Plejada hollywoodzkich gwiazd odwiedziła Zabrze! Laureat Oscara przyciągnął tłumy
Przez kilka dni wokół jednego z najbardziej charakterystycznych miejsc w Zabrzu działo się coś niezwykłego. Zamknięte ulice, filmowy sprzęt i dyskretna obecność światowych gwiazd sprawiły, że miasto na moment stało się częścią wielkiej hollywoodzkiej opowieści. Wszystko za sprawą nowej odsłony kultowego „Nieśmiertelnego”.
Hollywood zawitał na Śląsk z rozmachem, jakiego Zabrze nie widziało od lat. W cieniu monumentalnego kościoła św. Józefa pojawili się Jeremy Irons, Henry Cavill, Russell Crowe i inni członkowie obsady nowej wersji kultowego „Nieśmiertelnego”. Tłumy fanów, pilnie strzeżony plan zdjęciowy i spektakularna metamorfoza jednej z najważniejszych świątyń miasta sprawiły, że Zabrze na kilka dni stało się filmową stolicą Polski. Hollywood w sercu Zabrza Zabrze od kilku dni znajduje się w centrum zainteresowania nie tylko polskich fanów kina, ale także światowych mediów śledzących powstawanie nowej wersji kultowego filmu „Nieśmiertelny” („Highlander”). To właśnie monumentalny kościół św. Józefa stał się jedną z najważniejszych lokacji hollywoodzkiej produkcji, która przyciągnęła na Śląsk największe gwiazdy współczesnego kina. Wśród nazwisk związanych z projektem znajdują się Henry Cavill, Jeremy Irons, Russell Crowe oraz Dave Bautista. Zdjęcia realizowane są w wyjątkowej przestrzeni modernistycznej świątyni, której charakterystyczna architektura zwróciła uwagę producentów podczas poszukiwań odpowiednich lokacji filmowych. Największe emocje wzbudziła obecność Jeremy’ego Ironsa. Zdobywca Oscara pojawił się na planie w Zabrzu, a wokół kościoła gromadzili się fani liczący na choćby krótkie spotkanie z hollywoodzką legendą. W okolicach świątyni można było dostrzec wozy techniczne, elementy scenografii i szczelnie zabezpieczony plan zdjęciowy, który na kilka dni całkowicie odmienił oblicze tej części miasta. Zobacz też: Wakacje tuż za rogiem, ale nie dla Netflixa! Poznaj wszystkie premiery platformy na czerwiec Filmowe metamorfozy i niezwykłe zdjęcia z planu Przygotowania do realizacji scen wymagały daleko idących zmian we wnętrzu kościoła św. Józefa. Z przestrzeni świątyni usunięto część wyposażenia, wyniesiono ławki oraz dekoracje, a niektóre elementy architektoniczne zostały czasowo zasłonięte. Dzięki temu zabytkowy obiekt przeobraził się w pełnoprawną scenografię hollywoodzkiego widowiska. Efekt tych działań zrobił ogromne wrażenie zarówno na mieszkańcach, jak i obserwatorach śledzących kulisy produkcji. Zdjęcia realizowane w Zabrzu są częścią większego przedsięwzięcia, które wcześniej zawitało między innymi do Łodzi oraz Częstochowy. Szczególnie widowiskowe sceny powstawały w walcowni Huty Częstochowa, skąd ekipa przeniosła się następnie na Górny Śląsk. Każda z wybranych lokalizacji wnosi do filmu własny klimat, a zabrzański kościół ma zapewnić twórcom niepowtarzalne tło dla jednych z kluczowych sekwencji produkcji. Nowy „Nieśmiertelny” i kulisy produkcji o światowym rozmachu „Nieśmiertelny” to nowa odsłona kultowego filmu fantasy z 1986 roku. Produkcja opowiadająca historię nieśmiertelnych wojowników od dekad pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów gatunku, a reboot przygotowywany obecnie z udziałem międzynarodowej obsady należy do najgłośniejszych projektów ostatnich lat. W głównej roli występuje Henry Cavill, a na ekranie towarzyszą mu między innymi Russell Crowe, Dave Bautista oraz Jeremy Irons. Wybór Zabrza nie był przypadkowy. Producentów urzekła wyjątkowa architektura kościoła św. Józefa, uznawanego za jeden z najcenniejszych przykładów modernizmu sakralnego w Polsce. To właśnie autentyczność miejsca miała przesądzić o decyzji, by realizować część scen w rzeczywistej świątyni zamiast w studiu filmowym. Dziś efekty tej decyzji oglądają mieszkańcy miasta, którzy stali się świadkami niezwykłego spotkania lokalnej historii z rozmachem współczesnego Hollywood. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, premiera filmu ma odbyć się w 2027 roku, a Zabrze na długo pozostanie jednym z najciekawszych punktów na mapie tej spektakularnej produkcji. Zobacz też: Powstaje serial o jednej z największych ikon muzyki pop. Ta produkcja ma ogromne znaczenie dla rodziny artystki
Zachwyciła widzów rolą w „Poranku kojota”, wróżono jej wielką karierę. Tak dziś wygląda filmowa Noemi
Karolina Rosińska była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek lat 90. Sukces „Uprowadzenia Agaty” i później „Poranka kojota” sprawił, że wielu wróżyło jej wielką karierę filmową. Tymczasem gwiazda obrała zupełnie inną drogę. Wyjazd do USA, studia, życie rodzinne i kolejne zawodowe zwroty sprawiły, że dziś zajmuje się czymś całkowicie nieoczywistym.
Role w "Uprowadzeniu Agaty" i "Poranku kojota" miały być jej przepustką do grania u największych reżyserów. Równie mocno o zdolną aktorkę upominał się polski show-biznes. Ale ostatecznie Karolina Rosińska postanowiła spróbować swoich sił zupełnie gdzie indziej. Jeśli nie media to, co dziś robi? Dziś, 2 czerwca świętuje urodziny. Kim jest Karolina Rosińska? Kariera filmowa Karolina Rosińska urodziła się 2 czerwca 1974 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Pierwszy raz pojawiła się na planie w wieku 16 lat, a trafiła tam zupełnym przypadkiem. Nie myślała wtedy o wyborze zawodowej drogi, ale jej koleżanka wręcz przeciwnie i to ona zaciągnęła ją na casting do zagranicznej produkcji "Escape". Na miejscu okazało się, że to właśnie Karolina spodobała się twórcom filmu najbardziej. "Moja koleżanka strasznie chciała zostać aktorką i zapytała mnie, czy nie poszłabym z nią na casting do pewnego zagranicznego filmu. Do Polski przyjechała wtedy grupa Amerykanów, miłośników Polańskiego. Planowali coś nakręcić. Film nosił tytuł »Escape« . Okazało się, że to ja im się spodobałam i wybrali właśnie mnie. Miałam wtedy 16 lat. Teraz, jak patrzę na ten czas z perspektywy, to widzę, że był to niesamowity zwrot w moim życiu. Od tego wszystko się zaczęło. Miałam ogromne szczęście. Napływały kolejne propozycje, ot tak, bez castingów", mówiła w wywiadzie dla Plejady w 2014 r. Kiedy w wieku 17 lat Karolina Rosińska stanęła do castingu o rolę w filmie Marka Piwowskiego "Uprowadzenie Agaty", reżyser z miejsca obsadził ją w głównej roli. Nastolatka pokonała aż trzysta innych kandydatek, ale przez cały ten czas uważała, że po prostu los jej sprzyja. Na planie czuła się bardzo dobrze i komfortowo, ale zdecydowanie bardziej niż odgrywaniem głównej roli w filmie przejmowała się wtedy nadchodzącą maturą. W 1993 roku zagrała w filmie "Łowca. Ostatnie starcie", polsko-norweskiej produkcji "Koloss" oraz polsko-francuskiej produkcji "Moja historia", a potem przyszedł czas na kino stricte zagraniczne. Zobacz też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach Chwilowa przygoda na planie filmowym zaczęła zamieniać się w poważną aktorską karierę, a na to Karolina Rosińska nie była jeszcze gotowa. Wciąż była tą samą nastolatką z Piotrkowa Trybunalskiego, która wybrała się na casting dla zabawy. Jednak chcąc nie chcąc, zaczęła być rozpoznawalna, a wokół jej osoby zrobiło się w świecie show-biznesu szumnie. Jednak cały blichtr, który szedł w parze z coraz bardziej rosnącą popularnością, przytłaczał młodą aktorkę. "Jestem wrażliwą osobą i jakakolwiek krytyka mnie bolała. Strasznie chciałam wtedy udowodnić wszystkim, że potrafię więcej niż tylko pięknie wyglądać na ekranie. Słyszałam o sobie, że jestem tylko piękną twarzą", wyznała kilka lat temu w wywiadzie dla Plejady. Bardzo krzywdzące okazały się dla nastolatki plotki o jej rzekomym romansie ze sławnym reżyserem, Markiem Piwowskim. Karolina Rosińska: wyjazd do USA W 1994 roku grupa filmowców z Ameryki, z którymi kilka lat wcześniej Karolina Rosińska pracowała przy filmie "Escape", zaproponowała jej kolejną rolę i zaprosiła do USA. Okazało się, że poza kolejną filmową przygodą, Karolina odnalazła na miejscu miłość. "Tych samych, z którymi robiłam pierwszy film. To w sumie dość ciekawa historia, ponieważ jednym z tych Amerykanów był mój przyszły mąż. On wyprodukował »Escape«. Choć dostaliśmy się z filmem nawet na festiwal do Cannes, z jego dystrybucją było jednak ciężko. Może brakowało nam szczęścia? Nie wiem. Przyjaciele ocenili, że »Escape« to najdroższa randka mojego męża, ponieważ to, co mu po filmie pozostało, nazwijmy to »profitem«, to właśnie nasz związek" - wyznała w rozmowie z Plejadą. W Stanach Zjednoczonych poczuła, że chciałaby spróbować swoich sił jako studentka uniwersytetu. Mimo że jej mąż na co dzień miał kontakt z wieloma osobami z branży filmowej, Rosińska nie była wtedy zainteresowana rozwojem kariery aktorskiej. Postawiła na naukę filozofii, dziennikarstwa i literatury na kalifornijskim uniwersytecie UCLA. Czytaj również: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Nowy tryb życia i miejsce zamieszkania jej sprzyjało. Czuła się w Stanach Zjednoczonych bardzo komfortowo, jednocześnie cały czas będąc w kontakcie z bliskimi z kraju. Gdy z Polski napłynęła ciekawa propozycja filmowa, Karolina Rosińska na jeden rok zostawiła swoje życie w USA i wróciła w rodzinne strony. Właśnie wtedy jej małżeństwo się rozpadło. "Niestety to była moja wina. Przyjechałam do Polski do pracy w kolejnym filmie. Zostałam rok i weszłam w inny związek. Rozbiłam moje małżeństwo", przyznała aktorka. W 2000 roku pojawiła się w filmie "Bajland", następnie w serialu "Skarb sekretarza", ale to trzecia produkcja od czasu powrotu do Polski okazała się dla młodej aktorki przełomowa. Karolina Rosińska zagrała u boku Macieja Stuhra w filmie Olafa Lubaszenki "Poranek kojota". Ulubienica widzów wcieliła się w postać piosenkarki Noemi - widzowie pokochali ją za tę rolę. O aktorce ponownie zrobiło się głośno, ale ona i tym razem wymknęła się przed blichtrem i sławą - tuż po premierze wróciła do USA. Zobacz też: Czy rola w „Seksmisji” była dla niej przekleństwem?! Co dziś robi Bożena Stryjkówna, filmowa Lamia Reno? Karolina Rosińska i Maciej Stuhr, 2001 r. Karolina Rosińska: drugie małżeństwo, dzieci Związku z amerykańskim artystą nie udało się uratować. Po rozwodzie aktorka odnalazła szczęście u boku instruktora nurkowania, Piotra Bukowieckiego. Postanowili zamieszkać w Szczecinie i tam założyć rodzinę. Para doczekała się dwójki dzieci, Vivian i Melchiora. Szczęście małżeństwa nie trwało jednak długo. Częste wyjazdy służbowe partnera aktorki nie wpływały dobrze na ich relację. "Niestety nie był to bardzo szczęśliwy okres. Po jakimś czasie zaczęło się psuć w moim małżeństwie. [...] Po prostu rozeszły nam się drogi", tłumaczyła Rosińska. Jak dziś wygląda życie Karoliny Rosińskiej? Karolina Rosińska na powrót próbowała swoich sił w aktorstwie, ale tym razem jej role przeszły bez echa. Aktorka miała okazję pojawić się w kilku spotach reklamowych i zagrać drugoplanowe role w serialach takich jak "M jak miłość", "Ojciec Mateusz", "Pierwsza miłość" czy "Klan", jednak dawna popularność i rozgłos już nie powróciły. Karolina Rosińska po rozwodzie z Piotrem Bukowieckim mieszkała w Szczecinie, w związku z czym trudniej jej było pojawiać się w stolicy w oczekiwaniu na aktorskie zadania. Żeby zapewnić swojej rodzinie stały dochód, zdecydowała się na tymczasową pracę i została nauczycielką angielskiego. "To miała być praca tylko na chwilę. Okazało się jednak, że doskonale się w tym odnalazłam. Nie wiem, czy mogę tu mówić o powołaniu, ale ten kontakt z młodymi ludźmi stał się dla mnie inspirujący" - wyznała aktorka. Aktorka nie ogląda się za siebie i nie żałuje decyzji, które wcześniej podjęła. Podsumowała, że na pewno wszystko wyglądałoby inaczej gdyby miała menedżera. Dziś jest szczęśliwą i spełnioną kobietą, mamą dwójki dzieci, która cieszy się z odzyskanej nad życiem kontroli. "Czuję, że dopiero teraz tak naprawdę mam kontrolę nad własnym życiem. Trzymam stery. To bardzo przyjemne. Wiem dokładnie, jak będzie wyglądał mój tydzień, co muszę zrobić, gdzie pójść. Z drugiej jednak strony brakuje mi czasami takiej ekscytacji, jaką miałam kiedyś. Tej niewiadomej" - dodawała w rozmowie z Plejadą aktorka. Zobacz też: Przed laty była gwiazdą TVP. Tak Jolanta Fajkowska wspomina pracę w telewizji Mikołaj Krawczyk i Karolina Rosińska na planie "Pierwszej miłości", 2010 r. Karolina Rosińska o zmianach Niedawno ulubienica widzów podkreślała, że nigdy sama nie porzuciła kina. Także kino nie porzuciło jej, ale nie wszystko w jej życiu wydarzało się w odpowiednim czasie. Kiedy więc przestawała grać? „To był bardzo bogaty okres w moim życiu. W momencie, kiedy pojawiły się w moim życiu dzieci, to te decyzje stały się o wiele trudniejsze", powiedziała w nowym wywiadzie dla portalu Show News. Przed kamerą halo tu Polsat dodawała: „Natomiast te wszystkie filmy to była taka droga, otworzyły mi właściwie tę drogę do tego, że jestem tutaj, że poznałam ludzi w tych filmach i jakoś to tak wszystko mnie poprowadziło dalej, że jestem teraz tutaj. Natomiast to nie był mój wybór do końca. Jakby życie tak postanowiło i w ten sposób się stało”. Co ciekawe, Karolina Rosińska nie pracuje już jako nauczycielka. Ma nowe zajęcie. Bardzo ciekawe i… nieoczywiste! Swoje życie buduje na co dzień w USA. „Po raz kolejny zmieniłam kierunek swojej kariery i od całkiem niedawna rozwijam biznes sprzedaży i kupna nieruchomości”, wyznała. Czy jest coś, co jest dla niej w tym zawodzie wyzwaniem? „Promocja swojej osoby, media społecznościowe. Nigdy nie było dla mnie naturalne żyć w świetle reflektorów. A teraz mój biznes tego ode mnie wymaga”, czytamy w Show News. Na szczęście w czasie wolnym aktorka ma przestrzeń do odpoczynku. „Mieszkamy dość blisko oceanu i często chodzę na plażę, by posiedzieć i pogapić się na wodę. Chodzę też po Santa Monica, po wzgórzach i uwielbiam to. Ta dostępność przyrody, a jednocześnie mieszkanie w tętniącym życiem mieście, daje mi poczucie balansu w dość szybkim tempie tutejszej codzienności”, podsumowała swoją codzienność. Choć gwiazda nie wspomniała nic o ewentualnym powrocie do grania, my za to mocno trzymamy kciuki. Źródła: plejada.pl, Show News swiatseriali.interia.pl, telemagazyn.pl
„Nie jestem aktorem filmowym”. Tego o Siarze nie wiedział nikt. Kulisy „Kilera” wyszły po latach
1 czerwca mijają dwa lata od śmierci Janusza Rewińskiego — aktora, satyryka i twórcy jednej z najbardziej kultowych postaci polskiego kina lat 90. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały wraca do fenomenu bohatera z filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, pokazując, dlaczego Siara stał się czymś więcej niż ekranowym gangsterem. Publikujemy fragment poświęcony roli, która na zawsze zapisała Rewińskiego w historii polskiej popkultury.
Był bezwzględny, groteskowy i śmieszny do bólu. Siara — bohater grany przez Janusza Rewińskiego — stał się symbolem Polski czasu transformacji: pełnej chaosu, aspiracji i absurdu. Cytaty z Kilera weszły do codziennego języka, a sam Rewiński stworzył postać, która do dziś żyje własnym życiem w memach, kabaretach i politycznych komentarzach. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały pokazuje kulisy narodzin tej roli oraz to, dlaczego Siara okazał się nie tylko filmowym gangsterem, ale także ironicznym lustrem polskiej rzeczywistości. "Siara. I nic nie jest jasne". Fragment biografii Janusza Rewińskiego Był rok 1996. Wszystko zaczęło się niepozornie. Gdzieś na styku lat, na przełomie epok, kiedy Polska uczyła się chodzić w nowych butach, choć jeszcze miała odciski po starych. Juliusz Machulski szukał kogoś, kto będzie nie tylko aktorem, ale znakiem. Znakiem czasu, groteski i prawdy. Kogoś, kto nie zagra Siary, ale się nim stanie. Rewiński był jak cień przechodzący przez ekran lat dziewięćdziesiątych. Był już znany, rozpoznawalny, cytowany. Ale wciąż osobny. Miał w sobie coś z uśpionego lwa – niby śpi, ale wystarczy jeden dźwięk, jedno zdanie i nagle wszystko staje się prawdziwe. Machulski twierdził, że Rewiński to była intuicja. Patrzył na niego i widział Polskę. Taką, jakiej się baliśmy i jaką kochaliśmy jednocześnie. Złotą, obciachową, pełną czułości i tandety. Scenariusz Kilera był szyty na przekór – to miał być film sensacyjny, który się z siebie śmieje. Główny bohater to postać niechcący wciągnięta w mitologię. Ale żeby to działało, potrzebny był ktoś, kto pod twardym tekstem pokaże miękkie podbrzusze. „Gdy przeczytałem pierwszą wersję scenariusza Piotra Wereśniaka, od razu pomyślałem o Januszu, jednak uznałem, że to zbyt oczywiste, i zaproponowałem tę rolę innemu aktorowi. Wtedy moja żona Ewa, która robiła kostiumy do Kilera, powiedziała: »Czy ty zwariowałeś? Przecież to jest rola dla Janusza« – wspominał Juliusz Machulski. – Na szczęście ten inny aktor zrezygnował i to Rewiński zagrał Siarę. I wiedzieliśmy, że sequela już nie da się bez niego zrobić. Pracowaliśmy przy nim z radością, bo to taka wisienka na torcie: sukces już był, teraz możemy świętować. Był chyba bardzo zadowolony z tej roli. Śmiał się, że na jego syna koledzy w szkole wołają Siarka”. Rewiński miał wątpliwości. „Nie jestem aktorem filmowym” – mówił, zapalając papierosa. Ale Siara, postać, która miała być przerysowana, w wykonaniu Rewińskiego stawała się czymś więcej – alegorią. „Panie Waldku, pan się nie boi...” – mówił, patrząc przez szybę, i wszyscy wiedzieli, że ten tekst nie jest o Waldku. Że to o nas. O Polsce, która stoi za szybą i udaje, że wszystko kontroluje. Machulski wspominał, że z Rewińskim nie trzeba było rozmawiać o psychologii postaci. On miał to w oczach. Grał spojrzeniem, zawahaniem, zacięciem papierosa. Siara był w nim jak kurz na płaszczu – nie do zmycia. Na planie był skupiony, cichy. Nie improwizował wiele. Każde słowo było jak szyta na miarę marynarka – trochę za ciasna, trochę za szeroka, ale dokładnie taka, jakiej potrzebował film. Gdy kończyła się scena, nie wychodził z roli. Po prostu milkł. Siara nigdy nie był grany – on był rejestrowany. Kamera tylko uchwyciła to, co i tak w nim istniało. „Siara to był typ z rynsztoku z aspiracjami do salonu – mówił Rewiński z przekąsem. – Ale przecież Polska cała wtedy taka była”. „Był doskonały, jeśli chodzi o podawanie tekstu, timing mówienia, robienia pauz; to jest coś, czego się nie można nauczyć, albo aktor to ma albo nie – mówił Juliusz Machulski. – Był też niezwykle zdyscyplinowany i zawsze gotowy do pracy, a ja mogłem mu zaufać, bo wiedziałem, że wszystko, co zrobi, cokolwiek powie, będzie, po pierwsze, zabawne, a po drugie prawdziwe, co jest rzadkością. To się zapewne przekładało także na jego życie poza filmem: myślę, że ludzie głosowali na Polską Partię Przyjaciół Piwa – która przecież nie miała specjalnych kompetencji politycznych – właśnie dlatego, że on był jej twarzą”. ZOBACZ: Dopiero co pochował ojca, nie było mu dane przeżyć żałoby. Syn Janusza Rewińskiego smutno opowiada o tym, jak wygląda dziś jego życie Juliusz Machulski tworząc Kilera w 1997 roku, mówił, że to nie miał być film sensacyjny. To miała być bajka dla dorosłych. O tym, jak bardzo pragniemy zmiany, a jak bardzo się jej boimy. Bajka. Groteska. A jednak, jak każda dobra bajka, prawdziwsza od dokumentu. Grany przez Janusza Rewińskiego Siara był gangsterem, ale był też ministrem, urzędnikiem, biznesmenem. Miał twarz nowobogackiej klasy średniej, styl chłopa pańszczyźnianego, gest esbeka i słownictwo satyryka. Był uosobieniem chaosu transformacji, tej, w której wszystko było możliwe, ale nic nie było pewne. W Kilerze jest scena, która przeszła do historii polskiego kina, a jej pointa stała się cytatem powtarzanym przez lata. Siara wyszukuje w swojej komórce numer agencji towarzyskiej, mówiąc: „Memory, find...”, i czeka na połączenie. Gdy telefon zostaje odebrany, mówi: „Siara!”, po czym rzuca komentarz: „I wszystko jasne...”. W jego mniemaniu to naturalny krok w planie ugoszczenia „legendy” – Jurka Kilera. Jeszcze wtedy nikt nie przeczuwa, że Kiler jest zwykłym taksówkarzem wplątanym w grę, a nie zimnokrwistym płatnym zabójcą, którego boją się nawet najtwardsi gracze półświatka. Scena łączy absurd, brawurę i specyficzne poczucie humoru Rewińskiego – mieszankę, która sprawiła, że cytat żyje w języku potocznym do dziś. Inna z najbardziej pamiętnych scen Kilera rozgrywa się, gdy Siara i Jurek Kiler siedzą w domu Siary i nagle na progu pojawia się jego żona Rysia. Siara przedstawia ją słowami: „To jest moja żona lafirynda, a to jest mój najlepszy przyjaciel, ale nie martw się, przyjacielu, ona już se idzie”. Gabrysia – jak woli mówić o sobie pani Siarzewska – nie zamierza jednak odpuścić i kokietuje gościa, pytając, czy może zrobić mu kanapki albo usmażyć jajka. To wywołuje legendarną ripostę Siary: „Cycki se usmaż! Ty wiesz, kto to jest? Ty wiesz, kto to jest?! To jest Kiler! On se może jeść Chateau, może se jeść ostrygę, może se jeść, co chce, a nie twoje rozpaćkane kanapki!”. W tej krótkiej wymianie zdań zawiera się cały absurd sytuacji – gangster z przesadną czcią traktuje człowieka, którego bierze za płatnego mordercę, a w tle jego żona, wyraźnie bardziej zainteresowana przystojnym „gościem” niż małżeńską lojalnością. To właśnie zderzenie brawury, groteski i obyczajowego przerysowania uczyniło ten dialog kultowym. Mateusz Katner w „Pleografie” pisze: „(...) gangster Siara – parweniusz i sybaryta, którego nieokrzesanie bawi. Siarzewski używa srebrnej zastawy do jedzenia białej kiełbasy, koniak pije z butelki, a w jego wypowiedziach jest pełno błędów gramatycznych i leksykalnych”68. Siara mówi językiem lęku i śmiechu. Jego frazy, niby banalne, są jak pęknięcia w murze: pokazują, gdzie kończy się fasada. Kiedy mówi: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”, to jest nie tylko śmieszne. To echo tysiąca rozmów w biurach, na stacjach benzynowych, w urzędach gmin. Komplement będący groźbą. Śmiech, który rani. W postaci Siary zaklęte są resztki PRL-u przetarte przez zachwyt nowoczesnością i podszyte nieufnością. Dlatego tak mocno działał na widzów – bo nie był wymyślony. Był złożony z elementów znajomych: wąsów wujka, kurtki sąsiada, powiedzonek szefa z lat dziewięćdziesiątych. Rewiński sam mówił o tej roli: „Nie musiałem grać. Wystarczyło pamiętać. Ja znałem takich ludzi. Czasem sam byłem jednym z nich”. – Janusz w kinie bawił się świetnie – opowiada Izabella Olejnik. – Mógł pokazać swoje poczucie humoru, zmysł do żartu, lekkość, którą miał w kabarecie. Przychodziło mu to lewą ręką. Z buca kabaretowego uczynił postać z władzą i pieniędzmi, ale to było coś więcej, coś pełniejszego. A kiedy przyszła propozycja roli Siary, idealna, na miarę jego możliwości, wcale mnie nie dziwiło, że uderzył w to z całą mocą. To była rola życia. Ta, która zostanie w pamięci. Transformacja była snem. I była też koszmarem. I może właśnie dlatego potrzebowała bohatera, który mówił jak z bajki, ale działał jak z ulicy. Siara był tym snem – śmiesznym, gorzkim, powtarzanym do znudzenia jak frazy z filmu, które zna się na pamięć. Ale za każdym razem brzmią inaczej. Bo Polska, jak Siara, też próbowała robić dobre wrażenie. Też mówiła: „Buenos Aires!” zamiast przyznać, że nie wie, co dalej. I może właśnie dlatego do dziś go pamiętamy. Nie jak gangstera. Jak lustro. Jak śmiech, który został po przemianie. Kiedy film wszedł do kin, Polska zareagowała jak na spotkanie ze sobą – z zaskoczeniem. Są cytaty, które zostają na chwilę. I są takie, które wgryzają się w język jak guma do żucia w podeszwę buta – trudno je usunąć, trudno zapomnieć. Cytaty z Siary, bohatera filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, należą do tej drugiej kategorii. Nie były tylko śmieszne. Były – i wciąż są – opowieścią o polskiej mentalności końca XX wieku. „Panie Waldku, pan się nie boi, cała Polska z panem stoi”. To jedno zdanie, wypowiedziane przez Janusza Rewińskiego z ironiczną czułością, stało się więcej niż bon motem. Było parodią hasła Lecha Wałęsy z 1990 roku. Ale też symbolem czasów, gdy język polityki mieszał się z kabaretem, a powaga z groteską. Powtarzano je wszędzie: w domach, w szkołach, na podwórkach. Stawało się mantrą na trudne czasy, a czasem przekleństwem. „A pamiętasz, Rychu, jak żeś powiedział, że jak będziesz w sejmie, to mnie nie poznasz?”. Ten cytat to gotowa analiza polityki transformacyjnej. W jednym zdaniu cała historia układów, zdrad, wspólnych interesów i zapomnianych przyjaźni. (...) Rewiński nigdy więcej nie wrócił do podobnej roli. Nie musiał. Siara był jego maską, którą raz założył i nie zdjął. Nie dlatego, że nie chciał. Ale dlatego, że ona wrosła. W język. W kulturę. W pamięć. To była rola życia. Bo czasem życie samo pisze role, które trzeba tylko wypowiedzieć szeptem. Albo śmiechem, który aż boli. Ale choć wielu uważa, że szczyt popularności Siary przypadał na końcówkę lat dziewięćdziesiątych, to nie do końca prawda. Jego słowa nie tyle się zestarzały, ile przystosowały – przeszły do kulturowego podziemia, a potem znów wypłynęły. W 2022 roku viralem stało się nagranie z TikToka, na którym dziewczyna przerywa kłótnię rodziców zdaniem: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”. Śmiech był natychmiastowy. Komentarze? Setki. Wszyscy wiedzieli, co to znaczy. Skąd pochodzi. Co niesie. SPRAWDŹ TEŻ: W swoim ostatnim wywiadzie Janusz Rewiński nie przypominał już dawnego siebie. Aktor dokonał kilku gorzkich podsumowań (...) „Zawsze powtarzał, że u mnie na planie czuje się zaopiekowany. Traktowałem to jako największy komplement” – wspominał Machulski. Bo Janusz Rewiński nie należał do aktorów, którym wystarczyło wyznaczenie miejsca i podanie tekstu. On potrzebował relacji, partnerstwa, swoistego kontraktu zaufania. A Machulski potrafił go dać – z luzem, ale i z dyscypliną, która nie upokarza, tylko buduje przestrzeń do swobody. Spotkali się ponownie przy filmie Superprodukcja, w którym Rewiński wcielił się w producenta filmowego – grubą rybę z grubym portfelem, chodzącą niezbyt prostymi ścieżkami. Był w tej roli sugestywny, przedziwnie aktualny, jakby przeczuwający, że Polska już za chwilę obudzi się w cieniu afery Rywina. Według Juliusza Machulskiego Rewiński w tej roli był profetyczny. Grał jakby z przymrużeniem oka, ale z czymś cięższym pod skórą. Z poczuciem, że świat filmu to nie tylko światła i ujęcia, ale też wpływy, układy, podszepty. Potem mieli jeszcze parę projektów, może mniej komediowych, bardziej refleksyjnych, ale z różnych względów nie doszły do skutku. Dla Machulskiego Rewiński pozostał kimś, kto nie tylko grał postaci, ale też je od wewnątrz prześwietlał z inteligencją, ironią i czymś, co można nazwać intuicją obywatelską. Był geniuszem pointy. Mistrzem momentu, który wbijał się w pamięć jak haczyk z przynętą. Cezary Pazura, dzielący z Januszem Rewińskim ekran w filmach Kiler i Kiler-ów 2-óch, mówi o nim z podziwem, śmiechem, ale i z wyczuwalną czułością. W opowieści o Rewie miesza się absurd komedii, pot i zmęczenie planu, refleksja o zawodzie aktora i hołd dla talentu, którego nie da się podrobić. „On był mistrzem krótkiego strzału – wspomina Pazura. – Jak się odezwał, to już nie trzeba było nic więcej mówić. On miał rytm i miał słuch. I ten śmiech, który się po nim niósł, to była najczystsza forma reakcji, bez wymuszenia”. Pamiętna scena w jacuzzi – ta, w której siedzą z Rewińskim, a w wodzie pływają kawałki sushi, kieliszki, absurdy. „To było piekielnie trudne – mówi Pazura. – Jacuzzi tak szumiało, że musieliśmy mówić głośniej, niż się wydaje. Nie mogliśmy użyć mikroportów ani postsynchronów, bo chcieliśmy, żeby scena była prawdziwa. Intymna, ale słyszalna. Mówiliśmy tak, żeby mikrofon nad nami to chwycił. I Janusz był w tym mistrzem. Wiedział, gdzie spojrzeć, gdzie puścić głos, jak się zawiesić”. Ale Rewiński nie był tylko aktorem, był też dramaturgiem planu, współtwórcą żartów, redaktorem dialogów. „W drugim Kilerze bardzo dużo tekstów wymyślał. Spotykaliśmy się z Julkiem, z Rysiem Zatorskim, ze scenarzystą – i Rewa. Czytaliśmy. On mówił: »To jest genialny scenariusz, to jest zajebisty film«. A ja jeszcze nie rozumiałem, bo nie umiałem wtedy czytać scenariuszy jak trzeba. A on już wiedział, co w nim drzemie”. Był też bezbłędnym wyczuwaczem tempa. Wiedział, kiedy żart działa, a kiedy... działa aż za bardzo. „Druga część Kilera była śmieszniejsza. Ale w kinie ludzie nie słyszeli żartów, bo się jeszcze śmiali z poprzedniego. Żart był za blisko żartu. Trzeba to było oglądać w domu, samemu. Bo dla tłumu to już było za dużo – jak kabaret. Ale myśmy się tym bawili. Bo przecież jak masz Rewińskiego, Stuhra, mnie – to ciągnie, żeby podkręcać śrubę”. Czasem ta śruba przekręcała się w zwyczajne życie. Czasem bolało. Czasem pachniało sushi, a czasem papierowym kubkiem. Pazura wspomina jeden z bardziej niezręcznych momentów, gdy po sukcesie pierwszej części zażyczył sobie własnej przyczepy na planie. Luksusu, który wówczas był w Polsce fanaberią. „Ja dostałem przyczepę, bo tylko ja poprosiłem – opowiada Pazura. – A potem wracam z obiadem, a tam Rewiński i profesor Stuhr – na taborecikach, z kubeczków, gdzieś przy ścianie. I mówię: »Panowie, chodźcie do mnie, mam miejsce«. A oni: »Nie, nie, Czarku. To twoja przyczepa. Siedź se sam«. Nie wiedziałem, czy żartują, czy są źli. Ale to byli moi mistrzowie. I to była dla mnie lekcja pokory. Bo przeczołgali mnie chłopaki”. Były też momenty spontaniczne – te, które przeszły do historii. „Pamiętacie, jak ona mówi: »Usmażę panu jajka«, a on: »Cycki se usmaż«? To był mój żart. Powiedziałem Rewie, że to śmieszne, ale żeby on to powiedział. I on mówi: »Biorę«. No to mówimy: »Dobra, zróbmy, najwyżej się wytnie«. Tyle że dziś nikt by już tego nie wyciął”. Rewiński miał dar – umiał nie tylko rozśmieszać, ale też widzieć strukturę komedii. Wiedział, gdzie puścić żart, jak opóźnić puentę, kiedy ją wystrzelić. Rozumiał, że śmiech nie rodzi się w tekstach, ale w oddechu, w tym, co między słowami. I w tym był naprawdę wielki. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” Beaty Biały miała premierę 28 stycznia 2026 r.
TYLKO U NAS: "Był moim profesorem, mentorem i przyjacielem". Reżyserka Magdalena Piekorz wspomina Stanisława Janickiego
"Od dzieciństwa oglądałam program „W starym kinie”. W niedzielę zasiadaliśmy przed telewizorem razem z moimi rodzicami i dziadkami i byliśmy absolutnie zachwyceni tym, jak Stanisław Janicki wprowadzał nas w przedwojenne filmy i przedstawiał sylwetki aktorów" - wspomina reżyserka filmowa i teatralna Magdalena Piekorz. Po latach została studentką autora legendarnego programu, a potem ich relacja zmieniła się w przyjaźń. Stanisław Janicki odszedł 25 maja tego roku.
Dla fanów kina, zwłaszcza filmów przedwojennych, był absolutną legendą. Podobnie jak prowadzony przez niego program „W starym kinie”, który TVP nadawała przez 32 lata. To najdłużej emitowany program w historii TVP. I choć już dawno zniknął z anteny, to wielu Polaków wciąż wspomina go z ogromnym sentymentem. W tym gronie jest reżyserka filmowa i teatralna Magdalena Piekorz. Specjalnie dla nas dzieli się swoim wspomnieniem o Stanisławie Janickim, który odszedł 25 maja tego roku. Prawdziwy inteligent, wielki erudyta. I po prostu dobry człowiek Stanisław Janicki był dla mnie kimś bardzo ważnym. Oczywiście, od dzieciństwa oglądałam program „W starym kinie”. W niedzielę zasiadaliśmy przed telewizorem, razem z moimi rodzicami i dziadkami i byliśmy absolutnie zachwyceni tym, jak Stanisław Janicki wprowadzał nas w przedwojenne filmy i przedstawiał sylwetki aktorów. Robił to z niespotykaną dziś pasją, charyzmą, tajemnicą. Zresztą wtedy był dla mnie taką niezwykłą, tajemniczą postacią, może też przez te ciemne okulary. Dostałam je od niego w prezencie i teraz przechowuję u siebie w gablocie jako relikwię, właściwie najcenniejszą. Czytaj także: Nie żyje Stanisław Janicki. Autor kultowego programu "W starym kinie" miał 93 lata Człowiek absolutnie nietuzinkowy. Wielki erudyta z ogromną klasą, z wielkim poczuciem humoru. Miałam to szczęście, że był też wielokrotnie gościem w moim domu, zaprzyjaźnił się z moją mamą, z którą toczyli wielogodzinne dyskusje na temat literatury. Towarzyszył mi właściwie we wszystkich najważniejszych wydarzeniach mojego życia. Zdając do Szkoły Filmowej nawet nie przypuszczałam, że idąc na zajęcia z pisania scenariusza filmowego, spotkam za katedrą Stanisława Janickiego, że będzie moim profesorem i że nauczy mnie takiej prawdziwej miłości do kina i pasji do sztuki. Potem miałam jeszcze ten przywilej, że ta znajomość, która pozostała do końca relacją mistrz-uczeń, przerodziła się w wielką przyjaźń. Miałam to szczęście, że byłam gościem na ślubie Stanisława Janickiego z Elżbietą, którą również wcześniej znałam. Żona Stasia, na którą wszyscy mówią Eliza, przez lata pracowała na Wydziale Radia i Telewizji w Zakładzie Reżyserii, a jej syn zagrał główną rolę dziecięcą w moim filmie „Pręgi”. Bawiłam się więc na weselu Stanisława i Elżbiety w Bielsko-Białej, a oni bywali na wszelkich moich premierach teatralnych. Stasiu znał też moje filmowe dokonania i było to dla mnie zupełnie niezwykłe, że poświęcił mi rozdział w swojej biografii, którą napisał Andrzej Pacuła. Jestem pewna, że zostanie w pamięci setek tysięcy widzów, w sercach nas wszystkich Odszedł ktoś tak mi bliski i tak ważny, że właściwie mogłabym powiedzieć, że odszedł członek mojej rodziny. Pozostawił nie tylko wspomnienia, ale i ogromną spuściznę. Marzy mi się, żeby Telewizja Polska przypomniała cały cykl programów „W starym kinie”, bo to aż 35 lat historii polskiej kinematografii. Coś unikalnego. Miałam to szczęście, że mogłam 2 lata temu zrealizować i wyreżyserować benefis z okazji dziewięćdziesiątych urodzin Stanisława w Bielsku-Białej. Natomiast nie udało się zrealizować filmu dokumentalnego, o co zabiegłam od kilku lat. Jeszcze dwa tygodnie temu zadzwoniłam do Elizy z informacją, że chyba wreszcie się to uda! Zaczęłyśmy rozmawiać na temat terminów mojego przyjazdu do Bielska… No i niestety, spadła na nas ta straszna wiadomość … Zobacz również: Znany dziennikarz Stanisław Janicki wziął ślub w wieku 84 lat! Kim jest jego wybranka? Tak naprawdę stan zdrowia Stasia pogorszył się praktycznie w przeciągu tych dwóch tygodni. Jestem pewna, że zostanie w pamięci setek tysięcy widzów, w sercach nas wszystkich. Warto dodać, że Stanisław Janicki, poza tym, że był naprawdę prawdziwym inteligentem i wielkim erudytą, człowiekiem o ogromnej wiedzy, był też bardzo wszechstronny. Pracował jako dziennikarz i krytyk filmowy, ale również jako reżyser. Nie wszyscy pamiętają, jak bogaty jest jego dorobek filmowy, ile zrealizował filmów-portretów słynnych postaci. Był bardzo zaprzyjaźniony z Andrzejem Wajdą, któremu poświęcił książkę „Niezrealizowane marzenia filmowe Andrzeja Wajdy”. Niewiele osób wie o jego wielkiej miłości do Japonii i do sztuki japońskiej, o jego haiku, które pisał. Chcę też podkreślić, że był to po prostu również bardzo dobry człowiek. Swego czasu dość poważnie zachorowałam i on razem z żoną z Elizą bardzo mnie w tej chorobie wspierali. Stanisław Janicki to mój wielki mistrz, mentor i przyjaciel. I na zawsze nim pozostanie.
TOP 7 filmów na Dzień Matki. Kino o kobietach, które kochają najmocniej
Z okazji Dnia Matki, wybraliśmy siedem wyjątkowych i nieoczywistych filmów o macierzyństwie. To kino emocjonalne, ale zarazem wybitnie filmowe, pełne znakomitych kreacji aktorskich, mistrzowskiej reżyserii i opowieści, które zostają z widzem na długo po seansie.
Dzień Matki nie zawsze musi pachnieć laurką i bukietem tulipanów. Czasem lepiej uczcić go seansem, takim, który pozwala zajrzeć głębiej w emocje, przemilczenia i skomplikowane rodzinne więzi. Kino od dekad fascynuje się figurą matki, silnej, kruchej, ale też zmęczonej, zagubionej i nieidealnej. Właśnie dlatego najlepsze filmy o macierzyństwie nie są sentymentalnymi pocztówkami, lecz pełnokrwistymi opowieściami o miłości, która potrafi ranić równie mocno, co uskrzydlać. 1. „Mildred Pierce”, reż. Michael Curtiz (1945) „Mildred Pierce” pozostaje jednym z najważniejszych filmowych portretów macierzyństwa w klasycznym Hollywood. Michael Curtiz, twórca „Casablanki”, połączył estetykę noir z melodramatem, tworząc opowieść o kobiecie, która dla córki gotowa jest poświęcić absolutnie wszystko, własną godność, emocjonalną równowagę, a w końcu także siebie samą. Joan Crawford stworzyła rolę monumentalną, nagrodzoną Oscarem dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Film opowiada historię samotnej matki próbującej zapewnić córce luksusowe życie mimo finansowych i osobistych katastrof. Jednak pod powierzchnią sukcesu kryje się dramat emocjonalnego uzależnienia i desperackiej potrzeby akceptacji. Curtiz buduje napięcie niczym w kryminale, lecz prawdziwą osią filmu pozostaje psychologiczna relacja między matką a dzieckiem. „Mildred Pierce” fascynuje do dziś, ponieważ pokazuje macierzyństwo nie jako świętość, ale siłę zdolną zarówno ocalić, jak i zniszczyć człowieka. 2. „Stalowe magnolie”, reż. Herbert Ross (1989) „Stalowe magnolie” są przykładem kina, które pod pozorem lekkości skrywa ogromny emocjonalny ciężar. Herbert Ross stworzył film o kobiecej wspólnocie, ale jego najbardziej przejmującym motywem pozostaje relacja matki i córki. Sally Field i Julia Roberts tworzą ekranowy duet o niezwykłej intensywności, pełen ciepła, lęku i trudnej akceptacji nieuchronności losu. Za swoją rolę Roberts otrzymała nominację do Oscara i zdobyła Złoty Glob. Film rozgrywa się w niewielkim miasteczku Luizjany, gdzie codzienność bohaterek toczy się pomiędzy salonem piękności a rodzinnymi dramatami. Ross opowiada o macierzyństwie z niezwykłą czułością, unikając przy tym sentymentalnego fałszu. Największą siłą „Stalowych magnolii” pozostaje sposób, w jaki film pokazuje kobiecą solidarność, jako przestrzeń wsparcia, ale też wspólnego przeżywania bólu. To kino, które wzrusza bez taniego melodramatu i przypomina, że matczyna miłość często objawia się właśnie w codziennej trosce. 3. „Pocztówki znad krawędzi”, reż. Mike Nichols (1990) Mike Nichols, jeden z najwybitniejszych amerykańskich reżyserów, zamienił autobiograficzną powieść Carrie Fisher w błyskotliwy, gorzki i niezwykle inteligentny film o toksycznej bliskości matki i córki. „Pocztówki znad krawędzi” balansują między komedią a dramatem psychologicznym, pokazując relację opartą na miłości, rywalizacji i wzajemnym emocjonalnym uzależnieniu. Meryl Streep otrzymała za swoją rolę nominację do Oscara, a Shirley MacLaine stworzyła jedną z najbardziej wyrazistych ekranowych matek lat 90. Nichols z chirurgiczną precyzją pokazuje świat Hollywood jako przestrzeń narcystyczną i destrukcyjną, ale prawdziwe centrum filmu pozostaje rodzinne napięcie. Bohaterki nie potrafią funkcjonować razem, lecz równie niemożliwe okazuje się życie osobno. To kino niezwykle dialogowe, pełne ironii i emocjonalnych pęknięć, które czynią z „Pocztówek znad krawędzi” jeden z najbardziej przenikliwych filmów o kobiecej relacji rodzinnej. Zobacz też: Ikona hiszpańskiego kina zaprezentowała swój film w Konkursie Głównym. To jego siódma produkcja w Cannes! 4. „Wszystko o mojej matce”, reż. Pedro Almodóvar (1999) Pedro Almodóvar uczynił z kobiet centrum swojego kina, lecz „Wszystko o mojej matce” pozostaje jego najbardziej poruszającym hołdem dla macierzyństwa. Film zdobył Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego, Złoty Glob oraz nagrodę za reżyserię w Cannes. To dzieło, w którym melodramat spotyka się z głębokim humanizmem. Historia Manueli, która po tragicznej śmierci syna wraca do Barcelony, staje się opowieścią o kobietach próbujących odbudować własne życie po stracie. Almodóvar pokazuje macierzyństwo szerzej niż biologiczną więź, jako emocjonalną gotowość do opieki, troski i poświęcenia. Film zachwyca intensywną kolorystyką, teatralnością i niezwykłą czułością wobec swoich bohaterek. „Wszystko o mojej matce” jest kinem pełnym bólu, ale jednocześnie afirmującym życie. To opowieść o kobietach, które mimo cierpienia wciąż próbują kochać. 5. „Mamma Mia!”, reż. Phyllida Lloyd (2008) Choć „Mamma Mia!” funkcjonuje przede wszystkim jako musicalowa celebracja przebojów ABBY, pod warstwą tanecznej energii kryje się zaskakująco ciepły film o relacji matki i córki. Phyllida Lloyd stworzyła kino eskapistyczne, ale emocjonalnie autentyczne, opowieść o kobiecie, która samotnie wychowała dziecko i nauczyła się żyć na własnych zasadach. Meryl Streep otrzymała za rolę Donny nominację do Złotego Globu, a sam film stał się jednym z największych kasowych sukcesów w historii musicalu filmowego. Grecka wyspa, piosenki ABBY i lekka forma nie przesłaniają faktu, że „Mamma Mia!” opowiada o dojrzewaniu relacji między matką a córką, o momencie, w którym dziecko zaczyna dostrzegać w rodzicu nie tylko opiekuna, ale pełnowymiarowego człowieka. To film pełen światła, nostalgii i radości życia, idealny na Dzień Matki, jeśli świętowanie ma mieć w sobie także odrobinę tanecznej beztroski. 6. „Lady Bird”, reż. Greta Gerwig (2017) Greta Gerwig stworzyła jeden z najsubtelniejszych i najtrafniejszych portretów relacji matki z córką we współczesnym kinie. „Lady Bird” zdobyło pięć nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i scenariusz. Film zachwycił krytyków właśnie dlatego, że opowiada o rodzinnych emocjach bez wielkich dramatycznych gestów. Saoirse Ronan gra nastolatkę marzącą o ucieczce z prowincjonalnego Sacramento, podczas gdy Laurie Metcalf, której kreacja była nominowana do Oscara, tworzy postać pełną zmęczenia, frustracji i ukrytej czułości. Gerwig pokazuje miłość jako nieustanne ścieranie się dwóch temperamentów. Matka i córka ranią się nawzajem, ale jednocześnie pozostają ze sobą nierozerwalnie związane. „Lady Bird” jest filmem niezwykle literackim w tonie, pełnym obserwacyjnej precyzji i melancholii związanej z dorastaniem. To kino, które przypomina, że największe emocje kryją się często w codzienności. Zobacz też: Ten serial pokaże wszystko to co przemilczał kinowy film. Dokumentalna produkcja o Michaelu Jacksonie już zaraz na Netflixie 7. „Roma”, reż. Alfonso Cuarón (2018) „Roma” Alfonso Cuaróna to dzieło niemal medytacyjne, film o pamięci, klasie społecznej i kobietach podtrzymujących świat w momentach kryzysu. Produkcja zdobyła trzy Oscary, w tym za reżyserię i zdjęcia, a także Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji. Cuarón stworzył kino autobiograficzne, ale jednocześnie uniwersalne. Centralną postacią filmu jest Cleo, pracownica domu opiekująca się dziećmi meksykańskiej rodziny w latach 70. Reżyser pokazuje macierzyństwo jako doświadczenie wykraczające poza biologiczne definicje. Cleo staje się emocjonalnym fundamentem domu, choć sama pozostaje niemal niewidzialna społecznie. Czarno-białe zdjęcia i niezwykła precyzja inscenizacji sprawiają, że „Roma” przypomina filmową elegię dla kobiet, których codzienny wysiłek pozostaje niezauważony. To kino ciche, ale emocjonalnie druzgocące, jedno z najpiękniejszych filmowych świadectw kobiecej siły ostatnich lat.
Rola w hicie „Johnny” zmieniła go na zawsze. Dawid Ogrodnik wyjawił prawdę o relacji z rodziną ks. Kaczkowskiego
Dawid Ogrodnik wrócił wspomnieniami do jednej z najważniejszych ról w swojej karierze. W najnowszym wywiadzie opowiedział, jak film „Johnny” wpłynął na jego życie, duchowość i relacje z ludźmi. Zdradził też, że do dziś utrzymuje bliski kontakt z rodziną ks. Jana Kaczkowskiego.
Choć Dawid Ogrodnik ma na koncie wiele wybitnych kreacji, to właśnie rola ks. Jana Kaczkowskiego okazała się dla niego wyjątkowo osobistym doświadczeniem. W szczerej rozmowie z Angeliką Swobodą dla „Wysokich Obcasów” aktor przyznał, że początkowo długo zastanawiał się, czy powinien przyjąć tę propozycję. Bał się, że nie będzie wystarczająco autentyczny i nie udźwignie emocjonalnego ciężaru tej postaci. Ostatecznie praca nad „Johnnym” zmieniła nie tylko jego podejście do aktorstwa, ale również do wiary i codzienności. Dawid Ogrodnik długo nie był pewien, czy powinien zagrać ks. Jana Kaczkowskiego Choć dziś trudno wyobrazić sobie innego aktora w roli Jana Kaczkowskiego, sam Dawid Ogrodnik początkowo miał ogromne wątpliwości. Jak wyznał, przez długi czas zastanawiał się, czy w ogóle powinien przyjąć tę propozycję. Obawiał się, że nie będzie w stanie oddać autentyczności postaci tak ważnej dla wielu Polaków. – „Rozważałem odrzucenie jej, bo obawiałem się, że grając Jana, mogę czuć się trochę jak łajza. Że prawię o rzeczach pięknych, a nie zgadzam się z tym, co mówi, bo wiem, że ja taki nie jestem” – wyznał. Aktor podkreślił, że nie chciał stworzyć jedynie dobrze zagranej postaci. Zależało mu, by naprawdę zrozumieć duchowość ks. Kaczkowskiego i wejść w jego sposób myślenia. – „Nie chciałem, żeby moja gra była gołosłowna, chciałem wrócić do Boga” – powiedział szczerze. Pandemia pomogła mu zrozumieć postać ks. Jana Kaczkowskiego Ogrodnik zdradził, że ogromny wpływ na przygotowanie do roli miał czas pandemii. To właśnie wtedy zaczął bardziej świadomie przyglądać się własnej wierze i duchowości. – „Przyszła pandemia, więc miałem dużo czasu, żeby się tej ku duchowości zwrócić” – opowiadał. Dzięki temu granie Jana Kaczkowskiego okazało się dla niego wyjątkowym doświadczeniem. Jak sam przyznał, po raz pierwszy nie miał potrzeby „uciekać” od bohatera po zakończeniu zdjęć. – „Grając Jana, każdego dnia miałem ogromną przyjemność stawania się nim i patrzenia na świat przez jego pryzmat” – wspominał. Fani aktora od dawna podkreślają, że właśnie w „Johnnym” pokazł jedną z najbardziej dojrzałych i emocjonalnych kreacji w swojej karierze. Sam Ogrodnik nie ukrywa, że ta rola została z nim na długo także poza planem filmowym. Sprawdź również: Dawid Ogrodnik został skrzywdzony przez byłego księdza jako nastolatek Sprawdź również: Dawid Ogrodnik został skrzywdzony przez byłego księdza jako nastolatek Dawid Ogrodnik do dziś utrzymuje kontakt z rodziną ks. Kaczkowskiego Najbardziej poruszający fragment rozmowy dotyczył jednak relacji, jaka narodziła się już po premierze filmu. Dawid Ogrodnik przyznał, że kontakt z rodziną ks. Jana Kaczkowskiego trwa do dziś i ma dla niego ogromne znaczenie. – „Z rodziną Kaczkowskich do dziś mam kontakt. Bardzo sobie go cenię” – wyznał. Aktor zdradził nawet, że regularnie spotyka się z bliskimi duchownego i wspólnie angażują się w działania związane z jego fundacją. – „Za dwa dni lecę do nich na narty, do Francji. Posiedzimy sobie razem i pomyślimy o Janie, bo chcemy zrobić zbiórkę pieniędzy na jego fundację” – powiedział. Nie zabrakło także bardzo osobistego wyznania dotyczącego wiary i własnej duchowości. – „Zostałem też w kontakcie z Kościołem” – przyznał Ogrodnik. Aktor opowiedział również o tym, jak z biegiem czasu zmieniło się jego podejście do trudnych doświadczeń i życiowych pytań. – „Kiedyś miałem pretensje, a czemu coś się wydarzyło tak albo inaczej. (...) Teraz patrzę na to tak, że to jakaś część mojego życia, każdego mojego dnia. Jakaś część, którą nawet zaczynam lubić” – wyznał. Dziś nie ma wątpliwości, że „Johnny” był dla Dawida Ogrodnika czymś znacznie więcej niż kolejnym filmowym projektem. To doświadczenie, które — jak sam sugeruje — zmieniło go nie tylko jako aktora, ale przede wszystkim jako człowieka. Czytaj także: Dawid Ogrodnik w gorzkich słowach mówi o kościele: „To oni trzymają taką konserwatywną Polskę”
Polski aktor przeżył siedem tygodni odcięcia od świata. Wszystko dla tej roli. "Jedynym miejscem, gdzie można było się schować, był pokój albo góry"
Jakub Gierszał pojawił się na Festiwalu Filmowym w Cannes jako gwiazda chilijskiego filmu „The Meltdown”. Aktor zdradził, że podczas zdjęć przez siedem tygodni żył w niemal całkowitej izolacji wysoko w górach. Kulisy tej produkcji robią ogromne wrażenie.
Choć Jakub Gierszał od lat z powodzeniem rozwija międzynarodową karierę, praca nad „The Meltdown” okazała się dla niego doświadczeniem wyjątkowo intensywnym. Zamknięty hotel położony wysoko w chilijskich górach stał się jednocześnie planem filmowym i domem dla całej ekipy. Ograniczony kontakt ze światem sprawił, że aktorzy i twórcy szybko zaczęli funkcjonować jak niewielka, odizolowana społeczność. Jakub Gierszał w „The Meltdown”. Tak trafił do głośnej produkcji z Cannes Jakub Gierszał przyznał, że jego udział w filmie rozpoczął się od castingu do roli niemieckiego trenera narciarstwa. Produkcja Manueli Martelli od początku miała być kameralnym thrillerem osadzonym w niezwykle wymagających warunkach. Aktor od razu zainteresował się projektem, ponieważ oprócz samej historii ważny był dla niego również kontekst kulturowy i możliwość pracy z południowoamerykańską ekipą filmową. Dla Gierszała był to kolejny krok w międzynarodowej karierze, ale też szansa na doświadczenie zupełnie innego stylu pracy na planie. Aktor nie ukrywał, że zależało mu na głębszym poznaniu miejsca, w którym realizowany jest film. „Chciałem się trochę dowiedzieć na temat kraju, ludzi tego kraju, ich nastrojów, samopoczucia” — mówił. Jak podkreślał, kiedy decyduje się na tak wymagającą podróż, chce przeżyć ją jak najpełniej. „Jestem tego zdania, że jak już się decyduję na taką podróż i przygodę, to chciałbym wejść w nią możliwie najpełniej”. Siedem tygodni izolacji w górach. Ekipa była niemal odcięta od świata Zdjęcia do „The Meltdown” realizowano wysoko w górach, z dala od większych miejscowości i codziennego życia. Cała ekipa mieszkała w tym samym hotelu, w którym jednocześnie kręcono film. „Kręciliśmy w tym samym hotelu, w którym spaliśmy” — wspominał aktor. Najbliższe miasteczko znajdowało się niemal dwie godziny drogi samochodem, a trudne warunki pogodowe dodatkowo utrudniały kontakt ze światem zewnętrznym. Jakub Gierszał przyznał, że taka izolacja bardzo szybko wpłynęła na relacje między członkami ekipy. „Właściwie jedynym miejscem, gdzie można było się schować, był pokój albo góry” — opowiadał. Aktor podkreślał również, że przy dobrej pogodzie podróż do najbliższego miasta zajmowała bardzo dużo czasu. „Najbliższe miasteczko było prawie dwie godziny samochodem i to tylko przy dobrej pogodzie”. Czytaj też: Polacy zdominują festiwal w Cannes! Już dziś swoje filmy pokażą tam Pawlikowski, Musiał i Gierszał Jakub Gierszał o pracy z Chilijczykami. „Inaczej podchodzą do życia” Pobyt w Chile stał się dla aktora czymś więcej niż tylko kolejnym zawodowym projektem. W wolnych chwilach rozmawiał z członkami ekipy o historii kraju, polityce i codziennym życiu mieszkańców. Jak podkreślał, zależało mu na tym, by zrozumieć społeczne emocje i doświadczenia Chilijczyków, które są ważnym tłem dla całego filmu. Gierszał zwrócił również uwagę na różnice mentalne i temperament południowoamerykańskiej ekipy. „Każda ekipa na świecie jest od razu rozpoznawalna, wiadomo kto pełni jaką funkcję” — mówił. Jednocześnie zaznaczał, że później pojawiają się subtelne różnice kulturowe. „Potem wchodzą te drobne różnice mentalne i kulturowe”. O Chilijczykach wypowiadał się z dużą sympatią. „Są temperamentni i troszeczkę inaczej podchodzą do kwestii czasu, i życia generalnie” — śmiał się aktor. „The Meltdown” rozlicza się z trudną historią Chile Film Manueli Martelli osadzony jest w Chile początku lat 90., niedługo po zakończeniu dyktatury Augusto Pinocheta. Historia skupia się wokół tajemniczego zaginięcia młodej narciarki podczas pobytu reprezentacji sportowej w górskim hotelu. Reżyserka opowiada jednak nie tylko o samym śledztwie, ale przede wszystkim o lęku, pamięci i traumach, które przez lata pozostawały przemilczane. Jakub Gierszał podkreślał, że „The Meltdown” nie jest typowym filmem politycznym. „To jest połączenie politycznego i prywatnego, autorskiego spojrzenia na rzeczywistość” — tłumaczył. Dzięki temu produkcja łączy thriller psychologiczny z bardzo osobistą opowieścią o dojrzewaniu i budowaniu nowej tożsamości kraju po latach politycznych napięć. Cannes 2026 i kolejny ważny moment w karierze Jakuba Gierszała „The Meltdown” został pokazany podczas 79. Festiwalu Filmowego w Cannes w prestiżowej sekcji Un Certain Regard, skupiającej najciekawsze produkcje autorskie z całego świata. Już po pierwszych pokazach film zaczął przyciągać uwagę krytyków i festiwalowej publiczności. Dla Jakuba Gierszała obecność w międzynarodowej obsadzie to kolejny dowód na to, że konsekwentnie buduje swoją pozycję także poza polskim kinem. Aktor od lat wybiera projekty wymagające i nieoczywiste, a udział w chilijskiej produkcji tylko potwierdza jego artystyczne ambicje. Tym razem to jednak nie tylko sama rola wzbudziła zainteresowanie, ale również niezwykłe warunki, w jakich powstawał film. Siedem tygodni spędzonych niemal poza cywilizacją okazało się doświadczeniem, które Jakub Gierszał z pewnością zapamięta na długo. Czytaj również: Cannes 2026 z polskim akcentem! Film z Jakubem Gierszałem powalczy o nagrodę prestiżowego festiwalu filmowego Źródło: film.interia.pl, pap.pl
Grogu skradł show podczas polskiej premiery filmu „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”
Warszawskie Multikino w Złotych Tarasach zamieniło się w centrum galaktyki podczas oficjalnej polskiej premiery najnowszej produkcji LucasFilm „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”. Premierowy wieczór przyciągnął tłumy fanów kultowej sagi oraz liczne gwiazdy świata mediów, filmu i show-biznesu.
Czerwony dywan – a właściwie zielony, inspirowany postacią Grogu – bezsprzecznie zdominował najsłynniejszy bohater nowej odsłony uniwersum Star Wars. Uroczy Grogu pojawił się wśród plejady gwiazd, pozując do zdjęć między innymi z Andrzejem Wroną, Anną Dąbrówką, Dawidem Wolińskim, Ewą Pacułą, Iloną Ostrowską, Kamilą Baar, Karoliną Pisarek, Katarzyną Glinką, Katarzyną Janowską, Klaudią Leclerc, Mateuszem Pawłowskim, Michałem Figurskim, Michałem Pirógiem oraz Wojciechem Błachem. Atmosfera wydarzenia nawiązywała do świata „Gwiezdnych wojen” – goście mogli poczuć klimat odległej galaktyki dzięki specjalnej scenografii, premierowym atrakcjom oraz wyjątkowej oprawie wizualnej inspirowanej kultową sagą. O filmie „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu” to nowa produkcja Lucasfilm z uniwersum Star Wars, która zadebiutuje w kinach już w najbliższy piątek, 22 maja 2026 roku. Złowieszcze Imperium upadło, a imperialni watażkowie rozpierzchli się po Galaktyce. Kiełkująca Nowa Republika pragnie ochronić wszystko, o co walczyła Rebelia. Werbuje więc legendarnego łowcę nagród, Mandalorianina Dina Djarina (Pedro Pascal) i jego młodego podopiecznego Grogu. Film wyreżyserował Jon Favreau, a za produkcję odpowiadają Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni i Ian Bryce. W obsadzie znaleźli się Pedro Pascal, Sigourney Weaver oraz Jeremy Allen White. Muzykę do filmu skomponował Ludwig Göransson (znany m.in. z produkcji do filmów: „Oppenheimer”, „Tenet”, „Czarna Pantera”). Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu • Data premiery: 22 maja 2026 • Gatunek: sensacyjno-przygodowy • Reżyseria: Jon Favreau • Produkcja: Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni, Ian Bryce • Obsada: Pedro Pascal, Sigourney Weaver, Jeremy Allen White • Muzyka: Ludwig Göransson Materiał promocyjny Dream Music
Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
Przeżył piekło i wrócił na szczyt. Życie Krzysztofa Krawczyka to historia jak z filmu
Pięć lat po śmierci Krzysztofa Krawczyka jego głos wciąż wywołuje emocje, a piosenki łączą kolejne pokolenia. Dziś, 22 maja 2026 roku, podczas Sopot Hit Festival odbędzie się wyjątkowy koncert „Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat”, poświęcony pamięci artysty nazywanego „polskim Elvisem Presleyem”. To symboliczny hołd dla człowieka, który przez dekady był gigantem polskiej sceny – kochanym za charyzmę, niepowtarzalny głos i historię życia pełną dramatycznych zwrotów.
Upadał, cierpiał, a potem się podnosił. „Na szczęście Pan Bóg puknął mnie w głowę i zmądrzałem”, mówił przed laty Krzysztof Krawczyk. Śpiewał hity dla wszystkich pokoleń, otarł się o śmierć, przeżył biedę, wielką miłość i spektakularne powroty. Kiedy niektórzy go pogrzebali, jego „Parostatek” płynął dalej. Uwielbiany artysta zmarł niespodziewanie 5 kwietnia 2021 roku, zostawiając po sobie pustkę, z którą wielu fanów do dziś nie potrafi się pogodzić. Jakie tajemnice skrywało życie człowieka, który stał się legendą? Tekst o Krzysztofie Krawczyku ukazał się w magazynie VIVA! w grudniu 2020 roku. Tajemnice Krzysztofa Krawczyka Zbigniew Wodecki mówił o nim: „Krzysztof Krawczyk? Ten chłopak urodził się do śpiewania”. Charyzmą, talentem, cudownym głosem podbił polską publiczność. Ludzie z branży mówili: „On jest taki jak my, tylko większy. Jego życie jest jak nasze, tylko on już to wszystko przeżył”. Nikt z artystów nie był tak blisko publiczności jak on. Zeskakiwał ze sceny i na oczach wszystkich całował panie po rękach, a panów w łysiny. Ciepły, otwarty, niepowtarzalny, człowiek legenda. Już takich prawie nie ma. Nie było dekady, żeby nie wypuścił hitów, takich jak „Mój przyjacielu”, „Chciałem być marynarzem” czy „Rysunek na szkle”. W napięciu pracował nad ostatnim krążkiem „Horyzont”, jakby przeczuł, że coś wisi w powietrzu. I stało się, koronawirus zaatakował. Ale może dla wszystkich to lekcja pokory, dzięki której staną się wrażliwsi i lepsi, jak mówi Krawczyk. Dzięki pandemii zwolnił tempo i spojrzał wstecz. Co tam zobaczył? Faceta, któremu Pan Bóg dał głos i wypchnął na scenę, choć ojciec marzył, by syn został pianistą. Który dorabiał śpiewaniem na świętach 1 maja lub rewolucji październikowej, bo bywało ciężko. Który używał życia i śpiewał w klubach w Ameryce, a od poniedziałku do czwartku jeszcze z góralami układał dachówki za 350 dolarów tygodniowo. Zaznał sławy, zdrady, uwielbienia i szaleństw przypominających jazdę rollercoasterem. Niczego nie żałuje, chyba tylko tego, że tak wcześnie stracił ojca. Czytaj też: Krzysztof Krawczyk był żonaty trzy razy. Szczęście odnalazł dopiero u boku Ewy Wieczne przeprowadzki Można powiedzieć, że był szczęściarzem. Miał ciepły, kochający dom. Mama zawsze mówiła, że ze swoim talentem i artystyczną duszą był kopią ojca. „Po mnie jesteś tylko trochę upierdliwy”, śmiała się. Ojciec pięknie śpiewał barytonem romanse rosyjskie. Uwielbiali z bratem, kiedy na dobranoc czytał im Sienkiewicza. Zmieniał głos, raz był Zagłobą, raz Wołodyjowskim, więc zawsze błagali o więcej. Ale uwielbiali też podglądać za kulisami tancerki, kiedy grał w łódzkim teatrze Lutnia, bo był aktorem. Występował wcześniej z takimi sławami, jak Ludwik Solski czy Adam Hanuszkiewicz. Najgorsze były jednak częste przeprowadzki. Tej pierwszej – z Białegostoku do Poznania nigdy nie zapomni. Ojciec z kolegami targał do pociągu kredensy i pianino. Ładowali rzeczy przez okna, żeby zdobyć miejsce, do przedziałów wsiadało się przez okno. Ścisk, aż trudno było oddychać. To jedna z najgorszych podróży w jego życiu. A jedno z najsmutniejszych wspomnień? Po śmierci ojca, kiedy jako 18-latek stał pod kuchnią jakiejś restauracji i chłonął nozdrzami zapach schaboszczaka, bo żyli w biedzie. Ojciec zachorował na nowotwór, przed samą operacją uciekł ze szpitala. Malował jeszcze meble w kuchni na biało i żartował przy ukochanej żonie: „Jak będziesz po mnie miała młodszego męża, to co on sobie o mnie pomyśli”. Krawczyk ciężko przeżył jego śmierć. Pomyślał, że Pan Bóg, który jest miłością, nie powinien mu tego zrobić: „Obraziłem się na Niego, zerwałem z kościołem. Rzuciłem się wir pracy, żeby zarobić na utrzymanie rodziny, bo mama wpadła w depresję po stracie męża i tak zostałem gońcem. A potem rzuciłem się w wir muzyki”. Samotny Trubadur Karierę zaczął w Trubadurach. Nigdy nie zapomni pierwszego koncertu w łódzkiej Hali Sportowej, tuż po maturze. Śpiewali piosenki Beatlesów, a 12 tysięcy ludzi krzyczało co sił w gardłach: „Trubadurzy, Trubadurzy!!!”. Albo późniejszego występu: młodzież tańczyła, śpiewała, zapaliła pochodnie z gazet, aż w końcu interweniowała milicja. Wtedy strasznie pocili się na scenie w grubych kostiumach nakrytych peleryną. To była męka, dopiero później słynne stroje muszkieterów zaprojektował dla nich Szymon Kobyliński. Największe triumfy zespół grający na słowiańską nutę odnosił jednak w Związku Radzieckim. Koncerty gromadziły 30-tysięczne tłumy, a Trubadurzy na scenę wchodzili z obstawą jak Beatlesi w Ameryce. „Czyste szaleństwo. Musieliśmy się jednak tłumaczyć, dlaczego śpiewamy po angielsku, co w państwie socjalistycznym było niestosowne. Wtedy próbowaliśmy robić w konia cenzurę, argumentując, że rock and roll i rhythm and blues to stare piosenki niewolników, śpiewane przeciw swym ciemiężcom”, wspominał Krawczyk w autobiograficznej książce „Życie jak wino”. Ryszard Poznakowski, szef Trubadurów i kompozytor, od początku przepowiadał mu solową karierę. Z jego utworem „Byłaś tu” rósł jak balon z koncertu na koncert. Zauważył, że kiedy śpiewa, dziewczyny sięgają po chusteczki i ocierają łzy… Po 10 latach odszedł z zespołu i został solistą. Ale samotny Trubadur, jak sam o sobie mówił, nie miał łatwo. Ze Stołecznej Estrady brał chałtury, jak leci, żeby przeżyć. Nie zapomni swoich występów w Kongresowej. Ale nie w wielkiej sali koncertowej, tylko w tej restauracji z fontanną. Przebierał się między zaparowaną kuchnią a tancerkami… Szczęśliwie pojawił się Wojtek Trzciński, który napisał dla niego wiele hitów, takich jak „Byle było tak” czy „Jak minął dzień”. „Koncert z okazji mojej złotej płyty z tymi przebojami graliśmy w Sali Kongresowej 18 razy, dzień po dniu. Kayah nie mogła w to uwierzyć…”, mówił Krawczyk. Może bieda, której sam doświadczał, nauczyła go mieć wielkie serce. Nie potrafi przejść obojętnie koło potrzebujących. Z zagranicznych tras, zwłaszcza w NRD, gdzie dobrze płacono artystom, przywoził kolegom salami i słynne serki harceńskie. Andrzej Kosmala, jego przyjaciel i menedżer od 46 lat, wspomina to ze wzruszeniem: „»Przy mnie nigdy nie będziesz głodny«, mówił Krawczyk i słowa dotrzymał. Zawsze były restauracje, bankiety, golonki. O morzu alkoholu, którym umacnialiśmy naszą przyjaźń, nie wspomnę, bo to akurat nie było nic nadzwyczajnego w kraju, który pod koniec lat 70. przypominał bal na »Titanicu«. Przywoził moim dzieciom całe worki nowiutkich ubrań. Nieraz brał mnie do Domów Towarowych Centrum, żeby mi kupić koszulę. Z jego domu zawsze wychodziłem obdarowany jakimś garniturem czy modnymi butami”. Czytaj też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka Amerykański sen W branży nazywali Krzysztofa „Krawcem”. Nie bardzo to lubił, ale ranga ksywki wzrosła, kiedy w Ameryce pojawił się Lenny Kravitz. Ameryka dla jego pokolenia była tęsknotą, spełnieniem marzeń. W 1979 roku postanowił spełnić swój amerykański sen, który z przerwami trwał 10 lat. „I co tu dużo gadać, Ameryka odurzyła mnie, uwiodła i odrzuciła moje zaloty. Ale to był uniwersytet życia”, mówi. W Ameryce przeżył śmierć Krzysztofa Klenczona, rozpad małżeństwa z Haliną Żytkowiak, z którą razem śpiewał w Trubadurach, wypadek samochodu, w którym spłonęła jego aparatura muzyczna, trafił do… więzienia. To był zimny prysznic dla rozgrzanej głowy. Śpiewał w słynnym polonijnym klubie Maryla Polonez w Chicago i wyszedł się ochłodzić z puszką piwa, ubrany estradowo, z futerkiem na ramionach. Kiedy pojawili się policjanci, grożąc mu za to piwo palcem, chciał im dać po 20 dolarów i po sprawie. Wtedy przekonał się, czym jest amerykańska policja. Wystrojony w futerko trafił do cuchnącej celi z Latynosami. Na szczęście na 24 godziny, bo zaczął tak głośno śpiewać, że zadrżał cały areszt. Wszystko zdarzyło się w polskiej dzielnicy z udziałem policjantów mówiących po polsku… Na smutek i przygnębienie najlepsza jest miłość kobiety, a Ewa spadła mu jak z nieba. „To nie był przypadek, że ją poznałem. Tylko Pan Bóg postawił tego anioła na mojej drodze, kiedy byłem bardzo samotny”, mówi. Dla Ewy też był to nowy etap. Nie zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia; stała za barem w polonijnym klubie Cisza Leśna w Chicago, w którym Krawczyk śpiewał. Nie była zainteresowana starszym mężczyzną, formalnie będącym jeszcze w związku z inną kobietą. Właściwie to koleżanki umówiły ją z nim na pierwszą randkę, na którą włożyła czarny kombinezon i futerko z lisów. „Boże, jak staro wyglądasz w tym futrze!”, niemal wykrzyknął. „Zatkało mnie, aż zrobiłam się purpurowa, ale co się źle zaczyna, to dobrze się kończy”, wspominała w książce „Życie jak wino”. „Dojrzewaliśmy do tej miłości bardzo wolno”, mówi dzisiaj. „A potem już nie mogliśmy bez siebie żyć. Był silny i opiekuńczy, w jego ramionach czułam się bezpieczna. Mówił, że mam go o wszystko pytać, gdybym czegoś nie wiedziała. A teraz śmieje się, że uczeń przerósł mistrza”. Boża edukacja Życie jest kruche. Mógł stracić je, kiedy 28 czerwca 1988 roku brał zakręt pod Buszkowem i uderzył w drzewo. W tym samym miejscu wcześniej zabili się Bogumił Kobiela i żona Waldemara Baszanowskiego. „Uderzyłem twarzą w szybę, policzki były aż na ramionach i to wszystko z powrotem zostało złożone do kupy. Dali mi nową twarz, która nie do końca była moją. Żona po wypadku jak szalona wybiegła gdzieś w pole, ktoś ją złapał i uspokajał: »Dziękuj Bogu, dziewczyno, że żyjesz«. Mnie wynieśli na noszach”, wspomina. Wydawało się, że z tego nie wyjdzie, ale cuda się zdarzają. W tym dniu dyżur w bydgoskim szpitalu pełnił młody lekarz, Maciej Świtoński, też muzyk po średniej szkole muzycznej, fan Krawczyka. Przypilnował, aby pacjentowi starannie złożono szczękę i strzaskane biodro. A po 22 latach napisał dla Krawczyka piękną piosenkę „Horyzont”, promującą jego najnowszą płytę. „Nigdy tak nie cierpiałem, ale to była boża edukacja, bo stałem się innym człowiekiem”, mówił Krawczyk przed laty, kiedy robiłam z nim wywiad dla VIVY! „Ten wypadek przywrócił mi życie. Bóg puknął mnie w głowę, kierując mój samochód w drzewo. Już nie muszę szukać recept, jak żyć, bo je dostałem”. Czy mógł zrobić większą karierę? „Byłem trochę naiwny, bo chciałem stać się dzieckiem Ameryki i miałem rozdartą duszę. Czesiu Niemen powiedział mi wtedy: »Krzysiek, do Ameryki to się jeździ, by zaczerpnąć świeżego powietrza, kupić sobie jakiś instrument muzyczny, ale wracać trzeba tam, gdzie ludzie nas kochają«. I posłuchałem Cześka”, wspomina Krawczyk. Mógł być wszystkim, co najlepsze w światowym show-biznesie. Miał trochę z Toma Jonesa, trochę z Elvisa Presleya, co nieco z Demisa Roussosa. Wydawało się, że Polska, a może i świat czekają na takiego wokalistę, jak mówi Andrzej Kosmala. Ale władzy w PRL-u nie zawsze było po drodze z Krawczykiem. W głosowaniu na najlepszych wykonawców w Opolu w 1986 roku prowadził do ostatniej chwili, a zwyciężył ktoś inny. Ktoś z KC podszedł potem do niego: „Panie Krzysiu, pan wygrał, ale nie mogliśmy do tego dopuścić, za długo nam pan zniknął z oczu”. Ale i tak Krawczyk triumfował, rok po powrocie z Ameryki zajął drugie miejsce. Nigdy nie dał się zaszufladkować, śpiewał rock and rolla, ballady, country… Gigant sceny Z obawy przed koronawirusem odwołał koncerty i zapowiedział, że kończy karierę. Po 55 latach na scenie, 122 wydanych płytach mówi: „Już nic nie muszę”. Nie musi konkurować na listach przebojów z młodzieżą, latać za ocean, by dorobić, czy przekonywać nieprzekonanych, że umie śpiewać. Dodaje jednak, że musi wierzyć w Boga, bo On wyznacza mu cel i drogę, szanować publiczność, dzięki której przetrwał najtrudniejsze chwile, chyba że usłyszy: „Panu już dziękujemy”. Sprawdź też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką „Jest gigantem sceny, na której przetrwał ponad pół wieku. Kto wskaże innego polskiego piosenkarza, który współpracował z Krzysztofem Klenczonem i przyjaźnił się z Anną Jantar, a po latach wszedł do studia z Andrzejem Smolikiem, Goranem Bregoviciem, stanął na scenie z Andrzejem Piasecznym, Anią Dąbrowską czy Edytą Bartosiewicz?”, pytają autorzy filmu dokumentalnego „Krzysztof Krawczyk – całe moje życie”, Krystian Kuczkowski i Michał Bandurski. „Ten film jest o tym, że nie ma w życiu błędów, których nie da się naprawić, tylko wszystko musi odnaleźć swoje miejsce. Że przemijamy, ale ostatecznie najważniejsza jest miłość”. „Jesteśmy razem od 36 lat, a on wciąż powtarza, że mnie kocha, proszę mi wierzyć”, mówi Ewa Krawczyk. „Żartuję, że artystą na scenie jest mój mąż, ale w domu artystką jestem ja. Krzysztof nie ma kaprysów gwiazdy i gdyby nie jego zdjęcia rozwieszone w domu, nie czułoby się, że mieszka tu ktoś sławny”. Fanów 74-letniego piosenkarza zelektryzowała jednak wiadomość, że przyjął sakrament namaszczenia. „Ludziom źle się to kojarzy, bo nie wiedzą, że można o niego poprosić w chorobie czy strapieniu. A mnie już kilka razy uratował życie”, zdradza Krawczyk. Czy naprawdę żegna się ze sceną? „Finiszując, nie wypatruję mety, będę walczył do ostatniego dźwięku”, mówi. „Jak Bóg da, to jeszcze wam zaśpiewam”. Artysta odszedł 5 kwietnia 2021 roku. Trudno pogodzić się z jego stratą... Czytaj też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką Krzysztof Krawczyk, Ewa Krawczyk, Studio Dzień Dobry TVN, 11.2010
Gdy pojawia się na ekranie, widzowie już wiedzą, że to będzie wielkie kino. Internet: "dajcie jej Oscara!”
Jeszcze kilka lat temu była przede wszystkim ikoną europejskiego kina autorskiego. Dziś Sandra Hüller należy do grona najbardziej cenionych aktorek na świecie. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów”, nominacji do Oscara i współpracy z Chanel niemiecka gwiazda weszła do absolutnej światowej czołówki. A mimo to nadal pozostaje artystką, która bardziej niż czerwone dywany wybiera prawdę emocji i role wymykające się hollywoodzkim schematom.
Sandra Hüller nie budowała kariery na skandalach ani celebryckim rozgłosie. Od początku szła własną drogą: wymagające role teatralne, kino psychologiczne, projekty autorskie i konsekwencja, która dziś imponuje nawet Hollywood. Filmweb nazwał ją „gwiazdą europejskiego kina”, podkreślając jej „klasę, konsekwencję i talent”. To właśnie te trzy słowa najlepiej opisują jej zawodową drogę. Dzieciństwo w NRD i życie z dala od blasku fleszy Sandra Hüller urodziła się 30 kwietnia 1978 roku w Suhl w Turyngii, na terenie dawnej NRD. Dorastała w Friedrichrodzie, w rodzinie związanej z edukacją. Wychowanie w realiach wschodnich Niemiec i doświadczenie transformacji po upadku muru berlińskiego miały ogromny wpływ na jej wrażliwość. Choć dziś należy do najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorek, od lat bardzo chroni prywatność. Wiadomo, że jest matką córki i przez lata mieszkała między Lipskiem a Bochum. Rzadko opowiada publicznie o życiu rodzinnym, unikając medialnego ekshibicjonizmu, który często towarzyszy współczesnym gwiazdom kina. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że Sandra Hüller budzi tak duże zainteresowanie. W czasach celebryckiej nadekspozycji pozostaje tajemnicza i skupiona przede wszystkim na pracy. Berlin, teatr i początki wielkiej kariery W wieku 17 lat Sandra Hüller wyjechała do Berlina, gdzie dostała się do prestiżowej Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch. Już podczas studiów zwracała uwagę pedagogów odwagą interpretacyjną i ogromną emocjonalnością. Po ukończeniu szkoły nie wybrała łatwej drogi. Zamiast zostać w stolicy i walczyć o szybkie role ekranowe, postawiła na teatr. Grała między innymi w Theater Basel i na scenach niemieckojęzycznych, budując warsztat, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że scena daje jej coś, czego kino nie potrafi zastąpić. Jak mówiła: „Uwielbiam ten proces przygotowań, wspólnego myślenia, próbowania i porażek”. To właśnie teatr nauczył ją cierpliwości, pracy zespołowej i emocjonalnej dyscypliny. „Requiem” — rola, która zmieniła wszystko Filmowym przełomem okazał się „Requiem” Hansa-Christiana Schmida z 2006 roku. Sandra Hüller wcieliła się w Michaele Klingler — młodą kobietę wychowaną w surowej katolickiej rodzinie, która cierpi na epilepsję i zaczyna wierzyć, że została opętana. Rola była niezwykle wymagająca psychicznie i fizycznie. Hüller stworzyła portret bohaterki kruchej, zagubionej i przerażająco prawdziwej. Za tę kreację otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Berlinale. Reżyser Hans-Christian Schmid wspominał po latach: „Było widać wszystko na jej twarzy, nawet łzy. Już wtedy było jasne, że jest niesamowicie kreatywna”. Filmweb po latach przypominał „Requiem” jako jedną z jej najważniejszych ról, podkreślając, że była to „wybitna debiutancka rola Sandry Hüller”. „Toni Erdmann” i światowy zachwyt nad Sandrą Hüller Choć w Niemczech była już uznaną aktorką, prawdziwa międzynarodowa sława przyszła wraz z „Toni Erdmann” Maren Ade w 2016 roku. Hüller zagrała Ines Conradi — ambitną konsultantkę biznesową, która próbuje odnaleźć się w trudnej relacji z ekscentrycznym ojcem. Film stał się sensacją festiwalu w Cannes i jednym z najgłośniejszych europejskich tytułów dekady. To właśnie wtedy świat zobaczył, jak niezwykła jest Sandra Hüller. Potrafiła jednocześnie bawić, wzruszać i budować emocjonalne napięcie niemal bez słów. Filmweb pisał: „Tylko dzięki wybitnej roli Hüller jest to relacja, dla której warto było nakręcić ten canneński hit”. Kultowa scena karaoke z „The Greatest Love of All” do dziś pozostaje jedną z najbardziej pamiętnych scen współczesnego kina europejskiego. Rok 2023 należał do niej Prawdziwym fenomenem okazał się jednak rok 2023. Sandra Hüller pojawiła się w dwóch filmach rywalizujących o Złotą Palmę w Cannes — „Anatomii upadku” Justine Triet i „Strefie interesów” Jonathana Glazera. „Anatomia upadku” zdobyła Złotą Palmę, a Hüller otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Z kolei „Strefa interesów” została nagrodzona Grand Prix festiwalu. W „Strefie interesów” wcieliła się w Hedwig Höss — żonę komendanta Auschwitz. Jej chłodna, minimalistyczna gra aktorska wywołała ogromne emocje. Krytycy podkreślali, że Hüller potrafi przekazywać napięcie jednym spojrzeniem czy drobnym gestem. To właśnie oszczędność środków stała się jednym z najważniejszych elementów jej stylu aktorskiego. Chanel, Cannes i nowy etap kariery Wiosną 2026 roku Sandra Hüller oficjalnie dołączyła do grona ambasadorek Chanel — domu mody, który od dekad buduje swój wizerunek wokół silnych, niezależnych kobiet związanych ze światem sztuki i kina. Informację ogłoszono podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie aktorka pojawiła się na premierze „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego i natychmiast znalazła się w centrum zainteresowania mediów modowych oraz filmowych. Dla wielu obserwatorów współpraca Hüller z Chanel była naturalnym krokiem. Aktorka od dawna wybierała projekty francuskiego domu mody na najważniejsze wydarzenia branżowe, a jej styl regularnie trafiał do zestawień najlepiej ubranych gwiazd europejskiego kina. Nie chodziło jednak wyłącznie o modę. Chanel podkreślało, że w Sandrze Hüller widzi przede wszystkim artystkę o wyjątkowej osobowości — odważną, nieprzewidywalną i konsekwentnie idącą własną drogą. Podczas tegorocznego Cannes uwagę zwróciła szczególnie jej czarna suknia z długim trenem i pierzastym okryciem, która zapowiadała nowy etap współpracy z marką. Stylizację komentowano jako połączenie klasycznej elegancji z awangardową wyrazistością — cechami, które od lat definiują również jej aktorstwo. Sama Hüller mówiła o współpracy z dużym entuzjazmem: „Wyjątkowy styl Chanel to połączenie tradycji i odwagi. Podejście Matthieu do swojej pracy odzwierciedla wartości takie jak autentyczność, innowacyjność i szacunek dla dziedzictwa, które nie boi się reinterpretacji”. Nowy dyrektor kreatywny Chanel Matthieu Blazy podkreślał z kolei, że niemiecka aktorka idealnie wpisuje się w nową wizję domu mody: „Sandra wyróżnia się intensywnością i magnetyzmem jako aktorka. Ma w sobie elegancję, inteligencję i nieustraszoną niezależność”. To właśnie ten moment pokazał, jak bardzo zmieniła się pozycja Sandry Hüller w świecie kultury. Jeszcze kilka lat wcześniej była przede wszystkim gwiazdą cenioną przez europejskich krytyków i festiwale filmowe. Dziś stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy współczesnego kina artystycznego — aktorką, która równie naturalnie odnajduje się na czerwonym dywanie w Cannes, co w wymagających, autorskich projektach filmowych. Hollywood już wie, kim jest Sandra Hüller Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że Sandra Hüller pozostanie przede wszystkim ikoną europejskiego kina artystycznego — aktorką uwielbianą przez festiwale, ale funkcjonującą raczej poza głównym nurtem Hollywood. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów” jej nazwisko regularnie pojawia się w oscarowych prognozach, a kolejne międzynarodowe produkcje tylko umacniają jej pozycję. Aktorka wystąpiła między innymi u boku Ryana Goslinga w hollywoodzkim „Project Hail Mary”, a ogromne emocje wywołał także zwiastun „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego, zaprezentowany podczas festiwalu w Cannes. Internet niemal natychmiast zareagował falą zachwytów nad Sandrą Hüller. Pod zwiastunem filmu pojawiły się dziesiątki komentarzy podkreślających, że sama obecność aktorki jest dziś dla widzów gwarancją jakości. Jeden z internautów napisał: „Jeśli Sandra Hüller gra w filmie, wiadomo, że to będzie coś świetnego”. Inny komentował z humorem: „Sandra Hüller: oddycha. Publiczność: dajcie jej Oscara!”. Wielu widzów podkreślało, że jej ekranowa obecność działa niemal hipnotyzująco: „Czy Sandra Hüller jest w ogóle zdolna do zagrania czegoś mniej niż wybitnie?”. Pojawiały się też komentarze zwracające uwagę na jej niezwykłą konsekwencję w wyborze ambitnych projektów: „Agent Sandry Hüller: ile przełomowych ról chcesz zagrać? Sandra Hüller: tak”. Internauci pisali również o ogromnym zaufaniu, jakim darzą aktorkę i twórców współpracujących z nią przy kolejnych filmach: „Patrząc na jej wcześniejsze role, można mieć pewność, że Erika Mann zostanie przez nią zagrana znakomicie i subtelnie”. W komentarzach bardzo często powtarzało się jedno słowo: „magnetyzm”. Widzowie podkreślali, że Hüller przyciąga uwagę nawet wtedy, gdy gra oszczędnie i niemal bez emocjonalnych eksplozji. To właśnie ta nieoczywista intensywność sprawiła, że z aktorki cenionej głównie przez krytyków stała się dziś jedną z najbardziej uwielbianych gwiazd współczesnego kina autorskiego. Sandra Hüller osiągnęła coś, co udaje się niewielu europejskim aktorkom: zdobyła uznanie Hollywood, nie rezygnując z własnego stylu i artystycznej niezależności. View oEmbed on the source website Sandra Hüller pozostaje wierna sobie Mimo światowej sławy Sandra Hüller nadal unika celebryckiego stylu życia. Nie buduje medialnych narracji wokół prywatności, nie prowokuje skandali i bardzo ostrożnie wybiera projekty. Właśnie dlatego jej kariera wydaje się tak wyjątkowa. Nie jest historią błyskawicznego sukcesu, lecz opowieścią o cierpliwości, konsekwencji i artystycznej odwadze. Dziś Sandra Hüller należy do ścisłej elity współczesnego kina. I wszystko wskazuje na to, że jej najważniejsze role dopiero przed nią. Źródła: Vogue Polska, Filmweb, sooner.de
Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes
Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes z filmem, który wywołał jedne z największych emocji całego festiwalu. „Ojczyzna” inspirowana życiem Thomasa Manna opowiada nie tylko o wielkim pisarzu i nobliście, ale przede wszystkim o człowieku uwikłanym w rodzinne napięcia, polityczne konflikty i własne emocjonalne ograniczenia.
Thomas Mann przez lata był symbolem niemieckiej inteligencji i jednym z najważniejszych europejskich pisarzy XX wieku. Autor „Czarodziejskiej góry”, „Buddenbrooków” i „Śmierci w Wenecji” stworzył literaturę, która do dziś uchodzi za fundament nowoczesnej europejskiej prozy. Jednocześnie jego życie prywatne od dawna fascynuje biografów bardziej, niż sam pisarz byłby gotowy zaakceptować. Pawlikowski wykorzystuje właśnie ten kontrast — między wielkością artysty a chłodem człowieka — i buduje z niego emocjonalny rdzeń „Ojczyzny”. Kim był Thomas Mann? Noblista, emigrant i symbol niemieckiej kultury Thomas Mann urodził się w 1875 roku w Lubece, w zamożnej rodzinie kupieckiej. Jego ojciec był senatorem miasta i przedstawicielem konserwatywnego mieszczaństwa, matka natomiast pochodziła z rodziny niemiecko-brazylijskiej i wnosiła do domu zupełnie inny temperament — bardziej emocjonalny i artystyczny. Choć rodzina oczekiwała od niego kariery kupca, Mann od początku marzył o literaturze. Po śmierci ojca przeprowadził się do Monachium i zaczął publikować pierwsze teksty. Przełom przyniosła monumentalna powieść „Buddenbrookowie”, wydana, gdy miał zaledwie 25 lat. To właśnie za tę książkę otrzymał Literacką Nagrodę Nobla w 1929 roku. Później powstały jego najsłynniejsze dzieła — „Czarodziejska góra”, „Śmierć w Wenecji” czy „Doktor Faustus”. Wszystkie dotykały tematów kryzysu europejskiej kultury, moralnego rozdarcia i konfliktu między sztuką a zwyczajnym życiem. Thomas Mann przez całe życie funkcjonował pomiędzy dwoma światami — z jednej strony fascynowała go intelektualna dyscyplina i mieszczański porządek, z drugiej nieustannie ciągnęło go w stronę emocji, sztuki i wewnętrznego niepokoju. To napięcie stało się jednym z najważniejszych motywów jego twórczości. „Ojczyzna” pokazuje Manna bez pomnikowego patosu W filmie Pawlikowskiego Thomas Mann nie jest wyłącznie literackim gigantem. Reżyser pokazuje go przede wszystkim jako człowieka pełnego sprzeczności — intelektualistę, który potrafił przenikliwie analizować kondycję Europy, ale miał ogromny problem z emocjonalną bliskością wobec własnych dzieci. Akcja filmu rozpoczyna się w 1949 roku, kiedy Mann wraca do Niemiec po latach emigracji w Stanach Zjednoczonych. Towarzyszy mu córka Erika Mann, która staje się jego opiekunką, kierowczynią i osobą odpowiedzialną za organizowanie całego wyjazdu. Podróż przez Frankfurt i Weimar szybko zamienia się w emocjonalny rozrachunek. Pawlikowski pokazuje kraj próbujący odbudować własną moralność po wojnie, ale jednocześnie niezdolny do prawdziwego zmierzenia się z winą. W podobnym zawieszeniu funkcjonuje sam Mann. Jak pisała Daria Sienkiewicz po premierze filmu w Cannes dla "Wysokich Obcasów": „To kino wystudiowanej kontemplacji – piękne, acz ziejące chłodem, ascetyczne, lecz szczodre w symbole i polityczną refleksję”. Zobacz też: Cannes bije im brawo. Za wielkim sukcesem Pawła Pawlikowskiego stoi kobieta, która odmieniła jego życie View oEmbed on the source website Rodzina Mannów od lat fascynuje biografów Jednym z najmocniejszych tematów „Ojczyzny” pozostaje skomplikowana relacja Thomasa Manna z dziećmi. Pisarz i jego żona Katia wychowywali szóstkę dzieci — Erikę, Klausa, Golo, Monikę, Elisabeth i Michaela. Rodzina funkcjonowała jednak według bardzo surowych zasad podporządkowanych pracy pisarza. W domu panowała cisza, a dzieci od najmłodszych lat uczyły się funkcjonować wokół rytmu pracy ojca. Mann uchodził za człowieka zdystansowanego, ironicznego i emocjonalnie powściągliwego. Dla wielu jego dzieci dorastanie w cieniu wielkiego nazwiska wiązało się z ogromną presją. Najbardziej tragicznie potoczyły się losy Klausa Manna — pisarza, syna Thomasa, który przez lata zmagał się z depresją i poczuciem odrzucenia. Klaus popełnił samobó*stwo w 1949 roku w Cannes. Pawlikowski już w pierwszych scenach filmu sugeruje, że relacja ojca z synem była pełna emocjonalnego dystansu i niewypowiedzianych żalów. To właśnie dlatego „Ojczyzna” nie jest klasyczną biografią, ale opowieścią o rodzinnych pęknięciach ukrytych pod fasadą wielkości. Daria Sienkiewicz pisała po pokazie filmu: „Jedno jest pewne: gdyby za przykładne ojcostwo rozdawali nagrody, Mann nigdy nie zostałby laureatem Nobla”. Thomas Mann przeciwko Hitlerowi Film przypomina również, że Mann był jedną z najważniejszych postaci niemieckiej emigracji antynazistowskiej. Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 roku opuścił Niemcy. Najpierw mieszkał w Szwajcarii, później w Stanach Zjednoczonych. Z USA wygłaszał radiowe przemówienia skierowane do Niemców, w których otwarcie krytykował nazizm i samego Hitlera. Pisarz ostrzegał przed nacjonalizmem i przekonywał, że Europa nie odbuduje się bez odejścia od skrajnych ideologii. To właśnie polityczny wymiar postaci bardzo interesuje Pawlikowskiego. Reżyser pokazuje Manna jako człowieka uwikłanego między Wschodem a Zachodem, między potrzebą moralnego autorytetu a wygodą intelektualnego dystansu. Zobacz też: Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał. Sandra Hüller jest sercem filmu Choć tytułowym bohaterem pozostaje Thomas Mann, emocjonalne centrum filmu stanowi Erika Mann grana przez Sandrę Hüller. Aktorka buduje swoją postać niezwykle oszczędnie — spojrzeniem, ciszą i zmęczeniem widocznym w każdym geście. Erika opiekuje się ojcem, organizuje jego życie i jednocześnie tłumi własny ból po śmierci brata. Pawlikowski pokazuje ją jako kobietę całkowicie podporządkowaną rodzinnej hierarchii. Ida Marszałek pisała w "Zwierciadle" po premierze filmu: „Erika wozi tatę, goli go, poprawia jego przemówienia, czyta listy. Jest jego uszami i oczami, żeby on mógł pozostać ślepy”. To właśnie rola Hüller sprawiła, że po premierze „Ojczyzny” wielu krytyków zaczęło mówić o jednej z najmocniejszych kobiecych kreacji tegorocznego Cannes. „Ojczyzna” zachwyca Cannes Nowy film Pawlikowskiego niemal jednogłośnie chwalony jest za stronę wizualną. Czarno-białe zdjęcia Łukasza Żala tworzą świat pełen melancholii, chłodu i emocjonalnego zawieszenia. Pawlikowski po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać wielkie historie ciszą, spojrzeniem i detalem. Jednocześnie „Ojczyzna” pozostawia widza z bardzo niewygodnym pytaniem — czy wielki artysta automatycznie staje się wielkim człowiekiem? W przypadku Thomasa Manna odpowiedź Pawlikowskiego wydaje się wyjątkowo gorzka. Zobacz też: Dwie laureatki Oscara aktorki i opowieść o bolesnej rodzinnej tajemnicy. Najnowszy filmu z Renée Zellweger i Sissy Spacek porusza do łez Źródła: wysokieobcasy.pl, zwierciadlo.pl, kultura.onet.pl
Pomógł mu zrealizować film marzeń, który teraz zawalczy w Cannes. Maciej Musiał jeszcze niedawno mówił o relacji z Piesiewiczem
Śmierć Krzysztofa Piesiewicza poruszyła świat filmu i kultury. Wybitny scenarzysta, adwokat i były senator przez lata współtworzył najważniejsze dzieła Krzysztofa Kieślowskiego. Teraz pożegnał go Maciej Musiał, z którym pracował przy filmie „Parallel Tales”, zaprezentowanym 14 maja podczas festiwalu w Cannes. Aktor opublikował emocjonalny wpis, który chwyta za serce.
Krzysztof Piesiewicz był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury filmowej. Współtwórca „Dekalogu” i wielu filmów Krzysztofa Kieślowskiego pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Informacja o jego śmierci odbiła się szerokim echem, a głos zabrał również Maciej Musiał, który miał okazję współpracować z nim przy międzynarodowym projekcie filmowym. Maciej Musiał pożegnał Krzysztofa Piesiewicza. „Będzie mi Pana bardzo brakowało” Aktor zamieścił na Instagramie poruszające pożegnanie. Opublikował również zdjęcie, które Krzysztof Piesiewicz przesłał mu kilka tygodni wcześniej. „Dziś odszedł Krzysztof Piesiewicz. Wielki człowiek, scenarzysta, adwokat, senator. Współtwórca Dekalogu i większości filmów Krzysztofa Kieślowskiego. Oskarżyciel w procesie Popiełuszki, obrońca Kuklińskiego. To pierwsze zdjęcie wysłał mi kilka tygodni temu, powiedział, że bardzo je lubi. Zostawiam je w kolorach. Bo były przecież dla niego ważne. Będzie mi Pana bardzo, bardzo brakowało”, napisał Maciej Musiał. Ich relacja nie ograniczała się jedynie do zawodowych kontaktów. Maciej Musiał wielokrotnie podkreślał, że spotkanie z Piesiewiczem było dla niego jednym z najważniejszych momentów w życiu. To właśnie scenarzysta stał się współproducentem filmu „Parallel Tales” irańskiego reżysera Asghara Farhadiego, zdobywcy dwóch Oscarów. Produkcja została pokazana 14 maja podczas festiwalu w Cannes. W jednym z wywiadów Musiał opowiadał, jak trudne było pierwsze spotkanie z legendarnym scenarzystą. Jak zdradził, numer telefonu do Piesiewicza otrzymał od Marty Hryniak, córki Krzysztofa Kieślowskiego. „Zanim dotarłem do Farhadiego, musiałem dotrzeć do kogoś bardziej nieuchwytnego. Do scenarzysty filmów Kieślowskiego – pana Krzysztofa Piesiewicza. Naprawdę wielkiego człowieka", mówił. Przez długi czas próbował namówić go na rozmowę. „Zacząłem do niego wydzwaniać z prośbą o spotkanie. W końcu podczas którejś z kolejnych rozmów powiedział mi, że możemy się zobaczyć, ale potem mam się odczepić”, wspominał aktor. CZYTAJ TEŻ: O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy Tak narodził się „Parallel Tales”. Kulisy spotkania Musiała i Piesiewicza Do spotkania doszło w domu Piesiewicza na warszawskim Żoliborzu. Maciej Musiał nie ukrywał, że tuż przed wejściem sparaliżował go stres. „Piękny, wakacyjny dzień, randka z dziewczyną. Letnie kino w Starej Prochowni, niedaleko mieszka Krzysztof Piesiewicz. Wypiliśmy piwo i opuściłem swoją randkę. Poszedłem pod dom pana Krzysztofa. Nagle poczułem paraliżujący strach i tam, przed drzwiami, klęknąłem, żeby się pomodlić. Zadzwoniłem. Ktoś przekręcił klucz. Otworzył Piesiewicz. Świdrował mnie wzrokiem. „Czego pan chce?". „Byliśmy umówieni…”, opowiadał. Rozmowa miała okazać się przełomowa. Według relacji aktora Piesiewicz mówił o rzeczywistości, czułości i akceptacji ludzkiej słabości. Musiał przyznał, że właśnie wtedy usłyszał ton doskonale znany z filmów Kieślowskiego. Kluczową częścią ich współpracy okazały się prawa do projektu. Jak relacjonował aktor, początkowo realizacja wydawała się niemożliwa, ponieważ prawa zostały wcześniej sprzedane. „Musiałby wydarzyć się cud”, miał powiedzieć Piesiewicz. Ten jednak nastąpił szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Jak wyjaśnił aktor, właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, dzięki czemu scenarzysta odzyskał możliwość dysponowania projektem. „Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem”, wyznał młody artysta. Choć wielu spodziewało się, że aktor pojawi się również przed kamerą, on sam podjął inną decyzję. Uznał, że jego rolą jest bycie producentem i inicjatorem projektu, a nie gwiazdą filmu. „Próba wciśnięcia się tam w charakterze aktora byłaby kompletnie déclassé”, podsumował. Śmierć Krzysztofa Piesiewicza zamyka ważny rozdział w historii polskiego kina. Pozostają jednak filmy, które współtworzył, oraz wspomnienia ludzi, dla których był nie tylko wybitnym scenarzystą, ale również niezwykle ważnym człowiekiem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga
Na ekranie bawiła i wzruszała, za te filmy pokochali ją Polacy. Oto 7 najlepszych ról Stanisławy Celińskiej
Od filmów Andrzeja Wajdy po kino Feliksa Falka, Stanisława Celińska przez ponad pięć dekad pozostawała jedną z najważniejszych twarzy polskiej kinematografii. Tworzyła role przejmujące prawdą, pełne emocjonalnej intensywności i niezwykłej wrażliwości na człowieka. Jej filmografia na zawsze pozostanie częścią historii polskiego kina, opowieścią o codzienności, samotności i emocjach, które potrafiła pokazywać z wyjątkową siłą.
Śmierć Stanisławy Celińskiej zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego kina i teatru. Była artystką o niezwykłej intensywności, jednocześnie surową i pełną czułości, ironiczną i przejmująco tragiczną. W swoich rolach wydobywała emocje ukryte pod powierzchnią codzienności, nadając bohaterom głębię i prawdę rzadko spotykaną na ekranie. Każda kreacja pozostawiała po sobie coś więcej niż wybitne aktorstwo, stawała się zapisem ludzkich doświadczeń, samotności, niespełnienia i pragnienia bliskości, które przez dekady definiowały wrażliwość polskiego kina. 1. „Krajobraz po bitwie”, reż. Andrzej Wajda (1970) „Krajobraz po bitwie” był filmowym debiutem Stanisławy Celińskiej i zarazem początkiem jej współpracy z Andrzejem Wajdą. Film opowiadał o świecie tuż po zakończeniu wojny, rzeczywistości naznaczonej traumą, emocjonalnym pustkowiem i próbą odzyskania człowieczeństwa. Celińska, występując u boku Daniela Olbrychskiego, stworzyła kreację pełną delikatności i wewnętrznego niepokoju. Jej bohaterka wnosiła do filmu kruchość zderzoną z brutalnością świata, który utracił moralny porządek. Wajda budował film z napięcia pomiędzy pamięcią wojny a próbą odzyskania normalności, a obecność Celińskiej stawała się symbolem tej kruchej nadziei na ocalenie człowieczeństwa po katastrofie historii. 2. „Nie ma róży bez ognia”, reż. Stanisław Bareja (1974) W komediowym świecie Stanisława Barei Stanisława Celińska odnajdywała się perfekcyjnie, bo rozumiała absurd PRL-u nie jako gag, lecz jako codzienny stan emocjonalny. „Nie ma róży bez ognia” to satyra na mieszkaniowy chaos lat 70., opowieść o fikcyjnych rozwodach, kombinacjach i groteskowej biurokracji. Celińska wnosiła do tego świata coś więcej niż komizm, dawała mu ludzką temperaturę. Jej ekranowa obecność była pełna nerwowej energii, charakterystycznej dla bohaterów Barei: ludzi stale zmęczonych rzeczywistością, ale wciąż próbujących ją przechytrzyć. Aktorka nie przerysowywała tej groteski, wręcz przeciwnie, dzięki niej absurd wydawał się boleśnie prawdziwy. To właśnie dlatego jej role w filmach Barei przetrwały próbę czasu. 3. „Panny z Wilka”, reż. Andrzej Wajda (1979) W filmie Andrzeja Wajdy, opartym na prozie Jarosława Iwaszkiewicza, wszystko rozgrywa się pomiędzy spojrzeniami, niedopowiedzeniami i pamięcią. „Panny z Wilka” są opowieścią o czasie utraconym i niemożliwości powrotu do dawnego świata, a Celińska znakomicie wpisała się w ten melancholijny pejzaż. Jej kreacja była subtelna, pełna emocji ukrytych pod powierzchnią gestów i słów. Wajda budował film ciszą, a Celińska potrafiła tę ciszę wypełnić obecnością. Jej bohaterka nie potrzebowała dramatycznych scen, by wybrzmieć, wystarczało krótkie zawahanie głosu czy spojrzenie zatrzymane o sekundę za długo. Aktorka stworzyła portret kobiety uwikłanej w przeszłość, ale świadomej, że pamięć zawsze będzie bardziej okrutna niż rzeczywistość. Zobacz też: Paweł Pawlikowski znów staje do wyścigu o Złotą Palmę. W Cannes pokaże film o słynnym pisarzu 4. „Panna Nikt”, reż. Andrzej Wajda (1996) „Panna Nikt” to jeden z najbardziej niepokojących filmów Andrzeja Wajdy, opowieść o dojrzewaniu, przemocy psychicznej i okrucieństwie emocjonalnych zależności. W tym świecie Stanisława Celińska stworzyła rolę przejmującą właśnie dlatego, że pozbawioną aktorskiej demonstracyjności. Jej obecność była ciężka od emocji niewypowiedzianych. Aktorka potrafiła pokazać pęknięcie między tym, co społeczne i uporządkowane, a tym, co skrywane pod powierzchnią codzienności. Wajda prowadził bohaterów przez przestrzeń psychicznego chaosu, a Celińska idealnie odnalazła rytm tego kina – chłodnego, dusznego, pełnego napięcia. Jej kreacja działała jak cichy kontrapunkt wobec młodzieńczej brutalności obecnej w filmie. To jedna z tych ról, które nie krzyczą, ale zostają w pamięci najdłużej. 5. „Pieniądze to nie wszystko”, reż. Juliusz Machulski (2001) W filmie Juliusza Machulskiego Stanisława Celińska znakomicie odnalazła się w połączeniu komedii i społecznej diagnozy. „Pieniądze to nie wszystko” opowiada o zderzeniu wielkiego biznesu z prowincjonalną rzeczywistością, o świecie transformacji, w którym każdy próbuje przetrwać na własnych zasadach. Celińska wnosi do filmu autentyczność, której często brakuje w satyrycznych opowieściach o polskich przemianach lat 90. Jej bohaterka jest mocno osadzona w rzeczywistości, szorstka, konkretna, ale jednocześnie głęboko ludzka. Aktorka świetnie rozumiała rytm dialogu Machulskiego i jego ironię. Dzięki temu jej rola stała się emocjonalnym punktem ciężkości filmu, zachwycając krytyków i zdobywając pierwszą w karierze statuetkę Orła. To kolejny dowód na to, że Celińska była mistrzynią grania zwyczajności. 6. „Południe-północ”, reż. Łukasz Karwowski (2006) „Południe-północ” Łukasza Karwowskiego to kino drogi, ale przede wszystkim film o emocjonalnym oddaleniu ludzi od siebie. W tej opowieści Stanisława Celińska buduje postać pełną zmęczenia życiem, a jednocześnie niezwykłej wewnętrznej siły. Jej gra jest oszczędna, niemal minimalistyczna, lecz właśnie w tej powściągliwości kryje się największa moc. Celińska potrafiła pokazać doświadczenie całego życia jednym gestem czy sposobem wypowiadania prostego zdania. W filmie Karwowskiego staje się symbolem pokolenia ludzi niespełnionych, ale wciąż próbujących odnaleźć sens i bliskość. To kreacja cicha, ale niezwykle dojrzała i poruszająca. Zobacz też: Rusza najbardziej prestiżowy festiwal filmowy na świecie! W jury konkursu głównego same gwiazdy 7. „Joanna”, reż. Feliks Falk (2010) View oEmbed on the source website W „Joannie” Feliksa Falka Stanisława Celińska stworzyła jedną z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie gęstych kreacji późnego okresu swojej kariery. Film rozgrywa się w czasie okupacji i opowiada o moralnych wyborach, które nigdy nie mają prostych konsekwencji. Celińska wnosi do tej historii ogromne doświadczenie, jej twarz staje się mapą bólu, strachu i współczucia. Aktorka nie gra wielkich deklaracji, albowiem wszystko rozgrywa się w detalach: spojrzeniu, zawieszeniu głosu, napięciu ciała. W świecie Falka, pełnym moralnej niejednoznaczności, jej obecność daje filmowi emocjonalną prawdę. To rola niezwykle skupiona, dojrzała i głęboko humanistyczna, co zostało docenione drugim w jej karierze Orłem. Celińska przypomina w niej, że największe dramaty w kinie rozgrywają się nie w spektakularnych scenach, lecz w ciszy między ludźmi.
Debiutowała w "Awanturze o Basię", ale straciła główną rolę! Po latach Małgorzata Potocka wyznała dlaczego. Mówi o byciu nieznośną…
Odwiedziliśmy Małgorzatę Potocką z kamerą w jej domu, gdzie wróciła do wyjątkowych wspomnień z dzieciństwa. Aktorka pokazała nam niezwykłą pamiątkę związaną z filmem "Awantura o Basię" i opowiedziała historię, o której mało kto wiedział.
Małgorzata Potocka w rozmowie z Rafałem Kowalskim odsłoniła kulisy jednego z najwcześniejszych momentów swojej kariery. Choć dziś kojarzona jest z klasą i doświadczeniem, jako dziecko potrafiła postawić na swoim – i to w sposób, który zaważył na jej ekranowym debiucie. Małgorzata Potocka o utracie głównej roli w "Awanturze o Basię" Już na początku rozmowy Rafał Kowalski nie pozostawia wątpliwości, że temat "Awantury o Basię" jest obowiązkowy, a aktorka natychmiast podejmuje ten wątek. Małgorzata Potocka odpowiada bez unikania trudnych z perspektywy dziecka wspomnień: "Ja akurat w tym filmie gram małą rólkę, bo byłam bardzo wstrętna, byłam bardzo niegrzeczna". W tych kilku słowach zawiera się historia, która brzmi niemal jak anegdota, ale jednocześnie odsłania realia pracy na planie filmowym z udziałem dziecka. "Miałam grać główną rolę, ale byłam tak nieznośna, że szybko ze mnie zrezygnowano i dano mi taką niedużą rólkę" – wyznała w materiale Viva.pl. W dalszej części rozmowy Małgorzata Potocka tłumaczy, że jej obecność na planie nie była wynikiem castingu. "Nie było castingu. Ja byłam dzieckiem kina" – powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. "Ja się wychowywałam na hali zdjęciowej, tata reżyser, tata scenograf, matka reżyser. Ja byłam cały czas w tym tyglu filmowym" – wspominała. To właśnie ta pewność siebie sprawiła, że jako sześciolatka nie bała się stawiać warunków. Jak wyznała w rozmowie dla Viva.pl: "Miałam 6 lat i postawiłam bardzo ważne warunki, że sukienki mogą być tylko czarne”. SPRAWDŹ: Odwiedziliśmy z kamerą Małgorzatę Potocką: „To miał być dom na chwilę. A mieszkam tu już 20 lat!” Unikalny plakat i wzruszający gest córki. Małgorzata Potocka pokazała nam osobistą pamiątkę Wizyta kamery Viva.pl w domu aktorki to jednak nie tylko wspomnienia z planu, ale także momenty bardziej intymne. Jednym z nich było pokazanie wyjątkowej pamiątki – plakatu filmu "Awantura o Basię", który zajmuje szczególne miejsce w jej życiu. Rafał Kowalski zauważył: zdobyć taki plakat to chyba jest wielkie wyzwanie. Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl podkreśliła, że za tym przedmiotem stoi ogromny wysiłek i zaangażowanie jej córki. Aktorka nie kryła wzruszenia, opowiadając o tym, jak plakat trafił w jej ręce. "No i właśnie to wyzwanie postawiła sobie moja córka Matylda" – powiedziała. Jak dodała, zdobycie tej pamiątki wymagało prawdziwej determinacji: "Ona naprawdę chyba przejechała pół Polski, żeby w tych antykwariatach poznajdować wszystko na sprzedaż i znaleźć ‘Awanturę o Basię’". Ten gest sprawił, że plakat stał się czymś znacznie więcej niż tylko filmowym artefaktem. "Matylda mi znalazła ten plakat, jestem taka szczęśliwa, bo to jest unikalny, absolutnie unikalny" – podkreśliła w rozmowie dla Viva.pl. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Anne Hathaway wywołała burzę przed premierą "Diabeł ubiera się u Prady 2". Prawda wyszła na jaw w ostatniej chwili
Anne Hathaway znów znalazła się w centrum medialnej burzy. Wokół filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2” pojawiły się plotki, jakoby aktorka miała wpływ na zwolnienie "zbyt chudych" modelek z planu. Doniesienia szybko obiegły internet, wywołując gorącą dyskusję o standardach piękna i inkluzywności w branży mody. Co jest faktem, a co jedynie nieporozumieniem? Sprawdzamy, jak naprawdę wygląda sytuacja i co na ten temat mówi sama Hathaway.
Choć "Diabeł ubiera się u Prady 2" jeszcze nie trafił do polskich kin, już teraz budzi ogromne emocje. W ostatnich dniach w sieci zaczęły krążyć doniesienia sugerujące, że Anne Hathaway miała ingerować w obsadę modelek, kierując się ideą większej różnorodności sylwetek. Informacje te szybko zostały podchwycone przez media, jednak ich wiarygodność od początku budziła wątpliwości. „Diabeł ubiera się u Prady 2” wchodzi do kin. Kiedy premiera w Polsce? Kontynuacja kultowego filmu z 2006 roku powraca, ponownie zanurzając widzów w świecie wielkiej mody, ambicji i bezkompromisowych decyzji. "Diabeł ubiera się u Prady 2" trafia do polskich kin już jutro, co tylko podkręca atmosferę wokół produkcji. Twórcy zapowiadają historię osadzoną w realiach współczesnej branży modowej, która – choć bardziej świadoma społecznie – wciąż zmaga się z presją wyglądu i sukcesu. Film ma pokazać dalsze losy bohaterów znanych z pierwszej części, jednocześnie konfrontując ich z nowymi wyzwaniami świata mediów i zmieniającymi się standardami piękna. Powrót Anne Hathaway w roli Andy Sachs budzi szczególne emocje – jej postać stała się symbolem przemiany i walki o własną tożsamość w wymagającym środowisku. ZOBACZ TEŻ: „Diabeł ubiera się u Prady 2” wraca po 20 latach… ale to, co wydarzyło się na czerwonym dywanie przeszło wszelkie oczekiwania Kontrowersje wokół Anne Hathaway. Aktorka miała ingerować w obsadę filmu Zamieszanie wokół Anne Hathaway zaczęło się od wywiadu Meryl Streep dla "Harper's Bazaar", która wyznała, że była zaskoczona, jak szczupłe modelki pojawiają się na planie filmu. "Anne też to zauważyła i od razu poszła z tym do producentów, wywalczając obietnicę, że modelki w pokazie, który przygotowywaliśmy do naszego filmu, nie będą tak wychudzone" – tłumaczyła aktorka. Wypowiedź zaczęła żyć własnym życiem. Kolejne doniesienia sugerowały, że Hathaway miała doprowadzić do zwolnień niektórych modelek. Narracja ta szybko rozprzestrzeniła się w mediach społecznościowych, trafiając także do części portali rozrywkowych. Anne Hathaway reaguje na zarzuty. "Czy nie jest lepiej..." W obliczu narastających plotek Anne Hathaway zdecydowała się zabrać głos publicznie. W programie "Good Morning America" stanowczo zaprzeczyła, jakoby miała jakikolwiek wpływ na zwolnienie modelek. "To był bardzo krótki moment na planie, który rozrósł się w znacznie większą historię" – wyznała. Aktorka podkreśliła, że rozpowszechniane informacje są nieprawdziwe i wynikają z błędnych interpretacji. "Chciałabym zaznaczyć, że krążą obecnie pewne nieprawdziwe informacje, jakoby ludzie zostali zwolnieni z powodu idei inkluzywności rozmiarów, a tak po prostu nie było. Nikt nie stracił pracy, a wręcz przeciwnie, powstało więcej miejsc pracy… To bardzo trudne, bo nie mogę zdradzić, o czym jest ta scena, o której konkretnie mowa. Jest w niej piękna, niesamowita piosenka napisana przez Lady Gagę. Czy nie jest lepiej, gdy widać tam tak wiele różnych typów sylwetek?". (cyt. za well.pl) Jej reakcja spotkała się z pozytywnym odbiorem części opinii publicznej, choć sama sytuacja pokazuje, jak cienka jest granica między faktem a narracją w erze cyfrowej. SPRAWDŹ TEŻ: Fryzury z „Diabeł ubiera się u Prady 2” inspirują trendy 2026. Ekspert wskazuje 3 kluczowe kierunki.
Dostała rolę bez castingu? Urzędowska o presji wokół „Lalki”: „Pozbyłam się strachu przed oceną”
Kamila Urzędowska wcieliła się w Izabelę Łęcką w nowej „Lalce”, która jeszcze przed premierą wzbudza ogromne emocje. Aktorka ujawnia kulisy otrzymania roli oraz mówi wprost, jak poradziła sobie z presją i oceną widzów.
Nowa ekranizacja „Lalki” Bolesława Prusa to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów 2026 roku. W centrum uwagi znalazła się Kamila Urzędowska, która po sukcesie „Chłopów” ponownie mierzy się z literacką ikoną. Tym razem jednak droga do tej roli była zupełnie inna, niż mogliby się spodziewać fani. Kamila Urzędowska i „Lalka” – rola, która przyszła bez castingu Historia angażu Kamili Urzędowskiej do „Lalki” zaskoczyła wielu. Jak zdradziła w rozmowie z PAP Life dla serwisu Well.pl: „Myślę, że casting do Izabeli Łęckiej był chyba najłatwiejszym castingiem w moim życiu, ponieważ… go nie było”. Aktorka wyjaśniła, że producent Radek Drabik zaprosił ją na spotkanie i bezpośrednio zaproponował rolę. Choć taka sytuacja może wydawać się spełnieniem marzeń, decyzja wcale nie była oczywista. Urzędowska podkreślała, że musiała zastanowić się, czy wizja twórców jest zgodna z jej spojrzeniem na postać oraz czy jest gotowa na tak odpowiedzialne wyzwanie. W końcu Izabela Łęcka to jedna z najbardziej rozpoznawalnych bohaterek polskiej literatury, a każda nowa interpretacja budzi ogromne emocje. Presja wokół „Lalki” i oczekiwania widzów Nowa adaptacja „Lalki” od początku wzbudza ogromne zainteresowanie – zarówno wśród widzów, jak i krytyków. Kamila Urzędowska nie ukrywa, że była świadoma presji związanej z tą rolą. W tej samej rozmowie przyznała: „To było dla mnie ogromne wyzwanie, podjąć taką decyzję”. Aktorka wie, że widzowie mają swoje wyobrażenia o Izabeli Łęckiej, ukształtowane przez książkę i wcześniejsze ekranizacje. Co ciekawe, jak zauważyła w wywiadzie dla Onetu: „Myślę, że czasy też się już trochę zmieniają. Wiedza psychologiczna, dlaczego pewne osoby zachowują się w dany sposób, jest już trochę głębsza”. Urzędowska dostrzega także zmianę w odbiorze samej bohaterki – większe zrozumienie i empatię ze strony widzów, którzy dziś patrzą na nią mniej schematycznie. Zobacz też: TYLKO U NAS! Mamy nowe kadry z planu „Lalki”. Zdjęcia Urzędowskiej i Dorocińskiego zapierają dech, zachwycająca Kulesza „Pozbyłam się strachu przed oceną” – ważna zmiana w podejściu aktorki Praca nad „Lalką” przyniosła aktorce coś więcej niż tylko kolejne doświadczenie zawodowe. Okazała się także ważną lekcją na poziomie osobistym. Jak powiedziała w rozmowie z PAP Life dla Well.pl: „Cały proces opowiadania o tym filmie, wywiadów i mierzenia się z oczekiwaniami (…) pozbyło mnie jakiegoś większego strachu przed tą oceną”. To podejście znajduje odzwierciedlenie również w jej refleksjach dla Onetu, gdzie przyznała: „Czy jako aktorka mogę coś z tym zrobić? No chyba nie mogę. Mogę odegrać najlepiej, jak mogę, daną postać i ją zrozumieć”. Urzędowska podkreśla, że kluczowe jest dla niej skupienie się na pracy, a nie na spekulacjach czy opiniach z zewnątrz. Izabela Łęcka na nowo – bez oceniania, z próbą zrozumienia Jednym z najciekawszych elementów tej ekranizacji jest nowe spojrzenie na postać Izabeli Łęckiej. Kamila Urzędowska od początku podkreślała, że nie chce jej oceniać, lecz spróbować ją zrozumieć. „Nie starałam się polubić Izabeli Łęckiej. Starałam się ją przede wszystkim zrozumieć” – mówiła w rozmowie z PAP Life dla Well.pl. W wywiadzie dla Onetu aktorka poszła jeszcze dalej, dzieląc się bardzo współczesną refleksją: „Chciałabym wysłać Izabelę Łęcką normalnie do ludzi. Żeby jeździła komunikacją miejską. Żeby zobaczyła, czym jest prawdziwe życie. Nie życie w takiej bańce”. Te słowa pokazują, że nowa interpretacja bohaterki może być bliższa współczesnemu widzowi – bardziej osadzona w realnych emocjach i doświadczeniach. Urzędowska zwraca uwagę na złożoność postaci – jej chłód, ale i ukryte emocje, które kształtują jej zachowanie. To właśnie ta wielowymiarowość sprawia, że Izabela Łęcka pozostaje aktualna i inspirująca, a nowa „Lalka” ma szansę otworzyć ją na zupełnie nowe odczytania. Czytaj także: Jeden moment słabości i rodzinne skojarzenie. To dlatego Marek Kondrat wrócił na plan po 18 latach emerytury
Młodość, intrygi i brokat. TOP 5 filmów, które przypadną do gustu miłośnikom "Euforii"
Pięć intensywnych filmów o młodości na krawędzi, pełnych emocji, ryzyka i destrukcyjnych wyborów. Jeśli „Euforia” przyciąga swoim surowym stylem i bezkompromisowym spojrzeniem na dorastanie, te tytuły oferują podobną siłę i klimat.
Jeśli „Euforia” wciągnęła cię bez reszty swoim bezkompromisowym spojrzeniem na dorastanie, uzależnienia i chaosem emocji, kino ma do zaoferowania więcej podobnych doświadczeń. To filmy, które nie boją się brudu rzeczywistości, intensywnych barw i psychologicznej głębi. Oto pięć tytułów, które rezonują z estetyką i tematyką kultowego serialu. 1. „Trzynastka”, reż. Catherine Hardwicke (2003) Ten surowy i niepokojąco autentyczny film Catherine Hardwicke to jedno z najbliższych duchowo doświadczeń wobec „Euforii”. Opowiada historię trzynastoletniej Tracy, która pod wpływem charyzmatycznej Evie zaczyna balansować na granicy autodestrukcji. Film eksploruje temat presji rówieśniczej, uzależnień i utraty kontroli nad własnym życiem z brutalną szczerością. W obsadzie błyszczą Evan Rachel Wood jako Tracy oraz Holly Hunter w roli jej matki, nominowana za swoją kreację do Oscara. Nikki Reed, współautorka scenariusza, wnosi do filmu autentyzm wynikający z własnych doświadczeń. „Trzynastka” to emocjonalny nokaut, bez filtrów, bez upiększeń, za to z intensywnością, która przypomina najbardziej przejmujące momenty „Euforii”. 2. „Zabójcze ciało”, reż. Karyn Kusama (2009) Pod płaszczykiem horroru i czarnej komedii „Zabójcze ciało” kryje opowieść o toksycznej przyjaźni, seksualności i kobiecej tożsamości. Jennifer, w którą wciela się Megan Fox, staje się demoniczną istotą po traumatycznym rytuale, a jej relacja z nieśmiałą Needy (Amanda Seyfried) nabiera destrukcyjnego charakteru. Film Karyn Kusamy balansuje między groteską a dramatem, eksplorując temat uprzedmiotowienia i buntu wobec społecznych oczekiwań. W obsadzie pojawiają się także Adam Brody i laureat nagrody Akademii, J.K. Simmons. Styl wizualny, ironiczny ton i odważne podejście do cielesności sprawiają, że „Zabójcze ciało” zyskuje nowe życie jako kultowa produkcja, szczególnie w kontekście widzów szukających energii podobnej do „Euforii”. Zobacz też: Anne Hathaway po premierze filmu "Diabeł ubiera się u Prady 2" zabiera się za ekranizację kultowej powieści. Wystąpi tam w dwóch rolach 3. „Bling Ring”, reż. Sofia Coppola (2013) Sofia Coppola bierze na warsztat prawdziwą historię grupy nastolatków z Los Angeles, którzy włamywali się do domów celebrytów. „Bling Ring” to chłodna, stylowa analiza obsesji na punkcie sławy i konsumpcji. Bohaterowie żyją w świecie Instagrama, luksusu i pustki emocjonalnej, znajomym dla fanów „Euforii”. Emma Watson jako Nicki przyciąga uwagę hipnotyzującą kreacją, a w rolach epizodycznych zobaczyć można m.in. Kristen Dunst i Paris Hilton. Coppola nie moralizuje, raczej obserwuje, jak granica między fantazją a rzeczywistością zaciera się w świecie młodych ludzi uzależnionych od wizerunku. To film o pustce ukrytej za filtrem perfekcji, podany w hipnotyzującej, minimalistycznej formie. 4. „Neon Demon”, reż. Nicolas Winding Refn (2016) To wizualny trans i jednocześnie mroczna baśń o świecie mody, który pożera niewinność. Nicolas Winding Refn tworzy hipnotyzującą opowieść o Jesse (Elle Fanning), młodej dziewczynie wkraczającej do bezlitosnego świata Los Angeles. Film eksploruje obsesję piękna, zazdrość i destrukcyjną rywalizację. W obsadzie pojawiają się także Jena Malone, Christina Hendricks oraz Keanu Reeves. „Neon Demon” operuje obrazem i dźwiękiem w sposób niemal narkotyczny, a estetyka neonów, cisza przeplatana brutalnością i emocjonalna alienacja bohaterki przywołują klimat „Euforii”, gdzie forma i treść stapiają się w jedno intensywne przeżycie. Zobacz też: Ten film pozwala zajrzeć za kulisy świata wielkiej mody. W roli głównej dawno nie widziana Angelina Jolie 5. „Assassination Nation”, reż. Sam Levinson (2018) Ten film to bezpośredni most do „Euforii”, albowiem jego reżyserem jest Sam Levinson, twórca serialu. „Assassination Nation” opowiada o grupie nastolatek z Salem, których życie wywraca się do góry nogami po masowym wycieku danych. W rolach głównych występują Odessa Young, Suki Waterhouse, Hari Nef oraz Colman Domingo i Bill Skarsgard. Film łączy brutalną satyrę społeczną z thrillerem, poruszając tematy prywatności, przemocy i hipokryzji społecznej. Levinson operuje podobnym językiem wizualnym jak w „Euforii”, gdzie dominują intensywne kolory, dynamiczny montaż i bezkompromisowe sceny. To opowieść o chaosie współczesnego świata, gdzie moralność łatwo ustępuje miejsca zbiorowej histerii. Intensywność i bezczelność tej produkcji czynią ją obowiązkowym seansem dla fanów „Euforii”.
Danuta Stenka po latach o kulisach „Nigdy w życiu”: „To był koszmar”. Chciała odejść z planu
Danuta Stenka wraca do przełomowej roli Judyty i po latach ujawnia kulisy pracy nad „Nigdy w życiu”. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka nie ukrywa, że było to dla niej bolesne doświadczenie. – „To był koszmar” – przyznaje szczerze.
Dziś „Nigdy w życiu” uchodzi za jedną z najważniejszych komedii romantycznych w Polsce. Historia Judyty na stałe zapisała się w popkulturze, inspirując całe pokolenia kobiet. Jednak droga do tego sukcesu była dla Danuty Stenki znacznie trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka wraca do początku tej historii – i odsłania kulisy, które zmieniają sposób patrzenia na ten film. Danuta Stenka i „Nigdy w życiu” – wszystko zaczęło się od Grocholi Na początku nic nie wskazywało na to, że to właśnie Danuta Stenka zagra Judytę. Aktorka była kojarzona przede wszystkim z ambitnym teatrem i współpracą z najwybitniejszymi reżyserami. Tymczasem komedia romantyczna była wówczas w Polsce dopiero raczkującym gatunkiem. Jak wspomina w rozmowie z Onetem: „Decydenci zdecydowanie nie widzieli mnie w tym filmie. Mimo wielokrotnych sugestii autorki, Kasi Grocholi, żeby zaproszono mnie na zdjęcia próbne, mój telefon milczał”. Producenci mieli zupełnie inną wizję obsady – chcieli powierzyć rolę młodszej aktorce. Dopiero gdy okazało się, że ekranowa matka i córka wyglądają jak siostry, zaczęto szukać kogoś bardziej wiarygodnego wiekowo. Sama aktorka nie miała złudzeń: „Ja się z klimatem ‘Nigdy w życiu’ po prostu nie kojarzyłam”. Ostatecznie – jak przyznaje – została Judytą z bardzo pragmatycznego powodu: „Potrzebowali starszej mamy”. „To był koszmar” – kulisy, o których nie mówiono Choć film miał lekki, ciepły charakter, doświadczenia Stenki na planie były zupełnie inne. Już na etapie pracy pojawiły się ogromne emocje i napięcia. Aktorka nie ukrywa w rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu: „Moja przygoda z filmem ‘Nigdy w życiu’ to wcale nie jest wesoła historia”. Najtrudniejsze przyszło jednak później. Danuta Stenka bardzo mocno zapamiętała pierwszą część zdjęć. Jak przyznaje: „Prawdziwy koszmar zaczął się na planie i trwał mniej więcej do połowy zdjęć”. Skala emocji była ogromna. „Wracałam do domu załamana, płacząc mojej menadżerce do słuchawki” – wspomina. I dodaje jedno z najbardziej poruszających zdań: „Gdybym mogła udźwignąć finansowo zerwanie umowy, zrezygnowałabym z tej roli w ułamku sekundy”. Mimo tego każdego dnia wracała na plan i robiła wszystko, by nikt nie zauważył jej stanu. „Całą swoją energię inwestowałam w to, żeby nikt na planie nie zorientował się, w jakim tak naprawdę jestem stanie. A byłam w rozpaczy”. Zobacz też: Walczyła z tym przez sześć lat. Gwiazda „Nigdy w życiu” zdobyła się na poruszające wyznanie: "To był upiorny czas" Cisza reżysera i poczucie odrzucenia Źródłem kryzysu była m.in. trudna relacja z reżyserem Ryszardem Zatorskim. Dla aktorki, przyzwyczajonej do intensywnej pracy nad rolą, brak komunikacji był szczególnie bolesny. „Przyzwyczaiłam się do dłubania, analizowania, poprawiania (...). A tutaj reżyser milczał. Żadnych wskazówek, żadnych komentarzy, nic” – mówi wprost. W pewnym momencie doszła do dramatycznego wniosku: „Doszłam do wniosku, że on mnie tam po prostu niezmiennie NIE CHCE. Uznałam, że narzucili mu mnie. Wcisnęli”. To poczucie bycia niechcianą to jeden z największych lęków aktora. Sytuacja zmieniła się dopiero po szczerej rozmowie z reżyserem. Okazało się, że obie strony żyły w błędnym przekonaniu na swój temat. Ten moment był przełomowy – od niego zaczęła się prawdziwa współpraca i budowanie postaci, która z czasem stała się kultowa. Powrót po latach – Stenka znów zagra Judytę? Po ponad dwóch dekadach historia „Nigdy w życiu” doczekała się kontynuacji w postaci kolejnej książki autorstwa Katarzyny Grocholi. Sfilmowanie tej historii jest tylko kwestią czasu. Danuta Stenka nie ukrywa, że podchodzi do tego projektu z mieszanką ciekawości i ostrożności, ale jednocześnie oficjalnie potwierdza swój udział. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu mówi wprost: „Jestem bardzo ciekawa scenariusza. Oczywiście jest we mnie niepokój, bo drugie części z rzadka się udają, ale jestem otwarta na tę przygodę”. Aktorka zaznacza jednak, że jej powrót nie jest bezwarunkowy. Kluczowa pozostaje dla niej kwestia obsady i wierności oryginalnej historii. Jak podkreśla, nie wyobraża sobie tej opowieści bez ludzi, którzy stworzyli fenomen pierwszej części. Ten powrót budzi ogromne emocje – zarówno wśród widzów, jak i samej aktorki. Bo choć „Nigdy w życiu” było dla niej doświadczeniem skrajnie trudnym, dziś pozostaje jedną z najważniejszych ról w jej karierze. Czytaj również: Fani czekali latami na ten moment. Judyta wraca, a Katarzyna Grochola dorzuca niespodziankę. Takiego ruchu nikt się nie spodziewał
Nieznana prawda o królu popu? Film „Michael” już przed premierą wywołuje burzę i pomija najciemniejsze wątki
Jako artysta wzbudzał podziw i szacunek, jako człowiek budził skrajne emocje. Jeśli komuś się wydaje, że o Michaelu Jacksonie powiedziano i napisano już wszystko, jest w błędzie. Pozostaje tylko jedno pytanie: Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o królu popu? I czy film „Michael” chociaż spróbuje na nie odpowiedzieć?
Historia Michaela Jacksona od dekad budzi skrajne emocje – od zachwytu nad niepodważalnym geniuszem muzycznym po niepokój związany z jego życiem prywatnym i licznymi kontrowersjami. Nic więc dziwnego, że zapowiadany film „Michael”, który ma ukazać losy króla popu, już przed premierą wzbudza ogromne zainteresowanie i równie duże wątpliwości. Czy będzie to wierny portret jednego z największych artystów w historii, czy raczej wygładzona, hollywoodzka opowieść pomijająca najtrudniejsze rozdziały jego życia? Film „Michael” – kulisy produkcji, opóźnienia i zmiany scenariusza Najnowszy film o Michaelu Jacksonie „Michael” – światowa premiera jest zaplanowana na 22 kwietnia tego roku – miał się rozpocząć od sceny z najbardziej mrocznego i do dziś niewyjaśnionego rozdziału w życiu artysty. W oryginalnym scenariuszu król popu wpatruje się w swoje odbicie w lustrze, kamera rejestruje jego smutne oczy, a w tle migoczą czerwone światła policyjnego radiowozu. Jest rok 1993, dekada po sukcesie „Thrillera”, a jego twórca Michael Jackson, ten Jackson, właśnie został oskarżony o molestowanie dzieci. Tak miał się zacząć film, ale się nie zacznie. Pierwsza scena, a także inne dotyczące śledztwa w sprawie nadużyć seksualnych wobec dzieci zostały usunięte z obrazu. Powodem jest ugoda zawarta w 1994 roku z pierwszym oskarżycielem, Jordanem Chandlerem, która zabrania choćby wzmianki o nim w jakimkolwiek filmie. Ale, jak się wkrótce miało okazać, zmiany w scenariuszu nie były jedynym problemem w pracach nad filmem „Michael”. Początkowo premiera była zaplanowana na 18 kwietnia 2025 roku, ale po tym, jak słynny scenarzysta John Logan stracił dom w pożarze w Los Angeles, datę przesunięto na 3 października 2025. Wówczas również się nie udało, ponieważ kręcenie dodatkowych scen, w związku ze zmianami scenariuszowymi, wiązało się z kosztami, bagatela – 15 milionów dolarów! I tak, premiera filmu została opóźniona aż o rok. W rolę piosenkarza wcielił się jego bratanek, 29-letni Jaafar, syn Jermaine’a Jacksona. Jaafar nie zdradził rodzinie, że dostał propozycję zagrania słynnego wujka. Dla niego to aktorski debiut i od razu musiał się wcielić w tak niejednoznaczną postać. Chociaż z tego, co opowiadał w wywiadach, w pracy nad rolą skupił się przede wszystkim na morderczych treningach tanecznych. Jaafar miał szansę szkolić się pod okiem osobistych choreografów Michaela. Z tego, co możemy zobaczyć w zwiastunie filmu, udało mu się to znakomicie i do złudzenia przypomina oryginał. Wspominał również, że sceny do kultowego teledysku „Thriller” kręcono dokładnie w tej samej lokalizacji w Los Angeles, w której pracowała ekipa Michaela w 1983 roku. I nawet tej nocy, podobnie jak wówczas, była pełnia księżyca. Jaafar Jackson jako Michael – debiut i przygotowania do roli Dla Jaafara wcielenie się w rolę Michaela Jacksona brzmi jak spełnienie marzeń, ale nie wszyscy z rodziny muzyka są zachwyceni filmem. Córka piosenkarza Paris Jackson od kilku miesięcy głośno i oficjalnie krytykuje całą produkcję, a także niewłaściwe zarządzanie, a raczej marnotrawienie majątku jej ojca. Prawdziwa burza rozpętała się po wypowiedzi jednego z aktorów filmu Colmana Dominga, który powiedział, że Paris była bardzo pomocna przy pracy nad filmem. Paris Jackson opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie, w którym odniosła się do słów odtwórcy roli Joe Jacksona: „Colmanie, nie wmawiaj ludziom, że byłam »pomocna« na planie filmu, bo moje zaangażowanie wynosi dokładnie zero procent. Czytałam pierwszą wersję scenariusza i wynotowałam, co jest w nim niezgodne z prawdą i co mi w nim nie pasuje. Nawet nie dostałam odpowiedzi z produkcji, więc zajęłam się swoim życiem. Nie moje małpy, nie mój cyrk!”. Zarzuciła także twórcom filmu, że zawiera on wiele nieścisłości i przekłamuje rzeczywistość. „Duża część filmu skierowana jest do bardzo specyficznej grupy fanów mojego ojca, którzy nadal żyją w świecie fantazji. Oni będą z niego zadowoleni. Takie filmy to czysty Hollywood. Kraina fantazji. Nie mówią prawdy, ale są sprzedawane jako prawda”. Paris poprosiła o nieangażowanie jej w dyskusję na temat filmu. Jak powiedziała, chciałaby „jedynie mieć święty spokój”. Kim naprawdę był Michael Jackson? Początki kariery i droga do sławy Historia życia największej legendy popu to rzeczywiście gotowy scenariusz na film. Trudno tylko zadecydować, czy to opowieść familijna, musical, kino akcji, thriller czy niestety horror. Oto biedna rodzina Jacksonów z niezwykle uzdolnionymi dziećmi. Wszyscy występują w zespole The Jackson 5, stworzonym i zarządzanym przez despotycznego, przemocowego ojca Joe Jacksona. Katorżnicze próby, wieczorne występy i bicie były normą. Michael nigdy nie miał zwyczajnego dzieciństwa i być może dlatego postanowił je sobie sam stworzyć w dorosłym życiu. Ale żeby móc sobie na to pozwolić, potrzebował zdobyć sławę i ogromną fortunę. Miał sześć lat, kiedy po raz pierwszy stanął na scenie, 11, kiedy ukazał się pierwszy singiel zespołu Jackson 5, 13, kiedy wydał pierwszy solowy album „Got to Be There”, i 21, kiedy to w 1979 roku rozpoczął solową karierę. Wydany wówczas album „Off the Wall” sprzedał się w 40 milionach egzemplarzy! Ale to była dopiero przygrywka do tego, co za chwilę miało nadejść. W 1982 roku Michael Jackson wydaje płytę „Thriller”, która nie tylko sprzedaje się w 110 milionach kopii, ale staje się fenomenem kulturowym i największym sukcesem komercyjnym w historii muzyki na świecie! Kolejny rekord to kultowy teledysk „Thriller”, który jednego wieczoru zdobywa aż osiem nagród Grammy! Jackson już nigdy później nie powtórzy tych sukcesów. Ale wtedy jest na szczycie, świat oszalał na punkcie ciemnoskórego artysty, który konsekwentnie tworzy swój wizerunek i własną legendę. Jego piosenki śpiewają miliony, jego teledyski stają się bardziej popularne niż kultowe filmy, jego ruchy stają się wizytówką współczesnego tańca, jego stylizacje przechodzą do historii mody, a jego twórczość przyczynia się do desegregacji w muzyce popularnej i wprowadza wielokulturowość w mediach. W 1984 roku w USA zaczęto nawet sprzedawać lalki przedstawiające Michaela, które określono jako najważniejszy symbol seksu ówczesnych czasów. Operacje plastyczne, wizerunek i pierwsze kontrowersje wokół artysty Cóż… Ręka w górę, kto nie miał wówczas plakatu Jacksona nad łóżkiem. I nie mówię tu tylko o kobietach… Pierwszy zgrzyt, a może kontrowersje, pojawiają się w roku 1987, kiedy Michael razem z reżyserem Martinem Scorsese nakręcił 13-minutowy teledysk do piosenki „Bad”. „Gdzie jest prawdziwy Michael?”, pytały nagłówki gazet. „Co się stało ze skórą artysty?”. „Nowa twarz Michaela?”. W tamtych czasach operacje plastyczne nie były na porządku dziennym, a na pewno nie tak drastyczne. Jackson tłumaczył się później, że to efekt ciężkiej choroby, bielactwa, z którą zmaga się od lat, że plamy przykrywa pod makijażem, stąd zmienione rysy. Nawiązywał też w wywiadach do tragicznego wypadku, który zdarzył się w 1984 roku na planie reklamy Pepsi. Pirotechnika odpaliła się wtedy zbyt wcześnie i głowa Michaela zapłonęła jak żywa pochodnia. Jackson trafił do szpitala z bardzo poważnymi oparzeniami skóry głowy. Podobno w wielu miejscach nigdy nie odrosły mu, bujne przecież wcześniej, włosy. Król popu – tak nazwała go po raz pierwszy jego przyjaciółka Elizabeth Taylor – zaczyna kryć się za grubą warstwą makijażu, czarnymi okularami, charakterystyczną peruką, kapeluszami i coraz dziwniejszymi stylizacjami. Coraz częściej mówiło się też o tym, że zażywanie przez Jacksona leków uspokajających i przeciwbólowych przeszło w totalne uzależnienie. Do tego doszła gigantyczna presja mediów i fanów w oczekiwaniu na kolejne hity. Mimo że płyty „Bad” (1987) i „Dangerous” (1991) sprzedały się w milionach kopii, nie sięgnęły już rekordu „Thrillera”, przez co amerykańskie media uznały je za porażkę. Michael, choć może jeszcze o tym nie wiedział, zaczął lot w dół. Błyskawiczny. Zobacz też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Neverland – życie Michaela Jacksona w świecie izolacji Potrzebował ucieczki. Spokoju i miejsca, gdzie mógłby stworzyć swój własny raj. Swój prywatny Disneyland, oddzielony od świata grubym murem. W 1988 roku kupił ranczo Neverland za 17 milionów dolarów. Ale to skromna suma w porównaniu z wydatkami na utrzymanie ogromnego terenu z zoo i kolejkami górskimi. Co roku ranczo kosztowało Michaela 10 milionów dolarów. Ale to właśnie tam, w jego wymarzonej oazie, za zamkniętymi drzwiami działy się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. W 1993 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o szokujących skłonnościach artysty. Ojciec 13-letniego Jordana Chandlera, wyczuwając dziwną relację piosenkarza z jego synem, oskarżył go o wykorzystywanie małoletniego. Po wybuchu skandalu Jackson nagrał oświadczenie, w którym twierdził, że jest niewinny, a oskarżenia są absurdalne. Prawnicy wypłacili rodzicom chłopca 23 miliony dolarów, żeby tylko zamknąć temat. Ale tej sprawy uciszyć już się nie dało, chociaż Michael robił wszystko, żeby dać mediom nowy temat do plotek. Niespodziewanie w maju 1994 roku poślubił Lisę Marie Presley. O tym dziwnym małżeństwie (nigdy nieskonsumowanym, jak przyznała po latach Lisa) pisali wszyscy, ale to nie uciszyło spekulacji o niezdrowych fascynacjach Michaela dziećmi. Po półtora roku od ślubu nastąpił szybki rozwód, a po kilku miesiącach Michael poślubił Debbie Rowe, asystentkę swojego dermatologa. Z tego związku urodziła się dwójka dzieci – Prince i Paris. Małżeństwo przetrwało tylko dwa lata, a dzieci pozostały pod wyłączną opieką ojca. Debbie zrzekła się praw rodzicielskich za osiem i pół miliona dolarów. Ostateczny cios, który Michael zadał sobie sam, padł w filmie dokumentalnym „Living with Michael Jackson” w 2003 roku podczas wywiadu z dziennikarzem Martinem Bashirem. W pewnym momencie rozmowy wyznał z rozbrajającą szczerością, że dzieli łóżko z dziećmi, które odwiedzają go w posiadłości Neverland i że jest to najpiękniejsza rzecz na świecie! To był totalny szok dla świata i nokaut dla Michaela. Został aresztowany w 2003 roku. Sprawa ciągnęła się dwa lata, a Jackson posłusznie stawiał się na każdej rozprawie. W 2005 roku został uniewinniony, ale po tej historii już nigdy się nie podniósł. I zamiast na nowo podbić świat, odsunął się od niego, stając się zamkniętą, przerażającą karykaturą siebie sprzed lat. Michael Jackson – ostatnie lata życia, długi, uzależnienie i śmierć króla popu Ostatnie lata życia artysty to nieustająca walka z dłużnikami i procesy sądowe, które kończyły się nie tylko wypłatami potężnych odszkodowań, ale również załamaniem nerwowym gwiazdora. Fala oskarżeń, która spłynęła na Jacksona od dawnych przyjaciół, bardzo go podłamała. Do samego końca utrzymywał, że jest niewinny i że wszystko to absurdalne pomówienia. Przez całe swoje życie był uzależniony od leków – opioidów i bardzo silnych substancji przeciwbólowych. Michael posiadał 19 fałszywych tożsamości, wyłącznie po to, żeby móc dostawać silne leki, bez których nie mógł funkcjonować. Pod koniec życia musiał sprzedać wszystko, co kochał: ranczo Neverland i prawa do utworów Beatlesów za 100 milionów dolarów. Ale to i tak nie wystarczyło na spłatę zaciągniętych zobowiązań. Jak to możliwe, że legendarny król popu, najlepiej sprzedający się artysta solowy w historii, rekordzista, jeśli chodzi o liczbę zdobytych nagród muzycznych i fenomenalnych tras koncertowych, mógł mieć 500 milionów długów? Może właśnie dlatego zdecydował się powrócić na scenę. Kiedy w marcu 2009 roku zapowiedział trasę koncertową „This Is It”, która miała być ostatnią w jego karierze, fani oszaleli z radości, a serwery padły. W dwie godziny rozeszło się milion biletów! Niestety tej ostatniej trasy nie doczekał. Brał udział w próbach, nawet dzień przed śmiercią był na treningu. Chociaż na nagraniach z przygotowań widać, że to już nie jest ten słynny Michael, tylko zmęczony, zamknięty w sobie i schorowany człowiek. Tej nocy po powrocie do domu nie mógł zasnąć. Poprosił swojego prywatnego lekarza Conrada Murraya o podanie „mleka” – tak nazywał rozcieńczony propofol. 25 czerwca 2009 roku doktor Murray podał Jacksonowi silne środki znieczulające, co spowodowało śmierć piosenkarza. Murray został oskarżony i uznany za winnego nieumyślnego zabójstwa swego pacjenta oraz skazany na cztery lata więzienia. Czy istniała wówczas jakakolwiek szansa na uratowanie Michaela przed śmiercią i przed ekstremalnym uzależnieniem od leków? To pytanie trzeba dodać do kolekcji tych, na które nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Wiadomo jednak, że cały czas nazwisko Michael Jackson przynosi gigantyczne pieniądze. Mimo że Jackson zmarł, pozostawiwszy 500 milionów długu, to jego spadkobiercy zarobili od tego czasu ponad trzy miliardy dolarów dzięki korzystnym umowom. Kasowym hitem okazał się musical „MJ” na Broadwayu, z którego dochód przekroczył 300 milionów dolarów. Według prognoz film „Michael” zarobi w kinach w USA ponad 55 milionów dolarów, co przebiłoby hit „Bohemian Rhapsody” o Freddiem Mercurym, którego dochód wyniósł 51 milionów. Studio Lionsgate liczy, że „Michael” ma szansę zgarnąć na całym świecie co najmniej 700 milionów. Nie przebije to największych kinowych hitów, których dochody sięgają trzech miliardów. Chociaż, gdyby film nie był tylko hagiografią… Wprawdzie reżyser filmu Antoine Fuqua, twórca hitów „Dzień próby” czy „Bez litości”, zapowiada, że „Michael” to opowieść pełna emocji, pasji i muzyki, krytycy są sceptyczni. Dwa lata temu świat czekał na film o Amy Winehouse. „Back to Black”, fabularna opowieść o charyzmatycznej brytyjskiej wokalistce, została nazwana „upudrowaną autodestrukcją”, która przyniosła legendzie zmarłej artystki więcej szkody niż pożytku. Jak będzie tym razem? Historia Michaela Jacksona wciąż czeka, by ktoś ją odkrył i przedstawił światu. Kim naprawdę był król popu? Czy się kiedykolwiek dowiemy? Czytaj też: Złożyli mu wyjątkowy hołd. Synowie Michaela Jacksona pojawili się na premierze filmu o ojcu. U ich boku zabrakło jednej osoby View oEmbed on the source website
„To było momentami piekło”. Agata Turkot zdradza, jaką cenę musiała zapłacić za rolę w słynnym filmie Smarzowskiego
Agata Turkot w rozmowie z Joanną Wróżyńską dla „Wysokich Obcasów” odsłania kulisy pracy nad „Domem dobrym” i „Piekłem kobiet”. Aktorka przyznaje wprost – wejście w postacie Gośki i Heleny było emocjonalnie wyczerpujące i momentami „piekielnie trudne”.
Wywiad pokazuje Turkot jako aktorkę świadomą swojego warsztatu, ale też ceny, jaką płaci za autentyczność. Nie oddziela się od swoich bohaterek – przeciwnie, pozwala im w sobie wybrzmieć. To podejście sprawia, że jej role są tak intensywne, ale też głęboko obciążające. „Nic nie jest za darmo” – cena ról w „Domu dobrym” i „Piekle kobiet” Agata Turkot nie pozostawia złudzeń: „Nic nie jest za darmo, granie Gośki czy Heleny było momentami piekielnie trudne”. To zdanie spina doświadczenia z dwóch produkcji – filmu Wojciecha Smarzowskiego i serialu Anny Maliszewskiej. W rozmowie z Joanną Wróżyńską aktorka podkreśla, że wejście w te role wymagało od niej głębokiego zanurzenia się w tematy przemocy i nierówności. „Dość intensywnie musiałam wejść w temat tego, na co świat kobietom przyzwala, a na co nie” – mówi, dodając, że była to dla niej „szokująca lekcja”. „To było wstrząsające” – konfrontacja z rzeczywistością kobiet Praca nad obiema rolami zmieniła jej sposób patrzenia na świat. Turkot przyznaje: „Uświadomiłam sobie, że jestem w bardzo uprzywilejowanej sytuacji, że w pewien sposób żyję w bezpiecznej bańce”. To doświadczenie pogłębiło się przy pracy nad „Piekłem kobiet”. Aktorka mówi wprost: „Zdałam sobie sprawę, że minęło sto lat, a tkwimy niemal w tym samym punkcie”. W jej ocenie problemy, o których opowiada serial osadzony w latach 30., pozostają boleśnie aktualne. Helena z „Piekła kobiet” – siła, sprzeczności i walka o niezależność Turkot wyraźnie rozróżnia swoje bohaterki. Gośka jest dla niej figurą ofiary, natomiast Helena reprezentuje zupełnie inną energię. „Helena według mnie jest właśnie taką osobą, która z tej furtki skorzystała i idzie dalej” – tłumaczy. Jednocześnie podkreśla, że to postać niejednoznaczna: „Helena nie jest krystalicznie czystą postacią, sama się sabotuje i kopie pod sobą dołki”. To właśnie ta złożoność była dla niej najbardziej interesująca aktorsko. Aktorka dodaje też, że bohaterka funkcjonuje w systemie, który ją ogranicza: „Jeśli jest ofiarą, to systemu i patriarchatu, nie jednostki”. To przesunięcie akcentu z relacji jednostkowej na strukturalną pokazuje, jak szeroko Turkot patrzy na swoją rolę. Zobacz też: Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera View oEmbed on the source website „Dla mnie najważniejsze są emocje” – metoda pracy, która obciąża W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” Turkot jasno określa swój sposób pracy: „Dla mnie w przygotowaniu do roli najważniejsze są emocje, a nie twarde dane”. To oznacza konieczność pełnego zanurzenia się w postać. Aktorka przyznaje, że nie unika trudnych stanów, lecz świadomie je przepracowuje. Każda rola staje się więc osobistym doświadczeniem, a nie tylko zawodowym zadaniem. „Jestem aktorką” – między sztuką a społecznym odbiorem Choć jej role wywołują szeroką debatę, Turkot nie chce przyjmować roli aktywistki. „Ja jestem aktorką, chcę robić filmy i mogę próbować zmieniać ten mały świat dookoła mnie” – mówi w rozmowie z Joanną Wróżyńską. Podkreśla też, że nie czuje się uprawniona do eksperckich wypowiedzi: „To by było nieuczciwe, gdybym stanęła (…) i zaczęła się mądrzyć”. Zamiast tego wybiera język emocji i sztuki. Role, które zostają poza planem Zarówno Gośka, jak i Helena nie kończą się dla niej wraz z ostatnim dniem zdjęciowym. Turkot wyraźnie pokazuje, że takie role zostają w aktorze na długo – jako doświadczenie, które trudno odłożyć. Jej słowa: „jeśli chcesz, żeby coś do ciebie wróciło, najpierw musisz coś dać od siebie”, nabierają w tym kontekście szczególnego znaczenia. To nie tylko refleksja o zawodzie, ale podsumowanie ceny, jaką zapłaciła za role, które były – jak sama mówi – momentami piekłem. ZOBACZ TEŻ: Zachwyciła w filmie „Dom dobry", teraz wraca z kolejną rolą. Agata Turkot pierwszy raz tak szczerze o kulisach popularności i wielkim sukcesie
Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko
Jaafar Jackson właśnie udowadnia, że nazwisko zobowiązuje. W cieniu legendy Michaela Jacksona powstaje film, który już teraz elektryzuje fanów na całym świecie. Jednak dla 29-letniego artysty to coś znacznie więcej niż kolejna rola. To osobista opowieść o rodzinie, presji i ogromnym wzruszeniu, którego nie da się ukryć.
Premiera filmu „Michael”, zaplanowana na 22 kwietnia 2026 roku, zbliża się wielkimi krokami, a napięcie rośnie z dnia na dzień. W główną rolę wciela się Jaafar Jackson, czyli syn Jermaine’a Jacksona i bratanek Króla Popu. Już sam ten fakt sprawia, że projekt budzi ogromne emocje, ale kulisy produkcji pokazują, że stawka jest jeszcze wyższa. Jaafar Jackson w roli Michaela. Reakcje rodziny Choć świat patrzy na film jak na wielkie wydarzenie kinowe, dla Jaafara najważniejsze są reakcje najbliższych. To właśnie ich opinia, szczera i pełna emocji, stała się dla niego największym testem. Po pierwszych pokazach nagrań próbnych telefon nie przestawał dzwonić. Każdy członek rodziny chciał podzielić się swoimi odczuciami. Nawet jego wujek Tito, jak wspomina aktor, odezwał się, by wyrazić wzruszenie. Te rozmowy nie były zwykłymi gratulacjami. Były dowodem, że Jaafar udźwignął ciężar nazwiska. Aktor nie ukrywa, że sam nie był w stanie powstrzymać emocji. Słysząc reakcje bliskich, rozpłakał się. Jak przyznał, to właśnie od nich najbardziej chciał usłyszeć słowa uznania. I właśnie one znaczą dla niego najwięcej. Nie tylko Jaafar przeżywał te chwile intensywnie. Jackie Jackson, brat Michaela, nie krył emocji, widząc młodego artystę na ekranie. Wzruszenie było tak silne, że, jak sam przyznał, łzy napłynęły mu do oczu. Szczególne miejsce w sercu aktora zajmuje także reakcja babci. Jej duma i wsparcie sprawiają, że czuje się „najszczęśliwszy na świecie”. To właśnie te rodzinne więzi nadają całemu projektowi wyjątkowego znaczenia. CZYTAJ TEŻ: W sieci zawrzało, internauci nie mogą uwierzyć. Jacob Elordi i Kendall Jenner mają romans? Nowe fakty nie pozostawiają złudzeń Kulisy filmu „Michael”. Trudne przygotowania do roli Za kulisami tej historii kryje się jednak ogrom pracy. Przygotowania do roli Michaela Jacksona okazały się niezwykle wymagające. Jaafar trenował godzinami, dopracowując każdy ruch do perfekcji. Pod okiem Rich i Tone’a Talauegów, choreografów współpracujących wcześniej z Michaelem Jacksonem. Młody aktor przeszedł intensywne szkolenie. Każdy detal miał znaczenie, każdy gest musiał być wierny oryginałowi. Cena perfekcji? Ból i wyczerpanie. Jaafar przyznał, że zdarzało się, iż tańczył do granic możliwości, aż jego stopy krwawiły, a ciało odmawiało posłuszeństwa. „Uwielbiam wyzwania i chciałam udowodnić sobie, rodzinie i filmowcom, że potrafię to zrobić. Zacząłem ćwiczyć godzinami, aż w końcu każdy ruch był idealny. Tańczyłem, aż krwawiły mi stopy albo drętwiały. Wielokrotnie budziłem się obolały i myślałem: »Czy powinienem iść na próbę? Może powinienem po prostu zrobić sobie przerwę i pozwolić ciału się zrelaksować?«. Wtedy druga część mojego umysłu pytała: »Nie, co zrobiłby Michael?«", mówił. To właśnie ta determinacja sprawiła, że zyskał zaufanie twórców. Producent Graham King początkowo miał wątpliwości, czy powierzyć mu tak odpowiedzialną rolę, ale ostatecznie pozwolił mu udowodnić swoje możliwości. Produkcja Lionsgate ma pokazać początki kariery Michaela Jacksona. Od czasów Jackson 5 aż po wydanie albumu „Bad”. W obsadzie znaleźli się także Colman Domingo, Nia Long, Miles Teller, Laura Harrier, Kat Graham i Juliano Valdi. Reżyser Antoine Fuqua podkreślał, że kluczowe było wierne oddanie scenicznej charyzmy Króla Popu. Jaafar nie pozwolił sobie na kompromisy. Doskonalił swoje umiejętności aż do momentu rozpoczęcia zdjęć. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jeszcze niedawno krytykował Kościół, dziś otwarcie mówi o wierze i kumpluje się z księżmi. Jego postawę zmieniło kilka wydarzeń
Świat oszalał na jego punkcie. Mało kto wie, że gwiazdor nowych "Igrzysk śmierci" ma ojca, który łączy medycynę z filmem
Joseph Zada w błyskawicznym tempie stał się jednym z najgorętszych nazwisk młodego pokolenia w Hollywood. Rola w nowej odsłonie "Igrzysk śmierci” sprawiła, że znalazł się w centrum uwagi mediów i fanów na całym świecie. Choć jego kariera dopiero nabiera rozpędu, już dziś budzi ogromne zainteresowanie – nie tylko ze względu na talent, ale także niezwykłe rodzinne zaplecze.
Nowe "Igrzyska śmierci" od miesięcy elektryzują widzów i branżę filmową. Produkcja, która ma rozbudować znane uniwersum, przyciąga uwagę nie tylko skalą, ale także obsadą. Wśród nazwisk, które pojawiły się w kontekście projektu, szczególnie wyróżnia się Joseph Zada – aktor, o którym jeszcze niedawno wiedziało niewielu, a dziś mówi o nim niemal cały świat. Nowe "Igrzyska śmierci" nadchodzą wielkimi krokami. Na ten film czeka cały świat Nowa odsłona kultowej serii "Igrzysk śmierci", opartej na prozie Suzanne Collins, to jeden z najbardziej wyczekiwanych projektów ostatnich lat. Po sukcesie wcześniejszych części twórcy zdecydowali się ponownie sięgnąć po dystopijne uniwersum Panem, które od lat przyciąga miliony fanów. Każda kolejna produkcja z tego świata budzi ogromne emocje – zarówno ze względu na rozmach, jak i aktualne społeczne konteksty, które seria porusza. W przypadku najnowszego filmu uwagę przyciąga nie tylko sama historia, ale również decyzje castingowe. Twórcy po raz kolejny postawili na młodych, mniej oczywistych aktorów, dając im szansę na spektakularny debiut w wielkim kinie. To strategia, która już wcześniej przyniosła sukces – wystarczy przypomnieć drogę Jennifer Lawrence. Dziś podobne oczekiwania kierowane są w stronę Josepha Zady, który dzięki tej roli znalazł się na ustach całego świata. Joseph Zada został obsadzony w roli młodego Haymitcha, co samo w sobie jest ogromnym wyróżnieniem dla aktora na początku kariery. To rola wymagająca – zarówno pod względem emocjonalnym, jak i fizycznym. Uniwersum "Igrzysk śmierci" słynie z intensywnych, często mrocznych wątków, które wymagają od aktorów dużej dojrzałości i autentyczności. Wybór Zady sugeruje, że twórcy dostrzegli w nim potencjał, który może udźwignąć ciężar takiej produkcji i przyciągnąć uwagę widzów na całym świecie. ZOBACZ: Ta słynna seria przyniosła hollywoodzkiej aktorce międzynarodową rozpoznawalność. Głośna kontynuacja "Igrzysk śmierci" z nowym zwiastunem! Joseph Zada: kim jest nowy ulubieniec Hollywood? Wiek, kariera i najważniejsze role Joseph Zada urodził się w 2005 roku, co oznacza, że należy do najmłodszego pokolenia aktorów wchodzących właśnie do pierwszej ligi Hollywood. Mimo młodego wieku, zdążył już zaznaczyć swoją obecność w branży i zwrócić uwagę twórców filmowych oraz platform streamingowych. Swoje pierwsze kroki stawiał w produkcjach telewizyjnych i mniejszych projektach, gdzie zdobywał doświadczenie i rozwijał warsztat aktorski. Z czasem zaczął pojawiać się w coraz bardziej znaczących tytułach, w tym w adaptacjach literackich, które cieszą się dużym zainteresowaniem widzów. Wśród nich znajdują się m.in. "We Were Liars" oraz zapowiadana produkcja "East of Eden", która dodatkowo umocniła jego pozycję jako obiecującego aktora młodego pokolenia. Rodzina Josepha Zady. Kim jest jego ojciec, który łączy film z medycyną? Za historią Josepha Zady stoi postać, która sama w sobie brzmi jak gotowy scenariusz filmowy. Jego ojcem jest Jeremy Cumpston – lekarz, który zdobył rozpoznawalność także jako reżyser i aktor, występując w popularnym australijskim serialu medycznym "All Saints". To właśnie on w wyjątkowy sposób połączył dwa światy: medycynę i ekran. Cumpston najpierw zrobił karierę jako lekarz, by później wykorzystać swoje doświadczenie w branży rozrywkowej. Dzięki temu nie tylko grał postać lekarza, ale wnosił do niej autentyczność wynikającą z realnej wiedzy medycznej. To rzadki przypadek, w którym życie zawodowe i artystyczne przenikają się tak naturalnie. Co ciekawe, Joseph Zada wcale nie marzył o aktorstwie od dziecka. Jak przyznał w rozmowie z "Vanity Fair", długo nie traktował tej ścieżki poważnie. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy jego ojciec zachęcił go do udziału w lokalnej inscenizacji "Romea i Julii". Początkowo nastolatek był temu wyraźnie przeciwny. "To żenujące" – miał myśleć o aktorstwie, będąc uczniem szkoły dla chłopców w Sydney, z której zresztą nie radził sobie najlepiej. Mimo oporu zdecydował się jednak spróbować. I właśnie ten moment okazał się kluczowy. Wejście na scenę całkowicie zmieniło jego podejście. Jak wynika z jego wspomnień, po zakończeniu spektaklu był już inną osobą – złapał aktorskiego bakcyla, który z czasem przerodził się w pełnoprawną pasję. Droga do kariery nie była jednak prosta. Jak przyznawał, długo nie mógł znaleźć agenta, a kolejne próby kończyły się odmową. SPRAWDŹ TEŻ: Zilustrował setki książek, zna go cała Polska. Mało kto wie, jakie tajemnice skrywało jego życie
Gwiazda „Bridgertonów” spełniła marzenie. Teraz czeka ją kinowy hit, o którym mówi huczy cały internet
Simone Ashley, znana jako Kate Sharma z „Bridgertonów”, wchodzi na zupełnie nową ścieżkę kariery. Aktorka wydała właśnie swoją pierwszą minipłytę „The Songs I Wrote in New York”, czym zaskoczyła fanów na całym świecie. To jednak nie koniec – już w maju zobaczymy ją w kontynuacji kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady”.
Najdroższy czytelniku, świat „Bridgertonów” znów huczy od plotek i niespodziewanych zwrotów akcji – tym razem jednak nie chodzi o ekranowe romanse, lecz o prawdziwe życie jednej z jego największych gwiazd. Simone Ashley, znana jako Kate Sharma, właśnie zrobiła krok, którego nikt się nie spodziewał. Jej muzyczny debiut i nadchodząca rola w głośnej produkcji sprawiają, że o aktorce jest dziś głośniej niż kiedykolwiek wcześniej. Simone Ashley album „The Songs I Wrote in New York” – szczegóły wydania To moment, na który niewielu było przygotowanych. Simone Ashley, jedna z najpopularniejszych gwiazd „Bridgertonów”, oficjalnie zadebiutowała jako wokalistka. Jej pierwsza minipłyta (EP) nosi tytuł „The Songs I Wrote in New York” i – jak wskazuje sama nazwa – jest projektem mocno osobistym. Na albumie znalazło się sześć utworów: „Sublime”, „Free”, „Tragic Romantic”, „Sign Your Name”, „Moving On”, „Evening Star”. Artystka jasno określa przesłanie swojej muzyki. W jednym z cytowanych fragmentów podkreśla: „Mam nadzieję, że ludzie odczytają to na swój sposób. Może ta płyta przyniesie im nadzieję i poczucie wolności, kiedy coś nowego pojawi się w ich życiu”. Gwiazda „Bridgertonów” wkracza do świata muzyki Choć dla wielu fanów to zaskoczenie, muzyka od dawna była obecna w życiu Simone Ashley. Aktorka od najmłodszych lat interesowała się różnymi formami sztuki – muzyką, filmem i fotografią. W dzieciństwie uczyła się muzyki klasycznej, a jej pasja z czasem przerodziła się w coś więcej. Występy w teatrze muzycznym oraz fascynacja musicalami sprawiły, że naturalnym krokiem stało się wejście do świata muzyki profesjonalnej. Simone Ashley, naprawdę Simone Ashwini Pillai, urodziła się 30 marca 1995 roku w Camberley w hrabstwie Surrey. Kształciła się w Arts Educational School w Londynie. Co istotne, jako jedyna w swojej rodzinie zdecydowała się na karierę w show-biznesie, podczas gdy większość jej bliskich związana jest ze środowiskiem akademickim. Simone Ashley i „Diabeł ubiera się u Prady 2” – wielki powrót na ekran Równolegle z muzycznym debiutem, Simone Ashley rozwija swoją karierę filmową na najwyższym poziomie. Już w maju pojawi się w kontynuacji jednego z najbardziej rozpoznawalnych filmów – „Diabeł ubiera się u Prady”. W drugiej części historia koncentruje się na Mirandzie Priestly, redaktor naczelnej magazynu Runway, która musi zmierzyć się z upadkiem prasy drukowanej. Na jej drodze ponownie pojawia się Emily – dawna asystentka, dziś wpływowa menedżerka w luksusowym koncernie. Simone Ashley brała udział w zdjęciach do tej produkcji u boku takich gwiazd jak Meryl Streep i Emily Blunt. To kolejny dowód na to, że jej kariera nabiera rozpędu i obejmuje coraz większe, międzynarodowe projekty. Kim jest Simone Ashley? Kariera i początki aktorki Światową rozpoznawalność Simone Ashley zawdzięcza roli Kate Sharmy w serialu „Bridgertonowie”. Dołączyła do obsady w drugim sezonie, a w kolejnych – trzecim i czwartym – pojawia się gościnnie. Serial stał się jednym z największych hitów Netfliksa, a sama aktorka błyskawicznie zdobyła ogromną popularność. Jej postać przyciągnęła uwagę widzów na całym świecie i otworzyła jej drzwi do kolejnych projektów. Jednak jej droga do sukcesu nie była przypadkowa. Od początku kierowała się pasją do sztuki i świadomie rozwijała swoje umiejętności, zarówno aktorskie, jak i muzyczne. „Bridgertonowie” – co dalej z serialem? Fani produkcji mogą odetchnąć z ulgą – historia „Bridgertonów” wciąż trwa. Obecnie realizowane są zdjęcia do piątego sezonu serialu. Nowa odsłona skupi się na Francesce, środkowej córce rodu. Dwa lata po stracie męża Johna bohaterka decyduje się wrócić na rynek matrymonialny. Sytuacja komplikuje się, gdy do Londynu powraca Michaela, kuzynka Johna, co wywołuje w Francesce nieoczekiwane emocje. Choć Simone Ashley nie znajduje się w centrum tej historii, jej nazwisko wciąż jest silnie związane z sukcesem serialu, który wyniósł ją na szczyt popularności. Źródła: grazia.co.in, swiatseriali.interia.pl
Po sukcesie "Wodzireja" Jerzy Stuhr dostawał zaskakujące propozycje. Mógł na tym zarobić ogromne pieniądze
Jerzy Stuhr jako Lutek Danielak w "Wodzireju" stworzył jedną z najbardziej niepokojących i jednocześnie fascynujących postaci polskiego kina. Bohater, który bawi tłumy, a jednocześnie bez skrupułów manipuluje ludźmi, stał się symbolem epoki i mechanizmów kariery w PRL. Z okazji rocznicy urodzin aktora wracamy do tej roli – jej kulis, znaczenia i wspomnień samego Stuhra.
"Wodzirej" w reżyserii Feliksa Falka z 1977 roku to film, który na trwałe wpisał się w nurt kina moralnego niepokoju. Opowieść o prowincjonalnym konferansjerze marzącym o wielkiej karierze odsłania świat zależności, układów i cichej rywalizacji. Jerzy Stuhr nadał Lutkowi Danielakowi intensywność i autentyczność, które sprawiają, że do dziś trudno od niego oderwać wzrok. "Wodzirej" Feliksa Falka. Gorzki portret kariery w realiach PRL Film Feliksa Falka powstał w momencie, gdy polskie kino coraz odważniej zaczynało mówić o rzeczywistości. "Wodzirej" stał się jednym z najważniejszych głosów nurtu kina moralnego niepokoju – nie poprzez wielkie deklaracje, ale dzięki precyzyjnemu portretowi jednostki uwikłanej w system. Lutek Danielak to bohater, który marzy o awansie i wyjściu z prowincji. Świat estrady, do którego aspiruje, okazuje się jednak przestrzenią pełną układów, zależności i cichej rywalizacji. Falk pokazuje, że sukces w tym świecie rzadko bywa efektem samego talentu – częściej wynika z determinacji, sprytu i gotowości do przekraczania granic. To właśnie ta codzienność, pozbawiona patosu, czyni film tak przejmującym. Danielak nie jest wyjątkiem – jest jednym z wielu. I właśnie dlatego jego historia do dziś pozostaje aktualna. Jerzy Stuhr jako Lutek Danielak: kreacja balansująca między urokiem a cynizmem Jerzy Stuhr stworzył postać, której nie da się jednoznacznie ocenić. Lutek Danielak potrafi być czarujący, dowcipny i pełen scenicznej energii, by chwilę później odsłonić swoją bezwzględność i chłodną kalkulację. Aktor gra tu całym ciałem – jego ruchy, sposób mówienia, rytm prowadzenia zabawy budują autentyczność, której nie da się podrobić. Widz ma wrażenie, że ogląda nie tyle kreację, co człowieka wyrwanego wprost z rzeczywistości lat 70. To właśnie napięcie między urokiem a cynizmem sprawia, że rola Stuhra działa tak mocno. Danielak nie jest ani bohaterem, ani czarnym charakterem. Jest kimś pomiędzy – i to "pomiędzy" okazuje się najbardziej niepokojące. ZOBACZ TEŻ: Grała u Barei i zachwycała urodą w PRL-u. Te role do dziś robią wrażenie, choć jeden romans zmienił bieg jej kariery Jerzy Stuhr o pracy nad "Wodzirejem" Za siłą tej roli stoi coś więcej niż warsztat aktorski – stoi doświadczenie. Jerzy Stuhr miał za sobą epizod pracy estradowej, który okazał się bezcenny przy budowaniu postaci. Jak wspominał w rozmowie z Onetem: "Musiałem dorabiać, żeby utrzymać się na drugich studiach, na których nie miałem już żadnych świadczeń. Pracowałem więc przez dwa lata jako pracownik estrady krakowskiej: konferansjerka, skecze, dowcipy, prowadzenie zabaw". To właśnie dlatego czuł się w tej roli tak pewnie. "Nie miałem żadnych obaw. Wręcz przeciwnie, wreszcie czułem się znawcą. Bo jak grałem Filipa Mosza w "Amatorze", to niewiele wiedziałem o zaopatrzeniu. A w "Bliźnie" musiałem rozmawiać z inżynierami petrochemii o BHP. To były trudniejsze zadania. A tu? Tu był mój żywioł” – mówił przed laty. Proces pracy na planie również odbiegał od standardów: "Wypracowaliśmy ciekawą metodę pracy. Gdy przychodziliśmy do jakiegoś lokalu, czekali tam na nas statyści, z których część znała środowisko estradowe. I zawsze było tak, że ja najpierw musiałem tę publiczność rozruszać. [...] Zaczynałem program, oni ruszali powoli do zabawy i w pewnym momencie zapominali o kamerze, a wtedy wkraczał reżyser. Wszystko mieliśmy oczywiście wcześniej zaplanowane, a ja nie improwizowałem, lecz realizowałem program Feliksa, ale ten żywioł zabawy był już moją zasługą". Po premierze "Wodzireja" okazało się, że rola Jerzego Stuhra zaczęła żyć własnym życiem. Widzowie nie tylko ją zapamiętali – wielu z nich potraktowało ją dosłownie. Jak wspominał aktor: "Nie mogłem opędzić się od ofert prowadzenia zabaw, nie tylko w Polsce". Reakcja Stuhra była jednak jednoznaczna. "Nie zamierzałem iść w tym kierunku i pytałem tych niedoszłych kontrahentów, czy oni naprawdę widzieli film i postać, którą grałem. Mówili, że widzieli i im to nie przeszkadza!" – opowiadał ze śmiechem. Paradoks tej sytuacji mówi wiele o sile kina. Lutek Danielak był przecież postacią niejednoznaczną, momentami wręcz odpychającą. A jednak jego charyzma była tak sugestywna, że dla wielu widzów przysłoniła moralny wymiar historii. To właśnie w tym tkwi fenomen tej roli – nie daje się zamknąć w prostych interpretacjach. I może dlatego, mimo upływu lat, wciąż budzi emocje. SPRAWDŹ TEŻ: Romansował z celebrytkami, potem poślubił córkę polityka. Życie legendarnego sportowca PRL-u owiane było tajemnicą