Na ten moment czekali wszyscy miłośnicy filmów. Rusza festiwal LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane
1 lipca rusza 19. edycja LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane - najdłuższego wakacyjnego festiwalu filmowego w Polsce. Na widzów czeka ponad 150 bezpłatnych projekcji i spotkania z twórcami w wyjątkowych plenerach - nad morzem, w górach i na Mazurach. Do festiwalu po raz pierwszy dołączy Warszawa.
LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane to jedno z najbardziej rozpoznawalnych wydarzeń filmowych polskiego lata. W ramach tegorocznej edycji, przez cały lipiec i sierpień, odbędzie się ponad 150 bezpłatnych pokazów filmowych. Codzienne seanse tradycyjnie odbywać się będą w Sopocie i Zakopanem. W wakacyjne poniedziałki i wtorki Festiwal zaprasza do Giżycka, do jedynego w Europie kina jachtowego. Z kolei w wybrane środy i czwartki swoje podwoje, na pokazy w formule kina samochodowego, otworzy warszawski Tor Wyścigów Konnych Służewiec. Wstęp na wszystkie festiwalowe projekcje jest bezpłatny. Wyjątkowe inauguracje festiwalu Najdłuższy wakacyjny festiwal filmowy w Polsce wystartuje 1 lipca - jednocześnie w Sopocie, Zakopanem i Warszawie. Z okazji Roku Andrzeja Wajdy, w Sopocie i Zakopanem zostanie zaprezentowany, z odrestaurowanej cyfrowo kopii, „Pan Tadeusz” - jedna z najbardziej znanych ekranizacji w dorobku mistrza. Film przypomni również pamiętny debiut ekranowy Alicji Bachledy-Curuś. Aktorka, na stałe mieszkająca w Hollywood, będzie gościem specjalnym uroczystej inauguracji festiwalu w Zakopanem. Także 1 lipca, w Warszawie, na Torze Wyścigów Konnych Służewiec widzowie zobaczą „Wielką Warszawską” w reżyserii Bartłomieja Ignaciuka z udziałem m.in: Tomasza Ziętka, Tomasza Kota, Marcina Bosaka i Agnieszki Żulewskiej. Akcja filmu rozgrywa się właśnie na Torze Służewiec, a w wydarzeniu wezmą udział twórcy i aktorzy tej wyjątkowej produkcji. Kino samochodowe nadawać będzie na częstotliwości 94,9 Mhz. 6 lipca do festiwalowych lokalizacji dołączy Giżycko z pierwszym w tym roku pokazem w ramach Kina Jachtowego. W ramach cyklu „Kino Familijne” zostanie zaprezentowany film „Oskar, Patka i Złoto Bałtyku” z udziałem Piotra Głowackiego - aktor uświetni uroczystą inaugurację Festiwalu w Ekomarinie. Projekcje w Giżycku odbywać się będą we wszystkie poniedziałki i wtorki wakacji. Filmy będzie można oglądać zarówno bezpośrednio z zacumowanych jachtów, jak i z lądu - w strefie leżaków rozstawionych nad brzegiem jeziora Niegocin. Odbiór dźwięku dla kina jachtowego na częstotliwości 87,7 MHz. Diamentowy Klaps Filmowy 15 lipca na Molo w Sopocie zostanie wręczona festiwalowa nagroda - Diamentowy Klaps Filmowy. Wyróżnienie to przyznawane jest od 2011 roku naprzemiennie aktorowi lub aktorce, za wyjątkową osobowość artystyczną, która wnosi do kina emocje, wrażliwość i pozytywne przesłanie. Laureatami nagrody są m.in. Adam Woronowicz, Izabela Kuna, Piotr Adamczyk, Maja Ostaszewska, Tomasz Kot, Magdalena Boczarska i Anna Przybylska. Tematyczne wieczory pod gwiazdami Tegoroczny repertuar festiwalu obejmuje ponad 50 wyjątkowych tytułów, podzielonych - zgodnie z festiwalową tradycją - na dni tematyczne: Poniedziałki - „Kino Familijne” - m.in. „Mały Książe”, „Sing” oraz „Minecraft: Film” Wtorki - „Super Hity” - m.in. „Pszczelarz” z Jasonem Stathamem, „Elvis” z Austinem Butlerem i Tomem Hanksem oraz „Pomoc domowa” z Amandą Seyfried Środy - „Made in Poland by LOTTO” - autorski przegląd najciekawszych polskich produkcji, m.in. „Kamerdyner”, „Drogówka” i „Dalej jazda! 2” „KULtowe Czwartki z LOTTO” - klasyka kina i filmy, które na stałe zapisały się w historii popkultury, m.in. „Casablanca”, „La La Land” i „Notting Hill” „Oscarowe Piątki” - nagradzane światowe produkcje, m.in. „Tenet”, „Grzesznicy” i „Wartość sentymentalna” Soboty - „Jest akcja!” - m.in. „Anioł stróż”, „Mission: Impossible - Rogue Nation” i „Wilk z Wall Street” „Sportowe Niedziele” - m.in. „Wielki Marty”, „King Richard: Zwycięska rodzina” i „Najlepszy” Środy, czwartki i niedziele odbywają się pod patronatem marki LOTTO należącej do Totalizatora Sportowego. Kino samochodowe na Torze Służewiec w Warszawie Nowym punktem na festiwalowej mapie jest Tor Wyścigów Konnych Służewiec. To propozycja nie tylko dla zmotoryzowanych widzów - na seanse można wygodnie dotrzeć również komunikacją miejską lub rowerem, a dla osób preferujących oglądanie filmów pod gołym niebem przygotowane zostaną leżaki. Widzowie oglądający filmy z samochodów dźwięk odbiorą w swoim aucie na częstotliwości 94,9 MHz. Miłośnicy elektromobilności skorzystają natomiast z możliwości bezpłatnego ładowania samochodów elektrycznych podczas seansów dzięki partnerowi festiwalu - aplikacji Elocity. Kawiarnia festiwalowa na Molo w Sopocie LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane to nie tylko wieczorne seanse pod gwiazdami, ale również wiele dodatkowych atrakcji. W wakacje działać będzie festiwalowa kawiarnia Koło Molo w Sopocie - miejsce spotkań filmowych gwiazd, widzów, turystów i miłośników kina. W menu znajdą się m.in.: kultowe Lody Jak Dawniej od marki Bracia Koral, autorskie koktajle inspirowane wakacyjnym klimatem festiwalu, takie jak „Viva! Wakacje”, „Sopockie Party” czy „Wizażowe Love”, a także herbata „Chillizet - Nastaw się na relaks”. Na specjalne rabaty i festiwalowe benefity mogą liczyć również rowerzyści oraz użytkownicy aplikacji LOTTO i Elocity. O której do kina? Wszystkie seanse LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane rozpoczynać się będą tuż po zachodzie słońca: Sopot - 22:00 (lipiec), 21:30 (sierpień); Warszawa - 21:30 (lipiec), 20:30 (sierpień); Zakopane i Giżycko - 21:00 (lipiec), 20:30 (sierpień). Partnerem tytularnym Festiwalu LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopanem jest marka LOTTO należąca do Totalizatora Sportowego – największego mecenasa sportu i kultury w Polsce. Pełny repertuar, harmonogram projekcji oraz zwiastuny filmów dostępne są na stronie kinoletnie.pl. Aktualności, relacje i festiwalowe ciekawostki można śledzić w mediach społecznościowych Festiwalu na Facebooku, Instagramie i TikToku (@FestiwalKinoLetnie). Festiwal wraz z wydarzeniami towarzyszącymi odbywa się pod honorowymi patronatami: Prezydentki Sopotu Magdaleny Czarzyńskiej-Jachim, Burmistrza Miasta Zakopane Łukasza Filipowicza, Burmistrz Giżycka Ewy Ostrowskiej. Partner tytularny: LOTTO Partner strategiczny: Telewizja TVN Patroni medialni: Chillizet, Meloradio, Filmweb, Viva!, Party, Polki.pl, Wizaż.pl, Kino, Wirtualna Polska Sponsorzy: Coca-Cola, Koral Sponsor wspierający: Jawor Parkiet Partner Festiwalu: Nice To Fit You Hotele partnerskie: My Story Sopot Apartments, My Story Gdynia Hotel, Hotel St. Bruno, Aries Lago Park Hotel & Spa Mazury, Aries Hotel & Spa Zakopane Kino partnerskie: Nowa Fala w Giżycku Kawiarnia festiwalowa: Koło Molo w Sopocie Partnerzy lokalni: Urząd Miasta Sopotu, Urząd Miasta Zakopane, Zakopiańskie Centrum Kultury, Molo w Sopocie, Państwowa Galeria Sztuki, Urząd Miejski w Giżycku i Giżyckie Centrum Kultury, Tor Wyścigów Konnych Służewiec Partnerzy: Bertrand, Góralski Browar, Żegluga Mazurska O bezpieczeństwo festiwalu dba: Solid Security Partner kina jachtowego: Antila Yachts Festiwal ładuje: Elocity
Trzy Oscary i mnóstwo tajemnic. Jak Meryl Streep została największą aktorką swojego pokolenia? Jej historia zaskakuje
22 czerwca Meryl Streep kończy 77 lat. Trudno wskazać inną aktorkę, która przez pięć dekad kariery równie konsekwentnie zachwycałaby widzów, zdobywała najważniejsze nagrody i pozostawała symbolem klasy, profesjonalizmu oraz niezależności. Gwiazda o nieposzlakowanej reputacji, ikona kina i jedna z najgłośniejszych orędowniczek praw kobiet udowodniła, że talent nie zna wieku.
22 czerwca Meryl Streep świętuje 77. urodziny. Trzykrotna laureatka Oscara, rekordzistka pod względem nominacji do najważniejszych nagród filmowych i jedna z najwybitniejszych aktorek w historii kina od ponad pół wieku zachwyca kolejnymi rolami. Jest nie tylko gwiazdą światowego formatu, ale także symbolem profesjonalizmu, odwagi i walki o równe prawa kobiet. Partnerka, matka czwórki dzieci, artystka, która nigdy nie pozwoliła zamknąć się w jednej szufladce. Czy istnieje rola – na ekranie i w życiu – której Meryl Streep nie potrafiłaby zagrać? Biografia Meryl Streep Zaproszenie na ten casting mogło być przepustką do Hollywood, sławy, pieniędzy. Schlebiało jej. Nie co dzień aktorka teatralna dostaje propozycję, żeby zawalczyć o rolę ukochanej King Konga. Pal sześć ambicje, trzeba przecież zapłacić za czynsz. Z okien biura na 33. piętrze wieżowca Gulf & Western roztaczał się widok na cały Manhattan i zielone morze Central Parku. Meryl Streep nie zdążyła jednak ochłonąć z zachwytu nad panoramą miasta, kiedy producent Dino De Laurentiis warknął coś po włosku do siedzącego po drugiej stronie pokoju syna. „Che brutta... co za brzydactwo mi tutaj przyprowadzasz...”, usłyszała nieźle znająca ten język Streep. „To bardzo otrzeźwiające doświadczenie dla młodej dziewczyny”, wspominała aktorka w wywiadzie dla brytyjskiej telewizji. „Przeprosiłam więc, również po włosku, że nie jestem tak ładna, jak tego oczekiwał. I powiedziałam, że poszukam angażu gdzieś, gdzie się spodoba nie tylko moja twarz, ale i aktorskie umiejętności. Z Oscarem jej do twarzy Całe szczęście, że nie miała oczywistej urody Marilyn Monroe. Dzięki temu dostawała role, w których mogła pokazać, co potrafi, a widzowie do dziś wierzą każdej jej kreacji. Teatr był najlepszą i bezlitosną szkołą zawodu, grała i role szekspirowskie, i jako młoda dziewczyna – staruszki. Filmy takie jak „Łowca jeleni”, „Sprawa Kramerów” czy „Wybór Zofii” zrobiły z niej międzynarodową gwiazdę i katapultowały do ligi mistrzów. Przy „Pożegnaniu z Afryką” i „Mostach w Madison County” płakały i wzruszano się na wszystkich kontynentach, a z filmów takich jak „Diabeł ubiera się u Prady”, „Ze śmiercią jej do twarzy” czy z „Julie i Julia” śmiejemy się do dzisiaj. „Nie ma wśród mojego pokolenia nikogo, kto nie podkochiwałby się w pani, jako »Kochanicy Francuza«”, wyznał prezydent Barack Obama, wręczając jej Prezydencki Medal Wolności. „Ja po prostu kocham Meryl Streep. Jej mąż o tym wie. Michelle też. I nic nie są w stanie na to poradzić”, żartował. Krytycy i koledzy z branży od lat obsypują gwiazdę nagrodami. Trzy Oscary i 19 nominacji – najwięcej w historii – to zasłużony dowód uznania. Nie ma chyba statuetki czy liczącego się zaszczytnego tytułu, którego by jej nie przyznano: od brytyjskiej BAFTA po francuskiego Cezara, od Złotej Palmy festiwalu w Cannes po berlińskie Niedźwiedzie. W kolekcji ma też osiem Złotych Globów i rekordowe 29 nominacji. Kiedy odbierała pierwszego Oscara za „Sprawę Kramerów”, nie miała pieniędzy na kupno nowej sukienki. Włożyła więc swoją suknię ślubną. Impreza odbywała się w porze lunchu i nic nie zapowiadało, że szybko się skończy. Streep, która kilka miesięcy wcześniej urodziła córkę, nie przewidziała tylko jednego – karmiąca matka i gorset z jasnego jedwabiu to ryzykowne połączenie. Gdy przyszła jej kolej na odebranie nagrody, wyszła na scenę z założonymi na piersiach rękami i do końca lunchu siedziała skulona, zasłaniając plamy. Biesiadujący obok niej pijany w sztok Jack Nicholson miał ubaw życia. „Mam szczęście, że jestem na tyle stara, że robiłam karierę, kiedy nie było mediów społecznościowych i kultu celebrytów”, powiedziała w jednym z wywiadów. Bardzo rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym i stawia wyraźną granicę między tym, co w jej zawodzie jest na sprzedaż, a co powinno zostać za zamkniętymi drzwiami. O jej trzyletnim związku z aktorem Johnem Cazale’em wiedzieli tylko rodzina i najbliżsi przyjaciele, którzy bezsilnie patrzyli, jak Meryl opiekowała się nim do ostatnich dni jego choroby na raka płuc. Pół roku po jego śmierci wyszła za mąż za rzeźbiarza, Dona Gummera, z którym jest do dziś. Po 38 latach małżeństwa wciąż jednak nie ma recepty na udany związek. „Wzajemny szacunek, zrozumienie, gotowość do pomocy i ustępstw grają sporą rolę, ale ja chyba po prostu trafiłam na odpowiedniego mężczyznę”, powiedziała w jednym z wywiadów. Mają czworo dzieci: Henry jest muzykiem, najmłodsza Louisa – modelką, a córki Mamie i Grace – aktorkami. Mieszkają w Connecticut, nie opowiadają o swoim życiu i nigdy nie zapraszają do domu mediów. Gummer nie cierpi publicznych wystąpień, zamiast pójść na rozdanie Oscarów, woli w pracowni spawać kawałki metalu. Zobacz też: Ta historia miłości przypomina scenariusz filmu... Jak poznali się Meryl Streep i Don Gummer? Perfekcjonistka Pracujący z nią aktorzy mówią wprost, że gra się z nią ciężko, bo paraliżuje wszystkich swoim perfekcjonizmem. „Meryl kończy ujęcie wyłącznie wtedy, kiedy wie, że dała z siebie 1000 procent. Reszta obsady nie ma wyjścia, tylko postarać się jej dorównać. A to zadanie dla najlepszych”, opowiadała Phyllida Lloyd, reżyserka „Żelaznej damy”, w której Streep gra brytyjską premier, Margaret Thatcher. Ta rola przyniosła jej trzeciego Oscara. Miała wtedy 61 lat. „A pomyśleć, że kiedy stuknęła mi czterdziestka, byłam przekonana, że moja kariera jest skończona”, mówiła po odebraniu statuetki. Po urodzeniu czwartego dziecka propozycje ról wyschły, a show-biznes jasno dał jej do zrozumienia, że kobiety w jej wieku są niewidzialne. Nikt nie jest zainteresowany tym, co mają do powiedzenia, jak żyją i co robią, a już na pewno nikt nie chce ich widzieć na ekranie. Postanowiła więc walczyć nie tylko o każdy scenariusz, który lądował na jej wycieraczce, lecz przede wszystkim potrząsnąć decydentami, którzy mieli poglądy rodem z lat 50. ubiegłego wieku. Producenci i menedżerowie na czele wielkich wytwórni filmowych po raz kolejny nie docenili, z kim mieli do czynienia. Od najmłodszych lat wiedziała, że kiedy dorośnie, chce być niezależna finansowo. W jej rodzinnym miasteczku, Summit w stanie New Jersey, Streepowie uchodzili za zamożnych – ojciec był menedżerem z firmie farmaceutycznej, a matka artystką. Meryl pamięta jednak, że to tata zarządzał finansami i zrobił z tego narzędzie przemocy ekonomicznej – mama musiała go prosić o każdego dolara i tłumaczyć się ze wszystkich wydatków. Ich córka postawiła sobie więc za punkt honoru nie prosić rodziców o pieniądze. Na studia wzięła kredyt, a podczas nauki dorabiała jako kelnerka. Po skończeniu Yale szybki sukces na deskach nowojorskich teatrów pozwolił jej żyć na własny rachunek, ale nie umknęło jej uwagi, że koledzy – nawet ci, którzy grali mniejsze od niej role – zarabiali więcej. W świecie filmu różnice w gażach między kobietami a mężczyznami były jeszcze większe: gdy Streep jako jednej z niewielu płacono milion dolarów za rolę, Tom Cruise czy Sylvester Stallone zgarniali wielokrotnie wyższe stawki. Ci odpowiedzialni za wypłacanie tych sum też nosili spodnie. Streep dobrze wie, że dyskutowanie o zarobkach milionerów to absurdalny problem, ale to, co dzieje się w show-biznesie, ilustruje zjawisko istniejące w każdej dziedzinie życia w USA: kobiety wciąż zarabiają o 18 procent mniej za tę samą pracę niż mężczyźni. I choć dziś, po tylu latach kariery, sama nie musi się martwić o pieniądze, jej trzy córki zmagają się dokładnie z tymi samymi problemami, co ona kiedyś. „Tysiące utalentowanych dziewczyn idzie co roku na studia reżyserskie w Stanach Zjednoczonych. Na uniwersytecie zdobywają nagrody, jeżdżą na festiwale. Potem zapadają się pod ziemię, bo nikt ich nie chce zatrudnić. Dlaczego?”, grzmiała aktorka ze sceny ostatniego festiwalu w Telluride. Opowiadała o sytuacji aktorek, które może i dostają propozycje ról, ale są one żenująco słabe i jednowymiarowe. „Tak jakby kobiety nie chodziły do kina, jakby nie chciały zobaczyć postaci, z którą mogłyby się identyfikować. Jakim prawem się nas ignoruje? Żeńskie stereotypy w Hollywood są po prostu obraźliwe”, przekonywała publiczność. „I proszę mi nie prawić komplementów, że przecież ja miałam okazję zagrać tyle silnych kobiet. Czy moim kolegom mówi się, że »zagrali silnych mężczyzn«? Nie – oni słyszą, że stworzyli interesującą kreację. Każda z nas jest silna, kiedy się rodzi. Później przykrawa się nas do ram męskiej wyobraźni. Meryl Streep, 1979 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgswwqNk-15f81ff.jpg" width="1600" height="1931" alt="MANHATTAN MERYL STREEP MANHATTAN,Image: 164807457, License: Rights-managed, Restrictions: Strictly editorial use only. Credit line mandatory. Book cover use must be cleared with Mary Evans., Model Release: no, Credit line: - / Mary Evans Picture Librar / Forum" title="MANHATTAN" /> Możesz zrobić wszystko W ciągu ostatnich kilku lat Meryl Streep stała się jedną z najgłośniejszych orędowniczek równości szans kobiet i mężczyzn w kraju. W 2016 roku na spotkaniu w Białym Domu rozmawiała o tym z Michelle Obamą. „Wielu z nas się wydaje, że jesteśmy traktowane na równi z mężczyznami. Ale to nieprawda – wystarczy się rozejrzeć. Wydaje się nam, że mamy wolność wyboru, że możemy zostać przywódczyniami w każdej dziedzinie. Tymczasem w zarządach korporacji, banków, w rządzie, senacie i w show-biznesie to mężczyźni wciąż rozdają karty, a kobiety napotykają opór”, mówiła. I napisała listy do wszystkich 535 senatorów i kongresmenów z prośbą o wprowadzenie do konstytucji poprawki w sprawie równości kobiet i mężczyzn. Odpowiedziało jej zaledwie pięcioro adresatów, ale nie ma zamiaru im odpuścić. Ufundowała warsztaty dla scenarzystek, które skończyły 40. rok życia – jedyną taką inicjatywę na świecie. Dokumentalista Michael Moore zupełnie na serio sugerował na jednym z festiwali w Toronto, że Meryl Streep powinna poważnie pomyśleć o zaangażowaniu się w politykę. „Jest mądra, ma serce na właściwym miejscu. Republikanie wiedzieli, że Reagan umiał mówić do Amerykanów, Meryl Streep mogłaby zrobić to samo dla demokratów. To byłaby rola jej życia!”, przekonywał publiczność. Możliwe, że ma rację: pokolenie wychowane na filmach z nią uwierzyłoby pewnie w to, co by im powiedziała. Poszliby głosować, ograniczyliby prawa do posiadania broni, zażądali wyrównania płac. Streep od kierowania państwem woli jednak na razie własne metody perswazji. Matka tłumaczyła jej przecież od dziecka, że może zrobić wszystko. Że jeśli się przyłoży i napracuje, to na pewno jej się uda. Do tej pory ta maksyma nigdy jej nie zawiodła. Nie ma powodu, żeby tym razem było inaczej. Czytaj też: Meryl Streep chciała być taka jak ona. Mało kto wie, że chodziło o polską aktorkę
LOT Kino Letnie: W Stronę Zachodzącego Słońca. Ruszyła 4. edycja kina plenerowego Kinoteki!
4. edycja LOT Kino Letnie: W Stronę Zachodzącego Słońca organizowana przez Kinotekę przed Pałacem Kultury i Nauki ponownie stała się wakacyjnym centrum filmowych wrażeń. Przed nami ponad 40 wydarzeń, a w tym pokazy filmowe, premiera serialu i cztery Silent Disco!
W tegorocznym programie znalazły się pozycje zaspokajające różnorodne gusta i preferencje. W ramach kina letniego będzie można obejrzeć hity ostatnich miesięcy, m.in. obsypanych nominacjami do Oscara „Grzeszników”, głośnego „Wielkiego Marty’ego”, ale też „Wartość sentymentalną”, „F1” czy „Dramę”. Zgodnie z oczekiwaniami widzów, zwiększyła się obecność klasyki. W wyjątkowej scenerii, pod chmurką, wyświetlone zostaną m.in. „Amadeusz”, „Noce i dnie”, kultowe „GoldenEye” czy „Dwunastu gniewnych ludzi”. Fani komedii powinni zwrócić uwagę na pokazy „Skomplikowanych”, „Anioła stróża”, „Dnia świra”, czy „Supersamca”. Nie zabraknie też okazji do mocnych wrażeń – w napięciu będą trzymać m.in. „Sirât”, „Mad Max: Na drodze gniewu”, „Bez wyjścia” czy „Kokuho”. W programie znalazło się też miejsce dla ulubieńców publiczności, jak kultowa „Amelia”, wzruszający „Pamiętnik” czy idealny dla całej rodziny, animowany „Madagaskar”. Od komedii po oscarowe hity. Ponad 40 seansów przez całe lato „Tworząc program tej edycji, wsłuchaliśmy się w głosy naszej publiczności – ten repertuar to bezpośrednia odpowiedź na oczekiwania widzów kina letniego. Przygotowaliśmy 42 pokazy, które połączą miłośników hitów oscarowych, wielkiej klasyki oraz dobrego humoru. Nasze wydarzenia pod gwiazdami, to także imprezy silent disco i wyjątkowa premiera serialu. Zapraszamy do wspólnego przeżywania filmowych emocji w samym sercu Warszawy” – mówi Maria Majchrzak, Dyrektor zarządzająca w Kinotece. Wstęp na wszystkie pokazy jest bezpłatny. Strefa plenerowa otwiera się zawsze 2 godziny przed startem filmu. Żaden seans nie zostanie odwołany! W przypadku złej pogody, projekcje przenoszone są do sali w Kinotece. W czerwcu i lipcu seanse rozpoczynają się o 21.30, natomiast w sierpniu i wrześniu o 20.30, czyli zaraz po zachodzie słońca. Nie są wydawane wejściówki, a liczba miejsc jest ograniczona. „Cieszymy się, że już po raz czwarty możemy zaprosić mieszkańców Warszawy i odwiedzających stolicę gości do wspólnego oglądania filmów pod gwiazdami. LOT Kino Letnie: W Stronę Zachodzącego Słońca na stałe wpisało się w wakacyjny kalendarz miasta, a jego popularność pokazuje, jak dużą wartość mają dziś wspólne doświadczenia i możliwość spędzania czasu razem. Wierzymy, że tegoroczny repertuar ponownie zabierze widzów w inspirującą podróż przez różne historie, kultury i emocje” – mówi Iwona Bańka-Czech, Kierownik Działu Promowania Marki w Polskich Liniach Lotniczych LOT. Plan pokazów: CZERWIEC (21:30) 06.06 | Wielki Marty (2025), J. Safdie 09.06 | Erin Brockovich (2000), S. Soderbergh 11.06 | Dzień świra (2002), M. Koterski 13.06 | Proud (2026), Premiera serialu HBO Original, reż. K. Klementewicz 16.06 | Whiplash (2014), D. Chazelle 18.06 | Sirât (2025), O. Laxe 19.06 | SILENT DISCO 20.06 | Amelia (2001), J.-P. Jeunet 23.06 | Mad Max: Na drodze gniewu (2015), G. Miller 25.06 | Piknik pod wiszącą skałą (1975), P. Weir 27.06 | Supersamiec (2007), G. Mottola 30.06 | Pomoc domowa (2025), P. Feig LIPIEC (21:30) 02.07 | Kocha, lubi, szanuje (2011), G. Ficarra, J. Requa 04.06 | F1 (2025), J. Kosinski 07.07 | Donnie Darko (2001), R. Kelly 09.07 | Amadeusz (1984), M. Forman 11.07 | Madagaskar (2005), E. Darnell, T. McGrath 14.07 | Noce i dnie (1975), J. Antczak 16.07 | Skomplikowani (2025), M. A. Covino 17.07 | SILENT DISCO 18.07 | Na rauszu (2020), T. Vinterberg 21.07 | Bałtyk (2025), I. Lis 23.07 | Left-Handed Girl (2025), S. Tsou 25.07 | Bodyguard (1992), M. Jackson 28.07 | Surfer (2024), L. Finnegan 30.07 | Pamiętnik (2004), N. Cassavetes SIERPIEŃ (20:30) 01.08 | Tajny agent (2025), K. M. Filho 04.07 | Drama (2025), K. Borgli 06.08 | Wielkie piękno (2013), P. Sorrentino 08.08 | Bez wyjścia (2025), P. Chan-wook 11.08 | Listy z Wilczej (2025), A. Talwar 13.08 | Anioł stróż (2025), A. Ansari 15.08 | Wartość sentymentalna (2025), J. Trier 18.08 | Tamte dni, tamte noce (2017), L. Guadagnino 20.08 | GoldenEye (1995), M. Campbell 21.08 | SILENT DISCO 22.08 | Kokuho (2025), L. Sang-il 25.08 | Miłość, która zostaje (2025), H. Pálmason 27.08 | Lalka (1968), W. J. Has 29.08 | Dwunastu gniewnych ludzi (1957), S. Lumet WRZESIEŃ (20:30) 01.09 | Wielki łuk (2025), S. Demoustier 03.09 | La La Land (2016), D. Chazelle 04.08 | SILENT DISCO 05.09 | Czas na miłość (2013), R. Curtis Zapraszamy do wspólnego celebrowania kina pod gwiazdami na pokazach największego kina plenerowego w Polsce! Miejsce kina plenerowego: Plac przed Kinoteką, Warszawa, Pl. Defilad od strony Al. Jerozolimskich (Pasaż K. Iłłakowiczówny) Organizator: Kinoteka Współorganizatorzy: Miasto Stołeczne Warszawa, Pałac Kultury i Nauki Partner tytularny: Polskie Linie Lotnicze LOT Partnerzy: BYD, Foodify, TKMaxx, Mamyito.pl, Hortex, Bracia Sadownicy, Oxford, PKO Bank Polski, Bakoma, Kinley, Nespresso Wsparcie: Wealthon, Kinads Media Patroni medialni: Filmweb, STRÖER, Magazyn VIVA!, Pismo. Magazyn Opinii, SKM, Meloradio, ChilliZET, Radio ZET Kuratorzy projektu: Karolina Fornal, Maria Majchrzak, Michał Konarski
TYLKO U NAS: „Paweł Pawlikowski wymagał od nas totalnej samokontroli” – opowiada Hanns Zischler, odtwórca głównej roli w filmie „Ojczyzna”
Dzisiaj na ekrany polskich kin wchodzi film Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”, w którym Hanns Zischler gra jednego z najsłynniejszych niemieckich pisarzy, noblistę Tomasza Manna. Udało nam się porozmawiać z aktorem tuż przed premierą filmu.
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf i tłumacz. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Aktorem został właściwie przez przypadek. Ma na swoim koncie ponad 300 ról, m.in. u Wima Wendersa w „Królach szos”, czy w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Hanns Zischler o współpracy z Pawłem Pawlikowskim i Sandrą Hüller nad filmem „Ojczyzna”. VIVA.PL EXCLUSIVE VIVA.PL: Jak doszło do tego, że zagrał pan w filmie Pawła Pawlikowskiego i jak zareagował pan na propozycję roli Tomasza Manna? To bardzo ważna postać dla niemieckiej historii. To ktoś na miarę Chopina w Polsce. Hanns Zischler: Ach, nie! Chopin jest o wiele bardziej złożony. Nie można po prostu zagrać Chopina. Można grać Chopina. Paweł się ze mną skontaktował i zaproponował zagranie tej roli. To było rok przed rozpoczęciem zdjęć, czyli latem 2024 roku. Szczerze mówiąc, nie wiem, czym się kierował i jak na mnie wpadł. Nigdy go o to nie pytałem. Przesłał scenariusz, który bardzo mi się spodobał. Potem spotkaliśmy się w Berlinie i porozmawialiśmy o koncepcji filmu. Uznałem to za bardzo interesujące wyzwanie, właśnie dlatego, że to nie jest film biograficzny. Nie chodzi o to, jaki naprawdę był Tomasz Mann, ale raczej o postawę osoby, o której wydaje nam się, że wiemy bardzo wiele. On sam też dużo o sobie opowiadał, ale w filmie oglądamy wizerunek, który został stworzony przez Pawła. To Paweł stworzył ramy dla całości i wykreował obraz Manna od początku, do końca. Bardzo precyzyjnie skupił się na relacji Thomasa z dziećmi, z Eriką i Klausem. Film nawet zaczyna się niespodziewanie od sceny z Klausem. Mam takie wrażenie po obejrzeniu „Ojczyzny”, że to jest jednak opowieść bardzo mocno powiązana z niemiecką historią? H.Z.: - Nie tylko. To niemiecka historia, ale także, a może przede wszystkim historia o relacji ojca i córki. I o byciu szanowanym, niezależnie od tego, czy zostanie się dobrze przyjętym, czy odrzuconym. To się rzeczywiście dzieje w Niemczech, ale ma też bardziej ogólny aspekt. I na pewno nie trzeba znać całej historii Niemiec. Film działa nawet bez tego tła. ZOBACZ: Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? Podczas moich studiów na germanistyce, omawialiśmy skomplikowane pojęcie „literatury na emigracji”, która była dla mnie również bardzo interesującym tematem w filmie. To coś, czego doświadczyło wielu pisarzy w czasie II wojny światowej. To bardzo smutna i tragiczna historia Niemiec. H.Z.: Tak, ucieczka niemieckich pisarzy przed nazistami to straszna historia. I tak naprawdę niewiele osób dziś pamięta, ilu pisarzy odebrało sobie życie, w akcie desperacji i rozpaczy. Nie mieli tyle pieniędzy, co Tomasz Mann, nie mogli sobie pozwolić na dobre życie na emigracji. I na wygnaniu nie mogli już używać swojego ojczystego języka, co dla pisarza jest wielkim dramatem. I to jest problem, który trapi również Thomasa Manna i jego syna Klausa. Czy to była pana pierwsza współpraca z Sandrą Hüller? Jaka jest na planie? H.Z.: Nie znaliśmy się osobiście wcześniej, ale od początku bardzo dobrze się dogadywaliśmy. Myślę, że dla niej to była duża nowość, że pracowała z reżyserem, którego styl pracy był tak inny od wszystkiego, co znaliśmy wcześniej. Paweł nie chciał żadnych emocjonalnych wybuchów, czy filmowych eksperymentów. Każdego dnia na planie mówił nam: „To są ramy, w których się spotykacie i w których się kłócicie. Ale ja ustalam te ramy”. I to dokładnie widać na zdjęciach, w sposobie filmowania przez Łukasza Żala – fantastycznego operatora. Tych obrazów widz szybko nie zapomni. Pamiętam taki kadr – wykład Tomasza Manna, kiedy stoi pan na scenie z kartkami w ręku, a na ścianie wisi obraz mężczyzny z kartkami papieru. H.Z.: To właśnie portret Goethego. Bardzo ładna kompozycja. Tak powiedział pan o współpracy z Pawłem Pawlikowskim: „To była bardzo interesująca perspektywa obserwacji człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. Dziwnego i zimnego? H.Z.: Tak, zimnego. Oglądając film, widz może sobie pomyśleć: „Brakuje mi tu emocji” albo „Brakuje mi mężczyzny okazującego więcej emocji, w związku ze śmiercią syna”. Czy chociażby w scenie konferencji prasowej, kiedy Mann był ostro atakowany, też mógłby jakoś emocjonalnie zareagować. Ale tak się nie stało. Cały czas panował nad sobą i swoimi emocjami. Taka totalna samokontrola. Tego właśnie wymagał od nas Paweł na planie. W pewnym sensie, reżyser jakby przejął takie surowe podejście od Manna. Szczerze mówiąc, Mann wydał mi się potworem, po przeczytaniu jego biografii. H.Z.: Tak, ma pani rację, on był potworny w życiu rodzinnym. W sytuacji, w której dowiaduje się o śmierci syna, nie robi kompletnie nic. Nie zamierza nawet zmienić swoich planów. Goethe jest dla niego ważniejszy niż własny syn. Załamuje się dopiero przy muzyce Bacha. Jak ważny jest Tomasz Mann dla Niemców i dla niemieckiej literatury? Powiedziałabym, że on był nie tylko pisarzem. H.Z.: Tomasz Mann był postacią symboliczną dla przedwojennych Niemiec. Zwłaszcza, kiedy był już na wygnaniu. Jego powrót do Niemiec był dla niego tragiczny, ponieważ kolejne pokolenie Niemców nim gardziło. Nie chcieli mieć z nim nic wspólnego. Grupa 47, która po wojnie wyznaczała trendy w niemieckiej literaturze, nie uznawała go za wartego uwagi. Mówili, zaczynamy od zera, a ten starzec nie może przyjść i rozprawiać o literaturze. Dopiero w ciągu ostatnich 30 lat, zwłaszcza dzięki wznowieniu publikacji, Tomasz Mann nagle odzyskał znaczenie. Jest teraz czytany znacznie częściej. To ciekawe zjawisko. Młodsza lub nowsza publiczność, do której ja również należę, odkryła go tak naprawdę dopiero 20, 30 lat temu. Pracował pan wcześniej również z innym polskim reżyserem, mianowicie z Agnieszką Holland. Czy tych dwoje twórców łączy coś wspólnego? H.Z.: Och, minęło za dużo czasu. Bardzo dobrze dogadywałem się z Agnieszką na planie „Europa, Europa”. Jedyne co pamiętam, że kręciliśmy również w warszawskim Pałacu Kultury, tak jak scenę w „Ojczyźnie”. Ale to nie był tak rozległy projekt jak z Pawłem. Dodatkowo, Paweł mówi perfekcyjnie po niemiecku. Nie chciałabym teraz nic wymyślać, ale mam nadzieję, że mają coś wspólnego. Pałac Kultury, najwyraźniej! Bardzo dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Ewa Wojciechowska
TYLKO U NAS: Paweł Pawlikowski dostał na premierze „Ojczyzny” wyjątkowo nietypowy prezent! Dobry znajomy wręczył mu TO na czerwonym dywanie!
Kiedy na wczorajszej premierze „Ojczyzny” na czerwonym dywanie pojawiła się ta para, gwar i śmiechy zamilkły. I nie jest to przesadzona relacja naocznego świadka. Wszyscy patrzyli tylko na nich, czyli na głównego bohatera wieczoru, reżysera Pawła Pawlikowskiego i jego zjawiskową żonę, modelkę Małgorzatę Belę. Razem prezentowali się jak milion dolarów. Długo i profesjonalnie pozowali do zdjęć. Nietypowy prezent dla Pawła Pawlikowskiego. Na czerwonym dywanie otrzymał jajo węża Nagle z boku wychylił się ktoś z ekipy i wręczył Pawlikowskiemu drobny prezent. Reżyser wyglądał na szczęśliwego i przekazał drobiazg żonie. Okazało się, że było to jajo węża. Na szczęście! Może wydawać się to dziwne, ale stoi za tym cudowna historia. Nietypowy prezent wręczył Pawlikowskiemu Bogdan Dziworski - operator, fotograf i reżyser filmów dokumentalnych. ZOBACZ TEŻ: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury Bliski przyjaciel wielokrotnie zaskakiwał Pawła Pawlikowskiego Panowie pracowali wspólnie przy filmach dokumentalnych Pawła Pawlikowskiego – razem zrealizowali takie obrazy jak "Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem" (1990) i "Tripping with Zirinovski" (1995), jedne z najlepszych filmów w dokumentalnym dorobku reżysera. Bogdan Dziworski był wówczas operatorem na planie. Skąd teraz wziął się u niego pomysł na jajo węża w prezencie? - Zawsze staram się zaskoczyć Pawła jakimś oryginalnym prezentem przy okazji premier jego filmów. Znamy się od ponad 35 lat, pracowaliśmy razem przy filmach dokumentalnych. Jajo węża to oczywiście rekwizyt filmowy, ale bardzo dla mnie ważny. Jest symbolem szczęścia, obfitości i pomyślności. Kiedy w 2013 roku dałem Pawłowi drobiazg z okazji premiery „Idy”, zabrał go ze sobą na rozdanie Oscarów w Los Angeles … i odebrał wtedy statuetkę. Mam nadzieję, że teraz jajo węża też przyniesie szczęście i Pawłowi i jego filmowi „Ojczyzna” – powiedział nam na premierze Bogdan Dziworski. SPRAWDŹ TEŻ: Ponad 30 gwiazd i 3000 statystów. Polska szykuje się na premierę „Lalki”
Ponad 30 gwiazd i 3000 statystów. Polska szykuje się na premierę „Lalki”
Nowa ekranizacja „Lalki” Bolesława Prusa trafi do kin już 30 września. W produkcji wystąpiło ponad 30 znanych aktorów, a po 16 latach na wielki ekran wraca Marek Kondrat. To jedna z największych polskich produkcji ostatnich lat.
Nowa ekranizacja „Lalki” Bolesława Prusa ma być jednym z największych wydarzeń polskiego kina ostatnich lat. Produkcja realizowana przez 2 lata, z udziałem ponad 3000 statystów i ponad 30 znanych aktorów, przeniesie widzów do XIX-wiecznej Warszawy. W obsadzie znaleźli się najwięksi polscy aktorzy, a na ekran po 16 latach wraca Marek Kondrat. Premiera filmu została zaplanowana na 30 września. Nowa ekranizacja „Lalki” przeniesie widzów do świata Bolesława Prusa „Lalka” od blisko 140 lat pozostaje jednym z najważniejszych dzieł polskiej literatury. Powieść Bolesława Prusa od pokoleń porusza czytelników i inspiruje kolejne interpretacje. Teraz historia znana milionom Polaków doczeka się nowej filmowej odsłony. Twórcy zapowiadają ponadczasową opowieść o miłości i niespełnieniu, aspiracjach oraz przemianach zachodzących w świecie, który właśnie dobiega końca. Film ma zachować ducha i głębię literackiego pierwowzoru, jednocześnie pozwalając współczesnym widzom odkryć tę historię na nowo. Produkcja została przygotowana z myślą o widzach w każdym wieku. Wysoki poziom realizacyjny, rozbudowana scenografia oraz dbałość o historyczne realia mają sprawić, że będzie to wyjątkowe kinowe doświadczenie. ZOBACZ TEŻ: Powrót Marka Kondrata i olśniewająca Maria Dębska. Tak wyglądało spotkanie prasowe „Lalki”. Ponad 3000 statystów i 60 dni zdjęciowych. Tak powstawała „Lalka” Skala przedsięwzięcia robi ogromne wrażenie. Przygotowania do realizacji filmu trwały 2 lata. Do produkcji zaangażowano czołowych polskich twórców oraz ponad 3000 statystów. Prace na planie trwały 5 miesięcy. W tym czasie zrealizowano 60 dni zdjęciowych. Twórcy określają projekt jako superprodukcję zrealizowaną z hollywoodzkim rozmachem. Film ma wyróżniać się imponującą scenografią, rozbudowaną warstwą wizualną, muzyką oraz kostiumami przygotowanymi specjalnie na potrzeby produkcji. To przedsięwzięcie, które pod względem skali należy do największych realizacji ostatnich lat w polskim kinie. Marek Kondrat wraca po 16 latach. Gwiazdorska obsada filmu „Lalka” Jednym z najgłośniejszych elementów produkcji jest obsada. Do filmu zaangażowano ponad 30 czołowych polskich aktorów. Na ekranie zobaczymy między innymi Marcina Dorocińskiego, Andrzeja Seweryna, Kamilę Urzędowską, Agatę Kuleszę, Marię Dębską, Mateusza Damięckiego, Krystynę Jandę, Karolinę Gruszkę, Borysa Szyca, Macieja Stuhra, Filipa Pławiaka, Dawida Ogrodnika, Pawła Wilczaka oraz Andrzeja Chyrę. Szczególne emocje budzi udział Marka Kondrata. Dla filmu „Lalka” aktor powrócił na wielki ekran po 16 latach. To jeden z najbardziej komentowanych elementów całego projektu. Za reżyserię odpowiada Maciej Kawalski. Autorem zdjęć jest Piotr Sobociński Jr. Montaż przygotował Przemysław Chruścielewski, natomiast muzykę stworzył Łukasz Targosz. Historyczna Warszawa odtworzona z rozmachem w 48 lokacjach Twórcy postawili na maksymalną dbałość o realia epoki. Film realizowano w 48 lokacjach na terenie całej Polski. Zdjęcia powstawały zarówno w plenerach, jak i w historycznych wnętrzach. Wśród wykorzystanych miejsc znalazły się Pałac na Wodzie i Biały Dom w Łazienkach Królewskich oraz Pałac w Nieborowie. Szczególne znaczenie miało Krakowskie Przedmieście. Na potrzeby filmu na kilkuset metrach odtworzono fragment dawnej Warszawy. Powstały historyczne witryny sklepowe, a także sklep Wokulskiego wykonany w skali 1:1. Równie imponująco prezentują się kostiumy. Za ich przygotowanie odpowiadali Katarzyna Lewińska i Tomasz Ossoliński przy gościnnym udziale Gosi Baczyńskiej. Dla głównych aktorów uszyto ponad 100 kostiumów na miarę, w tym 20 sukien dla Izabeli Łęckiej. Przygotowano również ponad 500 kompletów kostiumów dla statystów. Kiedy premiera filmu „Lalka”? Polska czeka na 30 września Premiera filmu „Lalka” została wyznaczona na 30 września. Produkcja trafi wyłącznie do kin. Film został sfinansowany głównie ze środków prywatnych. Koproducentami są TVN oraz Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu. Sponsorem strategicznym projektu jest ING Bank Śląski. Partnerami filmu zostały Miasto Stołeczne Warszawa oraz Województwo Mazowieckie. Produkcja została również dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i objęta patronatem honorowym Ministerstwa Edukacji Narodowej. Nowa ekranizacja „Lalki” ma połączyć pokolenia widzów i przypomnieć o znaczeniu jednego z najważniejszych dzieł polskiej literatury. Rozmach realizacyjny, znane nazwiska oraz skala przedsięwzięcia sprawiają, że jest to jedna z najbardziej oczekiwanych premier polskiego kina. Źródło: Informacja prasowa
Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”?
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf, tłumacz i eseista urodził się 18 czerwca 1947 roku w Norymberdze. Jego ojciec był właścicielem kamieniołomu, a matka zmarła, gdy był nastolatkiem. Mimo trudnego dzieciństwa, Hanns odebrał bardzo wszechstronne wykształcenie. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Co ciekawe, Zischler w ogóle nie planował kariery aktorskiej. Po studiach pracował jako tłumacz, redaktor i dramaturg w berlińskim teatrze Schaubühne, gdzie był asystentem reżysera. Przełom nastąpił, gdy został zauważony przez słynnego reżysera Wima Wendersa, który odkrył talent Hannsa na początku lat 70. i obsadził go w swoich filmach. Największą rozpoznawalność przyniosła mu główna rola w jego filmie drogi „Królowie szos” z 1976 roku. Od tego czasu zagrał ponad 300 ról! Międzynarodową gwiazdą stał się dzięki roli Hansa w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Ma też na swoim koncie współpracę z polską reżyserką Agnieszką Holland w filmie „Europa, Europa”. Hanns Zischler w „Ojczyźnie” Pawlikowskiego. Już dziś uroczysta premiera w Warszawie Co sprawiło, że zdecydował się zagrać rolę słynnego niemieckiego pisarza Tomasza Manna w nowym filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? „Przede wszystkim przyciągnęła mnie do tego projektu jakość scenariusza, a także możliwość współpracy z Pawłem. Jak sam stwierdził: „Scenariusz zachwycił mnie z prostego powodu – nie jest to próba uchwycenia tego, jaki był Thomas Mann ani opowiadania o wszystkich szczegółach z jego życia. Oglądając „Idę” i „Zimną Wojnę”, wiedziałem, że Paweł kształtuje filmowe światy i ma inny sposób kreowania rzeczywistości. To był bardzo interesujący sposób spojrzenia na człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. ZOBACZ: Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes Poza aktorstwem, Hanns Zischler zajmuje się też tłumaczeniem dzieł francuskich filozofów, fotografią i pisaniem. Jest autorem książki „Kafka idzie do kina” poświęconej związkom Franza Kafki z kinem. Został nagrodzony niemieckim Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Hanns Zischler na co dzień mieszka w Berlinie, a dzisiaj 15 czerwca będzie gościem honorowym uroczystej premiery „Ojczyzny” w Warszawie. Kim prywatnie jest Hanns Zischler? Co wydarzyło się w życiu aktora? Artysta od lat stroni od show-biznesu i czerwonych dywanów, a w nielicznych wywiadach wypowiada się wyłącznie na temat swoich ról filmowych i książek. Ale jego życie prywatne jest przepełnione smutkiem i tragediami. Najpierw stracił jedynego syna, a rok później żonę. Julian Paul Middendorf zmarł w 2013 roku na raka, w wieku zaledwie 34 lat. Pracował okazjonalnie jako aktor, ale przede wszystkim spełniał się jako nauczyciel jogi. Miał kochającą rodzinę, żonę i dwójkę dzieci. Do końca wierzył w cud… Ale się nie udało. Rok po tej bolesnej stracie, Hanns pożegnał swoją ukochaną żonę Reginę Poly, z którą był związany od 1978 roku. Regina była niemiecką artystką i architektką krajobrazu. Zmarła w 2014 roku. SPRAWDŹ TEŻ: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
Od dziecka nie rozstawał się z kamerą, przypadkiem nagrał romans matki. Ucieczka w świat filmu pomogła Stevenowi Spielbergowi poradzić sobie z demonami z dzieciństwa
Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych reżyserów na świecie. Nigdy nie chciał robić niczego innego. Gdy jako mały chłopiec dostał od ojca pierwszą kamerę, wiedział, że chce kręcić filmy. Nie tylko po to, by opowiadać światu historie, które zrodziły się w jego wyobraźni. Steven Spielberg przy pomocy kamery walczył też z traumami i ukrywał mroczne sekrety swojego dzieciństwa.
Do kin wszedł właśnie nowy film Stevena Spielberga, „Dzień objawienia”. Ale równie ciekawa jak ten film jest historia człowieka, który go stworzył. Bo choć przez dekady Steven Spielberg opowiadał światu o kosmitach, rekinach, dinozaurach, wojnie i ludzkich marzeniach, najtrudniejszą historię nosił w sobie. Historię własnego dzieciństwa. Przez wiele lat ukrywał ją pod warstwą fikcji, przemycał do kolejnych scenariuszy i bohaterów. Okazało się, że za jednym z największych sukcesów w historii kina kryje się chłopiec, który czuł się samotny, odrzucony i zagubiony. Chłopiec, który dzięki kamerze próbował zrozumieć świat. Mały Steven Spielberg nie rozstawał się z kamerą, była jego radością i przekleństwem Steven Spielberg przyszedł na świat w 1946 roku w Cincinnati. Jego rodzice stanowili osobliwe połączenie dwóch różnych światów. Ojciec – Arnold był inżynierem elektrykiem, człowiekiem nauki i technologii. Matka Leah była pianistką koncertową, pełną emocji, spontaniczności i artystycznej wrażliwości. Leah potrafiła urządzać spontaniczne rodzinne przedstawienia, śpiewać, tańczyć i tworzyć wokół dzieci atmosferę swobody. Steven – jedyny syn swoich rodziców – miał trzy młodsze siostry: Anne, Sue i Nancy. W późniejszych wywiadach Spielberg mówił, że wiele ekscentrycznych, ciepłych kobiecych postaci w jego filmach było inspirowanych właśnie jego mamą. Był chłopcem, kiedy dostał od ojca swoją pierwszą kamerę. Zaczął filmować wszystko, co go otaczało. Jego pierwszy film przedstawiał katastrofę kolejową z udziałem modeli pociągów, w dziecinnym pokoju. Inspiracją stał się obraz „The Greatest Show on Earth” Cecila B. DeMille’a, który oglądał razem z ojcem. Zrobił on na 12-letnim Stevenie ogromne wrażenie. Szczególnie, spektakularna scena wykolejenia pociągu podziałała na jego wyobraźnię. Dla większości dzieci byłby to jedynie fascynujący seans. Dla Stevena Spielberga stał się początkiem życiowej drogi. Kręcił wszystko, stale miał przy sobie kamerę, co rodzina uważała za błogosławieństwo i przekleństwo. A nawet obsesję. Chudzielec i łobuzy, mały Steven był atakowany za pochodzenie Kolejne przeprowadzki rodziców sprawiały, że ciągle musiał zaczynać od nowa. Był nieśmiały, drobny i różnił się od większości rówieśników. Najboleśniej odczuwał jednak coś innego. Był Żydem w środowisku, które często nie pozwalało mu o tym zapomnieć. Antysemickie wyzwiska i upokorzenia nie należały do wyjątków. W szkole słyszał obelgi, doświadczał przemocy i wykluczenia. Niektórzy koledzy traktowali go jak kogoś gorszego wyłącznie ze względu na pochodzenie. Sąsiedzi także potrafili publicznie obrażać rodzinę Spielbergów. Mały chudzielec Steven obserwował, jak jego bliscy stają się celem ataków, których nie rozumiał. Żeby się odegrać, w nocy wykradał się i smarował okna prześladowców masłem orzechowym. Wiele lat później przyznał, że przez długi czas wstydził się swojej żydowskiej tożsamości. Musiał do niej wrócić jako dorosły człowiek i zobaczyć w niej wartość. Pomogła mu w tym bardzo druga żona Kate Capshaw. Dopiero kiedy w pełni zaakceptował swoją tożsamość, mógł nakręcić film, wokół którego chodził blisko dziesięć lat – „Listę Schindlera” z 1993 roku. Co ciekawe, jak sam opowiadał dopiero po tym filmie zaczął być traktowany poważnie, jako reżyser. Wcześniej widziano w nim utalentowanego Piotrusia Pana, który lubi bawić się kinem. Ale ślady tych doświadczeń można odnaleźć niemal w całej jego twórczości. Bohaterowie Spielberga bardzo często są outsiderami. To dzieci niezrozumiane przez otoczenie, ludzie samotni, odrzuceni lub zmuszeni do walki o własne miejsce w świecie. E.T., Elliott, Roy Neary z „Bliskich spotkań trzeciego stopnia” czy nawet Alan Grant z „Parku Jurajskiego” – wszyscy w pewnym sensie noszą w sobie coś z chłopca, który kiedyś nie potrafił odnaleźć się wśród rówieśników. Rodzinna tajemnica ukryta na taśmie filmowej Największy sekret dzieciństwa Spielberga nie dotyczył jednak szkoły. Dotyczył rodziny. Kiedy miał 16 lat, wyjechał z rodziną na wakacyjny camping. Jak zwykle zabrał ze sobą kamerę. Filmował rodziców, siostry i rodzinnych przyjaciół. Po powrocie zaczął przeglądać nagrany materiał. Wtedy zauważył coś, czego wcześniej nie dostrzegał. Czułe spojrzenia i gesty między jego mamą a najlepszym przyjacielem, kumplem jego ojca, Berniem Adlerem. Dla nastolatka był to szok. Kamera, która miała służyć zabawie, przypadkiem zarejestrowała prawdę. Steven zrozumiał, że między matką a przyjacielem rodziny istnieje coś więcej niż zwykła sympatia. Przez lata nikomu o tym nie powiedział. Dwuznaczne sceny wyciął z rodzinnego filmu. Jeszcze bardziej dramatyczny okazał się ciąg dalszy tej historii. Kiedy rodzice postanowili się rozstać, ojciec reżysera – Arnold Spielberg – wziął winę na siebie. Nie chciał niszczyć wizerunku matki w oczach dzieci. Leah Spielberg wyszła za Berniego. Steven uwierzył ojcu. Przez następnych kilkanaście lat był przekonany, że to właśnie ojciec odpowiada za rozpad rodziny, że to on ich opuścił. Zerwał z nim kontakt. Dopiero po latach odkrył prawdę. Zrozumiał, że przez większość dorosłego życia obwiniał niewłaściwą osobę. To doświadczenie pozostawiło w nim głęboką ranę. Po latach zadedykował ojcu swój wojenny film „Szeregowiec Ryan”. Sam mówił, że ten obraz służył także wzmocnieniu rodzinnej więzi. „Ten film był dla mojego taty”,mówił. „Kiedy po raz pierwszy przeczytałem scenariusz, powiedziałem: Mój tata pokocha ten film”. Dlaczego w filmach Spielberga ciągle rozpadają się rodziny? Kiedy spojrzeć na filmografię Spielberga z tej perspektywy, trudno nie dostrzec pewnego wzoru. W „E.T.” rodzice są po rozwodzie. W „Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia” rodzina przeżywa głęboki kryzys. W „Hooku” ojciec oddala się fizycznie i emocjonalnie od swoich dzieci. W „A.I.” dziecko zostaje porzucone. W „Imperium Słońca” chłopiec zostaje brutalnie oddzielony od rodziców. Motyw utraconego domu, nieobecnego ojca lub rozbitej rodziny wraca u Spielberga nieraz. Przez lata widzowie odbierali te historie jako element dramaturgii. Ale kiedy w 2022 roku Spielberg zrealizował mocno autobiograficzny film "The Fabelmans", stało się jasne, że za wieloma historiami kryje się prawdziwe życie reżysera. Na ten autobiograficzny film zdecydował się dopiero po śmierci ojca, Arnold Spielberg zmarł w wieku 103 lat w 2020 roku, trzy lata wcześniej w wieku 97 lat odeszła mama reżysera. Sam Steven Spielberg ma dzisiaj 79 lat i prawdziwą gromadkę rodzinną, która tworzy siedmioro dzieci i sześcioro wnuków.
Plejada hollywoodzkich gwiazd odwiedziła Zabrze! Laureat Oscara przyciągnął tłumy
Przez kilka dni wokół jednego z najbardziej charakterystycznych miejsc w Zabrzu działo się coś niezwykłego. Zamknięte ulice, filmowy sprzęt i dyskretna obecność światowych gwiazd sprawiły, że miasto na moment stało się częścią wielkiej hollywoodzkiej opowieści. Wszystko za sprawą nowej odsłony kultowego „Nieśmiertelnego”.
Hollywood zawitał na Śląsk z rozmachem, jakiego Zabrze nie widziało od lat. W cieniu monumentalnego kościoła św. Józefa pojawili się Jeremy Irons, Henry Cavill, Russell Crowe i inni członkowie obsady nowej wersji kultowego „Nieśmiertelnego”. Tłumy fanów, pilnie strzeżony plan zdjęciowy i spektakularna metamorfoza jednej z najważniejszych świątyń miasta sprawiły, że Zabrze na kilka dni stało się filmową stolicą Polski. Hollywood w sercu Zabrza Zabrze od kilku dni znajduje się w centrum zainteresowania nie tylko polskich fanów kina, ale także światowych mediów śledzących powstawanie nowej wersji kultowego filmu „Nieśmiertelny” („Highlander”). To właśnie monumentalny kościół św. Józefa stał się jedną z najważniejszych lokacji hollywoodzkiej produkcji, która przyciągnęła na Śląsk największe gwiazdy współczesnego kina. Wśród nazwisk związanych z projektem znajdują się Henry Cavill, Jeremy Irons, Russell Crowe oraz Dave Bautista. Zdjęcia realizowane są w wyjątkowej przestrzeni modernistycznej świątyni, której charakterystyczna architektura zwróciła uwagę producentów podczas poszukiwań odpowiednich lokacji filmowych. Największe emocje wzbudziła obecność Jeremy’ego Ironsa. Zdobywca Oscara pojawił się na planie w Zabrzu, a wokół kościoła gromadzili się fani liczący na choćby krótkie spotkanie z hollywoodzką legendą. W okolicach świątyni można było dostrzec wozy techniczne, elementy scenografii i szczelnie zabezpieczony plan zdjęciowy, który na kilka dni całkowicie odmienił oblicze tej części miasta. Zobacz też: Wakacje tuż za rogiem, ale nie dla Netflixa! Poznaj wszystkie premiery platformy na czerwiec Filmowe metamorfozy i niezwykłe zdjęcia z planu Przygotowania do realizacji scen wymagały daleko idących zmian we wnętrzu kościoła św. Józefa. Z przestrzeni świątyni usunięto część wyposażenia, wyniesiono ławki oraz dekoracje, a niektóre elementy architektoniczne zostały czasowo zasłonięte. Dzięki temu zabytkowy obiekt przeobraził się w pełnoprawną scenografię hollywoodzkiego widowiska. Efekt tych działań zrobił ogromne wrażenie zarówno na mieszkańcach, jak i obserwatorach śledzących kulisy produkcji. Zdjęcia realizowane w Zabrzu są częścią większego przedsięwzięcia, które wcześniej zawitało między innymi do Łodzi oraz Częstochowy. Szczególnie widowiskowe sceny powstawały w walcowni Huty Częstochowa, skąd ekipa przeniosła się następnie na Górny Śląsk. Każda z wybranych lokalizacji wnosi do filmu własny klimat, a zabrzański kościół ma zapewnić twórcom niepowtarzalne tło dla jednych z kluczowych sekwencji produkcji. Nowy „Nieśmiertelny” i kulisy produkcji o światowym rozmachu „Nieśmiertelny” to nowa odsłona kultowego filmu fantasy z 1986 roku. Produkcja opowiadająca historię nieśmiertelnych wojowników od dekad pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów gatunku, a reboot przygotowywany obecnie z udziałem międzynarodowej obsady należy do najgłośniejszych projektów ostatnich lat. W głównej roli występuje Henry Cavill, a na ekranie towarzyszą mu między innymi Russell Crowe, Dave Bautista oraz Jeremy Irons. Wybór Zabrza nie był przypadkowy. Producentów urzekła wyjątkowa architektura kościoła św. Józefa, uznawanego za jeden z najcenniejszych przykładów modernizmu sakralnego w Polsce. To właśnie autentyczność miejsca miała przesądzić o decyzji, by realizować część scen w rzeczywistej świątyni zamiast w studiu filmowym. Dziś efekty tej decyzji oglądają mieszkańcy miasta, którzy stali się świadkami niezwykłego spotkania lokalnej historii z rozmachem współczesnego Hollywood. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, premiera filmu ma odbyć się w 2027 roku, a Zabrze na długo pozostanie jednym z najciekawszych punktów na mapie tej spektakularnej produkcji. Zobacz też: Powstaje serial o jednej z największych ikon muzyki pop. Ta produkcja ma ogromne znaczenie dla rodziny artystki
Zachwyciła widzów rolą w „Poranku kojota”, wróżono jej wielką karierę. Tak dziś wygląda filmowa Noemi
Karolina Rosińska była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek lat 90. Sukces „Uprowadzenia Agaty” i później „Poranka kojota” sprawił, że wielu wróżyło jej wielką karierę filmową. Tymczasem gwiazda obrała zupełnie inną drogę. Wyjazd do USA, studia, życie rodzinne i kolejne zawodowe zwroty sprawiły, że dziś zajmuje się czymś całkowicie nieoczywistym.
Role w "Uprowadzeniu Agaty" i "Poranku kojota" miały być jej przepustką do grania u największych reżyserów. Równie mocno o zdolną aktorkę upominał się polski show-biznes. Ale ostatecznie Karolina Rosińska postanowiła spróbować swoich sił zupełnie gdzie indziej. Jeśli nie media to, co dziś robi? Dziś, 2 czerwca świętuje urodziny. Kim jest Karolina Rosińska? Kariera filmowa Karolina Rosińska urodziła się 2 czerwca 1974 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Pierwszy raz pojawiła się na planie w wieku 16 lat, a trafiła tam zupełnym przypadkiem. Nie myślała wtedy o wyborze zawodowej drogi, ale jej koleżanka wręcz przeciwnie i to ona zaciągnęła ją na casting do zagranicznej produkcji "Escape". Na miejscu okazało się, że to właśnie Karolina spodobała się twórcom filmu najbardziej. "Moja koleżanka strasznie chciała zostać aktorką i zapytała mnie, czy nie poszłabym z nią na casting do pewnego zagranicznego filmu. Do Polski przyjechała wtedy grupa Amerykanów, miłośników Polańskiego. Planowali coś nakręcić. Film nosił tytuł »Escape« . Okazało się, że to ja im się spodobałam i wybrali właśnie mnie. Miałam wtedy 16 lat. Teraz, jak patrzę na ten czas z perspektywy, to widzę, że był to niesamowity zwrot w moim życiu. Od tego wszystko się zaczęło. Miałam ogromne szczęście. Napływały kolejne propozycje, ot tak, bez castingów", mówiła w wywiadzie dla Plejady w 2014 r. Kiedy w wieku 17 lat Karolina Rosińska stanęła do castingu o rolę w filmie Marka Piwowskiego "Uprowadzenie Agaty", reżyser z miejsca obsadził ją w głównej roli. Nastolatka pokonała aż trzysta innych kandydatek, ale przez cały ten czas uważała, że po prostu los jej sprzyja. Na planie czuła się bardzo dobrze i komfortowo, ale zdecydowanie bardziej niż odgrywaniem głównej roli w filmie przejmowała się wtedy nadchodzącą maturą. W 1993 roku zagrała w filmie "Łowca. Ostatnie starcie", polsko-norweskiej produkcji "Koloss" oraz polsko-francuskiej produkcji "Moja historia", a potem przyszedł czas na kino stricte zagraniczne. Zobacz też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach Chwilowa przygoda na planie filmowym zaczęła zamieniać się w poważną aktorską karierę, a na to Karolina Rosińska nie była jeszcze gotowa. Wciąż była tą samą nastolatką z Piotrkowa Trybunalskiego, która wybrała się na casting dla zabawy. Jednak chcąc nie chcąc, zaczęła być rozpoznawalna, a wokół jej osoby zrobiło się w świecie show-biznesu szumnie. Jednak cały blichtr, który szedł w parze z coraz bardziej rosnącą popularnością, przytłaczał młodą aktorkę. "Jestem wrażliwą osobą i jakakolwiek krytyka mnie bolała. Strasznie chciałam wtedy udowodnić wszystkim, że potrafię więcej niż tylko pięknie wyglądać na ekranie. Słyszałam o sobie, że jestem tylko piękną twarzą", wyznała kilka lat temu w wywiadzie dla Plejady. Bardzo krzywdzące okazały się dla nastolatki plotki o jej rzekomym romansie ze sławnym reżyserem, Markiem Piwowskim. Karolina Rosińska: wyjazd do USA W 1994 roku grupa filmowców z Ameryki, z którymi kilka lat wcześniej Karolina Rosińska pracowała przy filmie "Escape", zaproponowała jej kolejną rolę i zaprosiła do USA. Okazało się, że poza kolejną filmową przygodą, Karolina odnalazła na miejscu miłość. "Tych samych, z którymi robiłam pierwszy film. To w sumie dość ciekawa historia, ponieważ jednym z tych Amerykanów był mój przyszły mąż. On wyprodukował »Escape«. Choć dostaliśmy się z filmem nawet na festiwal do Cannes, z jego dystrybucją było jednak ciężko. Może brakowało nam szczęścia? Nie wiem. Przyjaciele ocenili, że »Escape« to najdroższa randka mojego męża, ponieważ to, co mu po filmie pozostało, nazwijmy to »profitem«, to właśnie nasz związek" - wyznała w rozmowie z Plejadą. W Stanach Zjednoczonych poczuła, że chciałaby spróbować swoich sił jako studentka uniwersytetu. Mimo że jej mąż na co dzień miał kontakt z wieloma osobami z branży filmowej, Rosińska nie była wtedy zainteresowana rozwojem kariery aktorskiej. Postawiła na naukę filozofii, dziennikarstwa i literatury na kalifornijskim uniwersytecie UCLA. Czytaj również: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Nowy tryb życia i miejsce zamieszkania jej sprzyjało. Czuła się w Stanach Zjednoczonych bardzo komfortowo, jednocześnie cały czas będąc w kontakcie z bliskimi z kraju. Gdy z Polski napłynęła ciekawa propozycja filmowa, Karolina Rosińska na jeden rok zostawiła swoje życie w USA i wróciła w rodzinne strony. Właśnie wtedy jej małżeństwo się rozpadło. "Niestety to była moja wina. Przyjechałam do Polski do pracy w kolejnym filmie. Zostałam rok i weszłam w inny związek. Rozbiłam moje małżeństwo", przyznała aktorka. W 2000 roku pojawiła się w filmie "Bajland", następnie w serialu "Skarb sekretarza", ale to trzecia produkcja od czasu powrotu do Polski okazała się dla młodej aktorki przełomowa. Karolina Rosińska zagrała u boku Macieja Stuhra w filmie Olafa Lubaszenki "Poranek kojota". Ulubienica widzów wcieliła się w postać piosenkarki Noemi - widzowie pokochali ją za tę rolę. O aktorce ponownie zrobiło się głośno, ale ona i tym razem wymknęła się przed blichtrem i sławą - tuż po premierze wróciła do USA. Zobacz też: Czy rola w „Seksmisji” była dla niej przekleństwem?! Co dziś robi Bożena Stryjkówna, filmowa Lamia Reno? Karolina Rosińska i Maciej Stuhr, 2001 r. Karolina Rosińska: drugie małżeństwo, dzieci Związku z amerykańskim artystą nie udało się uratować. Po rozwodzie aktorka odnalazła szczęście u boku instruktora nurkowania, Piotra Bukowieckiego. Postanowili zamieszkać w Szczecinie i tam założyć rodzinę. Para doczekała się dwójki dzieci, Vivian i Melchiora. Szczęście małżeństwa nie trwało jednak długo. Częste wyjazdy służbowe partnera aktorki nie wpływały dobrze na ich relację. "Niestety nie był to bardzo szczęśliwy okres. Po jakimś czasie zaczęło się psuć w moim małżeństwie. [...] Po prostu rozeszły nam się drogi", tłumaczyła Rosińska. Jak dziś wygląda życie Karoliny Rosińskiej? Karolina Rosińska na powrót próbowała swoich sił w aktorstwie, ale tym razem jej role przeszły bez echa. Aktorka miała okazję pojawić się w kilku spotach reklamowych i zagrać drugoplanowe role w serialach takich jak "M jak miłość", "Ojciec Mateusz", "Pierwsza miłość" czy "Klan", jednak dawna popularność i rozgłos już nie powróciły. Karolina Rosińska po rozwodzie z Piotrem Bukowieckim mieszkała w Szczecinie, w związku z czym trudniej jej było pojawiać się w stolicy w oczekiwaniu na aktorskie zadania. Żeby zapewnić swojej rodzinie stały dochód, zdecydowała się na tymczasową pracę i została nauczycielką angielskiego. "To miała być praca tylko na chwilę. Okazało się jednak, że doskonale się w tym odnalazłam. Nie wiem, czy mogę tu mówić o powołaniu, ale ten kontakt z młodymi ludźmi stał się dla mnie inspirujący" - wyznała aktorka. Aktorka nie ogląda się za siebie i nie żałuje decyzji, które wcześniej podjęła. Podsumowała, że na pewno wszystko wyglądałoby inaczej gdyby miała menedżera. Dziś jest szczęśliwą i spełnioną kobietą, mamą dwójki dzieci, która cieszy się z odzyskanej nad życiem kontroli. "Czuję, że dopiero teraz tak naprawdę mam kontrolę nad własnym życiem. Trzymam stery. To bardzo przyjemne. Wiem dokładnie, jak będzie wyglądał mój tydzień, co muszę zrobić, gdzie pójść. Z drugiej jednak strony brakuje mi czasami takiej ekscytacji, jaką miałam kiedyś. Tej niewiadomej" - dodawała w rozmowie z Plejadą aktorka. Zobacz też: Przed laty była gwiazdą TVP. Tak Jolanta Fajkowska wspomina pracę w telewizji Mikołaj Krawczyk i Karolina Rosińska na planie "Pierwszej miłości", 2010 r. Karolina Rosińska o zmianach Niedawno ulubienica widzów podkreślała, że nigdy sama nie porzuciła kina. Także kino nie porzuciło jej, ale nie wszystko w jej życiu wydarzało się w odpowiednim czasie. Kiedy więc przestawała grać? „To był bardzo bogaty okres w moim życiu. W momencie, kiedy pojawiły się w moim życiu dzieci, to te decyzje stały się o wiele trudniejsze", powiedziała w nowym wywiadzie dla portalu Show News. Przed kamerą halo tu Polsat dodawała: „Natomiast te wszystkie filmy to była taka droga, otworzyły mi właściwie tę drogę do tego, że jestem tutaj, że poznałam ludzi w tych filmach i jakoś to tak wszystko mnie poprowadziło dalej, że jestem teraz tutaj. Natomiast to nie był mój wybór do końca. Jakby życie tak postanowiło i w ten sposób się stało”. Co ciekawe, Karolina Rosińska nie pracuje już jako nauczycielka. Ma nowe zajęcie. Bardzo ciekawe i… nieoczywiste! Swoje życie buduje na co dzień w USA. „Po raz kolejny zmieniłam kierunek swojej kariery i od całkiem niedawna rozwijam biznes sprzedaży i kupna nieruchomości”, wyznała. Czy jest coś, co jest dla niej w tym zawodzie wyzwaniem? „Promocja swojej osoby, media społecznościowe. Nigdy nie było dla mnie naturalne żyć w świetle reflektorów. A teraz mój biznes tego ode mnie wymaga”, czytamy w Show News. Na szczęście w czasie wolnym aktorka ma przestrzeń do odpoczynku. „Mieszkamy dość blisko oceanu i często chodzę na plażę, by posiedzieć i pogapić się na wodę. Chodzę też po Santa Monica, po wzgórzach i uwielbiam to. Ta dostępność przyrody, a jednocześnie mieszkanie w tętniącym życiem mieście, daje mi poczucie balansu w dość szybkim tempie tutejszej codzienności”, podsumowała swoją codzienność. Choć gwiazda nie wspomniała nic o ewentualnym powrocie do grania, my za to mocno trzymamy kciuki. Źródła: plejada.pl, Show News swiatseriali.interia.pl, telemagazyn.pl
„Nie jestem aktorem filmowym”. Tego o Siarze nie wiedział nikt. Kulisy „Kilera” wyszły po latach
1 czerwca mijają dwa lata od śmierci Janusza Rewińskiego — aktora, satyryka i twórcy jednej z najbardziej kultowych postaci polskiego kina lat 90. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały wraca do fenomenu bohatera z filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, pokazując, dlaczego Siara stał się czymś więcej niż ekranowym gangsterem. Publikujemy fragment poświęcony roli, która na zawsze zapisała Rewińskiego w historii polskiej popkultury.
Był bezwzględny, groteskowy i śmieszny do bólu. Siara — bohater grany przez Janusza Rewińskiego — stał się symbolem Polski czasu transformacji: pełnej chaosu, aspiracji i absurdu. Cytaty z Kilera weszły do codziennego języka, a sam Rewiński stworzył postać, która do dziś żyje własnym życiem w memach, kabaretach i politycznych komentarzach. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały pokazuje kulisy narodzin tej roli oraz to, dlaczego Siara okazał się nie tylko filmowym gangsterem, ale także ironicznym lustrem polskiej rzeczywistości. "Siara. I nic nie jest jasne". Fragment biografii Janusza Rewińskiego Był rok 1996. Wszystko zaczęło się niepozornie. Gdzieś na styku lat, na przełomie epok, kiedy Polska uczyła się chodzić w nowych butach, choć jeszcze miała odciski po starych. Juliusz Machulski szukał kogoś, kto będzie nie tylko aktorem, ale znakiem. Znakiem czasu, groteski i prawdy. Kogoś, kto nie zagra Siary, ale się nim stanie. Rewiński był jak cień przechodzący przez ekran lat dziewięćdziesiątych. Był już znany, rozpoznawalny, cytowany. Ale wciąż osobny. Miał w sobie coś z uśpionego lwa – niby śpi, ale wystarczy jeden dźwięk, jedno zdanie i nagle wszystko staje się prawdziwe. Machulski twierdził, że Rewiński to była intuicja. Patrzył na niego i widział Polskę. Taką, jakiej się baliśmy i jaką kochaliśmy jednocześnie. Złotą, obciachową, pełną czułości i tandety. Scenariusz Kilera był szyty na przekór – to miał być film sensacyjny, który się z siebie śmieje. Główny bohater to postać niechcący wciągnięta w mitologię. Ale żeby to działało, potrzebny był ktoś, kto pod twardym tekstem pokaże miękkie podbrzusze. „Gdy przeczytałem pierwszą wersję scenariusza Piotra Wereśniaka, od razu pomyślałem o Januszu, jednak uznałem, że to zbyt oczywiste, i zaproponowałem tę rolę innemu aktorowi. Wtedy moja żona Ewa, która robiła kostiumy do Kilera, powiedziała: »Czy ty zwariowałeś? Przecież to jest rola dla Janusza« – wspominał Juliusz Machulski. – Na szczęście ten inny aktor zrezygnował i to Rewiński zagrał Siarę. I wiedzieliśmy, że sequela już nie da się bez niego zrobić. Pracowaliśmy przy nim z radością, bo to taka wisienka na torcie: sukces już był, teraz możemy świętować. Był chyba bardzo zadowolony z tej roli. Śmiał się, że na jego syna koledzy w szkole wołają Siarka”. Rewiński miał wątpliwości. „Nie jestem aktorem filmowym” – mówił, zapalając papierosa. Ale Siara, postać, która miała być przerysowana, w wykonaniu Rewińskiego stawała się czymś więcej – alegorią. „Panie Waldku, pan się nie boi...” – mówił, patrząc przez szybę, i wszyscy wiedzieli, że ten tekst nie jest o Waldku. Że to o nas. O Polsce, która stoi za szybą i udaje, że wszystko kontroluje. Machulski wspominał, że z Rewińskim nie trzeba było rozmawiać o psychologii postaci. On miał to w oczach. Grał spojrzeniem, zawahaniem, zacięciem papierosa. Siara był w nim jak kurz na płaszczu – nie do zmycia. Na planie był skupiony, cichy. Nie improwizował wiele. Każde słowo było jak szyta na miarę marynarka – trochę za ciasna, trochę za szeroka, ale dokładnie taka, jakiej potrzebował film. Gdy kończyła się scena, nie wychodził z roli. Po prostu milkł. Siara nigdy nie był grany – on był rejestrowany. Kamera tylko uchwyciła to, co i tak w nim istniało. „Siara to był typ z rynsztoku z aspiracjami do salonu – mówił Rewiński z przekąsem. – Ale przecież Polska cała wtedy taka była”. „Był doskonały, jeśli chodzi o podawanie tekstu, timing mówienia, robienia pauz; to jest coś, czego się nie można nauczyć, albo aktor to ma albo nie – mówił Juliusz Machulski. – Był też niezwykle zdyscyplinowany i zawsze gotowy do pracy, a ja mogłem mu zaufać, bo wiedziałem, że wszystko, co zrobi, cokolwiek powie, będzie, po pierwsze, zabawne, a po drugie prawdziwe, co jest rzadkością. To się zapewne przekładało także na jego życie poza filmem: myślę, że ludzie głosowali na Polską Partię Przyjaciół Piwa – która przecież nie miała specjalnych kompetencji politycznych – właśnie dlatego, że on był jej twarzą”. ZOBACZ: Dopiero co pochował ojca, nie było mu dane przeżyć żałoby. Syn Janusza Rewińskiego smutno opowiada o tym, jak wygląda dziś jego życie Juliusz Machulski tworząc Kilera w 1997 roku, mówił, że to nie miał być film sensacyjny. To miała być bajka dla dorosłych. O tym, jak bardzo pragniemy zmiany, a jak bardzo się jej boimy. Bajka. Groteska. A jednak, jak każda dobra bajka, prawdziwsza od dokumentu. Grany przez Janusza Rewińskiego Siara był gangsterem, ale był też ministrem, urzędnikiem, biznesmenem. Miał twarz nowobogackiej klasy średniej, styl chłopa pańszczyźnianego, gest esbeka i słownictwo satyryka. Był uosobieniem chaosu transformacji, tej, w której wszystko było możliwe, ale nic nie było pewne. W Kilerze jest scena, która przeszła do historii polskiego kina, a jej pointa stała się cytatem powtarzanym przez lata. Siara wyszukuje w swojej komórce numer agencji towarzyskiej, mówiąc: „Memory, find...”, i czeka na połączenie. Gdy telefon zostaje odebrany, mówi: „Siara!”, po czym rzuca komentarz: „I wszystko jasne...”. W jego mniemaniu to naturalny krok w planie ugoszczenia „legendy” – Jurka Kilera. Jeszcze wtedy nikt nie przeczuwa, że Kiler jest zwykłym taksówkarzem wplątanym w grę, a nie zimnokrwistym płatnym zabójcą, którego boją się nawet najtwardsi gracze półświatka. Scena łączy absurd, brawurę i specyficzne poczucie humoru Rewińskiego – mieszankę, która sprawiła, że cytat żyje w języku potocznym do dziś. Inna z najbardziej pamiętnych scen Kilera rozgrywa się, gdy Siara i Jurek Kiler siedzą w domu Siary i nagle na progu pojawia się jego żona Rysia. Siara przedstawia ją słowami: „To jest moja żona lafirynda, a to jest mój najlepszy przyjaciel, ale nie martw się, przyjacielu, ona już se idzie”. Gabrysia – jak woli mówić o sobie pani Siarzewska – nie zamierza jednak odpuścić i kokietuje gościa, pytając, czy może zrobić mu kanapki albo usmażyć jajka. To wywołuje legendarną ripostę Siary: „Cycki se usmaż! Ty wiesz, kto to jest? Ty wiesz, kto to jest?! To jest Kiler! On se może jeść Chateau, może se jeść ostrygę, może se jeść, co chce, a nie twoje rozpaćkane kanapki!”. W tej krótkiej wymianie zdań zawiera się cały absurd sytuacji – gangster z przesadną czcią traktuje człowieka, którego bierze za płatnego mordercę, a w tle jego żona, wyraźnie bardziej zainteresowana przystojnym „gościem” niż małżeńską lojalnością. To właśnie zderzenie brawury, groteski i obyczajowego przerysowania uczyniło ten dialog kultowym. Mateusz Katner w „Pleografie” pisze: „(...) gangster Siara – parweniusz i sybaryta, którego nieokrzesanie bawi. Siarzewski używa srebrnej zastawy do jedzenia białej kiełbasy, koniak pije z butelki, a w jego wypowiedziach jest pełno błędów gramatycznych i leksykalnych”68. Siara mówi językiem lęku i śmiechu. Jego frazy, niby banalne, są jak pęknięcia w murze: pokazują, gdzie kończy się fasada. Kiedy mówi: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”, to jest nie tylko śmieszne. To echo tysiąca rozmów w biurach, na stacjach benzynowych, w urzędach gmin. Komplement będący groźbą. Śmiech, który rani. W postaci Siary zaklęte są resztki PRL-u przetarte przez zachwyt nowoczesnością i podszyte nieufnością. Dlatego tak mocno działał na widzów – bo nie był wymyślony. Był złożony z elementów znajomych: wąsów wujka, kurtki sąsiada, powiedzonek szefa z lat dziewięćdziesiątych. Rewiński sam mówił o tej roli: „Nie musiałem grać. Wystarczyło pamiętać. Ja znałem takich ludzi. Czasem sam byłem jednym z nich”. – Janusz w kinie bawił się świetnie – opowiada Izabella Olejnik. – Mógł pokazać swoje poczucie humoru, zmysł do żartu, lekkość, którą miał w kabarecie. Przychodziło mu to lewą ręką. Z buca kabaretowego uczynił postać z władzą i pieniędzmi, ale to było coś więcej, coś pełniejszego. A kiedy przyszła propozycja roli Siary, idealna, na miarę jego możliwości, wcale mnie nie dziwiło, że uderzył w to z całą mocą. To była rola życia. Ta, która zostanie w pamięci. Transformacja była snem. I była też koszmarem. I może właśnie dlatego potrzebowała bohatera, który mówił jak z bajki, ale działał jak z ulicy. Siara był tym snem – śmiesznym, gorzkim, powtarzanym do znudzenia jak frazy z filmu, które zna się na pamięć. Ale za każdym razem brzmią inaczej. Bo Polska, jak Siara, też próbowała robić dobre wrażenie. Też mówiła: „Buenos Aires!” zamiast przyznać, że nie wie, co dalej. I może właśnie dlatego do dziś go pamiętamy. Nie jak gangstera. Jak lustro. Jak śmiech, który został po przemianie. Kiedy film wszedł do kin, Polska zareagowała jak na spotkanie ze sobą – z zaskoczeniem. Są cytaty, które zostają na chwilę. I są takie, które wgryzają się w język jak guma do żucia w podeszwę buta – trudno je usunąć, trudno zapomnieć. Cytaty z Siary, bohatera filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, należą do tej drugiej kategorii. Nie były tylko śmieszne. Były – i wciąż są – opowieścią o polskiej mentalności końca XX wieku. „Panie Waldku, pan się nie boi, cała Polska z panem stoi”. To jedno zdanie, wypowiedziane przez Janusza Rewińskiego z ironiczną czułością, stało się więcej niż bon motem. Było parodią hasła Lecha Wałęsy z 1990 roku. Ale też symbolem czasów, gdy język polityki mieszał się z kabaretem, a powaga z groteską. Powtarzano je wszędzie: w domach, w szkołach, na podwórkach. Stawało się mantrą na trudne czasy, a czasem przekleństwem. „A pamiętasz, Rychu, jak żeś powiedział, że jak będziesz w sejmie, to mnie nie poznasz?”. Ten cytat to gotowa analiza polityki transformacyjnej. W jednym zdaniu cała historia układów, zdrad, wspólnych interesów i zapomnianych przyjaźni. (...) Rewiński nigdy więcej nie wrócił do podobnej roli. Nie musiał. Siara był jego maską, którą raz założył i nie zdjął. Nie dlatego, że nie chciał. Ale dlatego, że ona wrosła. W język. W kulturę. W pamięć. To była rola życia. Bo czasem życie samo pisze role, które trzeba tylko wypowiedzieć szeptem. Albo śmiechem, który aż boli. Ale choć wielu uważa, że szczyt popularności Siary przypadał na końcówkę lat dziewięćdziesiątych, to nie do końca prawda. Jego słowa nie tyle się zestarzały, ile przystosowały – przeszły do kulturowego podziemia, a potem znów wypłynęły. W 2022 roku viralem stało się nagranie z TikToka, na którym dziewczyna przerywa kłótnię rodziców zdaniem: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”. Śmiech był natychmiastowy. Komentarze? Setki. Wszyscy wiedzieli, co to znaczy. Skąd pochodzi. Co niesie. SPRAWDŹ TEŻ: W swoim ostatnim wywiadzie Janusz Rewiński nie przypominał już dawnego siebie. Aktor dokonał kilku gorzkich podsumowań (...) „Zawsze powtarzał, że u mnie na planie czuje się zaopiekowany. Traktowałem to jako największy komplement” – wspominał Machulski. Bo Janusz Rewiński nie należał do aktorów, którym wystarczyło wyznaczenie miejsca i podanie tekstu. On potrzebował relacji, partnerstwa, swoistego kontraktu zaufania. A Machulski potrafił go dać – z luzem, ale i z dyscypliną, która nie upokarza, tylko buduje przestrzeń do swobody. Spotkali się ponownie przy filmie Superprodukcja, w którym Rewiński wcielił się w producenta filmowego – grubą rybę z grubym portfelem, chodzącą niezbyt prostymi ścieżkami. Był w tej roli sugestywny, przedziwnie aktualny, jakby przeczuwający, że Polska już za chwilę obudzi się w cieniu afery Rywina. Według Juliusza Machulskiego Rewiński w tej roli był profetyczny. Grał jakby z przymrużeniem oka, ale z czymś cięższym pod skórą. Z poczuciem, że świat filmu to nie tylko światła i ujęcia, ale też wpływy, układy, podszepty. Potem mieli jeszcze parę projektów, może mniej komediowych, bardziej refleksyjnych, ale z różnych względów nie doszły do skutku. Dla Machulskiego Rewiński pozostał kimś, kto nie tylko grał postaci, ale też je od wewnątrz prześwietlał z inteligencją, ironią i czymś, co można nazwać intuicją obywatelską. Był geniuszem pointy. Mistrzem momentu, który wbijał się w pamięć jak haczyk z przynętą. Cezary Pazura, dzielący z Januszem Rewińskim ekran w filmach Kiler i Kiler-ów 2-óch, mówi o nim z podziwem, śmiechem, ale i z wyczuwalną czułością. W opowieści o Rewie miesza się absurd komedii, pot i zmęczenie planu, refleksja o zawodzie aktora i hołd dla talentu, którego nie da się podrobić. „On był mistrzem krótkiego strzału – wspomina Pazura. – Jak się odezwał, to już nie trzeba było nic więcej mówić. On miał rytm i miał słuch. I ten śmiech, który się po nim niósł, to była najczystsza forma reakcji, bez wymuszenia”. Pamiętna scena w jacuzzi – ta, w której siedzą z Rewińskim, a w wodzie pływają kawałki sushi, kieliszki, absurdy. „To było piekielnie trudne – mówi Pazura. – Jacuzzi tak szumiało, że musieliśmy mówić głośniej, niż się wydaje. Nie mogliśmy użyć mikroportów ani postsynchronów, bo chcieliśmy, żeby scena była prawdziwa. Intymna, ale słyszalna. Mówiliśmy tak, żeby mikrofon nad nami to chwycił. I Janusz był w tym mistrzem. Wiedział, gdzie spojrzeć, gdzie puścić głos, jak się zawiesić”. Ale Rewiński nie był tylko aktorem, był też dramaturgiem planu, współtwórcą żartów, redaktorem dialogów. „W drugim Kilerze bardzo dużo tekstów wymyślał. Spotykaliśmy się z Julkiem, z Rysiem Zatorskim, ze scenarzystą – i Rewa. Czytaliśmy. On mówił: »To jest genialny scenariusz, to jest zajebisty film«. A ja jeszcze nie rozumiałem, bo nie umiałem wtedy czytać scenariuszy jak trzeba. A on już wiedział, co w nim drzemie”. Był też bezbłędnym wyczuwaczem tempa. Wiedział, kiedy żart działa, a kiedy... działa aż za bardzo. „Druga część Kilera była śmieszniejsza. Ale w kinie ludzie nie słyszeli żartów, bo się jeszcze śmiali z poprzedniego. Żart był za blisko żartu. Trzeba to było oglądać w domu, samemu. Bo dla tłumu to już było za dużo – jak kabaret. Ale myśmy się tym bawili. Bo przecież jak masz Rewińskiego, Stuhra, mnie – to ciągnie, żeby podkręcać śrubę”. Czasem ta śruba przekręcała się w zwyczajne życie. Czasem bolało. Czasem pachniało sushi, a czasem papierowym kubkiem. Pazura wspomina jeden z bardziej niezręcznych momentów, gdy po sukcesie pierwszej części zażyczył sobie własnej przyczepy na planie. Luksusu, który wówczas był w Polsce fanaberią. „Ja dostałem przyczepę, bo tylko ja poprosiłem – opowiada Pazura. – A potem wracam z obiadem, a tam Rewiński i profesor Stuhr – na taborecikach, z kubeczków, gdzieś przy ścianie. I mówię: »Panowie, chodźcie do mnie, mam miejsce«. A oni: »Nie, nie, Czarku. To twoja przyczepa. Siedź se sam«. Nie wiedziałem, czy żartują, czy są źli. Ale to byli moi mistrzowie. I to była dla mnie lekcja pokory. Bo przeczołgali mnie chłopaki”. Były też momenty spontaniczne – te, które przeszły do historii. „Pamiętacie, jak ona mówi: »Usmażę panu jajka«, a on: »Cycki se usmaż«? To był mój żart. Powiedziałem Rewie, że to śmieszne, ale żeby on to powiedział. I on mówi: »Biorę«. No to mówimy: »Dobra, zróbmy, najwyżej się wytnie«. Tyle że dziś nikt by już tego nie wyciął”. Rewiński miał dar – umiał nie tylko rozśmieszać, ale też widzieć strukturę komedii. Wiedział, gdzie puścić żart, jak opóźnić puentę, kiedy ją wystrzelić. Rozumiał, że śmiech nie rodzi się w tekstach, ale w oddechu, w tym, co między słowami. I w tym był naprawdę wielki. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” Beaty Biały miała premierę 28 stycznia 2026 r.
TYLKO U NAS: "Był moim profesorem, mentorem i przyjacielem". Reżyserka Magdalena Piekorz wspomina Stanisława Janickiego
"Od dzieciństwa oglądałam program „W starym kinie”. W niedzielę zasiadaliśmy przed telewizorem razem z moimi rodzicami i dziadkami i byliśmy absolutnie zachwyceni tym, jak Stanisław Janicki wprowadzał nas w przedwojenne filmy i przedstawiał sylwetki aktorów" - wspomina reżyserka filmowa i teatralna Magdalena Piekorz. Po latach została studentką autora legendarnego programu, a potem ich relacja zmieniła się w przyjaźń. Stanisław Janicki odszedł 25 maja tego roku.
Dla fanów kina, zwłaszcza filmów przedwojennych, był absolutną legendą. Podobnie jak prowadzony przez niego program „W starym kinie”, który TVP nadawała przez 32 lata. To najdłużej emitowany program w historii TVP. I choć już dawno zniknął z anteny, to wielu Polaków wciąż wspomina go z ogromnym sentymentem. W tym gronie jest reżyserka filmowa i teatralna Magdalena Piekorz. Specjalnie dla nas dzieli się swoim wspomnieniem o Stanisławie Janickim, który odszedł 25 maja tego roku. Prawdziwy inteligent, wielki erudyta. I po prostu dobry człowiek Stanisław Janicki był dla mnie kimś bardzo ważnym. Oczywiście, od dzieciństwa oglądałam program „W starym kinie”. W niedzielę zasiadaliśmy przed telewizorem, razem z moimi rodzicami i dziadkami i byliśmy absolutnie zachwyceni tym, jak Stanisław Janicki wprowadzał nas w przedwojenne filmy i przedstawiał sylwetki aktorów. Robił to z niespotykaną dziś pasją, charyzmą, tajemnicą. Zresztą wtedy był dla mnie taką niezwykłą, tajemniczą postacią, może też przez te ciemne okulary. Dostałam je od niego w prezencie i teraz przechowuję u siebie w gablocie jako relikwię, właściwie najcenniejszą. Czytaj także: Nie żyje Stanisław Janicki. Autor kultowego programu "W starym kinie" miał 93 lata Człowiek absolutnie nietuzinkowy. Wielki erudyta z ogromną klasą, z wielkim poczuciem humoru. Miałam to szczęście, że był też wielokrotnie gościem w moim domu, zaprzyjaźnił się z moją mamą, z którą toczyli wielogodzinne dyskusje na temat literatury. Towarzyszył mi właściwie we wszystkich najważniejszych wydarzeniach mojego życia. Zdając do Szkoły Filmowej nawet nie przypuszczałam, że idąc na zajęcia z pisania scenariusza filmowego, spotkam za katedrą Stanisława Janickiego, że będzie moim profesorem i że nauczy mnie takiej prawdziwej miłości do kina i pasji do sztuki. Potem miałam jeszcze ten przywilej, że ta znajomość, która pozostała do końca relacją mistrz-uczeń, przerodziła się w wielką przyjaźń. Miałam to szczęście, że byłam gościem na ślubie Stanisława Janickiego z Elżbietą, którą również wcześniej znałam. Żona Stasia, na którą wszyscy mówią Eliza, przez lata pracowała na Wydziale Radia i Telewizji w Zakładzie Reżyserii, a jej syn zagrał główną rolę dziecięcą w moim filmie „Pręgi”. Bawiłam się więc na weselu Stanisława i Elżbiety w Bielsko-Białej, a oni bywali na wszelkich moich premierach teatralnych. Stasiu znał też moje filmowe dokonania i było to dla mnie zupełnie niezwykłe, że poświęcił mi rozdział w swojej biografii, którą napisał Andrzej Pacuła. Jestem pewna, że zostanie w pamięci setek tysięcy widzów, w sercach nas wszystkich Odszedł ktoś tak mi bliski i tak ważny, że właściwie mogłabym powiedzieć, że odszedł członek mojej rodziny. Pozostawił nie tylko wspomnienia, ale i ogromną spuściznę. Marzy mi się, żeby Telewizja Polska przypomniała cały cykl programów „W starym kinie”, bo to aż 35 lat historii polskiej kinematografii. Coś unikalnego. Miałam to szczęście, że mogłam 2 lata temu zrealizować i wyreżyserować benefis z okazji dziewięćdziesiątych urodzin Stanisława w Bielsku-Białej. Natomiast nie udało się zrealizować filmu dokumentalnego, o co zabiegłam od kilku lat. Jeszcze dwa tygodnie temu zadzwoniłam do Elizy z informacją, że chyba wreszcie się to uda! Zaczęłyśmy rozmawiać na temat terminów mojego przyjazdu do Bielska… No i niestety, spadła na nas ta straszna wiadomość … Zobacz również: Znany dziennikarz Stanisław Janicki wziął ślub w wieku 84 lat! Kim jest jego wybranka? Tak naprawdę stan zdrowia Stasia pogorszył się praktycznie w przeciągu tych dwóch tygodni. Jestem pewna, że zostanie w pamięci setek tysięcy widzów, w sercach nas wszystkich. Warto dodać, że Stanisław Janicki, poza tym, że był naprawdę prawdziwym inteligentem i wielkim erudytą, człowiekiem o ogromnej wiedzy, był też bardzo wszechstronny. Pracował jako dziennikarz i krytyk filmowy, ale również jako reżyser. Nie wszyscy pamiętają, jak bogaty jest jego dorobek filmowy, ile zrealizował filmów-portretów słynnych postaci. Był bardzo zaprzyjaźniony z Andrzejem Wajdą, któremu poświęcił książkę „Niezrealizowane marzenia filmowe Andrzeja Wajdy”. Niewiele osób wie o jego wielkiej miłości do Japonii i do sztuki japońskiej, o jego haiku, które pisał. Chcę też podkreślić, że był to po prostu również bardzo dobry człowiek. Swego czasu dość poważnie zachorowałam i on razem z żoną z Elizą bardzo mnie w tej chorobie wspierali. Stanisław Janicki to mój wielki mistrz, mentor i przyjaciel. I na zawsze nim pozostanie.
TOP 7 filmów na Dzień Matki. Kino o kobietach, które kochają najmocniej
Z okazji Dnia Matki, wybraliśmy siedem wyjątkowych i nieoczywistych filmów o macierzyństwie. To kino emocjonalne, ale zarazem wybitnie filmowe, pełne znakomitych kreacji aktorskich, mistrzowskiej reżyserii i opowieści, które zostają z widzem na długo po seansie.
Dzień Matki nie zawsze musi pachnieć laurką i bukietem tulipanów. Czasem lepiej uczcić go seansem, takim, który pozwala zajrzeć głębiej w emocje, przemilczenia i skomplikowane rodzinne więzi. Kino od dekad fascynuje się figurą matki, silnej, kruchej, ale też zmęczonej, zagubionej i nieidealnej. Właśnie dlatego najlepsze filmy o macierzyństwie nie są sentymentalnymi pocztówkami, lecz pełnokrwistymi opowieściami o miłości, która potrafi ranić równie mocno, co uskrzydlać. 1. „Mildred Pierce”, reż. Michael Curtiz (1945) „Mildred Pierce” pozostaje jednym z najważniejszych filmowych portretów macierzyństwa w klasycznym Hollywood. Michael Curtiz, twórca „Casablanki”, połączył estetykę noir z melodramatem, tworząc opowieść o kobiecie, która dla córki gotowa jest poświęcić absolutnie wszystko, własną godność, emocjonalną równowagę, a w końcu także siebie samą. Joan Crawford stworzyła rolę monumentalną, nagrodzoną Oscarem dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Film opowiada historię samotnej matki próbującej zapewnić córce luksusowe życie mimo finansowych i osobistych katastrof. Jednak pod powierzchnią sukcesu kryje się dramat emocjonalnego uzależnienia i desperackiej potrzeby akceptacji. Curtiz buduje napięcie niczym w kryminale, lecz prawdziwą osią filmu pozostaje psychologiczna relacja między matką a dzieckiem. „Mildred Pierce” fascynuje do dziś, ponieważ pokazuje macierzyństwo nie jako świętość, ale siłę zdolną zarówno ocalić, jak i zniszczyć człowieka. 2. „Stalowe magnolie”, reż. Herbert Ross (1989) „Stalowe magnolie” są przykładem kina, które pod pozorem lekkości skrywa ogromny emocjonalny ciężar. Herbert Ross stworzył film o kobiecej wspólnocie, ale jego najbardziej przejmującym motywem pozostaje relacja matki i córki. Sally Field i Julia Roberts tworzą ekranowy duet o niezwykłej intensywności, pełen ciepła, lęku i trudnej akceptacji nieuchronności losu. Za swoją rolę Roberts otrzymała nominację do Oscara i zdobyła Złoty Glob. Film rozgrywa się w niewielkim miasteczku Luizjany, gdzie codzienność bohaterek toczy się pomiędzy salonem piękności a rodzinnymi dramatami. Ross opowiada o macierzyństwie z niezwykłą czułością, unikając przy tym sentymentalnego fałszu. Największą siłą „Stalowych magnolii” pozostaje sposób, w jaki film pokazuje kobiecą solidarność, jako przestrzeń wsparcia, ale też wspólnego przeżywania bólu. To kino, które wzrusza bez taniego melodramatu i przypomina, że matczyna miłość często objawia się właśnie w codziennej trosce. 3. „Pocztówki znad krawędzi”, reż. Mike Nichols (1990) Mike Nichols, jeden z najwybitniejszych amerykańskich reżyserów, zamienił autobiograficzną powieść Carrie Fisher w błyskotliwy, gorzki i niezwykle inteligentny film o toksycznej bliskości matki i córki. „Pocztówki znad krawędzi” balansują między komedią a dramatem psychologicznym, pokazując relację opartą na miłości, rywalizacji i wzajemnym emocjonalnym uzależnieniu. Meryl Streep otrzymała za swoją rolę nominację do Oscara, a Shirley MacLaine stworzyła jedną z najbardziej wyrazistych ekranowych matek lat 90. Nichols z chirurgiczną precyzją pokazuje świat Hollywood jako przestrzeń narcystyczną i destrukcyjną, ale prawdziwe centrum filmu pozostaje rodzinne napięcie. Bohaterki nie potrafią funkcjonować razem, lecz równie niemożliwe okazuje się życie osobno. To kino niezwykle dialogowe, pełne ironii i emocjonalnych pęknięć, które czynią z „Pocztówek znad krawędzi” jeden z najbardziej przenikliwych filmów o kobiecej relacji rodzinnej. Zobacz też: Ikona hiszpańskiego kina zaprezentowała swój film w Konkursie Głównym. To jego siódma produkcja w Cannes! 4. „Wszystko o mojej matce”, reż. Pedro Almodóvar (1999) Pedro Almodóvar uczynił z kobiet centrum swojego kina, lecz „Wszystko o mojej matce” pozostaje jego najbardziej poruszającym hołdem dla macierzyństwa. Film zdobył Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego, Złoty Glob oraz nagrodę za reżyserię w Cannes. To dzieło, w którym melodramat spotyka się z głębokim humanizmem. Historia Manueli, która po tragicznej śmierci syna wraca do Barcelony, staje się opowieścią o kobietach próbujących odbudować własne życie po stracie. Almodóvar pokazuje macierzyństwo szerzej niż biologiczną więź, jako emocjonalną gotowość do opieki, troski i poświęcenia. Film zachwyca intensywną kolorystyką, teatralnością i niezwykłą czułością wobec swoich bohaterek. „Wszystko o mojej matce” jest kinem pełnym bólu, ale jednocześnie afirmującym życie. To opowieść o kobietach, które mimo cierpienia wciąż próbują kochać. 5. „Mamma Mia!”, reż. Phyllida Lloyd (2008) Choć „Mamma Mia!” funkcjonuje przede wszystkim jako musicalowa celebracja przebojów ABBY, pod warstwą tanecznej energii kryje się zaskakująco ciepły film o relacji matki i córki. Phyllida Lloyd stworzyła kino eskapistyczne, ale emocjonalnie autentyczne, opowieść o kobiecie, która samotnie wychowała dziecko i nauczyła się żyć na własnych zasadach. Meryl Streep otrzymała za rolę Donny nominację do Złotego Globu, a sam film stał się jednym z największych kasowych sukcesów w historii musicalu filmowego. Grecka wyspa, piosenki ABBY i lekka forma nie przesłaniają faktu, że „Mamma Mia!” opowiada o dojrzewaniu relacji między matką a córką, o momencie, w którym dziecko zaczyna dostrzegać w rodzicu nie tylko opiekuna, ale pełnowymiarowego człowieka. To film pełen światła, nostalgii i radości życia, idealny na Dzień Matki, jeśli świętowanie ma mieć w sobie także odrobinę tanecznej beztroski. 6. „Lady Bird”, reż. Greta Gerwig (2017) Greta Gerwig stworzyła jeden z najsubtelniejszych i najtrafniejszych portretów relacji matki z córką we współczesnym kinie. „Lady Bird” zdobyło pięć nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i scenariusz. Film zachwycił krytyków właśnie dlatego, że opowiada o rodzinnych emocjach bez wielkich dramatycznych gestów. Saoirse Ronan gra nastolatkę marzącą o ucieczce z prowincjonalnego Sacramento, podczas gdy Laurie Metcalf, której kreacja była nominowana do Oscara, tworzy postać pełną zmęczenia, frustracji i ukrytej czułości. Gerwig pokazuje miłość jako nieustanne ścieranie się dwóch temperamentów. Matka i córka ranią się nawzajem, ale jednocześnie pozostają ze sobą nierozerwalnie związane. „Lady Bird” jest filmem niezwykle literackim w tonie, pełnym obserwacyjnej precyzji i melancholii związanej z dorastaniem. To kino, które przypomina, że największe emocje kryją się często w codzienności. Zobacz też: Ten serial pokaże wszystko to co przemilczał kinowy film. Dokumentalna produkcja o Michaelu Jacksonie już zaraz na Netflixie 7. „Roma”, reż. Alfonso Cuarón (2018) „Roma” Alfonso Cuaróna to dzieło niemal medytacyjne, film o pamięci, klasie społecznej i kobietach podtrzymujących świat w momentach kryzysu. Produkcja zdobyła trzy Oscary, w tym za reżyserię i zdjęcia, a także Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji. Cuarón stworzył kino autobiograficzne, ale jednocześnie uniwersalne. Centralną postacią filmu jest Cleo, pracownica domu opiekująca się dziećmi meksykańskiej rodziny w latach 70. Reżyser pokazuje macierzyństwo jako doświadczenie wykraczające poza biologiczne definicje. Cleo staje się emocjonalnym fundamentem domu, choć sama pozostaje niemal niewidzialna społecznie. Czarno-białe zdjęcia i niezwykła precyzja inscenizacji sprawiają, że „Roma” przypomina filmową elegię dla kobiet, których codzienny wysiłek pozostaje niezauważony. To kino ciche, ale emocjonalnie druzgocące, jedno z najpiękniejszych filmowych świadectw kobiecej siły ostatnich lat.
Rola w hicie „Johnny” zmieniła go na zawsze. Dawid Ogrodnik wyjawił prawdę o relacji z rodziną ks. Kaczkowskiego
Dawid Ogrodnik wrócił wspomnieniami do jednej z najważniejszych ról w swojej karierze. W najnowszym wywiadzie opowiedział, jak film „Johnny” wpłynął na jego życie, duchowość i relacje z ludźmi. Zdradził też, że do dziś utrzymuje bliski kontakt z rodziną ks. Jana Kaczkowskiego.
Choć Dawid Ogrodnik ma na koncie wiele wybitnych kreacji, to właśnie rola ks. Jana Kaczkowskiego okazała się dla niego wyjątkowo osobistym doświadczeniem. W szczerej rozmowie z Angeliką Swobodą dla „Wysokich Obcasów” aktor przyznał, że początkowo długo zastanawiał się, czy powinien przyjąć tę propozycję. Bał się, że nie będzie wystarczająco autentyczny i nie udźwignie emocjonalnego ciężaru tej postaci. Ostatecznie praca nad „Johnnym” zmieniła nie tylko jego podejście do aktorstwa, ale również do wiary i codzienności. Dawid Ogrodnik długo nie był pewien, czy powinien zagrać ks. Jana Kaczkowskiego Choć dziś trudno wyobrazić sobie innego aktora w roli Jana Kaczkowskiego, sam Dawid Ogrodnik początkowo miał ogromne wątpliwości. Jak wyznał, przez długi czas zastanawiał się, czy w ogóle powinien przyjąć tę propozycję. Obawiał się, że nie będzie w stanie oddać autentyczności postaci tak ważnej dla wielu Polaków. – „Rozważałem odrzucenie jej, bo obawiałem się, że grając Jana, mogę czuć się trochę jak łajza. Że prawię o rzeczach pięknych, a nie zgadzam się z tym, co mówi, bo wiem, że ja taki nie jestem” – wyznał. Aktor podkreślił, że nie chciał stworzyć jedynie dobrze zagranej postaci. Zależało mu, by naprawdę zrozumieć duchowość ks. Kaczkowskiego i wejść w jego sposób myślenia. – „Nie chciałem, żeby moja gra była gołosłowna, chciałem wrócić do Boga” – powiedział szczerze. Pandemia pomogła mu zrozumieć postać ks. Jana Kaczkowskiego Ogrodnik zdradził, że ogromny wpływ na przygotowanie do roli miał czas pandemii. To właśnie wtedy zaczął bardziej świadomie przyglądać się własnej wierze i duchowości. – „Przyszła pandemia, więc miałem dużo czasu, żeby się tej ku duchowości zwrócić” – opowiadał. Dzięki temu granie Jana Kaczkowskiego okazało się dla niego wyjątkowym doświadczeniem. Jak sam przyznał, po raz pierwszy nie miał potrzeby „uciekać” od bohatera po zakończeniu zdjęć. – „Grając Jana, każdego dnia miałem ogromną przyjemność stawania się nim i patrzenia na świat przez jego pryzmat” – wspominał. Fani aktora od dawna podkreślają, że właśnie w „Johnnym” pokazł jedną z najbardziej dojrzałych i emocjonalnych kreacji w swojej karierze. Sam Ogrodnik nie ukrywa, że ta rola została z nim na długo także poza planem filmowym. Sprawdź również: Dawid Ogrodnik został skrzywdzony przez byłego księdza jako nastolatek Sprawdź również: Dawid Ogrodnik został skrzywdzony przez byłego księdza jako nastolatek Dawid Ogrodnik do dziś utrzymuje kontakt z rodziną ks. Kaczkowskiego Najbardziej poruszający fragment rozmowy dotyczył jednak relacji, jaka narodziła się już po premierze filmu. Dawid Ogrodnik przyznał, że kontakt z rodziną ks. Jana Kaczkowskiego trwa do dziś i ma dla niego ogromne znaczenie. – „Z rodziną Kaczkowskich do dziś mam kontakt. Bardzo sobie go cenię” – wyznał. Aktor zdradził nawet, że regularnie spotyka się z bliskimi duchownego i wspólnie angażują się w działania związane z jego fundacją. – „Za dwa dni lecę do nich na narty, do Francji. Posiedzimy sobie razem i pomyślimy o Janie, bo chcemy zrobić zbiórkę pieniędzy na jego fundację” – powiedział. Nie zabrakło także bardzo osobistego wyznania dotyczącego wiary i własnej duchowości. – „Zostałem też w kontakcie z Kościołem” – przyznał Ogrodnik. Aktor opowiedział również o tym, jak z biegiem czasu zmieniło się jego podejście do trudnych doświadczeń i życiowych pytań. – „Kiedyś miałem pretensje, a czemu coś się wydarzyło tak albo inaczej. (...) Teraz patrzę na to tak, że to jakaś część mojego życia, każdego mojego dnia. Jakaś część, którą nawet zaczynam lubić” – wyznał. Dziś nie ma wątpliwości, że „Johnny” był dla Dawida Ogrodnika czymś znacznie więcej niż kolejnym filmowym projektem. To doświadczenie, które — jak sam sugeruje — zmieniło go nie tylko jako aktora, ale przede wszystkim jako człowieka. Czytaj także: Dawid Ogrodnik w gorzkich słowach mówi o kościele: „To oni trzymają taką konserwatywną Polskę”
Polski aktor przeżył siedem tygodni odcięcia od świata. Wszystko dla tej roli. "Jedynym miejscem, gdzie można było się schować, był pokój albo góry"
Jakub Gierszał pojawił się na Festiwalu Filmowym w Cannes jako gwiazda chilijskiego filmu „The Meltdown”. Aktor zdradził, że podczas zdjęć przez siedem tygodni żył w niemal całkowitej izolacji wysoko w górach. Kulisy tej produkcji robią ogromne wrażenie.
Choć Jakub Gierszał od lat z powodzeniem rozwija międzynarodową karierę, praca nad „The Meltdown” okazała się dla niego doświadczeniem wyjątkowo intensywnym. Zamknięty hotel położony wysoko w chilijskich górach stał się jednocześnie planem filmowym i domem dla całej ekipy. Ograniczony kontakt ze światem sprawił, że aktorzy i twórcy szybko zaczęli funkcjonować jak niewielka, odizolowana społeczność. Jakub Gierszał w „The Meltdown”. Tak trafił do głośnej produkcji z Cannes Jakub Gierszał przyznał, że jego udział w filmie rozpoczął się od castingu do roli niemieckiego trenera narciarstwa. Produkcja Manueli Martelli od początku miała być kameralnym thrillerem osadzonym w niezwykle wymagających warunkach. Aktor od razu zainteresował się projektem, ponieważ oprócz samej historii ważny był dla niego również kontekst kulturowy i możliwość pracy z południowoamerykańską ekipą filmową. Dla Gierszała był to kolejny krok w międzynarodowej karierze, ale też szansa na doświadczenie zupełnie innego stylu pracy na planie. Aktor nie ukrywał, że zależało mu na głębszym poznaniu miejsca, w którym realizowany jest film. „Chciałem się trochę dowiedzieć na temat kraju, ludzi tego kraju, ich nastrojów, samopoczucia” — mówił. Jak podkreślał, kiedy decyduje się na tak wymagającą podróż, chce przeżyć ją jak najpełniej. „Jestem tego zdania, że jak już się decyduję na taką podróż i przygodę, to chciałbym wejść w nią możliwie najpełniej”. Siedem tygodni izolacji w górach. Ekipa była niemal odcięta od świata Zdjęcia do „The Meltdown” realizowano wysoko w górach, z dala od większych miejscowości i codziennego życia. Cała ekipa mieszkała w tym samym hotelu, w którym jednocześnie kręcono film. „Kręciliśmy w tym samym hotelu, w którym spaliśmy” — wspominał aktor. Najbliższe miasteczko znajdowało się niemal dwie godziny drogi samochodem, a trudne warunki pogodowe dodatkowo utrudniały kontakt ze światem zewnętrznym. Jakub Gierszał przyznał, że taka izolacja bardzo szybko wpłynęła na relacje między członkami ekipy. „Właściwie jedynym miejscem, gdzie można było się schować, był pokój albo góry” — opowiadał. Aktor podkreślał również, że przy dobrej pogodzie podróż do najbliższego miasta zajmowała bardzo dużo czasu. „Najbliższe miasteczko było prawie dwie godziny samochodem i to tylko przy dobrej pogodzie”. Czytaj też: Polacy zdominują festiwal w Cannes! Już dziś swoje filmy pokażą tam Pawlikowski, Musiał i Gierszał Jakub Gierszał o pracy z Chilijczykami. „Inaczej podchodzą do życia” Pobyt w Chile stał się dla aktora czymś więcej niż tylko kolejnym zawodowym projektem. W wolnych chwilach rozmawiał z członkami ekipy o historii kraju, polityce i codziennym życiu mieszkańców. Jak podkreślał, zależało mu na tym, by zrozumieć społeczne emocje i doświadczenia Chilijczyków, które są ważnym tłem dla całego filmu. Gierszał zwrócił również uwagę na różnice mentalne i temperament południowoamerykańskiej ekipy. „Każda ekipa na świecie jest od razu rozpoznawalna, wiadomo kto pełni jaką funkcję” — mówił. Jednocześnie zaznaczał, że później pojawiają się subtelne różnice kulturowe. „Potem wchodzą te drobne różnice mentalne i kulturowe”. O Chilijczykach wypowiadał się z dużą sympatią. „Są temperamentni i troszeczkę inaczej podchodzą do kwestii czasu, i życia generalnie” — śmiał się aktor. „The Meltdown” rozlicza się z trudną historią Chile Film Manueli Martelli osadzony jest w Chile początku lat 90., niedługo po zakończeniu dyktatury Augusto Pinocheta. Historia skupia się wokół tajemniczego zaginięcia młodej narciarki podczas pobytu reprezentacji sportowej w górskim hotelu. Reżyserka opowiada jednak nie tylko o samym śledztwie, ale przede wszystkim o lęku, pamięci i traumach, które przez lata pozostawały przemilczane. Jakub Gierszał podkreślał, że „The Meltdown” nie jest typowym filmem politycznym. „To jest połączenie politycznego i prywatnego, autorskiego spojrzenia na rzeczywistość” — tłumaczył. Dzięki temu produkcja łączy thriller psychologiczny z bardzo osobistą opowieścią o dojrzewaniu i budowaniu nowej tożsamości kraju po latach politycznych napięć. Cannes 2026 i kolejny ważny moment w karierze Jakuba Gierszała „The Meltdown” został pokazany podczas 79. Festiwalu Filmowego w Cannes w prestiżowej sekcji Un Certain Regard, skupiającej najciekawsze produkcje autorskie z całego świata. Już po pierwszych pokazach film zaczął przyciągać uwagę krytyków i festiwalowej publiczności. Dla Jakuba Gierszała obecność w międzynarodowej obsadzie to kolejny dowód na to, że konsekwentnie buduje swoją pozycję także poza polskim kinem. Aktor od lat wybiera projekty wymagające i nieoczywiste, a udział w chilijskiej produkcji tylko potwierdza jego artystyczne ambicje. Tym razem to jednak nie tylko sama rola wzbudziła zainteresowanie, ale również niezwykłe warunki, w jakich powstawał film. Siedem tygodni spędzonych niemal poza cywilizacją okazało się doświadczeniem, które Jakub Gierszał z pewnością zapamięta na długo. Czytaj również: Cannes 2026 z polskim akcentem! Film z Jakubem Gierszałem powalczy o nagrodę prestiżowego festiwalu filmowego Źródło: film.interia.pl, pap.pl
Grogu skradł show podczas polskiej premiery filmu „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”
Warszawskie Multikino w Złotych Tarasach zamieniło się w centrum galaktyki podczas oficjalnej polskiej premiery najnowszej produkcji LucasFilm „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”. Premierowy wieczór przyciągnął tłumy fanów kultowej sagi oraz liczne gwiazdy świata mediów, filmu i show-biznesu.
Czerwony dywan – a właściwie zielony, inspirowany postacią Grogu – bezsprzecznie zdominował najsłynniejszy bohater nowej odsłony uniwersum Star Wars. Uroczy Grogu pojawił się wśród plejady gwiazd, pozując do zdjęć między innymi z Andrzejem Wroną, Anną Dąbrówką, Dawidem Wolińskim, Ewą Pacułą, Iloną Ostrowską, Kamilą Baar, Karoliną Pisarek, Katarzyną Glinką, Katarzyną Janowską, Klaudią Leclerc, Mateuszem Pawłowskim, Michałem Figurskim, Michałem Pirógiem oraz Wojciechem Błachem. Atmosfera wydarzenia nawiązywała do świata „Gwiezdnych wojen” – goście mogli poczuć klimat odległej galaktyki dzięki specjalnej scenografii, premierowym atrakcjom oraz wyjątkowej oprawie wizualnej inspirowanej kultową sagą. O filmie „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu” to nowa produkcja Lucasfilm z uniwersum Star Wars, która zadebiutuje w kinach już w najbliższy piątek, 22 maja 2026 roku. Złowieszcze Imperium upadło, a imperialni watażkowie rozpierzchli się po Galaktyce. Kiełkująca Nowa Republika pragnie ochronić wszystko, o co walczyła Rebelia. Werbuje więc legendarnego łowcę nagród, Mandalorianina Dina Djarina (Pedro Pascal) i jego młodego podopiecznego Grogu. Film wyreżyserował Jon Favreau, a za produkcję odpowiadają Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni i Ian Bryce. W obsadzie znaleźli się Pedro Pascal, Sigourney Weaver oraz Jeremy Allen White. Muzykę do filmu skomponował Ludwig Göransson (znany m.in. z produkcji do filmów: „Oppenheimer”, „Tenet”, „Czarna Pantera”). Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu • Data premiery: 22 maja 2026 • Gatunek: sensacyjno-przygodowy • Reżyseria: Jon Favreau • Produkcja: Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni, Ian Bryce • Obsada: Pedro Pascal, Sigourney Weaver, Jeremy Allen White • Muzyka: Ludwig Göransson Materiał promocyjny Dream Music
Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
Przeżył piekło i wrócił na szczyt. Życie Krzysztofa Krawczyka to historia jak z filmu
Pięć lat po śmierci Krzysztofa Krawczyka jego głos wciąż wywołuje emocje, a piosenki łączą kolejne pokolenia. Dziś, 22 maja 2026 roku, podczas Sopot Hit Festival odbędzie się wyjątkowy koncert „Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat”, poświęcony pamięci artysty nazywanego „polskim Elvisem Presleyem”. To symboliczny hołd dla człowieka, który przez dekady był gigantem polskiej sceny – kochanym za charyzmę, niepowtarzalny głos i historię życia pełną dramatycznych zwrotów.
Upadał, cierpiał, a potem się podnosił. „Na szczęście Pan Bóg puknął mnie w głowę i zmądrzałem”, mówił przed laty Krzysztof Krawczyk. Śpiewał hity dla wszystkich pokoleń, otarł się o śmierć, przeżył biedę, wielką miłość i spektakularne powroty. Kiedy niektórzy go pogrzebali, jego „Parostatek” płynął dalej. Uwielbiany artysta zmarł niespodziewanie 5 kwietnia 2021 roku, zostawiając po sobie pustkę, z którą wielu fanów do dziś nie potrafi się pogodzić. Jakie tajemnice skrywało życie człowieka, który stał się legendą? Tekst o Krzysztofie Krawczyku ukazał się w magazynie VIVA! w grudniu 2020 roku. Tajemnice Krzysztofa Krawczyka Zbigniew Wodecki mówił o nim: „Krzysztof Krawczyk? Ten chłopak urodził się do śpiewania”. Charyzmą, talentem, cudownym głosem podbił polską publiczność. Ludzie z branży mówili: „On jest taki jak my, tylko większy. Jego życie jest jak nasze, tylko on już to wszystko przeżył”. Nikt z artystów nie był tak blisko publiczności jak on. Zeskakiwał ze sceny i na oczach wszystkich całował panie po rękach, a panów w łysiny. Ciepły, otwarty, niepowtarzalny, człowiek legenda. Już takich prawie nie ma. Nie było dekady, żeby nie wypuścił hitów, takich jak „Mój przyjacielu”, „Chciałem być marynarzem” czy „Rysunek na szkle”. W napięciu pracował nad ostatnim krążkiem „Horyzont”, jakby przeczuł, że coś wisi w powietrzu. I stało się, koronawirus zaatakował. Ale może dla wszystkich to lekcja pokory, dzięki której staną się wrażliwsi i lepsi, jak mówi Krawczyk. Dzięki pandemii zwolnił tempo i spojrzał wstecz. Co tam zobaczył? Faceta, któremu Pan Bóg dał głos i wypchnął na scenę, choć ojciec marzył, by syn został pianistą. Który dorabiał śpiewaniem na świętach 1 maja lub rewolucji październikowej, bo bywało ciężko. Który używał życia i śpiewał w klubach w Ameryce, a od poniedziałku do czwartku jeszcze z góralami układał dachówki za 350 dolarów tygodniowo. Zaznał sławy, zdrady, uwielbienia i szaleństw przypominających jazdę rollercoasterem. Niczego nie żałuje, chyba tylko tego, że tak wcześnie stracił ojca. Czytaj też: Krzysztof Krawczyk był żonaty trzy razy. Szczęście odnalazł dopiero u boku Ewy Wieczne przeprowadzki Można powiedzieć, że był szczęściarzem. Miał ciepły, kochający dom. Mama zawsze mówiła, że ze swoim talentem i artystyczną duszą był kopią ojca. „Po mnie jesteś tylko trochę upierdliwy”, śmiała się. Ojciec pięknie śpiewał barytonem romanse rosyjskie. Uwielbiali z bratem, kiedy na dobranoc czytał im Sienkiewicza. Zmieniał głos, raz był Zagłobą, raz Wołodyjowskim, więc zawsze błagali o więcej. Ale uwielbiali też podglądać za kulisami tancerki, kiedy grał w łódzkim teatrze Lutnia, bo był aktorem. Występował wcześniej z takimi sławami, jak Ludwik Solski czy Adam Hanuszkiewicz. Najgorsze były jednak częste przeprowadzki. Tej pierwszej – z Białegostoku do Poznania nigdy nie zapomni. Ojciec z kolegami targał do pociągu kredensy i pianino. Ładowali rzeczy przez okna, żeby zdobyć miejsce, do przedziałów wsiadało się przez okno. Ścisk, aż trudno było oddychać. To jedna z najgorszych podróży w jego życiu. A jedno z najsmutniejszych wspomnień? Po śmierci ojca, kiedy jako 18-latek stał pod kuchnią jakiejś restauracji i chłonął nozdrzami zapach schaboszczaka, bo żyli w biedzie. Ojciec zachorował na nowotwór, przed samą operacją uciekł ze szpitala. Malował jeszcze meble w kuchni na biało i żartował przy ukochanej żonie: „Jak będziesz po mnie miała młodszego męża, to co on sobie o mnie pomyśli”. Krawczyk ciężko przeżył jego śmierć. Pomyślał, że Pan Bóg, który jest miłością, nie powinien mu tego zrobić: „Obraziłem się na Niego, zerwałem z kościołem. Rzuciłem się wir pracy, żeby zarobić na utrzymanie rodziny, bo mama wpadła w depresję po stracie męża i tak zostałem gońcem. A potem rzuciłem się w wir muzyki”. Samotny Trubadur Karierę zaczął w Trubadurach. Nigdy nie zapomni pierwszego koncertu w łódzkiej Hali Sportowej, tuż po maturze. Śpiewali piosenki Beatlesów, a 12 tysięcy ludzi krzyczało co sił w gardłach: „Trubadurzy, Trubadurzy!!!”. Albo późniejszego występu: młodzież tańczyła, śpiewała, zapaliła pochodnie z gazet, aż w końcu interweniowała milicja. Wtedy strasznie pocili się na scenie w grubych kostiumach nakrytych peleryną. To była męka, dopiero później słynne stroje muszkieterów zaprojektował dla nich Szymon Kobyliński. Największe triumfy zespół grający na słowiańską nutę odnosił jednak w Związku Radzieckim. Koncerty gromadziły 30-tysięczne tłumy, a Trubadurzy na scenę wchodzili z obstawą jak Beatlesi w Ameryce. „Czyste szaleństwo. Musieliśmy się jednak tłumaczyć, dlaczego śpiewamy po angielsku, co w państwie socjalistycznym było niestosowne. Wtedy próbowaliśmy robić w konia cenzurę, argumentując, że rock and roll i rhythm and blues to stare piosenki niewolników, śpiewane przeciw swym ciemiężcom”, wspominał Krawczyk w autobiograficznej książce „Życie jak wino”. Ryszard Poznakowski, szef Trubadurów i kompozytor, od początku przepowiadał mu solową karierę. Z jego utworem „Byłaś tu” rósł jak balon z koncertu na koncert. Zauważył, że kiedy śpiewa, dziewczyny sięgają po chusteczki i ocierają łzy… Po 10 latach odszedł z zespołu i został solistą. Ale samotny Trubadur, jak sam o sobie mówił, nie miał łatwo. Ze Stołecznej Estrady brał chałtury, jak leci, żeby przeżyć. Nie zapomni swoich występów w Kongresowej. Ale nie w wielkiej sali koncertowej, tylko w tej restauracji z fontanną. Przebierał się między zaparowaną kuchnią a tancerkami… Szczęśliwie pojawił się Wojtek Trzciński, który napisał dla niego wiele hitów, takich jak „Byle było tak” czy „Jak minął dzień”. „Koncert z okazji mojej złotej płyty z tymi przebojami graliśmy w Sali Kongresowej 18 razy, dzień po dniu. Kayah nie mogła w to uwierzyć…”, mówił Krawczyk. Może bieda, której sam doświadczał, nauczyła go mieć wielkie serce. Nie potrafi przejść obojętnie koło potrzebujących. Z zagranicznych tras, zwłaszcza w NRD, gdzie dobrze płacono artystom, przywoził kolegom salami i słynne serki harceńskie. Andrzej Kosmala, jego przyjaciel i menedżer od 46 lat, wspomina to ze wzruszeniem: „»Przy mnie nigdy nie będziesz głodny«, mówił Krawczyk i słowa dotrzymał. Zawsze były restauracje, bankiety, golonki. O morzu alkoholu, którym umacnialiśmy naszą przyjaźń, nie wspomnę, bo to akurat nie było nic nadzwyczajnego w kraju, który pod koniec lat 70. przypominał bal na »Titanicu«. Przywoził moim dzieciom całe worki nowiutkich ubrań. Nieraz brał mnie do Domów Towarowych Centrum, żeby mi kupić koszulę. Z jego domu zawsze wychodziłem obdarowany jakimś garniturem czy modnymi butami”. Czytaj też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka Amerykański sen W branży nazywali Krzysztofa „Krawcem”. Nie bardzo to lubił, ale ranga ksywki wzrosła, kiedy w Ameryce pojawił się Lenny Kravitz. Ameryka dla jego pokolenia była tęsknotą, spełnieniem marzeń. W 1979 roku postanowił spełnić swój amerykański sen, który z przerwami trwał 10 lat. „I co tu dużo gadać, Ameryka odurzyła mnie, uwiodła i odrzuciła moje zaloty. Ale to był uniwersytet życia”, mówi. W Ameryce przeżył śmierć Krzysztofa Klenczona, rozpad małżeństwa z Haliną Żytkowiak, z którą razem śpiewał w Trubadurach, wypadek samochodu, w którym spłonęła jego aparatura muzyczna, trafił do… więzienia. To był zimny prysznic dla rozgrzanej głowy. Śpiewał w słynnym polonijnym klubie Maryla Polonez w Chicago i wyszedł się ochłodzić z puszką piwa, ubrany estradowo, z futerkiem na ramionach. Kiedy pojawili się policjanci, grożąc mu za to piwo palcem, chciał im dać po 20 dolarów i po sprawie. Wtedy przekonał się, czym jest amerykańska policja. Wystrojony w futerko trafił do cuchnącej celi z Latynosami. Na szczęście na 24 godziny, bo zaczął tak głośno śpiewać, że zadrżał cały areszt. Wszystko zdarzyło się w polskiej dzielnicy z udziałem policjantów mówiących po polsku… Na smutek i przygnębienie najlepsza jest miłość kobiety, a Ewa spadła mu jak z nieba. „To nie był przypadek, że ją poznałem. Tylko Pan Bóg postawił tego anioła na mojej drodze, kiedy byłem bardzo samotny”, mówi. Dla Ewy też był to nowy etap. Nie zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia; stała za barem w polonijnym klubie Cisza Leśna w Chicago, w którym Krawczyk śpiewał. Nie była zainteresowana starszym mężczyzną, formalnie będącym jeszcze w związku z inną kobietą. Właściwie to koleżanki umówiły ją z nim na pierwszą randkę, na którą włożyła czarny kombinezon i futerko z lisów. „Boże, jak staro wyglądasz w tym futrze!”, niemal wykrzyknął. „Zatkało mnie, aż zrobiłam się purpurowa, ale co się źle zaczyna, to dobrze się kończy”, wspominała w książce „Życie jak wino”. „Dojrzewaliśmy do tej miłości bardzo wolno”, mówi dzisiaj. „A potem już nie mogliśmy bez siebie żyć. Był silny i opiekuńczy, w jego ramionach czułam się bezpieczna. Mówił, że mam go o wszystko pytać, gdybym czegoś nie wiedziała. A teraz śmieje się, że uczeń przerósł mistrza”. Boża edukacja Życie jest kruche. Mógł stracić je, kiedy 28 czerwca 1988 roku brał zakręt pod Buszkowem i uderzył w drzewo. W tym samym miejscu wcześniej zabili się Bogumił Kobiela i żona Waldemara Baszanowskiego. „Uderzyłem twarzą w szybę, policzki były aż na ramionach i to wszystko z powrotem zostało złożone do kupy. Dali mi nową twarz, która nie do końca była moją. Żona po wypadku jak szalona wybiegła gdzieś w pole, ktoś ją złapał i uspokajał: »Dziękuj Bogu, dziewczyno, że żyjesz«. Mnie wynieśli na noszach”, wspomina. Wydawało się, że z tego nie wyjdzie, ale cuda się zdarzają. W tym dniu dyżur w bydgoskim szpitalu pełnił młody lekarz, Maciej Świtoński, też muzyk po średniej szkole muzycznej, fan Krawczyka. Przypilnował, aby pacjentowi starannie złożono szczękę i strzaskane biodro. A po 22 latach napisał dla Krawczyka piękną piosenkę „Horyzont”, promującą jego najnowszą płytę. „Nigdy tak nie cierpiałem, ale to była boża edukacja, bo stałem się innym człowiekiem”, mówił Krawczyk przed laty, kiedy robiłam z nim wywiad dla VIVY! „Ten wypadek przywrócił mi życie. Bóg puknął mnie w głowę, kierując mój samochód w drzewo. Już nie muszę szukać recept, jak żyć, bo je dostałem”. Czy mógł zrobić większą karierę? „Byłem trochę naiwny, bo chciałem stać się dzieckiem Ameryki i miałem rozdartą duszę. Czesiu Niemen powiedział mi wtedy: »Krzysiek, do Ameryki to się jeździ, by zaczerpnąć świeżego powietrza, kupić sobie jakiś instrument muzyczny, ale wracać trzeba tam, gdzie ludzie nas kochają«. I posłuchałem Cześka”, wspomina Krawczyk. Mógł być wszystkim, co najlepsze w światowym show-biznesie. Miał trochę z Toma Jonesa, trochę z Elvisa Presleya, co nieco z Demisa Roussosa. Wydawało się, że Polska, a może i świat czekają na takiego wokalistę, jak mówi Andrzej Kosmala. Ale władzy w PRL-u nie zawsze było po drodze z Krawczykiem. W głosowaniu na najlepszych wykonawców w Opolu w 1986 roku prowadził do ostatniej chwili, a zwyciężył ktoś inny. Ktoś z KC podszedł potem do niego: „Panie Krzysiu, pan wygrał, ale nie mogliśmy do tego dopuścić, za długo nam pan zniknął z oczu”. Ale i tak Krawczyk triumfował, rok po powrocie z Ameryki zajął drugie miejsce. Nigdy nie dał się zaszufladkować, śpiewał rock and rolla, ballady, country… Gigant sceny Z obawy przed koronawirusem odwołał koncerty i zapowiedział, że kończy karierę. Po 55 latach na scenie, 122 wydanych płytach mówi: „Już nic nie muszę”. Nie musi konkurować na listach przebojów z młodzieżą, latać za ocean, by dorobić, czy przekonywać nieprzekonanych, że umie śpiewać. Dodaje jednak, że musi wierzyć w Boga, bo On wyznacza mu cel i drogę, szanować publiczność, dzięki której przetrwał najtrudniejsze chwile, chyba że usłyszy: „Panu już dziękujemy”. Sprawdź też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką „Jest gigantem sceny, na której przetrwał ponad pół wieku. Kto wskaże innego polskiego piosenkarza, który współpracował z Krzysztofem Klenczonem i przyjaźnił się z Anną Jantar, a po latach wszedł do studia z Andrzejem Smolikiem, Goranem Bregoviciem, stanął na scenie z Andrzejem Piasecznym, Anią Dąbrowską czy Edytą Bartosiewicz?”, pytają autorzy filmu dokumentalnego „Krzysztof Krawczyk – całe moje życie”, Krystian Kuczkowski i Michał Bandurski. „Ten film jest o tym, że nie ma w życiu błędów, których nie da się naprawić, tylko wszystko musi odnaleźć swoje miejsce. Że przemijamy, ale ostatecznie najważniejsza jest miłość”. „Jesteśmy razem od 36 lat, a on wciąż powtarza, że mnie kocha, proszę mi wierzyć”, mówi Ewa Krawczyk. „Żartuję, że artystą na scenie jest mój mąż, ale w domu artystką jestem ja. Krzysztof nie ma kaprysów gwiazdy i gdyby nie jego zdjęcia rozwieszone w domu, nie czułoby się, że mieszka tu ktoś sławny”. Fanów 74-letniego piosenkarza zelektryzowała jednak wiadomość, że przyjął sakrament namaszczenia. „Ludziom źle się to kojarzy, bo nie wiedzą, że można o niego poprosić w chorobie czy strapieniu. A mnie już kilka razy uratował życie”, zdradza Krawczyk. Czy naprawdę żegna się ze sceną? „Finiszując, nie wypatruję mety, będę walczył do ostatniego dźwięku”, mówi. „Jak Bóg da, to jeszcze wam zaśpiewam”. Artysta odszedł 5 kwietnia 2021 roku. Trudno pogodzić się z jego stratą... Czytaj też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką Krzysztof Krawczyk, Ewa Krawczyk, Studio Dzień Dobry TVN, 11.2010
Gdy pojawia się na ekranie, widzowie już wiedzą, że to będzie wielkie kino. Internet: "dajcie jej Oscara!”
Jeszcze kilka lat temu była przede wszystkim ikoną europejskiego kina autorskiego. Dziś Sandra Hüller należy do grona najbardziej cenionych aktorek na świecie. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów”, nominacji do Oscara i współpracy z Chanel niemiecka gwiazda weszła do absolutnej światowej czołówki. A mimo to nadal pozostaje artystką, która bardziej niż czerwone dywany wybiera prawdę emocji i role wymykające się hollywoodzkim schematom.
Sandra Hüller nie budowała kariery na skandalach ani celebryckim rozgłosie. Od początku szła własną drogą: wymagające role teatralne, kino psychologiczne, projekty autorskie i konsekwencja, która dziś imponuje nawet Hollywood. Filmweb nazwał ją „gwiazdą europejskiego kina”, podkreślając jej „klasę, konsekwencję i talent”. To właśnie te trzy słowa najlepiej opisują jej zawodową drogę. Dzieciństwo w NRD i życie z dala od blasku fleszy Sandra Hüller urodziła się 30 kwietnia 1978 roku w Suhl w Turyngii, na terenie dawnej NRD. Dorastała w Friedrichrodzie, w rodzinie związanej z edukacją. Wychowanie w realiach wschodnich Niemiec i doświadczenie transformacji po upadku muru berlińskiego miały ogromny wpływ na jej wrażliwość. Choć dziś należy do najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorek, od lat bardzo chroni prywatność. Wiadomo, że jest matką córki i przez lata mieszkała między Lipskiem a Bochum. Rzadko opowiada publicznie o życiu rodzinnym, unikając medialnego ekshibicjonizmu, który często towarzyszy współczesnym gwiazdom kina. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że Sandra Hüller budzi tak duże zainteresowanie. W czasach celebryckiej nadekspozycji pozostaje tajemnicza i skupiona przede wszystkim na pracy. Berlin, teatr i początki wielkiej kariery W wieku 17 lat Sandra Hüller wyjechała do Berlina, gdzie dostała się do prestiżowej Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch. Już podczas studiów zwracała uwagę pedagogów odwagą interpretacyjną i ogromną emocjonalnością. Po ukończeniu szkoły nie wybrała łatwej drogi. Zamiast zostać w stolicy i walczyć o szybkie role ekranowe, postawiła na teatr. Grała między innymi w Theater Basel i na scenach niemieckojęzycznych, budując warsztat, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że scena daje jej coś, czego kino nie potrafi zastąpić. Jak mówiła: „Uwielbiam ten proces przygotowań, wspólnego myślenia, próbowania i porażek”. To właśnie teatr nauczył ją cierpliwości, pracy zespołowej i emocjonalnej dyscypliny. „Requiem” — rola, która zmieniła wszystko Filmowym przełomem okazał się „Requiem” Hansa-Christiana Schmida z 2006 roku. Sandra Hüller wcieliła się w Michaele Klingler — młodą kobietę wychowaną w surowej katolickiej rodzinie, która cierpi na epilepsję i zaczyna wierzyć, że została opętana. Rola była niezwykle wymagająca psychicznie i fizycznie. Hüller stworzyła portret bohaterki kruchej, zagubionej i przerażająco prawdziwej. Za tę kreację otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Berlinale. Reżyser Hans-Christian Schmid wspominał po latach: „Było widać wszystko na jej twarzy, nawet łzy. Już wtedy było jasne, że jest niesamowicie kreatywna”. Filmweb po latach przypominał „Requiem” jako jedną z jej najważniejszych ról, podkreślając, że była to „wybitna debiutancka rola Sandry Hüller”. „Toni Erdmann” i światowy zachwyt nad Sandrą Hüller Choć w Niemczech była już uznaną aktorką, prawdziwa międzynarodowa sława przyszła wraz z „Toni Erdmann” Maren Ade w 2016 roku. Hüller zagrała Ines Conradi — ambitną konsultantkę biznesową, która próbuje odnaleźć się w trudnej relacji z ekscentrycznym ojcem. Film stał się sensacją festiwalu w Cannes i jednym z najgłośniejszych europejskich tytułów dekady. To właśnie wtedy świat zobaczył, jak niezwykła jest Sandra Hüller. Potrafiła jednocześnie bawić, wzruszać i budować emocjonalne napięcie niemal bez słów. Filmweb pisał: „Tylko dzięki wybitnej roli Hüller jest to relacja, dla której warto było nakręcić ten canneński hit”. Kultowa scena karaoke z „The Greatest Love of All” do dziś pozostaje jedną z najbardziej pamiętnych scen współczesnego kina europejskiego. Rok 2023 należał do niej Prawdziwym fenomenem okazał się jednak rok 2023. Sandra Hüller pojawiła się w dwóch filmach rywalizujących o Złotą Palmę w Cannes — „Anatomii upadku” Justine Triet i „Strefie interesów” Jonathana Glazera. „Anatomia upadku” zdobyła Złotą Palmę, a Hüller otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Z kolei „Strefa interesów” została nagrodzona Grand Prix festiwalu. W „Strefie interesów” wcieliła się w Hedwig Höss — żonę komendanta Auschwitz. Jej chłodna, minimalistyczna gra aktorska wywołała ogromne emocje. Krytycy podkreślali, że Hüller potrafi przekazywać napięcie jednym spojrzeniem czy drobnym gestem. To właśnie oszczędność środków stała się jednym z najważniejszych elementów jej stylu aktorskiego. Chanel, Cannes i nowy etap kariery Wiosną 2026 roku Sandra Hüller oficjalnie dołączyła do grona ambasadorek Chanel — domu mody, który od dekad buduje swój wizerunek wokół silnych, niezależnych kobiet związanych ze światem sztuki i kina. Informację ogłoszono podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie aktorka pojawiła się na premierze „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego i natychmiast znalazła się w centrum zainteresowania mediów modowych oraz filmowych. Dla wielu obserwatorów współpraca Hüller z Chanel była naturalnym krokiem. Aktorka od dawna wybierała projekty francuskiego domu mody na najważniejsze wydarzenia branżowe, a jej styl regularnie trafiał do zestawień najlepiej ubranych gwiazd europejskiego kina. Nie chodziło jednak wyłącznie o modę. Chanel podkreślało, że w Sandrze Hüller widzi przede wszystkim artystkę o wyjątkowej osobowości — odważną, nieprzewidywalną i konsekwentnie idącą własną drogą. Podczas tegorocznego Cannes uwagę zwróciła szczególnie jej czarna suknia z długim trenem i pierzastym okryciem, która zapowiadała nowy etap współpracy z marką. Stylizację komentowano jako połączenie klasycznej elegancji z awangardową wyrazistością — cechami, które od lat definiują również jej aktorstwo. Sama Hüller mówiła o współpracy z dużym entuzjazmem: „Wyjątkowy styl Chanel to połączenie tradycji i odwagi. Podejście Matthieu do swojej pracy odzwierciedla wartości takie jak autentyczność, innowacyjność i szacunek dla dziedzictwa, które nie boi się reinterpretacji”. Nowy dyrektor kreatywny Chanel Matthieu Blazy podkreślał z kolei, że niemiecka aktorka idealnie wpisuje się w nową wizję domu mody: „Sandra wyróżnia się intensywnością i magnetyzmem jako aktorka. Ma w sobie elegancję, inteligencję i nieustraszoną niezależność”. To właśnie ten moment pokazał, jak bardzo zmieniła się pozycja Sandry Hüller w świecie kultury. Jeszcze kilka lat wcześniej była przede wszystkim gwiazdą cenioną przez europejskich krytyków i festiwale filmowe. Dziś stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy współczesnego kina artystycznego — aktorką, która równie naturalnie odnajduje się na czerwonym dywanie w Cannes, co w wymagających, autorskich projektach filmowych. Hollywood już wie, kim jest Sandra Hüller Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że Sandra Hüller pozostanie przede wszystkim ikoną europejskiego kina artystycznego — aktorką uwielbianą przez festiwale, ale funkcjonującą raczej poza głównym nurtem Hollywood. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów” jej nazwisko regularnie pojawia się w oscarowych prognozach, a kolejne międzynarodowe produkcje tylko umacniają jej pozycję. Aktorka wystąpiła między innymi u boku Ryana Goslinga w hollywoodzkim „Project Hail Mary”, a ogromne emocje wywołał także zwiastun „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego, zaprezentowany podczas festiwalu w Cannes. Internet niemal natychmiast zareagował falą zachwytów nad Sandrą Hüller. Pod zwiastunem filmu pojawiły się dziesiątki komentarzy podkreślających, że sama obecność aktorki jest dziś dla widzów gwarancją jakości. Jeden z internautów napisał: „Jeśli Sandra Hüller gra w filmie, wiadomo, że to będzie coś świetnego”. Inny komentował z humorem: „Sandra Hüller: oddycha. Publiczność: dajcie jej Oscara!”. Wielu widzów podkreślało, że jej ekranowa obecność działa niemal hipnotyzująco: „Czy Sandra Hüller jest w ogóle zdolna do zagrania czegoś mniej niż wybitnie?”. Pojawiały się też komentarze zwracające uwagę na jej niezwykłą konsekwencję w wyborze ambitnych projektów: „Agent Sandry Hüller: ile przełomowych ról chcesz zagrać? Sandra Hüller: tak”. Internauci pisali również o ogromnym zaufaniu, jakim darzą aktorkę i twórców współpracujących z nią przy kolejnych filmach: „Patrząc na jej wcześniejsze role, można mieć pewność, że Erika Mann zostanie przez nią zagrana znakomicie i subtelnie”. W komentarzach bardzo często powtarzało się jedno słowo: „magnetyzm”. Widzowie podkreślali, że Hüller przyciąga uwagę nawet wtedy, gdy gra oszczędnie i niemal bez emocjonalnych eksplozji. To właśnie ta nieoczywista intensywność sprawiła, że z aktorki cenionej głównie przez krytyków stała się dziś jedną z najbardziej uwielbianych gwiazd współczesnego kina autorskiego. Sandra Hüller osiągnęła coś, co udaje się niewielu europejskim aktorkom: zdobyła uznanie Hollywood, nie rezygnując z własnego stylu i artystycznej niezależności. View oEmbed on the source website Sandra Hüller pozostaje wierna sobie Mimo światowej sławy Sandra Hüller nadal unika celebryckiego stylu życia. Nie buduje medialnych narracji wokół prywatności, nie prowokuje skandali i bardzo ostrożnie wybiera projekty. Właśnie dlatego jej kariera wydaje się tak wyjątkowa. Nie jest historią błyskawicznego sukcesu, lecz opowieścią o cierpliwości, konsekwencji i artystycznej odwadze. Dziś Sandra Hüller należy do ścisłej elity współczesnego kina. I wszystko wskazuje na to, że jej najważniejsze role dopiero przed nią. Źródła: Vogue Polska, Filmweb, sooner.de
Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes
Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes z filmem, który wywołał jedne z największych emocji całego festiwalu. „Ojczyzna” inspirowana życiem Thomasa Manna opowiada nie tylko o wielkim pisarzu i nobliście, ale przede wszystkim o człowieku uwikłanym w rodzinne napięcia, polityczne konflikty i własne emocjonalne ograniczenia.
Thomas Mann przez lata był symbolem niemieckiej inteligencji i jednym z najważniejszych europejskich pisarzy XX wieku. Autor „Czarodziejskiej góry”, „Buddenbrooków” i „Śmierci w Wenecji” stworzył literaturę, która do dziś uchodzi za fundament nowoczesnej europejskiej prozy. Jednocześnie jego życie prywatne od dawna fascynuje biografów bardziej, niż sam pisarz byłby gotowy zaakceptować. Pawlikowski wykorzystuje właśnie ten kontrast — między wielkością artysty a chłodem człowieka — i buduje z niego emocjonalny rdzeń „Ojczyzny”. Kim był Thomas Mann? Noblista, emigrant i symbol niemieckiej kultury Thomas Mann urodził się w 1875 roku w Lubece, w zamożnej rodzinie kupieckiej. Jego ojciec był senatorem miasta i przedstawicielem konserwatywnego mieszczaństwa, matka natomiast pochodziła z rodziny niemiecko-brazylijskiej i wnosiła do domu zupełnie inny temperament — bardziej emocjonalny i artystyczny. Choć rodzina oczekiwała od niego kariery kupca, Mann od początku marzył o literaturze. Po śmierci ojca przeprowadził się do Monachium i zaczął publikować pierwsze teksty. Przełom przyniosła monumentalna powieść „Buddenbrookowie”, wydana, gdy miał zaledwie 25 lat. To właśnie za tę książkę otrzymał Literacką Nagrodę Nobla w 1929 roku. Później powstały jego najsłynniejsze dzieła — „Czarodziejska góra”, „Śmierć w Wenecji” czy „Doktor Faustus”. Wszystkie dotykały tematów kryzysu europejskiej kultury, moralnego rozdarcia i konfliktu między sztuką a zwyczajnym życiem. Thomas Mann przez całe życie funkcjonował pomiędzy dwoma światami — z jednej strony fascynowała go intelektualna dyscyplina i mieszczański porządek, z drugiej nieustannie ciągnęło go w stronę emocji, sztuki i wewnętrznego niepokoju. To napięcie stało się jednym z najważniejszych motywów jego twórczości. „Ojczyzna” pokazuje Manna bez pomnikowego patosu W filmie Pawlikowskiego Thomas Mann nie jest wyłącznie literackim gigantem. Reżyser pokazuje go przede wszystkim jako człowieka pełnego sprzeczności — intelektualistę, który potrafił przenikliwie analizować kondycję Europy, ale miał ogromny problem z emocjonalną bliskością wobec własnych dzieci. Akcja filmu rozpoczyna się w 1949 roku, kiedy Mann wraca do Niemiec po latach emigracji w Stanach Zjednoczonych. Towarzyszy mu córka Erika Mann, która staje się jego opiekunką, kierowczynią i osobą odpowiedzialną za organizowanie całego wyjazdu. Podróż przez Frankfurt i Weimar szybko zamienia się w emocjonalny rozrachunek. Pawlikowski pokazuje kraj próbujący odbudować własną moralność po wojnie, ale jednocześnie niezdolny do prawdziwego zmierzenia się z winą. W podobnym zawieszeniu funkcjonuje sam Mann. Jak pisała Daria Sienkiewicz po premierze filmu w Cannes dla "Wysokich Obcasów": „To kino wystudiowanej kontemplacji – piękne, acz ziejące chłodem, ascetyczne, lecz szczodre w symbole i polityczną refleksję”. Zobacz też: Cannes bije im brawo. Za wielkim sukcesem Pawła Pawlikowskiego stoi kobieta, która odmieniła jego życie View oEmbed on the source website Rodzina Mannów od lat fascynuje biografów Jednym z najmocniejszych tematów „Ojczyzny” pozostaje skomplikowana relacja Thomasa Manna z dziećmi. Pisarz i jego żona Katia wychowywali szóstkę dzieci — Erikę, Klausa, Golo, Monikę, Elisabeth i Michaela. Rodzina funkcjonowała jednak według bardzo surowych zasad podporządkowanych pracy pisarza. W domu panowała cisza, a dzieci od najmłodszych lat uczyły się funkcjonować wokół rytmu pracy ojca. Mann uchodził za człowieka zdystansowanego, ironicznego i emocjonalnie powściągliwego. Dla wielu jego dzieci dorastanie w cieniu wielkiego nazwiska wiązało się z ogromną presją. Najbardziej tragicznie potoczyły się losy Klausa Manna — pisarza, syna Thomasa, który przez lata zmagał się z depresją i poczuciem odrzucenia. Klaus popełnił samobó*stwo w 1949 roku w Cannes. Pawlikowski już w pierwszych scenach filmu sugeruje, że relacja ojca z synem była pełna emocjonalnego dystansu i niewypowiedzianych żalów. To właśnie dlatego „Ojczyzna” nie jest klasyczną biografią, ale opowieścią o rodzinnych pęknięciach ukrytych pod fasadą wielkości. Daria Sienkiewicz pisała po pokazie filmu: „Jedno jest pewne: gdyby za przykładne ojcostwo rozdawali nagrody, Mann nigdy nie zostałby laureatem Nobla”. Thomas Mann przeciwko Hitlerowi Film przypomina również, że Mann był jedną z najważniejszych postaci niemieckiej emigracji antynazistowskiej. Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 roku opuścił Niemcy. Najpierw mieszkał w Szwajcarii, później w Stanach Zjednoczonych. Z USA wygłaszał radiowe przemówienia skierowane do Niemców, w których otwarcie krytykował nazizm i samego Hitlera. Pisarz ostrzegał przed nacjonalizmem i przekonywał, że Europa nie odbuduje się bez odejścia od skrajnych ideologii. To właśnie polityczny wymiar postaci bardzo interesuje Pawlikowskiego. Reżyser pokazuje Manna jako człowieka uwikłanego między Wschodem a Zachodem, między potrzebą moralnego autorytetu a wygodą intelektualnego dystansu. Zobacz też: Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał. Sandra Hüller jest sercem filmu Choć tytułowym bohaterem pozostaje Thomas Mann, emocjonalne centrum filmu stanowi Erika Mann grana przez Sandrę Hüller. Aktorka buduje swoją postać niezwykle oszczędnie — spojrzeniem, ciszą i zmęczeniem widocznym w każdym geście. Erika opiekuje się ojcem, organizuje jego życie i jednocześnie tłumi własny ból po śmierci brata. Pawlikowski pokazuje ją jako kobietę całkowicie podporządkowaną rodzinnej hierarchii. Ida Marszałek pisała w "Zwierciadle" po premierze filmu: „Erika wozi tatę, goli go, poprawia jego przemówienia, czyta listy. Jest jego uszami i oczami, żeby on mógł pozostać ślepy”. To właśnie rola Hüller sprawiła, że po premierze „Ojczyzny” wielu krytyków zaczęło mówić o jednej z najmocniejszych kobiecych kreacji tegorocznego Cannes. „Ojczyzna” zachwyca Cannes Nowy film Pawlikowskiego niemal jednogłośnie chwalony jest za stronę wizualną. Czarno-białe zdjęcia Łukasza Żala tworzą świat pełen melancholii, chłodu i emocjonalnego zawieszenia. Pawlikowski po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać wielkie historie ciszą, spojrzeniem i detalem. Jednocześnie „Ojczyzna” pozostawia widza z bardzo niewygodnym pytaniem — czy wielki artysta automatycznie staje się wielkim człowiekiem? W przypadku Thomasa Manna odpowiedź Pawlikowskiego wydaje się wyjątkowo gorzka. Zobacz też: Dwie laureatki Oscara aktorki i opowieść o bolesnej rodzinnej tajemnicy. Najnowszy filmu z Renée Zellweger i Sissy Spacek porusza do łez Źródła: wysokieobcasy.pl, zwierciadlo.pl, kultura.onet.pl
Pomógł mu zrealizować film marzeń, który teraz zawalczy w Cannes. Maciej Musiał jeszcze niedawno mówił o relacji z Piesiewiczem
Śmierć Krzysztofa Piesiewicza poruszyła świat filmu i kultury. Wybitny scenarzysta, adwokat i były senator przez lata współtworzył najważniejsze dzieła Krzysztofa Kieślowskiego. Teraz pożegnał go Maciej Musiał, z którym pracował przy filmie „Parallel Tales”, zaprezentowanym 14 maja podczas festiwalu w Cannes. Aktor opublikował emocjonalny wpis, który chwyta za serce.
Krzysztof Piesiewicz był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury filmowej. Współtwórca „Dekalogu” i wielu filmów Krzysztofa Kieślowskiego pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Informacja o jego śmierci odbiła się szerokim echem, a głos zabrał również Maciej Musiał, który miał okazję współpracować z nim przy międzynarodowym projekcie filmowym. Maciej Musiał pożegnał Krzysztofa Piesiewicza. „Będzie mi Pana bardzo brakowało” Aktor zamieścił na Instagramie poruszające pożegnanie. Opublikował również zdjęcie, które Krzysztof Piesiewicz przesłał mu kilka tygodni wcześniej. „Dziś odszedł Krzysztof Piesiewicz. Wielki człowiek, scenarzysta, adwokat, senator. Współtwórca Dekalogu i większości filmów Krzysztofa Kieślowskiego. Oskarżyciel w procesie Popiełuszki, obrońca Kuklińskiego. To pierwsze zdjęcie wysłał mi kilka tygodni temu, powiedział, że bardzo je lubi. Zostawiam je w kolorach. Bo były przecież dla niego ważne. Będzie mi Pana bardzo, bardzo brakowało”, napisał Maciej Musiał. Ich relacja nie ograniczała się jedynie do zawodowych kontaktów. Maciej Musiał wielokrotnie podkreślał, że spotkanie z Piesiewiczem było dla niego jednym z najważniejszych momentów w życiu. To właśnie scenarzysta stał się współproducentem filmu „Parallel Tales” irańskiego reżysera Asghara Farhadiego, zdobywcy dwóch Oscarów. Produkcja została pokazana 14 maja podczas festiwalu w Cannes. W jednym z wywiadów Musiał opowiadał, jak trudne było pierwsze spotkanie z legendarnym scenarzystą. Jak zdradził, numer telefonu do Piesiewicza otrzymał od Marty Hryniak, córki Krzysztofa Kieślowskiego. „Zanim dotarłem do Farhadiego, musiałem dotrzeć do kogoś bardziej nieuchwytnego. Do scenarzysty filmów Kieślowskiego – pana Krzysztofa Piesiewicza. Naprawdę wielkiego człowieka", mówił. Przez długi czas próbował namówić go na rozmowę. „Zacząłem do niego wydzwaniać z prośbą o spotkanie. W końcu podczas którejś z kolejnych rozmów powiedział mi, że możemy się zobaczyć, ale potem mam się odczepić”, wspominał aktor. CZYTAJ TEŻ: O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy Tak narodził się „Parallel Tales”. Kulisy spotkania Musiała i Piesiewicza Do spotkania doszło w domu Piesiewicza na warszawskim Żoliborzu. Maciej Musiał nie ukrywał, że tuż przed wejściem sparaliżował go stres. „Piękny, wakacyjny dzień, randka z dziewczyną. Letnie kino w Starej Prochowni, niedaleko mieszka Krzysztof Piesiewicz. Wypiliśmy piwo i opuściłem swoją randkę. Poszedłem pod dom pana Krzysztofa. Nagle poczułem paraliżujący strach i tam, przed drzwiami, klęknąłem, żeby się pomodlić. Zadzwoniłem. Ktoś przekręcił klucz. Otworzył Piesiewicz. Świdrował mnie wzrokiem. „Czego pan chce?". „Byliśmy umówieni…”, opowiadał. Rozmowa miała okazać się przełomowa. Według relacji aktora Piesiewicz mówił o rzeczywistości, czułości i akceptacji ludzkiej słabości. Musiał przyznał, że właśnie wtedy usłyszał ton doskonale znany z filmów Kieślowskiego. Kluczową częścią ich współpracy okazały się prawa do projektu. Jak relacjonował aktor, początkowo realizacja wydawała się niemożliwa, ponieważ prawa zostały wcześniej sprzedane. „Musiałby wydarzyć się cud”, miał powiedzieć Piesiewicz. Ten jednak nastąpił szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Jak wyjaśnił aktor, właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, dzięki czemu scenarzysta odzyskał możliwość dysponowania projektem. „Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem”, wyznał młody artysta. Choć wielu spodziewało się, że aktor pojawi się również przed kamerą, on sam podjął inną decyzję. Uznał, że jego rolą jest bycie producentem i inicjatorem projektu, a nie gwiazdą filmu. „Próba wciśnięcia się tam w charakterze aktora byłaby kompletnie déclassé”, podsumował. Śmierć Krzysztofa Piesiewicza zamyka ważny rozdział w historii polskiego kina. Pozostają jednak filmy, które współtworzył, oraz wspomnienia ludzi, dla których był nie tylko wybitnym scenarzystą, ale również niezwykle ważnym człowiekiem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga
Na ekranie bawiła i wzruszała, za te filmy pokochali ją Polacy. Oto 7 najlepszych ról Stanisławy Celińskiej
Od filmów Andrzeja Wajdy po kino Feliksa Falka, Stanisława Celińska przez ponad pięć dekad pozostawała jedną z najważniejszych twarzy polskiej kinematografii. Tworzyła role przejmujące prawdą, pełne emocjonalnej intensywności i niezwykłej wrażliwości na człowieka. Jej filmografia na zawsze pozostanie częścią historii polskiego kina, opowieścią o codzienności, samotności i emocjach, które potrafiła pokazywać z wyjątkową siłą.
Śmierć Stanisławy Celińskiej zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego kina i teatru. Była artystką o niezwykłej intensywności, jednocześnie surową i pełną czułości, ironiczną i przejmująco tragiczną. W swoich rolach wydobywała emocje ukryte pod powierzchnią codzienności, nadając bohaterom głębię i prawdę rzadko spotykaną na ekranie. Każda kreacja pozostawiała po sobie coś więcej niż wybitne aktorstwo, stawała się zapisem ludzkich doświadczeń, samotności, niespełnienia i pragnienia bliskości, które przez dekady definiowały wrażliwość polskiego kina. 1. „Krajobraz po bitwie”, reż. Andrzej Wajda (1970) „Krajobraz po bitwie” był filmowym debiutem Stanisławy Celińskiej i zarazem początkiem jej współpracy z Andrzejem Wajdą. Film opowiadał o świecie tuż po zakończeniu wojny, rzeczywistości naznaczonej traumą, emocjonalnym pustkowiem i próbą odzyskania człowieczeństwa. Celińska, występując u boku Daniela Olbrychskiego, stworzyła kreację pełną delikatności i wewnętrznego niepokoju. Jej bohaterka wnosiła do filmu kruchość zderzoną z brutalnością świata, który utracił moralny porządek. Wajda budował film z napięcia pomiędzy pamięcią wojny a próbą odzyskania normalności, a obecność Celińskiej stawała się symbolem tej kruchej nadziei na ocalenie człowieczeństwa po katastrofie historii. 2. „Nie ma róży bez ognia”, reż. Stanisław Bareja (1974) W komediowym świecie Stanisława Barei Stanisława Celińska odnajdywała się perfekcyjnie, bo rozumiała absurd PRL-u nie jako gag, lecz jako codzienny stan emocjonalny. „Nie ma róży bez ognia” to satyra na mieszkaniowy chaos lat 70., opowieść o fikcyjnych rozwodach, kombinacjach i groteskowej biurokracji. Celińska wnosiła do tego świata coś więcej niż komizm, dawała mu ludzką temperaturę. Jej ekranowa obecność była pełna nerwowej energii, charakterystycznej dla bohaterów Barei: ludzi stale zmęczonych rzeczywistością, ale wciąż próbujących ją przechytrzyć. Aktorka nie przerysowywała tej groteski, wręcz przeciwnie, dzięki niej absurd wydawał się boleśnie prawdziwy. To właśnie dlatego jej role w filmach Barei przetrwały próbę czasu. 3. „Panny z Wilka”, reż. Andrzej Wajda (1979) W filmie Andrzeja Wajdy, opartym na prozie Jarosława Iwaszkiewicza, wszystko rozgrywa się pomiędzy spojrzeniami, niedopowiedzeniami i pamięcią. „Panny z Wilka” są opowieścią o czasie utraconym i niemożliwości powrotu do dawnego świata, a Celińska znakomicie wpisała się w ten melancholijny pejzaż. Jej kreacja była subtelna, pełna emocji ukrytych pod powierzchnią gestów i słów. Wajda budował film ciszą, a Celińska potrafiła tę ciszę wypełnić obecnością. Jej bohaterka nie potrzebowała dramatycznych scen, by wybrzmieć, wystarczało krótkie zawahanie głosu czy spojrzenie zatrzymane o sekundę za długo. Aktorka stworzyła portret kobiety uwikłanej w przeszłość, ale świadomej, że pamięć zawsze będzie bardziej okrutna niż rzeczywistość. Zobacz też: Paweł Pawlikowski znów staje do wyścigu o Złotą Palmę. W Cannes pokaże film o słynnym pisarzu 4. „Panna Nikt”, reż. Andrzej Wajda (1996) „Panna Nikt” to jeden z najbardziej niepokojących filmów Andrzeja Wajdy, opowieść o dojrzewaniu, przemocy psychicznej i okrucieństwie emocjonalnych zależności. W tym świecie Stanisława Celińska stworzyła rolę przejmującą właśnie dlatego, że pozbawioną aktorskiej demonstracyjności. Jej obecność była ciężka od emocji niewypowiedzianych. Aktorka potrafiła pokazać pęknięcie między tym, co społeczne i uporządkowane, a tym, co skrywane pod powierzchnią codzienności. Wajda prowadził bohaterów przez przestrzeń psychicznego chaosu, a Celińska idealnie odnalazła rytm tego kina – chłodnego, dusznego, pełnego napięcia. Jej kreacja działała jak cichy kontrapunkt wobec młodzieńczej brutalności obecnej w filmie. To jedna z tych ról, które nie krzyczą, ale zostają w pamięci najdłużej. 5. „Pieniądze to nie wszystko”, reż. Juliusz Machulski (2001) W filmie Juliusza Machulskiego Stanisława Celińska znakomicie odnalazła się w połączeniu komedii i społecznej diagnozy. „Pieniądze to nie wszystko” opowiada o zderzeniu wielkiego biznesu z prowincjonalną rzeczywistością, o świecie transformacji, w którym każdy próbuje przetrwać na własnych zasadach. Celińska wnosi do filmu autentyczność, której często brakuje w satyrycznych opowieściach o polskich przemianach lat 90. Jej bohaterka jest mocno osadzona w rzeczywistości, szorstka, konkretna, ale jednocześnie głęboko ludzka. Aktorka świetnie rozumiała rytm dialogu Machulskiego i jego ironię. Dzięki temu jej rola stała się emocjonalnym punktem ciężkości filmu, zachwycając krytyków i zdobywając pierwszą w karierze statuetkę Orła. To kolejny dowód na to, że Celińska była mistrzynią grania zwyczajności. 6. „Południe-północ”, reż. Łukasz Karwowski (2006) „Południe-północ” Łukasza Karwowskiego to kino drogi, ale przede wszystkim film o emocjonalnym oddaleniu ludzi od siebie. W tej opowieści Stanisława Celińska buduje postać pełną zmęczenia życiem, a jednocześnie niezwykłej wewnętrznej siły. Jej gra jest oszczędna, niemal minimalistyczna, lecz właśnie w tej powściągliwości kryje się największa moc. Celińska potrafiła pokazać doświadczenie całego życia jednym gestem czy sposobem wypowiadania prostego zdania. W filmie Karwowskiego staje się symbolem pokolenia ludzi niespełnionych, ale wciąż próbujących odnaleźć sens i bliskość. To kreacja cicha, ale niezwykle dojrzała i poruszająca. Zobacz też: Rusza najbardziej prestiżowy festiwal filmowy na świecie! W jury konkursu głównego same gwiazdy 7. „Joanna”, reż. Feliks Falk (2010) View oEmbed on the source website W „Joannie” Feliksa Falka Stanisława Celińska stworzyła jedną z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie gęstych kreacji późnego okresu swojej kariery. Film rozgrywa się w czasie okupacji i opowiada o moralnych wyborach, które nigdy nie mają prostych konsekwencji. Celińska wnosi do tej historii ogromne doświadczenie, jej twarz staje się mapą bólu, strachu i współczucia. Aktorka nie gra wielkich deklaracji, albowiem wszystko rozgrywa się w detalach: spojrzeniu, zawieszeniu głosu, napięciu ciała. W świecie Falka, pełnym moralnej niejednoznaczności, jej obecność daje filmowi emocjonalną prawdę. To rola niezwykle skupiona, dojrzała i głęboko humanistyczna, co zostało docenione drugim w jej karierze Orłem. Celińska przypomina w niej, że największe dramaty w kinie rozgrywają się nie w spektakularnych scenach, lecz w ciszy między ludźmi.
Debiutowała w "Awanturze o Basię", ale straciła główną rolę! Po latach Małgorzata Potocka wyznała dlaczego. Mówi o byciu nieznośną…
Odwiedziliśmy Małgorzatę Potocką z kamerą w jej domu, gdzie wróciła do wyjątkowych wspomnień z dzieciństwa. Aktorka pokazała nam niezwykłą pamiątkę związaną z filmem "Awantura o Basię" i opowiedziała historię, o której mało kto wiedział.
Małgorzata Potocka w rozmowie z Rafałem Kowalskim odsłoniła kulisy jednego z najwcześniejszych momentów swojej kariery. Choć dziś kojarzona jest z klasą i doświadczeniem, jako dziecko potrafiła postawić na swoim – i to w sposób, który zaważył na jej ekranowym debiucie. Małgorzata Potocka o utracie głównej roli w "Awanturze o Basię" Już na początku rozmowy Rafał Kowalski nie pozostawia wątpliwości, że temat "Awantury o Basię" jest obowiązkowy, a aktorka natychmiast podejmuje ten wątek. Małgorzata Potocka odpowiada bez unikania trudnych z perspektywy dziecka wspomnień: "Ja akurat w tym filmie gram małą rólkę, bo byłam bardzo wstrętna, byłam bardzo niegrzeczna". W tych kilku słowach zawiera się historia, która brzmi niemal jak anegdota, ale jednocześnie odsłania realia pracy na planie filmowym z udziałem dziecka. "Miałam grać główną rolę, ale byłam tak nieznośna, że szybko ze mnie zrezygnowano i dano mi taką niedużą rólkę" – wyznała w materiale Viva.pl. W dalszej części rozmowy Małgorzata Potocka tłumaczy, że jej obecność na planie nie była wynikiem castingu. "Nie było castingu. Ja byłam dzieckiem kina" – powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. "Ja się wychowywałam na hali zdjęciowej, tata reżyser, tata scenograf, matka reżyser. Ja byłam cały czas w tym tyglu filmowym" – wspominała. To właśnie ta pewność siebie sprawiła, że jako sześciolatka nie bała się stawiać warunków. Jak wyznała w rozmowie dla Viva.pl: "Miałam 6 lat i postawiłam bardzo ważne warunki, że sukienki mogą być tylko czarne”. SPRAWDŹ: Odwiedziliśmy z kamerą Małgorzatę Potocką: „To miał być dom na chwilę. A mieszkam tu już 20 lat!” Unikalny plakat i wzruszający gest córki. Małgorzata Potocka pokazała nam osobistą pamiątkę Wizyta kamery Viva.pl w domu aktorki to jednak nie tylko wspomnienia z planu, ale także momenty bardziej intymne. Jednym z nich było pokazanie wyjątkowej pamiątki – plakatu filmu "Awantura o Basię", który zajmuje szczególne miejsce w jej życiu. Rafał Kowalski zauważył: zdobyć taki plakat to chyba jest wielkie wyzwanie. Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl podkreśliła, że za tym przedmiotem stoi ogromny wysiłek i zaangażowanie jej córki. Aktorka nie kryła wzruszenia, opowiadając o tym, jak plakat trafił w jej ręce. "No i właśnie to wyzwanie postawiła sobie moja córka Matylda" – powiedziała. Jak dodała, zdobycie tej pamiątki wymagało prawdziwej determinacji: "Ona naprawdę chyba przejechała pół Polski, żeby w tych antykwariatach poznajdować wszystko na sprzedaż i znaleźć ‘Awanturę o Basię’". Ten gest sprawił, że plakat stał się czymś znacznie więcej niż tylko filmowym artefaktem. "Matylda mi znalazła ten plakat, jestem taka szczęśliwa, bo to jest unikalny, absolutnie unikalny" – podkreśliła w rozmowie dla Viva.pl. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Anne Hathaway wywołała burzę przed premierą "Diabeł ubiera się u Prady 2". Prawda wyszła na jaw w ostatniej chwili
Anne Hathaway znów znalazła się w centrum medialnej burzy. Wokół filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2” pojawiły się plotki, jakoby aktorka miała wpływ na zwolnienie "zbyt chudych" modelek z planu. Doniesienia szybko obiegły internet, wywołując gorącą dyskusję o standardach piękna i inkluzywności w branży mody. Co jest faktem, a co jedynie nieporozumieniem? Sprawdzamy, jak naprawdę wygląda sytuacja i co na ten temat mówi sama Hathaway.
Choć "Diabeł ubiera się u Prady 2" jeszcze nie trafił do polskich kin, już teraz budzi ogromne emocje. W ostatnich dniach w sieci zaczęły krążyć doniesienia sugerujące, że Anne Hathaway miała ingerować w obsadę modelek, kierując się ideą większej różnorodności sylwetek. Informacje te szybko zostały podchwycone przez media, jednak ich wiarygodność od początku budziła wątpliwości. „Diabeł ubiera się u Prady 2” wchodzi do kin. Kiedy premiera w Polsce? Kontynuacja kultowego filmu z 2006 roku powraca, ponownie zanurzając widzów w świecie wielkiej mody, ambicji i bezkompromisowych decyzji. "Diabeł ubiera się u Prady 2" trafia do polskich kin już jutro, co tylko podkręca atmosferę wokół produkcji. Twórcy zapowiadają historię osadzoną w realiach współczesnej branży modowej, która – choć bardziej świadoma społecznie – wciąż zmaga się z presją wyglądu i sukcesu. Film ma pokazać dalsze losy bohaterów znanych z pierwszej części, jednocześnie konfrontując ich z nowymi wyzwaniami świata mediów i zmieniającymi się standardami piękna. Powrót Anne Hathaway w roli Andy Sachs budzi szczególne emocje – jej postać stała się symbolem przemiany i walki o własną tożsamość w wymagającym środowisku. ZOBACZ TEŻ: „Diabeł ubiera się u Prady 2” wraca po 20 latach… ale to, co wydarzyło się na czerwonym dywanie przeszło wszelkie oczekiwania Kontrowersje wokół Anne Hathaway. Aktorka miała ingerować w obsadę filmu Zamieszanie wokół Anne Hathaway zaczęło się od wywiadu Meryl Streep dla "Harper's Bazaar", która wyznała, że była zaskoczona, jak szczupłe modelki pojawiają się na planie filmu. "Anne też to zauważyła i od razu poszła z tym do producentów, wywalczając obietnicę, że modelki w pokazie, który przygotowywaliśmy do naszego filmu, nie będą tak wychudzone" – tłumaczyła aktorka. Wypowiedź zaczęła żyć własnym życiem. Kolejne doniesienia sugerowały, że Hathaway miała doprowadzić do zwolnień niektórych modelek. Narracja ta szybko rozprzestrzeniła się w mediach społecznościowych, trafiając także do części portali rozrywkowych. Anne Hathaway reaguje na zarzuty. "Czy nie jest lepiej..." W obliczu narastających plotek Anne Hathaway zdecydowała się zabrać głos publicznie. W programie "Good Morning America" stanowczo zaprzeczyła, jakoby miała jakikolwiek wpływ na zwolnienie modelek. "To był bardzo krótki moment na planie, który rozrósł się w znacznie większą historię" – wyznała. Aktorka podkreśliła, że rozpowszechniane informacje są nieprawdziwe i wynikają z błędnych interpretacji. "Chciałabym zaznaczyć, że krążą obecnie pewne nieprawdziwe informacje, jakoby ludzie zostali zwolnieni z powodu idei inkluzywności rozmiarów, a tak po prostu nie było. Nikt nie stracił pracy, a wręcz przeciwnie, powstało więcej miejsc pracy… To bardzo trudne, bo nie mogę zdradzić, o czym jest ta scena, o której konkretnie mowa. Jest w niej piękna, niesamowita piosenka napisana przez Lady Gagę. Czy nie jest lepiej, gdy widać tam tak wiele różnych typów sylwetek?". (cyt. za well.pl) Jej reakcja spotkała się z pozytywnym odbiorem części opinii publicznej, choć sama sytuacja pokazuje, jak cienka jest granica między faktem a narracją w erze cyfrowej. SPRAWDŹ TEŻ: Fryzury z „Diabeł ubiera się u Prady 2” inspirują trendy 2026. Ekspert wskazuje 3 kluczowe kierunki.
Dostała rolę bez castingu? Urzędowska o presji wokół „Lalki”: „Pozbyłam się strachu przed oceną”
Kamila Urzędowska wcieliła się w Izabelę Łęcką w nowej „Lalce”, która jeszcze przed premierą wzbudza ogromne emocje. Aktorka ujawnia kulisy otrzymania roli oraz mówi wprost, jak poradziła sobie z presją i oceną widzów.
Nowa ekranizacja „Lalki” Bolesława Prusa to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów 2026 roku. W centrum uwagi znalazła się Kamila Urzędowska, która po sukcesie „Chłopów” ponownie mierzy się z literacką ikoną. Tym razem jednak droga do tej roli była zupełnie inna, niż mogliby się spodziewać fani. Kamila Urzędowska i „Lalka” – rola, która przyszła bez castingu Historia angażu Kamili Urzędowskiej do „Lalki” zaskoczyła wielu. Jak zdradziła w rozmowie z PAP Life dla serwisu Well.pl: „Myślę, że casting do Izabeli Łęckiej był chyba najłatwiejszym castingiem w moim życiu, ponieważ… go nie było”. Aktorka wyjaśniła, że producent Radek Drabik zaprosił ją na spotkanie i bezpośrednio zaproponował rolę. Choć taka sytuacja może wydawać się spełnieniem marzeń, decyzja wcale nie była oczywista. Urzędowska podkreślała, że musiała zastanowić się, czy wizja twórców jest zgodna z jej spojrzeniem na postać oraz czy jest gotowa na tak odpowiedzialne wyzwanie. W końcu Izabela Łęcka to jedna z najbardziej rozpoznawalnych bohaterek polskiej literatury, a każda nowa interpretacja budzi ogromne emocje. Presja wokół „Lalki” i oczekiwania widzów Nowa adaptacja „Lalki” od początku wzbudza ogromne zainteresowanie – zarówno wśród widzów, jak i krytyków. Kamila Urzędowska nie ukrywa, że była świadoma presji związanej z tą rolą. W tej samej rozmowie przyznała: „To było dla mnie ogromne wyzwanie, podjąć taką decyzję”. Aktorka wie, że widzowie mają swoje wyobrażenia o Izabeli Łęckiej, ukształtowane przez książkę i wcześniejsze ekranizacje. Co ciekawe, jak zauważyła w wywiadzie dla Onetu: „Myślę, że czasy też się już trochę zmieniają. Wiedza psychologiczna, dlaczego pewne osoby zachowują się w dany sposób, jest już trochę głębsza”. Urzędowska dostrzega także zmianę w odbiorze samej bohaterki – większe zrozumienie i empatię ze strony widzów, którzy dziś patrzą na nią mniej schematycznie. Zobacz też: TYLKO U NAS! Mamy nowe kadry z planu „Lalki”. Zdjęcia Urzędowskiej i Dorocińskiego zapierają dech, zachwycająca Kulesza „Pozbyłam się strachu przed oceną” – ważna zmiana w podejściu aktorki Praca nad „Lalką” przyniosła aktorce coś więcej niż tylko kolejne doświadczenie zawodowe. Okazała się także ważną lekcją na poziomie osobistym. Jak powiedziała w rozmowie z PAP Life dla Well.pl: „Cały proces opowiadania o tym filmie, wywiadów i mierzenia się z oczekiwaniami (…) pozbyło mnie jakiegoś większego strachu przed tą oceną”. To podejście znajduje odzwierciedlenie również w jej refleksjach dla Onetu, gdzie przyznała: „Czy jako aktorka mogę coś z tym zrobić? No chyba nie mogę. Mogę odegrać najlepiej, jak mogę, daną postać i ją zrozumieć”. Urzędowska podkreśla, że kluczowe jest dla niej skupienie się na pracy, a nie na spekulacjach czy opiniach z zewnątrz. Izabela Łęcka na nowo – bez oceniania, z próbą zrozumienia Jednym z najciekawszych elementów tej ekranizacji jest nowe spojrzenie na postać Izabeli Łęckiej. Kamila Urzędowska od początku podkreślała, że nie chce jej oceniać, lecz spróbować ją zrozumieć. „Nie starałam się polubić Izabeli Łęckiej. Starałam się ją przede wszystkim zrozumieć” – mówiła w rozmowie z PAP Life dla Well.pl. W wywiadzie dla Onetu aktorka poszła jeszcze dalej, dzieląc się bardzo współczesną refleksją: „Chciałabym wysłać Izabelę Łęcką normalnie do ludzi. Żeby jeździła komunikacją miejską. Żeby zobaczyła, czym jest prawdziwe życie. Nie życie w takiej bańce”. Te słowa pokazują, że nowa interpretacja bohaterki może być bliższa współczesnemu widzowi – bardziej osadzona w realnych emocjach i doświadczeniach. Urzędowska zwraca uwagę na złożoność postaci – jej chłód, ale i ukryte emocje, które kształtują jej zachowanie. To właśnie ta wielowymiarowość sprawia, że Izabela Łęcka pozostaje aktualna i inspirująca, a nowa „Lalka” ma szansę otworzyć ją na zupełnie nowe odczytania. Czytaj także: Jeden moment słabości i rodzinne skojarzenie. To dlatego Marek Kondrat wrócił na plan po 18 latach emerytury