazdy Seleny, której kres życia nastąpił zbyt wcześnie… Dziś, 16 kwietnia, świętowałaby 55. urodziny. Historia Seleny Quintanilli-Perez. Kim była bohaterka filmu z Jennifer Lopez? Życie prywatne, kariera Wszyscy wróżyli jej wielką, międzynarodową karierę. Była porównywana do Madonny. Niestety, jej życie zakończyło się tragicznie. Jak do niego doszło? Selena Quintanilla-Perez przyszła na świat 16 kwietnia 1971 roku w Lake Jackson w Teksasie. Talent odziedziczyła po ojcu, Abrahamie Issacu Quintanilli, który był wokalistą, kompozytorem oraz producentem. Założył w latach 50. formację Los Dinos, w której niemal trzy dekady później – w całkowicie zmienionym składzie – pierwsze muzyczne kroki zacznie stawiać jego córka. Już w wieku trzech lat rodzice i dwójka starszego rodzeństwa zauważyli, że Selena ma niebywały talent, który zaczął objawiać się pełniej, gdy skończyła sześć lat. W 1980 dołączyła do zespołu założonego przez ojca, który chwilę później przybrał nazwę Selena y Los Dinos i był już zupełnie inną formacją niż w latach 50. Grali w niej brat Seleny Abraham III (bas) i siostra Suzette (perkusja). Najmłodsza z rodu była jego wokalistką, występowali razem do momentu jej śmierci. Koncertowali w całym Teksasie, zarówno w restauracjach, jak i na weselach – z uwagi na trudną wówczas sytuację finansową rodziny. Tworzyli w nurcie nazywanym Tejano (rodzaj muzyki latino, który szczególnie upodobali sobie zamieszkujący Teksas Meksykanie). Był zdominowany przez mężczyzn. Nic dziwnego, że formacji odmawiano między innymi udziału w różnych festiwalach. Pierwszą płytę zespół wydał w 1983 roku (nie była jednak dystrybuowana). Początkowo skupiali się bardziej na występach i małych koncertach. Jednak Selena zaczęła zdobywać coraz większą popularność, jej kariera nabierała rozpędu: śpiewała już nie tylko w jednym stanie USA, lecz w całej Ameryce, także tej południowej. Podbijała przede wszystkim rynki hiszpańskojęzyczne, szczególnie ukochał ją Meksyk. W 1987 roku nastąpił ważny zwrot w karierze Seleny: zdobyła tytuł Wokalistki Roku na rozdaniu prestiżowych Tejano Music Awards. Tytuł ten przyznawano jej zresztą przez kolejnych 9 lat z rzędu. I to właśnie za jego sprawą kilka lat później podpisała kontrakt z EMI Latin, wytwórnią stworzoną specjalnie dla niej przez Jose Behara. Mężczyzna nie miał wątpliwości, że z takimi możliwościami i wrażliwością Selenę czeka międzynarodowa kariera. Nazywał ją drugą Glorią Estefan i latynoską odpowiedzią na Madonnę. Tak rozpoczęła się jej kariera solowa. Pierwszy album, noszący po prostu tytuł „Selena”, ukazał się na rynku w październiku 1989 roku. Czytaj także: Natalia Niemen szukała pracy jako sprzątaczka. Teraz ma żal do swojego znajomego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYKcxM1-c1c0345.jpg" width="2000" height="1367" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena performs at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena na scenie, kwiecień 1994 Szybko okazało się, że nastolatka nie spoczywa na laurach i jest typem wokalistki poszukującej, która świetnie radzi sobie także w stylistyce latino pop i r'n'b. Nie zamykała się w obrębie jednego gatunku, szukała nowych sposobów artystycznego wyrazu. Mimo że na scenie działała nieco ponad dekadę, w tym zaledwie kilka lat solo, wylansowała wielkie hity. Do tych najbardziej znanych należą „Baila Esta Cumbia”, „Como la Flor”, „Amor Prohibido”, „Bidi Bidi Bom Bom”, „No Me Queda Más” oraz „Dreaming of You”. A życie prywatne? 2 kwietnia 1992 roku wyszła za mąż. Jej wybrankiem został gitarzysta zespołu Los Dinos, Christopher Gilbert „Chris” Pérez. Związek musiał jednak przejść poważną próbę: nie zgadzał się na niego ojciec Seleny. Wyrzucił nawet ukochanego córki z zespołu! Dlatego właśnie zdecydowali się uciec i wziąć ślub w tajemnicy. Opłaciło się: Abraham Quintanilla koniec końców przeprosił zięcia i przyjął go ponownie do formacji. Para nie doczekała się jednak dzieci. Selena była osobą bardzo rodzinną, miała świetny kontakt z rodzicami oraz dwójką rodzeństwa – mimo że jej ojciec był dosyć zaborczy. Szanowali się, kochali i wspierali. Abraham troszczył się zresztą o działalność biznesową sławnej córki, był także jej managerem. Z kolei brat komponował utwory i je produkował. Czytaj też: Straciła ojca, gdy miała 6 lat. Córka Waldemara Goszcza dziś zachwyca wyglądem i spełnia się jako matka View oEmbed on the source website Lansowała hit za hitem, kraje hiszpańskojęzyczne oszalały na jej punkcie. Wydała cztery świetnie przyjęte przez fanów i krytykę albumy – każdy był bardziej popularny niż poprzednik. Szybko stało się jasne, że kariera międzynarodowa jest kwestią czasu. Tym bardziej, że 1 marca 1994 roku zdobyła najważniejszą nagrodę muzyczną – Grammy – za album koncertowy „LIVE! Selena”. Nagrała anglojęzyczną płytę, która miała być w jej karierze przełomem. Zawierała utwory popowe, latino, pop rockowe. W tym samym roku wypuściła również na rynek linię ubrań sygnowaną własnym imieniem, która okazała się hitem sprzedaży. Dlatego też założyła dwa butiki i salony piękności w Corpus Christi oraz w San Antonio w Teksasie, których właścicielem była jej firma Selena Etc. Inwestycja okazała się strzałem w dziesiątkę, oba zaczęły przynosić znaczące wpływy: w pierwszych miesiącach było to aż 5 milionów dolarów! Artystka ujawniła także talent aktorski. Zagrała w popularnej meksykańskiej telenoweli „Dos Mujeres”. Poświęcała się również działalności charytatywnej, pomagając fundacjom walczącym z biedą i zrównującym szanse edukacyjne dzieci i młodzieży. Czytaj także: Eleni i jej mąż są razem od ponad 45 lat. Razem przetrwali największą tragedię Kim była Yolanda Saldívar? Niestety, na początku marca 1995 roku ojciec Seleny otrzymał informację od pracowników butiku, że firma założona przez córkę zaczęła mieć kłopoty finansowe. Było to o tyle zaskakujące, że do tej pory radziła sobie świetnie, była niemal kurą znoszącą złote jaja. Cień podejrzeń padł na 35-letnią Yolandę Saldívar, przyjaciółkę artystki i menadżerkę butików. Kobieta miała przywłaszczyć sobie część dochodów. 8 marca doszło do konfrontacji, po której w jej winę uwierzyła nawet Selena. Decyzja mogła być tylko jedna: odsunięcie jej od wszelkiej działalności związanej z artystką. Tak też się stało. Jak się poznały? W 1991 roku po jednym z koncertów. Yolanda zaproponowała wówczas stworzenie fan clubu artystki w San Antonio. Z zawodu była pielęgniarką. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, skupił tysiące sympatyków talentu Seleny. Rodzina zaufała kobiecie, wokalistka zaprzyjaźniła się z nią i zaczęła wprowadzać w swój świat. Także ten biznesowy. Dlatego gdy padł pomysł otwarcia butików w 1994 roku, pieczę nad nimi powierzono właśnie Yolandzie. Ta nie spełniła pokładanych w niej nadziei: nie dość, że dopuściła się malwersacji finansowych, to jeszcze źle traktowała innych pracowników. Nikt nie podejrzewał jednak, że ma na punkcie Seleny obsesję i tak łatwo nie odpuści. Szukała sposobu, by zemścić się i wziąć odwet za – w swoim mniemaniu – upokorzenie, którego doznała. I być może historia nie miałaby tragicznego finału, gdyby już nigdy nie doszło do spotkania wokalistki z byłą fanką (Abraham zabronił jej kontaktować się z Seleną). Tym bardziej, że cała sprawa miała znaleźć swój finał w sądzie. Stało się jednak inaczej... Zobacz też: Za księdzem z Ptaków ciernistych krzewów szalały wszystkie kobiety. Richard Chamberlain przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę... View oEmbed on the source website Jednak w piątek 31 marca 1995 roku Yolanda poprosiła Selenę o spotkanie w motelu Days Inn w Corpus Christi w Teksasie. Pretekstem miał być zwrot dokumentów podatkowych firmy. Doszło do kłótni. W akcie agresji Yolanda wyciągnęła w pewnym momencie zakupioną wcześniej broń i groziła artystce. Ta, przerażona, zaczęła uciekać. Padł jeden strzał: 23-latka została ugodzona w prawe ramię. Kula przebiła tętnicę. Była godzina 11:48. Wbiegła do lobby (udało jej się przebyć odległość około 120 metrów), zdążyła jeszcze poprosić o pomoc i wykrzyknąć „Yolanda w pokoju 158” zdradzając tym samym, kto strzelił i w którym miejscu, po czym straciła przytomność (relacja za Onet.pl). Po 10 minutach przewieziono ją do szpitala, lekarze natychmiast zabrali ją na salę operacyjną. Jednak o 13:05 potwierdzono najgorsze. Selena odeszła tuż przed 24. urodzinami. Oficjalną przyczyną śmierci była utrata znacznej ilości krwi i zatrzymanie akcji serca. Kula uszkodziła bowiem tętnicę. Gdyby trafiła milimetr niżej lub wyżej, Selena prawdopodobnie by przeżyła. Wiadomość o jej stracie wstrząsnęła milionami fanów na świecie i całym show-biznesem. Hołd Selenie oddali m.in. Elton John, Madonna, Julio Iglesias i Gloria Estefan. Pogrzeb odbył się 4 dni po tragicznych wydarzeniach, 3 kwietnia 1995 roku w Corpus Christi w Teksasie. Udział w nim wzięły tysiące ludzi. Do księgi kondolencyjnej wpisało się 80 tysięcy osób. Dwa tygodnie później, 12 kwietnia, gubernator Teksasu, którym był wówczas przyszły prezydent George W. Bush, ustanowił na terenie stanu 16 kwietnia (dzień urodzin piosenkarki) „Dniem Seleny”. Jest on obchodzony do dziś. Kobieta, która odebrała jej życie początkowo starała się uciec z miejsca tragedii. Została jednak osaczona przez policję. Groziła wówczas nawet, że popełni samob*jstwo. W negocjacje zaangażowano przedstawicieli FBI. Kobieta oddała się w ręce władz po 9 godzinach rozmów. Yolandzie Saldívar została wymierzona sprawiedliwość. Proces rozpoczął się jeszcze w tym samym roku, wyrok zapadł 23 sierpnia. Obrona starała się przekonać ławę przysięgłych, że do postrzelenia doszło przypadkowo. Ci jednak nie dali temu wiary. Kobieta została skazana na dożywocie. Została osadzona w więzieniu Gatesville. Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW2j7Ak-e26ecf8.jpg" width="1322" height="2000" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena backstage before her performance at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena, kwiecień 1994 Selena: pośmiertny album i serial Netflixa Trzy miesiące po śmierci Seleny na rynku ukazał się jej długo oczekiwany anglojęzyczny album „Dreaming of you” i zaliczył spektakularny sukces. Jak podaje Onet, „zadebiutował na szczycie amerykańskiej listy Billboard 200 i w samych Stanach rozszedł się w blisko dwumilionowym nakładzie, co nie udało się wcześniej żadnemu wydawnictwu zawierającemu częściowo hiszpańskojęzyczne piosenki”. Selena wciąż pozostaje dla wielu ikoną. Utorowała w USA ścieżkę innym artystkom latynoskim, które bez niej miałyby znacznie trudniejszy start. Dziś śmiało może być nazywana matką sukcesu Jennifer Lopez. Nic dziwnego, że kolejni twórcy sięgają do życiorysu wokalistki. 4. grudnia 2020 roku na platformie „Netflix” miał premierę serial biograficzny „Selena - The Series”. Opowiada o losach niezwykłej artystki, przed którą w latach 90. świat stał otworem. W tytułową bohaterkę wciela się Christian Serratos, znana widzom jako Rosita z „The Walking Dead”. Serial doczekał się dwóch sezonów. View oEmbed on the source website Selena – film z Jennifer Lopez. Ciekawostki A sam film „Selena” z 1997 roku? Produkcja miała swoją premierę 21 marca 1997 roku, w przeddzień drugiej rocznicy śmierci artystki. O powstanie tego filmu zabiegał ojciec Seleny, Abraham Quintanilla. W rolę główną wcieliła się... właśnie Jennifer Lopez, dla której okazała się ona przełomem – także finansowym. Zdobyła wówczas miano najlepiej opłacanej latynoskiej aktorki w historii Hollywood. Kogo jeszcze rozważano do roli? W castingu wzięło udział aż 2 tysiące dziewcząt w różnym wieku. Pierwotnie twórcy zaproponowali angaż Salmie Hayek. Ta jednak odmówiła, ponieważ wiedziała, że będzie ubiegała się o rolę Fridy Kahlo w filmie „Frida”, który miał swoją premierę pięć lat później. Jak podaje serwis zloteprzeboje.pl, „nie chciała wcielać się w postaci dwóch różnych meksykańskich bohaterek”. Początkowo Jennifer Lopez zamierzała wykonywać wszystkie utwory Seleny na żywo. Producenci podjęli jednak decyzję, że użyją nagrań z płyt, zaś odtwórczyni głównej roli będzie jedynie poruszała do nich ustami. Nie była z tego powodu zadowolona, ale musiała fakt ten zaakceptować. By wypaść jak najbardziej wiarygodnie, zdecydowała się nawet zamieszkać na kilka tygodni z rodziną Seleny! Chciała zrozumieć tę postać, środowisko, z którego wyrosła oraz jej najbliższych, którzy mieli na artystkę bardzo duży wpływ. Udało się. Film odniósł wielki sukces i zapewnił jej status megagwiazdy. W produkcji, z uwagi na realizację scen koncertowych, potrzebnych było wielu statystów. Łącznie zaangażowano do nich aż 70 tysięcy osób! Część była wiernymi fanami Seleny, dlatego też wystąpili w filmie, rezygnując z wynagrodzenia. „W scenie, w której po raz pierwszy pojawia się Chris Perez (Jon Seda), zbliżenie jego dłoni grających na gitarze to naprawdę zbliżenie dłoni prawdziwego Chrisa Pereza”, czytamy na stronie zloteprzeboje.pl. Produkcja do dziś jest regularnie emitowana przez stacje na całym świecie. Zaś życiorys Seleny nieustannie inspiruje... Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana Zwiastun filmu „Selena” z 1997 roku: View oEmbed on the source website Jennifer Lopez w filmie Selena z 1997 roku: Rola ta była dla Jennifer Lopez przełomowa – także pod względem finansowym!
Powrót Marka Kondrata i olśniewająca Maria Dębska. Tak wyglądało spotkanie prasowe „Lalki”.
Nowa ekranizacja „Lalki” budzi coraz większe emocje. Podczas spotkania prasowego produkcji nie zabrakło znanych nazwisk i stylizacji, które natychmiast przyciągnęły uwagę.
Środowe spotkanie prasowe filmu „Lalka” było jedną z pierwszych okazji do zaprezentowania obsady nowej produkcji w reżyserii Macieja Kawalskiego, której premiera zaplanowana jest na 30 września. ZOBACZ TAKŻE: Zendaya i Robert Pattinson zachwycają na premierach „The Drama”, ale to jej stylizacje kradną całe show. Na wydarzeniu pojawili się odtwórcy głównych ról – Marcin Dorociński i Kamila Urzędowska – a także inne gwiazdy, takie jak Maria Dębska oraz Agata Kulesza. Uwagę przyciągnęła obecność na ściance Marka Kondrata, który od dawna nie pojawiał się publicznie. Choć wydarzenie miało filmowy charakter, to równie dużo uwagi przyciągały stylizacje gwiazd – od klasycznej elegancji po bardziej nowoczesne i swobodne zestawy. Maria Dębska skradła show na ściance Maria Dębska, która w filmie wciela się w rolę Kazimiery Wąsowskiej postawiła na prostotę, ale w dopracowanej formie. Na tę okazję wybrała beżową sukienkę midi z kwadratowym dekoltem i wyraźnie zaznaczoną talią. Do tego dobrała czarne buty i delikatną biżuterię, tworząc spójny, elegancki efekt. Urzędowska, Kulesza i Dorociński na spotkaniu prasowym filmu "Lalka" Kamila Urzędowska, filmowa Izabela Łęcka, postawiła na nowoczesną elegancję. Wybrała oversize’owy garnitur w szarym odcieniu w delikatne białe prążki i czarną koszulę. Całość uzupełniła czarnymi szpilkami i gładko zaczesanymi włosami. CZYTAJ TEŻ: Szaleństwo na trasie „Diabeł ubiera się u Prady 2”! Te stylizacje trzeba zobaczyć! Agata Kulesza zaprezentowała bardziej klasyczny styl. Luźna, brązowa koszula wiązana z przodu zestawiona z czarną plisowaną spódnicą i skórzanymi kozakami stworzyła stonowaną, spójną stylizację. Marcin Dorociński z kolei postawił na swobodę. Jeansy, czarny sweter i biały t-shirt uzupełnił czarnymi butami, zachowując prostą, ale dopracowaną stylizację. Mateusz Damięcki wybrał szary oversizowy garnitur, który w połączeniu z czarnymi oprawkami tworzył nowoczesny look.
Zniknęła z Polski, za granicą robi karierę. Anna Próchniak już podbija Francję w najnowszym filmie
Za kulisami paryskiego kabaretu wszystko jest grą spojrzeń, tożsamości i niedopowiedzeń. Anna Próchniak wchodzi w ten świat jako Lydia Rogers, kobieta, o której nie wiadomo niemal nic… poza tym, że skrywa więcej, niż pokazuje. Kim naprawdę jest bohaterka i dlaczego jej historia budzi tak duże emocje?
Anna Próchniak coraz śmielej podbija europejskie kino i robi to w wielkim stylu. Tym razem polska aktorka pojawiła się w produkcji, która już teraz wzbudza ogromne emocje we Francji. W filmie „Les Rayons et les Ombres” wciela się w tajemniczą gwiazdę kabaretu, a na planie partneruje jej sam Jean Dujardin. To rola, która, jak sama przyznaje, była spełnieniem jej artystycznych marzeń. Francuski klimat, wielkie nazwiska i… spełnione marzenie Choć Anna Próchniak od ponad dekady związana jest głównie z zagranicznymi produkcjami, jej najnowszy projekt to wyjątkowy krok w karierze. W filmie Xaviera Gianolliego aktorka po raz pierwszy mogła w pełni wykorzystać swoje taneczne doświadczenie. "To było dla mnie niezwykle ciekawe doświadczenie, bo pierwszy raz w życiu miałam możliwość zagrać tancerkę. A tańczyłam od dzieciństwa i zawsze było to moim marzeniem. Sprawiało mi ogromną przyjemność to, że podczas prób z tancerkami z „Le Plumettes” miałyśmy możliwość pracy nad rolą od strony fizycznej. Dla mnie było to niezwykle spełniające", zdradziła w rozmowie PAP Life. Na ekranie wciela się w postać drugoplanową.Lydię Rogers, czyli enigmatyczną artystkę kabaretową, która skrywa więcej, niż chce pokazać światu. Jej bohaterka balansuje między prawdą a kreacją, a jej tożsamość pozostaje niejednoznaczna. "Lydia udaje że jest Amerykanką. Jaka jest prawda - nie wiemy. Jej postać inspirowana jest kilkoma prawdziwymi bohaterkami, między innymi muzą Mana Raya - Lydią, tancerka can-cana. To mocna inspiracja, ale nie jedyna. Nie było bowiem konkretnej biografii, do której mogłabym się odwoływać w pracy, tylko kilka różnych postaci, tropów, dzięki którym narodziła się Lydia Rogers. W filmie moja bohaterka zaprzyjaźnia się z Corinne Luchaire, córką Jeana. Nie chcę za dużo zdradzać, żeby można było samemu odkryć całą historię", mówi artystka w tej samej rozmowie. Anna Próchniak i wyzwanie gry po francusku Praca na planie nie należała do najłatwiejszych. Próchniak grała po francusku, co było dużym wyzwaniem. Choć uczyła się języka przez trzy lata w liceum, musiała wrócić do niego po latach i zmierzyć się z wymagającym materiałem. Dodatkową trudnością była metoda pracy reżysera, który stawiał na improwizację. "W trakcie pracy okazało się jednak, że reżyser bardzo mocno pracuje na improwizacji. Było to dla mnie dodatkowym wyzwaniem, żeby przełamać się i dać sobie możliwość improwizowania po francusku. W momencie, kiedy nie mówisz płynnie, jest to trudne. Ale kiedy masz przy sobie wsparcie w postaci coacha, okazuje się to możliwe. Jestem z siebie bardzo dumna, że mi się to udało. A sama postać i to, co zrobiliśmy na planie, okazało się na tyle ważne, że finalnie reżyser nie wyciął żadnej sceny ze mną. To dla mnie ważne. I bardzo się z tego cieszę", mówi aktorka. CZYTAJ TEŻ: Chcieli być jak Diana, wyszło zupełnie odwrotnie. Australijczycy gorzko o wizycie Sussexów „Les Rayons et les Ombres”. Film, który budzi emocje we Francji Produkcja „Les Rayons et les Ombres” to nie tylko wyzwanie aktorskie, ale też imponujące przedsięwzięcie. Budżet przekroczył 30 milionów euro. Zdjęcia realizowano w malowniczych lokalizacjach Paryża i jego okolic, często w prywatnych rezydencjach i zamkach. Aktorka spędziła we Francji kilka miesięcy, przenosząc się tam prosto z planu w deszczowej Szkocji, gdzie pracowała nad serialem „Sommerwater”. Kontrast był ogromny, ale właśnie takie doświadczenia budują jej międzynarodową pozycję. Spotkanie z Jeanem Dujardinem. Kulisy pracy na planie Jednym z najważniejszych aspektów pracy na planie była dla niej współpraca z Jeanem Dujardinem. Laureat Oscara zrobił na niej ogromne wrażenie. Nie tylko jako aktor, ale przede wszystkim jako człowiek. "We Francji w dalszym ciągu żywy jest kult gwiazd, obdarza się je dużą estymą. A on jest gwiazdą w najlepszym tego słowa znaczeniu, taką w duchu starego kina - jak z "Artysty". Dżentelmenem, wokół którego czuć niezwykłą aurę. Kiedy mieliśmy zdjęcia na zewnątrz, w obecności dużej ilości statystów, wyraźnie było widać, że jest traktowany przez wszystkich w bardzo szczególny sposób. I szanowany za swój elegancki styl bycia. W bezpośrednim kontakcie jest bardzo przyjazny, skromny, zabawny. Żartuje i rozmawia ze wszystkimi członkami ekipy. Nie alienuje się, ani nie wywyższa. Myślę, że właśnie w takim zachowaniu rozpoznaje się prawdziwą gwiazdę. Jest ogromnym profesjonalistą, bardzo taktownym i wspierającym", opowiada Próchniak. Udział w francuskiej produkcji to kolejny etap konsekwentnie budowanej kariery zagranicznej. Kluczową rolę odgrywa w niej londyńska agencja, z którą aktorka współpracuje od dziewięciu lat. Casting do filmu był szybki, ale wymagający. Próchniak przygotowała improwizowany monolog w trzech językach: polskim, angielskim i francuskim. To właśnie ten materiał przekonał reżysera, by powierzyć jej rolę. Film miał swoją premierę w Paryżu w drugiej połowie marca i został bardzo dobrze przyjęty. W najbliższych miesiącach trafi do dystrybucji w kolejnych krajach, w tym w Polsce. W planach jest także jego pojawienie się na platformie Netflix. Mimo rosnącej popularności za granicą, Anna Próchniak nie zamyka się na polskie projekty. Niedawno można było ją zobaczyć w filmie „Pojedynek”, a ostatnio zakończyła pracę nad nowym krótkim metrażem. Źródło: PAP Life. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przez 20 lat byli idealnym małżeństwem, teraz nagle ogłosili rozwód. Historia miłości Marii Prażuch-Prokop i Marcina Prokopa to gotowy scenariusz na film
Ma zaledwie 22 lata i szansę na to, by zagrać Jamesa Bonda. Widzowie znają go z popularnego serialu
Nikt się tego nie spodziewał, a jednak jego nazwisko coraz częściej pojawia się w zakulisowych rozmowach. Czy to możliwe, że nowy James Bond będzie młodszy niż kiedykolwiek wcześniej?
Czy era dojrzałych, doświadczonych agentów 007 właśnie dobiega końca? Wszystko wskazuje na to, że twórcy kultowej serii mogą wyznaczyć zupełnie nowy kierunek. Młodość, świeżość i nieoczywistą charyzmę. Na horyzoncie pojawiło się nazwisko, które jeszcze niedawno nie było oczywistym wyborem. Dziś jednak mówi o nim cała branża. Louis Partridge. Nowa twarz Bonda? Według doniesień „Variety” to właśnie Louis Partridge ma być jednym z głównych kandydatów do roli Jamesa Bonda w 26. odsłonie serii. Jeśli plotki okażą się prawdą, brytyjski aktor zapisałby się w historii jako najmłodszy agent 007. Produkcją filmu zajmie się Amazon MGM Studios, za scenariusz odpowiada Steven Knight, a za kamerą stanie Denis Villeneuve, nazwisko, które samo w sobie budzi ogromne oczekiwania. Jeszcze rok temu Partridge z dystansem podchodził do spekulacji. Podczas premiery serialu „Ród Guinnessów” żartował, że być może wystarczyłoby „usiąść przy barze, sączyć martini i nic nie mówić”, by zwrócić na siebie uwagę twórców. Dziś te słowa brzmią niemal jak zapowiedź czegoś znacznie większego. CZYTAJ TEŻ: Okrzyknięto ją najpiękniejszą dziewczynką świata, dziś ma już 25 lat. Jak zmieniła się Thylane Blondeau? Nowy Bond, nowe zasady gry Choć oficjalnego potwierdzenia wciąż brak, jedno wydaje się coraz bardziej prawdopodobne: producenci chcą odmłodzić kultową postać. Partridge ma zaledwie 22 lata. To znacząca różnica w porównaniu do jego poprzedników. Sean Connery miał 32 lata, Daniel Craig 38, a Roger Moore aż 45, gdy po raz pierwszy wcielali się w agenta 007. Zmiana wieku bohatera to nie tylko kwestia wizerunku, ale też całej koncepcji filmu. Jak zauważają osoby związane z produkcją, historia pisana dla 22-latka to zupełnie inny projekt niż ten dla dojrzałego, ukształtowanego agenta. Młodszy Bond oznacza więcej miejsca na rozwój postaci, emocjonalną drogę i długofalowe budowanie marki. A to może być kluczowe. Partridge, jeśli rzeczywiście otrzyma rolę, mógłby pozostać Bondem nawet przez kilkanaście lat, nie tracąc przy tym wiarygodności. Wyścig o jedną z najbardziej pożądanych ról w historii kina trwa w najlepsze. Wśród potencjalnych kandydatów pojawiają się nazwiska takie jak: Jacob Elordi, Callum Turner, Aaron Taylor-Johnson czy Harris Dickinson. Każdy z nich wnosi coś innego. Doświadczenie, rozpoznawalność, ekranową siłę. A jednak to Partridge wydaje się dziś najciekawszą zagadką. Nie jest jeszcze aktorem pierwszoligowym, co dla producentów może być ogromnym atutem. Większa elastyczność, niższe koszty i możliwość „ulepienia” nowego Bonda od podstaw. Kim jest Louis Partridge? Szerokiej publiczności dał się poznać dzięki roli w filmie „Enola Holmes”, gdzie u boku Millie Bobby Brown pokazał, że potrafi łączyć młodzieńczą lekkość z ekranową charyzmą. Później pojawił się w serialu „Sprostowanie”, a przed nim kolejne duże projekty, w tym adaptacja „Dumy i uprzedzenia” dla Netfliksa. Jego życie prywatne również przyciąga uwagę mediów. Aktor związany jest z piosenkarką Olivią Rodrigo, czyli jedną z największych gwiazd młodego pokolenia. To połączenie dwóch światów: kina i muzyki, które tylko wzmacnia jego medialną obecność. Temat nowego agenta 007 od lat rozgrzewa wyobraźnię fanów. Idris Elba przez długi czas musiał dementować pogłoski o swoim udziale w serii, a lista potencjalnych kandydatów zmienia się niemal z miesiąca na miesiąc. Plotki bywają tu częścią gry. Czasem podsycane przez agentów, czasem przez same studia. Nie zmienia to jednak faktu, że każda nowa informacja elektryzuje branżę. Bo Bond to nie tylko rola, to kulturowy fenomen. Wszystko jeszcze pozostaje w sferze spekulacji. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Edward Miszczak od lat rządzi w polskich mediach, uznawany jest za „cara telewizji”. Mało kto wie, jak zbudował swoją potęgę
To nie przypadek, że został aktorem. W rodzinie miał prawdziwą legendę polskiego kina
13 kwietnia przypada 104. rocznica urodzin Barbary Rachwalskiej – wybitnej aktorki, którą widzowie pokochali jako Marię Talar w serialu „Dom” i Teklę Wagnerównę w „Alternatywach 4”. Choć rzadko grała główne role, zapisała się w historii polskiego kina jako artystka niezwykle pracowita, skromna i oddana swojej pasji.
Przekazała miłość i pasję do zawodu ukochanemu wnukowi, Antoniemu Pawlickiemu. Popularny aktor miał zaledwie 10 lat, gdy babcia odeszła. Więź, która ich łączyła była wyjątkowa. Barbara Rachwalska, bo niej mowa, była wielką gwiazdą. Wspaniała, utalentowana, skromna aktorka, wyjątkowa, silna kobieta... Widzów urzekła jako Maria Talar z serialu "Dom". Ale nie można zapomnieć, że wcielała się także w postać Tekli Wagnerówny w "Alternatywach 4". Jak wyglądało jej życie? Barbara Rachwalska: dorastanie, droga do aktorstwa Przyszła na świat 13 kwietnia 1922 roku w Warszawie. Wspólnie z rodzicami mieszkała w kamienicy na Tamce. Gdy w 1939 roku bombardowano elektrownię na Powiślu, jeden z pocisków trafił w budynek mieszkalny. Rodzina była zmuszona ukrywać się w restauracji Cavo Cocasion pod Filharmonią [lokal należał do ojca aktorki]. „Po 1939 r. babcia i prababcia przeniosły się w rejon Dworca Zachodniego, gdzie stróż z kamienicy, którą wcześniej mieli, zaproponował im mieszkanie. Pradziadek próbował zarabiać na utrzymanie rodziny, szmuglując alkohol. Miał bardzo duże i zasobne piwnice i myślał, że rozkręci z tego interes. Ale Niemcy na tym położyli łapę i go wykończyli. Zmarł w 1940 roku”, opowiadał Antoni Pawlicki, wnuk artystki w rozmowie z Rzeczpospolitą. Barbara Rachwalska swoją przyszłość związała z aktorstwem. Miała wiele pokory do wykonywanego zawodu. Była skromna, pracowita i oddana pasji. W 1944 roku ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie, a następnie zdała eksternistyczny egzamin w Łodzi. W tym samym czasie debiutowała w sztuce teatralnej „Niespokojna starość” w Teatrze Wojska Polskiego. Występowała w przedstawieniach reżyserowanych przez legendy: Edmunda Wiercińskiego, Leona Schillera czy Władysława Krasnowieckiego. „Śledząc losy babci, zrozumiałem, że była tytanem pracy. Każdego dnia miała próby w teatrze, a po nich jeździła na nagrania do Teatru Polskiego Radia albo na plan filmowy. I wieczorem grała jeszcze w spektaklu. Wychodziła przed 10, wracała po 22. A zajmowała się trójką dzieci. Pomiędzy nagraniami, próbami, spektaklami zasuwała z siatkami po sklepach. Rano szykowała dzieci do szkoły, sprzątała i gotowała obiady. Kochała rodzinę, ale praca była jej pasją. I potrafiła to godzić, z niczego nie rezygnując”, opowiadał Antoni Pawlicki w rozmowie z Twoim Stylem. Czytaj też: Zyskała popularność jako Lodzia z "Rancza", dziś zaskakuje metamorfozą. Zmieniła się nie do poznania! Barbara Rachwalska i Wacław Kowalski w serialu Dom Niezapomniana Maria Talar z serialu „Dom”. Jak wyglądało życie prywatne Barbary Rachwalskiej? Była również współzałożycielką teatru Nowego w Łodzi. Podczas inauguracji wystawiono „Brygadę szlifierza Karhana” Vaska Kani, w którym aktorka wcieliła się w postać Wlasty. W 1963 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie związała się z Teatrem Narodowym, a potem Teatrem Ateneum. Nawet gdy przeszła na emeryturę, nie porzuciła grania i widzowie mogli podziwiać ją na scenie. To była jej wielka miłość. Nie ujawniała zbyt wiele informacji ze swojego życia. Wolała, gdy przemawia przez nią sztuka. Barbara Rachwalska stworzyła szereg fantastycznych kreacji. A było ich ponad 50. Pojawiła się w filmach „Rozmowy kontrolowane”, „Dziewczyna z Mazur”, „Magnat”, „Szaleństwa panny Ewy”, „Noce i dnie”, „Aktorzy prowincjonalni”, „Chłopi” czy serialu „Doktor Ewa”. Ale w sercach fanów zapisała się jako Maria Talar w serialu „Dom” i Tekla Wagnerówna w „Alternatywach 4”. Z kolei w Teatrze Polskiego Radia zagrała w 150 spektaklach. Zapamiętamy ja jako wybitną aktorkę. Barbara Rachwalska została odznaczona Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi. W poruszających słowach o artystycznej drodze babci mówił jej wnuk. „Na palcach jednej ręki można policzyć jej role pierwszoplanowe, ale potrafiła docenić to, co miała. Nie była aktorką sfrustrowaną, nigdy też nie aspirowała do bycia gwiazdą”, podkreślał Antoni Pawlicki [cytat za film.wp.pl] Czytaj też: Dzielili poglądy i podejście do życia. Joanna Senyszyn odnalazła w mężu bratnią duszę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPuUidX-037686d.jpg" width="2232" height="1600" alt="1961. Kadr z filmu "Komedianty" w rezyserii Marii Kaniewskiej, n/z Barbara Rachwalska.,Image: 429039970, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Komedianty"" /> Barbara Rachwalska, 1961 rok Kadr z filmu "Komedianty" w reżyserii Marii Kaniewskiej Wnuk napisał o niej pacę magisterską. Antoniego Pawlickiego z babcią łączyła szczególna relacja To ona zaraziła członków rodziny miłością do sceny i filmu. Tata Antoniego, Tadeusz Pawlicki, jest operatorem filmowym, wuj — Maciej Pawlicki to reżyser, producent i dziennikarz, a starszy brat Jan, także związany jest ze światem kina. „Dzięki temu, że babcia była aktorką, w moim domu mówiło się bardzo dobrze o aktorstwie. Miało to niewątpliwie pośredni wpływ na to, że zdecydowałem się zdawać do szkoły teatralnej. A na studiach postanowiłem, że napiszę o babci pracę magisterską”, opowiadał. Aktorka zmarła 23 grudnia 1993 roku w Warszawie. Antoni Pawlicki miał wówczas zaledwie dziesięć lat. Z wnukiem łączyła ją wyjątkowa więź. Aktor doskonale pamięta czas spędzony z babcią i docenia te wspólne momenty. „Pamiętam, jak uczyła mnie grać w karty. Odkryłem ją na nowo, pisząc o niej pracę magisterską na Akademii Teatralnej. Uświadomiłem sobie, jak niewiele o niej wiem”, mówił w wywiadzie dla Twojego Stylu. Ulubieniec widzów wiele zawdzięcza babci. Swoją postawą stała się dla niego przykładem, inspiracją i motywacją do działania. Już po ukończeniu liceum wybrał się na studia do Akademii Teatralnej w Warszawie. Szybko doceniono jego talent. Od tamtej pory pojawia się w głośnych produkcjach. Dziś należy do grona najpopularniejszych polskich aktorów. Antoni Pawlicki wzruszająco mówi o Barbarze Rachwalskiej. „Słyszałem od bliskich, że była wrażliwa, skromna, dobra i jednocześnie świetna aktorka. Zastanawiałem się, jak ta skromność miała się do aktorskiego zawodu, który jest trudny, egoistyczny i czasochłonny”, mówił. Źródło; film wp.pl, Rzeczpospolita, Twój Styl, Plotek Warszawa 1990 rok. Barbara Rachwalska Antoni Pawlicki, Spotkanie z twórcami serialu Wotum nieufności, 2022
W branży TV mówią o niej „Midas”. Tworzy największe hity, ale płaci za to wysoką cenę. „Dwa małżeństwa się rozpadły”
Dorota Kośmicka ma dar, którego nie da się nauczyć – wyczuwa sukces, zanim zobaczą go inni. Stoi za największymi hitami polskiej telewizji, ale jej droga na szczyt nie była wolna od kosztów. Dziś mówi o nich szczerze.
Dorota Kośmicka nie szuka światła reflektorów. To ona stoi krok za kamerą, tam, gdzie rodzą się emocje, decyzje i historie, które później oglądają miliony. To dzięki niej powstały takie hity jak „Rodzinka.pl”, „Diagnoza”, „The Office PL”, „Druga szansa” czy „Niania”. W branży mówi się o niej „Midas” – bo wszystko, czego się dotknie, zamienia się w sukces. Ale za tą legendą kryje się kobieta, która dobrze zna także drugą stronę tej opowieści. Dorota Kośmicka – przypadek, który zmienił wszystko Nie planowała tej drogi. Zaczynała jako dziennikarka radiowa, bliżej ludzi niż kamer. I być może właśnie dlatego dziś tak dobrze rozumie emocje widzów. Przełom przyszedł wraz z HBO – momentem, który otworzył jej drzwi do świata produkcji. „Na początku byłam obserwatorką. Poznawałam producentów, scenarzystów, uczyłam się, jak planuje się projekt” – wspominała w wywiadzie dla „Twojego Stylu”. Lekcja od najlepszych – i moment, w którym wszystko przyspieszyło To był czas intensywnej nauki. Spotkania z twórcami światowego kina, obserwowanie planów, poznawanie mechanizmów, które stoją za sukcesem seriali. Szybko stało się jasne, że ma coś więcej niż warsztat – intuicję. Umiejętność patrzenia oczami widza. To właśnie ona sprawiła, że zaczęła być zapraszana do coraz poważniejszych projektów. Od HBO do największych hitów – jak rozwijała się kariera Doroty Kośmickiej Jej kariera nie jest historią jednego przełomu, ale wielu decyzji, które krok po kroku budowały jej pozycję. Po doświadczeniach w HBO przyszedł czas na TVN – i to właśnie tam zaczęła tworzyć produkcje, które trafiały do masowej publiczności. „Niania”, „Hela w opałach”, później „Druga szansa” – to był etap intensywnej pracy i budowania rozpoznawalności. Ale Kośmicka nie chciała się zatrzymać w jednym miejscu. Od lekkich historii do produkcji z ciężarem emocji Kolejnym krokiem była zmiana kierunku. Współpraca z Michałem Kwiecińskim i projekty takie jak „Czas honoru”, „Miasto 44” czy „Tatarak” pokazały, że potrafi odnaleźć się także w ambitniejszym kinie i trudniejszych historiach. A potem znów wróciła do opowieści bliskich codzienności – ale już z jeszcze większą świadomością. Tak powstała „Rodzinka.pl”, która szybko stała się jednym z najważniejszych seriali rodzinnych w Polsce. Jak mówiła w „Twoim Stylu”, od początku czuła, że to historia „dla dorosłych i dzieci” – wspólna, prawdziwa, osadzona w codzienności. Z czasem do tej listy dołączyły kolejne tytuły: „Diagnoza”, „Tajemnica zawodowa”, aż wreszcie „The Office PL” – projekt, który dla wielu wydawał się zbyt ryzykowny. Czytaj też: Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą Intuicja, która nie zawodzi – jak powstają hity Nie kieruje się wyłącznie analizą. Dla Doroty Kośmickiej kluczowe są emocje. „Zyskuję tę pewność, jeśli zakocham się w pomyśle” – przyznała w „Twoim Stylu”. To zdanie tłumaczy wiele jej decyzji – także tych, które na początku wydawały się nieoczywiste. „The Office PL” był jednym z takich projektów. Adaptacja kultowego formatu, młody zespół, duże oczekiwania. Niewielu wierzyło w sukces. A jednak się udało. Bo – jak sama mówi – seriale, które produkuje, „mają być lustrem”. Lustrem, w którym widz zobaczy siebie – niedoskonałego, zabawnego, czasem pogubionego, ale prawdziwego. Cena sukcesu – kiedy życie prywatne schodzi na drugi plan Za sukcesem nie zawsze idzie równowaga. W świecie produkcji telewizyjnej czas przestaje należeć do ciebie – zaczyna należeć do planu zdjęciowego, harmonogramu i setek ludzi, którzy czekają na twoje decyzje. Dzień zaczyna się o świcie, często jeszcze przed wschodem słońca. Kończy – późno w nocy, kiedy inni już dawno są w domach. Telewizja nie zatrzymuje się na święta, nie uznaje weekendów. Zdjęcia muszą iść dalej, budżet musi się zgadzać, a emocje – działać na ekranie. W takim rytmie łatwo zgubić siebie. Dorota Kośmicka przez lata funkcjonowała właśnie w takim świecie. – jak sama przyznaje – na najwyższych obrotach, bez chwili na zatrzymanie. Była zawsze tam, gdzie trzeba: na planie, przy aktorach, w montażowni, na spotkaniach. Ale gdzieś po drodze zaczęło brakować przestrzeni na życie prywatne. „Dwa małżeństwa mi się rozpadły” – powiedziała wprost w wywiadzie dla „Twojego Stylu”. Bez dramatyzowania, bez uciekania od odpowiedzialności. Raczej z refleksją i świadomością ceny, jaką zapłaciła. Bo – jak sama zauważa – świat filmu jest zaborczy. „Nie znosi konkurencji. Chce mieć cały twój czas, wszystkie myśli” („Twój Styl”). I jeśli mu się na to pozwoli, potrafi wypełnić każdą przestrzeń. Moment zatrzymania – kiedy ciało mówi „dość” Przez długi czas wydawało się, że ten rytm da się utrzymać. Że można pogodzić wszystko – ambitną karierę, odpowiedzialność za wielkie produkcje i życie prywatne. Aż przyszedł moment, w którym ciało powiedziało „stop”. Diagnoza cukrzycy typu pierwszego była dla Doroty Kośmickiej czymś więcej niż tylko informacją medyczną. Była sygnałem ostrzegawczym. Granicą, której nie da się przekroczyć bez konsekwencji. To doświadczenie zmusiło ją do zatrzymania się i spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy. Już nie tylko przez pryzmat kolejnych projektów, ale także zdrowia, relacji i codzienności, która wcześniej była gdzieś „pomiędzy”. Zaczęła inaczej układać priorytety. Szukać równowagi, której wcześniej nie było – albo na którą nie było miejsca. Dziś o swoim życiu mówi inaczej. Z większą uważnością i czułością. Wspomina syna Kamila, który dorastał na planach zdjęciowych, wśród kamer, kostiumów i ludzi kina. To tam spędzał z nią czas, kiedy nie mogła być w domu. Opiekowały się nim „ciocie” z planu – charakteryzatorki i kostiumolożki, które stały się częścią jego dzieciństwa. Dziś ważne miejsce zajmuje też jej mąż – były wojskowy, który, jak sama podkreśla, wniósł do jej życia spokój i stabilność. To przy nim po raz pierwszy poczuła, że może nie tylko pracować na najwyższych obrotach, ale też po prostu być. I że dom nie musi być tylko przystankiem między jednym planem a drugim – może być miejscem, do którego naprawdę się wraca. ZOBACZ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze Historie z życia – dlaczego jej seriale są tak bliskie widzom Dorota Kośmicka nie tworzy historii w oderwaniu od rzeczywistości. Jej pomysły rodzą się z codzienności – zasłyszanych rozmów, obserwacji ludzi, sytuacji, które mogłyby przydarzyć się każdemu. To właśnie dlatego jej seriale mają w sobie coś znajomego. „Mam w głowie koleżankę z rodzinnej Stalowej Woli, która siada wieczorem z rodziną przed telewizorem” – mówiła w „Twoim Stylu”. To bardzo konkretny obraz widza, dla którego pracuje. Kogoś, kto nie szuka wydumanych historii, tylko opowieści bliskich własnemu życiu. Dlatego w jej produkcjach powracają podobne motywy: relacje rodzinne, napięcia w pracy, codzienne wybory i ich konsekwencje. Bohaterowie nie są idealni – popełniają błędy, gubią się, czasem są śmieszni, czasem irytujący. Ale właśnie przez to wiarygodni. W „Rodzince.pl” widzowie odnajdują własne domy i rozmowy przy stole, w „Diagnozie” – emocje i dylematy, które nie mają prostych rozwiązań, a w „The Office PL” – absurd i humor dobrze znany z biurowej codzienności. Teatr, ludzie i konkret – skąd bierze swoich bohaterów Jednym z najważniejszych punktów odniesienia pozostaje dla niej teatr. To tam obserwuje aktorów w najbardziej surowej formie i tam najłatwiej wychwycić prawdę, której nie da się „wyprodukować”. Jak mówiła w „Twoim Stylu”, teatr „pokazuje prawdę bez montażu, kamery, filtrów”. Dlatego często sięga po aktorów scenicznych, którzy wnoszą do seriali naturalność i autentyczność. Inspiracje przychodzą też z bardzo konkretnych źródeł – jak książki podsuwane przez syna czy historie zasłyszane w codziennym życiu. To nie są abstrakcyjne koncepcje, tylko punkty wyjścia do opowieści, które mają odbicie w rzeczywistości. I właśnie dlatego jej seriale działają. Nie dlatego, że są efektowne, ale dlatego, że są rozpoznawalne. Widz nie musi się w nie „wgryzać” – on je po prostu rozumie.
"Diabeł ubiera się u Prady 2" coraz bliżej. Mało kto wie, jak Meryl Streep stworzyła postać kultowej redaktor naczelnej
Powrót "Diabeł ubiera się u Prady 2" elektryzuje fanów na całym świecie, ale mało kto pamięta, jak wiele pracy Meryl Streep włożyła w stworzenie kultowej Mirandy Priestly. Jej rola przeszła do historii kina – chłodna, precyzyjna i niepokojąco prawdziwa. Dziś, gdy legenda wraca na ekrany, kulisy powstawania tej postaci nabierają nowego znaczenia.
Choć od premiery pierwszej części minęło niemal 20 lat, Miranda Priestly wciąż pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci w historii kina. Perfekcyjnie zagrana przez Meryl Streep redaktorka "Runway" była nie tylko ikoną stylu, ale i symbolem bezwzględnego świata mody. Co ciekawe, jej chłód i dystans nie były dziełem przypadku – aktorka przygotowywała się do tej roli w sposób, który do dziś budzi podziw. Meryl Streep i kulisy "Diabeł ubiera się u Prady". Tak powstała Miranda Priestly Meryl Streep od początku wiedziała, że nie chce stworzyć przerysowanej, krzykliwej postaci. Zamiast tego postawiła na subtelność i psychologiczną precyzję. Inspirowała się realnymi postaciami ze świata mody, ale nie kopiowała ich wprost – zależało jej na stworzeniu własnej, wielowymiarowej bohaterki. Na planie Streep utrzymywała emocjonalny dystans wobec reszty obsady. Jak ujawniono po latach, jej chłód był elementem metody pracy, która miała pomóc stworzyć autentyczne napięcie między bohaterami. I rzeczywiście – efekt przeszedł do historii kina. Jednak mało kto wspominał o kosztach: "Byłam nieszczęśliwa w swojej przyczepie. Słyszałam, jak wszyscy się śmieją i dobrze bawią. Byłam taka przygnębiona" – wspominała aktorka. Po zakończeniu zdjęć przez jakiś czas dochodziła do siebie: "To było straszne doświadczenie. Po tym obiecałam sobie, że nigdy więcej nie spróbuję metodycznego podejścia". Jej bohaterka mówi cicho, spokojnie, niemal lodowato. Ten zabieg sprawił, że każda wypowiedź Mirandy nabierała większego ciężaru. Zamiast krzyczeć – wystarczył jeden chłodny komentarz, by wprowadzić napięcie. Poza planem również wzbudzała niepokój, o czym po latach wspominała sama Anne Hathaway, wcielająca się w rolę asystenki Mirandy. "Czułam się zastraszona, ale zawsze miałam świadomość, że troszczy się o mnie. Wiedziałam, że wszystko, co robiła, miało na celu stworzenie atmosfery, która pomoże mi lepiej zagrać" – mówiła. ZOBACZ TEŻ: Nagle odsłoniła kulisy życia rodzinnego. Tak naprawdę wyglądają relacje jej synów z Rinke Rooyensem. Te słowa dają do myślenia Wielki powrót Mirandy Priestly. Nowy zwiastun "Diabeł ubiera się u Prady" zachwycił fanów Dziś historia zatacza koło. "Diabeł ubiera się u Prady 2" trafi do kin już w maju, a pierwsze materiały promocyjne tylko podsycają emocje. Po latach do swoich ról wracają Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci – obsada, która stworzyła jedną z najbardziej rozpoznawalnych filmowych historii XXI wieku. Nowa część ma opowiadać o zmieniającym się świecie mediów i mody, który w erze cyfrowej wygląda zupełnie inaczej niż w czasach pierwszego filmu. Miranda Priestly musi odnaleźć się w rzeczywistości, gdzie władza redaktorów naczelnych nie jest już tak absolutna jak kiedyś. Twórcy obiecują, że zachowają klimat oryginału, jednocześnie pokazując, jak bardzo zmienił się świat wokół bohaterów. Moda, media i hierarchie władzy wyglądają dziś inaczej – ale pewne mechanizmy pozostają niezmienne. TYLKO U NAS: Kędzierski żałuje tego wywiadu. Wybuchł przed kamerą, teraz uważa, że przesadził. "Macie prawo..." View oEmbed on the source website
W Hollywood radzili jej zmienić nazwisko. Polka zrobiła odwrotnie i wygrała. Dziś jest gwiazdą w USA
Udowodniła, że w Hollywood można osiągnąć sukces bez rezygnacji z własnej tożsamości. Polskie nazwisko nie stanęło jej na drodze do kariery, a dziś – choć nie jest już tak widoczna – nadal działa zawodowo. Co robi teraz aktorka znana z „Chirurdzy” i „Artysty”?
Nina Siemaszko to dowód na to, że w Hollywood nie trzeba wyrzekać się swoich korzeni, by osiągnąć sukces. Aktorka o polskim nazwisku przez lata budowała swoją pozycję w amerykańskim show-biznesie, występując w popularnych serialach i filmach. Dziś, choć działa z dala od medialnego zgiełku, konsekwentnie podąża własną drogą. Polskie korzenie, które ukształtowały jej drogę Nina Siemaszko urodziła się w Chicago jako Antonina Jadwiga Siemaszko. Jej historia zaczyna się jednak dużo wcześniej – od losów ojca, Konstantego Siemaszko, który po II wojnie światowej opuścił Polskę i zamieszkał w Londynie. To właśnie tam założył rodzinę z Collette McAllister. Po narodzinach pierwszego syna zdecydowali się na przeprowadzkę do Chicago, gdzie przyszła na świat Nina i jej rodzeństwo. Mimo życia w Stanach Zjednoczonych, w domu Siemaszków pielęgnowano polską kulturę, język i historię. Rodzina angażowała się także w działania promujące polskość. To wychowanie sprawiło, że aktorka nigdy nie odcięła się od swoich korzeni. Warto dodać, że aktorstwo nie jest w tej rodzinie przypadkiem – jej brat Casey Siemaszko również został aktorem i, podobnie jak ona, zdecydował się nie rezygnować z polsko brzmiącego nazwiska. Zmieniła tylko imię. Nazwisko zostawiła bez kompromisów Na początku kariery zdecydowała się na praktyczny krok – skróciła swoje imię z Antoniny Jadwigi do Niny. Powód był prosty: łatwiejsza wymowa dla amerykańskiej publiczności. Jednak nazwiska nie zmieniła. Siemaszko pozostało jej znakiem rozpoznawczym. To świadoma decyzja, która – jak pokazuje jej historia – nie przeszkodziła w osiągnięciu sukcesu. Podobną drogę wybrał jej brat Casey Siemaszko, który urodził się jako Kazimierz. On również zmienił imię, ale zachował nazwisko. Czytaj też: Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic Kariera Niny Siemaszko w USA – od 1986 roku do dziś Nina Siemaszko rozpoczęła swoją karierę w 1986 roku rolą w filmie „One More Saturday Night”. Od tego momentu systematycznie pojawiała się w kolejnych produkcjach. Na swoim koncie ma ponad 70 ról w filmach i serialach. Widzowie mogli oglądać ją w takich tytułach jak „Chirurdzy”, „Potyczki Amy”, „Prezydencki poker”, „Pamiętnik Czerwonego Pantofelka” czy „Szpital dobrej nadziei”. W 2011 roku wystąpiła w filmie „Artysta”, który został nagrodzony Oscarem. Jak podaje serwis imdb.com, jej ostatnie aktywności aktorskie przypadają na 2017 i 2018 rok. W 2018 roku pojawiła się w serialu „Kellie Martin in Hailey Dean Mystery: A Will to Kill”, natomiast rok wcześniej zagrała w filmie „Historia nienawiści” (2017). To właśnie te produkcje zamykają jej dotychczasową filmografię, po której aktorka wyraźnie ograniczyła swoją obecność na ekranie. Życie poza kamerą. Nowy etap i zaangażowanie poza Hollywood Dziś Nina Siemaszko prowadzi spokojniejsze życie w Los Angeles, ale wcale nie znika z radaru. Wciąż jest aktywna zawodowo, angażuje się społecznie i coraz częściej dzieli się prywatnymi momentami z fanami. Niedawno opublikowała wpis, w którym poinformowała o zaręczynach, pisząc wprost: „Powiedziałam TAK!”. Podkreśliła, że były to wyjątkowe i bardzo osobiste chwile. Aktorka działa także poza światem filmu. Angażuje się w inicjatywy środowiskowe i pełni rolę delegatki, reprezentując określoną grupę w strukturach organizacyjnych w USA. W swoich wpisach podkreśla współpracę z Young Performers National Committee oraz działalność na rzecz członków organizacji. Na co dzień skupia się również na pasjach – interesuje się jogą, prowadzi prywatne zajęcia i promuje aktywny styl życia. W jej mediach społecznościowych nie brakuje też odniesień do wartości, które są jej bliskie. Jedno z jej mott brzmi: „Radość nie jest opcjonalna”. Mimo upływu lat Nina Siemaszko nie przestaje iść własną drogą – dziś bardziej świadomie, spokojniej, ale nadal z wyraźnym kierunkiem. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Zobacz też: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Źródła: radiozet.pl, film.wp.pl, imdb.com, antyradio.pl
Iga Lis zachwyca branżę filmową. Dopiero co zdobyła nagrodę we Francji, a teraz ogłasza kolejny sukces
Iga Lis właśnie zaznaczyła swoją obecność na jednym z najważniejszych wydarzeń filmowych na świecie. Jej „Bałtyk” trafił tam, gdzie trafiają tylko wybrane produkcje, a kulisy tego sukcesu budzą jeszcze większe emocje.
Iga Lis nie kryje emocji. Jej film dokumentalny „Bałtyk” został zakwalifikowany do programu Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Francisco. Produkcja znalazła się w gronie dziesięciu międzynarodowych dokumentów, a sama reżyserka mówi wprost, że to dla niej wyjątkowy moment i ogromny zaszczyt. Spektakularny sukces Igi Lis. „Bałtyk” podbija festiwal w San Francisco To moment, który może zmienić wszystko. Iga Lis oficjalnie ogłosiła, że jej film „Bałtyk” znalazł się w programie Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Francisco. To jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych, a obecność w jego selekcji to ogromne wyróżnienie. Produkcja została zakwalifikowana do grona dziesięciu międzynarodowych filmów dokumentalnych. To właśnie w tym prestiżowym zestawieniu znalazł się „Bałtyk”, który coraz śmielej zaznacza swoją obecność poza granicami Polski. Iga Lis podzieliła się radosną nowiną w mediach społecznościowych. Na Instagramie nie kryła wzruszenia i wdzięczności. „Jedziemy na Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Francisco! Jesteśmy niezmiernie wdzięczni, że ‘Bałtyk’ znalazł się wśród dziesięciu międzynarodowych filmów dokumentalnych w tegorocznym programie. To dla nas coś wyjątkowego, że po tylu latach znów możemy zaprezentować polski film dokumentalny na najstarszym festiwalu w Ameryce. Dziękujemy, dziękujemy za ten ogromny zaszczyt!”, napisała. Te słowa jasno pokazują, jak wielkie znaczenie ma dla niej ten moment. To nie tylko sukces zawodowy, ale także symboliczny krok dla polskiego dokumentu. CZYTAJ TEŻ: Maja Rutkowski ujawnia kulisy konfliktu z Felicjańską. Wspomniała o ich spotkaniu sprzed 16 lat Międzynarodowe uznanie i obecność w światowych mediach Sukces Igi Lis nie przeszedł bez echa. Reżyserka podkreśliła, że o jej produkcji wspominają „Variety” i „Indie Vire”. To wyraźny sygnał, że „Bałtyk” zaczyna funkcjonować w międzynarodowym obiegu filmowym. Dla młodej twórczyni to kolejny dowód na to, że jej projekty trafiają do szerokiego grona odbiorców i są zauważane przez branżowe media. Przypomnijmy, że „Bałtyk” już wcześniej przyniósł jej uznanie. Film zdobył nominację do „Orłów” w kategorii „Odkrycie roku”. To jedno z najważniejszych wyróżnień w polskim środowisku filmowym. Na tym jednak nie koniec. Iga Lis ma na swoim koncie także produkcję „Za moich czasów”, która, podobnie jak „Bałtyk”, zwróciła uwagę festiwali, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Reżyserka jasno podkreśla, że w swojej twórczości kieruje się przekonaniami i chęcią poruszania tematów społecznych. Jak sama mówiła, nie ma w tym kalkulacji, to naturalny kierunek wynikający z jej zainteresowań. Iga Lis, córka Kingi Rusin i Tomasza Lisa, coraz śmielej buduje swoją pozycję w świecie filmu. Jej działania pokazują, że nie jest to jedynie jednorazowy sukces, ale konsekwentnie rozwijana ścieżka zawodowa. Obecność „Bałtyku” na festiwalu w San Francisco to wyraźny sygnał, że młoda reżyserka wkracza na międzynarodowy poziom. A fakt, że jej film znalazł się wśród dziesięciu dokumentów, tylko potwierdza skalę tego osiągnięcia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gwiazda serialu „Ojciec Mateusz" w żałobie. Tuż przed świętami straciła bliską osobę
Wielki sukces Igi Lis. Zdobyła główną nagrodę na festiwalu filmowym we Francji
Iga Lis zwraca na siebie uwagę międzynarodowej branży filmowej. Jej dokument „Bałtyk” został nagrodzony na festiwalu Pêcheurs du Monde we Francji, co stanowi ważny moment w rozwoju jej kariery reżyserskiej. Historia opowiedziana przez młodą twórczynię trafia do publiczności i otwiera jej drogę na kolejne zagraniczne festiwale.
Iga Lis coraz mocniej zaznacza swoją obecność na międzynarodowej scenie filmowej. Jej dokument „Bałtyk” zdobył nagrodę dla najlepszego filmu na festiwalu Pêcheurs du Monde we Francji, co stanowi pierwsze zagraniczne wyróżnienie w jej reżyserskiej drodze. Produkcja młodej twórczyni nie tylko przyciągnęła uwagę jury, ale również wywołała wyraźne reakcje krytyków, którzy podkreślają jej styl, wrażliwość i sposób opowiadania historii. Bałtyk Igi Lis nagroda na festiwalu we Francji Film „Bałtyk” w reżyserii Igi Lis zdobył nagrodę dla najlepszego filmu pełnometrażowego podczas festiwalu Pêcheurs du Monde. Wydarzenie odbyło się w portowym mieście Lorient w Bretanii we Francji i trwało od 17 do 29 marca. W konkursie udział wzięło 14 filmów dokumentalnych. Produkcja Studia Munka SFP została uznana za najlepszą spośród zgłoszonych tytułów. Festiwal koncentruje się na tematyce morskiej, rybackiej i ekologicznej, prezentując filmy ukazujące świat mórz i oceanów oraz kwestie związane z ich ochroną. To pierwsze międzynarodowe wyróżnienie dla filmu „Bałtyk”. Recenzja: Bałtyk z oceną 7.5/10 i mocnym przekazem Film spotkał się z wyraźnym odzewem krytyków. W recenzji Pawła Kozłowskiego „Bałtyk” otrzymał ocenę 7.5/10. Produkcja została określona jako „piękna opowieść o pasji, miłości, pracy i ludziach”. Zwrócono uwagę, że realizacja jest „bardzo ciekawa, a nawet momentami nowatorska”. W recenzji podkreślono również, że film znajduje się „na pograniczu dziwności i genialności”. Pojawiło się także stwierdzenie, że produkcja mogłaby funkcjonować zarówno na platformie YouTube, jak i na festiwalu filmowym. Jednocześnie wskazano, że „Bałtyk” stanowi „wspaniałą reklamę dla Pani Mieci”, a po seansie pojawia się chęć odwiedzenia Łeby. Opinie: film Bałtyk jako ciepła i czuła historia W opinii opublikowanej przez Jacka Sobczyńskiego z Newonce.net zwrócono uwagę na charakter filmu oraz styl reżyserki. Podkreślono, że „dwudziestoparolatka robi ciepły, czuły, pozbawiony dydaktyki i jakichkolwiek prób oceniania film”. W tej samej opinii pojawia się odniesienie do obaw wobec młodego pokolenia twórców, wskazując, że takie realizacje przeczą przekonaniu, że generacja Z „zepsuje kino”. To kolejny głos potwierdzający odbiór filmu jako produkcji emocjonalnej i skoncentrowanej na człowieku. Kim jest Miecia z Łeby? Bohaterka, która przyciąga widzów Centralną postacią dokumentu jest Miecia – właścicielka wędzarni ryb w Łebie. Od ponad czterech dekad prowadzi miejsce, które stało się częścią lokalnego krajobrazu. Wędzarnia przyciąga turystów i smakoszy z całej Polski. Film pokazuje moment, w którym bohaterka zostaje zmuszona do zadbania o własne zdrowie i musi na nowo określić swoje miejsce w życiu. To właśnie ta historia stanowi o sile filmu „Bałtyk”. Bałtyk Igi Lis – sukces w Polsce i za granicą Przed sukcesem we Francji film zdobywał uznanie w Polsce. W maju 2025 roku był filmem otwarcia 65. Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Produkcja trafiła do ponad 100 kin w Polsce, gromadząc do końca roku ponad 40 tysięcy widzów. Film zdobył nagrodę dla najlepszego filmu dokumentalnego na Sopot Film Festival oraz nagrodę za zdjęcia Kacpra Gawrona na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Otrzymał także Wyróżnienie Jury Festiwalu Opolskie Lamy. Międzynarodowa premiera odbyła się w styczniu 2026 roku na festiwalu Fipadoc we Francji. Kolejne pokazy miały miejsce w Missouri oraz w Grecji. W kwietniu film zostanie zaprezentowany w Niemczech oraz w USA. View oEmbed on the source website