"Diabeł ubiera się u Prady 2" coraz bliżej. Mało kto wie, jak Meryl Streep stworzyła postać kultowej redaktor naczelnej
Powrót "Diabeł ubiera się u Prady 2" elektryzuje fanów na całym świecie, ale mało kto pamięta, jak wiele pracy Meryl Streep włożyła w stworzenie kultowej Mirandy Priestly. Jej rola przeszła do historii kina – chłodna, precyzyjna i niepokojąco prawdziwa. Dziś, gdy legenda wraca na ekrany, kulisy powstawania tej postaci nabierają nowego znaczenia.
Choć od premiery pierwszej części minęło niemal 20 lat, Miranda Priestly wciąż pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci w historii kina. Perfekcyjnie zagrana przez Meryl Streep redaktorka "Runway" była nie tylko ikoną stylu, ale i symbolem bezwzględnego świata mody. Co ciekawe, jej chłód i dystans nie były dziełem przypadku – aktorka przygotowywała się do tej roli w sposób, który do dziś budzi podziw. Meryl Streep i kulisy "Diabeł ubiera się u Prady". Tak powstała Miranda Priestly Meryl Streep od początku wiedziała, że nie chce stworzyć przerysowanej, krzykliwej postaci. Zamiast tego postawiła na subtelność i psychologiczną precyzję. Inspirowała się realnymi postaciami ze świata mody, ale nie kopiowała ich wprost – zależało jej na stworzeniu własnej, wielowymiarowej bohaterki. Na planie Streep utrzymywała emocjonalny dystans wobec reszty obsady. Jak ujawniono po latach, jej chłód był elementem metody pracy, która miała pomóc stworzyć autentyczne napięcie między bohaterami. I rzeczywiście – efekt przeszedł do historii kina. Jednak mało kto wspominał o kosztach: "Byłam nieszczęśliwa w swojej przyczepie. Słyszałam, jak wszyscy się śmieją i dobrze bawią. Byłam taka przygnębiona" – wspominała aktorka. Po zakończeniu zdjęć przez jakiś czas dochodziła do siebie: "To było straszne doświadczenie. Po tym obiecałam sobie, że nigdy więcej nie spróbuję metodycznego podejścia". Jej bohaterka mówi cicho, spokojnie, niemal lodowato. Ten zabieg sprawił, że każda wypowiedź Mirandy nabierała większego ciężaru. Zamiast krzyczeć – wystarczył jeden chłodny komentarz, by wprowadzić napięcie. Poza planem również wzbudzała niepokój, o czym po latach wspominała sama Anne Hathaway, wcielająca się w rolę asystenki Mirandy. "Czułam się zastraszona, ale zawsze miałam świadomość, że troszczy się o mnie. Wiedziałam, że wszystko, co robiła, miało na celu stworzenie atmosfery, która pomoże mi lepiej zagrać" – mówiła. ZOBACZ TEŻ: Nagle odsłoniła kulisy życia rodzinnego. Tak naprawdę wyglądają relacje jej synów z Rinke Rooyensem. Te słowa dają do myślenia Wielki powrót Mirandy Priestly. Nowy zwiastun "Diabeł ubiera się u Prady" zachwycił fanów Dziś historia zatacza koło. "Diabeł ubiera się u Prady 2" trafi do kin już w maju, a pierwsze materiały promocyjne tylko podsycają emocje. Po latach do swoich ról wracają Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci – obsada, która stworzyła jedną z najbardziej rozpoznawalnych filmowych historii XXI wieku. Nowa część ma opowiadać o zmieniającym się świecie mediów i mody, który w erze cyfrowej wygląda zupełnie inaczej niż w czasach pierwszego filmu. Miranda Priestly musi odnaleźć się w rzeczywistości, gdzie władza redaktorów naczelnych nie jest już tak absolutna jak kiedyś. Twórcy obiecują, że zachowają klimat oryginału, jednocześnie pokazując, jak bardzo zmienił się świat wokół bohaterów. Moda, media i hierarchie władzy wyglądają dziś inaczej – ale pewne mechanizmy pozostają niezmienne. TYLKO U NAS: Kędzierski żałuje tego wywiadu. Wybuchł przed kamerą, teraz uważa, że przesadził. "Macie prawo..." View oEmbed on the source website
W Hollywood radzili jej zmienić nazwisko. Polka zrobiła odwrotnie i wygrała. Dziś jest gwiazdą w USA
Udowodniła, że w Hollywood można osiągnąć sukces bez rezygnacji z własnej tożsamości. Polskie nazwisko nie stanęło jej na drodze do kariery, a dziś – choć nie jest już tak widoczna – nadal działa zawodowo. Co robi teraz aktorka znana z „Chirurdzy” i „Artysty”?
Nina Siemaszko to dowód na to, że w Hollywood nie trzeba wyrzekać się swoich korzeni, by osiągnąć sukces. Aktorka o polskim nazwisku przez lata budowała swoją pozycję w amerykańskim show-biznesie, występując w popularnych serialach i filmach. Dziś, choć działa z dala od medialnego zgiełku, konsekwentnie podąża własną drogą. Polskie korzenie, które ukształtowały jej drogę Nina Siemaszko urodziła się w Chicago jako Antonina Jadwiga Siemaszko. Jej historia zaczyna się jednak dużo wcześniej – od losów ojca, Konstantego Siemaszko, który po II wojnie światowej opuścił Polskę i zamieszkał w Londynie. To właśnie tam założył rodzinę z Collette McAllister. Po narodzinach pierwszego syna zdecydowali się na przeprowadzkę do Chicago, gdzie przyszła na świat Nina i jej rodzeństwo. Mimo życia w Stanach Zjednoczonych, w domu Siemaszków pielęgnowano polską kulturę, język i historię. Rodzina angażowała się także w działania promujące polskość. To wychowanie sprawiło, że aktorka nigdy nie odcięła się od swoich korzeni. Warto dodać, że aktorstwo nie jest w tej rodzinie przypadkiem – jej brat Casey Siemaszko również został aktorem i, podobnie jak ona, zdecydował się nie rezygnować z polsko brzmiącego nazwiska. Zmieniła tylko imię. Nazwisko zostawiła bez kompromisów Na początku kariery zdecydowała się na praktyczny krok – skróciła swoje imię z Antoniny Jadwigi do Niny. Powód był prosty: łatwiejsza wymowa dla amerykańskiej publiczności. Jednak nazwiska nie zmieniła. Siemaszko pozostało jej znakiem rozpoznawczym. To świadoma decyzja, która – jak pokazuje jej historia – nie przeszkodziła w osiągnięciu sukcesu. Podobną drogę wybrał jej brat Casey Siemaszko, który urodził się jako Kazimierz. On również zmienił imię, ale zachował nazwisko. Czytaj też: Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic Kariera Niny Siemaszko w USA – od 1986 roku do dziś Nina Siemaszko rozpoczęła swoją karierę w 1986 roku rolą w filmie „One More Saturday Night”. Od tego momentu systematycznie pojawiała się w kolejnych produkcjach. Na swoim koncie ma ponad 70 ról w filmach i serialach. Widzowie mogli oglądać ją w takich tytułach jak „Chirurdzy”, „Potyczki Amy”, „Prezydencki poker”, „Pamiętnik Czerwonego Pantofelka” czy „Szpital dobrej nadziei”. W 2011 roku wystąpiła w filmie „Artysta”, który został nagrodzony Oscarem. Jak podaje serwis imdb.com, jej ostatnie aktywności aktorskie przypadają na 2017 i 2018 rok. W 2018 roku pojawiła się w serialu „Kellie Martin in Hailey Dean Mystery: A Will to Kill”, natomiast rok wcześniej zagrała w filmie „Historia nienawiści” (2017). To właśnie te produkcje zamykają jej dotychczasową filmografię, po której aktorka wyraźnie ograniczyła swoją obecność na ekranie. Życie poza kamerą. Nowy etap i zaangażowanie poza Hollywood Dziś Nina Siemaszko prowadzi spokojniejsze życie w Los Angeles, ale wcale nie znika z radaru. Wciąż jest aktywna zawodowo, angażuje się społecznie i coraz częściej dzieli się prywatnymi momentami z fanami. Niedawno opublikowała wpis, w którym poinformowała o zaręczynach, pisząc wprost: „Powiedziałam TAK!”. Podkreśliła, że były to wyjątkowe i bardzo osobiste chwile. Aktorka działa także poza światem filmu. Angażuje się w inicjatywy środowiskowe i pełni rolę delegatki, reprezentując określoną grupę w strukturach organizacyjnych w USA. W swoich wpisach podkreśla współpracę z Young Performers National Committee oraz działalność na rzecz członków organizacji. Na co dzień skupia się również na pasjach – interesuje się jogą, prowadzi prywatne zajęcia i promuje aktywny styl życia. W jej mediach społecznościowych nie brakuje też odniesień do wartości, które są jej bliskie. Jedno z jej mott brzmi: „Radość nie jest opcjonalna”. Mimo upływu lat Nina Siemaszko nie przestaje iść własną drogą – dziś bardziej świadomie, spokojniej, ale nadal z wyraźnym kierunkiem. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Zobacz też: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Źródła: radiozet.pl, film.wp.pl, imdb.com, antyradio.pl
Iga Lis zachwyca branżę filmową. Dopiero co zdobyła nagrodę we Francji, a teraz ogłasza kolejny sukces
Iga Lis właśnie zaznaczyła swoją obecność na jednym z najważniejszych wydarzeń filmowych na świecie. Jej „Bałtyk” trafił tam, gdzie trafiają tylko wybrane produkcje, a kulisy tego sukcesu budzą jeszcze większe emocje.
Iga Lis nie kryje emocji. Jej film dokumentalny „Bałtyk” został zakwalifikowany do programu Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Francisco. Produkcja znalazła się w gronie dziesięciu międzynarodowych dokumentów, a sama reżyserka mówi wprost, że to dla niej wyjątkowy moment i ogromny zaszczyt. Spektakularny sukces Igi Lis. „Bałtyk” podbija festiwal w San Francisco To moment, który może zmienić wszystko. Iga Lis oficjalnie ogłosiła, że jej film „Bałtyk” znalazł się w programie Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Francisco. To jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych, a obecność w jego selekcji to ogromne wyróżnienie. Produkcja została zakwalifikowana do grona dziesięciu międzynarodowych filmów dokumentalnych. To właśnie w tym prestiżowym zestawieniu znalazł się „Bałtyk”, który coraz śmielej zaznacza swoją obecność poza granicami Polski. Iga Lis podzieliła się radosną nowiną w mediach społecznościowych. Na Instagramie nie kryła wzruszenia i wdzięczności. „Jedziemy na Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Francisco! Jesteśmy niezmiernie wdzięczni, że ‘Bałtyk’ znalazł się wśród dziesięciu międzynarodowych filmów dokumentalnych w tegorocznym programie. To dla nas coś wyjątkowego, że po tylu latach znów możemy zaprezentować polski film dokumentalny na najstarszym festiwalu w Ameryce. Dziękujemy, dziękujemy za ten ogromny zaszczyt!”, napisała. Te słowa jasno pokazują, jak wielkie znaczenie ma dla niej ten moment. To nie tylko sukces zawodowy, ale także symboliczny krok dla polskiego dokumentu. CZYTAJ TEŻ: Maja Rutkowski ujawnia kulisy konfliktu z Felicjańską. Wspomniała o ich spotkaniu sprzed 16 lat Międzynarodowe uznanie i obecność w światowych mediach Sukces Igi Lis nie przeszedł bez echa. Reżyserka podkreśliła, że o jej produkcji wspominają „Variety” i „Indie Vire”. To wyraźny sygnał, że „Bałtyk” zaczyna funkcjonować w międzynarodowym obiegu filmowym. Dla młodej twórczyni to kolejny dowód na to, że jej projekty trafiają do szerokiego grona odbiorców i są zauważane przez branżowe media. Przypomnijmy, że „Bałtyk” już wcześniej przyniósł jej uznanie. Film zdobył nominację do „Orłów” w kategorii „Odkrycie roku”. To jedno z najważniejszych wyróżnień w polskim środowisku filmowym. Na tym jednak nie koniec. Iga Lis ma na swoim koncie także produkcję „Za moich czasów”, która, podobnie jak „Bałtyk”, zwróciła uwagę festiwali, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Reżyserka jasno podkreśla, że w swojej twórczości kieruje się przekonaniami i chęcią poruszania tematów społecznych. Jak sama mówiła, nie ma w tym kalkulacji, to naturalny kierunek wynikający z jej zainteresowań. Iga Lis, córka Kingi Rusin i Tomasza Lisa, coraz śmielej buduje swoją pozycję w świecie filmu. Jej działania pokazują, że nie jest to jedynie jednorazowy sukces, ale konsekwentnie rozwijana ścieżka zawodowa. Obecność „Bałtyku” na festiwalu w San Francisco to wyraźny sygnał, że młoda reżyserka wkracza na międzynarodowy poziom. A fakt, że jej film znalazł się wśród dziesięciu dokumentów, tylko potwierdza skalę tego osiągnięcia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gwiazda serialu „Ojciec Mateusz" w żałobie. Tuż przed świętami straciła bliską osobę
Wielki sukces Igi Lis. Zdobyła główną nagrodę na festiwalu filmowym we Francji
Iga Lis zwraca na siebie uwagę międzynarodowej branży filmowej. Jej dokument „Bałtyk” został nagrodzony na festiwalu Pêcheurs du Monde we Francji, co stanowi ważny moment w rozwoju jej kariery reżyserskiej. Historia opowiedziana przez młodą twórczynię trafia do publiczności i otwiera jej drogę na kolejne zagraniczne festiwale.
Iga Lis coraz mocniej zaznacza swoją obecność na międzynarodowej scenie filmowej. Jej dokument „Bałtyk” zdobył nagrodę dla najlepszego filmu na festiwalu Pêcheurs du Monde we Francji, co stanowi pierwsze zagraniczne wyróżnienie w jej reżyserskiej drodze. Produkcja młodej twórczyni nie tylko przyciągnęła uwagę jury, ale również wywołała wyraźne reakcje krytyków, którzy podkreślają jej styl, wrażliwość i sposób opowiadania historii. Bałtyk Igi Lis nagroda na festiwalu we Francji Film „Bałtyk” w reżyserii Igi Lis zdobył nagrodę dla najlepszego filmu pełnometrażowego podczas festiwalu Pêcheurs du Monde. Wydarzenie odbyło się w portowym mieście Lorient w Bretanii we Francji i trwało od 17 do 29 marca. W konkursie udział wzięło 14 filmów dokumentalnych. Produkcja Studia Munka SFP została uznana za najlepszą spośród zgłoszonych tytułów. Festiwal koncentruje się na tematyce morskiej, rybackiej i ekologicznej, prezentując filmy ukazujące świat mórz i oceanów oraz kwestie związane z ich ochroną. To pierwsze międzynarodowe wyróżnienie dla filmu „Bałtyk”. Recenzja: Bałtyk z oceną 7.5/10 i mocnym przekazem Film spotkał się z wyraźnym odzewem krytyków. W recenzji Pawła Kozłowskiego „Bałtyk” otrzymał ocenę 7.5/10. Produkcja została określona jako „piękna opowieść o pasji, miłości, pracy i ludziach”. Zwrócono uwagę, że realizacja jest „bardzo ciekawa, a nawet momentami nowatorska”. W recenzji podkreślono również, że film znajduje się „na pograniczu dziwności i genialności”. Pojawiło się także stwierdzenie, że produkcja mogłaby funkcjonować zarówno na platformie YouTube, jak i na festiwalu filmowym. Jednocześnie wskazano, że „Bałtyk” stanowi „wspaniałą reklamę dla Pani Mieci”, a po seansie pojawia się chęć odwiedzenia Łeby. Opinie: film Bałtyk jako ciepła i czuła historia W opinii opublikowanej przez Jacka Sobczyńskiego z Newonce.net zwrócono uwagę na charakter filmu oraz styl reżyserki. Podkreślono, że „dwudziestoparolatka robi ciepły, czuły, pozbawiony dydaktyki i jakichkolwiek prób oceniania film”. W tej samej opinii pojawia się odniesienie do obaw wobec młodego pokolenia twórców, wskazując, że takie realizacje przeczą przekonaniu, że generacja Z „zepsuje kino”. To kolejny głos potwierdzający odbiór filmu jako produkcji emocjonalnej i skoncentrowanej na człowieku. Kim jest Miecia z Łeby? Bohaterka, która przyciąga widzów Centralną postacią dokumentu jest Miecia – właścicielka wędzarni ryb w Łebie. Od ponad czterech dekad prowadzi miejsce, które stało się częścią lokalnego krajobrazu. Wędzarnia przyciąga turystów i smakoszy z całej Polski. Film pokazuje moment, w którym bohaterka zostaje zmuszona do zadbania o własne zdrowie i musi na nowo określić swoje miejsce w życiu. To właśnie ta historia stanowi o sile filmu „Bałtyk”. Bałtyk Igi Lis – sukces w Polsce i za granicą Przed sukcesem we Francji film zdobywał uznanie w Polsce. W maju 2025 roku był filmem otwarcia 65. Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Produkcja trafiła do ponad 100 kin w Polsce, gromadząc do końca roku ponad 40 tysięcy widzów. Film zdobył nagrodę dla najlepszego filmu dokumentalnego na Sopot Film Festival oraz nagrodę za zdjęcia Kacpra Gawrona na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Otrzymał także Wyróżnienie Jury Festiwalu Opolskie Lamy. Międzynarodowa premiera odbyła się w styczniu 2026 roku na festiwalu Fipadoc we Francji. Kolejne pokazy miały miejsce w Missouri oraz w Grecji. W kwietniu film zostanie zaprezentowany w Niemczech oraz w USA. View oEmbed on the source website
Był bożyszczem kobiet i ikoną kina. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach wyjawił prawdę
Był ikoną, bożyszczem kobiet i jednym z największych gwiazdorów swojej epoki. Richard Chamberlain zachwycał talentem i urodą, a jego role śledziły miliony widzów na całym świecie. Jednak za perfekcyjnym wizerunkiem kryła się tajemnica, którą ukrywał przez niemal 70 lat. Gdy w końcu ją ujawnił, świat był w szoku.
Ikona lat 80., idol kobiet, bohater wielkich ról, by wspomnieć tylko angielskiego żeglarza majora Johna Blackthorne/Anjin-sana w miniserialu NBC „Szogun” z 1980 roku oraz księdza Ralpha de Bricassarta w produkcji „Ptaki ciernistych krzewów”. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał swoją prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach zdecydował się powiedzieć światu prawdę. Kulisy jego życia prywatnego i zawodowego zaskakują do dziś. Richard Chamberlain – bożyszcze kobiet i idol z ekranu. Sukces był mu pisany Był skazany na sukces. Przyszedł na świat 31 marca 1934 roku w światowej stolicy kina, czyli w... Los Angeles. A dokładniej w sławnej dzielnicy Beverly Hills. Jego matka również przejawiała talenty artystyczne: była bowiem śpiewaczką. Ojciec z kolei był pracownikiem fizycznym, zatrudnionym w fabryce, a także sprzedawcą. Prywatnie udzielali się przez lata jako członkowie Anonimowy Alkoholików. Na ten temat nie ma jednak zbyt wielu informacji w sieci... Richard Chamberlain wychowywał się ze starszym bratem Billem. Rozpoczął swoją aktorską drogę w wieku 25 lat, debiutując w jednym z odcinków serialu „Alfred Hitchcock przedstawia”. Przełomem okazała się rola doktora Kildare’a w serialu „Dr Kildare”, za którą zdobył Złotego Globa w 1963 roku jako „najlepszy aktor telewizyjny”. Czytaj także: Ukrywał orientację, lecz przy ukochanym nabrał pewności siebie. Historia Richarda Chamberlaina i Martina Rabbetta Od lat 60. wzdychały do niego miliony. Richard Chamberlain był nie tylko utalentowanym aktorem, ale także jednym z najbardziej pożądanych mężczyzn Hollywood. Mimo że miał na koncie wiele ról, światową popularność przyniosły mu dwa miniseriale: „Szogun” z 1980 roku, w którym wcielił się w postać angielskiego żeglarza Johna Blackthorne’a, oraz „Ptaki ciernistych krzewów”, gdzie zagrał księdza Ralpha de Bricassarta. Za obie kreacje otrzymał Złote Globy. Gdy emitowano ten serial, czas się zatrzymywał. Oglądały go całe rodziny. Był fenomenem międzypokoleniowym. Dlaczego? Wydaje się, że jego siła tkwiła w doskonałym doborze obsady, zręcznej fabule i po prostu trafiała do ludzkich serc. On – inteligentny, skromny i nieziemsko przystojny. Ona piękna, delikatna i niewinna. Historią księdza Ralpha de Bricassarta oraz australijskiej dziewczyny z prowincji Meggie Cleary (w tej roli Rachel Ward) żyli w latach 80. wszyscy. „Ptaki ciernistych krzewów”, oparte na bestsellerowej powieści o tym samym tytule autorstwa Australijki Colleen McCullough, okazały się niebywałym sukcesem na całym świecie. Amerykańskie linie lotnicze zdecydowały się nawet na wyemitowanie jednego z odcinków na pokładzie tak, by pasażerowie nie przegapili dalszych losów popularnej wówczas pary. Oboje zresztą uwielbiali ze sobą pracować, co po latach przyznał sam Richard Chamberlain. To z kolei rodziło wówczas spekulacje, że uczucie, które odgrywali na małym ekranie, przeniosło się również na rzeczywistość. Prawda była jednak zupełnie inna. Doświadczony aktor był dla młodszej koleżanki mentorem. Doradzał jej i niemal prowadził za rękę na planie. „Byłam zielona, a Richard miał więcej doświadczenia. Uczyłam się od niego. Miałam wrażenie, że rzeczywiście jesteśmy w związku”, wspominała po latach. Serdeczne relacje utrzymywali zresztą do samego końca... View oEmbed on the source website „Ptaki ciernistych krzewów” ukazywały dylemat moralny księdza i tym samym przełamywały pewne społeczne tabu, związane z celibatem. Wzruszał i gorszył. Zachwycał i dotykał najbardziej intymnych sfer społecznej moralności. Rodził wiele pytań, na część z nich nie dawał gotowej odpowiedzi. Mimo że realizował wzorzec romansowy, daleki był od banału. Nawet jeśli pewne treści zostały w niego wplecione dosyć naiwnie, to z wielkim wyczuciem i smakiem. Ralph de Bricassart w miniserialu ABC jest człowiekiem uwikłanym w powinność i namiętność. W pewnym momencie wypowiada do swojej ukochanej słowa, które są kwintesencją produkcji: „Moja kara to wieczna niepewność, czy kocham Boga bardziej niż ciebie”. Kobiety i mężczyźni na całym świecie śledzili ich losy z zapartym tchem. Konstrukcja fabularna sprawiała, że do końca nie było wiadomo, jak zakończy się historia nieszczęśliwych kochanków i łączącego ich grzesznego uczucia... Za tymi rolami szła wielka, przytłaczająca wręcz popularność. Fanki nie mogły się oprzeć jego urokowi – w szczycie kariery odbierał nawet półtora tysiąca listów dziennie. Przystojny, czarujący, utalentowany, z nienagannymi manierami, ugruntował swoją pozycję jako symbol seksu, mimo że przez lata ukrywał istotny aspekt swojego życia... Richard Chamberlain (jako ksiądz Ralph de Bricassart) oraz młodziutka Rachel Ward (jako Meggie) na planie „Ptaków ciernistych krzewów”, 1982/1983 rok Richard Chamberlain przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę Nic dziwnego, że twórcy zabiegali o jego udział w swoich produkcjach. Dzięki temu wystąpił m.in. w „Juliuszu Cezarze”, „Czterech muszkieterach”, „Portrecie damy”, „Hrabim Monte Christo”, „Płonącym wieżowcu”, „Pantofelku i róży” czy „Człowieku w żelaznej masce”. Uroda sprawiła, że chętnie obsadzano go w rolach silnych mężczyzn i amantów, którym nie jest w stanie oprzeć się żadna kobieta. Wizerunek ten potwierdziły jeszcze dwa miniseriale z lat 80.: „Szogun” z 1980 roku oraz właśnie „Ptaki ciernistych krzewów”. I mimo że na pozór niczego mu nie brakowało, życie Richarda Chamberlaina dalekie było od ideału. Wszystko za sprawą tajemnicy, którą skrywał przez niemal 70 lat... Gdy prawda wyszła na jaw, wszystkie jego fanki westchnęły z wielkim zawodem. Richard Chamberlain, maj 1990 Richard Chamberlain, 1997 rok Skrywana przez dekady prawda. Coming out aktora w wieku 68 lat Po raz pierwszy spekulacje dotyczące prawdziwej orientacji seksualnej serialowego księdza Ralpha pojawiły się pod koniec lat 80. ubiegłego wieku. Wówczas to, w grudniu 1989 roku, francuski magazyn dla kobiet „Nous Deux” określił go mianem homoseksualisty. Jednak on konsekwentnie milczał. Prawdę wyjawił dopiero w 2003 roku, gdy wydał autobiografię. Miał wówczas 68 lat. Nie tylko potwierdził w niej, że jest gejem, lecz także wyznał, że od ponad 30 lat jest w stałym związku z aktorem Martinem Rabbettą! CZYTAJ TAKŻE: Traci nadzieję, że odbuduje relacje z córką. "Długo bolało mnie serce", mówi Kostek Yoriadis „Kiedy dorastałem, bycie gejem, bycie niemęskim było zakazane. Dlatego musiałem ukrywać tę część samego siebie, bałem się jej. Teraz mogę o tym mówić otwarcie, już nie boję się do tego przyznać”, zwierzył się w programie „Dateline NBC” (cytat za Plejada.pl). W innym przyznał, że bał się dokonać coming outu z uwagi na swój wizerunek i ewentualny brak ról. Jednak zaryzykował... Richard Chamberlain z długoletnim partnerem (po skrajnej prawej) już po rozstaniu, maj 2014 (w środku aktor Neil Patrick Harris) <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbxR4Mn-c0075f1.jpg" width="2315" height="1600" alt="NEW YORK, NY - MAY 27: (L-R) Richard Chamberlain, Neil Patrick Harris and Martin Rabbett pose backstage at "Hedwig and The Angry Inch" on Broadway at The Belasco Theater on May 27, 2014 in New York City. (Photo by Bruce Glikas/FilmMagic)" title="Celebrities Visit Broadway - May 27, 2014" /> View oEmbed on the source website Dla niektórych prawda była trudna do przyjęcia. Wcześniej wiele spekulowano na temat jego intymnych relacji z kobietami. Spotykał się m.in. z Sharon Hugueny (1962), Chris Noel (1964-65) i Joan Marshall (1965-66). Jednak mało kto wiedział, że prawdziwą miłość poznał w 1977 roku (według niektórych źródeł dwa lata wcześniej). Wówczas spotkał o 19 lat młodszego Martina Rabbetta. Został on menadżerem Richarda Chamberlaina. Związek zalegalizowali w 1984 roku, po siedmiu latach od momentu poznania się. Wydawało się, że są parą idealną. Wszyscy, którzy ich poznali stwierdzili, że są dla siebie stworzeni. By odpocząć od medialnego zgiełku, przeprowadzili się na Hawaje. „Kocham swoje życie takim, jakie jest. Jestem dumny z mego związku. Właściwie, to jestem dumny z samego siebie”, podkreślał w wywiadzie. Niestety, jedna decyzja aktora „Ptaków ciernistych krzewów” zakończyła tę relację... Richard Chamberlain w latach 60. XX wieku Richard Chamberlain: rozstanie z partnerem, życiowe zmiany Mimo że grywał rzadziej, miał szczęście do produkcji, które zdobywały popularność. Tak było choćby z serialami „Dotyk anioła”, „Gotowe na wszystko” czy „Bracia i siostry”. W filmach pojawiał się znacznie rzadziej. Ta ostatnia wielka rola to skorumpowany gubernator w „Blackbeard” sprzed niemal 20 lat... Wiosną 2010 roku Richard Chamberlain podjął dosyć zaskakującą i niespodziewaną decyzję o powrocie do rodzinnego Los Angeles. Chciał rozwijać karierę i przebywać w miejscu, w którym mógł liczyć na bardziej intratne propozycje zawodowe. Partner nie zamierzał jednak opuszczać Hawajów. Dlatego też decyzja o rozstaniu była nieunikniona... Czytaj także: Od ponad 30 lat mieszka w USA, odnalazł miłość i spełnia się artystycznie. Tak wygląda życie Marka Probosza W ostatnich latach życia aktor poświęcił się malarstwu i poezji. Tworzył obrazy, pisał haiku, a jego dzieła – m.in. „Age and Wisdom” (Wiek i mądrość) oraz „Somewhere Within” (Gdzieś wewnątrz nas) – zyskiwały uznanie wśród kolekcjonerów. Choć był wobec swojej twórczości bardzo krytyczny, kontynuował artystyczną drogę z humorem i dystansem do siebie. „Żaden ze mnie wielki pisarz. Ale pisanie okazało się, łatwiejsze niż się spodziewałem. Tyle że poza autobiografią i książką z haiku nie bardzo wiem, o czym mógłbym jeszcze napisać”, żartował w „The New York Times”. W tym roku, za dwa dni, skończyłby 90 lat. Był bezdzietny. Czy czegoś żałował z perspektywy lat? „Muszę sobie radzić z takim życiem, jakie mam. Nie jestem ani samotny, ani sfrustrowany”, stwierdził, pytany przez dziennikarzy „Das Neue Blatt”. A czy po rozstaniu związał się z kimś innym? Te spekulacje uciął z właściwym sobie poczuciem humoru. „Żartujesz? Ja mam ponad 80 lat, na litość boską!”, podkreślił rozbawiony. Richard Chamberlain w „Pantofelku i róży”, 1976 rok Strata Richarda Chamberlaina – koniec pewnej epoki Richard Chamberlain odszedł 29 marca 2025 roku w Waimanalo na Hawajach. Miał 90 lat. Przyczyną śmierci były powikłania po udarze. Wszystko potwierdził jego były partner. Informacja ta zasmuciła fanów na całym świecie, którzy przez dekady śledzili jego życie, karierę i zmagania z własną tożsamością. Odszedł nie tylko wielki aktor, ale też człowiek, który odważył się być sobą – bez względu na cenę. View Burdaffi on the source website Richard Chamberlain we wrześniu 2016 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi74aa6-b960c7d.jpg" width="1416" height="2000" alt="EXCLUSIVE: Legendary actor Richard Chamberlain, 82 years old, is seen wearing three pairs of glasses and a black Adidas outfit whilst shopping at Barnes & Noble in West Hollywood, California on September 16, 2016. Pictured: Richard Chamberlain" title="Richard Chamberlain w dresie" /> Richard Chamberlain w październiku 2016 roku Richard Chamberlain w maju 2017 roku Richard Chamberlain odwiedził Polskę w 1998 roku Aktor gościł w Polsce w latach 90. XX wieku. W styczniu 1998 roku przyleciał do stolicy na zaproszenie wydawnictwa Bauer, by odebrać statuetkę Telekamery Tele Tygodnia dla najpopularniejszej zagranicznej gwiazdy. Był wówczas zaszokowany popularnością, którą cieszy się nad Wisłą. „Nigdzie mnie tak nie przyjęto jak u was. Jestem tu naprawdę kochany. W USA nigdy nie byłem aż tak popularny”, podkreślał zaskoczony. TYLKO W VIVIE: Chciał spełnić marzenie o tańcu, musiał na to zarobić. "Mama pomagała mi, ale nie chciałem być jej kulą u nogi" Nic dziwnego, że gdy zorganizowano spotkanie z nim dla fanów w Empiku przy Nowym Świecie w Warszawie, z miejsca ustawiła się niemal kilometrowa kolejka. Niezrażony Richard Chamberlain cierpliwie pozował do zdjęć, uśmiechał się i rozdawał autografy. Jakie wrażenie wywarła na nim stolica Polski? „Ładnie tu, chociaż zimno. Ale słyszałem, że mróz hartuje”, skomentował z właściwym sobie poczuciem humoru. Wieczorem miał okazję skosztować pierogów i schabowego w trakcie wycieczki na Starówkę... Źrodło: Plejada.pl, biografia „Shattered love”, R. Chamberlain, Youtube, Star.com Richard Chamberlain w Warszawie, styczeń 1998: <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmXlgkb-54da0e5.jpg" width="2444" height="1600" alt="Richard Chamberlain 01.1998, amerykanski aktor telewizyjny, filmowy i teatralny.,Image: 427876228, License: Rights-managed, Restrictions: ### Cena minimalna dla prasy i internetu: 130 PLN ###, Model Release: no, Credit line: archiwumTVP / Forum" title="Richard Chamberlain" />
Była u szczytu sławy, tuż przed premierą „Dirty Dancing” wydarzyła się tragedia. Jennifer Grey już nigdy nie była taka sama
Rola Baby w kultowym Dirty Dancing przyniosła jej światową sławę, ale za kulisami tego sukcesu krył się dramat, który na zawsze odmienił jej życie. Dziś, w dniu urodzin Jennifer Grey, wracamy do historii, która pokazuje, jak cienka bywa granica między spełnieniem marzeń a osobistą tragedią.
Rola Baby w kultowym filmie Dirty Dancing była dla niej przepustką do sławy. Wraz z Patrickiem Swayzem stworzyła na ekranie niezapomniany duet. Ich taneczne popisy do dziś inspirują a falowane sukienki Baby do dziś wzbudzają emocje wśród fanek mody. Produkcja z 1987 roku sprawiła, że z dnia na dzień zdobyli wielką popularność i stali się idolami większości nastolatek. Ale dwa tygodnie przed premierą filmu Jennifer Grey przeżyła wielką osobistą tragedię, która odcisnęła na niej bolesne piętno. Nigdy nie uwolniła się od traumy i poczucia winy. Dramatyczny wypadek na zawsze przekreślił jej karierę w Hollywood... Jennifer Grey jako Baby w Dirty Dancing „Nie sposób było łączyć tak głębokiego smutku, poczucia winy osoby ocalałej, ze świętowaniem i radością. Moje myśli już nigdy nie były takie same, moje ambicje też nie były takie same”, mówiła po latach... Jennifer Grey urodziła się w 1960 roku na Manhattanie. Ojciec Jennifer to niezapomniany Mistrz Ceremonii z Kabaretu Boba Fosse'a, nagrodzonego za tę rolę Oscarem. Mimo to rodzice nie wspierali córki w realizacji marzeń o aktorstwie. Jennifer od szóstego roku życia brała lekcje tańca. Najpierw to był balet, potem jazz, stepowanie, tańce afrykańskie i karaibskie. CZYTAJ TAKŻE: Samantha Fox była naczelną seksbombą lat 80. Później podbiła branżę muzyczną i ułożyła życie z kobietą Przed udaniem się na casting do Dirty Dancing miała na swoim koncie występy między innymi w takich filmach jak Czerwony świt, Cotton Club, Wolny dzień Ferrisa Bullera. Kiedy przeczytała scenariusz do Dirty Dancing, była w szoku, że główna postać jest tak bardzo do niej podobna. Była zachwycona! Uznała, że musi zdobyć tę rolę. Jennifer Grey wygrała casting. Pokonała młodą Sarah Jessicą Parker i Robin Wright. Aktorka miała wówczas 27 lat, czyli o dziesięć więcej niż filmowa Baby. Jej filmowym partnerem został Patrick Swayze. Co ciekawe, nie był to ich pierwszy wspólny film. Aktorzy mieli okazję spotkać się na planie „Czerwonego świtu”, z 1984 roku. Już wtedy praca między gwiazdami nie układała się najlepiej. Często dochodziło do starć i kłótni. Dlatego producenci Dirty Dancing długo zastanawiali się, czy obsadzenie Jennifer i Patricka w roli kochanków jest właściwym pomysłem. Aktorzy jednak udowodnili, że są profesjonalistami i w czasie kręcenia scen próbowali odstawiać na bok swoje prywatne animozje. Nie zawsze jednak im wychodziło... Jennifer Grey, Patrick Swayze, Dirty Dancing, 1987 rok Jennifer Grey — tragiczny wypadek W momencie nagrywania tanecznej produkcji Jennifer Grey spotykała się prywatnie z Matthew Broderickiem. Aktorzy poznali się na planie filmu Wolny dzień Ferrisa Buellera. Miesiąc przed premierą Dirty Dancing wyjechali na urlop do Irlandii. Podróżowali wynajętym samochodem. Warunki były fatalne — deszcz, mgła i śliski asfalt. Para zabłądziła. Jadąc po niewłaściwej stronie drogi, Matthew zderzył się czołowo z samochodem, w którym podróżowały matka z córką. Obie kobiety zginęły na miejscu. Aktor został ciężko ranny, złamał nogę i miał poranioną twarz. Jennifer Grey doznała niewielkich obrażeń na ciele, jedna nigdy nie pozbyła się traumy... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Poznali się, gdy odrzuciło ją Hollywood. Tak kochają się Adrien Brody i Georgina Chapman Dwa tygodnie po tragicznym wypadku odbyła się premiera Dirty Dancing. Film odniósł niebywały sukces! Jennifer Grey otrzymała nominację do Złotego Globu. „Nie sposób było łączyć tak głębokiego smutku, poczucia winy osoby ocalałej, ze świętowaniem i radością. Moje myśli już nigdy nie były takie same, moje ambicje też nie były takie same”. - mówiła po latach Jennifer. Wkrótce potem Grey rozstała się z Matthew Broderickiem. Aktor nie został oskarżony o spowodowanie śmierci, a jedynie ukarany karą grzywny w wysokości 175 dolarów. Do rodziny zmarłych kobiet napisał zaledwie kartkę z wyrazami współczucia. Przez traumatyczne zdarzenie kariera 27-letniej Jennifer skończyła się, zanim się jeszcze właściwie zaczęła. Nigdy nie zagrała już żadnej znaczącej roli... Jennifer Grey, premiera filmu Captain Marvel, Los Angeles, USA, 04.03.2019 rok Jennifer Grey, Beverly Hills, Los Angeles, California, 16.09.2021 rok
Niewiele osób o tym wiedziało. Olbrychski opowiedział, co planował z Wajdą tuż przed jego odejściem
Daniel Olbrychski po latach wraca do jednej z najważniejszych relacji swojego życia. Wspomina Andrzeja Wajdę nie tylko jako wybitnego reżysera, ale przede wszystkim mentora i przyjaciela. Ich wspólna historia to nie tylko wielkie filmy, lecz także projekt, który miał powstać tuż przed śmiercią twórcy. Niewiele osób wiedziało, jak blisko byli jego realizacji.
Daniel Olbrychski i Andrzej Wajda stworzyli jeden z najbardziej znaczących duetów w historii polskiego kina. Ich współpraca trwała dekady i zaowocowała filmami, które do dziś stanowią punkt odniesienia dla kolejnych pokoleń twórców. Jednak za tymi sukcesami kryła się relacja znacznie głębsza – oparta na zaufaniu, wspólnym języku artystycznym i wzajemnym zrozumieniu. Daniel Olbrychski i Andrzej Wajda: relacja, która wykraczała poza plan filmowy Relacja Daniela Olbrychskiego i Andrzeja Wajdy była czymś więcej niż tylko zawodowym partnerstwem. Aktor wielokrotnie podkreślał, że reżyser odegrał kluczową rolę w jego życiu – zarówno artystycznym, jak i osobistym. Wajda dostrzegł w nim potencjał bardzo wcześnie i konsekwentnie go rozwijał, prowadząc przez kolejne etapy kariery. "Wajda taśmę filmową miał we krwi, był moim mentorem i przyjacielem" – wspominał aktor w rozmowie z Januszem Wróblewskim. Nie była to jedynie współpraca na planie – to była więź, która z czasem przerodziła się w przyjaźń. Wajda był dla aktora autorytetem, ale jednocześnie partnerem do rozmów o sztuce, życiu i świecie. Olbrychski wielokrotnie podkreślał, że Wajda miał wyjątkową intuicję i zdolność pracy z aktorem. Potrafił wydobyć z niego emocje, które później stawały się fundamentem jego najbardziej pamiętnych ról. ZOBACZ TEŻ: Była z nim przez ponad 60 lat, gdy dowiedziała się, że go straci, namówiła go na ślub. Halina Kowalska i Włodzimierz Nowak byli jednym z najpiękniejszych aktorskich małżeństwa Wspólne filmy Wajdy i Olbrychskiego, które przeszły do historii kina Dorobek wspólnych filmów Olbrychskiego i Wajdy to jeden z filarów polskiej kinematografii. Produkcje takie jak "Popioły", "Wesele" czy "Ziemia obiecana" stały się nie tylko sukcesami artystycznymi, ale również ważnym komentarzem społecznym i historycznym. W filmach Wajdy Olbrychski stworzył jedne z najważniejszych kreacji swojego życia. Jego bohaterowie byli złożeni, pełni sprzeczności i emocji, co czyniło ich niezwykle wiarygodnymi. "Miałem niebywałe szczęście, że Wajda zwrócił na mnie uwagę w tak młodym wieku" – wspominał aktor Januszowi Wróblewskiemu. "Byłem na pierwszym roku studiów, miałem dziewiętnaście lat. Polecił mnie Jan Kreczmar, rektor Akademii Teatralnej, a Wajda zaproponował mi "Popioły". Miałem grać Rafała Olbromskiego. Od razu główną rolę. Docenił moją intensywność uczestnictwa nie tylko w graniu, ale w tworzeniu filmu. To, że w tak młodym wieku zarzucałem go pomysłami, które on mógł wykorzystać. Potem było "Wszystko na sprzedaż"." Ich współpraca trwała, a Wajda zaproponował Olbrychskiemu pozostanie jego asystentem przy produkcji filmu "Polowanie na muchy". "Powiedział mi już wtedy: Daniel w końcu na pewno wyreżyserujesz jakiś film. Bo masz to we krwi. Masz taśmę filmową we krwi. Ale to on ją miał w stopniu nieporównywalnym z nikim innym" – mówił. Wajda i Olbrychski mieli wspólny plan, którego nie zdążyli zrealizować Tuż przed śmiercią Andrzeja Wajdy pojawiła się realna szansa na kolejny wspólny projekt. Jak wspomina Olbrychski, rozmowy były konkretne, a wizja – wyraźnie zarysowana. To nie był jedynie luźny pomysł, lecz plan, który miał dużą szansę na realizację. "Po raz ostatni spotkaliśmy się na dorocznym przyjęciu, które organizowała Krystyna Morgenstern - żona Janusza 'Kuby' Morgensterna. Andrzej był kilka miesięcy po 90. urodzinach. Zapytał mnie, czy liczyłem, ile filmów razem nakręciliśmy. Odpowiedziałem mu, że niedawno to podsumowywałem i wyszło mi, że trzynaście - w dziesięciu zagrałem główne role, a w trzech - wyraziste epizody. 'No to przyszła pora na czternasty' - przyznał. I poprosił moją żonę, by poszukała dobrego tematu – przyznał niedawno Olbrychski. Aktor wracał do ich ostatnich spotkań ze wzruszeniem. Podkreślał, że mimo upływu lat Wajda wciąż był pełen twórczej energii i gotowy na nowe wyzwania. Niestety, los zdecydował inaczej. "Podpowiedziałem mu wtedy, że dobrze by było, gdybym mógł zagrać z jego i z moją ukochaną aktorką Krystyną Jandą. Przez tyle lat nikt poza samą Krystyną - w filmie 'Pestka', nie wpadł na to, by postawić nas razem przed kamerą. Jakiś czas później Andrzej zadzwonił do mnie i powiedział, że za rzadko się widujemy. Umówiliśmy się więc na następny wtorek na placki kartoflane. Jednak jego żona wróciła przeziębiona z Krakowa i Andrzej poprosił, żebyśmy przełożyli nasze spotkanie. Ustaliliśmy, że zobaczymy się, gdy wróci z Gdyni, gdzie jechał na festiwal. Niestety, wrócił do Warszawy chory, trafił do szpitala, a w październiku zmarł. Byłem drugą osobą, która dowiedziała się o jego śmierci. Andrzej odszedł w obecności swojej córki, a mojej chrześniaczki - Karoliny, która natychmiast zadzwoniła do swojej mamy, a w następnej kolejności do mnie" – wspominał. Niezrealizowany projekt stał się symbolem tego, jak wiele jeszcze mogło się wydarzyć. Dla Olbrychskiego to nie tylko zawodowa strata, ale również osobista – utrata człowieka, który przez lata był jego przewodnikiem i partnerem w sztuce. SPRAWDŹ TEŻ: Nie każdy wie, jak wyglądały relacje Krzysztofa Kowalewskiego z dziećmi. Jedna z nich była szczególnie trudna
Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera
Agata Turkot zdradziła swoje plany zawodowe i jasno wskazała kierunek kariery. Aktorka chce spróbować sił za granicą, ale nie w Hollywood. W rozmowie padły konkretne nazwiska i mocne deklaracje.
Agata Turkot w szczerej rozmowie w podcaście „WojewódzkiKędzierski” odsłoniła swoje zawodowe ambicje. Aktorka jasno wskazała, że myśli o karierze zagranicznej, ale nie interesuje jej Hollywood. Wymieniła konkretne nazwiska reżyserów, u których chciałaby zagrać, oraz odniosła się do swojej decyzji związanej z Rosją po wybuchu wojny w Ukrainie. Agata Turkot kariera zagraniczna – jasno określony kierunek Agata Turkot była gościem podcastu „WojewódzkiKędzierski”, gdzie w rozmowie z Kubą Wojewódzkim i Piotrem Kędzierskim opowiedziała o swoich planach zawodowych. Aktorka została zapytana wprost, czy rozważa karierę poza Polską. W odpowiedzi nie pozostawiła żadnych wątpliwości. Przyznała, że myśli o pracy na zagranicznym rynku filmowym. Jednocześnie wyraźnie zaznaczyła, że jej ambicje nie są związane z Hollywood. Kierunek, który ją interesuje, jest zupełnie inny i bardziej sprecyzowany. ZOBACZ TEŻ: Zachwyciła w filmie „Dom dobry", teraz wraca z kolejną rolą. Agata Turkot pierwszy raz tak szczerze o kulisach popularności i wielkim sukcesie Europejskie kino zamiast Hollywood. Te nazwiska robią wrażenie Agata Turkot podkreśliła, że jej marzeniem jest europejskie kino autorskie. To właśnie ten nurt najbardziej ją inspiruje i przyciąga. W rozmowie padły konkretne nazwiska reżyserów, u których aktorka chciałaby zagrać. Wskazała Joachima Triera oraz Sorrentino. Szczególne wrażenie zrobił na niej twórca filmu „Wartość sentymentalna”, który ubiegłej nocy otrzymał Oscara. Aktorka nie kryła emocji, mówiąc o swoich fascynacjach filmowych i jasno określając artystyczny kierunek, w którym chciałaby się rozwijać. „Dom dobry” i rosnąca pozycja aktorki Podczas podcastu Agata Turkot opowiedziała także o swojej najnowszej roli w filmie Wojciecha Smarzowskiego „Dom dobry”. Jej kreacja została zauważona i – jak wynika z rozmowy – na długo zapada w pamięć widzów. Obecność w produkcji uznanego reżysera oraz rosnące uznanie ze strony środowiska filmowego pokazują, że aktorka znajduje się w ważnym momencie swojej kariery. To właśnie teraz pojawiają się pytania o kolejne kroki i ewentualne wyjście poza polski rynek. ZOBACZ TEŻ: Po tym filmie trudno się pozbierać. Agata Turkot o roli w „Domu dobrym” Smarzowskiego. Czekała na nią wiele lat Mocne słowa o Rosji i decyzja po wybuchu wojny W trakcie rozmowy pojawił się również wątek języka rosyjskiego. Kuba Wojewódzki zwrócił się do aktorki po rosyjsku, co wywołało zdecydowaną reakcję. Agata Turkot przyznała, że kiedyś uczyła się tego języka, ponieważ uważała go za bardzo piękny. W przeszłości rozważała także możliwość pracy aktorskiej w Rosji. Jednak – jak sama podkreśliła – od pewnego dnia przestała się uczyć rosyjskiego. Decyzja ta była związana z wybuchem wojny w Ukrainie. Aktorka zaznaczyła, że woli, aby język rosyjski nigdy nie musiał jej się przydać. To jedno z najmocniejszych wyznań w całej rozmowie, które pokazuje, jak wydarzenia międzynarodowe wpłynęły na jej osobiste i zawodowe wybory. Źródło: Wojewódzki&Kędzierski, Plejada
Leonardo DiCaprio o krok od Oscara. Jego gest wobec Michaela B. Jordana mówi wszystko
Leonardo DiCaprio był jednym z faworytów do zdobycia Oscara dla najlepszego aktora podczas gali w 2026 roku. Ostatecznie statuetka trafiła jednak do Michaela B. Jordana za rolę w filmie "Grzesznicy". Kamery uchwyciły moment tuż po ogłoszeniu werdyktu. Reakcja DiCaprio i jego gest wobec zwycięzcy szybko obiegły media, pokazując, że nawet w chwilach przegranej hollywoodzka klasa potrafi mówić więcej niż słowa.
Wyścig po Oscara dla najlepszego aktora podczas 98. gali rozdania Nagród Akademii był jednym z najbardziej emocjonujących punktów wieczoru. Wśród nominowanych znaleźli się m.in. Timothée Chalamet, Ethan Hawke, Wagner Moura oraz Leonardo DiCaprio za rolę w filmie "Jedna bitwa po drugiej" w reżyserii Paula Thomasa Andersona. Wielu komentatorów jeszcze przed ceremonią wskazywało, że rywalizacja między największymi gwiazdami współczesnego kina może okazać się wyjątkowo wyrównana. Leonardo DiCaprio o krok od Oscara. Napięcie w Dolby Theatre było ogromne Kategoria najlepszego aktora od tygodni wzbudzała ogromne emocje. Leonardo DiCaprio, który od lat uchodzi za jednego z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia, ponownie znalazł się w gronie nominowanych. Jego rola w filmie "Jedna bitwa po drugiej" została doceniona przez krytyków i branżę filmową, a wielu ekspertów uważało, że aktor może sięgnąć po kolejną statuetkę Akademii. Atmosfera w Dolby Theatre w Los Angeles była napięta do ostatniej chwili. Gdy ogłaszano zwycięzcę, kamera wielokrotnie pokazywała twarze nominowanych aktorów, w tym DiCaprio. Widać było skupienie i emocje towarzyszące temu momentowi. Ostatecznie jednak statuetka trafiła do innego artysty, a publiczność zareagowała gromkimi brawami. Nagrodę dla najlepszego aktora zdobył Michael B. Jordan za rolę w filmie "Grzesznicy". Dla aktora był to jeden z najważniejszych momentów w jego dotychczasowej karierze. Jordan od lat budował swoją pozycję w Hollywood dzięki rolom w takich produkcjach jak "Creed" czy "Czarna pantera", jednak dopiero ta kreacja przyniosła mu upragnioną statuetkę Akademii. ZOBACZ: Oscary 2026: Hollywood już wybrało. Te nazwiska zapisały się w historii gali Kamery uchwyciły reakcję DiCaprio. Ten gest mówił więcej niż słowa Choć Leonardo DiCaprio tym razem nie sięgnął po statuetkę, jego reakcja po ogłoszeniu werdyktu szybko stała się jednym z najczęściej komentowanych momentów gali. W świecie wielkich nagród filmowych, gdzie emocje często sięgają zenitu, takie momenty nie zawsze są oczywiste. DiCaprio jednak po raz kolejny pokazał, że potrafi zachować spokój i klasę nawet w chwili zawodowego rozczarowania. Kiedy Michael B. Jordan schodził ze sceny po odebraniu statuetki, Leonardo DiCaprio podszedł do niego i serdecznie go objął. Kamery zarejestrowały krótki uścisk i wymianę kilku słów między aktorami. Ten spontaniczny gest szybko obiegł media społecznościowe oraz portale rozrywkowe na całym świecie. Dla wielu widzów był to jeden z najbardziej autentycznych momentów całej ceremonii. W świecie wielkiej rywalizacji i prestiżowych nagród taki gest przypomniał, że za hollywoodzkim blaskiem stoją przede wszystkim ludzie, którzy potrafią okazać sobie wzajemny szacunek. Oscary 2026: jeden z najbardziej emocjonujących wyścigów o statuetkę Tegoroczna gala Oscarów przyniosła wiele zaskoczeń i mocnych momentów. Film "Grzesznicy", w którym wystąpił Michael B. Jordan, należał do najczęściej nominowanych produkcji sezonu i zdobył ogromne uznanie zarówno krytyków, jak i publiczności. Sukces aktora stał się jednym z najważniejszych wydarzeń tegorocznej ceremonii. Choć Leonardo DiCaprio nie zdobył kolejnego Oscara, jego występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej" został szeroko doceniony przez branżę filmową. Dla wielu widzów i komentatorów to właśnie jego postawa podczas gali — spokojna, pełna szacunku i elegancji — była jednym z najbardziej zapamiętanych momentów całego wieczoru. SPRAWDŹ TEŻ: Najlepiej ubrane gwiazdy na gali Oscary 2026! I największe zaskoczenie wieczoru. Nikt nie spodziewał się jej na scenie…
Tak powstają statuetki Polskich Nagród Filmowych Orły. Odwiedziliśmy z kamerą pracownię ich twórcy
Dziś kolejni polscy artyści zostaną uhonorowani najważniejszymi statuetkami w polskim kinie. Mowa oczywiście o Polskich Nagrodach Filmowych Orły, które są wręczane od 28 lat. Laureaci co roku są inni, ale jedno się nie zmienia - statuetki od samego początku tworzy ten sam człowiek. A my mieliśmy okazję przyglądać się z kamerą jego pracy. Zobacz reportaż z pracowni Adama Fedorowicza
Niecała godzina drogi z centrum Warszawy, uliczki coraz bliższe gęstym lasom, podwórko ozdobione kilkoma rzeźbami. Jesteśmy u celu. To tu w miejscowości Otrębusy powstają statuetki Polskich Nagród Filmowych ORŁY. Ich twórca Adam Fedorowicz zaprosił nas z kamerą VIVY.pl do swojej pracowni… Kulisy powstania statuetki ORŁY — wideo Żeby prawie trzy dekady opiekować się orlimi nagrodami, trzeba było wygrać konkurs. Adam Fedorowicz wspomina go pełen emocji, bo zdecydowanie nie wszystko poszło po jego myśli. „Wszystko tak naprawdę zaczęło się od historii z plasteliną. Pamiętam, to było lato. Postanowiłem zgłosić swój projekt do konkursu. Zapakowałem go w kartonowe pudełko, ale nie przypuszczałem, że będzie jeździł przez pół dnia po Warszawie. Efektem tego było, że plastelina, z której wykonałem tamtego Orła, się rozpuściła. Zostały tylko druty, reszta się rozpłynęła. Dostałem telefon z pytaniem, czy jestem w stanie szybko całość odtworzyć, bo następnego dnia odbywała się prezentacja. Stanąłem na wysokości zadania i działałem przez całą noc. Na szczęście efekt był taki, że ten konkurs wygrałem”, opowiada VIVIE.pl rzeźbiarz, który pokazał nam swoją pracownię. Statuetki Orłów powstają w podziemnym pomieszczeniu, do którego artysta schodzi schodami swojego domu. Pytany o to, czy zawsze udawało mu się tworzyć bez niespodziewanym wyzwań, szybko przypomina sobie, że zarwanych nocy było znacznie więcej. „Tych historii trochę się zebrało. Na pewno pamiętam, że ciągnąłem pracę przez 24 godziny na dobę. Oczywiście z przerwami na posiłki, ale wszystko, żeby zdążyć na galę. Zawsze te statuetki dojeżdżały, czasem nawet jeszcze ciepłe”, śmieje się pan Adam przed naszą kamerą. Projekt statuetki zakładał wyeksponowanie cech świata filmu, lekkości i polskości. Wygląd nagrody doceniała głośno między innymi pani Grażyna Szapołowska, która opowiadała, że nigdy nie widziała i nie dostała piękniejszej statuetki. CZYTAJ TAKŻE: Orły 2025: te filmy powalczą o „polskiego Oscara”. Są niespodzianki Lata mijają, a niektórzy wciąż twierdzą, że wyniki plebiscytu nie są tajne i pan Adam dokładnie wie, czyje imiona i nazwiska wygrawerować na statuetkach jeszcze przed uroczystością. To jednak nieprawda. „Z tymi plotkami spotykam się od dawna, ale zaręczam, że koperty są otwierane bezpośrednio na gali. Dopiero wtedy wszyscy w jednym czasie poznajemy zwycięzców”, mówi nam Adam Fedorowicz i dodaje, że potem Orły wracają do jego pracowni i dopiero są poddawane spersonalizowanemu grawerowaniu. Zobaczcie cały materiał z pracowni rzeźbiarskiej Adama Fedorowicza. A galę wręczenia Polskich Nagród Filmowych ORŁY, podczas której będzie można podziwiać jego prace, można zobaczyć w poniedziałek 9 marca. Transmisja w Telewizji Polskiej.
Ojciec ośmiorga dzieci i gwiazda kina. Teraz walczy o pierwszego Oscara. Po ponad 100 produkcjach wreszcie doczekał się nominacji
Przez dekady pojawiał się w największych produkcjach świata, pracował z uznanymi reżyserami i stworzył dziesiątki pamiętnych ról. Mimo to jedno wyróżnienie wciąż pozostawało poza jego zasięgiem. Teraz wszystko może się zmienić. Po występie w filmie „Wartość sentymentalna” Stellan Skarsgård po raz pierwszy w karierze znalazł się w gronie nominowanych do Oscara.
Stellan Skarsgård, jeden z najbardziej rozpoznawalnych szwedzkich aktorów na świecie, po ponad pięciu dekadach pracy w filmie doczekał się wyjątkowego momentu w swojej karierze. 74-letni artysta otrzymał pierwszą w życiu nominację do Oscara za rolę w filmie „Wartość sentymentalna” w reżyserii Joachima Triera. Aktor, który wystąpił w ponad stu produkcjach – od kina artystycznego po wielkie hollywoodzkie widowiska – ma teraz szansę sięgnąć po najważniejszą nagrodę filmową. Jeśli zwycięży podczas gali Oscarów 2026, zapisze się w historii jako pierwszy szwedzki aktor nagrodzony statuetką Amerykańskiej Akademii Filmowej. Stellan Skarsgård Oscar 2026 – pierwsza nominacja po dekadach kariery Stellan Skarsgård otrzymał pierwszą w życiu nominację do Oscara dopiero w wieku 74 lat. Dla aktora, który przez dziesięciolecia budował międzynarodową karierę i wystąpił w ponad stu filmach, to symboliczne zwieńczenie drogi zawodowej. Sam aktor przyznał z humorem, że nie spodziewał się takiego wyróżnienia. Odbierając wcześniej Złoty Glob, żartował, że myślał, iż jest już „za stary” na takie nagrody. Tymczasem właśnie teraz znalazł się w centrum uwagi światowej branży filmowej. Wyniki Oscarów 2026 zostaną ogłoszone w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego. Jeśli Skarsgård zwycięży, zapisze się w historii jako pierwszy szwedzki aktor nagrodzony Oscarem przez Amerykańską Akademię Filmową. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki „Wartość sentymentalna”. Rola Gustava Borga, która przyniosła nominację Nominację przyniosła Skarsgårdowi rola w filmie „Wartość sentymentalna” w reżyserii Joachima Triera. Aktor wciela się w postać Gustava Borga, wybitnego reżysera filmowego. Bohater przez lata zaniedbywał relacje z córkami – Norą i Agnes – głównie z powodu obowiązków zawodowych. Historia rozpoczyna się w dniu pogrzebu byłej żony, kiedy Gustav wraca do rodzinnego domu. Podczas spotkania z córką Norą proponuje jej udział w swoim nowym filmie. Kobieta jednak odmawia. W tej sytuacji Gustav decyduje się obsadzić w tej roli hollywoodzką gwiazdę Rachel. W postacie córek wcielają się Renate Reinsve oraz Inga Ibsdotter Lilleaas, a Rachel gra Elle Fanning. Rola Gustava Borga została napisana specjalnie z myślą o Skarsgårdzie. Reżyser Joachim Trier widział w nim idealnego aktora do zagrania narcystycznego, pewnego siebie mężczyzny, który jednocześnie potrafi ujmować urokiem i poczuciem humoru. Rodzina Skarsgårdów – jedna z najbardziej filmowych na świecie Stellan Skarsgård jest ojcem ośmiorga dzieci i głową jednej z najbardziej rozpoznawalnych rodzin w świecie filmu. Wielu jego potomków poszło w ślady ojca i rozpoczęło kariery aktorskie, dzięki czemu nazwisko Skarsgård regularnie pojawia się w napisach filmowych i serialowych na całym świecie. Najstarszy z rodzeństwa, Alexander Skarsgård, urodził się 25 sierpnia 1976 roku w Sztokholmie. Jest jednym z najbardziej znanych aktorów w rodzinie – wystąpił m.in. w serialach „Generation Kill”, „True Blood” oraz „Sukcesja”. W 2018 roku zdobył Emmy, nagrodę SAG oraz Złoty Glob za rolę w serialu „Wielkie kłamstewka”. Po obejrzeniu „Wartości sentymentalnej” na festiwalu w Telluride Alexander zareagował bardzo emocjonalnie – według relacji wyszedł z sali poruszony i przytulił ojca. Kilka miesięcy później ojciec i syn znaleźli się w nietypowej sytuacji, ponieważ obaj zostali nominowani do nagrody Gotham za najlepszą rolę drugoplanową. Gustaf Skarsgård, urodzony 12 listopada 1980 roku w Sztokholmie, już jako dziecko interesował się aktorstwem i uczęszczał do szkoły teatralnej. Międzynarodową rozpoznawalność przyniosła mu rola Flokiego w serialu „Vikings”, w którym występował w latach 2013–2020. Pojawił się także w serialu „Westworld” oraz produkcji Netflixa „Cursed”. Sam Skarsgård, który przyszedł na świat 5 czerwca 1982 roku w Szwecji, wybrał inną drogę zawodową niż większość rodzeństwa. Zamiast kariery aktorskiej zdecydował się na medycynę i pracuje jako lekarz na oddziale intensywnej terapii. Według relacji rodziny na co dzień ratuje ludzkie życie. Kolejnym z braci jest Bill Skarsgård, urodzony 9 sierpnia 1990 roku. Aktor zdobył światową popularność dzięki roli przerażającego klauna Pennywise w filmie „To” (2017) oraz jego kontynuacji „To: Rozdział 2” (2019). Wystąpił także w takich produkcjach jak „Deadpool 2” czy „John Wick: Chapter 4”. Jedyną córką w rodzinie jest Eija Skarsgård, urodzona 27 lutego 1992 roku. W przeciwieństwie do większości rodzeństwa nie wybrała kariery aktorskiej, choć przez pewien czas pracowała jako modelka. W 2019 roku wyszła za mąż za Zeke Tastas. Valter Skarsgård, urodzony 25 października 1995 roku, również został aktorem. Występował przede wszystkim w produkcjach szwedzkich, a międzynarodową uwagę zwrócił rolą w serialu „Black Lake” emitowanym w latach 2016–2018 oraz w produkcji Netflixa „Katla” z 2021 roku. Dwaj najmłodsi synowie aktora pochodzą z jego drugiego małżeństwa z producentką filmową Megan Everett. Ossian Skarsgård, urodzony w 2009 roku, już jako nastolatek pojawił się na ekranie – zagrał u boku starszego brata Billa w szwedzkim filmie „Bränn Alla Mina Brev” (2022). Najmłodszy z rodzeństwa, Kolbjörn Skarsgård, urodził się w 2012 roku. Podobnie jak wielu członków rodziny rozpoczął przygodę z aktorstwem jako dziecko – wystąpił m.in. w serialu „Clark” (2022) oraz w produkcji telewizyjnej „Kenny Starfighter”. Sam Skarsgård podchodzi do rodzinnego sukcesu z dystansem i poczuciem humoru. W jednym z wywiadów określił siebie żartobliwie mianem „nepo-taty”, sugerując, że dzięki dzieciom także on korzysta z popularności nazwiska. Od idola nastolatek do gwiazdy światowego kina Kariera aktorska Stellana Skarsgårda rozpoczęła się bardzo wcześnie. Już w wieku 16 lat zagrał w popularnym serialu telewizyjnym „Bombi Bitt och jag” (1968). Produkcja przyniosła mu ogromną popularność w Szwecji i sprawiła, że stał się idolem nastolatek. Niedługo później porzucił szkołę i rozpoczął pracę w teatrze. W 1972 roku dołączył do zespołu Królewskiego Teatru Dramatycznego w Sztokholmie, gdzie występował przez wiele lat. Przełom w jego karierze nastąpił w 1982 roku, kiedy zagrał w filmie „Prostoduszny morderca” w reżyserii Hansa Alfredsona. Rola przyniosła mu nagrodę na festiwalu w Berlinie i otworzyła drogę do międzynarodowej kariery. Czytaj też: Buntowniczka z małej norweskiej wioski dziś zachwyca w jednym z najlepiej ocenianych filmów roku. "Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję” Hollywood i współpraca z wielkimi reżyserami Z czasem Skarsgård stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorów w Hollywood. Wystąpił w wielu znanych produkcjach, takich jak „Buntownik z wyboru”, „Piraci z Karaibów” czy „Dziewczyna z tatuażem”. Szczególnie ważne miejsce w jego filmografii zajmują współprace z duńskim reżyserem Larsem von Trierem. Skarsgård zagrał m.in. w filmach „Przełamując fale”, „Tańcząc w ciemnościach”, „Dogville”, „Melancholia” oraz „Nimfomanka”. Aktor znany jest również z ról w dużych produkcjach filmowych. W filmie „Diuna” Denisa Villeneuve’a wcielił się w barona Vladimira Harkonnena – jedną z najbardziej charakterystycznych postaci tej historii. Nagrody i przełomowa rola w „Czarnobylu” Jednym z największych sukcesów w jego karierze była rola w serialu „Czarnobyl”, w którym zagrał Borysa Szczerbinę, zastępcę przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR odpowiedzialnego za działania po katastrofie w elektrowni jądrowej. Ta kreacja przyniosła mu pierwszy w karierze Złoty Glob i umocniła jego pozycję jako jednego z najbardziej cenionych aktorów charakterystycznych swojego pokolenia. Czy Stellan Skarsgård zdobędzie Oscara? Mimo ponad pięćdziesięciu lat kariery i ponad stu filmów w dorobku, Stellan Skarsgård dopiero teraz otrzymał pierwszą nominację do Oscara. To wydarzenie szczególne nie tylko dla samego aktora, ale również dla szwedzkiego kina. Dotychczas jedynym szwedzkim aktorem nominowanym przez Amerykańską Akademię Filmową był Max von Sydow, który był nominowany dwukrotnie, lecz nigdy nie zdobył statuetki. Dlatego tegoroczna gala budzi ogromne emocje. Jeśli Skarsgård zwycięży, stanie się pierwszym szwedzkim aktorem w historii nagrodzonym Oscarem. Na odpowiedź trzeba jednak jeszcze poczekać. Rozstrzygnięcie nastąpi w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego. Źródła: wyborcza.pl, people.com
Buntowniczka z małej norweskiej wioski dziś zachwyca w jednym z najlepiej ocenianych filmów roku. "Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję”
Renate Reinsve przeszła drogę od dziewięcioletniej dziewczynki z Solbergelva, która odkryła teatr w małej miejscowości na południe od Oslo, do jednej z najbardziej rozpoznawalnych norweskich aktorek na świecie. Po sukcesie filmu „Najgorszy człowiek na świecie” w 2021 roku i nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes jej kariera nabrała międzynarodowego rozpędu.
Renate Reinsve nie zwalnia tempa. Po międzynarodowym sukcesie „Najgorszego człowieka na świecie” i nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes norweska gwiazda ponownie znalazła się w centrum uwagi za sprawą filmu „Wartość sentymentalna”. Produkcja Joachima Triera, nagrodzona Grand Prix w Cannes, Europejską Nagrodą Filmową dla Najlepszego Filmu i 19-minutowymi owacjami na stojąco, 27 lutego 2026 roku trafia do polskich kin, umacniając pozycję Reinsve jako jednej z najważniejszych aktorek europejskiego kina. „Najgorszy człowiek na świecie” – przełom w karierze Renate Reinsve Przełom nastąpił w 2021 roku. To wtedy Renate Reinsve zagrała Julie w filmie Joachima Triera „Najgorszy człowiek na świecie”. Produkcja została uznana przez wielu krytyków za jeden z najlepszych filmów roku, a sama aktorka zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes. Film został napisany z myślą o niej. Wcześniej Reinsve rozważała odejście z zawodu – po szkole aktorskiej występowała głównie w teatrze, a w filmie i telewizji otrzymywała jednowymiarowe role. Decyzję o zmianie życia przerwał telefon od Joachima Triera. Ta rozmowa – jak wynika z jej relacji – zmieniła całe jej życie zawodowe. Reinsve przyznała, że do czasu tej roli była „bardzo nieśmiała i zamknięta na własne emocje”. Dopiero jako Julie pozwoliła sobie na pełną szczerość: „Nagle nie byłam sama z rzeczami, które uważałam w sobie za brzydkie”. Julie, trzydziestolatka poszukująca swojego miejsca, stała się symbolem pokolenia milenialsów mierzących się z kryzysem tożsamości i nadmiarem wyborów. Sama aktorka przyznała, że rola pozwoliła jej otworzyć się emocjonalnie w sposób, którego wcześniej nie doświadczała. Czytaj też: Zaczynała jako służąca, skończyła jako ikona luksusu. Tak Polka została jedną z najbogatszych kobiet świata „Wartość sentymentalna” i Grand Prix w Cannes Kolejnym ważnym etapem w karierze Renate Reinsve jest film „Wartość sentymentalna”, który zdobył Grand Prix w Cannes, a publiczność nagrodziła go jednymi z najdłuższych owacji na stojąco w historii festiwalu – trwającymi aż 19 minut. Produkcja została także uhonorowana Europejską Nagrodą Filmową dla Najlepszego Filmu, a wyróżniono również reżyserię oraz muzykę. „Wartość sentymentalna” wchodzi do polskich kin 27 lutego 2026 roku i już teraz zapowiada się na jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych sezonu. Krytycy określają film jako dzieło dojrzałe, konsekwentne i emocjonalnie uczciwe. Reinsve wciela się w Norę – aktorkę teatralną, która nie pogodziła się z odejściem ojca, reżysera Gustava Borga, granego przez Stellana Skarsgårda. Gustav wraca po latach do rodzinnego domu w Oslo i proponuje córce rolę w filmie o swojej matce, która zmarła w wyniku samobójstwa po nazistowskiej okupacji Norwegii. Gdy Nora odmawia, rolę otrzymuje amerykańska aktorka grana przez Elle Fanning. W filmie występuje także Inga Ibsdotter Lilleaas jako Agnes. Istotnym elementem produkcji jest muzyka skomponowana przez polską kompozytorkę Hanię Rani. Jej ścieżka dźwiękowa została nagrodzona podczas gali Europejskich Nagród Filmowych. Delikatne fortepianowe motywy i przestrzenne brzmienia budują atmosferę intymności i emocjonalnego napięcia, podkreślając charakter historii. „Wartość sentymentalna” domyka trylogię o ludzkich wyborach, zapoczątkowaną przez „Oslo, 31 sierpnia” i kontynuowaną przez „Najgorszego człowieka na świecie”. Film koncentruje się na relacjach rodzinnych, pamięci i emocjonalnym dziedzictwie, pokazując, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak trudno uwolnić się od dawnych ran. Od Solbergelva do Hollywood – międzynarodowa kariera Renate Reinsve dorastała w Solbergelva, małej miejscowości na południe od Oslo. Wspominała, że miała dziewięć lat, gdy po raz pierwszy poczuła, że szkolny system nie rozwija jej kreatywności. Przełomem okazał się teatr – do dziecięcej grupy teatralnej zaprowadziła ją babcia. To tam odkryła przestrzeń, w której mogła wyrażać emocje i opowiadać o świecie, który znała z własnego doświadczenia. Lata później, po nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes za „Najgorszego człowieka na świecie”, jej kariera nabrała międzynarodowego rozpędu. Reinsve zaczęła pracować przy produkcjach poza Norwegią. Wystąpiła w amerykańskim serialu Apple TV „Uznany za niewinnego”, którego pierwsze odcinki wyreżyserowała Norweżka Anne Sewitsky. W projekcie pracowała również z Jakiem Gyllenhaalem. Zagrała także w filmie „A Different Man”. W jej dorobku znajdują się ponadto projekty „The Governesses”, „Somewhere Out There” oraz „Fjord”. Wystąpiła również w horrorze „Nieumarli”, poszerzając swoje filmowe spektrum gatunkowe. Jej obecność na międzynarodowych festiwalach stała się naturalną częścią kariery. Podczas pobytu w Hiszpanii na San Sebastián International Film Festival doznała kontuzji po wypadku surfingowym. Mimo to konsekwentnie rozwija swoją działalność poza Norwegią, łącząc kino europejskie z projektami realizowanymi w Stanach Zjednoczonych. Zobacz też: Ogłoszono ją gwiazdą "Wednesday". Winona Ryder od lat jest wierna miłości, która zaczęła się od pomyłki View oEmbed on the source website Renate Reinsve – aktorka, która „należy” do sceny „Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję” – wyznała w wywiadzie dla amerykańskiego „Harper’s Bazaar”. Nie odnalazła się w dziewczęcej grupie skautek. Nie sprawdziła się również w pracy w rodzinnym sklepie z narzędziami. Jak wynika z jej wspomnień, długo miała poczucie, że nie przystaje do otoczenia. Przełom przyszedł niespodziewanie – wraz z rolą lisa w szkolnym przedstawieniu. Wspominając pierwszą rolę ten epizod, podkreślała: „Zastanawiałam się: co ten lis dziś zjadł? Gdzie był? I nikt mnie tego nie uczył, ale właśnie na tym polega aktorstwo”. Podczas gdy inne dzieci traktowały występ jak zabawę, ona już wtedy budowała wewnętrzny świat postaci. Z czasem scena stała się dla niej przestrzenią, w której mogła nie tylko grać, ale też analizować i rozumieć emocje. Wcześniej trafiła do dziecięcej grupy teatralnej dzięki babci. Wspominała, że już jako dziewięciolatka czuła, że teatr pomaga jej zrozumieć kwestie, z którymi mierzyła się w życiu. Zapytana o to, co spaja jej karierę, odpowiedziała: „To egzystencjalizm, ciekawość i szukanie, jak bardzo złożoną mogę uczynić postać”. Nawet jeśli gra dramatyczne, smutne bohaterki, podkreśla jedno: „Zawsze mam z tego frajdę”. Przyznaje również, że nie jest aktorką techniczną – potrzebuje czasu, by „wejść” w rolę, przeanalizować ją i znaleźć w sobie emocjonalną strunę, która z nią współgra. W wywiadzie dla amerykańskiego Elle przyznała też otwarcie: „Jestem naprawdę beznadziejna na przesłuchaniach, bo potrzebuję czasu, żeby coś przepracować”. To właśnie ta potrzeba głębi stała się znakiem rozpoznawczym jej filmowych kreacji. Julie w „Najgorszym człowieku na świecie”, Nora w „Wartości sentymentalnej” czy Elisabeth w „Armandzie” to bohaterki niejednoznaczne, zmagające się z emocjonalnym ciężarem przeszłości i teraźniejszości. Dziś Renate Reinsve jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych norweskich aktorek swojego pokolenia. Od nagrody dla najlepszej aktorki w Cannes za „Najgorszego człowieka na świecie”, przez Grand Prix i Europejską Nagrodę Filmową dla Najlepszego Filmu za „Wartość sentymentalną”, po „Armand” na oscarowej shortliście – jej kariera rozwija się dynamicznie. Historia outsiderki, która – jak sama mówi – naprawdę pasuje tylko do aktorstwa, stała się jednocześnie historią międzynarodowego sukcesu. Źródła: vogue.pl, kmag.pl, elle.com
Wzdychały do niego miliony, nagle zniknął. Jak wygląda życie filmowego Herkulesa?
Kevin Sorbo, niezapomniany Herkules z serialu emitowanego w latach 1995-1999, ma dziś 67 lat. Gwiazdor, który zdobył międzynarodową sławę dzięki 111 odcinkom kultowej produkcji, przeszedł poważne problemy zdrowotne i zmienił zawodową drogę. Jak teraz wygląda jego życie w Kalifornii?
Kevin Sorbo, amerykański model i aktor, który pod koniec lat 80. przeniósł się do Los Angeles, by podbić Hollywood, dziś ma 67 lat. Największą sławę przyniosła mu rola mitycznego Herkulesa w 111 odcinkach serialu „Hercules” z lat 1995-1999. Jak potoczyło się jego życie po zakończeniu kultowej produkcji? Kevin Sorbo i rola Herkulesa, która przyniosła mu światową sławę Kevin Sorbo na początku lat 90. zaczął regularnie pojawiać się w gościnnych rolach w serialach telewizyjnych. Przełomem okazała się rola mitycznego Herkulesa w kilku filmach nakręconych na potrzeby telewizji. Produkcje spotkały się z dużą aprobatą widzów, a aktor szybko zdobył międzynarodową rozpoznawalność. Sukces filmów sprawił, że Kevin Sorbo został poproszony o ponowne wcielenie się w herosa w serialu „Hercules”. Produkcja doczekała się 111 odcinków emitowanych w latach 1995-1999. Aktor pojawił się również w serialu „Xena: Wojownicza księżniczka”. W Polsce obie przygodowe serie pokazywała telewizja Polsat, a Kevin Sorbo stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych telewizyjnych herosów. ZOBACZ TEŻ: Netflix brawurowo wita wiosnę! Platforma ogłosiła premiery na marzec. Aż roi się od hitów! Kevin Sorbo: tętniak i dramatyczne problemy zdrowotne w 1997 roku Za kulisami sukcesu krył się jednak dramat. Pod koniec lat 90. Kevin Sorbo narzekał na silne bóle, które były wynikiem wyczerpującej fizycznie roli Herkulesa. W 1997 roku zaczął doświadczać mrowienia i uczucia zimna w palcach lewej dłoni oraz piekącego bólu na lewym boku. Po wizycie u lekarza okazało się, że ma guza na lewym ramieniu. Zalecono biopsję, jednak zanim do niej doszło, sytuacja przybrała nieoczekiwany obrót. Tętniak był przyczyną setek zakrzepów w ramieniu, a trzy trafiły do mózgu. W trakcie kręcenia „Herkulesa” aktor miał kilka wylewów. Jak sam przyznał, w wieku 38 lat dowiedział się, że jest tylko śmiertelnikiem. Problemy zdrowotne stały się jednym z najtrudniejszych momentów w jego życiu. Religijne filmy klasy B i słowa o Hollywood Po zakończeniu prac nad serialami o Herkulesie Kevin Sorbo zmienił zawodowy kierunek. Poświęcił się religijnym filmom klasy B, których nakręcił kilkadziesiąt. W rozmowie z „Fox News” przyznał, że jego chrześcijańskie poglądy miały wpływ na jego karierę w Hollywood. Stwierdził, że około 10 lat temu zaczął głośniej mówić o swoich przekonaniach i – jak podkreślił – to wystarczyło, aby uderzyć w jego zawodową pozycję. Mówił również o środowisku filmowym, które – jego zdaniem – deklaruje tolerancję, a jednocześnie nie chce pracować z konserwatystami. CZYTAJ TEŻ: Kubrick nie mógł o nim zapomnieć. Głośny thriller z 1988 roku po raz pierwszy w Polsce Kevin Sorbo prywatnie: żona Sam Jenkins i troje dzieci W życiu prywatnym Kevin Sorbo odnalazł stabilizację. Od 1998 r. jest żonaty z Sam Jenkins. Para doczekała się trojga dzieci: Braedena Coopera, Shane'a Haakena i Octavii Flynn. W rozmowie z portalem „Celebrity baby scoop” aktor wspominał początki rodzicielstwa z humorem. Opowiadał, jak przy pierwszej zmianie pieluchy córce był zaskoczony sytuacją po pięciu latach zmieniania pieluch chłopcom. Podkreślał także, że jego małżeństwo odbiega od hollywoodzkich norm. Śmiał się, że gdy świętowali dziesięciolecie, w przeliczeniu na lata Hollywood były to „złote gody”. Kevin Sorbo dziś – życie w Kalifornii i pasja do golfa Dziś Kevin Sorbo ma 67 lat i prowadzi spokojne życie w Kalifornii. W wolnych chwilach poświęca się swojej pasji do golfa. Mimo upływu lat aktor wciąż może pochwalić się wysportowaną sylwetką i chłopięcą urodą. Choć – jak wskazują fakty – nie zrobił wielkiej kariery po sukcesie „Herculesa”, pozostaje celebrowany na całym globie za swoją telewizyjną rolę. Kevin Sorbo dla milionów widzów na zawsze pozostanie jedynym prawdziwym Herkulesem. Źródło: Huffington Post, Fox News
Synowa Violetty Villas oceniła Drzymalską w roli wybitnej artystki. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Decyzja zapadła znacznie wcześniej, niż ktokolwiek się spodziewał. Zanim nazwisko Sandry Drzymalskiej zaczęło pojawiać się na ustach całej Polski, w cieniu wielkiego projektu dokonano wyboru, który dziś budzi ogromne emocje. Synowa Violetty Villas postanowiła przerwać milczenie i ujawnić kulisy tej zaskakującej decyzji.
Jesień 2026 r. zapowiada się niezwykle emocjonująco dla fanów polskiego kina i wielbicieli Violetty Villas. Właśnie wtedy na ekrany kin trafi jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów biograficznych ostatnich lat, „Violetta Villas” w reżyserii Karoliny Bielawskiej. Produkcja już teraz budzi ogromne zainteresowanie, a kolejne informacje z planu tylko podsycają ciekawość. Sandra Drzymalska jako Violetta Villas. Decyzja podjęta na długo przed premierą W centrum uwagi znalazła się Sandra Drzymalska, która wcieli się w postać niezapomnianej divy. Wybór aktorki od początku wzbudzał emocje, jednak, jak się okazuje, w gronie najbliższych Violetty Villas decyzja ta została przyjęta z pełnym przekonaniem. I to wcale nie teraz. Małgorzata Gospodarek, synowa artystki, w rozmowie z „Faktem” zdradziła kulisy wyboru odtwórczyni głównej roli. Jak podkreśliła, Sandra Drzymalska została wybrana już dawno temu, jeszcze zanim stała się szerzej znana. W tamtym czasie była bardzo młodą osobą, jednak już wtedy dostrzeżono w niej coś wyjątkowego. „Aktorka została wybrana już dawno temu, jeszcze zanim stała się szerzej znana — była wtedy bardzo młodą osobą. Od początku uważaliśmy, że jest jedyna i to właśnie ona powinna zagrać tę rolę. Od tamtej decyzji minęło jednak sporo czasu, a sam proces powstawania filmu okazał się długotrwały i skomplikowany. Dziś wiem już, że tak właśnie wygląda produkcja — to złożone przedsięwzięcie, które wymaga czasu", wyznała Małgorzata Gospodarek. CZYTAJ TEŻ: Powstanie film o kulisach kultowej produkcji z Audrey Hepburn. W ikonę kina wcieli się gwiazda "Emily w Paryżu"! Synowa Violetty Villas o wyborze aktorki: „Od początku była jedyna” Synowa Violetty Villas nie kryje sympatii do aktorki, która mierzy się z wymagającą rolą. Jak zaznaczyła, ma o Sandrze Drzymalskiej jak najlepsze zdanie „Jeśli chodzi o Sandrę, mam o niej jak najlepsze zdanie. To wspaniała, bardzo utalentowana aktorka, która mierzy się z wymagającą rolą. Ostateczna ocena jej pracy będzie jednak należeć do publiczności”, podsumowała. Te słowa nie pozostawiają wątpliwości: wybór nie był przypadkowy ani podyktowany chwilową popularnością. To przemyślana decyzja, która dojrzewała wraz z całym projektem. Przypomnijmy, że film „Violetta Villas” reżyseruje Karolina Bielawska, autorka nagradzanego dokumentu „Mów mi Marianna”. Twórczyni podejmuje się zadania pokazania nieznanego dotąd oblicza artystki, która podbiła największe sceny świata. Obok Sandry Drzymalskiej na ekranie zobaczymy plejadę znanych nazwisk. W produkcji występują m.in. Jowita Budnik, Mateusz Banasiuk, Borys Szyc, Dorota Kuduk oraz Christo Szopov. Tak imponująca obsada zapowiada film o dużej skali i ambicjach. Zdjęcia realizowane są zarówno w Polsce, na Śląsku i w Warszawie, jak i w Bułgarii. Ekipa planuje zakończyć pracę nad filmem w kwietniu 2026 roku. To oznacza, że twórcy wchodzą w decydującą fazę produkcji, a premiera jesienią 2026 r. staje się coraz bardziej realna. Źródło: Plejada.pl, Fakt.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie żyje Robert Carradine. Aktor, który zagrał w kultowej komedii z lat 80. miał 71 lat. Rodzina ujawnia dramatyczne kulisy jego walki
Sandra Drzymalska przeszła spektakularną metamorfozę! Tak wygląda jako Violetta Villas. Nowe zdjęcie z planu
Sandra Drzymalska jest nie do poznania. W filmie „Violetta Villas” wciela się w legendarną diwę, a nad jej ekranową przemianą pracują twórcy nominowani w tym roku do Oscara. Zdjęcia realizowane są w Polsce oraz Bułgarii, a premiera w kinach w całej Polsce zaplanowana jest na jesień 2026 roku.
Biografia jednej z najbardziej ikonicznych postaci polskiej sceny muzycznej nabiera realnych kształtów. Film „Violetta Villas” wszedł w kolejny etap zdjęć, a w centrum uwagi znalazła się Sandra Drzymalska, która przeszła wyrazistą metamorfozę do roli legendarnej divy. Produkcja realizowana jest w Polsce oraz Bułgarii i ma trafić do kin w całej Polsce jesienią 2026 roku. Sandra Drzymalska Violetta Villas – spektakularna przemiana na planie Film „Violetta Villas” stawia w centrum jedną z najbardziej wyrazistych postaci polskiej popkultury. W tytułowej roli występuje Sandra Drzymalska, znana z filmów „Simona Kossak”, „Biała odwaga” oraz „Lalka”. Metamorfoza aktorki jest efektem pracy zespołu odpowiedzialnego za charakteryzację. Anne Cathrine Sauerberg i Thomas Foldberg – nominowani w tym roku do Oscara za Najlepszą Charakteryzację w filmie „Brzydka siostra” – odpowiadają za wygląd Sandry Drzymalskiej jako Violetty Villas. W zespole jest również Aneta Brzozowska. Zdjęcia z planu pokazują aktorkę w zupełnie nowym wcieleniu. To właśnie przemiana Sandry Drzymalskiej jest dziś jednym z najmocniejszych elementów promujących ten film. Violetta Villas film – gdzie trwają zdjęcia i kiedy koniec prac? Rozpoczął się kolejny etap zdjęć do filmu „Violetta Villas”. Produkcja realizowana jest w Polsce – na Śląsku i w Warszawie – oraz w Bułgarii. Zakończenie prac na planie zaplanowane jest na kwiecień 2026 roku. Premiera kinowa odbędzie się jesienią 2026 roku w całej Polsce. Dystrybucją zajmuje się KINO ŚWIAT. Jak podkreśla Dorota Eberhardt, prezes Kino Świat, dystrybutor łączy siły z twórcami filmu, aby widzowie mogli zobaczyć historię „tak spektakularną i pełną emocji, jak sama artystka”. Zobacz też: To ona wcieli się w rolę Violetty Villas. Syn gwiazdy w mocnych skomentował ten wybór, fani nie kryją zaskoczenia O czym opowie film „Violetta Villas”? Pierwsze 10 lat kariery divy „Violetta Villas” to biografia najsłynniejszej w historii polskiej divy muzycznej. Historia opowiedziana jest z perspektywy jej syna – mimowolnego świadka narodzin i upadku gwiazdy. Twórcy koncentrują się na pierwszych 10 latach kariery artystki. To okres spektakularnego sukcesu: dziewczyna z małego miasteczka dzięki talentowi i uporowi trafia na sceny paryskiej Olimpii i Las Vegas, występując obok Edith Piaf, Franka Sinatry czy Paula Anki. Produkcja pokazuje Violettę Villas jako ikonę, ale także jako kobietę, matkę i artystkę. Agnieszka Wasiak i Mariusz Włodarski z Lava Films podkreślają, że film skupia się na dekadzie, w której rodzi się legenda i pojawiają się pierwsze pęknięcia, a historia opowiedziana jest w sposób bliski i wolny od tabloidowych uproszczeń. CZYTAJ TEŻ: Choroba, nałóg i przerażająca samotność… Tak od kulis wyglądało życie Violetty Villas Kto stoi za produkcją „Violetta Villas”? Reżyserką filmu jest Karolina Bielawska, nominowana do Paszportu „Polityki”, autorka dokumentu „Mów mi Marianna”, uhonorowanego m.in. Złotym Rogiem na Krakowskim Festiwalu Filmowym oraz wyróżnieniami w Locarno, Lizbonie i Sankt Petersburgu. Scenariusz napisały Karolina Bielawska i Małgorzata Gospodarek. Autorem zdjęć jest Bartosz Świniarski. Za scenografię odpowiada Klaudia Klimka-Bartczak, kostiumy przygotowuje Małgorzata Fudala, montaż realizuje Agnieszka Glińska, a postprodukcję dźwięku Michał Fojcik. Producentem jest Lava Films. Koproducentami są Krzysztof Gospodarek, EC1 Łódź – Miasto Kultury, Mazowiecki Instytut Kultury, Instytucja Filmowa Silesia Film oraz bułgarski Contrast Films. Film powstaje przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej oraz Bułgarskiego Funduszu Filmowego. W obsadzie znaleźli się także: Jowita Budnik, Mateusz Banasiuk, Borys Szyc, Dorota Kuduk, Cezary Łukaszewicz, Christo Szopov, Antoni Rembelski, Antoni Tyszkiewicz oraz Kazik Radziejewski. Źródło: Kino Świat
Sensacja na BAFTA 2026. Pokonał Chalameta i DiCaprio i zgarnął dwie statuetki. Kim jest Robert Aramayo?
Podczas 79. gali BAFTA, która odbyła się 22 lutego 2026 roku, Robert Aramayo został największym zwycięzcą wieczoru. Brytyjski aktor zdobył nagrodę za najlepszą główną rolę męską za film „I Swear”, pokonując Timothée Chalameta, Leonardo DiCaprio, Michaela B. Jordana, Ethana Hawke’a oraz Jessego Plemonsa. To jednak nie wszystko – tej samej nocy odebrał również statuetkę EE Rising Star.
79. gala BAFTA, która odbyła się 22 lutego 2026 roku, przyniosła werdykt, o którym mówi dziś cały świat filmu. W kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy triumfował Robert Aramayo, zostawiając w tyle takie nazwiska jak Leonardo DiCaprio, Timothée Chalamet, Michael B. Jordan, Ethan Hawke i Jesse Plemons. Dla 33-letniego Brytyjczyka to nie tylko pierwsza nominacja, ale od razu podwójne zwycięstwo, które na stałe zmieniło jego pozycję w branży. Robert Aramayo BAFTA 2026 – podwójne zwycięstwo i wielkie zaskoczenie Robert Aramayo BAFTA 2026 uczynił swoim wieczorem. Podczas 79. gali Brytyjskiej Akademii Filmowej aktor odebrał nagrodę dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Była to jego pierwsza nominacja do BAFTY i od razu zakończona triumfem. W kategorii znaleźli się Timothée Chalamet, Leonardo DiCaprio, Ethan Hawke, Michael B. Jordan oraz Jesse Plemons. Zwycięstwo Aramayo zostało określone jako jedno z największych zaskoczeń tegorocznej gali. To jednak nie jedyne wyróżnienie, jakie otrzymał tego wieczoru. Wcześniej odebrał również statuetkę EE Rising Star, przyznawaną wschodzącym gwiazdom kina. Jego emocjonalne przemówienie szybko stało się szeroko komentowane. „Naprawdę nie mogę pojąć, że otrzymałem tę nagrodę. Naprawdę, naprawdę nie mogę. Wszyscy w tej kategorii mnie zadziwiają” – powiedział ze sceny. Zwrócił się bezpośrednio do Leonardo DiCaprio, mówiąc: „Nie mogę uwierzyć, że patrzę na takich ludzi jak ty, nie mówiąc już o tym, że tu stoję”. Aktor podziękował również Ethanowi Hawke’owi. Wspomniał o spotkaniu z nim w czasach nauki w Juilliard School w Nowym Jorku, kiedy Hawke wygłosił inspirującą prelekcję o budowaniu długiej kariery aktorskiej i dbaniu o rozwój zawodowy. Podziękował także reżyserowi i scenarzyście filmu „I Swear”, Kirkowi Jonesowi. Zobacz też: Nagrody BAFTA wręczone! "Wielki Marty" największym przegranym gali. Triumf jednego tytułu zaskoczył wszystkich View oEmbed on the source website „I Swear” – rola Johna Davidsona przyniosła mu triumf Nagrodę BAFTA 2026 Robert Aramayo otrzymał za główną rolę w dramacie biograficznym „I Swear”. W filmie wcielił się w Johna Davidsona, szkockiego aktywistę zmagającego się z zespołem Tourette’a. Produkcja koncentruje się na życiu Davidsona po emisji telewizyjnego dokumentu „John’s Not Mad” z 1989 roku, w czasach, gdy jego schorzenie było jeszcze słabo rozpoznawalne i rozumiane. "I Swear" miało premierę podczas Toronto International Film Festival we wrześniu ubiegłego roku. W brytyjskich kinach film pojawił się od października 2025 roku, a niedawno zadebiutował także w Stanach Zjednoczonych, co pozwoli mu ubiegać się o Oscara w 2027 r. Rola w „I Swear” przyniosła Aramayo także wcześniejsze wyróżnienia. Otrzymał nagrodę za najlepszą rolę pierwszoplanową na British Independent Film Awards oraz został uznany za Przełomowego Aktora Roku przez London Critics Circle Film Awards. Za występy w „I Swear” i „Palestine 36” otrzymał również nagrodę Breakthrough Performer of the Year przyznawaną przez London Film Critics Circle. Viralowa reakcja ojca. Emocje na sali BAFTA 2026 Choć Robert Aramayo nie krył wzruszenia, ogromne emocje przeżywał również jego ojciec, Michael Aramayo. Gdy ogłoszono nazwisko zwycięzcy, mężczyzna podskoczył i natychmiast przytulił syna. Nagranie z tej chwili szybko stało się viralem w sieci. Ojciec aktora nie potrafił ukryć radości nawet wtedy, gdy Robert Aramayo wszedł na scenę. Skakał i wiwatował niczym podczas meczu piłkarskiego. Widać było także niezwykłe podobieństwo między ojcem a synem, gdy się obejmowali. Aktor uściskał również swoją matkę, siostrę i dziewczynę. Reakcja Michaela Aramayo była jednym z najbardziej komentowanych momentów gali BAFTA 2026 i dodatkowo podkreśliła, jak wyjątkowy był to wieczór dla całej rodziny. Czytaj też: Książę William pojawił się na BAFTA po raz pierwszy od zatrzymania Andrzeja. Wszyscy analizują jego wcześniejsze słowa Kim jest Robert Aramayo? Od Hull do światowych produkcji Robert Aramayo urodził się 6 listopada 1992 roku w Kingston upon Hull w hrabstwie East Riding of Yorkshire w Anglii. Ma baskijskie oraz angielskie korzenie. Aktorstwem zainteresował się jako siedmiolatek, gdy zagrał w szkolnej inscenizacji „Bugsy Malone”. Był związany z Hull Truck Youth Theatre, ukończył Wyke College w Hull, a w 2011 roku dostał się do prestiżowej Juilliard School w Nowym Jorku. Podczas nauki wcielił się w rolę Alexa w scenicznej adaptacji „Mechanicznej pomarańczy”, co otworzyło mu drogę do pierwszych ról filmowych. Na ekranie pojawia się od dekady. W latach 2016-17 grał młodego Eddarda Starka w „Grze o tron”. Wystąpił również w filmach „Zwierzęta nocy”, „King’s Man: Pierwsza misja” i „Pusty człowiek” oraz w serialach „Harley and the Davidsons”, „Co kryją jej oczy” i „Mindhunter”. Od 2022 roku wciela się w Elronda w serialu Prime Video „Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy”, opowiadającym o wydarzeniach z Drugiej Ery Śródziemia. Zobacz też: Doskonała kampania marketingowa i hollywoodzka obsada. Dlaczego mimo to, "Wielki Marty" nie zachwyca? View oEmbed on the source website Źródła: filmweb.pl, onet.pl, film.interia.pl
To on wcieli się w legendarnego „Orła z Wisły”. Wszyscy zachwycają się młodym talentem. Kim jest Bartłomiej Deklewa?
Przed Bartłomiejem Deklewą otwiera się przełomowy etap kariery. Po licznych sukcesach podejmuje wyzwanie, które może zmienić wszystko – wcieli się w Adama Małysza. To nie tylko rola, ale odpowiedzialność związana z historią, którą zna cała Polska. Kim jest aktor, o którym dziś mówią wszyscy?
Bartłomiej Deklewa jako Adam Małysz – ta informacja wywołała ogromne poruszenie. 26-letni aktor wcieli się w postać legendy polskich skoków narciarskich. Wyrazisty i charyzmatyczny talent ma przed sobą jedno z największych wyzwań w karierze. Co już wiadomo o samym aktorze? Bartłomiej Deklewa jako Adam Małysz – rola legendy polskich skoków Adam Małysz to legenda polskich skoków narciarskich. Właśnie ogłoszono, że powstanie film fabularny o wybitnym sportowcu. Produkcja cofnie widzów do czasu, gdy nazwisko Małysz nie było jeszcze synonimem narodowej euforii i biało-czerwonych uniesień. To opowieść o drodze – tej najtrudniejszej, bo prowadzącej pod górę. O młodym chłopaku z Wisły, który, zanim wzbił się w powietrze, musiał zmierzyć się z ciężarem oczekiwań, chwilami zwątpienia i presją, która nie kończyła się wraz z zejściem ze skoczni. Informacja, że w jego postać wcieli się Bartłomiej Deklewa, natychmiast przyciągnęła uwagę mediów. I wszyscy zadają sobie pytanie: kim jest 26-letni talent, któremu powierzono rolę jednej z najbardziej rozpoznawalnych ikon polskiego sportu? Czytaj też: Fani Adama Małysza czekali latami. Powstaje film o legendarnym skoczku. Wiemy, kto wcieli się w „Orła z Wisły” Kim jest Bartłomiej Deklewa? 26-letni talent Ma 26 lat i już teraz przyciąga uwagę swoją sceniczną energią. O Bartłomieju Deklewie mówi się jako o jednym z najbardziej wyrazistych młodych aktorów swojego pokolenia. To właśnie on stanie przed wyjątkowym wyzwaniem – zagra Adama Małysza, postać, która na trwałe zapisała się w historii polskiego sportu. Bartłomiej Deklewa jest absolwentem Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Skąd wzięła się potrzeba, by pójść właśnie tą drogą? By, zamiast bezpiecznych wyborów wybrać scenę, emocje i nieustanne wystawianie się na ocenę? W jednym z wywiadów Bartłomiej Deklewa wraca pamięcią do początku – do chwil zaskakująco prostych i niewinnych. To wtedy, przy recytowaniu wierszy i podczas udziału w szkolnych spektaklach teatralnych, coś zaczęło w nim kiełkować. Uczęszczał na zajęcia w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Pierwsze wyjścia na scenę, pierwsze brawa, pierwsze tremy – małe momenty, które z czasem ułożyły się w świadomą decyzję. Od szkolnej sali po profesjonalne deski teatru – ta droga zaczęła się właśnie tam, od słów wypowiadanych z przejęciem i dziecięcej fascynacji sceną. Czytaj też: Dziś jest jedną z najbogatszych kobiet świata, jednak jej dzieciństwo przypominało horror. Doświadczyła biedy i przemocy, tak wspomina te chwile Rodzice z zainteresowaniem przyglądali się jego pasji i zawsze go wspierali. „Równolegle od najmłodszych lat chodziłem do kina z babcią i kino stało się dla mnie czymś bardzo bliskim, niemal drugim domem. Pewnie dlatego, że kojarzy mi się z dzieciństwem i poczuciem bezpieczeństwa. W liceum spotkałem też wyjątkowego nauczyciela, który prowadził dyskusyjną grupę filmową. Pokazywał nam znakomite filmy i uczył o nich rozmawiać. Wtedy ta pasja zaczęła się naprawdę rozwijać i podjąłem decyzję, że chcę zdawać do szkoły aktorskiej”, opowiadał w jednym z wywiadów [cytat za ExpressIlustrowany.pl]. Bartłomiej Deklewa nie ucieka od trudnych pytań. Przyznaje, że był w jego życiu moment długiej, intensywnej refleksji nad sensem aktorstwa. Nad tym, czy scena i kamera to coś więcej niż blask fleszy. „Ja jednak szukałem głębszego powodu. I dziś widzę aktorstwo jako możliwość spotkania z drugim człowiekiem. Lubię filmy, po których wychodzi się z kina i chce się do kogoś zadzwonić albo wyjść na spacer w ciszy. Równie ważne są też filmy, które po prostu dają rozrywkę i poprawiają nastrój. Dopiero niedawno zrozumiałem, że na scenie mogę być w pełni sobą”, dodawał [cytat za ExpressIlustrowany.pl]. Dziś wkracza do pierwszej ligi z rozmachem i magnetyzmem, którego nie sposób przeoczyć – gotowy grać va banque i sięgać po role, o których inni dopiero marzą. Wyrazisty i charyzmatyczny aktor swojego pokolenia Jest wyrazisty, charakterystyczny i pełen pasji. Popularność przyszła wraz z serialem Netfliksa „Absolutni debiutanci”. Kreacja Niko okazała się dla Bartłomieja Deklewy momentem przełomowym, a także przyniosła nominację na Warsaw SerialCon. Od tej chwili nazwisko Deklewy zaczęło coraz częściej pojawiać się w branżowych rozmowach i medialnych zestawieniach młodych talentów. Mogliśmy go podziwiać także w produkcjach: „Światłoczuła”, „Idź pod prąd” czy „13 dni do wakacji”. Pojawi się także w filmie „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, która przyniosła mu nominację do Polskich Nagród Filmowych (kategoria dla najlepszej głównej roli męskiej). Jak podkreśla, lubi charakterystyczne postaci. „Chciałbym grać postaci charakterystyczne i chciałbym tego więcej! Gram osobę, którą nie jestem. To bardzo ciekawe doświadczenie”, mówił w rozmowie z Trójką Polskim Radiem. Mało kto wie, że w „Nie ma duchów…” 26-latek stanął przed kamerą razem ze swoim przyjacielem Tymoteuszem Rożynkiem, którego fani polskiego rapu doskonale znają jako Szczyla. To spotkanie nie było przypadkiem ani jednorazową współpracą dwóch nazwisk z plakatu. Ich historia zaczęła się znacznie wcześniej – jeszcze w liceum w Gdyni. Zanim pojawiły się kamery, sceny i muzyczne festiwale, była szkolna codzienność i wspólne marzenia. Dziś ich drogi artystyczne przecinają się na profesjonalnym planie, ale fundament tej relacji pozostaje ten sam – przyjaźń zbudowana lata temu, zanim przyszła rozpoznawalność. Przed Bartłomiejem Deklewą zupełnie nowy rozdział. Po serialowych i filmowych rolach przychodzi moment próby, który może zdefiniować jego karierę na nowo. Wcielenie się w postać Adama Małysza to wyzwanie innego kalibru – mierzenie się z żywą legendą i oczekiwaniami widzów, którzy tę historię znają i pamiętają. To już nie tylko rola. To odpowiedzialność. I kolejny krok na drodze, która z roku na rok prowadzi go coraz wyżej. Źródło: offcamera.pl, Express Ilustrowany, Radiowa Trójka
Doda odsłania prywatne archiwa. W dokumencie pokazała pierwszą dziewczynę. "Iza była moją miłością"
Dokument „DODA”, który 20 lutego 2026 zadebiutował na Amazon Prime Video, odsłania prywatne archiwa artystki. W produkcji znalazły się fragmenty pamiętników oraz fotografie, których wcześniej nie publikowano. Widzowie po raz pierwszy zobaczyli zdjęcia Izy – pierwszej dziewczyny Dody, z którą planowała ślub w Holandii.
20 lutego 2026 na Amazon Prime Video zadebiutował dokument „DODA”, który od pierwszych minut wzbudził ogromne emocje. Produkcja pokazuje niepublikowane wcześniej materiały z życia Rabczewskiej, w tym fragmenty jej pamiętników oraz zdjęcia pierwszej dziewczyny. W serialu ujawniono relację z Izą, z którą – jak sama mówiła – planowała ślub w Holandii. Premiera „DODA” 20 lutego 2026 na Amazon Prime Video 20 lutego 2026 swoją premierę na Amazon Prime Video ma dokument „DODA”. Produkcja zapowiadana była jako szczere i bezkompromisowe spojrzenie na życie Rabczewskiej – zarówno zawodowe, jak i prywatne. Widzowie otrzymali dostęp do materiałów, które wcześniej nie były publikowane. W środę poprzedzającą premierę Doda pojawiła się na wydarzeniu promującym serial. Wśród zaproszonych gości znalazło się wiele „interesujących” osobistości. Sama produkcja już od pierwszych zapowiedzi wzbudzała duże emocje, szczególnie ze względu na zapowiadane fragmenty pamiętników artystki. Zobacz też: Doda: „Lud żąda krwi i ukamienowania”. Mocna odpowiedź na zarzuty o bezkarność Doda i Iza – relacja, która miała zakończyć się ślubem w Holandii Jednym z najmocniejszych wątków dokumentu jest relacja Rabczewskiej z kobietą. W serialu odnotowano związek Dody z Izą. Artystka w przeszłości opowiadała o tej relacji w wywiadach i zdradziła, że wraz z ukochaną „planowały ślub w Holandii”. U szczytu kariery deklarowała się nawet jako osoba biseksualna. Z biegiem czasu wycofała się z tego wyznania, jednak potwierdziła, że relacja z Izą była faktem. Wspominając tamten okres, mówiła: „Iza była moją miłością, chodziłyśmy za rękę, całowałyśmy się i pływałyśmy kajakami. Miałam kolczyki w pępku, nosie i w języku. Odpaliłam też wrotki w te wakacje! Jeździłam do Szczecina. Zakochana byłam, to jeździłam do mojej dziewczyny. Studiowała na Wyższej Szkole Akademii Morskiej w Szczecinie. Jeździłam z Warszawy (...)”. View oEmbed on the source website Niepublikowane zdjęcia pierwszej dziewczyny Dody Największe poruszenie wywołał fakt, że Doda pokazała swoją pierwszą dziewczynę w serialu. W dokumencie zaprezentowano niepublikowane wcześniej zdjęcia Rabczewskiej z Izą. Do tej pory wizerunek ukochanej artystki nie był znany opinii publicznej. Produkcja Amazon Prime Video spełniła obietnice składane fanom. Doda zapowiadała, że pokaże materiały, których nikt wcześniej nie widział. Widzowie mogli zobaczyć zarówno archiwalne fotografie, jak i fragmenty pamiętników, w których opisywała swoje burzliwe życie uczuciowe. Czytaj też: TYLKO U NAS: Agnieszka Woźniak-Starak oceniła zaangażowanie Dody w sprawę patoschronisk: "Podpisałam jej petycję"
Rose Byrne błyszczy w "Kopnęłabym cię, gdybym mogła". Kim jest aktorka typowana do Oscara?
Rose Byrne – australijska gwiazda kina – zachwyca w filmie „Kopnęłabym cię, gdybym mogła”, który jutro trafi do polskich kin. Kreacja Lindy w tej mrocznej historii macierzyństwa przyniosła jej pierwszą nominację do Oscara i największe uznanie krytyków w dotychczasowej karierze, potwierdzając jej wyjątkowy talent aktorski.
Rose Byrne, pełnym nazwiskiem Rose Judith Esther Byrne, urodziła się 24 lipca 1979 roku w Sydney w Australii. Już jako nastolatka zaczęła karierę aktorską – debiutowała w filmie Dallas Doll w wieku zaledwie 15 lat. Od tamtej pory konsekwentnie budowała swoją pozycję w branży filmowej, łącząc role w Australii z międzynarodowymi projektami, które przyniosły jej szerokie rozpoznanie. Aktorka, która rośnie z rolą. Rose Byrne od Australii do Hollywood Rose Byrne zaczynała w telewizyjnych produkcjach australijskich jeszcze w latach 90., pojawiając się m.in. w serialach Heartbreak High czy Echo Point. W 2000 roku zagrała w filmie The Goddess of 1967, za który zdobyła prestiżową nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji – jeden z pierwszych sygnałów jej ogromnego potencjału aktorskiego. Przełomem w karierze była międzynarodowa ekspansja – Byrne wystąpiła w hollywoodzkich produkcjach, takich jak Gwiezdne wojny: Atak klonów, Troja czy X-Men: Pierwsza klasa, co ugruntowało jej pozycję w mainstreamowym kinie. Równocześnie nie stroniła od ambitnych ról dramatycznych i komediowych, pokazując ogromną wszechstronność. "Kopnęłabym cię, gdybym mogła" jako przełom w karierze Rose Byrne W filmie Kopnęłabym cię, gdybym mogła”Rose Byrne wciela się w Lindę, kobietę zmagającą się z ekstremalnymi wyzwaniami macierzyństwa i codziennych frustracji. Ta rola to doskonała mieszanka intensywnej dramatycznej ekspresji i skomplikowanej psychologicznej głębi, która już zyskała uznanie krytyków jako jedna z najważniejszych w jej karierze. Krytycy podkreślają, że film ten obala dotychczasowe stereotypy o idealnym macierzyństwie, stawiając na ekranie postać złożoną, niedoskonałą i skłonną do ekstremalnych reakcji – a aktorka stworzyła twarz, którą widz zapamięta na długo. ZOBACZ TEŻ: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Za tę rolę Byrne zdobyła Złoty Glob, a także triumfowała na festiwalu w Berlinie, gdzie otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia za najlepsze wykonanie w roli głównej. Co więcej, jej kreacja przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki, co stawia ją w gronie najważniejszych aktorek sezonu nagród filmowych. W 2026 roku została też uhonorowana tytułem Woman of the Year przez prestiżową organizację Hasty Pudding Theatricals z Uniwersytetu Harvard, co jeszcze bardziej podkreśliło jej status gwiazdy, która nie tylko zdobywa uznanie krytyków, ale też serca publiczności na całym świecie. Ikona kina i telewizji: najważniejsze role Rose Byrne Kariera Rose Byrne jest imponująco różnorodna – z jednej strony aktorka pojawiała się w przebojowych komediach jak Bridesmaids czy Spy, a z drugiej w poważnych dramatycznych produkcjach czy horrorach (Insidious). Jej filmografia łączy filmy popularne z ambitnymi, artystycznymi projektami, co pokazuje jej szeroki zakres możliwości aktorskich. Byrne dała się też poznać telewidzom m.in. dzięki roli w serialu Damages, która przyniosła jej nominacje do prestiżowych nagród telewizyjnych. Ta wielowątkowa kariera sprawiła, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych Australijek w Hollywood. Rose Byrne poza kamerą: życie prywatne aktorki W przeszłości Rose Byrne związana była z australijskim scenarzystą i reżyserem Brendanem Cowellem. Para spotykała się przez sześć lat, lecz w 2010 roku ich związek przeszedł do historii. Dwa lata po rozstaniu poznała amerykańskiego aktora Bobby'ego Cannavale który skradł jej serce. Dziś para mieszka w Nowym Jorku, ma dwoje dzieci i uchodzi za jedną z najbardziej stabilnych par w świecie kina, mimo że nie zdecydowali się na formalny ślub. Byrne często określa go "mężem", co pokazuje ich bliską więź. "Nie znoszę innych określeń. Łatwiej jest powiedzieć mąż lub żona. Chłopak czy dziewczyna brzmią zbyt niedojrzale, a partner albo partnerka jałowo "– mówił ukochany aktorki w rozmowie z serwisem "Vulture". Aktywna zawodowo i prywatnie, aktorka w wywiadach podkreśla, że to jej doświadczenia życiowe – zarówno te pozytywne, jak i trudne – pomagają jej w tworzeniu autentycznych i poruszających ról na ekranie. SPRAWDŹ TEŻ: Arcydzieło czy porażka? Nowe "Wichrowe wzgórza" rozgrzały krytyków do czerwoności
Fani Adama Małysza czekali latami. Powstaje film o legendarnym skoczku. Wiemy, kto wcieli się w „Orła z Wisły”
Ćwierć wieku po przełomowym zwycięstwie Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni rozpoczęły się zdjęcia do filmu fabularnego „Adam”. Produkcja opowie o drodze sportowca z Wisły, zanim stał się symbolem narodowej dumy i bohaterem milionów Polaków. Kiedy premiera?
To był moment, który na zawsze zmienił historię polskiego sportu. 25 lat po przełomowym zwycięstwie Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni legenda wraca – tym razem na wielki ekran. Rozpoczęły się zdjęcia do filmu fabularnego „Adam”, produkcji East Studio, która z rozmachem i dumą opowie o drodze chłopaka z Wisły, zanim stał się symbolem narodowej siły. To historia odwagi, determinacji i decyzji, które wyniosły go na szczyt – i sprawiły, że cała Polska uwierzyła, że niemożliwe nie istnieje. Historia Adama Małysza wchodzi na ekrany Ćwierć wieku temu wydarzyło się coś, co na zawsze zapisało się w zbiorowej pamięci Polaków. W styczniu 2026 roku minęło 25 lat od przełomowego zwycięstwa Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni – pierwszego w historii polskiego skoczka. W jednej sekundzie narodziła się małyszomania. Skoki narciarskie przestały być niszową dyscypliną, a stały się narodowym rytuałem. Cała Polska wstrzymywała oddech, miliony oczu śledziły każdy skok, a nazwisko Małysz brzmiało jak synonim nadziei i dumy. Ale za tym spektakularnym triumfem kryje się historia, której nie wszyscy znają. Historia drogi, która wcale nie była oczywista. Film „Adam” zagląda głębiej – do momentów niepewności, presji i decyzji, które mogły zakończyć karierę, zanim ta na dobre się rozpoczęła. „Skoki narciarskie to nie tylko to, co widać w telewizyjnych transmisjach. To również presja, wyzwania, chwile samotności oraz momenty, w których wszystko zależy od jednej decyzji. Ten film dotyka właśnie tej niewidocznej strony. To właśnie moja historia. Scenariusz jest mi bliski i czuję, że oddaje ją uczciwie”, mówił sam sportowiec. Te słowa nadają ton całej produkcji. Szczerość. Emocje. Prawda. Z Wisły na szczyt. Film „Adam” o drodze, która nie była oczywista Zdjęcia do filmu fabularnego „Adam” ruszyły. Zdjęcia potrawają trzy miesiące i będą realizowane m.in. w Warszawie, Oberstdorfie, Szczyrku oraz w Wiśle. Reżyser Tomek Matuszczak nie ukrywa, że zależy mu na autentyczności: „To historia o dojrzewaniu i o człowieku z krwi i kości, który potrafi się zgubić, ale nie przestaje iść dalej. Chcę, żeby film był szczery, bliski codzienności i realiom Polski końca lat dziewięćdziesiątych”. Film „Adam” ma pokazać realia końca lat 90., emocjonalny ciężar sportu oraz momenty, w których jedna decyzja może zaważyć na całej przyszłości. To opowieść nie tylko o sporcie. To opowieść o człowieku. „Jest to duże wyzwanie produkcyjne: odtwarzamy zimowe realia końca lat 90. i realizujemy sceny skoków tak, by widz zobaczył ten sport inaczej niż w telewizyjnych transmisjach – emocjonalnie i z bliska”, zaznacza w imieniu producentów Maciej Rzączyński, CEO East Studio. Czytaj też: Legenda skoków narciarskich szczerze o relacjach z córką. Odbudowywał je przez lata Kto zagra legendę? Gwiazdorska obsada filmu „Adam” W rolę Adama Małysza wcieli się Bartłomiej Deklewa – jeden z najbardziej wyrazistych aktorów swojego pokolenia, którego widzowie pokochali za role w serialu „Absolutni debiutanci” oraz filmach „Światłoczuła” i „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”. To artysta, który buduje postaci z emocji – precyzyjnie, intensywnie, bez fałszu. Jego aktorstwo to wrażliwość połączona z siłą, subtelność zestawiona z charakterem. Dzięki temu może pokazać Adama Małysza nie tylko jako ikonę sportu, ale przede wszystkim jako człowieka – z krwi i kości, z wątpliwościami, napięciem i determinacją, która prowadzi na sam szczyt. U jego boku zobaczymy: Maję Szopę jako Izabelę Małysz, Pawła Koślika jako Apoloniusza Tajnera, Tomasza Kota w roli Ediego Federera. W filmie wystąpią również Ireneusz Czop, Andrzej Kłak, Piotr Głowacki oraz Dorota Pomykała. To obsada, która zapowiada kino z rozmachem, ale i z emocjonalną precyzją. Bez patosu. Z prawdą. Kiedy premiera filmu „Adam”? Producenci zapowiadają, że film „Adam” trafi do kin w 2027 roku. Za dystrybucję odpowiada Monolith Films. Ten film będzie pięknym, sentymentalnym powrotem, który zapisał się w historii polskiego sportu. I ma szansę przypomnieć, że za legendą stoi człowiek – z wątpliwościami, lękiem i determinacją. A czasem wystarczy jeden skok, jedna decyzja, jeden moment… by wszystko się zmieniło.
Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy
Grace Gummer wraca w wielkim stylu. W wywiadzie dla „L’Officiel” 39-letnia aktorka opowiada o roli Caroline Kennedy w „American Love Story”, miłości do Marka Ronsona i życiu u boku słynnej matki. Córka Meryl Streep jest dziś – jak sama mówi – dokładnie tam, gdzie powinna być.
Przez ostatnie lata Grace Gummer pozostawała poza medialnym zgiełkiem. Od 2022 roku, gdy promowała „Let the Right One In”, rzadko udzielała wywiadów. W tym czasie powitała dwoje dzieci z DJ-em i producentem Markiem Ronsonem, którego poślubiła w 2021 roku. Teraz wraca z rolą, która już budzi ogromne emocje. W serialu Ryana Murphy’ego „Love Story”, znanym także jako „American Love Story”, wciela się w Caroline Kennedy. „To list miłosny”. Grace Gummer o American Love Story Serial opowiada o relacji Johna F. Kennedy’ego Jr. i Carolyn Bessette-Kennedy – od ich poznania w 1992 roku aż do tragicznej śmierci w 1999 roku. Grace Gummer gra Caroline Kennedy – autorkę, prawniczkę i dyplomatkę, jedyne żyjące dziecko prezydenta Johna F. Kennedy’ego i Jacqueline Kennedy. W rozmowie dla „L’Officiel” aktorka podkreśliła: „Świat potrzebuje teraz romansu. I tym właśnie jest ten serial. To list miłosny”. Podkreśla, że nie chodziło o wierne kopiowanie gestów, ale o coś głębszego. „To, co jest dla mnie ważne przy graniu prawdziwej osoby w fikcyjnym serialu, to uchwycenie jej esencji. Uczucia, które roztaczała wokół siebie i wobec ludzi”. Przyznaje też, że przed rozpoczęciem pracy nad projektem jej wiedza była ograniczona. „Miałam bardzo niewielkie zrozumienie historii miłości Johna i Carolyn. Nie miałam pojęcia, jak ogromnej kontroli i presji byli poddani”. Czytaj też: Ikona lat 90. i syn prezydenta. Byli wymarzoną par Białego Domu. Nowy serial odsłania sekrety, o których milczano latami Dorastanie w cieniu Meryl Streep Grace Gummer jest córką Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera. Dorastała w małym miasteczku w stanie Connecticut z rodzeństwem: Henrym (46), Mamie (42) i Louisą (34). „Wychowaliśmy się w małym miasteczku, gdzie czuliśmy się bezpieczni i mogliśmy być sobą” – wspomina. „Uprawiałam dużo sportu, w weekendy jeździłam w góry, latem opiekowałam się dziećmi. Myślałam, że zostanę olimpijską pływaczką. Ze sławą stykałam się tylko podczas okazjonalnego spaceru przez lotnisko”. O rodzicach mówi z wdzięcznością: „Moi rodzice są niesamowicie silnymi, moralnie prawymi ludźmi, którzy zawsze stawiali nasze potrzeby na pierwszym miejscu. Zostałam dobrze wychowana – przez dobrych ludzi”. „Musiałam sprzeciwić się oczekiwaniom” Choć dziś jest rozpoznawalną aktorką, początkowo planowała inną drogę. Studiowała historię sztuki i język włoski w Vassar College, a następnie wyjechała do Rzymu, by pracować przy modzie i kostiumach. „Mówiłam po włosku i miałam włoskiego chłopaka. Ale kiedy poproszono mnie o zaprojektowanie kostiumów do sztuki, zrozumiałam, że nie mam żadnych pomysłów. Chciałam w niej grać. Nie mogłam zaprzeczyć swojej miłości do aktorstwa”. W 2008 roku zadebiutowała Off-Broadway w „The Sexual Neuroses of Our Parents”. „Dostałam miłą recenzję w ‘New York Timesie’ i potem wszystko ruszyło”. Nie ukrywa jednak, że nazwisko nie załatwiło wszystkiego. „To, kim jestem, otworzyło mi drzwi, ale nie zaprowadziło dalej. Musiałam sprzeciwić się temu, jak widzieli mnie inni, trochę podważyć oczekiwania”. Zobacz też: To już pewne. Meryl Streep zagra słynną wokalistkę w najnowszym filmie biograficznym. Ale na tym nie koniec. Znamy pierwsze szczegóły Miłość, która jest prawdziwa W rozmowie dla „L’Officiel” Grace Gummer zaskakuje szczerością, gdy mówi o Marku Ronsonie. „Celebrujemy naszą miłość. Mimo że chcę pozostać prywatna, będę wykrzykiwać z gór, jak bardzo kocham tego mężczyznę”. Dodaje: „Jestem romantyczką, ale nie wiedziałam, jak bardzo, dopóki nie poznałam mojego męża”. Para dba o wspólny czas – randki przy barze w Raoul’s, seanse w Film Forum czy kolacje w Le Veau d’Or. „Trzeba stawiać na prawdziwą rozmowę, która nie dotyczy kupy ani grafiku snu” – mówi z uśmiechem. Nostalgia za latami 90. i Nowym Jorkiem Rola w „American Love Story” przywołała w niej tęsknotę za przeszłością. „Myślę, że odczuwa się obecnie nostalgię za latami 90., szczególnie za Nowym Jorkiem lat 90. To był czas przed telefonami, kiedy życie było do przeżywania, a nie do nieustannego dokumentowania”. O Caroline Kennedy mówi z ogromnym szacunkiem: „Mam do niej ogromny respekt jako do matki, autorki, dyplomatki, prawniczki, siostry, żony i córki. To, co przeszła i osiągnęła, jest godne podziwu. Jestem pod wrażeniem”. „Jestem naprawdę szczęśliwa” Przed 40. urodzinami Grace Gummer nie mówi o kryzysie, lecz o wdzięczności. „Moje dwudzieste lata były zabawą. Trzydzieste były najlepsze i najtrudniejsze – mój poprzedni związek się rozpadł i myślałam, że moje życie się skończyło. Ale to doprowadziło mnie tu, gdzie jestem”. Dziś podsumowuje krótko: „Czuję, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być w tym momencie mojego życia. I nie żartuję. Jestem naprawdę szczęśliwa”. Grace Gummer nie tylko gra Caroline Kennedy. Ona sama przeżywa własną historię miłosną – i zawodową – na własnych zasadach. Źródła: lofficielusa.com, kobieta.wp.pl, plejada.pl
Był pesymistą, ale całe życie uczył nas optymizmu. Słynął z poczucia humoru i troski o innych. Takiego Stanisława Tyma nie znacie
„Miałem szczęście w życiu tak nadzwyczajne, że nie znam osoby, która miałaby porównywalne” – powiedział w jednym z wywiadów. Nie przesadził, los rzeczywiście mu sprzyjał. Może dlatego Stanisław Tym żył tak, jakby chciał się odwdzięczyć za to, że jemu się powiodło. I pomóc tym, którzy nie mieli w życiu tyle szczęścia co on. To mu się udało. Ci, którzy go znali, nie wspominają jego ról filmowych, spektakli czy felietonów. „Staszek był po prostu dobrym człowiekiem” – mówią.
Gdy rok temu, w piątek 6 grudnia, tygodnik "Polityka" poinformował o śmierci Stanisława Tyma, media natychmiast przypomniały, że był świetnym aktorem komediowym, błyskotliwym satyrykiem, reżyserem, twórcą kabaretowym, autorem spektakli, scenariuszy, książek, felietonów i skeczy. Ale jeśli zostanie zapamiętany z tego, że zawodowo zajmował się rozśmieszaniem Polaków, to będzie to dla niego bardzo niesprawiedliwe. Bo ogromne poczucie humoru wcale nie było najważniejszą z jego zalet. Jakie były te ważniejsze? Katarzyna Stoparczyk w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery zwróciła uwagę na istotny szczegół. „Stanisław umiera 6 grudnia 2024 roku. W dniu Świętego Mikołaja, kiedy ludzie obdarowują się nawzajem i okazują sobie życzliwość” – napisała. Święty Mikołaj to biskup, który zasłynął z pomagania potrzebującym i troski o innych ludzi. Dokładnie to samo można powiedzieć o Tymie. Z jedną różnicą. Święty biskup wspierał jedynie ludzi. Tym otaczał opieką także zwierzęta. Swój dom na Suwalszczyźnie zmienił w przytułek dla porzuconych psów, które ratował. „Stanisław staje w obronie życia. Zawsze. Szanuje każdy jego przejaw” – napisała w swojej książce Stoparczyk. Jako przykład podała scenę, kiedy to Tym nie pozwolił koledze zabić muchy, bo – jak przekonywał – ona też ma prawo żyć. „Lubię się śmiać, rozśmieszać. Ale dowcip bierze się z pesymizmu” Szacunek do życia Tym miał od dzieciństwa. Urodził się w roku 1937, gdy miał dwa lata, wybuchła wojna. Jego tata poszedł walczyć, więc Staś i jego siostra byli pod opieką mamy. Mieszkali wtedy w Warszawie, w której codziennością były łapanki i uliczne egzekucje. Kilkuletni Tym przez te lata napatrzył się na śmierć, choć jego mama Romana robiła wszystko, by uchronić dzieci przed okropieństwami wojny. Nie zawsze jej się udawało. Jedną z takich sytuacji opisała w swojej książce Stoparczyk. „Mały Staś zaczyna biec. Chce nadążyć za mamą, która wciąż przyspiesza. Nagle matka chwyta jego twarz w dłonie, próbując zasłonić mu oczy. A on widzi i tak. Tych dwoje, do których zapuka Gestapo, a oni w rozpaczy skoczą z balkonu swojego mieszkania. I tę krew, która wartko popłynie rynsztokiem, udając deszczówkę”. Czytaj także: Stanisław Tym popularność zdobył w „Rejsie”, wykreował wiele postaci. Dziś media obiegła informacja o jego śmierci Potem jeszcze wielokrotnie był świadkiem ulicznych egzekucji. Nauczył się, jak łatwo jest stracić życie. Niewiele brakowało, by sam je stracił. To właśnie w czasie wojny po raz pierwszy dało o sobie znać to wyjątkowe szczęście. Gdy 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie, Staś z mamą zeszli do piwnicy jednej z kamienic w Śródmieściu. Wyszli z niej tylko raz, gdy mama chciała ich wykąpać. Tym wspominał, że wieczorem zabrała jego i siostrę do ich mieszkania. Ta kąpiel miała być chwilą oddechu od dusznej piwnicy, ale prawie skończyła się tragedią. Gdy Staś i jego siostra pluskali się w balii, obok kamienicy eksplodował pocisk. Wybuch był tak potężny, że woda z wanienki wylała się na podłogę. Romana szybko ubrała dzieci i wróciła z nimi do piwnicy. Wyszli z niej dopiero po kapitulacji powstania. Wojna go zmieniła. Sprawiła, że przedwcześnie wydoroślał. „Dla mnie świat od początku życia był szalenie dotkliwy, morderczy, niebezpieczny. Wydaje mi się, że z charakteru jestem skrajnym pesymistą i to mi pozwala z tego wszystkiego żartować. Bo nie mam innej szansy. Przejmować się tym nie mogę, traktować serio - też nie” – powiedział kiedyś. Powtarzał też, że ten pesymizm nie pozwala mu wierzyć w to, że ten „okropnie ponury” świat kiedykolwiek stanie się lepszy. A mimo to przez całe życie starał się go naprawiać, pomagając innym. Zobacz również: Ostatnie chwile spędził w szpitalu. Stanisław Tym tęsknił za zwierzętami i codziennie prosił gosposię, aby je pogłaskała „Stanisław daje szansę każdemu” Wbrew temu, czego doświadczył w czasie wojny i potem, w latach stalinizmu, Tym wierzył, że każdy człowiek z natury jest dobry. „Ogólnie rzecz biorąc, mam amerykański stosunek do ludzi, czyli jeśli kogoś nie znam, to zakładam, że jest w porządku. Zdarza mi się rozczarować, ale tym bardziej doceniam, jeśli się nie rozczaruję” – wyznał w jednym z wywiadów. Potwierdzili to jego przyjaciele, z którymi rozmawiała autorka jego biografii. Krystyna Janda powiedziała, że Tym nie zrywał znajomości. „Chyba tylko wówczas, kiedy człowiek okazywał się świnią. A nawet wtedy Staś dawał mu szansę, choć niestety nie każdy z tej szansy korzystał. Stanisław daje szansę każdemu” – stwierdziła aktorka. Tych, których poznawał bliżej, z którymi się przyjaźnił, traktował tak, jak Mały Książę traktował Różę. Czuł się za nich odpowiedzialny, bo ich „oswoił”. „Doświadcza tego także żona Stanisława, Anna Kokozow-Tym. (…) Para rozstaje się wiele lat przed śmiercią Stanisława. Dyskretnie, poza blaskiem ciekawskich fleszy. Anna umiera 4 lipca 2023 roku, wcześniej ciężko choruje. Stanisław dba o nią do końca jej życia, zapewniając kobiecie także bezpieczeństwo finansowe. I choć dawno nie ma wobec niej zobowiązań, wciela w życie słowa lisa, który w słynnej powiastce filozoficznej Antoine’a de Saint-Exupéry’ego wypowiada do Małego Księcia słowa: „Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś” – pisze w biografii satyryka Katarzyna Stoparczyk. Tak samo traktował przyjaciół. Nawet pod koniec życia, gdy był już schorowany i słaby. Codziennie dzwonił, a każdą rozmowę zaczynał od pytania, czy wszystko w porządku i czy na pewno nie trzeba im w czymś pomóc. A gdy nie było w porządku, pomagał. Czytaj również: Z byłą żoną rozstał się w nieznanych okolicznościach. Jeszcze bardziej tajemniczy był jego związek z Anną Nastulanką... Dla mieszkańców wsi Zakąty, do której Tym przeprowadził się w 1978 roku, był jak Anioł Stróż. Pomagał im w polu, z wyjazdów do Warszawy przywoził prezenty, troszczył się o nich. „Stanisław traktuje sąsiadów jak rodzinę. Dba o ich zdrowie, a kiedy trzeba, umawia wizyty lekarskie w Warszawie. (…) Jest uważny na potrzeby innych ludzi. Kiedy ze zdrowiem jednej z sąsiadek jest źle, a miejscowi lekarze nie mają pomysłu, jak ją leczyć, Stanisław przekonuje, by poddała się operacji w Warszawie. Kiedy ta w końcu się zgadza, wszystko pomaga załatwić. Dzisiaj kobieta cieszy się, że dała się Tymowi do tego pomysłu namówić, ponieważ operacja uratowała jej życie” – czytamy w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery". Ostatnia podróż z ukochaną mamą Sąsiedzi z ukochanej wsi odwdzięczali mu się za to, że się nimi opiekował. Traktowali go jak „swojego chłopa” i wspierali w trudnych momentach. Takich jak wtedy, gdy Tym w 2008 roku znów otarł się o śmierć. Lekarze wykryli wówczas u niego raka żołądka. Rokowania nie były optymistyczne. "Miałem trzy procent szans na przeżycie. Ale te trzy miałem. Wycięli mi żołądek i zrobili nowy z jelita cienkiego. Siedemnaście lat już z nim żyję" - opowiadał w jednym z ostatnich wywiadów. Po operacji wrócił na Suwalszczyznę, a mieszkańcy jego „ukochanej wsi” otoczyli go opieką. Pomogli mu też wcześniej, gdy Tym podjął się jednej z najbardziej ryzykownych misji w swoim życiu. Było to na początku stan wojennego. W domu w Zakątach z Tymem mieszkała wówczas jego mama, którą się opiekował. I tam zmarła. Przed śmiercią powiedziała synowi, że chce być pochowana w rodzinnej Warszawie. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce ujawniła, że Tym miał ogromny problem ze spełnieniem tej ostatniej woli. „W mrocznych czasach stanu wojennego ze wszystkim był problem. Jak się okazało, z firmami pogrzebowymi też. Był za to kochający syn, dla którego ostatnia wola jego matki była święta” – czytamy. Tym przewiózł ciało mamy do Warszawy własnym samochodem, drżąc przez całą drogę, by nie zatrzymał go partol milicji, bo takie spotkanie skończyłoby się dla niego więzieniem. Jak udało mu się to zorganizować, to pozostanie tajemnicą jego przyjaciół i sąsiadów z Zakątów. Zobacz również: Nieznane kulisy kultowego filmu „Miś’’. Co łączyło Krystynę Podleską i Stanisława Tyma? Tajemnicą pozostaje też to, jak spełniono ostatnią wolę samego Stanisława Tyma. Pod koniec życia mówił, że chce, by jego prochy spoczęły blisko jego domu nad jeziorem Wigry. Ale jego grób jest w Warszawie, na Powązkach. Tam jego fani wciąż przynoszą kwiaty, zapalają znicze, oddają hołd swojemu ukochanemu aktorowi i mistrzowi satyry. Ale mogą to też robić w Zakatach. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce sugeruje, że uroczysty pogrzeb satyryka w Warszawie wcale nie oznacza, że zignorowano jego życzenie. „Zgodnie z ostatnią wolą Stanisława Tyma jego prochy spoczęły na łonie natury, nad Wigrami, wśród drzew, przy jego domu w ukochanych Zakątach. Oficjalnie nie spoczęły, bo tego zabrania polskie prawo” - czytamy. Oficjalna wersja jest taka, że słynny aktor i reżyser został pochowany na Powązkach. A prawdziwa? To wiedzą tylko jego przyjaciele. Sąsiadek nie wolno zjadać Podczas tego oficjalnego pogrzebu Stanisława Tyma piękną mową pożegnał jego przyjaciel Wiktor Zborowski. „Chciałbym, żeby pierwsze, co usłyszysz, zbliżając się do bram raju, było radosne powitalne szczekanie twoich piesków” – powiedział. Jeśli to życzenie aktora się spełniło, Tyma w raju powitała ogromna wataha. Satyryk kochał psy, uważał, że są lepsze od ludzi, bo ludzie zawodzą, a psy są niezawodne. W jego domu na Suwalszczyźnie zawsze mieszkało przynajmniej kilka czworonogów. Bo ilekroć Tym spotkał bezdomnego, rannego, wygłodzonego czworonoga, to zawsze go przygarniał. Choć od lat był wegetarianinem, zawsze nosił w kieszeniach kawałki suszonej kiełbasy. To pomagało mu zdobyć zaufanie i przekonać psa, że z Tymem warto pójść. A gdy już Tym psa przygarnął, to albo zostawiał go u siebie, albo szukał mu dobrego domu wśród znajomych. Zobacz też: Wróżono jej wielką karierę. Rola w Misiu była jej przekleństwem. Tak obecnie wygląda życie Barbary Burskiej Jak wyznała jego druga żona Anna Nastulanka, za jeden ze swoich największych życiowych sukcesów Tym uważał to, że udało mu się przemycić do Polski bezdomnego psa, którego znalazł na greckiej wyspie Rodos. Ratował nie tylko psy. Pani Swieta, która pomagała mu w ostatnich latach w prowadzeniu domu, miała zakaz rozwieszania lepów na muchy, a do jej obowiązków należało między innymi… dokarmianie myszy w piwnicy. Z kolei sąsiedzi z Zakąt, którzy przynosili mu mleko i jajka, dobrze wiedzieli, że nie ma sensu proponować mu świeżych ryb złowionych w Wigrach. Tym uważał, że ryby to jego „sąsiadki z jeziora”, więc nie może ich jeść. „Zawsze był bardzo serdeczny, a z tego, że był taki dla ludzi i dla zwierząt, to wnioskuję, że do tej inteligencji, do tego wdzięku, do tego dowcipu, mądrości dochodziła jeszcze wielka dobroć" – powiedziała Magdalena Zawadzka, wspominając Stanisława Tyma w programie „Halo, tu Polsat”. Dlatego byłoby niesprawiedliwe, gdyby został zapamiętany jako satyryk i aktor z kultowego „Rejsu” czy „Misia”. Owszem, zagrał świetne role w filmach i na scenie. Ale najważniejszą odgrywał każdego dnia. Rolę dobrego człowieka. W tekście korzystałem z książki Katarzyny Stoparczyk "Tym. Człowiek szczery na trzy litery" (Wydawnictwo Otwarte). 15 grudnia ukaże się wznowienie.
Ma na koncie nominację do Oscara, niewielu wie, że w połowie jest Polką. Co wiemy o legendarnej it girl?
Chloë Sevigny skończyła 51 lat. Aktorka, która zasłynęła rolami w kontrowersyjnych produkcjach i stylem „it girl” lat 90., ma polskie korzenie i nieustannie zaskakuje. Od „Kids” po Złoty Glob i debiut reżyserski w Cannes – Sevigny od lat pozostaje jedną z najbardziej oryginalnych postaci w świecie kina i mody.
Chloë Sevigny, aktorka‑reżyserka i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci lat 90., właśnie obchodzi 51. urodziny. Urodzona w Springfield w Massachusetts jako córka amerykańskiej Polki i kanadyjskiego Francuza, przez dekady łączyła niezależne kino, modowe prowokacje i śmiały styl. Dziś – mimo lat – nadal jest symbolem oryginalności. Poznaj jej historię, polskie dziedzictwo i drogę na szczyt. Polskie korzenie Chloë Sevigny Chloë Sevigny urodziła się 18 listopada 1974 roku w Springfield w stanie Massachusetts. Jej matka była Amerykanką polskiego pochodzenia, a ojciec miał korzenie francusko-kanadyjskie. Aktorka wielokrotnie podkreślała swoje polskie dziedzictwo i wpływ wychowania na jej wrażliwość i styl. ZOBACZ TEŻ: Botki w stylu nowojorskiej it-girl? Te 7 modeli odmieni każdą jesienną stylizację Od „it girl” do aktorki – początki kariery Już w latach 90. Chloë Sevigny zyskała status „it girl” – pojawiała się w teledyskach Sonic Youth i The Lemonheads, a jej unikalny styl szybko został zauważony w świecie mody i kultury alternatywnej. Jej filmowy debiut nastąpił w 1995 roku w filmie „Kids”, który otworzył jej drzwi do kina niezależnego. Kontrowersje, sława i Złoty Glob Jednym z najbardziej kontrowersyjnych momentów w karierze Sevigny była scena z filmu „The Brown Bunny” z 2004 roku. Aktorka wystąpiła w realistycznej scenie seksu oralnego ze swoim ówczesnym partnerem Vincentem Gallo. Pomimo burzy medialnej, Sevigny podkreślała swoje pełne zaangażowanie w projekt i zaufanie do reżysera. W 1999 roku za rolę Lany Tisdel w filmie „Chłopaki nie płaczą” otrzymała nominację do Oscara. Z kolei w latach 2006–2011 grała postać Nicolette Grant w serialu „Big Love”, za którą zdobyła Złoty Glob. CZYTAJ TEŻ: 5 perfum, które uwielbiają kopenhaskie it girls. Zwłaszcza numer 3 cię zaskoczy i... zachwyci! Reżyserka, styl i ikona współczesnej mody Sevigny nie ograniczyła się wyłącznie do aktorstwa. W 2016 roku zadebiutowała jako reżyserka filmem, który został pokazany w głównym konkursie festiwalu w Cannes. Na przestrzeni lat stała się również ikoną stylu – sama o sobie mówi, że „lubi się ubierać jak wariatka”. Jej wizerunek łączy prowokację z autentycznością, co czyni ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w świecie mody. Chloë Sevigny obchodzi 51. urodziny, ale nie zwalnia tempa. Jej kariera nadal rozwija się zarówno w kinie, jak i poza nim. Wybiera projekty niszowe, niezależne, eksperymentalne – pozostała wierna własnemu stylowi i artystycznej niezależności. Dziś, po latach kontrowersji, sukcesów i odważnych decyzji, wciąż pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń twórczyń i artystek. Źródło: Plejada
Wybierz się w Tatry na set jetting i odkryj miejsca, które znasz z kultowych filmów i seriali
Pełen emocji i magii świat kina połączył się z surowym pięknem gór. W sercu polskich Tatr i malowniczym Zakopanem wybrzmiały sceny kultowych filmów i to nie tylko polskich. Przemierzamy Dolinę Chochołowską, Dolinę Kościeliską, Polanę Płazówka i inne miejsca, które stały się tłem ekranowych historii. Przyłącz się do filmowego spaceru po Tatrach i Podhalu!
Coraz więcej osób wybiera kierunki podróży inspirowane filmami i serialami. Ten trend nazywa się set-jetting i polega na odwiedzaniu miejsc znanych z planów zdjęciowych. Fani kultowych produkcji chcą stanąć tam, gdzie ich ulubieni bohaterowie, czy to na tle majestatycznych Tatr, czy w magicznych zakątkach Zakopanego. Set-jetting łączy miłość do kina z pasją odkrywania, to podróż śladami emocji, historii i niezwykłych ujęć, które przenoszą nas z fotela w sali kinowej wprost na górskie szlaki. Tatry i Podhale jako wymarzone plenery filmowe Tatry i Podhale od dziesięcioleci przyciągają twórców filmowych swoim wyjątkowym klimatem i zapierającymi dech krajobrazami. Naturalne światło, majestatyczne szczyty, doliny i sielskie polany sprawiają, że to jeden z najpiękniejszych planów filmowych w Polsce. To właśnie tu powstawały sceny znanych filmów i seriali, które pokazały Tatry z nowej, twórczej perspektywy. Lokalne plenery często były integralną częścią historii i klimatu opowieści filmowych. Jakie miejsca najczęściej pojawiają się na dużym i małym ekranie? Najbardziej znane miejsca z filmowych kadrów Dolina Chochołowska, największa i jedna z najpiękniejszych dolin w polskich Tatrach, była tłem dla wielu produkcji filmowych, jedną z nich był słynny „Potop” z 1974 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana. W tej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza dolina odegrała rolę przestrzeni bitewnej. Jej szerokie, dzikie tereny doskonale oddawały brutalność i bezwzględność XVII-wiecznych potyczek. Dzięki charakterystycznym świerkom, halom i naturalnym przejściom skalnym miejsce to nadawało się idealnie do realizacji widowiskowych scen batalistycznych, w których udział brały dziesiątki statystów, konie i działa pirotechniczne. Dolina Kościeliska znana jest z bardziej romantycznych i dramatycznych ujęć. Jej kręte ścieżki, wapienne turnie i głębokie wąwozy zagrały w filmie „Trędowata” z 1976 roku, adaptacji powieści Heleny Mniszkówny. Dolina stworzyła melancholijne i nastrojowe tło dla historii tragicznej miłości Stefci Rudeckiej i Waldemara Michorowskiego. To właśnie tu rozgrywały się kluczowe sceny, w których przyroda podkreślała emocje bohaterów , od dramatycznych decyzji po subtelne momenty okazywanych uczuć. Nie można też pominąć serialowej wersji „Janosika” z lat 70., gdzie Dolina Kościeliska została wykorzystana jako naturalna sceneria do życia góralskiej bandy. Jej dzikość i trudno dostępne rejony doskonale wpisywały się w opowieść o legendarnym bohaterze ludowym, który przemierzał góry, wymierzając sprawiedliwość według własnego kodeksu. Polana Płazówka to miejsce doskonale znane miłośnikom filmu „Panna z mokrą głową” z 1994 roku, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Jej rozległe łąki i widok na Tatry stworzyły przestrzeń idealną dla przeżycia filmowej przygody. To właśnie tam kręcono sceny, w których główna bohaterka, Irenka, przeżywała pierwsze fascynacje, wzloty i konflikty. Tatrzańskie plenery w polskich serialach Wśród filmowych lokalizacji w Tatrach warto również wymienić Dolinę Strążyską, która pojawiła się w serialu „Szpilki na Giewoncie”. To właśnie tam, u podnóża Giewontu, kręcono sceny ukazujące kontrast między wielkomiejskim stylem życia a lokalną, góralską społecznością. Serialowa bohaterka, warszawianka trafiająca do Zakopanego, przechodziła wewnętrzną przemianę na tle surowych, lecz pięknych tatrzańskich krajobrazów. Dolina Strążyska, porośnięta świerkami i z charakterystycznym widokiem na Giewont, stanowiła idealną scenerię dla tej opowieści. Z kolei w serialu „Śleboda” twórcy sięgnęli po jeszcze inne lokalizacje. Zdjęcia realizowano nie tylko w okolicach Zakopanego, ale również na górskich szlakach po obu stronach granicy polsko-słowackiej. W serialu obecne są ujęcia z Kasprowego Wierchu i tatrzańskich dolin, co wzmacnia klimat tajemnicy i osadzenia historii w realiach podhalańskiej tradycji. Trudny teren i górskie warunki były nie tylko tłem, ale też tworzyły filmowe napięcia. Tatry pojawiły się również w filmie „Biała Odwaga”, gdzie odegrały rolę wręcz pierwszoplanową. Zdjęcia realizowano m.in. przy Morskim Oku, Czarnym Stawie pod Rysami, na Kazalnicy Mięguszowieckiej i Mięguszowieckim Szczycie Wielkim. Filmowy przekaz opierał się na ekstremalnym realizmie. Sceny wspinaczkowe i dramatyczne odbywały się na prawdziwych, wymagających ścianach górskich. Twórcy zrezygnowali z efektów specjalnych, dzięki czemu Tatry nabrały w tej produkcji wymiaru nie tylko wizualnego, ale i emocjonalnego, były niemym, ale silnym bohaterem historii. Zakopane i okolice w polskim kinie Zakopane od lat oczarowuje nie tylko turystów, ale i filmowców, którzy z zachwytem sięgają po jego unikalny klimat. To właśnie tutaj rozgrywały się losy bohaterów popularnego filmu „Nigdy w życiu!” z 2004 roku. Widzowie z pewnością pamiętają sceny, w których główna bohaterka, szukając nowego początku, trafia w góry, gdzie krajobrazy Tatr towarzyszą jej osobistej metamorfozie. W 2016 roku miasto pojawiło się również w filmie „Tancerz”, inspirowanym postacią słynnego baletmistrza Vaslava Nijinsky'ego. Tym razem Zakopane zagrało rolę artystycznej przystani, miejsca pełnego natchnienia, emocji i twórczych napięć, które doskonale oddały dramatyczną naturę bohaterów. Górskie otoczenie, połączone z bohemą artystyczną, stworzyło wyjątkowy klimat jednocześnie nostalgiczny i poruszający. Bollywood i zagraniczne produkcje w Tatrach Jednym z najbardziej nietypowych przypadków wykorzystania Tatr w filmie była produkcja „Fanaa” z 2006 roku. Popularny bollywoodzki melodramat z Kajol i Aamirem Khanem udawał w polskich Tatrach… indyjski Kaszmir. Zdjęcia kręcono w Dolinie Chochołowskiej i okolicach, a krajobraz zimowych Tatr miał imitować zaśnieżone Himalaje. To wydarzenie było głośne również medialnie. Ekipa filmowa wzbudzała ogromne zainteresowanie wśród turystów i mieszkańców.
Najnowszy film nominowanego do Oscara reżysera już niebawem w kinach. A o czym opowiada jego drugie hollywoodzkie dzieło?
Premiera hollywoodzkiego debiutu tego polskiego reżysera już w następnym tygodniu. Twórca w tym roku zrealizował kolejny międzynarodowy film, który osadzony jest w Wielkiej Brytanii. O czym jest kolejne światowe dzieło artysty?
Jan Komasa nie boi się trudnych tematów, a jego filmy od lat balansują między społecznym komentarzem a formalnym eksperymentem. Po międzynarodowym sukcesie „Bożego Ciała” i ambitnym, politycznym thrillerze „Rocznica”, reżyser powraca z drugim hollywoodzkim projektem, „Dobrym chłopcem”. Ten psychologiczny dreszczowiec rozgrywający się na prowincji Wielkiej Brytanii to opowieść o władzy, przemocy i potrzebie kontroli, zarówno nad innymi, jak i nad samym sobą. „Dobry chłopiec” – kolejny śmiały krok Jan Komasa Polski reżyser Jan Komasa, znany dotychczas przede wszystkim z nominowanego do Oscara filmu „Boże ciało” oraz intensywnych dramatów psychologicznych takich jak „Sala samobójców”, tym razem przekracza granice rodzimej kinematografii. Jego najnowszy projekt, anglojęzyczny thriller „Dobry chłopiec”, stanowi kolejny etap w drodze artysty ku międzynarodowej arenie. Film powstał w koprodukcji polsko‑brytyjskiej, zaś jego światowa premiera odbyła się podczas 50. edycji Toronto International Film Festival. W obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu, znany z serialu „Dojrzewanie” Stephen Graham, Andrea Riseborough i Anson Boon, co podkreśla ambicje projektu. Produkcja została wyreżyserowana przez Komasę, scenariusz napisali Bartek Bartosik i Naqqash Khalid, zdjęcia zaś zrealizował rodzimy operator Michał Dymek, który swoje pierwsze kroki w Hollywood stawiał za sprawą oscarowego debiutu Jessiego Eisenberga „Prawdziwy ból”. Film łączy elementy thrillera psychologicznego z czarną komedią i zawiera w sobie typowe dla Komasy motywy, jak przemoc, władza, resocjalizacja, ale także konflikt pokoleniowy i refleksję nad kondycją człowieka w izolacji. Zobacz też: To hollywoodzki debiut nominowanego do Oscara Polaka. Ten brawurowy dramat już niebawem obejrzysz w kinie O czym opowiada film „Dobry chłopiec”? Głównym bohaterem „Dobrego chłopca” jest dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon), chłopak z marginesu, który żyje z przestępstw, alkoholu, narkotyków i internetowej autopromocji. Pewnego wieczoru zostaje uprowadzony przez Chrisa (Stephen Graham) i jego żonę Kathryn (Andrea Riseborough) i budzi się związany w piwnicy dużej posiadłości na brytyjskiej prowincji. Chris i Kathryn chcą przywrócić mu moralny kurs, mają plan – odmienić go i uczynić z niego tytułowego „dobrego chłopca”. Akcja filmu toczy się w klaustrofobicznej przestrzeni jednego domu, w której sekwencje resocjalizacji mieszają się z irracjonalną tyranią. Tommy zmaga się nie tylko z fizycznym i psychicznym zniewoleniem, ale także z paradoksalnym uczuciem wdzięczności wobec kata‑wychowawcy. Film staje się spektaklem władzy i uległości, symboliką więzi rodziny jako oddziału resocjalizacyjnego oraz krytyką systemu, który próbuje zagospodarować jednostkę. Recenzja „The Guardian” mówi o „kubrickowskim absurdzie” i porównuje film do klasyków psychologicznej prowokacji. Choć tematy może nie są nowatorskie, Komasa nadaje im uniwersalny wymiar, zadając pytanie, kto w tej układance naprawdę potrzebuje terapii, więzień czy wychowawca? Zobacz też: To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier roku. Kultowy polski reżyser po raz kolejny szokuje mroczną opowieścią Droga do międzynarodowej kariery Jana Komasy View oEmbed on the source website W obliczu coraz większej globalizacji kina, „Dobry chłopiec” jawi się jako znaczący punkt w karierze Komasy. Pokazuje, że reżyser potrafi przenieść swoją wrażliwość na uniwersalną płaszczyznę, zachowując stylowy sznyt i prowokacyjny charakter. Film nie tylko poszerza jego filmografię o międzynarodowy projekt, lecz także potwierdza jego gotowość do stawiania trudnych pytań, o naturę przemocy, resocjalizacji i człowieczeństwa w czasach, w których zdaje się ono być na wagę złota. Polska premiera filmu pozostaje nieznana, a już w następny piątek, 21-ego listopada do kin wchodzi pierwsze hollywoodzkie dzieło reżysera – „Rocznica”.