Leonardo DiCaprio o krok od Oscara. Jego gest wobec Michaela B. Jordana mówi wszystko
Leonardo DiCaprio był jednym z faworytów do zdobycia Oscara dla najlepszego aktora podczas gali w 2026 roku. Ostatecznie statuetka trafiła jednak do Michaela B. Jordana za rolę w filmie "Grzesznicy". Kamery uchwyciły moment tuż po ogłoszeniu werdyktu. Reakcja DiCaprio i jego gest wobec zwycięzcy szybko obiegły media, pokazując, że nawet w chwilach przegranej hollywoodzka klasa potrafi mówić więcej niż słowa.
Wyścig po Oscara dla najlepszego aktora podczas 98. gali rozdania Nagród Akademii był jednym z najbardziej emocjonujących punktów wieczoru. Wśród nominowanych znaleźli się m.in. Timothée Chalamet, Ethan Hawke, Wagner Moura oraz Leonardo DiCaprio za rolę w filmie "Jedna bitwa po drugiej" w reżyserii Paula Thomasa Andersona. Wielu komentatorów jeszcze przed ceremonią wskazywało, że rywalizacja między największymi gwiazdami współczesnego kina może okazać się wyjątkowo wyrównana. Leonardo DiCaprio o krok od Oscara. Napięcie w Dolby Theatre było ogromne Kategoria najlepszego aktora od tygodni wzbudzała ogromne emocje. Leonardo DiCaprio, który od lat uchodzi za jednego z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia, ponownie znalazł się w gronie nominowanych. Jego rola w filmie "Jedna bitwa po drugiej" została doceniona przez krytyków i branżę filmową, a wielu ekspertów uważało, że aktor może sięgnąć po kolejną statuetkę Akademii. Atmosfera w Dolby Theatre w Los Angeles była napięta do ostatniej chwili. Gdy ogłaszano zwycięzcę, kamera wielokrotnie pokazywała twarze nominowanych aktorów, w tym DiCaprio. Widać było skupienie i emocje towarzyszące temu momentowi. Ostatecznie jednak statuetka trafiła do innego artysty, a publiczność zareagowała gromkimi brawami. Nagrodę dla najlepszego aktora zdobył Michael B. Jordan za rolę w filmie "Grzesznicy". Dla aktora był to jeden z najważniejszych momentów w jego dotychczasowej karierze. Jordan od lat budował swoją pozycję w Hollywood dzięki rolom w takich produkcjach jak "Creed" czy "Czarna pantera", jednak dopiero ta kreacja przyniosła mu upragnioną statuetkę Akademii. ZOBACZ: Oscary 2026: Hollywood już wybrało. Te nazwiska zapisały się w historii gali Kamery uchwyciły reakcję DiCaprio. Ten gest mówił więcej niż słowa Choć Leonardo DiCaprio tym razem nie sięgnął po statuetkę, jego reakcja po ogłoszeniu werdyktu szybko stała się jednym z najczęściej komentowanych momentów gali. W świecie wielkich nagród filmowych, gdzie emocje często sięgają zenitu, takie momenty nie zawsze są oczywiste. DiCaprio jednak po raz kolejny pokazał, że potrafi zachować spokój i klasę nawet w chwili zawodowego rozczarowania. Kiedy Michael B. Jordan schodził ze sceny po odebraniu statuetki, Leonardo DiCaprio podszedł do niego i serdecznie go objął. Kamery zarejestrowały krótki uścisk i wymianę kilku słów między aktorami. Ten spontaniczny gest szybko obiegł media społecznościowe oraz portale rozrywkowe na całym świecie. Dla wielu widzów był to jeden z najbardziej autentycznych momentów całej ceremonii. W świecie wielkiej rywalizacji i prestiżowych nagród taki gest przypomniał, że za hollywoodzkim blaskiem stoją przede wszystkim ludzie, którzy potrafią okazać sobie wzajemny szacunek. Oscary 2026: jeden z najbardziej emocjonujących wyścigów o statuetkę Tegoroczna gala Oscarów przyniosła wiele zaskoczeń i mocnych momentów. Film "Grzesznicy", w którym wystąpił Michael B. Jordan, należał do najczęściej nominowanych produkcji sezonu i zdobył ogromne uznanie zarówno krytyków, jak i publiczności. Sukces aktora stał się jednym z najważniejszych wydarzeń tegorocznej ceremonii. Choć Leonardo DiCaprio nie zdobył kolejnego Oscara, jego występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej" został szeroko doceniony przez branżę filmową. Dla wielu widzów i komentatorów to właśnie jego postawa podczas gali — spokojna, pełna szacunku i elegancji — była jednym z najbardziej zapamiętanych momentów całego wieczoru. SPRAWDŹ TEŻ: Najlepiej ubrane gwiazdy na gali Oscary 2026! I największe zaskoczenie wieczoru. Nikt nie spodziewał się jej na scenie…
Tak powstają statuetki Polskich Nagród Filmowych Orły. Odwiedziliśmy z kamerą pracownię ich twórcy
Dziś kolejni polscy artyści zostaną uhonorowani najważniejszymi statuetkami w polskim kinie. Mowa oczywiście o Polskich Nagrodach Filmowych Orły, które są wręczane od 28 lat. Laureaci co roku są inni, ale jedno się nie zmienia - statuetki od samego początku tworzy ten sam człowiek. A my mieliśmy okazję przyglądać się z kamerą jego pracy. Zobacz reportaż z pracowni Adama Fedorowicza
Niecała godzina drogi z centrum Warszawy, uliczki coraz bliższe gęstym lasom, podwórko ozdobione kilkoma rzeźbami. Jesteśmy u celu. To tu w miejscowości Otrębusy powstają statuetki Polskich Nagród Filmowych ORŁY. Ich twórca Adam Fedorowicz zaprosił nas z kamerą VIVY.pl do swojej pracowni… Kulisy powstania statuetki ORŁY — wideo Żeby prawie trzy dekady opiekować się orlimi nagrodami, trzeba było wygrać konkurs. Adam Fedorowicz wspomina go pełen emocji, bo zdecydowanie nie wszystko poszło po jego myśli. „Wszystko tak naprawdę zaczęło się od historii z plasteliną. Pamiętam, to było lato. Postanowiłem zgłosić swój projekt do konkursu. Zapakowałem go w kartonowe pudełko, ale nie przypuszczałem, że będzie jeździł przez pół dnia po Warszawie. Efektem tego było, że plastelina, z której wykonałem tamtego Orła, się rozpuściła. Zostały tylko druty, reszta się rozpłynęła. Dostałem telefon z pytaniem, czy jestem w stanie szybko całość odtworzyć, bo następnego dnia odbywała się prezentacja. Stanąłem na wysokości zadania i działałem przez całą noc. Na szczęście efekt był taki, że ten konkurs wygrałem”, opowiada VIVIE.pl rzeźbiarz, który pokazał nam swoją pracownię. Statuetki Orłów powstają w podziemnym pomieszczeniu, do którego artysta schodzi schodami swojego domu. Pytany o to, czy zawsze udawało mu się tworzyć bez niespodziewanym wyzwań, szybko przypomina sobie, że zarwanych nocy było znacznie więcej. „Tych historii trochę się zebrało. Na pewno pamiętam, że ciągnąłem pracę przez 24 godziny na dobę. Oczywiście z przerwami na posiłki, ale wszystko, żeby zdążyć na galę. Zawsze te statuetki dojeżdżały, czasem nawet jeszcze ciepłe”, śmieje się pan Adam przed naszą kamerą. Projekt statuetki zakładał wyeksponowanie cech świata filmu, lekkości i polskości. Wygląd nagrody doceniała głośno między innymi pani Grażyna Szapołowska, która opowiadała, że nigdy nie widziała i nie dostała piękniejszej statuetki. CZYTAJ TAKŻE: Orły 2025: te filmy powalczą o „polskiego Oscara”. Są niespodzianki Lata mijają, a niektórzy wciąż twierdzą, że wyniki plebiscytu nie są tajne i pan Adam dokładnie wie, czyje imiona i nazwiska wygrawerować na statuetkach jeszcze przed uroczystością. To jednak nieprawda. „Z tymi plotkami spotykam się od dawna, ale zaręczam, że koperty są otwierane bezpośrednio na gali. Dopiero wtedy wszyscy w jednym czasie poznajemy zwycięzców”, mówi nam Adam Fedorowicz i dodaje, że potem Orły wracają do jego pracowni i dopiero są poddawane spersonalizowanemu grawerowaniu. Zobaczcie cały materiał z pracowni rzeźbiarskiej Adama Fedorowicza. A galę wręczenia Polskich Nagród Filmowych ORŁY, podczas której będzie można podziwiać jego prace, można zobaczyć w poniedziałek 9 marca. Transmisja w Telewizji Polskiej.
Ojciec ośmiorga dzieci i gwiazda kina. Teraz walczy o pierwszego Oscara. Po ponad 100 produkcjach wreszcie doczekał się nominacji
Przez dekady pojawiał się w największych produkcjach świata, pracował z uznanymi reżyserami i stworzył dziesiątki pamiętnych ról. Mimo to jedno wyróżnienie wciąż pozostawało poza jego zasięgiem. Teraz wszystko może się zmienić. Po występie w filmie „Wartość sentymentalna” Stellan Skarsgård po raz pierwszy w karierze znalazł się w gronie nominowanych do Oscara.
Stellan Skarsgård, jeden z najbardziej rozpoznawalnych szwedzkich aktorów na świecie, po ponad pięciu dekadach pracy w filmie doczekał się wyjątkowego momentu w swojej karierze. 74-letni artysta otrzymał pierwszą w życiu nominację do Oscara za rolę w filmie „Wartość sentymentalna” w reżyserii Joachima Triera. Aktor, który wystąpił w ponad stu produkcjach – od kina artystycznego po wielkie hollywoodzkie widowiska – ma teraz szansę sięgnąć po najważniejszą nagrodę filmową. Jeśli zwycięży podczas gali Oscarów 2026, zapisze się w historii jako pierwszy szwedzki aktor nagrodzony statuetką Amerykańskiej Akademii Filmowej. Stellan Skarsgård Oscar 2026 – pierwsza nominacja po dekadach kariery Stellan Skarsgård otrzymał pierwszą w życiu nominację do Oscara dopiero w wieku 74 lat. Dla aktora, który przez dziesięciolecia budował międzynarodową karierę i wystąpił w ponad stu filmach, to symboliczne zwieńczenie drogi zawodowej. Sam aktor przyznał z humorem, że nie spodziewał się takiego wyróżnienia. Odbierając wcześniej Złoty Glob, żartował, że myślał, iż jest już „za stary” na takie nagrody. Tymczasem właśnie teraz znalazł się w centrum uwagi światowej branży filmowej. Wyniki Oscarów 2026 zostaną ogłoszone w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego. Jeśli Skarsgård zwycięży, zapisze się w historii jako pierwszy szwedzki aktor nagrodzony Oscarem przez Amerykańską Akademię Filmową. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki „Wartość sentymentalna”. Rola Gustava Borga, która przyniosła nominację Nominację przyniosła Skarsgårdowi rola w filmie „Wartość sentymentalna” w reżyserii Joachima Triera. Aktor wciela się w postać Gustava Borga, wybitnego reżysera filmowego. Bohater przez lata zaniedbywał relacje z córkami – Norą i Agnes – głównie z powodu obowiązków zawodowych. Historia rozpoczyna się w dniu pogrzebu byłej żony, kiedy Gustav wraca do rodzinnego domu. Podczas spotkania z córką Norą proponuje jej udział w swoim nowym filmie. Kobieta jednak odmawia. W tej sytuacji Gustav decyduje się obsadzić w tej roli hollywoodzką gwiazdę Rachel. W postacie córek wcielają się Renate Reinsve oraz Inga Ibsdotter Lilleaas, a Rachel gra Elle Fanning. Rola Gustava Borga została napisana specjalnie z myślą o Skarsgårdzie. Reżyser Joachim Trier widział w nim idealnego aktora do zagrania narcystycznego, pewnego siebie mężczyzny, który jednocześnie potrafi ujmować urokiem i poczuciem humoru. Rodzina Skarsgårdów – jedna z najbardziej filmowych na świecie Stellan Skarsgård jest ojcem ośmiorga dzieci i głową jednej z najbardziej rozpoznawalnych rodzin w świecie filmu. Wielu jego potomków poszło w ślady ojca i rozpoczęło kariery aktorskie, dzięki czemu nazwisko Skarsgård regularnie pojawia się w napisach filmowych i serialowych na całym świecie. Najstarszy z rodzeństwa, Alexander Skarsgård, urodził się 25 sierpnia 1976 roku w Sztokholmie. Jest jednym z najbardziej znanych aktorów w rodzinie – wystąpił m.in. w serialach „Generation Kill”, „True Blood” oraz „Sukcesja”. W 2018 roku zdobył Emmy, nagrodę SAG oraz Złoty Glob za rolę w serialu „Wielkie kłamstewka”. Po obejrzeniu „Wartości sentymentalnej” na festiwalu w Telluride Alexander zareagował bardzo emocjonalnie – według relacji wyszedł z sali poruszony i przytulił ojca. Kilka miesięcy później ojciec i syn znaleźli się w nietypowej sytuacji, ponieważ obaj zostali nominowani do nagrody Gotham za najlepszą rolę drugoplanową. Gustaf Skarsgård, urodzony 12 listopada 1980 roku w Sztokholmie, już jako dziecko interesował się aktorstwem i uczęszczał do szkoły teatralnej. Międzynarodową rozpoznawalność przyniosła mu rola Flokiego w serialu „Vikings”, w którym występował w latach 2013–2020. Pojawił się także w serialu „Westworld” oraz produkcji Netflixa „Cursed”. Sam Skarsgård, który przyszedł na świat 5 czerwca 1982 roku w Szwecji, wybrał inną drogę zawodową niż większość rodzeństwa. Zamiast kariery aktorskiej zdecydował się na medycynę i pracuje jako lekarz na oddziale intensywnej terapii. Według relacji rodziny na co dzień ratuje ludzkie życie. Kolejnym z braci jest Bill Skarsgård, urodzony 9 sierpnia 1990 roku. Aktor zdobył światową popularność dzięki roli przerażającego klauna Pennywise w filmie „To” (2017) oraz jego kontynuacji „To: Rozdział 2” (2019). Wystąpił także w takich produkcjach jak „Deadpool 2” czy „John Wick: Chapter 4”. Jedyną córką w rodzinie jest Eija Skarsgård, urodzona 27 lutego 1992 roku. W przeciwieństwie do większości rodzeństwa nie wybrała kariery aktorskiej, choć przez pewien czas pracowała jako modelka. W 2019 roku wyszła za mąż za Zeke Tastas. Valter Skarsgård, urodzony 25 października 1995 roku, również został aktorem. Występował przede wszystkim w produkcjach szwedzkich, a międzynarodową uwagę zwrócił rolą w serialu „Black Lake” emitowanym w latach 2016–2018 oraz w produkcji Netflixa „Katla” z 2021 roku. Dwaj najmłodsi synowie aktora pochodzą z jego drugiego małżeństwa z producentką filmową Megan Everett. Ossian Skarsgård, urodzony w 2009 roku, już jako nastolatek pojawił się na ekranie – zagrał u boku starszego brata Billa w szwedzkim filmie „Bränn Alla Mina Brev” (2022). Najmłodszy z rodzeństwa, Kolbjörn Skarsgård, urodził się w 2012 roku. Podobnie jak wielu członków rodziny rozpoczął przygodę z aktorstwem jako dziecko – wystąpił m.in. w serialu „Clark” (2022) oraz w produkcji telewizyjnej „Kenny Starfighter”. Sam Skarsgård podchodzi do rodzinnego sukcesu z dystansem i poczuciem humoru. W jednym z wywiadów określił siebie żartobliwie mianem „nepo-taty”, sugerując, że dzięki dzieciom także on korzysta z popularności nazwiska. Od idola nastolatek do gwiazdy światowego kina Kariera aktorska Stellana Skarsgårda rozpoczęła się bardzo wcześnie. Już w wieku 16 lat zagrał w popularnym serialu telewizyjnym „Bombi Bitt och jag” (1968). Produkcja przyniosła mu ogromną popularność w Szwecji i sprawiła, że stał się idolem nastolatek. Niedługo później porzucił szkołę i rozpoczął pracę w teatrze. W 1972 roku dołączył do zespołu Królewskiego Teatru Dramatycznego w Sztokholmie, gdzie występował przez wiele lat. Przełom w jego karierze nastąpił w 1982 roku, kiedy zagrał w filmie „Prostoduszny morderca” w reżyserii Hansa Alfredsona. Rola przyniosła mu nagrodę na festiwalu w Berlinie i otworzyła drogę do międzynarodowej kariery. Czytaj też: Buntowniczka z małej norweskiej wioski dziś zachwyca w jednym z najlepiej ocenianych filmów roku. "Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję” Hollywood i współpraca z wielkimi reżyserami Z czasem Skarsgård stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorów w Hollywood. Wystąpił w wielu znanych produkcjach, takich jak „Buntownik z wyboru”, „Piraci z Karaibów” czy „Dziewczyna z tatuażem”. Szczególnie ważne miejsce w jego filmografii zajmują współprace z duńskim reżyserem Larsem von Trierem. Skarsgård zagrał m.in. w filmach „Przełamując fale”, „Tańcząc w ciemnościach”, „Dogville”, „Melancholia” oraz „Nimfomanka”. Aktor znany jest również z ról w dużych produkcjach filmowych. W filmie „Diuna” Denisa Villeneuve’a wcielił się w barona Vladimira Harkonnena – jedną z najbardziej charakterystycznych postaci tej historii. Nagrody i przełomowa rola w „Czarnobylu” Jednym z największych sukcesów w jego karierze była rola w serialu „Czarnobyl”, w którym zagrał Borysa Szczerbinę, zastępcę przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR odpowiedzialnego za działania po katastrofie w elektrowni jądrowej. Ta kreacja przyniosła mu pierwszy w karierze Złoty Glob i umocniła jego pozycję jako jednego z najbardziej cenionych aktorów charakterystycznych swojego pokolenia. Czy Stellan Skarsgård zdobędzie Oscara? Mimo ponad pięćdziesięciu lat kariery i ponad stu filmów w dorobku, Stellan Skarsgård dopiero teraz otrzymał pierwszą nominację do Oscara. To wydarzenie szczególne nie tylko dla samego aktora, ale również dla szwedzkiego kina. Dotychczas jedynym szwedzkim aktorem nominowanym przez Amerykańską Akademię Filmową był Max von Sydow, który był nominowany dwukrotnie, lecz nigdy nie zdobył statuetki. Dlatego tegoroczna gala budzi ogromne emocje. Jeśli Skarsgård zwycięży, stanie się pierwszym szwedzkim aktorem w historii nagrodzonym Oscarem. Na odpowiedź trzeba jednak jeszcze poczekać. Rozstrzygnięcie nastąpi w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego. Źródła: wyborcza.pl, people.com
Buntowniczka z małej norweskiej wioski dziś zachwyca w jednym z najlepiej ocenianych filmów roku. "Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję”
Renate Reinsve przeszła drogę od dziewięcioletniej dziewczynki z Solbergelva, która odkryła teatr w małej miejscowości na południe od Oslo, do jednej z najbardziej rozpoznawalnych norweskich aktorek na świecie. Po sukcesie filmu „Najgorszy człowiek na świecie” w 2021 roku i nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes jej kariera nabrała międzynarodowego rozpędu.
Renate Reinsve nie zwalnia tempa. Po międzynarodowym sukcesie „Najgorszego człowieka na świecie” i nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes norweska gwiazda ponownie znalazła się w centrum uwagi za sprawą filmu „Wartość sentymentalna”. Produkcja Joachima Triera, nagrodzona Grand Prix w Cannes, Europejską Nagrodą Filmową dla Najlepszego Filmu i 19-minutowymi owacjami na stojąco, 27 lutego 2026 roku trafia do polskich kin, umacniając pozycję Reinsve jako jednej z najważniejszych aktorek europejskiego kina. „Najgorszy człowiek na świecie” – przełom w karierze Renate Reinsve Przełom nastąpił w 2021 roku. To wtedy Renate Reinsve zagrała Julie w filmie Joachima Triera „Najgorszy człowiek na świecie”. Produkcja została uznana przez wielu krytyków za jeden z najlepszych filmów roku, a sama aktorka zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes. Film został napisany z myślą o niej. Wcześniej Reinsve rozważała odejście z zawodu – po szkole aktorskiej występowała głównie w teatrze, a w filmie i telewizji otrzymywała jednowymiarowe role. Decyzję o zmianie życia przerwał telefon od Joachima Triera. Ta rozmowa – jak wynika z jej relacji – zmieniła całe jej życie zawodowe. Reinsve przyznała, że do czasu tej roli była „bardzo nieśmiała i zamknięta na własne emocje”. Dopiero jako Julie pozwoliła sobie na pełną szczerość: „Nagle nie byłam sama z rzeczami, które uważałam w sobie za brzydkie”. Julie, trzydziestolatka poszukująca swojego miejsca, stała się symbolem pokolenia milenialsów mierzących się z kryzysem tożsamości i nadmiarem wyborów. Sama aktorka przyznała, że rola pozwoliła jej otworzyć się emocjonalnie w sposób, którego wcześniej nie doświadczała. Czytaj też: Zaczynała jako służąca, skończyła jako ikona luksusu. Tak Polka została jedną z najbogatszych kobiet świata „Wartość sentymentalna” i Grand Prix w Cannes Kolejnym ważnym etapem w karierze Renate Reinsve jest film „Wartość sentymentalna”, który zdobył Grand Prix w Cannes, a publiczność nagrodziła go jednymi z najdłuższych owacji na stojąco w historii festiwalu – trwającymi aż 19 minut. Produkcja została także uhonorowana Europejską Nagrodą Filmową dla Najlepszego Filmu, a wyróżniono również reżyserię oraz muzykę. „Wartość sentymentalna” wchodzi do polskich kin 27 lutego 2026 roku i już teraz zapowiada się na jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych sezonu. Krytycy określają film jako dzieło dojrzałe, konsekwentne i emocjonalnie uczciwe. Reinsve wciela się w Norę – aktorkę teatralną, która nie pogodziła się z odejściem ojca, reżysera Gustava Borga, granego przez Stellana Skarsgårda. Gustav wraca po latach do rodzinnego domu w Oslo i proponuje córce rolę w filmie o swojej matce, która zmarła w wyniku samobójstwa po nazistowskiej okupacji Norwegii. Gdy Nora odmawia, rolę otrzymuje amerykańska aktorka grana przez Elle Fanning. W filmie występuje także Inga Ibsdotter Lilleaas jako Agnes. Istotnym elementem produkcji jest muzyka skomponowana przez polską kompozytorkę Hanię Rani. Jej ścieżka dźwiękowa została nagrodzona podczas gali Europejskich Nagród Filmowych. Delikatne fortepianowe motywy i przestrzenne brzmienia budują atmosferę intymności i emocjonalnego napięcia, podkreślając charakter historii. „Wartość sentymentalna” domyka trylogię o ludzkich wyborach, zapoczątkowaną przez „Oslo, 31 sierpnia” i kontynuowaną przez „Najgorszego człowieka na świecie”. Film koncentruje się na relacjach rodzinnych, pamięci i emocjonalnym dziedzictwie, pokazując, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak trudno uwolnić się od dawnych ran. Od Solbergelva do Hollywood – międzynarodowa kariera Renate Reinsve dorastała w Solbergelva, małej miejscowości na południe od Oslo. Wspominała, że miała dziewięć lat, gdy po raz pierwszy poczuła, że szkolny system nie rozwija jej kreatywności. Przełomem okazał się teatr – do dziecięcej grupy teatralnej zaprowadziła ją babcia. To tam odkryła przestrzeń, w której mogła wyrażać emocje i opowiadać o świecie, który znała z własnego doświadczenia. Lata później, po nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes za „Najgorszego człowieka na świecie”, jej kariera nabrała międzynarodowego rozpędu. Reinsve zaczęła pracować przy produkcjach poza Norwegią. Wystąpiła w amerykańskim serialu Apple TV „Uznany za niewinnego”, którego pierwsze odcinki wyreżyserowała Norweżka Anne Sewitsky. W projekcie pracowała również z Jakiem Gyllenhaalem. Zagrała także w filmie „A Different Man”. W jej dorobku znajdują się ponadto projekty „The Governesses”, „Somewhere Out There” oraz „Fjord”. Wystąpiła również w horrorze „Nieumarli”, poszerzając swoje filmowe spektrum gatunkowe. Jej obecność na międzynarodowych festiwalach stała się naturalną częścią kariery. Podczas pobytu w Hiszpanii na San Sebastián International Film Festival doznała kontuzji po wypadku surfingowym. Mimo to konsekwentnie rozwija swoją działalność poza Norwegią, łącząc kino europejskie z projektami realizowanymi w Stanach Zjednoczonych. Zobacz też: Ogłoszono ją gwiazdą "Wednesday". Winona Ryder od lat jest wierna miłości, która zaczęła się od pomyłki View oEmbed on the source website Renate Reinsve – aktorka, która „należy” do sceny „Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję” – wyznała w wywiadzie dla amerykańskiego „Harper’s Bazaar”. Nie odnalazła się w dziewczęcej grupie skautek. Nie sprawdziła się również w pracy w rodzinnym sklepie z narzędziami. Jak wynika z jej wspomnień, długo miała poczucie, że nie przystaje do otoczenia. Przełom przyszedł niespodziewanie – wraz z rolą lisa w szkolnym przedstawieniu. Wspominając pierwszą rolę ten epizod, podkreślała: „Zastanawiałam się: co ten lis dziś zjadł? Gdzie był? I nikt mnie tego nie uczył, ale właśnie na tym polega aktorstwo”. Podczas gdy inne dzieci traktowały występ jak zabawę, ona już wtedy budowała wewnętrzny świat postaci. Z czasem scena stała się dla niej przestrzenią, w której mogła nie tylko grać, ale też analizować i rozumieć emocje. Wcześniej trafiła do dziecięcej grupy teatralnej dzięki babci. Wspominała, że już jako dziewięciolatka czuła, że teatr pomaga jej zrozumieć kwestie, z którymi mierzyła się w życiu. Zapytana o to, co spaja jej karierę, odpowiedziała: „To egzystencjalizm, ciekawość i szukanie, jak bardzo złożoną mogę uczynić postać”. Nawet jeśli gra dramatyczne, smutne bohaterki, podkreśla jedno: „Zawsze mam z tego frajdę”. Przyznaje również, że nie jest aktorką techniczną – potrzebuje czasu, by „wejść” w rolę, przeanalizować ją i znaleźć w sobie emocjonalną strunę, która z nią współgra. W wywiadzie dla amerykańskiego Elle przyznała też otwarcie: „Jestem naprawdę beznadziejna na przesłuchaniach, bo potrzebuję czasu, żeby coś przepracować”. To właśnie ta potrzeba głębi stała się znakiem rozpoznawczym jej filmowych kreacji. Julie w „Najgorszym człowieku na świecie”, Nora w „Wartości sentymentalnej” czy Elisabeth w „Armandzie” to bohaterki niejednoznaczne, zmagające się z emocjonalnym ciężarem przeszłości i teraźniejszości. Dziś Renate Reinsve jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych norweskich aktorek swojego pokolenia. Od nagrody dla najlepszej aktorki w Cannes za „Najgorszego człowieka na świecie”, przez Grand Prix i Europejską Nagrodę Filmową dla Najlepszego Filmu za „Wartość sentymentalną”, po „Armand” na oscarowej shortliście – jej kariera rozwija się dynamicznie. Historia outsiderki, która – jak sama mówi – naprawdę pasuje tylko do aktorstwa, stała się jednocześnie historią międzynarodowego sukcesu. Źródła: vogue.pl, kmag.pl, elle.com
Wzdychały do niego miliony, nagle zniknął. Jak wygląda życie filmowego Herkulesa?
Kevin Sorbo, niezapomniany Herkules z serialu emitowanego w latach 1995-1999, ma dziś 67 lat. Gwiazdor, który zdobył międzynarodową sławę dzięki 111 odcinkom kultowej produkcji, przeszedł poważne problemy zdrowotne i zmienił zawodową drogę. Jak teraz wygląda jego życie w Kalifornii?
Kevin Sorbo, amerykański model i aktor, który pod koniec lat 80. przeniósł się do Los Angeles, by podbić Hollywood, dziś ma 67 lat. Największą sławę przyniosła mu rola mitycznego Herkulesa w 111 odcinkach serialu „Hercules” z lat 1995-1999. Jak potoczyło się jego życie po zakończeniu kultowej produkcji? Kevin Sorbo i rola Herkulesa, która przyniosła mu światową sławę Kevin Sorbo na początku lat 90. zaczął regularnie pojawiać się w gościnnych rolach w serialach telewizyjnych. Przełomem okazała się rola mitycznego Herkulesa w kilku filmach nakręconych na potrzeby telewizji. Produkcje spotkały się z dużą aprobatą widzów, a aktor szybko zdobył międzynarodową rozpoznawalność. Sukces filmów sprawił, że Kevin Sorbo został poproszony o ponowne wcielenie się w herosa w serialu „Hercules”. Produkcja doczekała się 111 odcinków emitowanych w latach 1995-1999. Aktor pojawił się również w serialu „Xena: Wojownicza księżniczka”. W Polsce obie przygodowe serie pokazywała telewizja Polsat, a Kevin Sorbo stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych telewizyjnych herosów. ZOBACZ TEŻ: Netflix brawurowo wita wiosnę! Platforma ogłosiła premiery na marzec. Aż roi się od hitów! Kevin Sorbo: tętniak i dramatyczne problemy zdrowotne w 1997 roku Za kulisami sukcesu krył się jednak dramat. Pod koniec lat 90. Kevin Sorbo narzekał na silne bóle, które były wynikiem wyczerpującej fizycznie roli Herkulesa. W 1997 roku zaczął doświadczać mrowienia i uczucia zimna w palcach lewej dłoni oraz piekącego bólu na lewym boku. Po wizycie u lekarza okazało się, że ma guza na lewym ramieniu. Zalecono biopsję, jednak zanim do niej doszło, sytuacja przybrała nieoczekiwany obrót. Tętniak był przyczyną setek zakrzepów w ramieniu, a trzy trafiły do mózgu. W trakcie kręcenia „Herkulesa” aktor miał kilka wylewów. Jak sam przyznał, w wieku 38 lat dowiedział się, że jest tylko śmiertelnikiem. Problemy zdrowotne stały się jednym z najtrudniejszych momentów w jego życiu. Religijne filmy klasy B i słowa o Hollywood Po zakończeniu prac nad serialami o Herkulesie Kevin Sorbo zmienił zawodowy kierunek. Poświęcił się religijnym filmom klasy B, których nakręcił kilkadziesiąt. W rozmowie z „Fox News” przyznał, że jego chrześcijańskie poglądy miały wpływ na jego karierę w Hollywood. Stwierdził, że około 10 lat temu zaczął głośniej mówić o swoich przekonaniach i – jak podkreślił – to wystarczyło, aby uderzyć w jego zawodową pozycję. Mówił również o środowisku filmowym, które – jego zdaniem – deklaruje tolerancję, a jednocześnie nie chce pracować z konserwatystami. CZYTAJ TEŻ: Kubrick nie mógł o nim zapomnieć. Głośny thriller z 1988 roku po raz pierwszy w Polsce Kevin Sorbo prywatnie: żona Sam Jenkins i troje dzieci W życiu prywatnym Kevin Sorbo odnalazł stabilizację. Od 1998 r. jest żonaty z Sam Jenkins. Para doczekała się trojga dzieci: Braedena Coopera, Shane'a Haakena i Octavii Flynn. W rozmowie z portalem „Celebrity baby scoop” aktor wspominał początki rodzicielstwa z humorem. Opowiadał, jak przy pierwszej zmianie pieluchy córce był zaskoczony sytuacją po pięciu latach zmieniania pieluch chłopcom. Podkreślał także, że jego małżeństwo odbiega od hollywoodzkich norm. Śmiał się, że gdy świętowali dziesięciolecie, w przeliczeniu na lata Hollywood były to „złote gody”. Kevin Sorbo dziś – życie w Kalifornii i pasja do golfa Dziś Kevin Sorbo ma 67 lat i prowadzi spokojne życie w Kalifornii. W wolnych chwilach poświęca się swojej pasji do golfa. Mimo upływu lat aktor wciąż może pochwalić się wysportowaną sylwetką i chłopięcą urodą. Choć – jak wskazują fakty – nie zrobił wielkiej kariery po sukcesie „Herculesa”, pozostaje celebrowany na całym globie za swoją telewizyjną rolę. Kevin Sorbo dla milionów widzów na zawsze pozostanie jedynym prawdziwym Herkulesem. Źródło: Huffington Post, Fox News
Synowa Violetty Villas oceniła Drzymalską w roli wybitnej artystki. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Decyzja zapadła znacznie wcześniej, niż ktokolwiek się spodziewał. Zanim nazwisko Sandry Drzymalskiej zaczęło pojawiać się na ustach całej Polski, w cieniu wielkiego projektu dokonano wyboru, który dziś budzi ogromne emocje. Synowa Violetty Villas postanowiła przerwać milczenie i ujawnić kulisy tej zaskakującej decyzji.
Jesień 2026 r. zapowiada się niezwykle emocjonująco dla fanów polskiego kina i wielbicieli Violetty Villas. Właśnie wtedy na ekrany kin trafi jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów biograficznych ostatnich lat, „Violetta Villas” w reżyserii Karoliny Bielawskiej. Produkcja już teraz budzi ogromne zainteresowanie, a kolejne informacje z planu tylko podsycają ciekawość. Sandra Drzymalska jako Violetta Villas. Decyzja podjęta na długo przed premierą W centrum uwagi znalazła się Sandra Drzymalska, która wcieli się w postać niezapomnianej divy. Wybór aktorki od początku wzbudzał emocje, jednak, jak się okazuje, w gronie najbliższych Violetty Villas decyzja ta została przyjęta z pełnym przekonaniem. I to wcale nie teraz. Małgorzata Gospodarek, synowa artystki, w rozmowie z „Faktem” zdradziła kulisy wyboru odtwórczyni głównej roli. Jak podkreśliła, Sandra Drzymalska została wybrana już dawno temu, jeszcze zanim stała się szerzej znana. W tamtym czasie była bardzo młodą osobą, jednak już wtedy dostrzeżono w niej coś wyjątkowego. „Aktorka została wybrana już dawno temu, jeszcze zanim stała się szerzej znana — była wtedy bardzo młodą osobą. Od początku uważaliśmy, że jest jedyna i to właśnie ona powinna zagrać tę rolę. Od tamtej decyzji minęło jednak sporo czasu, a sam proces powstawania filmu okazał się długotrwały i skomplikowany. Dziś wiem już, że tak właśnie wygląda produkcja — to złożone przedsięwzięcie, które wymaga czasu", wyznała Małgorzata Gospodarek. CZYTAJ TEŻ: Powstanie film o kulisach kultowej produkcji z Audrey Hepburn. W ikonę kina wcieli się gwiazda "Emily w Paryżu"! Synowa Violetty Villas o wyborze aktorki: „Od początku była jedyna” Synowa Violetty Villas nie kryje sympatii do aktorki, która mierzy się z wymagającą rolą. Jak zaznaczyła, ma o Sandrze Drzymalskiej jak najlepsze zdanie „Jeśli chodzi o Sandrę, mam o niej jak najlepsze zdanie. To wspaniała, bardzo utalentowana aktorka, która mierzy się z wymagającą rolą. Ostateczna ocena jej pracy będzie jednak należeć do publiczności”, podsumowała. Te słowa nie pozostawiają wątpliwości: wybór nie był przypadkowy ani podyktowany chwilową popularnością. To przemyślana decyzja, która dojrzewała wraz z całym projektem. Przypomnijmy, że film „Violetta Villas” reżyseruje Karolina Bielawska, autorka nagradzanego dokumentu „Mów mi Marianna”. Twórczyni podejmuje się zadania pokazania nieznanego dotąd oblicza artystki, która podbiła największe sceny świata. Obok Sandry Drzymalskiej na ekranie zobaczymy plejadę znanych nazwisk. W produkcji występują m.in. Jowita Budnik, Mateusz Banasiuk, Borys Szyc, Dorota Kuduk oraz Christo Szopov. Tak imponująca obsada zapowiada film o dużej skali i ambicjach. Zdjęcia realizowane są zarówno w Polsce, na Śląsku i w Warszawie, jak i w Bułgarii. Ekipa planuje zakończyć pracę nad filmem w kwietniu 2026 roku. To oznacza, że twórcy wchodzą w decydującą fazę produkcji, a premiera jesienią 2026 r. staje się coraz bardziej realna. Źródło: Plejada.pl, Fakt.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie żyje Robert Carradine. Aktor, który zagrał w kultowej komedii z lat 80. miał 71 lat. Rodzina ujawnia dramatyczne kulisy jego walki
Sandra Drzymalska przeszła spektakularną metamorfozę! Tak wygląda jako Violetta Villas. Nowe zdjęcie z planu
Sandra Drzymalska jest nie do poznania. W filmie „Violetta Villas” wciela się w legendarną diwę, a nad jej ekranową przemianą pracują twórcy nominowani w tym roku do Oscara. Zdjęcia realizowane są w Polsce oraz Bułgarii, a premiera w kinach w całej Polsce zaplanowana jest na jesień 2026 roku.
Biografia jednej z najbardziej ikonicznych postaci polskiej sceny muzycznej nabiera realnych kształtów. Film „Violetta Villas” wszedł w kolejny etap zdjęć, a w centrum uwagi znalazła się Sandra Drzymalska, która przeszła wyrazistą metamorfozę do roli legendarnej divy. Produkcja realizowana jest w Polsce oraz Bułgarii i ma trafić do kin w całej Polsce jesienią 2026 roku. Sandra Drzymalska Violetta Villas – spektakularna przemiana na planie Film „Violetta Villas” stawia w centrum jedną z najbardziej wyrazistych postaci polskiej popkultury. W tytułowej roli występuje Sandra Drzymalska, znana z filmów „Simona Kossak”, „Biała odwaga” oraz „Lalka”. Metamorfoza aktorki jest efektem pracy zespołu odpowiedzialnego za charakteryzację. Anne Cathrine Sauerberg i Thomas Foldberg – nominowani w tym roku do Oscara za Najlepszą Charakteryzację w filmie „Brzydka siostra” – odpowiadają za wygląd Sandry Drzymalskiej jako Violetty Villas. W zespole jest również Aneta Brzozowska. Zdjęcia z planu pokazują aktorkę w zupełnie nowym wcieleniu. To właśnie przemiana Sandry Drzymalskiej jest dziś jednym z najmocniejszych elementów promujących ten film. Violetta Villas film – gdzie trwają zdjęcia i kiedy koniec prac? Rozpoczął się kolejny etap zdjęć do filmu „Violetta Villas”. Produkcja realizowana jest w Polsce – na Śląsku i w Warszawie – oraz w Bułgarii. Zakończenie prac na planie zaplanowane jest na kwiecień 2026 roku. Premiera kinowa odbędzie się jesienią 2026 roku w całej Polsce. Dystrybucją zajmuje się KINO ŚWIAT. Jak podkreśla Dorota Eberhardt, prezes Kino Świat, dystrybutor łączy siły z twórcami filmu, aby widzowie mogli zobaczyć historię „tak spektakularną i pełną emocji, jak sama artystka”. Zobacz też: To ona wcieli się w rolę Violetty Villas. Syn gwiazdy w mocnych skomentował ten wybór, fani nie kryją zaskoczenia O czym opowie film „Violetta Villas”? Pierwsze 10 lat kariery divy „Violetta Villas” to biografia najsłynniejszej w historii polskiej divy muzycznej. Historia opowiedziana jest z perspektywy jej syna – mimowolnego świadka narodzin i upadku gwiazdy. Twórcy koncentrują się na pierwszych 10 latach kariery artystki. To okres spektakularnego sukcesu: dziewczyna z małego miasteczka dzięki talentowi i uporowi trafia na sceny paryskiej Olimpii i Las Vegas, występując obok Edith Piaf, Franka Sinatry czy Paula Anki. Produkcja pokazuje Violettę Villas jako ikonę, ale także jako kobietę, matkę i artystkę. Agnieszka Wasiak i Mariusz Włodarski z Lava Films podkreślają, że film skupia się na dekadzie, w której rodzi się legenda i pojawiają się pierwsze pęknięcia, a historia opowiedziana jest w sposób bliski i wolny od tabloidowych uproszczeń. CZYTAJ TEŻ: Choroba, nałóg i przerażająca samotność… Tak od kulis wyglądało życie Violetty Villas Kto stoi za produkcją „Violetta Villas”? Reżyserką filmu jest Karolina Bielawska, nominowana do Paszportu „Polityki”, autorka dokumentu „Mów mi Marianna”, uhonorowanego m.in. Złotym Rogiem na Krakowskim Festiwalu Filmowym oraz wyróżnieniami w Locarno, Lizbonie i Sankt Petersburgu. Scenariusz napisały Karolina Bielawska i Małgorzata Gospodarek. Autorem zdjęć jest Bartosz Świniarski. Za scenografię odpowiada Klaudia Klimka-Bartczak, kostiumy przygotowuje Małgorzata Fudala, montaż realizuje Agnieszka Glińska, a postprodukcję dźwięku Michał Fojcik. Producentem jest Lava Films. Koproducentami są Krzysztof Gospodarek, EC1 Łódź – Miasto Kultury, Mazowiecki Instytut Kultury, Instytucja Filmowa Silesia Film oraz bułgarski Contrast Films. Film powstaje przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej oraz Bułgarskiego Funduszu Filmowego. W obsadzie znaleźli się także: Jowita Budnik, Mateusz Banasiuk, Borys Szyc, Dorota Kuduk, Cezary Łukaszewicz, Christo Szopov, Antoni Rembelski, Antoni Tyszkiewicz oraz Kazik Radziejewski. Źródło: Kino Świat
Sensacja na BAFTA 2026. Pokonał Chalameta i DiCaprio i zgarnął dwie statuetki. Kim jest Robert Aramayo?
Podczas 79. gali BAFTA, która odbyła się 22 lutego 2026 roku, Robert Aramayo został największym zwycięzcą wieczoru. Brytyjski aktor zdobył nagrodę za najlepszą główną rolę męską za film „I Swear”, pokonując Timothée Chalameta, Leonardo DiCaprio, Michaela B. Jordana, Ethana Hawke’a oraz Jessego Plemonsa. To jednak nie wszystko – tej samej nocy odebrał również statuetkę EE Rising Star.
79. gala BAFTA, która odbyła się 22 lutego 2026 roku, przyniosła werdykt, o którym mówi dziś cały świat filmu. W kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy triumfował Robert Aramayo, zostawiając w tyle takie nazwiska jak Leonardo DiCaprio, Timothée Chalamet, Michael B. Jordan, Ethan Hawke i Jesse Plemons. Dla 33-letniego Brytyjczyka to nie tylko pierwsza nominacja, ale od razu podwójne zwycięstwo, które na stałe zmieniło jego pozycję w branży. Robert Aramayo BAFTA 2026 – podwójne zwycięstwo i wielkie zaskoczenie Robert Aramayo BAFTA 2026 uczynił swoim wieczorem. Podczas 79. gali Brytyjskiej Akademii Filmowej aktor odebrał nagrodę dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Była to jego pierwsza nominacja do BAFTY i od razu zakończona triumfem. W kategorii znaleźli się Timothée Chalamet, Leonardo DiCaprio, Ethan Hawke, Michael B. Jordan oraz Jesse Plemons. Zwycięstwo Aramayo zostało określone jako jedno z największych zaskoczeń tegorocznej gali. To jednak nie jedyne wyróżnienie, jakie otrzymał tego wieczoru. Wcześniej odebrał również statuetkę EE Rising Star, przyznawaną wschodzącym gwiazdom kina. Jego emocjonalne przemówienie szybko stało się szeroko komentowane. „Naprawdę nie mogę pojąć, że otrzymałem tę nagrodę. Naprawdę, naprawdę nie mogę. Wszyscy w tej kategorii mnie zadziwiają” – powiedział ze sceny. Zwrócił się bezpośrednio do Leonardo DiCaprio, mówiąc: „Nie mogę uwierzyć, że patrzę na takich ludzi jak ty, nie mówiąc już o tym, że tu stoję”. Aktor podziękował również Ethanowi Hawke’owi. Wspomniał o spotkaniu z nim w czasach nauki w Juilliard School w Nowym Jorku, kiedy Hawke wygłosił inspirującą prelekcję o budowaniu długiej kariery aktorskiej i dbaniu o rozwój zawodowy. Podziękował także reżyserowi i scenarzyście filmu „I Swear”, Kirkowi Jonesowi. Zobacz też: Nagrody BAFTA wręczone! "Wielki Marty" największym przegranym gali. Triumf jednego tytułu zaskoczył wszystkich View oEmbed on the source website „I Swear” – rola Johna Davidsona przyniosła mu triumf Nagrodę BAFTA 2026 Robert Aramayo otrzymał za główną rolę w dramacie biograficznym „I Swear”. W filmie wcielił się w Johna Davidsona, szkockiego aktywistę zmagającego się z zespołem Tourette’a. Produkcja koncentruje się na życiu Davidsona po emisji telewizyjnego dokumentu „John’s Not Mad” z 1989 roku, w czasach, gdy jego schorzenie było jeszcze słabo rozpoznawalne i rozumiane. "I Swear" miało premierę podczas Toronto International Film Festival we wrześniu ubiegłego roku. W brytyjskich kinach film pojawił się od października 2025 roku, a niedawno zadebiutował także w Stanach Zjednoczonych, co pozwoli mu ubiegać się o Oscara w 2027 r. Rola w „I Swear” przyniosła Aramayo także wcześniejsze wyróżnienia. Otrzymał nagrodę za najlepszą rolę pierwszoplanową na British Independent Film Awards oraz został uznany za Przełomowego Aktora Roku przez London Critics Circle Film Awards. Za występy w „I Swear” i „Palestine 36” otrzymał również nagrodę Breakthrough Performer of the Year przyznawaną przez London Film Critics Circle. Viralowa reakcja ojca. Emocje na sali BAFTA 2026 Choć Robert Aramayo nie krył wzruszenia, ogromne emocje przeżywał również jego ojciec, Michael Aramayo. Gdy ogłoszono nazwisko zwycięzcy, mężczyzna podskoczył i natychmiast przytulił syna. Nagranie z tej chwili szybko stało się viralem w sieci. Ojciec aktora nie potrafił ukryć radości nawet wtedy, gdy Robert Aramayo wszedł na scenę. Skakał i wiwatował niczym podczas meczu piłkarskiego. Widać było także niezwykłe podobieństwo między ojcem a synem, gdy się obejmowali. Aktor uściskał również swoją matkę, siostrę i dziewczynę. Reakcja Michaela Aramayo była jednym z najbardziej komentowanych momentów gali BAFTA 2026 i dodatkowo podkreśliła, jak wyjątkowy był to wieczór dla całej rodziny. Czytaj też: Książę William pojawił się na BAFTA po raz pierwszy od zatrzymania Andrzeja. Wszyscy analizują jego wcześniejsze słowa Kim jest Robert Aramayo? Od Hull do światowych produkcji Robert Aramayo urodził się 6 listopada 1992 roku w Kingston upon Hull w hrabstwie East Riding of Yorkshire w Anglii. Ma baskijskie oraz angielskie korzenie. Aktorstwem zainteresował się jako siedmiolatek, gdy zagrał w szkolnej inscenizacji „Bugsy Malone”. Był związany z Hull Truck Youth Theatre, ukończył Wyke College w Hull, a w 2011 roku dostał się do prestiżowej Juilliard School w Nowym Jorku. Podczas nauki wcielił się w rolę Alexa w scenicznej adaptacji „Mechanicznej pomarańczy”, co otworzyło mu drogę do pierwszych ról filmowych. Na ekranie pojawia się od dekady. W latach 2016-17 grał młodego Eddarda Starka w „Grze o tron”. Wystąpił również w filmach „Zwierzęta nocy”, „King’s Man: Pierwsza misja” i „Pusty człowiek” oraz w serialach „Harley and the Davidsons”, „Co kryją jej oczy” i „Mindhunter”. Od 2022 roku wciela się w Elronda w serialu Prime Video „Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy”, opowiadającym o wydarzeniach z Drugiej Ery Śródziemia. Zobacz też: Doskonała kampania marketingowa i hollywoodzka obsada. Dlaczego mimo to, "Wielki Marty" nie zachwyca? View oEmbed on the source website Źródła: filmweb.pl, onet.pl, film.interia.pl
To on wcieli się w legendarnego „Orła z Wisły”. Wszyscy zachwycają się młodym talentem. Kim jest Bartłomiej Deklewa?
Przed Bartłomiejem Deklewą otwiera się przełomowy etap kariery. Po licznych sukcesach podejmuje wyzwanie, które może zmienić wszystko – wcieli się w Adama Małysza. To nie tylko rola, ale odpowiedzialność związana z historią, którą zna cała Polska. Kim jest aktor, o którym dziś mówią wszyscy?
Bartłomiej Deklewa jako Adam Małysz – ta informacja wywołała ogromne poruszenie. 26-letni aktor wcieli się w postać legendy polskich skoków narciarskich. Wyrazisty i charyzmatyczny talent ma przed sobą jedno z największych wyzwań w karierze. Co już wiadomo o samym aktorze? Bartłomiej Deklewa jako Adam Małysz – rola legendy polskich skoków Adam Małysz to legenda polskich skoków narciarskich. Właśnie ogłoszono, że powstanie film fabularny o wybitnym sportowcu. Produkcja cofnie widzów do czasu, gdy nazwisko Małysz nie było jeszcze synonimem narodowej euforii i biało-czerwonych uniesień. To opowieść o drodze – tej najtrudniejszej, bo prowadzącej pod górę. O młodym chłopaku z Wisły, który, zanim wzbił się w powietrze, musiał zmierzyć się z ciężarem oczekiwań, chwilami zwątpienia i presją, która nie kończyła się wraz z zejściem ze skoczni. Informacja, że w jego postać wcieli się Bartłomiej Deklewa, natychmiast przyciągnęła uwagę mediów. I wszyscy zadają sobie pytanie: kim jest 26-letni talent, któremu powierzono rolę jednej z najbardziej rozpoznawalnych ikon polskiego sportu? Czytaj też: Fani Adama Małysza czekali latami. Powstaje film o legendarnym skoczku. Wiemy, kto wcieli się w „Orła z Wisły” Kim jest Bartłomiej Deklewa? 26-letni talent Ma 26 lat i już teraz przyciąga uwagę swoją sceniczną energią. O Bartłomieju Deklewie mówi się jako o jednym z najbardziej wyrazistych młodych aktorów swojego pokolenia. To właśnie on stanie przed wyjątkowym wyzwaniem – zagra Adama Małysza, postać, która na trwałe zapisała się w historii polskiego sportu. Bartłomiej Deklewa jest absolwentem Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Skąd wzięła się potrzeba, by pójść właśnie tą drogą? By, zamiast bezpiecznych wyborów wybrać scenę, emocje i nieustanne wystawianie się na ocenę? W jednym z wywiadów Bartłomiej Deklewa wraca pamięcią do początku – do chwil zaskakująco prostych i niewinnych. To wtedy, przy recytowaniu wierszy i podczas udziału w szkolnych spektaklach teatralnych, coś zaczęło w nim kiełkować. Uczęszczał na zajęcia w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Pierwsze wyjścia na scenę, pierwsze brawa, pierwsze tremy – małe momenty, które z czasem ułożyły się w świadomą decyzję. Od szkolnej sali po profesjonalne deski teatru – ta droga zaczęła się właśnie tam, od słów wypowiadanych z przejęciem i dziecięcej fascynacji sceną. Czytaj też: Dziś jest jedną z najbogatszych kobiet świata, jednak jej dzieciństwo przypominało horror. Doświadczyła biedy i przemocy, tak wspomina te chwile Rodzice z zainteresowaniem przyglądali się jego pasji i zawsze go wspierali. „Równolegle od najmłodszych lat chodziłem do kina z babcią i kino stało się dla mnie czymś bardzo bliskim, niemal drugim domem. Pewnie dlatego, że kojarzy mi się z dzieciństwem i poczuciem bezpieczeństwa. W liceum spotkałem też wyjątkowego nauczyciela, który prowadził dyskusyjną grupę filmową. Pokazywał nam znakomite filmy i uczył o nich rozmawiać. Wtedy ta pasja zaczęła się naprawdę rozwijać i podjąłem decyzję, że chcę zdawać do szkoły aktorskiej”, opowiadał w jednym z wywiadów [cytat za ExpressIlustrowany.pl]. Bartłomiej Deklewa nie ucieka od trudnych pytań. Przyznaje, że był w jego życiu moment długiej, intensywnej refleksji nad sensem aktorstwa. Nad tym, czy scena i kamera to coś więcej niż blask fleszy. „Ja jednak szukałem głębszego powodu. I dziś widzę aktorstwo jako możliwość spotkania z drugim człowiekiem. Lubię filmy, po których wychodzi się z kina i chce się do kogoś zadzwonić albo wyjść na spacer w ciszy. Równie ważne są też filmy, które po prostu dają rozrywkę i poprawiają nastrój. Dopiero niedawno zrozumiałem, że na scenie mogę być w pełni sobą”, dodawał [cytat za ExpressIlustrowany.pl]. Dziś wkracza do pierwszej ligi z rozmachem i magnetyzmem, którego nie sposób przeoczyć – gotowy grać va banque i sięgać po role, o których inni dopiero marzą. Wyrazisty i charyzmatyczny aktor swojego pokolenia Jest wyrazisty, charakterystyczny i pełen pasji. Popularność przyszła wraz z serialem Netfliksa „Absolutni debiutanci”. Kreacja Niko okazała się dla Bartłomieja Deklewy momentem przełomowym, a także przyniosła nominację na Warsaw SerialCon. Od tej chwili nazwisko Deklewy zaczęło coraz częściej pojawiać się w branżowych rozmowach i medialnych zestawieniach młodych talentów. Mogliśmy go podziwiać także w produkcjach: „Światłoczuła”, „Idź pod prąd” czy „13 dni do wakacji”. Pojawi się także w filmie „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, która przyniosła mu nominację do Polskich Nagród Filmowych (kategoria dla najlepszej głównej roli męskiej). Jak podkreśla, lubi charakterystyczne postaci. „Chciałbym grać postaci charakterystyczne i chciałbym tego więcej! Gram osobę, którą nie jestem. To bardzo ciekawe doświadczenie”, mówił w rozmowie z Trójką Polskim Radiem. Mało kto wie, że w „Nie ma duchów…” 26-latek stanął przed kamerą razem ze swoim przyjacielem Tymoteuszem Rożynkiem, którego fani polskiego rapu doskonale znają jako Szczyla. To spotkanie nie było przypadkiem ani jednorazową współpracą dwóch nazwisk z plakatu. Ich historia zaczęła się znacznie wcześniej – jeszcze w liceum w Gdyni. Zanim pojawiły się kamery, sceny i muzyczne festiwale, była szkolna codzienność i wspólne marzenia. Dziś ich drogi artystyczne przecinają się na profesjonalnym planie, ale fundament tej relacji pozostaje ten sam – przyjaźń zbudowana lata temu, zanim przyszła rozpoznawalność. Przed Bartłomiejem Deklewą zupełnie nowy rozdział. Po serialowych i filmowych rolach przychodzi moment próby, który może zdefiniować jego karierę na nowo. Wcielenie się w postać Adama Małysza to wyzwanie innego kalibru – mierzenie się z żywą legendą i oczekiwaniami widzów, którzy tę historię znają i pamiętają. To już nie tylko rola. To odpowiedzialność. I kolejny krok na drodze, która z roku na rok prowadzi go coraz wyżej. Źródło: offcamera.pl, Express Ilustrowany, Radiowa Trójka
Doda odsłania prywatne archiwa. W dokumencie pokazała pierwszą dziewczynę. "Iza była moją miłością"
Dokument „DODA”, który 20 lutego 2026 zadebiutował na Amazon Prime Video, odsłania prywatne archiwa artystki. W produkcji znalazły się fragmenty pamiętników oraz fotografie, których wcześniej nie publikowano. Widzowie po raz pierwszy zobaczyli zdjęcia Izy – pierwszej dziewczyny Dody, z którą planowała ślub w Holandii.
20 lutego 2026 na Amazon Prime Video zadebiutował dokument „DODA”, który od pierwszych minut wzbudził ogromne emocje. Produkcja pokazuje niepublikowane wcześniej materiały z życia Rabczewskiej, w tym fragmenty jej pamiętników oraz zdjęcia pierwszej dziewczyny. W serialu ujawniono relację z Izą, z którą – jak sama mówiła – planowała ślub w Holandii. Premiera „DODA” 20 lutego 2026 na Amazon Prime Video 20 lutego 2026 swoją premierę na Amazon Prime Video ma dokument „DODA”. Produkcja zapowiadana była jako szczere i bezkompromisowe spojrzenie na życie Rabczewskiej – zarówno zawodowe, jak i prywatne. Widzowie otrzymali dostęp do materiałów, które wcześniej nie były publikowane. W środę poprzedzającą premierę Doda pojawiła się na wydarzeniu promującym serial. Wśród zaproszonych gości znalazło się wiele „interesujących” osobistości. Sama produkcja już od pierwszych zapowiedzi wzbudzała duże emocje, szczególnie ze względu na zapowiadane fragmenty pamiętników artystki. Zobacz też: Doda: „Lud żąda krwi i ukamienowania”. Mocna odpowiedź na zarzuty o bezkarność Doda i Iza – relacja, która miała zakończyć się ślubem w Holandii Jednym z najmocniejszych wątków dokumentu jest relacja Rabczewskiej z kobietą. W serialu odnotowano związek Dody z Izą. Artystka w przeszłości opowiadała o tej relacji w wywiadach i zdradziła, że wraz z ukochaną „planowały ślub w Holandii”. U szczytu kariery deklarowała się nawet jako osoba biseksualna. Z biegiem czasu wycofała się z tego wyznania, jednak potwierdziła, że relacja z Izą była faktem. Wspominając tamten okres, mówiła: „Iza była moją miłością, chodziłyśmy za rękę, całowałyśmy się i pływałyśmy kajakami. Miałam kolczyki w pępku, nosie i w języku. Odpaliłam też wrotki w te wakacje! Jeździłam do Szczecina. Zakochana byłam, to jeździłam do mojej dziewczyny. Studiowała na Wyższej Szkole Akademii Morskiej w Szczecinie. Jeździłam z Warszawy (...)”. View oEmbed on the source website Niepublikowane zdjęcia pierwszej dziewczyny Dody Największe poruszenie wywołał fakt, że Doda pokazała swoją pierwszą dziewczynę w serialu. W dokumencie zaprezentowano niepublikowane wcześniej zdjęcia Rabczewskiej z Izą. Do tej pory wizerunek ukochanej artystki nie był znany opinii publicznej. Produkcja Amazon Prime Video spełniła obietnice składane fanom. Doda zapowiadała, że pokaże materiały, których nikt wcześniej nie widział. Widzowie mogli zobaczyć zarówno archiwalne fotografie, jak i fragmenty pamiętników, w których opisywała swoje burzliwe życie uczuciowe. Czytaj też: TYLKO U NAS: Agnieszka Woźniak-Starak oceniła zaangażowanie Dody w sprawę patoschronisk: "Podpisałam jej petycję"
Rose Byrne błyszczy w "Kopnęłabym cię, gdybym mogła". Kim jest aktorka typowana do Oscara?
Rose Byrne – australijska gwiazda kina – zachwyca w filmie „Kopnęłabym cię, gdybym mogła”, który jutro trafi do polskich kin. Kreacja Lindy w tej mrocznej historii macierzyństwa przyniosła jej pierwszą nominację do Oscara i największe uznanie krytyków w dotychczasowej karierze, potwierdzając jej wyjątkowy talent aktorski.
Rose Byrne, pełnym nazwiskiem Rose Judith Esther Byrne, urodziła się 24 lipca 1979 roku w Sydney w Australii. Już jako nastolatka zaczęła karierę aktorską – debiutowała w filmie Dallas Doll w wieku zaledwie 15 lat. Od tamtej pory konsekwentnie budowała swoją pozycję w branży filmowej, łącząc role w Australii z międzynarodowymi projektami, które przyniosły jej szerokie rozpoznanie. Aktorka, która rośnie z rolą. Rose Byrne od Australii do Hollywood Rose Byrne zaczynała w telewizyjnych produkcjach australijskich jeszcze w latach 90., pojawiając się m.in. w serialach Heartbreak High czy Echo Point. W 2000 roku zagrała w filmie The Goddess of 1967, za który zdobyła prestiżową nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji – jeden z pierwszych sygnałów jej ogromnego potencjału aktorskiego. Przełomem w karierze była międzynarodowa ekspansja – Byrne wystąpiła w hollywoodzkich produkcjach, takich jak Gwiezdne wojny: Atak klonów, Troja czy X-Men: Pierwsza klasa, co ugruntowało jej pozycję w mainstreamowym kinie. Równocześnie nie stroniła od ambitnych ról dramatycznych i komediowych, pokazując ogromną wszechstronność. "Kopnęłabym cię, gdybym mogła" jako przełom w karierze Rose Byrne W filmie Kopnęłabym cię, gdybym mogła”Rose Byrne wciela się w Lindę, kobietę zmagającą się z ekstremalnymi wyzwaniami macierzyństwa i codziennych frustracji. Ta rola to doskonała mieszanka intensywnej dramatycznej ekspresji i skomplikowanej psychologicznej głębi, która już zyskała uznanie krytyków jako jedna z najważniejszych w jej karierze. Krytycy podkreślają, że film ten obala dotychczasowe stereotypy o idealnym macierzyństwie, stawiając na ekranie postać złożoną, niedoskonałą i skłonną do ekstremalnych reakcji – a aktorka stworzyła twarz, którą widz zapamięta na długo. ZOBACZ TEŻ: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Za tę rolę Byrne zdobyła Złoty Glob, a także triumfowała na festiwalu w Berlinie, gdzie otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia za najlepsze wykonanie w roli głównej. Co więcej, jej kreacja przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki, co stawia ją w gronie najważniejszych aktorek sezonu nagród filmowych. W 2026 roku została też uhonorowana tytułem Woman of the Year przez prestiżową organizację Hasty Pudding Theatricals z Uniwersytetu Harvard, co jeszcze bardziej podkreśliło jej status gwiazdy, która nie tylko zdobywa uznanie krytyków, ale też serca publiczności na całym świecie. Ikona kina i telewizji: najważniejsze role Rose Byrne Kariera Rose Byrne jest imponująco różnorodna – z jednej strony aktorka pojawiała się w przebojowych komediach jak Bridesmaids czy Spy, a z drugiej w poważnych dramatycznych produkcjach czy horrorach (Insidious). Jej filmografia łączy filmy popularne z ambitnymi, artystycznymi projektami, co pokazuje jej szeroki zakres możliwości aktorskich. Byrne dała się też poznać telewidzom m.in. dzięki roli w serialu Damages, która przyniosła jej nominacje do prestiżowych nagród telewizyjnych. Ta wielowątkowa kariera sprawiła, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych Australijek w Hollywood. Rose Byrne poza kamerą: życie prywatne aktorki W przeszłości Rose Byrne związana była z australijskim scenarzystą i reżyserem Brendanem Cowellem. Para spotykała się przez sześć lat, lecz w 2010 roku ich związek przeszedł do historii. Dwa lata po rozstaniu poznała amerykańskiego aktora Bobby'ego Cannavale który skradł jej serce. Dziś para mieszka w Nowym Jorku, ma dwoje dzieci i uchodzi za jedną z najbardziej stabilnych par w świecie kina, mimo że nie zdecydowali się na formalny ślub. Byrne często określa go "mężem", co pokazuje ich bliską więź. "Nie znoszę innych określeń. Łatwiej jest powiedzieć mąż lub żona. Chłopak czy dziewczyna brzmią zbyt niedojrzale, a partner albo partnerka jałowo "– mówił ukochany aktorki w rozmowie z serwisem "Vulture". Aktywna zawodowo i prywatnie, aktorka w wywiadach podkreśla, że to jej doświadczenia życiowe – zarówno te pozytywne, jak i trudne – pomagają jej w tworzeniu autentycznych i poruszających ról na ekranie. SPRAWDŹ TEŻ: Arcydzieło czy porażka? Nowe "Wichrowe wzgórza" rozgrzały krytyków do czerwoności
Fani Adama Małysza czekali latami. Powstaje film o legendarnym skoczku. Wiemy, kto wcieli się w „Orła z Wisły”
Ćwierć wieku po przełomowym zwycięstwie Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni rozpoczęły się zdjęcia do filmu fabularnego „Adam”. Produkcja opowie o drodze sportowca z Wisły, zanim stał się symbolem narodowej dumy i bohaterem milionów Polaków. Kiedy premiera?
To był moment, który na zawsze zmienił historię polskiego sportu. 25 lat po przełomowym zwycięstwie Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni legenda wraca – tym razem na wielki ekran. Rozpoczęły się zdjęcia do filmu fabularnego „Adam”, produkcji East Studio, która z rozmachem i dumą opowie o drodze chłopaka z Wisły, zanim stał się symbolem narodowej siły. To historia odwagi, determinacji i decyzji, które wyniosły go na szczyt – i sprawiły, że cała Polska uwierzyła, że niemożliwe nie istnieje. Historia Adama Małysza wchodzi na ekrany Ćwierć wieku temu wydarzyło się coś, co na zawsze zapisało się w zbiorowej pamięci Polaków. W styczniu 2026 roku minęło 25 lat od przełomowego zwycięstwa Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni – pierwszego w historii polskiego skoczka. W jednej sekundzie narodziła się małyszomania. Skoki narciarskie przestały być niszową dyscypliną, a stały się narodowym rytuałem. Cała Polska wstrzymywała oddech, miliony oczu śledziły każdy skok, a nazwisko Małysz brzmiało jak synonim nadziei i dumy. Ale za tym spektakularnym triumfem kryje się historia, której nie wszyscy znają. Historia drogi, która wcale nie była oczywista. Film „Adam” zagląda głębiej – do momentów niepewności, presji i decyzji, które mogły zakończyć karierę, zanim ta na dobre się rozpoczęła. „Skoki narciarskie to nie tylko to, co widać w telewizyjnych transmisjach. To również presja, wyzwania, chwile samotności oraz momenty, w których wszystko zależy od jednej decyzji. Ten film dotyka właśnie tej niewidocznej strony. To właśnie moja historia. Scenariusz jest mi bliski i czuję, że oddaje ją uczciwie”, mówił sam sportowiec. Te słowa nadają ton całej produkcji. Szczerość. Emocje. Prawda. Z Wisły na szczyt. Film „Adam” o drodze, która nie była oczywista Zdjęcia do filmu fabularnego „Adam” ruszyły. Zdjęcia potrawają trzy miesiące i będą realizowane m.in. w Warszawie, Oberstdorfie, Szczyrku oraz w Wiśle. Reżyser Tomek Matuszczak nie ukrywa, że zależy mu na autentyczności: „To historia o dojrzewaniu i o człowieku z krwi i kości, który potrafi się zgubić, ale nie przestaje iść dalej. Chcę, żeby film był szczery, bliski codzienności i realiom Polski końca lat dziewięćdziesiątych”. Film „Adam” ma pokazać realia końca lat 90., emocjonalny ciężar sportu oraz momenty, w których jedna decyzja może zaważyć na całej przyszłości. To opowieść nie tylko o sporcie. To opowieść o człowieku. „Jest to duże wyzwanie produkcyjne: odtwarzamy zimowe realia końca lat 90. i realizujemy sceny skoków tak, by widz zobaczył ten sport inaczej niż w telewizyjnych transmisjach – emocjonalnie i z bliska”, zaznacza w imieniu producentów Maciej Rzączyński, CEO East Studio. Czytaj też: Legenda skoków narciarskich szczerze o relacjach z córką. Odbudowywał je przez lata Kto zagra legendę? Gwiazdorska obsada filmu „Adam” W rolę Adama Małysza wcieli się Bartłomiej Deklewa – jeden z najbardziej wyrazistych aktorów swojego pokolenia, którego widzowie pokochali za role w serialu „Absolutni debiutanci” oraz filmach „Światłoczuła” i „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”. To artysta, który buduje postaci z emocji – precyzyjnie, intensywnie, bez fałszu. Jego aktorstwo to wrażliwość połączona z siłą, subtelność zestawiona z charakterem. Dzięki temu może pokazać Adama Małysza nie tylko jako ikonę sportu, ale przede wszystkim jako człowieka – z krwi i kości, z wątpliwościami, napięciem i determinacją, która prowadzi na sam szczyt. U jego boku zobaczymy: Maję Szopę jako Izabelę Małysz, Pawła Koślika jako Apoloniusza Tajnera, Tomasza Kota w roli Ediego Federera. W filmie wystąpią również Ireneusz Czop, Andrzej Kłak, Piotr Głowacki oraz Dorota Pomykała. To obsada, która zapowiada kino z rozmachem, ale i z emocjonalną precyzją. Bez patosu. Z prawdą. Kiedy premiera filmu „Adam”? Producenci zapowiadają, że film „Adam” trafi do kin w 2027 roku. Za dystrybucję odpowiada Monolith Films. Ten film będzie pięknym, sentymentalnym powrotem, który zapisał się w historii polskiego sportu. I ma szansę przypomnieć, że za legendą stoi człowiek – z wątpliwościami, lękiem i determinacją. A czasem wystarczy jeden skok, jedna decyzja, jeden moment… by wszystko się zmieniło.
Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy
Grace Gummer wraca w wielkim stylu. W wywiadzie dla „L’Officiel” 39-letnia aktorka opowiada o roli Caroline Kennedy w „American Love Story”, miłości do Marka Ronsona i życiu u boku słynnej matki. Córka Meryl Streep jest dziś – jak sama mówi – dokładnie tam, gdzie powinna być.
Przez ostatnie lata Grace Gummer pozostawała poza medialnym zgiełkiem. Od 2022 roku, gdy promowała „Let the Right One In”, rzadko udzielała wywiadów. W tym czasie powitała dwoje dzieci z DJ-em i producentem Markiem Ronsonem, którego poślubiła w 2021 roku. Teraz wraca z rolą, która już budzi ogromne emocje. W serialu Ryana Murphy’ego „Love Story”, znanym także jako „American Love Story”, wciela się w Caroline Kennedy. „To list miłosny”. Grace Gummer o American Love Story Serial opowiada o relacji Johna F. Kennedy’ego Jr. i Carolyn Bessette-Kennedy – od ich poznania w 1992 roku aż do tragicznej śmierci w 1999 roku. Grace Gummer gra Caroline Kennedy – autorkę, prawniczkę i dyplomatkę, jedyne żyjące dziecko prezydenta Johna F. Kennedy’ego i Jacqueline Kennedy. W rozmowie dla „L’Officiel” aktorka podkreśliła: „Świat potrzebuje teraz romansu. I tym właśnie jest ten serial. To list miłosny”. Podkreśla, że nie chodziło o wierne kopiowanie gestów, ale o coś głębszego. „To, co jest dla mnie ważne przy graniu prawdziwej osoby w fikcyjnym serialu, to uchwycenie jej esencji. Uczucia, które roztaczała wokół siebie i wobec ludzi”. Przyznaje też, że przed rozpoczęciem pracy nad projektem jej wiedza była ograniczona. „Miałam bardzo niewielkie zrozumienie historii miłości Johna i Carolyn. Nie miałam pojęcia, jak ogromnej kontroli i presji byli poddani”. Czytaj też: Ikona lat 90. i syn prezydenta. Byli wymarzoną par Białego Domu. Nowy serial odsłania sekrety, o których milczano latami Dorastanie w cieniu Meryl Streep Grace Gummer jest córką Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera. Dorastała w małym miasteczku w stanie Connecticut z rodzeństwem: Henrym (46), Mamie (42) i Louisą (34). „Wychowaliśmy się w małym miasteczku, gdzie czuliśmy się bezpieczni i mogliśmy być sobą” – wspomina. „Uprawiałam dużo sportu, w weekendy jeździłam w góry, latem opiekowałam się dziećmi. Myślałam, że zostanę olimpijską pływaczką. Ze sławą stykałam się tylko podczas okazjonalnego spaceru przez lotnisko”. O rodzicach mówi z wdzięcznością: „Moi rodzice są niesamowicie silnymi, moralnie prawymi ludźmi, którzy zawsze stawiali nasze potrzeby na pierwszym miejscu. Zostałam dobrze wychowana – przez dobrych ludzi”. „Musiałam sprzeciwić się oczekiwaniom” Choć dziś jest rozpoznawalną aktorką, początkowo planowała inną drogę. Studiowała historię sztuki i język włoski w Vassar College, a następnie wyjechała do Rzymu, by pracować przy modzie i kostiumach. „Mówiłam po włosku i miałam włoskiego chłopaka. Ale kiedy poproszono mnie o zaprojektowanie kostiumów do sztuki, zrozumiałam, że nie mam żadnych pomysłów. Chciałam w niej grać. Nie mogłam zaprzeczyć swojej miłości do aktorstwa”. W 2008 roku zadebiutowała Off-Broadway w „The Sexual Neuroses of Our Parents”. „Dostałam miłą recenzję w ‘New York Timesie’ i potem wszystko ruszyło”. Nie ukrywa jednak, że nazwisko nie załatwiło wszystkiego. „To, kim jestem, otworzyło mi drzwi, ale nie zaprowadziło dalej. Musiałam sprzeciwić się temu, jak widzieli mnie inni, trochę podważyć oczekiwania”. Zobacz też: To już pewne. Meryl Streep zagra słynną wokalistkę w najnowszym filmie biograficznym. Ale na tym nie koniec. Znamy pierwsze szczegóły Miłość, która jest prawdziwa W rozmowie dla „L’Officiel” Grace Gummer zaskakuje szczerością, gdy mówi o Marku Ronsonie. „Celebrujemy naszą miłość. Mimo że chcę pozostać prywatna, będę wykrzykiwać z gór, jak bardzo kocham tego mężczyznę”. Dodaje: „Jestem romantyczką, ale nie wiedziałam, jak bardzo, dopóki nie poznałam mojego męża”. Para dba o wspólny czas – randki przy barze w Raoul’s, seanse w Film Forum czy kolacje w Le Veau d’Or. „Trzeba stawiać na prawdziwą rozmowę, która nie dotyczy kupy ani grafiku snu” – mówi z uśmiechem. Nostalgia za latami 90. i Nowym Jorkiem Rola w „American Love Story” przywołała w niej tęsknotę za przeszłością. „Myślę, że odczuwa się obecnie nostalgię za latami 90., szczególnie za Nowym Jorkiem lat 90. To był czas przed telefonami, kiedy życie było do przeżywania, a nie do nieustannego dokumentowania”. O Caroline Kennedy mówi z ogromnym szacunkiem: „Mam do niej ogromny respekt jako do matki, autorki, dyplomatki, prawniczki, siostry, żony i córki. To, co przeszła i osiągnęła, jest godne podziwu. Jestem pod wrażeniem”. „Jestem naprawdę szczęśliwa” Przed 40. urodzinami Grace Gummer nie mówi o kryzysie, lecz o wdzięczności. „Moje dwudzieste lata były zabawą. Trzydzieste były najlepsze i najtrudniejsze – mój poprzedni związek się rozpadł i myślałam, że moje życie się skończyło. Ale to doprowadziło mnie tu, gdzie jestem”. Dziś podsumowuje krótko: „Czuję, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być w tym momencie mojego życia. I nie żartuję. Jestem naprawdę szczęśliwa”. Grace Gummer nie tylko gra Caroline Kennedy. Ona sama przeżywa własną historię miłosną – i zawodową – na własnych zasadach. Źródła: lofficielusa.com, kobieta.wp.pl, plejada.pl
Był pesymistą, ale całe życie uczył nas optymizmu. Słynął z poczucia humoru i troski o innych. Takiego Stanisława Tyma nie znacie
„Miałem szczęście w życiu tak nadzwyczajne, że nie znam osoby, która miałaby porównywalne” – powiedział w jednym z wywiadów. Nie przesadził, los rzeczywiście mu sprzyjał. Może dlatego Stanisław Tym żył tak, jakby chciał się odwdzięczyć za to, że jemu się powiodło. I pomóc tym, którzy nie mieli w życiu tyle szczęścia co on. To mu się udało. Ci, którzy go znali, nie wspominają jego ról filmowych, spektakli czy felietonów. „Staszek był po prostu dobrym człowiekiem” – mówią.
Gdy rok temu, w piątek 6 grudnia, tygodnik "Polityka" poinformował o śmierci Stanisława Tyma, media natychmiast przypomniały, że był świetnym aktorem komediowym, błyskotliwym satyrykiem, reżyserem, twórcą kabaretowym, autorem spektakli, scenariuszy, książek, felietonów i skeczy. Ale jeśli zostanie zapamiętany z tego, że zawodowo zajmował się rozśmieszaniem Polaków, to będzie to dla niego bardzo niesprawiedliwe. Bo ogromne poczucie humoru wcale nie było najważniejszą z jego zalet. Jakie były te ważniejsze? Katarzyna Stoparczyk w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery zwróciła uwagę na istotny szczegół. „Stanisław umiera 6 grudnia 2024 roku. W dniu Świętego Mikołaja, kiedy ludzie obdarowują się nawzajem i okazują sobie życzliwość” – napisała. Święty Mikołaj to biskup, który zasłynął z pomagania potrzebującym i troski o innych ludzi. Dokładnie to samo można powiedzieć o Tymie. Z jedną różnicą. Święty biskup wspierał jedynie ludzi. Tym otaczał opieką także zwierzęta. Swój dom na Suwalszczyźnie zmienił w przytułek dla porzuconych psów, które ratował. „Stanisław staje w obronie życia. Zawsze. Szanuje każdy jego przejaw” – napisała w swojej książce Stoparczyk. Jako przykład podała scenę, kiedy to Tym nie pozwolił koledze zabić muchy, bo – jak przekonywał – ona też ma prawo żyć. „Lubię się śmiać, rozśmieszać. Ale dowcip bierze się z pesymizmu” Szacunek do życia Tym miał od dzieciństwa. Urodził się w roku 1937, gdy miał dwa lata, wybuchła wojna. Jego tata poszedł walczyć, więc Staś i jego siostra byli pod opieką mamy. Mieszkali wtedy w Warszawie, w której codziennością były łapanki i uliczne egzekucje. Kilkuletni Tym przez te lata napatrzył się na śmierć, choć jego mama Romana robiła wszystko, by uchronić dzieci przed okropieństwami wojny. Nie zawsze jej się udawało. Jedną z takich sytuacji opisała w swojej książce Stoparczyk. „Mały Staś zaczyna biec. Chce nadążyć za mamą, która wciąż przyspiesza. Nagle matka chwyta jego twarz w dłonie, próbując zasłonić mu oczy. A on widzi i tak. Tych dwoje, do których zapuka Gestapo, a oni w rozpaczy skoczą z balkonu swojego mieszkania. I tę krew, która wartko popłynie rynsztokiem, udając deszczówkę”. Czytaj także: Stanisław Tym popularność zdobył w „Rejsie”, wykreował wiele postaci. Dziś media obiegła informacja o jego śmierci Potem jeszcze wielokrotnie był świadkiem ulicznych egzekucji. Nauczył się, jak łatwo jest stracić życie. Niewiele brakowało, by sam je stracił. To właśnie w czasie wojny po raz pierwszy dało o sobie znać to wyjątkowe szczęście. Gdy 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie, Staś z mamą zeszli do piwnicy jednej z kamienic w Śródmieściu. Wyszli z niej tylko raz, gdy mama chciała ich wykąpać. Tym wspominał, że wieczorem zabrała jego i siostrę do ich mieszkania. Ta kąpiel miała być chwilą oddechu od dusznej piwnicy, ale prawie skończyła się tragedią. Gdy Staś i jego siostra pluskali się w balii, obok kamienicy eksplodował pocisk. Wybuch był tak potężny, że woda z wanienki wylała się na podłogę. Romana szybko ubrała dzieci i wróciła z nimi do piwnicy. Wyszli z niej dopiero po kapitulacji powstania. Wojna go zmieniła. Sprawiła, że przedwcześnie wydoroślał. „Dla mnie świat od początku życia był szalenie dotkliwy, morderczy, niebezpieczny. Wydaje mi się, że z charakteru jestem skrajnym pesymistą i to mi pozwala z tego wszystkiego żartować. Bo nie mam innej szansy. Przejmować się tym nie mogę, traktować serio - też nie” – powiedział kiedyś. Powtarzał też, że ten pesymizm nie pozwala mu wierzyć w to, że ten „okropnie ponury” świat kiedykolwiek stanie się lepszy. A mimo to przez całe życie starał się go naprawiać, pomagając innym. Zobacz również: Ostatnie chwile spędził w szpitalu. Stanisław Tym tęsknił za zwierzętami i codziennie prosił gosposię, aby je pogłaskała „Stanisław daje szansę każdemu” Wbrew temu, czego doświadczył w czasie wojny i potem, w latach stalinizmu, Tym wierzył, że każdy człowiek z natury jest dobry. „Ogólnie rzecz biorąc, mam amerykański stosunek do ludzi, czyli jeśli kogoś nie znam, to zakładam, że jest w porządku. Zdarza mi się rozczarować, ale tym bardziej doceniam, jeśli się nie rozczaruję” – wyznał w jednym z wywiadów. Potwierdzili to jego przyjaciele, z którymi rozmawiała autorka jego biografii. Krystyna Janda powiedziała, że Tym nie zrywał znajomości. „Chyba tylko wówczas, kiedy człowiek okazywał się świnią. A nawet wtedy Staś dawał mu szansę, choć niestety nie każdy z tej szansy korzystał. Stanisław daje szansę każdemu” – stwierdziła aktorka. Tych, których poznawał bliżej, z którymi się przyjaźnił, traktował tak, jak Mały Książę traktował Różę. Czuł się za nich odpowiedzialny, bo ich „oswoił”. „Doświadcza tego także żona Stanisława, Anna Kokozow-Tym. (…) Para rozstaje się wiele lat przed śmiercią Stanisława. Dyskretnie, poza blaskiem ciekawskich fleszy. Anna umiera 4 lipca 2023 roku, wcześniej ciężko choruje. Stanisław dba o nią do końca jej życia, zapewniając kobiecie także bezpieczeństwo finansowe. I choć dawno nie ma wobec niej zobowiązań, wciela w życie słowa lisa, który w słynnej powiastce filozoficznej Antoine’a de Saint-Exupéry’ego wypowiada do Małego Księcia słowa: „Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś” – pisze w biografii satyryka Katarzyna Stoparczyk. Tak samo traktował przyjaciół. Nawet pod koniec życia, gdy był już schorowany i słaby. Codziennie dzwonił, a każdą rozmowę zaczynał od pytania, czy wszystko w porządku i czy na pewno nie trzeba im w czymś pomóc. A gdy nie było w porządku, pomagał. Czytaj również: Z byłą żoną rozstał się w nieznanych okolicznościach. Jeszcze bardziej tajemniczy był jego związek z Anną Nastulanką... Dla mieszkańców wsi Zakąty, do której Tym przeprowadził się w 1978 roku, był jak Anioł Stróż. Pomagał im w polu, z wyjazdów do Warszawy przywoził prezenty, troszczył się o nich. „Stanisław traktuje sąsiadów jak rodzinę. Dba o ich zdrowie, a kiedy trzeba, umawia wizyty lekarskie w Warszawie. (…) Jest uważny na potrzeby innych ludzi. Kiedy ze zdrowiem jednej z sąsiadek jest źle, a miejscowi lekarze nie mają pomysłu, jak ją leczyć, Stanisław przekonuje, by poddała się operacji w Warszawie. Kiedy ta w końcu się zgadza, wszystko pomaga załatwić. Dzisiaj kobieta cieszy się, że dała się Tymowi do tego pomysłu namówić, ponieważ operacja uratowała jej życie” – czytamy w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery". Ostatnia podróż z ukochaną mamą Sąsiedzi z ukochanej wsi odwdzięczali mu się za to, że się nimi opiekował. Traktowali go jak „swojego chłopa” i wspierali w trudnych momentach. Takich jak wtedy, gdy Tym w 2008 roku znów otarł się o śmierć. Lekarze wykryli wówczas u niego raka żołądka. Rokowania nie były optymistyczne. "Miałem trzy procent szans na przeżycie. Ale te trzy miałem. Wycięli mi żołądek i zrobili nowy z jelita cienkiego. Siedemnaście lat już z nim żyję" - opowiadał w jednym z ostatnich wywiadów. Po operacji wrócił na Suwalszczyznę, a mieszkańcy jego „ukochanej wsi” otoczyli go opieką. Pomogli mu też wcześniej, gdy Tym podjął się jednej z najbardziej ryzykownych misji w swoim życiu. Było to na początku stan wojennego. W domu w Zakątach z Tymem mieszkała wówczas jego mama, którą się opiekował. I tam zmarła. Przed śmiercią powiedziała synowi, że chce być pochowana w rodzinnej Warszawie. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce ujawniła, że Tym miał ogromny problem ze spełnieniem tej ostatniej woli. „W mrocznych czasach stanu wojennego ze wszystkim był problem. Jak się okazało, z firmami pogrzebowymi też. Był za to kochający syn, dla którego ostatnia wola jego matki była święta” – czytamy. Tym przewiózł ciało mamy do Warszawy własnym samochodem, drżąc przez całą drogę, by nie zatrzymał go partol milicji, bo takie spotkanie skończyłoby się dla niego więzieniem. Jak udało mu się to zorganizować, to pozostanie tajemnicą jego przyjaciół i sąsiadów z Zakątów. Zobacz również: Nieznane kulisy kultowego filmu „Miś’’. Co łączyło Krystynę Podleską i Stanisława Tyma? Tajemnicą pozostaje też to, jak spełniono ostatnią wolę samego Stanisława Tyma. Pod koniec życia mówił, że chce, by jego prochy spoczęły blisko jego domu nad jeziorem Wigry. Ale jego grób jest w Warszawie, na Powązkach. Tam jego fani wciąż przynoszą kwiaty, zapalają znicze, oddają hołd swojemu ukochanemu aktorowi i mistrzowi satyry. Ale mogą to też robić w Zakatach. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce sugeruje, że uroczysty pogrzeb satyryka w Warszawie wcale nie oznacza, że zignorowano jego życzenie. „Zgodnie z ostatnią wolą Stanisława Tyma jego prochy spoczęły na łonie natury, nad Wigrami, wśród drzew, przy jego domu w ukochanych Zakątach. Oficjalnie nie spoczęły, bo tego zabrania polskie prawo” - czytamy. Oficjalna wersja jest taka, że słynny aktor i reżyser został pochowany na Powązkach. A prawdziwa? To wiedzą tylko jego przyjaciele. Sąsiadek nie wolno zjadać Podczas tego oficjalnego pogrzebu Stanisława Tyma piękną mową pożegnał jego przyjaciel Wiktor Zborowski. „Chciałbym, żeby pierwsze, co usłyszysz, zbliżając się do bram raju, było radosne powitalne szczekanie twoich piesków” – powiedział. Jeśli to życzenie aktora się spełniło, Tyma w raju powitała ogromna wataha. Satyryk kochał psy, uważał, że są lepsze od ludzi, bo ludzie zawodzą, a psy są niezawodne. W jego domu na Suwalszczyźnie zawsze mieszkało przynajmniej kilka czworonogów. Bo ilekroć Tym spotkał bezdomnego, rannego, wygłodzonego czworonoga, to zawsze go przygarniał. Choć od lat był wegetarianinem, zawsze nosił w kieszeniach kawałki suszonej kiełbasy. To pomagało mu zdobyć zaufanie i przekonać psa, że z Tymem warto pójść. A gdy już Tym psa przygarnął, to albo zostawiał go u siebie, albo szukał mu dobrego domu wśród znajomych. Zobacz też: Wróżono jej wielką karierę. Rola w Misiu była jej przekleństwem. Tak obecnie wygląda życie Barbary Burskiej Jak wyznała jego druga żona Anna Nastulanka, za jeden ze swoich największych życiowych sukcesów Tym uważał to, że udało mu się przemycić do Polski bezdomnego psa, którego znalazł na greckiej wyspie Rodos. Ratował nie tylko psy. Pani Swieta, która pomagała mu w ostatnich latach w prowadzeniu domu, miała zakaz rozwieszania lepów na muchy, a do jej obowiązków należało między innymi… dokarmianie myszy w piwnicy. Z kolei sąsiedzi z Zakąt, którzy przynosili mu mleko i jajka, dobrze wiedzieli, że nie ma sensu proponować mu świeżych ryb złowionych w Wigrach. Tym uważał, że ryby to jego „sąsiadki z jeziora”, więc nie może ich jeść. „Zawsze był bardzo serdeczny, a z tego, że był taki dla ludzi i dla zwierząt, to wnioskuję, że do tej inteligencji, do tego wdzięku, do tego dowcipu, mądrości dochodziła jeszcze wielka dobroć" – powiedziała Magdalena Zawadzka, wspominając Stanisława Tyma w programie „Halo, tu Polsat”. Dlatego byłoby niesprawiedliwe, gdyby został zapamiętany jako satyryk i aktor z kultowego „Rejsu” czy „Misia”. Owszem, zagrał świetne role w filmach i na scenie. Ale najważniejszą odgrywał każdego dnia. Rolę dobrego człowieka. W tekście korzystałem z książki Katarzyny Stoparczyk "Tym. Człowiek szczery na trzy litery" (Wydawnictwo Otwarte). 15 grudnia ukaże się wznowienie.
Ma na koncie nominację do Oscara, niewielu wie, że w połowie jest Polką. Co wiemy o legendarnej it girl?
Chloë Sevigny skończyła 51 lat. Aktorka, która zasłynęła rolami w kontrowersyjnych produkcjach i stylem „it girl” lat 90., ma polskie korzenie i nieustannie zaskakuje. Od „Kids” po Złoty Glob i debiut reżyserski w Cannes – Sevigny od lat pozostaje jedną z najbardziej oryginalnych postaci w świecie kina i mody.
Chloë Sevigny, aktorka‑reżyserka i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci lat 90., właśnie obchodzi 51. urodziny. Urodzona w Springfield w Massachusetts jako córka amerykańskiej Polki i kanadyjskiego Francuza, przez dekady łączyła niezależne kino, modowe prowokacje i śmiały styl. Dziś – mimo lat – nadal jest symbolem oryginalności. Poznaj jej historię, polskie dziedzictwo i drogę na szczyt. Polskie korzenie Chloë Sevigny Chloë Sevigny urodziła się 18 listopada 1974 roku w Springfield w stanie Massachusetts. Jej matka była Amerykanką polskiego pochodzenia, a ojciec miał korzenie francusko-kanadyjskie. Aktorka wielokrotnie podkreślała swoje polskie dziedzictwo i wpływ wychowania na jej wrażliwość i styl. ZOBACZ TEŻ: Botki w stylu nowojorskiej it-girl? Te 7 modeli odmieni każdą jesienną stylizację Od „it girl” do aktorki – początki kariery Już w latach 90. Chloë Sevigny zyskała status „it girl” – pojawiała się w teledyskach Sonic Youth i The Lemonheads, a jej unikalny styl szybko został zauważony w świecie mody i kultury alternatywnej. Jej filmowy debiut nastąpił w 1995 roku w filmie „Kids”, który otworzył jej drzwi do kina niezależnego. Kontrowersje, sława i Złoty Glob Jednym z najbardziej kontrowersyjnych momentów w karierze Sevigny była scena z filmu „The Brown Bunny” z 2004 roku. Aktorka wystąpiła w realistycznej scenie seksu oralnego ze swoim ówczesnym partnerem Vincentem Gallo. Pomimo burzy medialnej, Sevigny podkreślała swoje pełne zaangażowanie w projekt i zaufanie do reżysera. W 1999 roku za rolę Lany Tisdel w filmie „Chłopaki nie płaczą” otrzymała nominację do Oscara. Z kolei w latach 2006–2011 grała postać Nicolette Grant w serialu „Big Love”, za którą zdobyła Złoty Glob. CZYTAJ TEŻ: 5 perfum, które uwielbiają kopenhaskie it girls. Zwłaszcza numer 3 cię zaskoczy i... zachwyci! Reżyserka, styl i ikona współczesnej mody Sevigny nie ograniczyła się wyłącznie do aktorstwa. W 2016 roku zadebiutowała jako reżyserka filmem, który został pokazany w głównym konkursie festiwalu w Cannes. Na przestrzeni lat stała się również ikoną stylu – sama o sobie mówi, że „lubi się ubierać jak wariatka”. Jej wizerunek łączy prowokację z autentycznością, co czyni ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w świecie mody. Chloë Sevigny obchodzi 51. urodziny, ale nie zwalnia tempa. Jej kariera nadal rozwija się zarówno w kinie, jak i poza nim. Wybiera projekty niszowe, niezależne, eksperymentalne – pozostała wierna własnemu stylowi i artystycznej niezależności. Dziś, po latach kontrowersji, sukcesów i odważnych decyzji, wciąż pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń twórczyń i artystek. Źródło: Plejada
Wybierz się w Tatry na set jetting i odkryj miejsca, które znasz z kultowych filmów i seriali
Pełen emocji i magii świat kina połączył się z surowym pięknem gór. W sercu polskich Tatr i malowniczym Zakopanem wybrzmiały sceny kultowych filmów i to nie tylko polskich. Przemierzamy Dolinę Chochołowską, Dolinę Kościeliską, Polanę Płazówka i inne miejsca, które stały się tłem ekranowych historii. Przyłącz się do filmowego spaceru po Tatrach i Podhalu!
Coraz więcej osób wybiera kierunki podróży inspirowane filmami i serialami. Ten trend nazywa się set-jetting i polega na odwiedzaniu miejsc znanych z planów zdjęciowych. Fani kultowych produkcji chcą stanąć tam, gdzie ich ulubieni bohaterowie, czy to na tle majestatycznych Tatr, czy w magicznych zakątkach Zakopanego. Set-jetting łączy miłość do kina z pasją odkrywania, to podróż śladami emocji, historii i niezwykłych ujęć, które przenoszą nas z fotela w sali kinowej wprost na górskie szlaki. Tatry i Podhale jako wymarzone plenery filmowe Tatry i Podhale od dziesięcioleci przyciągają twórców filmowych swoim wyjątkowym klimatem i zapierającymi dech krajobrazami. Naturalne światło, majestatyczne szczyty, doliny i sielskie polany sprawiają, że to jeden z najpiękniejszych planów filmowych w Polsce. To właśnie tu powstawały sceny znanych filmów i seriali, które pokazały Tatry z nowej, twórczej perspektywy. Lokalne plenery często były integralną częścią historii i klimatu opowieści filmowych. Jakie miejsca najczęściej pojawiają się na dużym i małym ekranie? Najbardziej znane miejsca z filmowych kadrów Dolina Chochołowska, największa i jedna z najpiękniejszych dolin w polskich Tatrach, była tłem dla wielu produkcji filmowych, jedną z nich był słynny „Potop” z 1974 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana. W tej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza dolina odegrała rolę przestrzeni bitewnej. Jej szerokie, dzikie tereny doskonale oddawały brutalność i bezwzględność XVII-wiecznych potyczek. Dzięki charakterystycznym świerkom, halom i naturalnym przejściom skalnym miejsce to nadawało się idealnie do realizacji widowiskowych scen batalistycznych, w których udział brały dziesiątki statystów, konie i działa pirotechniczne. Dolina Kościeliska znana jest z bardziej romantycznych i dramatycznych ujęć. Jej kręte ścieżki, wapienne turnie i głębokie wąwozy zagrały w filmie „Trędowata” z 1976 roku, adaptacji powieści Heleny Mniszkówny. Dolina stworzyła melancholijne i nastrojowe tło dla historii tragicznej miłości Stefci Rudeckiej i Waldemara Michorowskiego. To właśnie tu rozgrywały się kluczowe sceny, w których przyroda podkreślała emocje bohaterów , od dramatycznych decyzji po subtelne momenty okazywanych uczuć. Nie można też pominąć serialowej wersji „Janosika” z lat 70., gdzie Dolina Kościeliska została wykorzystana jako naturalna sceneria do życia góralskiej bandy. Jej dzikość i trudno dostępne rejony doskonale wpisywały się w opowieść o legendarnym bohaterze ludowym, który przemierzał góry, wymierzając sprawiedliwość według własnego kodeksu. Polana Płazówka to miejsce doskonale znane miłośnikom filmu „Panna z mokrą głową” z 1994 roku, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Jej rozległe łąki i widok na Tatry stworzyły przestrzeń idealną dla przeżycia filmowej przygody. To właśnie tam kręcono sceny, w których główna bohaterka, Irenka, przeżywała pierwsze fascynacje, wzloty i konflikty. Tatrzańskie plenery w polskich serialach Wśród filmowych lokalizacji w Tatrach warto również wymienić Dolinę Strążyską, która pojawiła się w serialu „Szpilki na Giewoncie”. To właśnie tam, u podnóża Giewontu, kręcono sceny ukazujące kontrast między wielkomiejskim stylem życia a lokalną, góralską społecznością. Serialowa bohaterka, warszawianka trafiająca do Zakopanego, przechodziła wewnętrzną przemianę na tle surowych, lecz pięknych tatrzańskich krajobrazów. Dolina Strążyska, porośnięta świerkami i z charakterystycznym widokiem na Giewont, stanowiła idealną scenerię dla tej opowieści. Z kolei w serialu „Śleboda” twórcy sięgnęli po jeszcze inne lokalizacje. Zdjęcia realizowano nie tylko w okolicach Zakopanego, ale również na górskich szlakach po obu stronach granicy polsko-słowackiej. W serialu obecne są ujęcia z Kasprowego Wierchu i tatrzańskich dolin, co wzmacnia klimat tajemnicy i osadzenia historii w realiach podhalańskiej tradycji. Trudny teren i górskie warunki były nie tylko tłem, ale też tworzyły filmowe napięcia. Tatry pojawiły się również w filmie „Biała Odwaga”, gdzie odegrały rolę wręcz pierwszoplanową. Zdjęcia realizowano m.in. przy Morskim Oku, Czarnym Stawie pod Rysami, na Kazalnicy Mięguszowieckiej i Mięguszowieckim Szczycie Wielkim. Filmowy przekaz opierał się na ekstremalnym realizmie. Sceny wspinaczkowe i dramatyczne odbywały się na prawdziwych, wymagających ścianach górskich. Twórcy zrezygnowali z efektów specjalnych, dzięki czemu Tatry nabrały w tej produkcji wymiaru nie tylko wizualnego, ale i emocjonalnego, były niemym, ale silnym bohaterem historii. Zakopane i okolice w polskim kinie Zakopane od lat oczarowuje nie tylko turystów, ale i filmowców, którzy z zachwytem sięgają po jego unikalny klimat. To właśnie tutaj rozgrywały się losy bohaterów popularnego filmu „Nigdy w życiu!” z 2004 roku. Widzowie z pewnością pamiętają sceny, w których główna bohaterka, szukając nowego początku, trafia w góry, gdzie krajobrazy Tatr towarzyszą jej osobistej metamorfozie. W 2016 roku miasto pojawiło się również w filmie „Tancerz”, inspirowanym postacią słynnego baletmistrza Vaslava Nijinsky'ego. Tym razem Zakopane zagrało rolę artystycznej przystani, miejsca pełnego natchnienia, emocji i twórczych napięć, które doskonale oddały dramatyczną naturę bohaterów. Górskie otoczenie, połączone z bohemą artystyczną, stworzyło wyjątkowy klimat jednocześnie nostalgiczny i poruszający. Bollywood i zagraniczne produkcje w Tatrach Jednym z najbardziej nietypowych przypadków wykorzystania Tatr w filmie była produkcja „Fanaa” z 2006 roku. Popularny bollywoodzki melodramat z Kajol i Aamirem Khanem udawał w polskich Tatrach… indyjski Kaszmir. Zdjęcia kręcono w Dolinie Chochołowskiej i okolicach, a krajobraz zimowych Tatr miał imitować zaśnieżone Himalaje. To wydarzenie było głośne również medialnie. Ekipa filmowa wzbudzała ogromne zainteresowanie wśród turystów i mieszkańców.
Najnowszy film nominowanego do Oscara reżysera już niebawem w kinach. A o czym opowiada jego drugie hollywoodzkie dzieło?
Premiera hollywoodzkiego debiutu tego polskiego reżysera już w następnym tygodniu. Twórca w tym roku zrealizował kolejny międzynarodowy film, który osadzony jest w Wielkiej Brytanii. O czym jest kolejne światowe dzieło artysty?
Jan Komasa nie boi się trudnych tematów, a jego filmy od lat balansują między społecznym komentarzem a formalnym eksperymentem. Po międzynarodowym sukcesie „Bożego Ciała” i ambitnym, politycznym thrillerze „Rocznica”, reżyser powraca z drugim hollywoodzkim projektem, „Dobrym chłopcem”. Ten psychologiczny dreszczowiec rozgrywający się na prowincji Wielkiej Brytanii to opowieść o władzy, przemocy i potrzebie kontroli, zarówno nad innymi, jak i nad samym sobą. „Dobry chłopiec” – kolejny śmiały krok Jan Komasa Polski reżyser Jan Komasa, znany dotychczas przede wszystkim z nominowanego do Oscara filmu „Boże ciało” oraz intensywnych dramatów psychologicznych takich jak „Sala samobójców”, tym razem przekracza granice rodzimej kinematografii. Jego najnowszy projekt, anglojęzyczny thriller „Dobry chłopiec”, stanowi kolejny etap w drodze artysty ku międzynarodowej arenie. Film powstał w koprodukcji polsko‑brytyjskiej, zaś jego światowa premiera odbyła się podczas 50. edycji Toronto International Film Festival. W obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu, znany z serialu „Dojrzewanie” Stephen Graham, Andrea Riseborough i Anson Boon, co podkreśla ambicje projektu. Produkcja została wyreżyserowana przez Komasę, scenariusz napisali Bartek Bartosik i Naqqash Khalid, zdjęcia zaś zrealizował rodzimy operator Michał Dymek, który swoje pierwsze kroki w Hollywood stawiał za sprawą oscarowego debiutu Jessiego Eisenberga „Prawdziwy ból”. Film łączy elementy thrillera psychologicznego z czarną komedią i zawiera w sobie typowe dla Komasy motywy, jak przemoc, władza, resocjalizacja, ale także konflikt pokoleniowy i refleksję nad kondycją człowieka w izolacji. Zobacz też: To hollywoodzki debiut nominowanego do Oscara Polaka. Ten brawurowy dramat już niebawem obejrzysz w kinie O czym opowiada film „Dobry chłopiec”? Głównym bohaterem „Dobrego chłopca” jest dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon), chłopak z marginesu, który żyje z przestępstw, alkoholu, narkotyków i internetowej autopromocji. Pewnego wieczoru zostaje uprowadzony przez Chrisa (Stephen Graham) i jego żonę Kathryn (Andrea Riseborough) i budzi się związany w piwnicy dużej posiadłości na brytyjskiej prowincji. Chris i Kathryn chcą przywrócić mu moralny kurs, mają plan – odmienić go i uczynić z niego tytułowego „dobrego chłopca”. Akcja filmu toczy się w klaustrofobicznej przestrzeni jednego domu, w której sekwencje resocjalizacji mieszają się z irracjonalną tyranią. Tommy zmaga się nie tylko z fizycznym i psychicznym zniewoleniem, ale także z paradoksalnym uczuciem wdzięczności wobec kata‑wychowawcy. Film staje się spektaklem władzy i uległości, symboliką więzi rodziny jako oddziału resocjalizacyjnego oraz krytyką systemu, który próbuje zagospodarować jednostkę. Recenzja „The Guardian” mówi o „kubrickowskim absurdzie” i porównuje film do klasyków psychologicznej prowokacji. Choć tematy może nie są nowatorskie, Komasa nadaje im uniwersalny wymiar, zadając pytanie, kto w tej układance naprawdę potrzebuje terapii, więzień czy wychowawca? Zobacz też: To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier roku. Kultowy polski reżyser po raz kolejny szokuje mroczną opowieścią Droga do międzynarodowej kariery Jana Komasy View oEmbed on the source website W obliczu coraz większej globalizacji kina, „Dobry chłopiec” jawi się jako znaczący punkt w karierze Komasy. Pokazuje, że reżyser potrafi przenieść swoją wrażliwość na uniwersalną płaszczyznę, zachowując stylowy sznyt i prowokacyjny charakter. Film nie tylko poszerza jego filmografię o międzynarodowy projekt, lecz także potwierdza jego gotowość do stawiania trudnych pytań, o naturę przemocy, resocjalizacji i człowieczeństwa w czasach, w których zdaje się ono być na wagę złota. Polska premiera filmu pozostaje nieznana, a już w następny piątek, 21-ego listopada do kin wchodzi pierwsze hollywoodzkie dzieło reżysera – „Rocznica”.
Filmowy plan na Halloween 2025 last minute: które tytuły naprawdę działają?
Już dziś Halloween, a Ty nadal zastanawiasz się, co włączyć wieczorem? Spokojnie — zbieramy zestaw filmów, które działają zarówno jako zabawa, jak i klimat grozy. Oto sprawdzony plan na seans dla całej ekipy.
W noc 31 października każdy może zostać kinomanem‑poszukiwaczem strachu, śmiechu albo nostalgii. Halloween to nie tylko cukierki i przebrania — to przede wszystkim atmosfera: mrok, tajemnica, drobny dreszczyk i chwila, w której możemy pozwolić sobie na odrobinę przesady. W 2025 roku warto sięgnąć po tytuły, które nie tylko pokazują duchy i potwory, ale robią to z pomysłem — od klasyków aż po animacje, które sprawdzą się też w gronie mniej strachliwych widzów. Przygotowaliśmy dla Was listę filmów, które naprawdę działają — czyli pobudzają, bawią i zostawiają w głowie obraz, którym warto się pochwalić. Spis treści: Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Inne filmy na Halloween Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Film opowiada o trzech wyzwolonych kobietach z małego, purytańskiego miasteczka w Nowej Anglii. Alexandra Medford (Cher), Jane Spofford (Susan Sarandon) i Sukie Ridgemont (Michelle Pfeiffer) są niepocieszone tym, że w takim miejscu nie ma dla nich interesującej partii. Co więcej, okazuje się, że kobiety władają magią. Spotykają się w każdy czwartek, aby eksperymentować z czarami i doskonalić kunszt. Pewnego wieczoru postanawiają przywołać mężczyznę godnego ich uczuć. Następnego dnia w miasteczku pojawia się tajemniczy nieznajomy (Jack Nicholson). Wszystkie trzy są oczarowane jego urokiem, więc naprzemiennie rzucają na niego coraz silniejsze czary. Jednak mężczyzna też skrywa pewien sekret. „Czarownice z Eastwick” w reżyserii George'a Millera zostały nagrodzone na festiwalu BAFTA w 1988 r. za najlepsze efekty specjalne. Dodatkowo Jack Nicholson otrzymał Saturna za rolę demonicznego Daryla Van Horne'a. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Akcja filmu rozgrywa się w Nowym Jorku. Świat stoi w obliczu zagłady, spowodowanej ponownym pojawieniem się sumeryjskiego boga Gozera. Zwiastunem nadciągającego zniszczenia są duchy, których inwazji nie są w stanie powstrzymać standardowe służby bezpieczeństwa, czyli policja i wojsko. Dlatego powstają tytułowi „Pogromcy duchów” – grupa naukowców, próbująca badać zjawisko z zastosowaniem metod akademickich. Firmę tworzą Egon Spengler (Harold Ramis), Ray Stantz (Dan Aykroyd) i Peter Venkman (Bill Murray). Komedia grozy w reżyserii Ivana Reitmana doczekała się kontynuacji w 1989 r., a także odświeżonej wersji w 2016 r. W filmie „Ghostbusters. Pogromcy duchów” Paula Feiga zjawiska paranormalne badają cztery kobiety. Pierwowzór z 1984 r. zdobył nagrodę na festiwalu Saturny w 1985 r. jako najlepszy film fantasy. Zajmuje także 14. miejsce na liście 101. najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów, opublikowanej przez Amerykańską Gildię Scenarzystów w 2015 r. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Czarno–biały film w reżyserii Tima Burtona nawiązuje do popularnej powieści Mary Shelley. Tylko tym razem zamiast człowieka, do życia powraca pies Sparky – najlepszy przyjaciel Victora. Chłopiec nie zamierza dzielić się wieścią o ożywieniu zwierzaka, ale trudno jest mu ukryć go w tajemnicy. Niestety, wkrótce będzie musiał zmierzyć się z konsekwencjami ingerencji w porządek życia i śmierci. Film zachwyca świetnymi kadrami, zrealizowanymi w wyniku połączenia metody poklatkowej z animacją 3D. Do klimatycznego obrazu idealnie pasuje muzyka skomponowana przez Danny'ego Elfmana. „Frankenweenie” został nagrodzony dwoma Saturnami w 2013 r. – jako najlepszy film animowany i za rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł To pierwsza część z serii zabawnych filmów animowanych na Halloween. Tytułowy hotel Transylwania to miejsce prowadzone przez hrabiego Draculę jako bezpieczna przystań dla wszelkiej maści duchów i potworów. Budynek został specjalnie zabezpieczony przed ludźmi, więc żaden śmiertelnik nie ma tam prawa wstępu. W hotelu, poza upiornymi gośćmi, mieszka także właściciel posiadłości – hrabia Dracula i jego córka, Mavis. Ich życie toczy się spokojnym torem do dnia, w którym próg hotelu przekracza śmiertelny chłopiec. „Hotel Transylwania” powstał w reżyserii Genndy'ego Tatarkovsky'ego. W oryginalnym dubbingu głosu hrabiemu Draculi użyczył Adam Sandler, za co został nagrodzony Sterowcem na gali Kids Choice w 2013 r. Do tej pory powstały 4 części serii – więcej na ten temat w rankingu filmów o wampirach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi „Sok z żuka” to już drugi w rankingu film Tima Burtona – specjalisty od mrocznych klimatów. Tym razem główną postacią jest Beetlejuice, bioegzorcysta – czyli postać z zaświatów, która pomaga duchom wypędzać ludzi. To do niego zwracają się Barbara i Adam Maitlandowie (Geena Davis i Alec Baldwin), kiedy po ich śmierci przytulny dom, który zamieszkiwali za życia, zostaje zamieniony w muzeum przez nowych właścicieli i miłośników sztuki. Na bazie scenariusza do filmu powstał znany serial animowany – „Żukosoczek”. Produkcja z 1988 r. została nagrodzona Oscarem w 1989 r. za najlepszą charakteryzację. „Sok z żuka” zajmuje również 6. miejsce w naszym rankingu filmów o duchach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny W rankingu filmów na Halloween nie może zabraknąć historii o najmroczniejszej rodzinie wszech czasów – rodzinie Addamsów. Gomez (Raúl Juliá), Morticia (Anjelica Huston) i ich dwójka dzieci (Christina Ricci i Jimmi Workman) mieszkają w pełnej tajemnic posiadłości na odludziu. Uznani za dziwaków i ekscentryków trzymają się z dala od ludzi z miasteczka. Pewnego dnia urządzają seans spirytystyczny, aby dowiedzieć się, gdzie przepadł brat Gomeza, Fester (Chrstopher Lloyd). Jednocześnie w posiadłości pojawia się Gordon, który wyglądem przypomina zaginionego brata. Upiorna rodzina daje się nabrać, tymczasem mężczyzna planuje dostać się do ukrytego w rezydencji skarbu. Film w reżyserii Barry'ego Sonnenfelda powstał w oparciu o komiks autorstwa Charlesa Addamsa, który był publikowany w tygodniku The New Yorker od 1938 do 1988 r., a także na podstawie serialu telewizyjnego z 1964 r. W ostatnich latach pojawiła się kolejna „Rodzina Addamsów” (2019) – w reżyserii Conrada Vernona i Grega Tiernana. Dużą popularnością cieszy się także serial „Wednesday” w reżyserii Alfreda Gougha i Milesa Millara, opowiadający historię córki Gomeza i Morticii. W roli głównej – Jenna Ortega. Produkcja z 1991 r. figuruje na Filmwebie z oceną: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach W dniu swojego ślubu Victor, przerażony czekającą go przyszłością, ucieka sprzed ołtarza do lasu. Tam gubi obrączkę, która przez przypadek ląduje na palcu nieżyjącej Emily. Dziewczyna, zamordowana przed laty przez swojego ówczesnego narzeczonego, zabiera go w zaświaty. Za pomocą podstępu Victor przedostaje się ponownie do świata żywych, gdzie udaje mu się powiadomić o wszystkim swoją prawdziwą narzeczoną, Victorię. „Gnijąca panna młoda” to już trzeci w rankingu film Tima Burtona (ale czy ostatni?). Animacja została stworzona poklatkowo z zastosowaniem dużych lalek z mechanizmem przekładniowym. Lalki mówią głosami Johnny'ego Deppa, Heleny Bonham Carter czy Emily Watson. W 2006 r. film zdobył Nagrodę Specjalną na MFF w Wenecji, Saturna i nagrodę na festiwalu Annie za osiągnięcia techniczne. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Akcja rozgrywa się w upiornym miasteczku Halloween, którego królem jest Jack Skellington. Jednak jest on już znudzony rolą najstraszniejszego potwora na świecie. Błądząc po lesie znajduje portal do zupełnie innego, pełnego kolorów Gwiazdkowego Miasteczka św. Mikołaja. Postanawia porwać dobrodusznego staruszka z białą bordą i przejąć jego obowiązki. Film powstał w reżyserii Henry'ego Selicka, według scenariusza Tima Burtona, Catherine Thompson i Michaela McDowella. „Miasteczko Halloween” otrzymało dwa Saturny w 1994 r. – jako najlepszy film fantasy i za najlepszą muzykę – oraz dwie nagrody Annie (również w 1994 r.) – za najlepsze osiągnięcie artystyczne w dziedzinie animacji (dla Deane'a Taylora i Henry'ego Selicka). Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Z filmów w klimacie Halloween należy wymienić jeszcze jeden tytuł Tima Burtona. „Edward Nożycoręki” – to piękna baśń w mrocznym stylu noir o człowieku–androidzie. Główny bohater mieszka zupełnie sam w zamczysku na skraju miasteczka. Po śmierci swojego twórcy nie ma nikogo. O jego istnieniu dowiaduje się przypadkiem akwizytorka, Peg Boggs (Dianne Wiest). Poruszona historią wrażliwego Edwarda (Johnny Depp), zabiera go do domu. Dziwny nieznajomy z nożycami zamiast rąk wzbudza mieszane uczucia u lokalnych mieszkańców. Jedni wykorzystują go w celach użytkowych, inni stronią od niego, widząc w nim zagrożenie dla siebie i swoich dzieci. Osobą, która wydaje się rozumieć Edwarda najbardziej, jest córka akwizytorki o imieniu Kim (Winona Ryder). Kultowy film lat 90. zdobył w 1991 r. nagrodę Hugo za najlepszą prezentację dramatyczną, a w 1992 r. – Saturna jako najlepszy film fantasy i nagrodę BAFTA za najlepszą scenografię. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Filmem, który w szczególnie malowniczy sposób oddaje nastrój Halloween, jest piękna i mądra animacja Disneya – „Coco” w reżyserii Lee Unkricha i Adriana Moliny. Akcja filmu w dużym stopniu rozgrywa się w krainie zmarłych, a w świecie wierzeń meksykańskich zaświaty przedstawione są w wyjątkowo ciekawy sposób. Do świata zmarłych trafia dwunastoletni Miguel. Chłopiec pragnie zostać muzykiem wbrew obecnym tradycjom rodzinnym. Zagłębiając się w przeszłość, dociera do swoich przodków, dzięki którym może urzeczywistnić marzenie. W świecie „Coco” znajdziemy wiele przedmiotów i symboli, które są obecne w kulturze Meksyku – duchowymi przewodnikami ludzi po krainie umarłych są fantastyczne zwierzęta z mitologii, a domy, ulice i cmentarze na listopadowe święta ozdabiają aksamitki. Szkielety z animacji stały się także inspiracją dla projektantów strojów i twórców makijażu na Halloween. Film animowany o zmarłych zdobył dwa Oscary w 2018 r., z czego jeden został przyznany za utwór „Remember me” w wykonaniu Miguela i Natalii Lafourcade. Obraz otula doskonała ścieżka dźwiękowa. „Coco” to także nasz numer 1 w rankingu filmów animowanych. Ocena na Filmwebie: 8,3. View oEmbed on the source website Inne filmy na Halloween Osoby, które szukają dobrego i strasznego seansu na Halloween, mogą rozważyć następujące pomysły: Halloween (1978) – przerażający horror w reżyserii Johna Carpentera rozgrywający się w wigilię Halloween, Totalna magia (1998) – film o dwóch siostrach (Sandra Bullock i Nicole Kidman), wychowywanych przez ciotki–czarownice. Reżyseria: Griffin Dunne, Upiorna noc Halloween (2007) – to kilka mrocznych historii rozgrywających się w noc halloweenową. Reżyseria: Michael Dougherty, ParaNorman (2012) – film animowany o chłopcu, który posiada dar rozmowy z duchami zmarłych. Reżyseria: Chris Butler i Sam Fell, Carrie (2013) – ekranizacja powieści Stephena Kinga o dziewczynce (Chloë Grace Moretz) posiadającej zdolności paranormalne, reżyseria: Kimberly Peirce, Gęsia skórka (2015) – film o potworach uwolnionych z baśni na podstawie książek R. L. Stine'a. Reżyseria: Rob Letterman, Dziedzictwo. Hereditary (2018) – horror w reżyserii Ariego Astera o tajemnicy seniorki rodu Grahamów, która po jej śmierci ciąży nad rodziną córki, Annie (Toni Collette).
Jest pierwszą Polką, która otrzymała Oscara. Z tamtej nocy dobitnie zapamiętała jedno. Chodzi o słowa Toma Hanksa
To ją podczas Oscarów w 1994 roku zapowiedział sam Tom Hanks. 31 lat temu Ewa Braun otrzymała tę niezwykłą nagrodę za scenografię do filmu "Lista Schindlera". Od tej pory jej zawodowe życie to nieustające pasmo sukcesów. Tylko nam opowiedziała o swojej pracy i młodych twórcach, których śledzi z zapartym tchem.
Ponad 3 dekady temu cała Polska nie mogła uwierzyć, że nagroda Oscara po raz pierwszy trafiła do rąk Polki. To właśnie w 1994 roku Ewa Braun – wraz z Allanem Starskim – odebrała w Los Angeles najważniejszą statuetkę w świecie kina. Doceniono jej pracę przy scenografii do „Listy Schindlera”. Tylko nam opowiedziała, jak zapamiętała całą galę. Pierwsza taka Polka w historii. Ewa Braun o Oscarach 1994 Przy okazji sesji do VIVY! – która jeszcze do środy w sprzedaży – udało się nam porozmawiać przed kamerą z Ewą Braun. Scenografka podzieliła się z nami wspomnieniami z gali przyznania Oscarów w 1994 roku. Czy ona i jej koledzy spodziewali się nagrody? „Przesłanki były tylko takie, że film Lista Schindlera dostał 12 nominacji do Oscarów. Ale oczywiście cały konkurs jest nieprzewidywalny. Muszę powiedzieć, że w tamtej edycji uroczystości nasza konkurencja w kategorii scenografia była niezwykle trudna. Filmy obok naszego były niesamowite i bardzo różnorodne, ale jednocześnie też piękne scenograficznie. Wszyscy mamy chyba w pamięci takie filmy jak Wiek Niewinności, Okruchy dnia, Orlando czy Rodzina Adamsów. A jednak doceniono film czarno-biały”, opowiada nam przed kamerą VIVY.pl. „Myślę, że to najbardziej dowodzi temu, że nie ma takiego czegoś, że jest dobra scenografia i słaby film, tylko po prostu jeżeli jest dobra scenografia, to jednak też i film jest dobry”, dodaje. Pani Ewa do dziś ma w głowie słowa prowadzącego ówczesną uroczystość. „Pamiętam, że wtedy na scenę wyszedł Tom Hanks. I gdy wyczytywał filmy nominowane do nagrody Oscara, to powiedział bardzo ważną rzecz. Powiedział, że kiedyś wystarczyło światło, aktor i kamera, ale potem z czasem się okazało, że jednak aktor potrzebuje tła i tym tłem jest scenografia”, opowiedziała nam. Całej rozmowy możesz posłuchać na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Gdy Roman Polański to usłyszał, nie mógł uwierzyć. Twórcy „Chopin, Chopin” o kosztach i kulisach powstania filmu
To drugi po "Quo Vadis" najdroższy film w polskim kinie. Co zjadło największą część budżetu? Jakie były największe wyzwania na planie? I jak aktorzy chcieli zbudować swoje postaci? Podczas premiery filmu o Chopinie pytał Rafał Kowalski
Premiera filmu „Chopin, Chopin” zgromadziła w Teatrze Wielkim plejadę znakomitych gwiazd. Nam udało się porozmawiać z twórcami filmu, o którym mówiło się już od kilku miesięcy. Produkcja wejdzie do kin 10 października, ale najbardziej niecierpliwi widzowie już zastanawiają się: czy na ekranie zobaczymy biografię Chopina, czy wyobrażenie reżysera o nim; jak zostanie ukazane życie muzyka oraz na co dokładnie wydano 70 milionów złotych? Relacja z premiery „Chopin, Chopin”. Ile kosztował ten film? Podczas spotkania z reżyserem filmu Michałem Kwiecińskim udało się nam go zapytać, o koszty, jakie wygenerowało opowiedzenie historii Chopina na dużym ekranie. Filmowiec wyjaśnił nam, co było najdroższe. „Na pewno część tego budżetu największą pochłonęło pobyt we Francji i po prostu zdjęcia za granicą, bo tam wszystko było de facto cztery razy droższe. Ale nie tylko. Precyzja, z którą dziewczyny podeszły do scenografii, była niezwykła. Tu nie ma żadnego kostiumu polskiego z naszych magazynów, tam jest bardzo dużo kostiumów autentycznych”, opowiadał nam przed kamerą VIVY.pl reżyser. „Zresztą sam Roman Polański zobaczył ten film i zapytał: „Za ile to zrobiłeś?”. Ja powiedziałem: no tak mniej więcej 18 milionów euro. A on na to: „Nie no błagam Cię, to jest niemożliwe. To powinno być minimum 70 milionów euro!”. Więc po prostu my ciągle - i szkoda, jesteśmy w takim poczuciu – uważamy, że to jest bardzo dużo, a ja uważam, że żeby dobrze przygotować film z taką należytą starannością, to kosztuje właśnie takie pieniądze. I uważam, że my i tak te filmy robimy bardzo tanio, bo umiemy robić tanio”, dodał Michał Kwieciński. Jak Roman Polański ocenił cały film? „Ja myślę, że mu się bardzo podobał, więc nie ukrywam, że byłem z tego dumny. I powiedział, że nie wyobrażał sobie, że dowie się tak bardzo wielu nowych rzeczy na temat Chopina. Czegoś, o czym w ogóle nie miał pojęcia. Nigdy nie chciał zrobić filmu o Chopinie, więc pewnie tak bardzo nie wnikał, ale wiem, że Chopina bardzo ceni, lubi i jest mu bliski”, usłyszeliśmy przed kamerą VIVY.pl. A co zdradzili nam aktorzy filmu? Zobacz cały materiał i dowiedz się. View oEmbed on the source website
To dzieło w oscarowej obsadzie to poruszająca historia rodzinna. Hit o bokserze obejrzysz już dziś za darmo
To poruszająca historia o rodzinie i wychodzeniu z marginesu społecznego. Ten hit to doskonały pokaz drugoplanowego aktorstwa, które zaowocowało dwoma nagrodami Akademii. Nie przegap okazji, bo już dziś obejrzysz go całkowicie za darmo.
Jeżeli jesteś fanem filmu „Rocky” to koniecznie musisz obejrzeć ten film. To klasyczna sportowa opowieść, która prowokuje do refleksji i inspiruje. W obsadzie znalazły się same gwiazdy, z czego dwójka aktorów nagrodzona została za swoje role Oscarem! Już dziś obejrzysz go za darmo w telewizji. Twórcy i obsada filmu „Fighter” Za reżyserię tego filmu odpowiada, wzięty amerykański twórca David O. Russell, autor „Poradnika pozytywnego myślenia” oraz „American Hustle”. Scenariusz jest efektem współpracy trio, w którego skład wchodzi Eric Johnson, Paul Tamsay oraz autor tekstu do słynnego, oscarowego „Jokera”, Scott Silver. Zdjęcia wykonał, jeden z najlepszych obecnych operatorów w Hollywood, zdobywca Oscara oraz wieloletni współpracownik Christophera Nolana, Hoyte Van Hoytema, którego kunszt podziwiać można m.in. w filmie „Ona” czy „Oppenheimer”. W obsadzie także znalazły się jedne z największych nazwisk branży filmowej. W główną rolę wcielił się Mark Wahlberg, znany z komedii „Ted” oraz szpiegowskiej „Infiltracji”. U jego boku, podziwiać można, słynącego z jednych z najbardziej drastycznych metamorfoz w Hollywood, Christiana Balea, odtwórcę postaci Batmana oraz kultowego Patricka z „American Psycho”. Żeńskie role przypadły dwóm, wielkim aktorkom, Amy Adams z głośnego filmu „Nowy początek” oraz Melissie Leo znanej z dramatu kryminalnego „Labirynt”. Zobacz też: Już jest! Ten długo wyczekiwany film z oscarową obsadą właśnie wszedł do kin. Nie zgadniecie, w kogo wcielił się tym razem Pedro Pascal O czym opowiada film „Fighter”? „Fighter” to film, którego fabuła opiera się na uniwersalnym fundamencie, wpisując się w gatunek sportowego dramatu obyczajowego. Główny bohater, Micky Ward jest byłym, odnoszącym liczne sukcesu bokserem, o którego sławie obecnie nie pamięta już nikt. Jego życie wypełnione jest marazmem i rutyną, które nie napawają go ani jego bliskich nadzieją na lepszą przyszłość. Ward jednak wciąż marzy o zdobyciu Mistrza Świata, co rozpocznie pełną wyzwań drogę do celu, w której pomoże mu brat oraz nowo poznana dziewczyna. I choć reżyser zdecydował się zbudować film na znanej i często przetwarzanej historii sportowej niczym z kultowego „Rocky’iego”, to udało mu się uniknąć powtarzalności i typowego schematu. Główny wątek filmu jest mocno osadzony w nieoczywistych sytuacjach rodzinnych, co nadaje mu wyjątkowości na tle innych dzieł z gatunku. To opowieść o determinacji, relacjach i marzeniach, która potrafi zarówno wzruszyć jak i pobudzić nadzieję. Szczególnie jasnym punktem „Fightera” jest jego obsada. Mimo iż Bale oraz Leo zaangażowani zostali w role drugoplanowe, to oboje zostali za nie nagrodzone Oscarem, a dla samego odtwórcy postaci Dickiego jest to jedna z najbardziej charakterystycznych ról w karierze. To film, który z pewnością ucieszy fanów boksu i sportowych historii, ale jego niestandardowa forma sprawia, że jest kinem dostępnym dla każdego. Zobacz też: Krytycy zgodni. Legendarny reżyser, uwielbiany aktor w roli głównej i pełna zwrotów akcji historia. Już od dziś w kinach film, który ma szansę na Oscara! Kiedy i gdzie oglądać film „Fighter”? View oEmbed on the source website Film będzie można obejrzeć już dziś za darmo na kanale TVP 1 o godzinie 21:05.
Po tym filmie trudno się pozbierać. Agata Turkot o roli w „Domu dobrym” Smarzowskiego. Czekała na nią wiele lat
Już dziś wieczorem poznamy laureatów nagrody Złote Lwy. Zanim dowiemy się, czy to "Dom dobry" Wojciecha Smarzowskiego wróci z Gdyni z nagrodą, porozmawialiśmy z aktorką, która zagrała w nim główną rolę. Agata Turkot o kulisach pracy i swojej drodze do realizowania się w aktorstwie.
Trzy lata temu zdobiła okładkę specjalnego wydania VIVY!, którego bohaterkami były debiutujące na Festiwalu w Gdyni aktorki młodego pokolenia. Dziś na tej samej imprezie promuje film Wojciecha Smarzowskiego Dom dobry, w którym zagrała główną rolę. O doświadczeniu pracy z tak uznanym reżyserem i obcowaniu z tak trudnym tematem, jakim jest przemoc domowa, Agata Turkot opowiedziała VIVIE.pl. Agata Turkot o filmie Dom dobry. Kulisy pracy Wielu widzów mówi o tym filmie, że już nigdy nie da rady obejrzeć go po raz drugi. Inni wskazują też na tak mocne sceny, że zapomnieć o nich nie będzie im łatwo. Wojciech Smarzowski po raz kolejny wybrał mocną formę przekazu, jak jednak mówią fani jego twórczości – jest to uzasadnione. Czy tak bardzo, że „Dom dobry” otrzyma Złote Lwy? Dowiemy się już dziś wieczorem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: FPFF Gdynia: Najgłośniejszy debiut tego roku! Filip Zaręba o roli w filmie LARP i skrajnych ocenach wokół serialu 1670. Czy przejmuje się opiniami widzów? Agata Turkot – odtwórczyni głównej roli – opowiedziała nam o tym, czy jest to dla niej projekt wyczekany i jak go niego trafiła. Wskazała też, dlaczego uważa ten film za szczególnie ważny i wyraziła nadzieję, że pomoże on wielu osobom uwikłanym w toksyczne związki. Cała rozmowa na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Polski "Titanic" zrobi furorę na Netflix. Platforma wypuściła zwiastun, który zachwycił widzów, co za sceny
Netflix zapowiedział serial „Heweliusz”, opowiadający o jednej z największych katastrof morskich w historii Polski – tragedii promu Jan Heweliusz z 1993 roku. Produkcja łączy dramat katastroficzny i sądowy. W obsadzie m.in. Różczka, Żurawski, Szyc. Premiera: 5 listopada 2025.
Nowy serial Netflixa „Heweliusz” przypomina o jednej z największych katastrof morskich w historii Polski – zatonięciu promu Jan Heweliusz w 1993 roku. W produkcji występują gwiazdy polskiego kina, a za reżyserię odpowiada Jan Holoubek. Premiera zaplanowana została na 5 listopada 2025 roku. Katastrofa promu Jan Heweliusz – kulisy tragedii Katastrofa promu Jan Heweliusz wydarzyła się w nocy z 13 na 14 stycznia 1993 roku. Prom wypłynął z portu w Świnoujściu do szwedzkiego Ystad około 23:30. W trakcie rejsu statek znalazł się w samym środku gwałtownego sztormu, który uderzył z ogromną siłą. Około 4:00 nad ranem prom został trafiony przez huraganowe uderzenie wiatru, co spowodowało jego przechył. Ostatecznie, o godzinie 5:12, jednostka przewróciła się i zatonęła u wybrzeży niemieckiej wyspy Rugia. W wyniku tragedii zginęło 56 osób – 36 pasażerów i 20 członków załogi. Była to jedna z najtragiczniejszych katastrof morskich w powojennej historii Polski. ZOBACZ TEŻ: Nowy numer 1 na Netflixie bije rekordy. Trzymająca w napięciu opowieść o nastolatkach. Porusza równie mocno jak "Dojrzewanie" Nowy serial Netflixa ma na celu przybliżenie tej wstrząsającej historii oraz oddanie hołdu ofiarom i ich rodzinom. Produkcja łączy elementy katastroficznego dramatu i intensywnego śledztwa sądowego. Kto stoi za serialem „Heweliusz”? Twórcy i obsada Za kamerą serialu „Heweliusz” stanął Jan Holoubek, reżyser znany m.in. z serialu „Wielka woda”. Scenariusz opracował Kasper Bajon, a za produkcję odpowiada Anna Kępińska. W obsadzie znaleźli się czołowi polscy aktorzy. W produkcji występują: Magdalena Różczka Michał Żurawski Konrad Eleryk Michalina Łabacz Borys Szyc Jan Englert Anna Dereszowska Dominika Kluźniak Tak silna obsada sugeruje, że widzowie mogą spodziewać się produkcji na najwyższym poziomie artystycznym i emocjonalnym. CZYTAJ TEŻ: Bez fajerwerków, ale i tak pokonał superprodukcje na Netflixie. Wdarł się do TOP10, bije kolejne rekordy. Nie oderwiesz się od ekranu Gdzie kręcono serial? Lokacje zdjęciowe Zdjęcia do serialu trwały od stycznia do sierpnia 2024 roku. Sceny realizowano w kluczowych lokalizacjach związanych z tragedią: Świnoujście – port, z którego wypłynął prom Bruksela – miejsce działań międzynarodowych po katastrofie Morze Bałtyckie – miejsce samego wypadku Realizacja zdjęć w autentycznych lokalizacjach ma na celu oddanie realizmu wydarzeń oraz podkreślenie tragicznego wymiaru katastrofy. Premiera serialu „Heweliusz” – kiedy i gdzie oglądać? Netflix ogłosił, że premiera serialu „Heweliusz” odbędzie się 5 listopada 2025 roku. Platforma zaprezentowała już pierwszy zwiastun produkcji, który dostępny jest dla wszystkich użytkowników serwisu. Serial zapowiada się jako mocna i emocjonalna opowieść oparta na prawdziwych wydarzeniach. Biorąc pod uwagę wcześniejsze sukcesy twórców, takich jak „Wielka woda”, widzowie mogą oczekiwać produkcji na najwyższym poziomie. Źródło: Radio ZET
Uwielbiana przez Polaków komedia dziś do obejrzenia w TV! Plejada najlepszych aktorów i śmiech do łez gwarantowane
Ta polska komedia ma już status kultowej. Ta gwiazdorska obsada i pełna zwrotów akcji oraz porządnej dawki humorów fabuła do dziś zachwyca. Nie przegap okazji, bo już dziś masz szansę obejrzeć ją całkowicie za darmo!
„Testosteron” to jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich komedii XXI wieku. To film, który rozbraja stereotypy, wywołuje salwy śmiechu i zmusza do refleksji. Dzięki mocnej obsadzie, wartkiej akcji i odważnemu scenariuszowi zdobył sympatię widzów i stał się obowiązkową pozycją dla fanów polskiego kina. Już dziś masz szansę obejrzeć go całkowicie za darmo! Twórcy i obsada filmu „Testosteron” Za reżyserię filmu odpowiada duet Tomasz Konecki i Andrzej Saramonowicz, którzy wcześniej wspólnie pracowali nad sukcesem takich produkcji jak np. „Ciało”. Scenariusz „Testosteronu” napisał Andrzej Saramonowicz, opierając go na własnej sztuce teatralnej o tym samym tytule. Zdjęcia do filmu wykonał operator Tomasz Madejski, autor warstwy wizualnej takich hitów jak „Lejdis” czy „Jak się pozbyć cellulitu”. Obsada „Testosteronu” to prawdziwa plejada gwiazd polskiego kina. W roli Kornela, niedoszłego pana młodego, wystąpił Piotr Adamczyk, znany z takich produkcji jak „Kariera Nikosia Dyzmy” czy „Karol — człowiek, który został papieżem”. Kelnera Tytusa zagrał Borys Szyc, a w postać porwanego gościa weselnego wcielił się Maciej Stuhr. Krzysztof Stelmaszyk zagrał Stavrosa, ojca Kornela, natomiast Tomasz Karolak i Tomasz Kot wcielili się odpowiednio w Fistacha i Robala, dwóch ekscentrycznych porywaczy. W filmie wystąpił także Cezary Kosiński jako Janis, w kreacji brata pana młodego. Zobacz też: Nie oderwiesz się od ekranu! Ten film to idealne połączenie komedii i akcji, a dziś obejrzysz go zupełnie za darmo O czym opowiada film „Testosteron” „Testosteron” opowiada historię, która rozpoczyna się w kościele, a dokładniej w dniu ślubu Kornela. Niespodziewanie, podczas ceremonii, jego narzeczona Alicja publicznie oświadcza, że kocha innego mężczyznę i całując go, ucieka sprzed ołtarza. Szokujący incydent staje się punktem wyjścia do lawiny nieprzewidzianych wydarzeń. Ojciec Kornela, Stavros, w akcie desperacji postanawia porwać ukochanego Alicji i wyjaśnić sytuację „po męsku”. Zamiast świętowania, rozpoczyna się szalony wieczór, pełen alkoholu, kłótni, filozoficznych dyskusji i bolesnych wyznań. W zamkniętej przestrzeni sali weselnej mężczyźni zaczynają dzielić się historiami z własnego życia, ujawniając swoje lęki, porażki i rozczarowania miłosne. Film ukazuje skomplikowaną naturę męskiej tożsamości, mierząc się z pytaniami o to, co znaczy być mężczyzną, jak radzić sobie z uczuciami i jakie są prawdziwe źródła nieporozumień między płciami. „Testosteron” nie boi się ukazywać mężczyzn jako zagubione i emocjonalne jednostki. To komedia, która śmieje się nie tyle z kobiet, co z męskich wyobrażeń o nich. Pełna jest ciętych dialogów, dynamicznych zwrotów akcji i nieoczywistych wydarzeń, oferując rozrywkę na najwyższym poziomie, ale też prowokując do refleksji. Saramonowicz i Konecki pokazują, że pod powierzchnią żartów kryje się gorzka prawda o relacjach, które nie zawsze są tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Zobacz też: Te hity to sentymentalna podróż do młodzieńczych lat. Poznaj zestawienie najlepszych filmów z motywem szkoły Kiedy i gdzie oglądać film „Testosteron” View oEmbed on the source website Tę kultową komedię będzie można obejrzeć już dziś na kanale TVN o godzinie 22:45.
Nie przegap! Klasyk z Julią Roberts, który podbił serca milionów, dziś w tv
Jedna z najpopularniejszych komedii romantycznych lat 90. powraca na ekrany! „Mój chłopak się żeni” z Julią Roberts, Dermotem Mulroneyem i Cameron Diaz to kultowa produkcja, która mimo upływu lat wciąż bawi i wzrusza. Dziś wieczorem film będzie można zobaczyć o 23:10 w Polsacie i Polsacie HD.
„Mój chłopak się żeni” to jeden z tych filmów, które na stałe wpisały się w kanon komedii romantycznych lat 90. Zjawiskowa Julia Roberts, zaskakujący scenariusz i pełna emocji fabuła sprawiają, że produkcja P.J. Hogana do dziś cieszy się ogromną popularnością. Dziś wieczorem widzowie będą mieli okazję przypomnieć sobie ten kinowy hit – film zostanie wyemitowany o 23:10 na antenie Polsatu oraz Polsatu HD. Mój chłopak się żeni – historia o miłości, zazdrości i ślubie Film „Mój chłopak się żeni” (ang. My Best Friend's Wedding) to amerykańska komedia romantyczna z 1997 roku, trwająca 135 minut. Fabuła skupia się na Julianne Potter – autorce kulinarnych poradników, która od lat przyjaźni się z dziennikarzem sportowym Michaelem O'Nealem. Choć kiedyś byli parą, dziś łączy ich tylko przyjacielska umowa: jeśli do 28. roku życia nie znajdą partnerów, wezmą ślub. Jednak Michael zaskakuje Julianne wiadomością, że wkrótce żeni się z Kimberly Wallace – młodą kobietą z zamożnej rodziny. Julianne, świadoma nagle swoich uczuć, postanawia zrobić wszystko, by przeszkodzić w tym ślubie. Julia Roberts i błyskotliwa obsada w nietypowej roli W roli Julianne błyszczy Julia Roberts – laureatka Oscara z 2000 roku. Jej bohaterka to postać niejednoznaczna: z jednej strony przebiegła, z drugiej – zraniona i pełna sprzecznych emocji. Film wyróżnia się nie tylko ciekawą fabułą, ale też świetną obsadą. Obok Roberts występują: Dermot Mulroney jako Michael, Cameron Diaz jako Kimmy Wallace oraz Rupert Everett jako George Downes – wydawca Julianne i jej udawany narzeczony. Reżyserem filmu jest P.J. Hogan, znany również z „Wesela Muriel”. Zobacz też: Ten film z ikoną lat 90. już zapowiada się na hit. Stoi za nim oscarowy reżyser Kultowe sceny i pamiętne momenty filmu „Mój chłopak się żeni” zyskał uznanie widzów i krytyków dzięki nieszablonowemu scenariuszowi i zabawnym, pełnym emocji scenom. Jedną z najsłynniejszych pozostaje moment, gdy bohaterowie w restauracji śpiewają piosenkę „I Say a Little Prayer” – scena, która zyskała status kultowej. Film ukazuje desperackie próby Julianne, która usiłuje poróżnić Michaela z przyszłym teściem i wzbudzić jego zazdrość, przedstawiając George'a jako swojego narzeczonego. Każde z tych działań prowadzi do nieoczekiwanych efektów, zbliżając Michaela i Kimmy jeszcze bardziej. Czytaj także: Odrzucili go we Włoszech i Niemczech, nie chcieli go pokazywać w kinach. Dziś ten film to polska legenda Rola Ruperta Everetta – moment przełomowy w komedii W drugoplanowej roli George’a Downesa, Rupert Everett stworzył jedną z najbardziej zapamiętanych postaci filmu. Jego bohater wnosi do produkcji lekkość, ironię i wyjątkowy urok. Everett, który już w 1989 roku dokonał coming outu, dzięki tej roli zdobył uznanie widzów i nagrody filmowe. Postać George’a parodiuje stereotyp gejowskiego przyjaciela, a zarazem przełamuje go dzięki błyskotliwej i charyzmatycznej interpretacji. Czytaj także: Netflix oficjalnie to potwierdził, ten serial jest absolutnym hitem. Padły konkretne liczby Gdzie i kiedy obejrzeć „Mój chłopak się żeni”? Kultowa komedia romantyczna „Mój chłopak się żeni” będzie emitowana w czwartek, 24 lipca, o godzinie 23:10 na kanale Polsat oraz Polsat HD. To doskonała okazja, by przypomnieć sobie ten ponadczasowy klasyk lub obejrzeć go po raz pierwszy. Źródła: vogue.pl, programtv.onet.pl