Kultowy „Duduś” zapłacił wysoką cenę za sławę w PRL-u. „Nic już nie było normalne”
Dla milionów widzów był uroczym, nieco zarozumiałym Dudusiem z „Podróży za jeden uśmiech”. Gdy serial stał się jednym z największych przebojów telewizji, Filip Łobodziński miał zaledwie 12 lat. Popularność przyszła błyskawicznie, ale – jak przyznał po latach – odebrała mu coś, czego już nigdy nie udało się odzyskać: beztroskie dzieciństwo.
Przez długi czas nie burzył mitu o szczęśliwej przygodzie na planie. Dopiero w 2010 roku w felietonie „Naga prawda o Dudusiu”, opublikowanym przez „Newsweek”, postanowił opowiedzieć, jak naprawdę wyglądały kulisy jednej z najbardziej kultowych produkcji PRL-u. Nie był to sentymentalny powrót do dzieciństwa, lecz szczere rozliczenie z okresem, który – choć otworzył mu wiele drzwi – zostawił także trwały ślad. Rola Dudusia zmieniła wszystko Zanim zagrał Janusza Fąferskiego, widzowie mogli zobaczyć go w filmie „Abel, twój brat” Janusza Nasfetera. Sam wspominał później, że właśnie wtedy po raz pierwszy zetknął się z emocjami i problemami, których wcześniej nie znał. Jak wspominał w rozmowie z Vivą!, praca nad „Ablem” zmusiła go do zmierzenia się z tematami, których wcześniej nie znał z własnego życia. „Ani mój dom rodzinny tak nie wyglądał, ani moi koledzy. A tu nagle okazuje się, że istnieje prześladowanie w klasie, destrukcyjna miłość matki, półsieroctwo” – mówił, podkreślając, że jako dziecko musiał zrozumieć emocje bohatera wychowującego się w zupełnie innych realiach niż on sam. Sukces filmu „Abel, twój brat” miał również swoją ciemną stronę. Z dnia na dzień młody aktor stał się rozpoznawalny, ale popularność nie ułatwiła mu powrotu do szkolnej rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – część nauczycieli traktowała go z dystansem i ironią. Po latach wspominał: „Musiałem wykonać dużą pracę nad sobą, a później już nic nie było normalne, bo mnie rozpoznawano na ulicy i nauczyciele mówili: «To ten, co nie chodzi na lekcje, artysta ze spalonego teatru».” Niedługo później dostał rolę Dudusia – chłopca, który wraz z kuzynem Poldkiem rusza autostopem przez Polskę nhttps://viva.pl/tagi/filip-lobodzinski-52777-r7/a wakacje. Serial szybko stał się fenomenem. Kolejne pokolenia wychowywały się na przygodach dwóch nastolatków, a Łobodziński przez lata słyszał od widzów, że „Podróż za jeden uśmiech” była dla nich symbolem beztroskich wakacji i dzieciństwa. Paradoks polegał na tym, że on sam nigdy nie potrafił oglądać tego filmu z podobnym sentymentem. „Wielka przygoda dzieciństwa była czasem niełatwym” – napisał po latach. Wakacyjna przygoda tylko na ekranie Na ekranie wszystko wyglądało jak letnia wyprawa pełna śmiechu i niespodziewanych przygód. Za kulisami rzeczywistość była znacznie mniej romantyczna. Akcja filmu rozgrywa się pod koniec czerwca, ale zdjęcia realizowano od końca lipca aż do października 1971 roku. Co więcej, kręcono je w zupełnie innej kolejności niż oglądają to widzowie. Najpierw powstawały sceny na Kaszubach i Helu, później w Trójmieście i Chełmnie, następnie w Krakowie, a dopiero na końcu w Kazimierzu Dolnym i łódzkim atelier. Dla dorosłych członków ekipy była to zwyczajna organizacja pracy. Dla kilkunastoletniego chłopca oznaczało to jednak, że film nigdy nie stał się spójną opowieścią. „Jak można przeżyć fabułę, skoro jej meandry współtworzyło się w kompletnie innej kolejności?” – zastanawiał się po latach. Dlatego, gdy widzowie zachwycali się emocjonującymi scenami, on pamiętał zupełnie co innego. „Jak tu się przejąć tym, że chłopcy zostają zamknięci w samochodzie chłodni, skoro pamiętam z tego samochodu tylko smród?” Scena spotkania z dzikiem? Jemu kojarzyła się przede wszystkim z nieświeżą maślanką i tłustymi serdelkami podanymi ekipie podczas zdjęć. Czytaj też: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY! „Czas, kiedy występowałem w filmach, wspominam jako okres znoju i strachu” Najmocniejsze słowa padły jednak wtedy, gdy Łobodziński opisywał własne emocje. „Czas, kiedy jako dziecko występowałem w filmach, wspominam jako okres znoju i strachu.” Nie chodziło wyłącznie o długie dni zdjęciowe. W pamięci zostały mu wielokrotnie powtarzane duble, czekanie godzinami na odpowiednie światło i napięcie, które udzielało się całej ekipie. „Powtarzane w nieskończoność duble, czekanie na słońce (...), nerwy na planie przeradzające się czasem w istne burze z piorunami – to była codzienność mojej filmowej przygody.” Jednym z najbardziej obrazowych wspomnień są jesienne zdjęcia udające upalne lato. Aktorzy nie mogli nawet swobodnie rozmawiać między ujęciami, by z ust nie wydobywała się para. „Tego dnia był mróz, a mieliśmy udawać, że jest upalny czerwiec.” Do tego dochodził charakterystyczny kostium Dudusia – elegancki garniturek, który dla widzów stał się znakiem rozpoznawczym bohatera. Jak wspominał Łobodziński: „Mordęgą było granie w garniturku.” Dopiero po latach zdradził też jedną z zabawniejszych tajemnic planu – słynna walizka Dudusia wcale nie była ciężka. W środku znajdowały się dwie nadmuchane piłki plażowe, które miały jedynie sprawiać wrażenie pełnego bagażu. CZYTJ TAKŻE: Los odebrał mu ukochaną, ale dał jeszcze jedną szansę. Historia Henryka Gołębiewskiego chwyta za serce Sława skończyła się, ale Duduś został Po zakończeniu zdjęć nie wrócił do zwyczajnego życia. Musiał nadrabiać szkolne zaległości i niekiedy słuchać docinków na swój temat. Najtrudniejsze okazało się jednak coś zupełnie innego. Serialowa postać na dobre przylgnęła do niego. „Musiałem przez długie lata znosić wykrzykiwane w moją stronę »Duduś!«.” Choć z czasem zrezygnował z aktorstwa i został dziennikarzem, tłumaczem oraz muzykiem, wielu widzów wciąż widziało w nim przede wszystkim bohatera dzieciństwa. Dziś mówi o tamtym okresie bez goryczy, ale też bez idealizowania. Przyznaje, że doświadczenia zdobyte na planie nauczyły go występować publicznie i radzić sobie z tremą. Jednocześnie nie ma wątpliwości, że dziecięca sława kosztowała go znacznie więcej, niż mogło się wydawać widzom śledzącym wakacyjne przygody Dudusia. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Miał przed sobą wielką karierę, jednak zrezygnował. Filip Łobodziński opowiedział o stracie córki i walce z chorobą Źródła: Filip Łobodziński, „Naga prawda o Dudusiu”, „Newsweek Polska” (2010); wywiady dla „Vivy!”, „Super Expressu” i „Twojego Stylu”; Filmpolski.pl.
„Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
Henryk Gołębiewski kończy dziś 70 lat. Z tej okazji wracamy do wyjątkowego wywiadu z magazynu VIVA! (10/2024), w którym wraz z Filipem Łobodzińskim wspominał kulisy kultowych filmów dzieciństwa, opowiadał o przyjaźni trwającej ponad pół wieku i mówił z niezwykłą szczerością o najtrudniejszych doświadczeniach swojego życia.
Dla kilku pokoleń widzów na zawsze pozostanie Poldkiem z „Podróży za jeden uśmiech”. Jednak historia Henryka Gołębiewskiego to znacznie więcej niż wspomnienie dziecięcej sławy. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską aktor i jego ekranowy partner Filip Łobodziński wracają do początków swojej niezwykłej znajomości, opowiadają o sukcesach, stratach, chorobach i życiowych lekcjach. To poruszająca opowieść o przyjaźni, która przetrwała próbę czasu, i o tym, jak mimo przeciwności zachować radość życia oraz wdzięczność za każdy kolejny dzień. Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Duet… filmowy. Z nostalgią i rozbawieniem wspominają swój udział w takich hitach dla dzieci, jak „Podróż za jeden uśmiech” czy „Abel, twój brat”, na którego planie poznali się 50 lat temu. Jednak nie o wszystkim, co wydarzyło się w ich życiu, chcą pamiętać. Mierzyli się z traumami, nałogami, zakrętami losu. Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński w szczerej i emocjonalnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Poznaliście się przy filmie „Abel, twój brat”. Ile to lat temu? Filip: Ponad 50. Henryk: To reżyser Janusz Nasfeter nas „odkrył”. Filip: Wszyscy debiutowaliśmy u Nasfetera. Henryk: Edek Dymek, Romek Mosior, Bogdan Izdebski. Wygarnął mnie z podwórka na Mokotowie. Wtedy były takie czasy, że albo po szkołach chodzili i szukali aktorów, albo brali ich z łapanki, czyli na podwórku. Filip: Ale ja zostałem wciśnięty mu na siłę przez Zofię Dybowską-Aleksandrowicz – drugą reżyserkę w „Ablu”, która znała mnie ze Studia Opracowań Filmów, gdzie podkładałem głos. Gdy już był „Abel” kręcony, dowiedziałem się, że to moja daleka ciotka. Henryk: Czekałem, czy to powiesz. Filip: Nie chciała się przyznać, żeby broń Boże nie wyszło, że do filmu dostałem się przez znajomości. Nie była to bliska rodzina, ale chyba z moją mamą miały wspólnego dziadka. I tak musiałem przejść przez zdjęcia próbne. Henryk: A ja w sumie tę rolę w „Ablu” wypłakałem. Dostaliśmy tekst, którego mieliśmy nauczyć się w domu, a potem drugi, żeby nauczyć się tu, na miejscu, przez 15 minut. I później była próba płaczu. Na zawołanie zapłakałem, ale w filmie jakoś potem nie mogłem. Filip: Dzieci nie są zawodowcami. Czasem się uda, czasem nie. Henryk: Kiedy przeszedłem przez eliminacje, wszyscy się cieszyli, że chociaż jeden z nas się dostał do filmu. Nie było zazdrości. – Ale Filip doświadczał strasznej zazdrości potem. Filip: To było już w szkole i sekowała mnie nauczycielka, bo jej córka się do jakiegoś filmu nie dostała. Poza tym uczyła nas geografii, a ja wyłapywałem jej pomyłki. Byłem maniakiem geografii w dzieciństwie. – Byłeś intelektualistą od dziecka. Filip: Nie. Po prostu dużo zapamiętywałem, a to nie dowód na mądrość, tylko na dobrą pamięć. Henryk: Geografia jednak to był twój konik, pamiętam. Filip: Ale nie miałem próby płaczu. Natomiast siedziałem przy stole, jadłem zupę, a filmowa mama chodziła w tę i z powrotem, wyrzucając mi kłamstwo: „Jak mogłeś pobić tego chłopca? Przysięgnij na pamięć ojca nieżyjącego, że tego nie zrobiłeś”. Udawałem, że jem tę zupę, i odpowiadałem. I to podobno zrobiło wrażenie, bo przestałem zwracać uwagę na tłum ludzi na planie. Czułem się na scenie tak, jakbym był tylko ja i mama. Nie wiem nawet, czy zrobiłem to z rozmysłem. Po prostu tak wyszło. To tak jak z twoim płaczem. Henryk: Człowiek w teatrze nie widzi publiczności. Robi, co swoje. A że wszystkim się podoba, to dobrze. Ja sam siebie nie lubię oglądać. Filip: Ja siebie też nie, ale ciebie lubię. Byłeś bardzo autentyczny, naturalny, a u siebie widziałem moją sztuczność. Henryk: Guzik prawda. To ja byłem sztuczny i mogłem to zagrać dużo lepiej. A ty grałeś bardzo dobrze. – Obaj byliście dobrzy. Zwłaszcza w Waszym sztandarowym filmie „Podróż za jeden uśmiech”. Filip: Wszyscy wspominają „Podróż”, a „Abla” nie, bo mało kto go oglądał. Henryk: Ostatnio na ulicy spotkałem ojca z dzieciakiem, mógł mieć ze 12 lat. Zapytali, czy mogą sobie zrobić ze mną zdjęcie. Zgodziłem się. „A co oglądałeś ostatnio?”, spytałem chłopaka. „No »Podróż za jeden uśmiech«”. „A chciałeś to obejrzeć?”. „Nie”. „A później?”. „Później widziałem wszystkie odcinki”. Filip: To niesamowite. Czarno-biały film, bez efektów specjalnych, a tak się ludziom ciągle podoba. – Zaprzyjaźniliście się przy tym filmie? Henryk: Musieliśmy, bo byliśmy zdani tylko na siebie. Mam zresztą bardzo fajne wspomnienia i sentyment do tego filmu. Bardziej niż do „Tolka Banana”, gdzie też razem zagraliśmy. Filip: A ja największy sentyment mam do „Abla”, mimo że to trudny film, a Nasfeter potrafił taką wiąchę puścić, że aż w pięty szło. Henryk: Ja wolę „Podróż”, może też dlatego, że zwiedziło się przy okazji całą Polskę. No i była tam fajna atmosfera. Filip: Różnie bywało. Chyba drugi reżyser w połowie wyleciał. Henryk: Ale nas to nie interesowało. To były rozgrywki między nimi. Nas nie mogli wyrzucić. Filip: Ja jednak to wyczuwałem, między innymi dlatego nie miałem takiej ochoty, by później jeszcze grać. Był jeszcze „Tolek Banan”, a potem już koniec. A, i miałem jeszcze epizod u Barei w „Poszukiwanym, poszukiwanej”. Henryk: A potem zagrałeś w jakimś krótkim metrażu, o ile pamiętam. Filip: Ale to dopiero, gdy miałem już 19 czy 20 lat. Miałem zagrać epizod, ale ostatecznie dano mi rolę drugoplanową, bo inny kolega się nie sprawdził. To był film, w którym debiutowała Kasia Figura, jeszcze uczennica liceum. Wiele lat później zapisałem się do agencji Jerzego Gudejki, już jako dojrzały człowiek, i dostałem trzy propozycje w serialach – za każdym razem miałem zagrać dziennikarza telewizyjnego. Uznałem więc, że to nie ma sensu. Henryk: Nie chciałeś być zaszufladkowany. Filip: Pomyślałem: Jestem w czym innym dobry. Nie muszę się pokazywać na ekranie. A ty, Heniu, poszedłeś tą aktorską drogą. Henryk: W sumie też przez przypadek. Potem miałem 20-letnią przerwę. CZYTJ TAKŻE: Los odebrał mu ukochaną, ale dał jeszcze jedną szansę. Historia Henryka Gołębiewskiego chwyta za serce – Czym się wtedy zajmowałeś? Henryk: Pracowałem na kontrakcie w NRD. Roboty było bardzo dużo. W energetyce pracowałem jako pomocnik montera. Filip: Henio potrafi cały dom zbudować. Łatwiej byłoby wyliczyć, czego nie umie. W grupie remontowo-budowlanej wszystko robił. – Dobrze, wróćmy do „Podróży za jeden uśmiech”. Jak Ty, Heniu, pamiętasz Filipa z tego okresu? Denerwował Cię? Bo przecież był przemądrzały i irytujący. W filmie oczywiście. Henryk: Coś tam mogło być na rzeczy, ale przecież gdy dwóch chłopaków cały czas jest ze sobą, to nie ma tak, żeby się trochę nie pokłócili, zwłaszcza w tak młodym wieku. Filip miał 11 lat, a ja o dwa i pół roku więcej. Ale na drugi dzień wszystko między nami było już w porządku. Filip: Z teorii prawdopodobieństwa wynika, że musieliśmy się poprztykać. Ale ja nie pamiętam żadnych kłótni. To pewnie dzieje się tak jak w małżeństwie. Pokłócą się i za chwilę się godzą. Henryk: Graliśmy, co nam kazano, a później się trochę rozrabiało. Zwłaszcza starsi napuszczali nas jeden na drugiego. Idź do niego, powiedz mu… Fajnie było. Filip: A ja pamiętam tylko te podróże i jakąś nieświeżą maślankę na planie. I pamiętam, że grałem w koszuli non-iron (bardzo modnej wtedy) i czułem się jak w plastikowym garniturze. Upał, reflektory i ja, cały oblany potem. Henryk: Oj, dawały te reflektory. Filip: Zwłaszcza jak siedzieliśmy w zamkniętej szoferce z Kęstowiczem. To było straszne. Henryk: Ale tego już nie pamiętam. Nie pamiętam też, czy ci dogryzałem, czy ty dogryzałeś mnie. Filip: To jak kumple w klasie. Żaden nie uważa tych dogryzań za poważne. – W każdym razie musiał Cię Filip irytować. Henryk: I vice versa. On był niby taki święty. Ja święty nie byłem. Filip: Tylko przy „Tolku Bananie” mogłem mieć żal, ale raczej do scenariusza, bo miałem tam najmniej tekstu do powiedzenia, a strasznie chciałem w „Tolku” pogadać, mieć swoje kwestie. Nie było chyba jednak pomysłu na tę rolę. Natomiast Henio nigdy mnie nie denerwował. Myśmy się przecież już znali z „Abla”. Potem powstał serial „Wakacje z duchami”, a mnie w nim nie było. Pomyślałem: O rany, super, że on jest. To takie naturalne, że nasi idą do przodu. Henryk: Dlatego twierdzę, że nie było żadnej zawiści wtedy, takiej, jaka jest teraz w tych korporacjach. Filip: Myśmy się nie ścigali. A teraz jest coraz trudniej. Henryk: Ludzie tylko wymyślają, jak kogoś wygryźć. Filip: Bo promuje się postawę, że musisz być lepszy od tamtego. Temu służą też te wszystkie głupawe programy telewizyjne, gdzie po kolei się eliminuje ludzi. Henryk: I nikt za tobą nie obstanie, nikt cię nie poprze. Gudejce zależy tylko na tym, żeby ktoś od niego grał. To jest fabryka. Ale nie narzekam, bo on bierze ode mnie tylko 10 procent, ale wszystko załatwia. – Czy po filmie o Tolku Bananie spotykaliście się jeszcze towarzysko? Poszliście może razem na wódkę? Filip: Nie. Raz się umówiliśmy, gdy robiłem z Heniem wywiad do „Przekroju” po filmie „Edi”, ale siedzieliśmy wtedy przy herbacie. Było bardzo higienicznie. A „Edi” rzucił mnie na kolana. Wszyscy mówili, że twoja rola jest świetna i że zagrałeś za całą obsadę aktorską. Henryk: I ani grama nie wypiłem. Miałem wtedy przerwę. Często miewałem przerwy i powroty. Ale teraz nie piję już ponad pięć lat. – Ty, Filipie, miałeś długą przerwę. Filip: Z graniem czy z alkoholem? Ja doskonale się bez alkoholu obywam. Lubię, ale nie muszę. Henryk: Bo alkohol jest tylko dla mądrych, którzy nie popadną w uzależnienie. A ja byłem głupi. Koniec kropka. – Teraz jesteś mądry? Henryk: O wiele mądrzejszy. I rozmawiam, jak trzeba. Przedtem bałem się w ogóle słowa wydusić. Filip: Pamiętam, że gdy Jędryka kręcił film „Tolek Banan i inni”, taki dokument o nas, byłeś bardzo zablokowany. Zresztą Jędryka zaaranżował tam rozmowę między nami. Napisał cały dialog, a to nie było dobre. Brzmiało sztucznie. Dokumentu nie da się napisać. W pewnym momencie sam zacząłem zadawać Heniowi pytania. Henryk: Wtedy coś z tego wyszło. Filip: To nie tak, że spotykaliśmy się tylko przy takiej okazji. Przecież pojechaliśmy razem nawet na pokaz „Ediego” do Rzeszowa. Henryk: I w Cieszynie byliśmy. Filip: Na festiwalu Era Nowe Horyzonty, gdzie Kazimierz Kutz prowadził spotkanie z Jędryką i było czworo aktorów, którzy jako dzieci u Jędryki wystąpili. Ja byłem tam z moją starszą córką Julką. Henryk: A ja z Marzeną, moją żoną. Filip: Trochę się bałem tego spotkania, bo nie wiedziałem, co przez te lata się zdarzyło i czy w ogóle będziemy mieć jakieś porozumienie, bo nasze drogi się totalnie rozeszły. Henryk: Ale ta bliskość przetrwała. Poldek i Duduś byli razem i razem zostali. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Miał przed sobą wielką karierę, jednak zrezygnował. Filip Łobodziński opowiedział o stracie córki i walce z chorobą – I naprawdę nie byliście o siebie zazdrośni, który jest lepszy aktorsko? Filip: Absolutnie nie. Mnie cieszyły i cieszą sukcesy Heńka. – Macie wspólną cechę. Jesteście dobrymi ludźmi. Filip: To ty powiedziałaś. Henryk: Dużo wiem o tobie. Docierały do mnie różne informacje, mimo że nie mieliśmy kontaktu. Wiem, że przeżyłeś tragedię. Filip: Straciłem córkę. Ale nie chcę już o tym opowiadać, cały czas mnie to wiele kosztuje. Henryk: Mnie też los nie oszczędził. Chorowałem na raka. Na szczęście mam to już za sobą. A o tobie wiem, że napisałeś teraz książkę o swoim życiu. – I przeczytasz ją? Henryk: Kiedy tylko będzie dostępna w księgarniach. Filip: O tobie też powstała książka. Czytałem ją. Zresztą obaj straciliśmy bardzo bliskie nam osoby i przeszliśmy przez różne choroby. Henryk: Rakowe. Mój pojawił się tutaj, koło oka. Połowy brwi nie mam. Ale nie brałem chemii, tylko naświetlania. Powiedziałem sobie: Heniek, jak inni z tego wychodzą, to i ty wyjdziesz. Filip: Mój nowotwór zoperowali, wycięli, wysprzątali i na tym koniec. Teraz co miesiąc się badam. I liczę na to, że może nie wróci. Pozytywne myślenie to połowa zwycięstwa. I jeszcze wsparcie bliskich jest bardzo istotne. Ale największą pracę musimy wykonać sami. – Ale obaj żyjecie. Filip: I mamy taki zamiar. Chociaż dwa tygodnie temu na YouTubie puszczono filmik, gdzie napisano, że Filip Łobodziński odszedł w wieku 65 lat. Henryk: A u mnie podano nawet datę pogrzebu i miejsce grobu na cmentarzu wojskowym. Żona odbierała kondolencje, kiedy ludzie dzwonili. Mówiła: „Nic nie wiem, żeby umarł. Heniek jest na planie, bo grałem wtedy w »Lombardzie«”. Filip: To dobra wróżba, bo podobno jak się człowieka uśmierci za życia, to przed nim jeszcze dużo czasu. – Na ile trudne przejścia zmieniły Wasze życie? Filip: Odchodzenie mojej córki dziewięć lat temu zmieniło mnie bardzo i już się z tego nie wydobędę. Z tego mroku się nie wychodzi, tylko po prostu widzi się w nim światło. Natomiast co do mojej własnej choroby, to uważam, że każdy dzień mam podarowany. I super, że mogę go jakoś fajnie wykorzystać. Henryk: A mnie nie obchodzi wczorajszy dzień i przedwczorajszy. Ważny jest dzisiejszy. A co będzie jutro, też mnie nie obchodzi. Wiadomo, że ma się coś tam zaplanowane. Budzę się, mówię: „Żyję” i się za to życie zabieram. Filip: A ja mam taki przymus. Wiem, że coś mam załatwić, z czymś się uporać. I ciągle pracować. Nawet na emeryturze będę pracował, bo ja to lubię. Nie lubię tylko pracy mi narzuconej. Henryk: I to nas łączy, bo ja też lubię swoją pracę. Być między ludźmi, grać w teatrze, grać w filmie. Lubię, kiedy coś się zmienia. Gdy jako ślusarz narzędziowy pracowałem w jednym miejscu, trafiał mnie szlag. Od razu przeniosłem się do grupy remontowo-budowlanej, żeby być w ruchu. I od razu lepiej się poczułem. A teraz nawet dostałem etat w teatrze. Nie myślałem, że jeszcze mnie to czeka. To nowy teatr, ma dopiero kilka miesięcy. Pracuję w nim z bardzo ciekawymi, wybitnymi ludźmi. Filip: Ja nie wykonuję pracy moich marzeń, bo chciałem być dziennikarzem, ale okazało się, że teraz potrzeba innego dziennikarstwa. Trafiłem do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na dwa lata, a jestem już dziewiąty rok w NIK-u. Nie przypuszczałem, że będę pracował w takim miejscu, ale bardzo szanuję tę instytucję, bo jest potrzebna. Poza tym dużo się w niej dowiedziałem o Polsce. – Świat każdego z Was był inny. Filip był jedynakiem, Henio miał ośmioro rodzeństwa. W innych warunkach dorastaliście. Henryk: W dodatku ja byłem najmłodszy. Filip: Dlatego byłeś pupilkiem całej rodziny. Henryk: Miałem dobrze, bo ten najmłodszy zawsze wszystko wie najlepiej. No i inni cię bronią. Starszy jesteś i małolata bijesz? Filip: Rozmawiałem z różnymi jedynakami i zauważyłem, że wszyscy wychowani bez rodzeństwa mają naturalną potrzebę dzielenia się. Wszystkim. Miałem kiedyś kolegę, który wszystko zagarniał, żeby brat i siostra mu nie podebrali. Mówi się, że jedynak jest samolubem, ale na to nie ma reguły. Henryk: Może nie tyle chodzi o dzielenie, ile o wkupienie się w łaski innych ludzi. Filip: Na Heniu i na mnie historia naszych żyć się odcisnęła. Ale czy to miało na nas duży wpływ? Fakt, że dalej możemy ze sobą rozmawiać, pośmiać się, puścić te minione lata w niepamięć, bardzo mnie wzrusza. Oczywiście jesteśmy dzisiaj dorosłymi, dojrzałymi ludźmi i bawią nas inne sprawy niż te z okresu dojrzewania. – A co Was wówczas bawiło? Filip: Wszystko, co uważałem za śmieszne. Często były to nawet jakieś łamańce językowe. – Bardzo dużo czytałeś. Filip: Tak, i to mi nie przeszło. Ale już coraz mniej mnie bawi. Jestem raczej smutnym człowiekiem. – A Ciebie, Heniu, co bawiło? Henryk: Wszystko mnie ciekawiło i wszędzie było mnie pełno. W sumie byłem zadowolony z życia. Filip: Tak właśnie cię zapamiętałem. Nie ujawniałeś żadnego złego humoru. Starałeś się szukać w każdej trudnej sytuacji czegoś dobrego. A ja się przejmowałem i chyba odczuwałem wstyd, gdy mnie obrażano. Henryk: A ja mówiłem: „Jakoś to będzie. Nie poddawaj się”. Myśmy inaczej myśleli. Albo jesteś kumplem, albo nie. Dwóch chłopaków cały czas w jednym pokoju. Musieliśmy się akceptować. Byliśmy dwoma biegunami. – Janusz Nasfeter dokładnie to wiedział. Filip: Tak o nas mówił. Mnie na początku nie lubił. Ciebie bardziej akceptował. Byliśmy takimi biegunami, które się nie odpychają. Gdyby coś mi się działo, Heniek by stanął w mojej obronie. Henryk: A ty w mojej. Musieliśmy mieć sztamę przeciwko dorosłym, boby nam na głowę weszli. Filip: Pamiętasz, jak uciekliśmy w Kartuzach wieczorem, schodząc po drzewie? Henryk: I przebiegliśmy przez strumyk. Uciekaliśmy w jedną stronę, w drugą i z powrotem. Coś nas przeraziło, nie pamiętam, co. Filip: Mieszkaliśmy u Kaszubów, państwa Chistowskich. Ich syn został księdzem. Lubił nas. I to nam wystarczyło. Ale długo ciągnęła się za mną ta ksywa Duduś, co brzmiało pogardliwie. Nie wiem, czybym był kimś innym, gdybym nie zagrał w tym filmie. Piszę o tym nawet w mojej książce. Mógłbym zostać chorym psychicznie rysownikiem. Albo bandziorem. Różnie mogło się potoczyć. Ja tylko żałuję, że lepiej nie zagrałem. Henryk: Dobrze zagrałeś. To ja źle zagrałem. – Przestańcie się licytować. Obaj byliście świetni. Czego byście chcieli jeszcze od życia? Henryk: To życie nam pokaże. Moje marzenia są spełnione. Filip: Na pewno nie napiszę następnej książki, bo nie umiem wymyślać bajek. I nie chcę być szczęśliwszy niż inni, niż Henio na przykład. Bo jakbym był szczęśliwszy, to miałbym problem. Od razu chciałbym mu dodać szczęścia. Henryk: Nie musisz. Mam córkę, mam żonę, w teatrze gram, w filmie gram, na ulicy mnie ludzie zaczepiają i mówią, że jestem w porządku. A w życiu jest zawsze dużo do roboty. Nuda mi nie grozi. Filip: Mam do siebie jedynie żal, że nie stanąłem bardziej zdecydowanie za mamą – jej związek z ojcem okazał się dla niej bardzo niesprawiedliwy. Może byłem za słaby. Może zbyt zajęty czymś innym? Henryk: Liznąłeś wielu zawodów. Tłumaczyłeś książki z hiszpańskiego. Grałeś na gitarze i śpiewałeś. No i pracujesz w godzinach biurowych. A dla mnie najważniejsze było aktorstwo i wolność. – No i wchodziliście w nowe związki z kobietami… Filip: Z Mają, którą znam jeszcze z liceum, to naprawdę udany związek. Mamy wspólne pasje. Bezdomne koty, psy. Henryk: A my mamy Różę, która kończy 16 lat. Trudny wiek. Myślę, że zamierza pójść moją drogą. Już zagrała…
Byli gwiazdami PRL-u, ich drogi się rozeszły. Filipa Łobodzińskiego i Henryka Gołębiewskiego ponownie połączyła tragedia
"Bliskość przetrwała, mimo że nie mieliśmy kontaktu"
Jako dzieci zagrali w serialu PRL "Podróż za jeden uśmiech", który przyniósł im ogromną rozpoznawalność. Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski pochodzą z różnych światów. Na każdego z nich wpływ miały inne wartości, emocje i wydarzenia. Choć po filmowym sukcesie ich drogie całkowicie się rozeszły, ponownie połączyła ich tragedia. Oboje przeszli chorobę nowotworową, która wiele zmieniła. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u 02.06.2024 r.] Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski: dziecięca relacja Po raz pierwszy spotkali się na planie filmu "Abel twój brat". Wspólnie mieli jeszcze okazję zagrać ze sobą w serialu "Podróż za jeden uśmiech" oraz "Stawiam na Tolka Banana". W wieku dziecięcym zostali prawdziwymi gwiazdami, które uwielbiała cała Polska. Między chłopcami również nawiązała się wyjątkowa przyjaźń, jednak mijający czas ją zweryfikował. Po zagraniu w "Tolku Bananie" ich drogi całkowicie się rozeszły na 20 lat. Ponownie spotkali się w 1995 roku, kiedy Stanisław Jędryka kręcił film o losach aktorów, którzy grali główne role w jego serialach. To spotkanie jednak nie sprawiło, że ich przyjaźń się odnowiła. Wręcz przeciwnie, byli sobie raczej obojętni. Aż do czasu. ZOBACZ TEŻ: Natalia Niemen o ostatnich chwilach z tatą: „Rozmawiałam z nim, gdy leżał w śpiączce. Powiedziałam, że mu wybaczam” Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski: ponownie połączyła ich tragedia Kolejny raz, kiedy ich drogi się skrzyżowały, był już momentem dość przełomowym. W 2002 roku Filip Łobodziński poprosił Henryka Gołębiewskiego o wywiad, kiedy współpracował z "Przekrojem". "Trochę się bałem tego spotkania, bo nie wiedziałem, czy w ogóle będziemy mieć jakieś porozumienie, bo nasze drogi się totalnie rozeszły" - wyznał Łobodziński w rozmowie z "Vivą!". Okazało się, że nie było czego się obawiać. Dawna więź odżyła, ich bliskość jednak przetrwała. Odnaleźli wspólny język i znów stali się sobie wyjątkowo bliscy. Oboje przeszli chorobę nowotworową, która umocniła ich wewnętrznie. Zarówno Filip Łobodziński, jak i Henryk Gołębiewski pokonali raka. "Mój pojawił się koło oka. Połowy brwi nie mam. Ale nie brałem chemii, tylko naświetlania. Powiedziałem sobie: 'Heniek, jak inni z tego wychodzą, to i ty wyjdziesz'" - wspomina Gołębiewski na łamach "Vivy!". Łobodziński również pokonał chorobę. Liczy, że złe chwile nie wrócą już nigdy i będzie mógł cieszyć się dobrym zdrowiem. "Mój nowotwór zoperowali, wycięli, wysprzątali i na tym koniec. Teraz co miesiąc się badam. I liczę na to, że może nie wróci" - mówił w "Vivie!". Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski: co mówią o sobie? Obaj aktorzy wiele w życiu przeszli. Gołębiewski zmagał się z uzależnieniem od alkoholi, Łobodziński przeżył śmierć ukochanej córki. Życie absolutnie ich nie oszczędzało, jednak udało im się w końcu odnaleźć własne szczęście. Życiowe tragedie umocniły ich jako ludzi, ale sprawiły również, że zrozumieli, jak ważna jest dla nich ich przyjaźń. "Mam córkę, mam żonę, gram w teatrze, w filmach, na ulicy mnie ludzie zaczepiają i mówią, że jestem w porządku. W życiu jest zawsze dużo do roboty. Nuda mi nie grozi" - mówił Gołębiewski. CZYTAJ TEŻ: Pierwszy raz mówi o rozwodzie. Wprost przyznała, że jedna rzecz spędzała jej sen z powiek Filip Łobodziński również podkreślił, że mimo życiowych trudności, teraz czuje się naprawdę szczęśliwy. "Z Mają, którą znam jeszcze z liceum, to naprawdę udany związek. Mamy wspólne pasje. Bezdomne koty, psy" - zdradził w "Vivie!". Mamy nadzieję, że ich przyjaźń przetrwa jeszcze wiele pięknych lat!
Pół wieku temu byli najbardziej rozpoznawalnymi dziecięcymi aktorami. Co słychać dziś u Dudusia i Poldka?
Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski opowiedzieli nam o swojej relacji!
Pół wieku temu podbili serca telewidzów jako Duduś i Poldek. Jednak „Podróż za jeden uśmiech”, chociaż na zawsze zapisała się na kartach historii polskiego kina, nie była ich debiutem na ekranie. W wywiadzie dla VIVY! Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski opowiedzieli o swoich początkach: o tym, jak wspominają plan zdjęciowy i swoje pierwsze role, oraz to, jak na przestrzeni lat wyglądała ich relacja. Przeczytaj fragment najnowszej rozmowy Krystyny Pytlakowskiej z aktorami! [Ostatnia publikacja na VUŻ 24.05.2024 r.] Poznaliście się przy filmie „Abel, twój brat”. Ile to lat temu? Filip Łobodziński: Ponad 50. Henryk Gołębiewski: To reżyser Janusz Nasfeter nas „odkrył”. Filip: Wszyscy debiutowaliśmy u Nasfetera. Henryk: Edek Dymek, Romek Mosior, Bogdan Izdebski. Wygarnął mnie z podwórka na Mokotowie. Wtedy były takie czasy, że albo po szkołach chodzili i szukali aktorów, albo brali ich z łapanki, czyli na podwórku. Filip: Ale ja zostałem wciśnięty mu na siłę przez Zofię Dybowską-Aleksandrowicz – drugą reżyserkę w „Ablu”, która znała mnie ze Studia Opracowań Filmów, gdzie podkładałem głos. Gdy już był „Abel” kręcony, dowiedziałem się, że to moja daleka ciotka. [...] Henryk: A ja w sumie tę rolę w „Ablu” wypłakałem. Dostaliśmy tekst, którego mieliśmy nauczyć się w domu, a potem drugi, żeby nauczyć się tu, na miejscu, przez 15 minut. I później była próba płaczu. Na zawołanie zapłakałem, ale w filmie jakoś potem nie mogłem. Filip: Dzieci nie są zawodowcami. Czasem się uda, czasem nie. [...] Sprawdź też: Syn Teresy Lipowskiej podjął przełomową decyzję. Marcin Zaliwski zmienił swoje życie i spełnia marzenia Filip Łobodziński, Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Byłeś intelektualistą od dziecka Filip: Nie. Po prostu dużo zapamiętywałem, a to nie dowód na mądrość, tylko na dobrą pamięć. Henryk: Geografia jednak to był twój konik, pamiętam. Filip: Ale nie miałem próby płaczu. Natomiast siedziałem przy stole, jadłem zupę, a filmowa mama chodziła w tę i z powrotem, wyrzucając mi kłamstwo: „Jak mogłeś pobić tego chłopca? Przysięgnij na pamięć ojca nieżyjącego, że tego nie zrobiłeś”. Udawałem, że jem tę zupę, i odpowiadałem. I to podobno zrobiło wrażenie, bo przestałem zwracać uwagę na tłum ludzi na planie. Czułem się na scenie tak, jakbym był tylko ja i mama. Nie wiem nawet, czy zrobiłem to z rozmysłem. Po prostu tak wyszło. To tak jak z twoim płaczem. Henryk: Człowiek w teatrze nie widzi publiczności. Robi, co swoje. A że wszystkim się podoba, to dobrze. Ja sam siebie nie lubię oglądać. Filip: Ja siebie też nie, ale ciebie lubię. Byłeś bardzo autentyczny, naturalny, a u siebie widziałem moją sztuczność. Henryk: Guzik prawda. To ja byłem sztuczny i mogłem to zagrać dużo lepiej. A ty grałeś bardzo dobrze. [...] Czytaj również: Córka Zbigniewa Wodeckiego jako dziecko pragnęła miłości, chciała być przy ojcu. „Był wielkim artystą i tylko troszeczkę tatą” Filip Łobodziński, Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Zaprzyjaźniliście się przy tym filmie? Henryk: Musieliśmy, bo byliśmy zdani tylko na siebie. Mam zresztą bardzo fajne wspomnienia i sentyment do tego filmu. Bardziej niż do „Tolka Banana”, gdzie też razem zagraliśmy. Filip: A ja największy sentyment mam do „Abla”, mimo że to trudny film, a Nasfeter potrafił taką wiąchę puścić, że aż w pięty szło. Henryk: Ja wolę „Podróż”, może też dlatego, że zwiedziło się przy okazji całą Polskę. No i była tam fajna atmosfera. [...] Cały wywiad z Filipem Łobodzińskim i Henrykiem Gołębiewskim znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!. W sprzedaży już od 23 maja. Zobacz także: Katarzyna Grochola i Dorota Szelągowska: „Nasza relacja była trudna, ale była wynikiem tego, co wydarzyło się w przeszłości” Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Filip Łobodziński, VIVA! 10/2024
Miał przed sobą wielką karierę, jednak zrezygnował. Filip Łobodziński opowiedział o stracie córki i walce z chorobą
W latach 70. jego kariera aktorska rozwijała się w zawrotnym tempie. Miał szansę na jeszcze większe sukcesy, jednak zrezygnował z branży filmowej. W nowo wydanej biografii Filip Łobodziński opowiedział o stracie ukochanej córki oraz chorobie nowotworowej, która zupełnie go zaskoczyła. Jak się dziś czuje? Czy trudne chwile go umocniły? Filip Łobodziński zrezygnował z aktorstwa Zagrał w takich produkcjach, jak "Podróż za jeden uśmiech", "Abel, twój brat" i "Stawiam na Tolka Banana". Chociaż widzowie go uwielbiali, on wybrał zupełnie inną ścieżkę zawodową. Został tłumaczem oraz recenzentem muzycznym. Aktorstwo wspomina jednak z uśmiechem na ustach. ZOBACZ TEŻ: Mama Macieja Musiała weźmie kolejny ślub! Aktor zdradził szczegóły podczas Tańca z gwiazdami "Przekłady literackie to jest chyba ten numer jeden, a na drugim miejscu ex aequo granie w zespołach muzycznych i wolontariat na rzecz bezdomnych zwierząt" - mówił Filip Łobodziński w Dzień Dobry TVN. Filip Łobodziński o utracie ukochanej córki Miała zaledwie 21 lat, kiedy przegrała nierówną walkę z glejakiem. Maria, jedna z ukochanych córek Filipa Łobodzińskiego odeszła za wcześnie. Dla każdego rodzica byłby to cios w serce. Filip Łobodziński opowiedział o stracie w swojej biografii, a także o walce z nowotworem. Jak się później okazało, choroba dotknęła także jego. Podczas wizyty u urologa, wykryto u niego nowotwór złośliwy. Dzięki szybkiej reakcji lekarzy i przeprowadzonej operacji udało się wyciąć guz. CZYTAJ TEŻ: Ćwierćfinał Tańca z gwiazdami: wielkie emocje przy wynikach! Wcześniej Kaźmierska zwróciła się do Pavlović "Cierpienie nie uszlachetnia. To jest ciężka kontuzja, z której się nie wychodzi. Przynajmniej mi się nie udało i nie bardzo wierzę, żeby udało się komukolwiek, ale życzę innym, żeby tak było. Ja nie mam na to sposobu. Oczywiście żyje się dalej. Słońce dalej wschodzi, trzeba iść po pietruszkę do sklepu itd. Nie ma pieszczot. Natomiast to jest i zawsze będzie" - wyznał w Dzień Dobry TVN. Dziś Filip Łobodziński stara się żyć normalnym życiem. Trudne chwile z pewnością był dla niego ogromną lekcją, jednak pozostawiły w jego sercu ostry ślad.
W ciągu ośmiu lat stracił osiem ważnych dla siebie osób. Filip Łobodziński nigdy nie pogodził się ze śmiercią 21-letniej córki
„Cierpienie nie uszlachetnia. To jest ciężka kontuzja, z której się nie wychodzi”
Któż z nas nie pamięta kultowych filmów z lat młodości takich jak „Stawiam na Tolka Banana”, „Podróż za jeden uśmiech” czy „Abel, twój brat…”. Jednym z dziecięcych aktorów występujących na ekranie był Filip Łobodziński. Po sukcesie filmów, jego kariera rozbłysła. I kiedy wszyscy wróżyli mu świetlaną przyszłość w świecie kina, on postanowił związać swoją przyszłość z dziennikarstwem. Prowadził takie programy jak: „Kawa czy herbata”, „Pegaz” czy „Xięgarnię”. Pisał także felietony dla „Newsweeka”, „Machiny” i „Przekroju”. W wolnych chwilach zaś koncertował jako muzyk z Zespołem Reprezentacyjnym oraz zajmował się tłumaczeniem różnych publikacji. Mimo wielu sukcesów zawodowych, los okrutnie go doświadczył. W swojej autobiograficznej książce pt. „Filip Łobodziński?” aktor dziecięcy opisuje swoje życie, miłości i emocje. Opowiedział też na jej łamach o niewyobrażlanym doświadczeniu dla rodzica, jakim była śmierć córki. Maria Łobodzińka zmarła w 2015 roku. Miała zaledwie 21 lat. Śmierć dziecka na zawsze położyła się cieniem na życiu dziennikarza. Do dziś nie pogodził się z jej odejściem. „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię”, mówił w jednym z wywiadów. [Artykuł aktualizowany 20.10.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 22.10.2024 r.] [Ostatnia publikacja na FB: 05.04.2026 r.] Filip Łobodziński: dziecięcy aktor W dzieciństwie był prawdziwą gwiazdą. Miał zaledwie 8 lat kiedy rozpoczął swoją przygodę z aktorstwem. Pewnego dnia do szkoły małego Filipa Łobodzińskiego dotarła ekipa, poszukująca dzieci, które bardzo dobrze czytały. Podkładał nawet głos do zagranicznych produkcji. „Czytałem już przed pójściem do szkoły, przepisywałem słowa... Chyba świetliczanka powiedziała, że m.in. ja dobrze czytam. Zrobili próby dźwiękowe, załapałem się na drugorzędną rólkę w radzieckim filmie wojennym „Taki duży chłopiec”, a potem naprawdę sporo dubbingowałem”, mówił w rozmowie z Super Expressem. View oEmbed on the source website Świetnie odnajdował się przed kamerą. Miał po prostu talent. Nic dziwnego, że stworzył wiele niezapomnianych kreacji. Zadebiutował na ekranie w 1970 roku jako Karol Matulak w filmie Abel, twój brat. Tak naprawdę został zaangażowany do filmu, dzięki ingerencji własnej cioci, która pełniła w filmie funkcję drugiego reżysera. „Zaproponowała mu (Januszowi Nasfeterowi, reżsyerowi filmu - przyp. red.) mnie moja ciotka Zofia Dybowska-Aleksandrowicz, która była w „Ablu…” drugim reżyserem. Co ciekawe, o tym, że jest moją ciocią, dowiedziałem się w trakcie zdjęć. Wcześniej grywałem u niej w dubbingu, ale nie przyznawała się, że jesteśmy rodziną. Powiedziała na boku: „Uważaj, znam twoją mamę, znam twoją babcię, ponieważ jesteśmy z tej samej gałęzi rodziny. Tak naprawdę jestem twoją ciotką, tylko nie mów o tym nikomu, bo posądzą mnie o kumoterstwo. A ty się dostałeś tu dlatego, że zaimponowałeś Nasfeterowi”. Była dogadana z moimi rodzicami, bo oni też nie puścili wtedy farby. „Abel...” we mnie coś uruchomił. To była tak trudna rola, w której trzeba było odnaleźć w sobie kogoś słabego, szantażowanego psychicznie przez toksyczną matkę. Dotykałem świata dotąd mi nieznanego”, opowidał w wywiadzie dla VIVY!. Filip Łobodziński w sesji VIVY!, 2021 rok Kilkuletni Filip musiał szybko dorosnąć do powierzonej mu roli, bowiem okazało się że świat przedstawiony w filmie znacząco różni się od środowiska, w którym się wychował. „Ani mój dom rodzinny tak nie wyglądał, ani moi koledzy. A tu nagle okazuje się, że istnieje prześladowanie w klasie, destrukcyjna miłość matki, półsieroctwo. Musiałem wykonać dużą pracę nad sobą, a później już nic nie było normalne, bo mnie rozpoznawano na ulicy i nauczyciele mówili: „To ten, co nie chodzi na lekcje, artysta ze spalonego teatru”, wyznał w archiwalnej rozmowie w VIVIE!. Dokładnie rok po premierze filmu Abel, twój brat, Filip otrzymał propozycję zagrania mądrali, Dudusia Fąferskiego w Podróży za jeden uśmiech! Rola, dzięki której zdobył ogromną popularność, jednocześnie przez długie lata była dla niego przekleństwem. „Musiałem przez długie lata, i to całkiem do niedawna, znosić wykrzykiwane w moją stronę „Duduś!”, nierzadko w formie pogardliwej inwektywy. Mogłem to jeszcze zrozumieć, gdy byłem chłopcem, ale po latach, kiedy już nabawiłem się pierwszych siwych włosów, a filmowe role należały definitywnie do mojej prehistorii, było to nie do zniesienia”, mówił dla Na Żywo. CZYTAJ TAKŻE: W Ewangelii szuka wskazówek, Bóg jest jej drogowskazem. Danuta Stenka nie zgadza się z jednym Chociaż zyskał ogromną popularność i sympatię telewidzów, a kolejne propozycje pojawiły się na horyzoncie, to Filip Łobodziński swoją przyszłość związał z działalnością dziennikarską i muzyczną. Film był dla niego przygodą, ale fascynowały go inne rzeczy. W wywiadach podkreślał, że nigdy nie miał gwiazdorskich zapędów. Praca na planie często go stresowała. Do tego dochodziły problemy w szkole. Filip Łobodziński musiał nadrabiać zaległości i mierzył się z nieprzychylnością ze strony nauczycieli. „Zbyt dużo nerwów, niedobrych emocji. Widziałem, jak ludzie wylatują z planu, jak niektórzy się upijają. To nie były fajne rzeczy. Ja jestem człowiekiem wrażliwym, mnie konflikty nie mobilizują”, tłumaczył w Super Expressie. „Nigdy nie planowałem, by pójść tą drogą. Nie było to aż tak fascynujące, bym chciał dalej coś z tym zrobić. Miałem inny plan na życie”, mówił po latach. ,,Oczywiście nie jest tak, że ta przygoda filmowa nie miała na mnie żadnego wpływu. Nauczyła mnie, że czasem muszę stanąć wobec ludzi i zacząć coś udawać, robić, odgrywać. I kiedy się na mnie gapią, nie mogę stracić rezonu. Tylko grać. Pomogło mi to w pracy w telewizji, w robieniu wywiadów. Przecież ja byłem strasznie nieśmiały", zwierzył się w 2018 roku Magdalenie Rigamonti. Filip Łobodziński w programie "Dzień Dobry TVN", 2016 rok Filip Łobodziński: praca w mediach Filip Łobodziński skończył iberystykę na Uniwersytecie Warszawskim. Jeszcze w trakcie studiów ze swoim kolegą – Jarosławem Gugałą – założył grupę muzyczną Zespół Reprezentacyjny. Grał na gitarze i śpiewał. Co ciekawe, nie każdy zdaje sobie sprawę, że współpracował z Pawłem Kukizem, Justyną Steczkowską czy Małgorzatą Walewską. Pisał dla nich teksty piosenek. Na tym nie poprzestał. Spełnił swoje kolejne marzenie i rozpoczął przygodę z dziennikarstwem. Filip Łobodziński był związany z takimi tytułami, jak Przekrój czy Newsweek Polska. Współpracował także z radiową Trójką. Był również prezenterem Wiadomości. Po latach wrócił na ekrany. Fani mogli go podziwiać w Bulionerach, Ekipie czy Determinatorze. Wystąpił także w krótkometrażowym filmie Groby. To człowiek wielu talentów. Natomiast jego prawdziwym powołaniem jest praca tłumacza (tłumaczy z angielskiego, francuskiego, hiszpańskiego, katalońskiego, portugalskiego oraz ladino). Filip Łobodziński rozkochał się w literaturze. Od 1995 roku zajmuje się tłumaczeniami literatury hiszpańskiej i nie tylko. Jest autorem przekładów książek Arturo Pereza-Reverte, Mario Vargasa Llosy czy autobiografii Milesa Davisa. Tłumaczył również dzieła Boba Dylana, Johna Coltrane czy Patti Smith. Na swoim koncie ma także przekłady do dziecięcych filmów oraz piosenek. Jego praca została doceniona w 2005 roku, kiedy otrzymał nagrodę Instytutu Cervantesa w Warszawie za najlepszy przekład cyklu Przygody kapitana Alatriste Artura Pereza-Revertego. Przez dwa lata Filip Łobodziński był pracownikiem Departamentu Komunikacji Społecznej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Następnie pracował w Najwyższej Izbie Kontroli w Wydziale Prasowym. ,,Przekładam teksty. Z urzędowego na polski. Jestem w grupie czterech, pięciu osób, które informacje o wynikach kontroli, często dwustustronicowe, streszczają w pigułce trzech, czterech stron. Prowadziłem tam też debatę czterech prezesów NIK, trzech byłych i obecnego, pracuję przy redagowaniu dwóch publikacji, które się ukażą w przyszłym roku z okazji stulecia NIK", mówił w 2018 roku w rozmowie z Magdaleną Rigamonti. Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021 Filip Łobodziński stracił 21-letnią córkę, Marię Kryzysowy moment w jego życiu nadszedł kilka lat temu. Filip Łobodziński otrzymał od życia kolejny niewyobrażalny cios. Był bliski załamania, stał u progu ciężkiej depresji. W ciągu ośmiu lat stracił osiem ważnych dla siebie osób: trzech przyjaciół, brata ciotecznego, obydwoje rodziców… 1 października 2015 roku po długiej walce z chorobą stracił ukochaną córkę. Marysia miała zaledwie 21 lat. To druga córka aktora ze związku z Magdaleną Łobodzińską. Dziewczyna próbowała pójść w ślady taty. Miała marzenia i plany. Dopiero w 2018 roku Filip Łobodziński opowiedział o swojej tragedii, o cierpieniu po stracie córki i nadziei. Nie chciał epatować swoim bólem. Zazwyczaj maskuje emocje. To praca pomogła mu uporać się z myślami. „Córka odchodziła. Potrzebowałem zorganizowania swojego czasu. Zacząłem pracować dzień po pogrzebie Marysi. (...) Mnie się wyć chce do dziś, codziennie”, tłumaczył w 2018 roku w poruszającej rozmowie z Magdaleną Rigamonti . Chciał działać, zająć myśli. Praca była jedyną ucieczką. Informacji o chorobie Marysi nie dało się tak po prostu oswoić. Zaczęło się od wielomiesięcznych bólów głowy. Lekarze w końcu wydali wyrok - glejak. Rokowania przy tej chorobie nie są zbyt optymistyczne. „Od pewnego momentu człowiek już wie, jaki jest koniec. I stara się tylko o to, żeby wszyscy przeszli przez to godnie, z bólem, ale w stanie jakiejś głębszej duchowości”, zwierzył się Filip Łobodziński. ZOBACZ TAKŻE: Taylor Swift była zaślepiona miłością, lecz on ją zdradzał. Joe Alwyn sprowadził artystkę na dno W wywiadzie dla magazynu VIVA!, dziennikarz ujawnił, że jego córka była świadoma, że jej kres jest bliski. „Miała 21 lat, Internet i doskonale znała rokowania. Była niezwykle dzielna, heroiczna. Sama podczas nawrotu choroby zabrała się za przekład sztuki Giraudoux, tak jakby miała potrzebę zostawienia czegoś po sobie. Jeszcze parę tygodni przed śmiercią starała się żartować, choć właściwie tylko leżała, z trudem wstając do toalety. Nigdy nie byłem pewien, kiedy używa ironii, a kiedy mówi poważnie”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2021 roku. Dziennikarz zdradził również, że jego córka przeszła przez chorobę z godnością, mimo bólu i niewyobrażalnej rozpaczy, nawet kiedy z dnia na dzień nadzieja gasła. Marysia postanowiła zostawić po sobie ślad i pomiędzy kolejnymi terapiami i egzaminami, przełożyła „Apolla z Bellac” Jeana Giraudoux. „Są rzeczy, których nie rozumiem. W kategorii całego świata – nie rozumiem cierpienia, które do niczego nie prowadzi. Gdyby Bóg rzeczywiście musiał zabrać młodą osobę, to mógł to zrobić w sposób nagły, poprzez wypadek na przykład. A nie kosztem kilkuletniego cierpienia. To jest niegodziwe”, mówił Magdalenie Rigamonti. „Czasem słyszę, że była taka zdolna, taka wspaniała, taka młoda, jeszcze mogła tyle zrobić. A jakby nie była wspaniała, nie byłaby zdolna? Przecież to nie ma żadnego znaczenia. Dziecko to dziecko, cierpienie to cierpienie”, dodał. Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021 Filip Łobodziński - życie po śmierci córki Od kilku lat Filip Łobodziński ma lepsze i gorsze okresy. „Czasem widzę sens w tym, że w ogóle żyję i coś robię, a czasem nie bardzo. Staram się sobie przypominać, że spotkało mnie wiele fantastycznych rzeczy i że bilans ciągle jest dodatni Oczywiście, nie wliczam w to odejścia Marysi, bo to jest poza konkurencją i tego nic nie zrównoważy”. Mimo upłuwu lat dziennikarz nie uporał się ze stratą córki. „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię”, przyznał w VIVIE! w 2021 roku. Dziennikarz szczerze przyznaje, że od momentu straty córki żyje w mroku. Był też gotowy na własną śmierć, dlatego w ramach pomocy samemu sobie udał się na terapię. „Jeżeli śmierć miałaby przyjść, to byłem na nią gotów. Miałem takie dominujące dwa uczucia: dławiący gardło smutek i chęć położenia się spać, by obudzić się za długi czas. Dlatego zacząłem korzystać z psychoterapii i farmakoterapii”, zdradził w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Nie ma dnia, w którym Filip nie myślałby o córce Marysi. „Ja cały czas jestem blisko niej. Chciałbym tylko nauczyć się myśleć o Marysi wyłącznie z uśmiechem, bo ona naprawdę była zjawiskowa. Jej ogromne zdjęcie wisi u nas w przedpokoju i nawet moja żona, która przecież nie była matką Marysi, jest w nim zakochana. Patrząc na nie, płacze. To zdjęcie zrobione na ślubie mojej starszej córki na rok przed śmiercią Marysi. Ma tam krótkie włosy, które jej odrastają po chemii. W telefonie mam też zdjęcie Marysi, ma 15 lat, gdzie pozuje jako Pola Negri”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Poznali się na uczelni, pobrali się tuż po studiach. Kim jest żona Alberta Bachledy-Curusia, jednego z „książąt Podhala”? Dla Filipa Łobodzińskiego pociechą w trudnych chwilach jest córka z pierwszego małżeństwa, Julia. Z wykształcenia jest italianistką, pasjonuje się fotografią i działa na rzecz ratowania planety przed plastikiem. Dziennikarz bardzo się o nią martwi. „Przy każdym wyjeździe Julki mówię: uważaj, naprawdę uważaj, dbaj o siebie. (…) Ma żyć długo i szczęśliwie. Przynajmniej na tyle szczęśliwie, na ile ten świat pozwala. Bo ten świat nie jest dobrym miejscem”, przyznawał. Jedyne czego dziś pragnie to spokoju, który mógłby mu zapewnić poczucie harmonii. „O spokoju dawno nie słyszałem, więc nie pamiętam dobrze, co to znaczy, i co mi go daje. Niestety. Takie mam podejrzenie, że spokój i radość mogłoby mi dać poczucie harmonii. Są małe chwile spokoju i radostki”, mówił przed kamerą VIVY!, po czym dodał: „Mam wrażenie, że życie postawiło przede mną bardzo trudne zadania i wywołało traumy. To były trudne okresy i one właściwie wciąż trwają. Myślę, że nigdy się z tego nie wydobędę. Chciałbym odzyskać trochę spokoju i nauczyć się z tym żyć”. Filip Łobodziński w autobiografii opisał ból po stracie dziecka W nowo wydanej autobiografii „Filip Łobodziński?” opisuje swoje życie, epizody, które miały dla niego znaczenie, które go ukształtowały. Opowiada o swoim świecie innym, by uporać się z pytaniami. Dziennikarz i muzyk wspomina o swojej córce, Marii. W obliczu jej choroby, cała rodzina mocno się wspierała i to udowodniło ich siłę. Mimo że małżeństwo Filipa Łobodzińskiego i Magdaleny Łobodzińskiej ( z domu Szkolnikowskiej) nie przetrwało próby czasu, najważniejsze było dla nich wspólne dziecko. „Marysia połączyła nas nie tylko wtedy i na najbliższe lata, ale też na zawsze, zarówno poprzez swoją osobowość, jak i poprzez chorobę, w której – choć wówczas już dawno nie byliśmy małżeństwem – trwaliśmy przy niej co do sekundy, M […] wręcz fizycznie, bo przecież Maria mieszkała razem z nią (...)”, pisał [cytat za książki.wp.pl]. Czytaj też: Wszyscy zatajali przed nią prawdę. Pierwsze małżeństwo Katarzyny Skrzyneckiej zakończyło się w atmosferze skandalu Potem poruszająco opisywał swoje emocje przed stratą córki. Z byłą żoną zdali egzamin rodzicielski. A życie zbyt mocno ich doświadczyło. "M[…] wzięła na siebie ogromny ciężar bycia na co dzień z ciężko chorą dziewczyną, niczego więcej nie powinienem więc pisać, bo cokolwiek sprawiło, że nasze drogi się rozchodziły i w końcu rozjechały, cokolwiek uruchomiło jeszcze jeden strzał w tył głowy, liczy się to, że zdaliśmy przynajmniej egzamin rodzicielski w ekstremalnych warunkach odchodzenia wspólnego dziecka, i tylko czasem zastanawiam się, dlaczego wciąż jednak pamiętam te strzały w tył głowy, nie tylko w aspekcie związków, ale w ogóle, te chwile wstydu, niesmaku, upokorzenia, dyskomfortu, niefartu, i podejrzewam, że pamięć jest nie tylko deformatorem, ale też ma swoje upodobania, aż chce się zakrzyknąć: 'Jakże zazdrosna jest pamięć i jak zawzięcie czepia się tworzywa swojej powszedniej pracy!'", pisze Filip Łobodziński w autobiografii. W niedzielę, 21 kwietnia 2024 roku dziennikarz pojawił się w studio Dzień Dobry TVN, by opowiedzieć o swojej książce. Zapytany o trudne doświadczenia, stratę dziecka wyznał, że: "Cierpienie nie uszlachetnia. To jest ciężka kontuzja, z której się nie wychodzi. Przynajmniej mi się nie udało i nie bardzo wierzę, żeby udało się komukolwiek, ale życzę innym, żeby tak było. Ja nie mam na to sposobu. Oczywiście żyje się dalej. Słońce dalej wschodzi, trzeba iść po pietruszkę do sklepu itd. Nie ma pieszczot. Natomiast to [cierpienie przyp. red.] jest i zawsze będzie. Jedyne co pozostaje, to pielęgnowanie dobrych wspomnień o Marysi", wyznał. Według dziennikarza nie ma odpowiedzi na to, dlaczego los potrafi boleśnie doświadczać. „Na to nie ma odpowiedzi. Nie ma odpowiedzi na żadne pytanie o przedwczesną śmierć, o jakiekolwiek tragedie. Ludzie, którzy bardzo głęboko wierzą, są w stanie znaleźć uzasadnienie, ale wydaje mi się, że to jest samo oszustwo”, mówił tłumacz. Na pytanie, czy jest dziś szczęśliwy, odpowiedział: „Nie, ale nie wiem, czy szczęście nie jest przereklamowane. Ważne, żeby czuć sens i to jest istotne”, zakończył w rozmowie Dzień Dobry TVN.
Filip Łobodziński o stracie córki: „Brak Marysi uderzył we mnie ze zdwojoną siłą. Nie wytrzymywałem sam ze sobą”
„Nadal żyję w mroku”, mówił nam dziennikarz. Dziś obchodzi urodziny
Sympatię zdobył jako dziecko. Zagrał wtedy w kultowych filmach, takich jak: „Podróż za jeden uśmiech”, „Stawiam na Tolka Banana”, „Poszukiwany, poszukiwana” czy „Abel, twój brat”. Z czasem wybrał zupełnie inną drogę, jednak nie porzucił świata mediów. Został dziennikarzem. Pracował dla „Newsweeka”, „Machiny”, „Przekroju”. Jego kariera kwitła, jednak w życiu prywatnym nie miał kolorowo. Musiał walczyć z wielką przeszkodą. Prawie 9 lat temu musiał pożegnać ukochaną córeczkę Marysię. W dniu śmierci dziewczyna miała zaledwie 21 lat. Dziennikarz długo nie mógł poradzić sobie ze stratą dziecka. W wywiadzie dla VIVY! przyznał, że sam był już gotowy, aby odejść z tego świata. „Jeżeli śmierć miałaby przyjść, to byłem na nią gotów”, stwierdził… Tekst przypominamy i aktualizujemy 24 marca 2024 roku View Ediplayer on the source website Filip Łobodziński o śmierci córki Marysi Pomimo sporej popularności i zawodowego spełnienia, los okrutnie doświadczył Filipa Łobodzińskiego. Niewyobrażalnym ciosem dla dziennikarza była śmierć własnej córki. Dokładnie, 1 października 2015 roku dziewczyna zmarła po długiej walce z chorobą. Wszystko zaczęło się od wielomiesięcznych bólów głowy. Po wizycie w szpitalu lekarze stwierdzili, że to glejak. Rokowania nie pozostawały zbyt dużo nadziei. Rozpoczęła się natychmiastowa walka o życie Marysi. Niestety, dziewczyny nie udało się uratować... OBEJRZYJ WIDEO: Od startu Tańca z gwiazdami Maciej Musiał musi uważać na jedno: „Próbuję sobie z tym poradzić” W 2021 roku Filip Łobodziński udzielił wywiadu magazynowi VIVA!, w którym opowiedział o swojej tragedii, cierpieniu i bólu, jaki towarzyszył mu po starcie ukochanej córki. W poruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską przyznał także, co by zmienił, gdyby darowano mu drugie życie. Długo namawiałam Cię na wywiad. Bo bardzo nie lubię osobistych wywiadów. O książkach, muzyce – tak, ale takie intymne niespecjalnie. Ale nie mam przy tym założeń, że o tym będę rozmawiał, a o tamtym nie. Są wywiady, które same się toczą, jak w konfesjonale. Jak ten sprzed trzech lat o śmierci Twojej córki? Bo jeżeli już się zdecydujesz na rozmowę, to pewnie potrzebujesz spowiedzi? Może tak i liczę na to, że mnie to jakoś oczyści. Potem okazuje się, że popadam w jeszcze cięższą depresję i muszę się udać na psychoterapię. Marysia umarła pięć lat temu. Prawie sześć, 1 października 2015, a ja przez pierwsze dwa lata byłem ukryty za celofanem. Może dlatego, że dzień po pogrzebie poszedłem do nowej pracy i tam czekało mnie mnóstwo nowych obowiązków. Mówisz o pracy w NIK? Dotąd tam jesteś? Tak. ZOBACZ TEŻ: Chciała zrezygnować z aktorstwa, widzowie pokochali jej rolę w Złotopolskich. Tajemnice Małgorzaty Rożniatowskiej Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021 Przedtem byłeś dziennikarzem? Tak, pracowałem w „Newsweeku”, „Machinie”, „Przekroju”. Ale gdy mnie wyrzucono z „Newsweeka”, okazało się, że nie ma już dla mnie miejsca w mediach papierowych. Zrobił to naczelny, który, kiedy oczyścił teren, sam został usunięty. I naczelnym został Lis. Przyniósł do „Newsweeka” połowę „Wprostu”. A ja miałem wrażenie, że zostałem w innym formacie. Praca w NIK na dwa lata mnie wygłuszyła. Ale potem brak Marysi uderzył we mnie ze zdwojoną siłą. I choć miałem nadzieję, że się z tym uporam, pandemia dołożyła swoje. W styczniu już nie wytrzymywałem sam ze sobą. Myśli samobójcze? Nie, ale jeżeli śmierć miałaby przyjść, to byłem na nią gotów. Miałem takie dominujące dwa uczucia: dławiący gardło smutek i chęć położenia się spać, by obudzić się za długi czas. Dlatego zacząłem korzystać z psychoterapii i farmakoterapii. Bierzesz leki? Teraz nic nie biorę, choć nadal żyję w mroku. Zostałeś więc śmiercią otoczony. Musiałeś znaleźć w sobie siłę, żeby się z tym wszystkim pogodzić. Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię. Mój psychoterapeuta powiedział: „Pan właściwie nie wie, czemu zaufać w swojej przeszłości”. A trzeba koniecznie czemuś ufać? Tak, w takim sensie, żeby wiedzieć, skąd się jest i jakie się ma dziedzictwo. A w moim życiu zdarzyły się różne niefajne rzeczy, zwłaszcza jeśli chodzi o ojca. Ale o tym dowiaduję się dopiero teraz, bo nie miał za życia odwagi, by na pewne ważne sprawy ze mną pogadać. I teraz jest spory bałagan, również prawny. [...] Gdyby Twoja młodsza córka nie zachorowała i nie umarła, byłbyś bardziej radosny? Na pewno byłbym w lepszym nastroju, choć poglądy na temat ludzkości miałem już ukształtowane wcześniej. Ale przynajmniej miałbym motywację do życia. I partnerkę, bo wspólnie planowaliśmy przełożyć książkę i nawet przełożyliśmy dwa akapity. A teraz siadam do przekładu tej książki sam. [...] No i będziesz bliżej Marysi. Ja cały czas jestem blisko niej. Chciałbym tylko nauczyć się myśleć o Marysi wyłącznie z uśmiechem, bo ona naprawdę była zjawiskowa. Jej ogromne zdjęcie wisi u nas w przedpokoju i nawet moja żona, która przecież nie była matką Marysi, jest w nim zakochana. Patrząc na nie, płacze. To zdjęcie zrobione na ślubie mojej starszej córki na rok przed śmiercią Marysi. Ma tam krótkie włosy, które jej odrastają po chemii. W telefonie mam też zdjęcie Marysi, ma 15 lat, gdzie pozuje jako Pola Negri. Wiedziała, że odchodzi? Tak, miała 21 lat, Internet i doskonale znała rokowania. Była niezwykle dzielna, heroiczna. Sama podczas nawrotu choroby zabrała się za przekład sztuki Giraudoux, tak jakby miała potrzebę zostawienia czegoś po sobie. Jeszcze parę tygodni przed śmiercią starała się żartować, choć właściwie tylko leżała, z trudem wstając do toalety. Nigdy nie byłem pewien, kiedy używa ironii, a kiedy mówi poważnie. Ironią operują ludzi wybitnie inteligentni. Powiedziała Ci coś, co zostanie w Tobie do końca Twojego życia? Chyba nie myślała o tym, żeby przekazać mi jakieś przesłanie. Raczej opowiadała o sobie. Albo pytała, kiedy pojedziemy do Berlina. Choć życie dziennikarza już nigdy nie będzie dokładnie takie same, wierzymy, że wiele jasnych din jeszcze przed nim. W dniu urodzin Filipowi Łobodzińskiemu życzymy wszystkiego najlepszego. SPRAWDŹ TEŻ: Trudne dzieciństwo, problemy z alkoholem... Życie nie szczędziło Stanisławie Celińskiej dramatów Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021 [Tekst opublikowano na VIVA Historie 11.03.2024 r.]
Ona jest jego ukojeniem i lekarstwem na całe zło. Razem przetrwali rodzinną tragedię. Tak kochają się Filip i Maja Łobodzińscy
„Stworzyła mnie na nowo [...] Sprawiła, że patrzę wokoło uważnie. To pomaga mi żyć", mówił
Filip Łobodziński dał się poznać jako aktor, muzyk czy dziennikarz. Prywatnie jest mężem i ojcem. Niestety jego życie nie było usłane różami. W przeszłości przeżył ogromną stratę, jaką była śmierć córki. Maria miała wówczas 21 lat. Ulubieniec publiczności nie mógł się z tym pogodzić. Teraz twierdzi, że to właśnie dzięki trzeciej żonie powoli leczy rany. Ona jest jego ukojeniem i lekarstwem na całe zło. Oto ich historia. View Ediplayer on the source website Filip Łobodziński i Maja Łobodzińska — historia miłości Córka Filipa Łobodzińskiego miała 21, gdy odeszła. Zdiagnozowano u niej bezwzględną chorobę, jaką jest nowotwór. Ta informacja była dla całej rodziny ogromnym ciosem. To brzmiało jak wyrok. Nic nie dało się zrobić. Medycyna w jej przypadku była bezsilna. 1 października 2015 roku Maria zmarła... Filip Łobodziński nie mógł zrozumieć, dlaczego jego to spotkało. „Ja nie myślę o szczęściu, myślę o harmonii. I wygładzeniu fal ciągle kanciastych. Myślę o tym, żeby wstawać z ciekawością dnia, a nie z przekonaniem, że czeka mnie tylko znój, smutek czy nuda", mówił Krystynie Pytlakowskiej w 2021 roku. Z upływem lat zrozumiał, że musi żyć dalej. I choć nigdy nie zapomni o córce, stara się cieszyć, tym co ma wokół siebie. Jego opoką i azylem jest trzecia żona — Maja. W rozmowie z nami przyznał, że to właśnie ona ukształtowała jego świat na nowo. „Nie, jestem admiratorem wielopostaciowej prawdy. Poza tym od 17 lat jestem kimś całkiem innym", opowiadał. Zapytany o to, czy wszystko nabrało innego znaczenia, gdy związał się Mają, odpowiedział: „Tak, ponieważ jej hierarchia wartości i jej postrzeganie świata miały na mnie kolosalny wpływ. Sama mawia o sobie: „Jestem nikim” – choć całe życie pracowała w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Ale ja wiem, że jest osobą wielkiego formatu. Brzydzi się kłamstwem, pazernością, koncentruje się na walce z bezprawiem na różnych poziomach i na pomocy potrzebującym, a głównie zwierzętom i roślinom. Zawsze miała zwierzęta przygarnięte ze schronisk czy ze śmietników, jak nasza obecna kotka. Obydwoje wspomagamy kilka fundacji. Jesteśmy wirtualnie rodzicami adopcyjnymi wielu zwierząt. Zrobiliśmy fiestę na rzecz przytuliska dla psów pod Rawą Mazowiecką – wtedy różni znani ludzie przekazali nam przedmioty na aukcje. Nasz jeden procent podatku odpisujemy na panią z Konstancina, która prowadzi schronisko dla bezdomnych kotów. Mamy poczucie sensu takiego wysiłku. Maja więc stworzyła mnie na nowo – dobrze ukierunkowanego. Przedtem nie byłem człowiekiem złym, ale może trochę głupim i wielu sfer nie zauważałem. Maja sprawiła, że patrzę wokoło uważnie. I myślę, że to pomaga mi żyć", czytaliśmy w wywiadzie dla VIVY! z 2021 roku. Dodał również, że ukochana jest bardzo empatyczna i czuła na krzywdę wobec innych. Dzisiaj razem pomagają potrzebującym osobom. Okazuje się, że małżonkowie przygarniają do swojego domu zbłąkane zwierzątka. Co więcej, wirtualnie zaadoptowali też wiele takich stworzeń. Na tym jednak nie koniec, ponieważ zakochani przekazują 1% podatku na schronisko dla psów. „Moja żona niedawno w hipermarkecie rozmawiała z wróblem, który tam przyfrunął i usiadł na posadzce: „Nie będę ci przeszkadzać. Idź na stoisko z kaszami i wykombinuj sobie coś do jedzenia”. Stojący niedaleko facet z wózkiem oniemiał. A wróbel jeszcze coś ćwierknął i poleciał do tych kasz. Facetowi dosłownie szczęka opadła", przyznał w rozmowie z nami. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Marek i Katarzyna Kamińscy: połączyły ich podróże, lecz najpiękniejszą wędrówką jest ta przez życie Filip i Maja Łobodzińscy, 18.01.2010 rok Filip Łobodziński, trzecia żona Maja, 18.01.2010 rok Filip Łobodziński, trzecia żona Maja, 18.01.2010 rok Co dzisiaj robi Filip Łobodziński? Obecnie zajmuje się tłumaczeniami, jednak najwięcej czasu chce poświęcić swojej rodzinie. W tym momencie najważniejsze są dla niego dwie kobiety: żona i córka Julia, która jest owocem miłości między dziennikarzem a Anirą Wojan. Kim jest Julia? Priorytetem dla niej jest dbanie o środowisko i klimat. Z tego powodu zajmuje się ratowaniem naszej planety przed plastikiem. Ulubieniec publiczności kończy dzisiaj 64 lata. Z tej okazji życzymy mu ukojenia oraz samych wspaniałych chwil z najbliższymi. CZYTAJ TEŻ: Los nie szczędził mu ciosów. Oto dramatyczna historia Filipa Łobodzińskiego
Co dziś robią serialowi Duduś i Poldek z "Podróży za jeden uśmiech”? Obaj musieli zmierzyć się z tragedią
Ten duet pokochała cała Polska. Tymczasem mało brakowało, a Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński mogliby się nigdy na planie filmowym nie spotkać, bo aktorami zostali poniekąd przez przypadek. Jeden mieszkał w tym samym budynku co reżyser filmów młodzieżowych, a drugi miał nienaganną dykcję i perfekcyjnie czytał. Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński: dzieciństwo Filip Łobodziński pochodzi z Warszawy. W szkole radził sobie świetnie, a przez to, że świetnie czytał i mógł się także pochwalić nienaganną dykcją, został odkryty przez ekipę zajmującą się dubbingiem zagranicznych filmów. To właśnie od tego zaczęła się przygoda z aktorstwem. Henryk Gołębiewski urodził się w Warszawie w bardzo licznej rodzinie. Miał jeszcze ośmioro rodzeństwa, sam był najmłodszy. „Może i w domu było biednie, ale było też wesoło, a starsi opiekowali się młodszymi, razem też rozrabiali na podwórku”, wspominał. Traf chciał, że w tym samym budynku mieszkał twórca filmów młodzieżowych, Janusz Nasfeter. Kiedy zobaczył hałaśliwą grupę dzieciaków, zaprosił je wszystkie na przesłuchanie, ale ostatecznie tylko nastoletni wtedy Henryk Gołębiewski przekonał do siebie reżysera. Czytaj też: Nałóg alkoholowy, poważne problemy zdrowotne... Jak dziś wygląda życie Henryka Gołębiewskiego? Popularność w latach 70. przyniosły im role Dudusia i Poldka Gołębiewski i Łobodziński po raz pierwszy spotkali się w 1970 roku przy produkcji „Abel, twój brat”. Filip miał szansę poznać świat filmu przy okazji niewielkiej roli w filmie „Taki duży chłopiec” produkcji radzieckiej, ale dla Henryka był to aktorski debiut. „Abel, twój brat” był dramatem psychologicznym reżyserowanym właśnie przez sąsiada Gołębiewskiego – Janusza Nasfetera. Potem przyszedł czas na najbardziej znane filmy z udziałem młodych aktorów – "Podróż za jeden uśmiech", gdzie wcielili się w słynnych Dudusia i Poldka oraz "Stawiam na Tolka Banana". Największą popularność przyniosła im ta pierwsza produkcja. Widzowie pokochali ich za role dwóch zupełnie różnych chłopców, którzy postanowili wyruszyć z Krakowa nad morze do swoich mam. Na początku swojej wyprawy orientują się, że zgubili pieniądze na wyjazd i od tamtej pory, bez grosza przy duszy, próbują dotrzeć na północ w inny sposób. M.in. autostopem. Przebywają bardzo długą, ale za to pełną przygód podróż. Co dziś robi Filip Łobodziński? Po tych bardzo udanych produkcjach kariera aktorska była na wyciągnięcie ręki. Filip Łobodziński nie zamierzał jednak związać swojej przyszłości z aktorstwem w żadnej postaci. Wyznał w jednym z wywiadów, że praca na planie przysporzyła mu wiele stresów i miał też przez to problemy w szkole. Jego ostatnim wystąpieniem była rola w filmie „Mysz” w 1979 roku, po której zostawił aktorstwo za sobą. Mimo to postać Dudusia snuła się za nim w życiu prywatnym jak cień jeszcze przez kilka lat. Łobodziński opowiadał w wywiadach, że już nawet w dorosłym życiu ktoś potrafił krzyknąć za nim na ulicy "Duduś!" i nie zawsze było to przyjazne doświadczenie. W późniejszych latach Łobodziński aspirował na dziennikarza i tłumacza. Po ukończeniu Iberystyki na Uniwersytecie Warszawskim pracował jako dziennikarz w TVN, Polsat News, TVP i radiowej "Trójce”; pisał także artykuły m.in. do miesięczników "Rock'n'Roll", "Non Stop" i "Machina". Przetłumaczył przeszło 30 książek (wśród nich znajdują się autobiografie sławnych muzyków, w tym Milesa Daviesa, Briana Johnsona z AC/DC i Johna Coltrane'a oraz wiersze i piosenki Patti Smith czy Boba Dylana) oraz wiele piosenek z animacji i aktorskich filmów Disneya – ostatnio "Aladyna" i "Króla lwa". Były aktor pasjonuje się również muzyką. Wraz z innym kolegą dziennikarzem, Jarosławem Gugałą, założyli Zespół Reprezentacyjny i wydali już sześć albumów. Łobodziński zasłynął także jako autor tekstów piosenek Justyny Steczkowskiej, Małgorzaty Walewskiej i Anny Serafińskiej. Miał również swój debiut w politycznym świecie, pracując przez kilka lat dla Departamentu Komunikacji Społecznej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz w Wydziale Prasowym w Najwyższej Izbie Kontroli. Zajmował się tam tłumaczeniem pism z "języka urzędniczego na polski”, jak to sam określił. Przeczytaj też: Los nie szczędził mu ciosów. Jak dziś wygląda życie Filipa Łobodzińskiego? Co dziś robi Henryk Gołębiewski? W przeciwieństwie do kolegi z planu, Henryk Gołębiewski nie odpuścił sobie aktorstwa, ale nie potraktował go też jako poważnej drogi zawodowej. Nie zależało mu, żeby iść do szkoły teatralnej. Chciał, aby kolejne role nadal były dla niego przygodą i żeby dobrze się przy tym bawił. A trzeba przyznać, że dorosły już Gołębiewski bardzo lubił się zabawić. Jeszcze kilkanaście lat temu pisano o nim, że przez swój imprezowy styl życia znalazł się na samym dnie, ale on podniósł się po kryzysie i dziś pokazuje, że jest w dobrym miejscu. W 2002 r. jego rola w głośnym filmie „Edi” Piotra Trzaskalskiego zachwyciła publiczność i krytyków, ale też zaszufladkowała go jako aktora grającego postaci alkoholików lub bezdomnych. Młody Henryk Gołębiewski, zanim w jego życiu pojawiła się wizja kariery filmowej, chciał tak jak jego ojciec zostać malarzem pokojowym. Ostatecznie, gdy propozycje aktorskie przestały napływać, rzeczywiście zajął się pracami na budowach, przy remontach, a także jako ślusarz i szklarz. Pracował w ten sposób przez 20 lat, w międzyczasie pojawiając się na ekranie w drugo- lub trzecioplanowych rolach. Nie planował niczego w swoim życiu zawodowym zmieniać i wracać do grania na pełen etat, dopóki nie spotkał producenta Jerzego Gudejkę, który zaproponował mu rolę w serialu "Boża podszewka". Potem pojawiła się propozycja zagrania w „Edim” i zanim się obejrzał, Gołębiewski wrócił do bycia pełnoetatowym aktorem. Od kilku lat można go oglądać w serialu "Świat według Kiepskich" oraz paradokumencie "Lombard. Życie pod zastaw". Nie narzeka na brak pracy, ale mimo to zadbał o swój drugi fach i pracuje również w firmie montującej systemy klimatyzacji. Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński: życie prywatne Filip Łobodziński poza spełnionym życiem zawodowym, szczęśliwie ułożył sobie swoje życie rodzinne. Został ojcem dwóch córek, ale w 2015 roku dotknęła go tragedia. U jego córki Marysi wykryto glejaka mózgu. 21-letnia dziewczyna zmarła, a Łobodziński długo nie umiał pogodzić się z tą stratą. Dopiero trzy lata po śmierci córki po raz pierwszy się otworzył się i postanowił opowiedzieć o tym, jak wielką tragedię przeżyła jego rodzina od momentu diagnozy Marysi. Jego dawny kolega z planu również musiał zmierzyć się ze stratą... Podczas zdjęć do „Ediego” Gołębiewski dowiedział się, że jego partnerka Mira, z którą spędził 18 lat, zmarła. Przetrwał ten cios głównie dzięki wsparciu ekipy filmowej. Kilka lat później los się do niego uśmiechnął i w jego życiu pojawiła się Marzanna. Wkrótce para pobrała się i doczekała córki Róży. Dziewczynka spróbowała już nawet swoich sił w aktorstwie u boku taty — wystąpiła w kilku odcinkach „Lombardu”.
Filip Łobodziński: „Chciałbym odzyskać trochę spokoju i nauczyć się z tym żyć”
„Życie postawiło przede mną bardzo trudne zadania i wywołało traumy”
Kiedyś gwiazda dubbingu i filmów dla dzieci. Dziś uznany dziennikarz, tłumacz, muzyk, współautor książki o popkulturze. Filip Łobodziński przymierza się do autobiografii. W jego życiu nie brakowało trudnych momentów. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! wyznał, że czuje się otoczony śmiercią. Filip Wciąż nie jest z wieloma rzeczami pogodzony. Głównie tkwi w nim bunt, jeśli chodzi o stratę córki Marysi. Filip Łobodziński o trudnych momentach w swoim życiu Strata córki jest dla niego ogromnym ciosem. Marysia odeszła prawie 6 lat temu. „Miałem takie dominujące dwa uczucia: dławiący gardło smutek i chęć położenia się spać, by obudzić się za długi czas. Dlatego zacząłem korzystać z psychoterapii i farmakoterapii.", mówił Filip Łobodziński w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Dziennikarz wyznał, że żyje w mroku. Stracił całą radość. Zobacz też: Filip Łobodziński mówi wprost: „Do aktorstwa raczej nie wrócę, bo są...” ,,Miała 21 lat, internet i doskonale znała rokowania. Była niezwykle dzielna, heroiczna. Sama podczas nawrotu choroby zabrała się za przekład sztuki Giraudoux, tak jakby miała potrzebę zostawienia czegoś po sobie. Jeszcze parę tygodni przed śmiercią starała się żartować, choć właściwie tylko leżała, z trudem wstając do toalety. Nigdy nie byłem pewien, kiedy używa ironii, a kiedy mówi poważnie", mówił w VIVIE! Co daje Filipowi Łobodzińskiemu spokój? „O spokoju dawno nie słyszałem, więc nie pamiętam dobrze, co to znaczy, i co mi go daje. Niestety. Takie mam podejrzenie, że spokój i radość mogłoby mi dać poczucie harmonii. Są małe chwile spokoju i radostki”, mówił przed naszą kamerą. „Mam wrażenie, że życie postawiło przede mną bardzo trudne zadania i wywołało traumy. To były trudne okresy i one właściwie wciąż trwają. Myślę, że nigdy się z tego nie wydobędę. Chciałbym odzyskać trochę spokoju i nauczyć się z tym żyć”, dodaje Filip Łobodziński. Zapraszamy do obejrzenia video VIVY.pl.
Filip Łobodziński mówi wprost: „Do aktorstwa raczej nie wrócę, bo są...”
Kiedyś był dziecięcą gwiazdą. Czym dziś się zajmuje?
Filip Łobodziński to człowiek orkiestra. Kiedyś gwiazda dubbingu i filmów dla dzieci, następnie gitarzysta i tekściarz. A co robi dziś? „Nie jestem literatem, chociaż zajmuję się tłumaczeniami, więc piszę po polsku to, co ktoś napisał w innym języku. No i jestem współautorem książki z Grzegorzem Brzozowiczem „Sto płyt, które wstrząsnęły światem”. Kronika czasów popkultury. Ale żadnej innej jeszcze nie napisałem, chociaż zacząłem. To książka o mnie, co zresztą uważam za kompletnie bezsensowne”, wyznaje w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Filip Łobodziński o pracy, aktorstwie i kareirze Dziś Filip Łobodzński to uznany dziennikarz, tłumacz, muzyk, współautor książki o popkulturze. Teraz przymierza się do autobiografii. „Gdybym naprawdę usiadł do tej książki, to powychodziłyby różne rzeczy, które uznałbym za błędy. Wiem, że wielokrotnie postąpiłem głupio albo źle, albo nieuczciwie. Nie chcę się usprawiedliwiać”, zdradza. Zobacz: Filip Łobodziński o aktorstwie: „To była tak trudna rola. Dotykałem świata dotąd mi nieznanego” Ale zapytany przez Krystynę Pytlakowską oto, jakich błędów chciałby teraz uniknąć, gdyby mógł żyć jeszcze raz, mówi wprost: „Chciałbym być bardziej asertywny, bo za często się wycofuję, a gotów jestem dać w mordę tylko wtedy, gdy mam do czynienia z chamstwem. Kilka miesięcy temu w sklepie, w kolejce do kasy, dwóch gości bez masek przysuwało się do mnie i żony na odległość 20 centymetrów. Moja żona zwróciła im uwagę, a oni zaczęli z niej drwić. Wtedy byłem gotów przejść do rękoczynów i musiała mnie odciągać”. Jak więc wygląda jego codzienność? Czym jest dla niego powołanie i czy kiedykolwiek wróci do aktorstwa? O tym dowiecie się oglądając nasze wideo!
Filip Łobodziński o aktorstwie: „To była tak trudna rola. Dotykałem świata dotąd mi nieznanego”
„Musiałem wykonać dużą pracę nad sobą, a później już nic nie było normalne, bo mnie rozpoznawano na ulicy”
Fani pamiętają go z filmu „Abel, twój brat” czy „Podróż za jeden uśmiech”. Filip Łobodziński miał szansę na zbudowanie kariery aktorskiej. Nie skorzystał z niej i wybrał inną drogę. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską, dziś uznany dziennikarz, tłumacz, muzyk, współautor książki o popkulturze, opowiedział o swoim dzieciństwie, przygodzie z aktorstwem i trudnej roli u Janusza Nasfetera. Filip Łobodziński o dzieciństwie i aktorstwie Żałoba nigdy się nie kończy. Usuwasz się w cień, chowasz się za cierpieniem? Albo podejmuję próby przekonania ludzi do tego, co warto zrobić. W zeszłym roku, wiosną, zwróciłem się do kilku redakcji z koncepcją kampanii na rzecz utrzymania w miastach łąk. Chodzi o to, żeby nie kosić miejskich trawników. Do tego pomysłu pozyskałem fantastyczną partnerkę Urszulę Zajączkowską, autorkę nagrodzonej książki „Patyki, badyle”. I żadna redakcja nie zareagowała. Smutne. Wróćmy do czegoś weselszego – do Twojego dzieciństwa, kiedy zostałeś małym aktorem. Ale nie traktowałem tego jako coś, czym będę się zajmował. Najpierw zagrałeś w filmie „Abel, twój brat”. Ciekawe, jak Cię w tłumie dzieciaków odnalazł Janusz Nasfeter? Zaproponowała mu mnie moja ciotka Zofia Dybowska-Aleksandrowicz, która była w „Ablu…” drugim reżyserem. Co ciekawe, o tym, że jest moją ciocią, dowiedziałem się w trakcie zdjęć. Wcześniej grywałem u niej w dubbingu, ale nie przyznawała się, że jesteśmy rodziną. Powiedziała na boku: „Uważaj, znam twoją mamę, znam twoją babcię, ponieważ jesteśmy z tej samej gałęzi rodziny. Tak naprawdę jestem twoją ciotką, tylko nie mów o tym nikomu, bo posądzą mnie o kumoterstwo. A ty się dostałeś tu dlatego, że zaimponowałeś Nasfeterowi”. Była dogadana z moimi rodzicami, bo oni też nie puścili wtedy farby. „Abel...” we mnie coś uruchomił. To była tak trudna rola, w której trzeba było odnaleźć w sobie kogoś słabego, szantażowanego psychicznie przez toksyczną matkę. Dotykałem świata dotąd mi nieznanego. Zobacz też: Filip Łobodziński o stracie córki: „Brak Marysi uderzył we mnie ze zdwojoną siłą. Nie wytrzymywałem sam ze sobą” Musiałeś szybko dorosnąć do tej roli. Tak, choć ani mój dom rodzinny tak nie wyglądał, ani moi koledzy. A tu nagle okazuje się, że istnieje prześladowanie w klasie, destrukcyjna miłość matki, półsieroctwo. Musiałem wykonać dużą pracę nad sobą, a później już nic nie było normalne, bo mnie rozpoznawano na ulicy i nauczyciele mówili: „To ten, co nie chodzi na lekcje, artysta ze spalonego teatru”. Dla mnie wtedy postacią fundamentalną była polonistka Anna Susicka, to ona uruchomiła we mnie miłość do literatury i dążenie do pisania w sposób niebanalny. A teraz zastanawiam się, kim Ty właściwie jesteś. Magister iberystyki, pracownik NIK, okazjonalnie muzyk, wolontariusz dla bezdomnych zwierząt. Ale nie to miałam na myśli. Pytając, kim jesteś, nasunęła mi się odpowiedź: myślicielem. Czasami myślę, a czasami jestem bezmyślny. Z dziennikarstwem mam jeszcze trochę wspólnego, bo współprowadzę zawieszony na razie program „Xięgarnia”, który od września ma być wznowiony. Nadal będziemy go prowadzić we troje: Agata Passent, Max Cegielski i ja. Obejrzeć nas można będzie w telewizji i na Playerze.pl. Ta praca ociera się o dziennikarstwo, choć tak naprawdę jest misją, by ludzie jednak zastanowili się, że może warto jakąś książkę przeczytać. Dla mnie jesteś głównie muzykiem, bardem. Widziałam Cię w Kazimierzu U Fryzjera. Grałeś na gitarze i śpiewałeś. A potem w internecie znalazłam Twojego Boba Dylana. Masz silny głos o ciekawej barwie. No tak, muzyka. W połowie czerwca mój ukochany zespół Dylan.pl, dziecko prawie, miał pierwszy koncert od lutego zeszłego roku, w Sosnowcu. Jechałem tam z oporami, pomimo że zespół sam stworzyłem. Ale pojechałem i zagrałem najlepiej, jak umiem. I zaśpiewałem. I poczułem się potrzebny, bo zgromadzeni na koncercie dali ujście zachwytowi. W dawaniu jest najgłębszy sens. Pojawia się dzięki temu kawałek szczęścia. I czuję się wtedy prawie jak wędrowny cudotwórca, bo pokazuję świat, który był im niedostępny. I stajesz się ich guru. Raczej pośrednikiem. Podchodzą do mnie ludzie: „Ja Boba Dylana znałam z trzech piosenek, a teraz, gdy usłyszałam teksty, które pan śpiewa, mam ochotę mu się bliżej przyjrzeć”. Bo to twórczość bardzo serio, a muzyka, literatura i szeroko pojęta kultura powinny pobudzać ludzi do stawiania sobie pytań. Sprawdź też: W latach 70. cała Polska znała ich jako Dudusia i Poldka z "Podróży za jeden uśmiech”. Co dziś robią Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński?
Filip Łobodziński o żonie: „Maja stworzyła mnie na nowo. Przedtem nie byłem człowiekiem złym, ale może trochę głupim”
„Wielu sfer nie zauważałem. Maja sprawiła, że patrzę wokoło uważnie. I myślę, że to pomaga mi żyć”
Filip Łobodziński jest dziś uznanym dziennikarzem, tłumaczem, muzykiem, współautorem książki o popkulturze. Teraz przymierza się do autobiografii. W jego życiu nie brakowało trudnych momentów. Strata córki była dla niego największym ciosem. „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię”, mówił Krystynie Pytlakowskiej w nowym wywiadzie. Jak dziś wygląda jego życie? Filip Łobodziński jest dziś zupełnie innym człowiekiem niż kilkanaście lat temu. Zmieniła go miłość i żona Maja. „Stworzyła mnie na nowo – dobrze ukierunkowanego. Przedtem nie byłem człowiekiem złym, ale może trochę głupim i wielu sfer nie zauważałem. Maja sprawiła, że patrzę wokoło uważnie. I myślę, że to pomaga mi żyć”, dodaje. Czy potrafisz sobie w życiu coś odpuścić i czymś się naprawdę cieszyć? Dwa lata temu byłem na występie Mumio i pierwszy raz od wielu miesięcy szczerze się uśmiałem. I zapomniałeś wtedy na chwilę o tych wszystkich odejściach bliskich Ci ludzi? Tak, bo nie chodzę non stop pod parasolem smutku. Owszem, bywam zgaszony, szczególnie jeśli ktoś prosi mnie o wywiad (uśmiech): Boże, czego wy ode mnie chcecie? Co jeszcze mam wam opowiedzieć? Wolę wywiady przeprowadzać. Na przykład o czym? O książkach. Albo dlaczego w mieście sadzi się tak mało dużych krzewów. Żaden wróbel tam nie zamieszka. Moja żona niedawno w hipermarkecie rozmawiała z wróblem, który tam przyfrunął i usiadł na posadzce: „Nie będę ci przeszkadzać. Idź na stoisko z kaszami i wykombinuj sobie coś do jedzenia”. Stojący niedaleko facet z wózkiem oniemiał. A wróbel jeszcze coś ćwierknął i poleciał do tych kasz. Facetowi dosłownie szczęka opadła. Bardzo bym chciała poznać Twoją żonę Maję. To jedźmy tam, jeden przystanek metra. Kończy remont mieszkania po swojej mamie. Zobacz też: Filip Łobodziński: „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt” Ta historia z wróblem była rzadką chwilą Twojego szczęścia? Ja nie myślę o szczęściu, myślę o harmonii. I wygładzeniu fal ciągle kanciastych. Myślę o tym, żeby wstawać z ciekawością dnia, a nie z przekonaniem, że czeka mnie tylko znój, smutek czy nuda. Są ludzie, którzy nie wierzą w śmierć, tylko w przechodzenie w inną formę. I że ci, co odeszli, cały czas tu z nami są. Ja ich obecności nie odczuwam. Staram się, żeby żyli we mnie, ale nie odniosłem wrażenia, że ktoś mi coś podpowiada albo kopie w tyłek. Zacznij więc w końcu pracować nad tłumaczeniem książki, którą zacząłeś z Marysią. Już zaczynam. Ona patrzy na mnie zdjęciem dziewczynki, która napisała swoją biografię. To trudne zadanie przekładowe. Ale ja się wtedy bardzo spinam. Zatapiam się w bańce: tylko ja i tekst. A kiedy tłumaczyłem prozę Dylana czy Lennona, wpadałem nawet w trans lingwistyczny. Po prostu same mi się słowa przekładały. I to z jakąś wariacką składnią. Może pisząc autobiografię, też znajdziesz się w takim transie. Dwa fikcyjne życiorysy na potrzeby tej książki już napisałem. I jeden rozdział o dzieciństwie. Ale we wstępie zdemaskowałem to wszystko jako wielkie łgarstwo. Bo jakie można mieć zaufanie do kogoś, kto pisze o sobie? I tak będzie tam tylko to, co chcę napisać, a nie cała prawda. Mój przyjaciel Czarek Wodziński, profesor filozof, z którym zrobiłem wywiad dla „Tygodnika Powszechnego”, powiedział, że prawda to coś umkliwego, migotliwego, czego się nie da przybić gwoździem definicji do ściany. To coś pomiędzy kompletną ciemnością a oślepiającą jasnością. I że w tym przejściu mieści się prawda. A jaka jest Twoja prawda? „Święta prawda i gówno prawda”? Dotąd nie dochowaliśmy się stricte naukowej definicji prawdy. Bo coś, co Ty pamiętasz, ktoś pamięta zupełnie inaczej. Mowa jest o tym w „Rashomonie” Kurosawy. Wszyscy widzieli to samo i każdy co innego. Dlatego jestem pod wrażeniem filmu Todda Haynesa „I’m Not There”. Opisywano go jako biografię Boba Dylana. Jego postać odtwarzana jest przez sześcioro aktorów, w tym przez Cate Blanchett, która dostała za nią Oscara. Reżyser uchwycił prawdę mającą tyle różnych postaci. Wiem już więc, kim Ty jesteś. Jesteś poszukiwaczem prawdy. Nie, jestem admiratorem wielopostaciowej prawdy. Poza tym od 17 lat jestem kimś całkiem innym. Odkąd związałeś się z Mają, Twoją trzecią żoną? Tak, ponieważ jej hierarchia wartości i jej postrzeganie świata miały na mnie kolosalny wpływ. Sama mawia o sobie: „Jestem nikim” – choć całe życie pracowała w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Ale ja wiem, że jest osobą wielkiego formatu. Brzydzi się kłamstwem, pazernością, koncentruje się na walce z bezprawiem na różnych poziomach i na pomocy potrzebującym, a głównie zwierzętom i roślinom. Zawsze miała zwierzęta przygarnięte ze schronisk czy ze śmietników, jak nasza obecna kotka. Obydwoje wspomagamy kilka fundacji. Jesteśmy wirtualnie rodzicami adopcyjnymi wielu zwierząt. Zrobiliśmy fiestę na rzecz przytuliska dla psów pod Rawą Mazowiecką – wtedy różni znani ludzie przekazali nam przedmioty na aukcje. Nasz jeden procent podatku odpisujemy na panią z Konstancina, która prowadzi schronisko dla bezdomnych kotów. Mamy poczucie sensu takiego wysiłku. Maja więc stworzyła mnie na nowo – dobrze ukierunkowanego. Przedtem nie byłem człowiekiem złym, ale może trochę głupim i wielu sfer nie zauważałem. Maja sprawiła, że patrzę wokoło uważnie. I myślę, że to pomaga mi żyć. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od 26 sierpnia. Zobacz też: Filip Łobodziński o stracie córki: „Brak Marysi uderzył we mnie ze zdwojoną siłą. Nie wytrzymywałem sam ze sobą”
Filip Łobodziński: „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt”
„Od śmierci Marysi raczej bez egzaltacji podchodzę do idei Boga miłosiernego”
Nie lubi osobistych wywiadów. Filip Łobodziński w poruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedział o trudnych wydarzeniach ze swojego życia. Dziennikarz i tłumacz sześć lat temu stracił ukochaną córkę. „Ale nie mam przy tym założeń, że o tym będę rozmawiał, a o tamtym nie. Są wywiady, które same się toczą, jak w konfesjonale. (...) Potem okazuje się, że popadam w jeszcze cięższą depresję i muszę się udać na psychoterapię”, mówi. Wyczuwam w Tobie ten mrok, nawet kiedy słucham, gdy śpiewasz. To też wynika z tego, że mnie nigdy nie pasjonowały nastroje radosne, optymistyczne komunikaty, bo zbyt dużo widzę niefajnych obliczy ludzkości. Dla mnie ludzkość to fuszerka. Dramat. To, co wykonaliśmy z planetą, i przemoc bogactwa nad ubóstwem. View Burdaffi on the source website O zazdrości, wrogości, zawiści, agresji moglibyśmy rozmawiać wiele tygodni i tego nie naprawimy. Wystarczy prosta konstatacja, że człowiek się nie sprawdził jako współobywatel Ziemi, bo głównie ją niszczy. Choć teraz próbuje jeszcze ochronić to, co jeszcze zostało. Gdyby Twoja młodsza córka nie zachorowała i nie umarła, byłbyś bardziej radosny? Na pewno byłbym w lepszym nastroju, choć poglądy na temat ludzkości miałem już ukształtowane wcześniej. Ale przynajmniej miałbym motywację do życia. I partnerkę, bo wspólnie planowaliśmy przełożyć książkę i nawet przełożyliśmy dwa akapity. A teraz siadam do przekładu tej książki sam. (...) Zobacz też: Filip Łobodziński o stracie córki: „Brak Marysi uderzył we mnie ze zdwojoną siłą. Nie wytrzymywałem sam ze sobą” Czytałam, że po śmierci Twojej córki się nawróciłeś. Nie, to jakaś bzdura. Od śmierci Marysi raczej bez egzaltacji podchodzę do idei Boga miłosiernego. Ale mając 45 lat, przyjąłeś komunię świętą. Tak. Chrzest, komunię, bierzmowanie. Co nie znaczy, że wcześniej byłem niewierzący. Podejrzewałem, że istnieje coś więcej, niż to widać, ale nie odczuwałem potrzeby sformalizowania tej myśli. Ojciec na przykład był przekonany, że wszystko, co się dzieje, jest fantastycznym zbiorem przypadków. Ale nie wykluczał tego, że coś jest poza tym. Był oczytany, pisał za innych doktoraty, choć w rubryce „zawód” miał wpisane magister inżynier elektryk. Rodzice zarazili mnie literaturą i muzyką. W domu słuchało się muzyki etnicznej i współczesnej filharmonicznej. Brassensa, Beatlesów. To był fantastyczny dom pod tym względem. Rodzice nakłonili mnie do tego, żebym już w przedszkolu zaczął się uczyć języka obcego. Najpierw angielskiego, potem równolegle francuskiego, później pojawił się rosyjski, niemiecki i łacina, a na studiach hiszpański, portugalski i kataloński. W innych sprawach mam wiele do zarzucenia rodzicom, ale za to akurat jestem wdzięczny. Twój ojciec umarł niedawno, ale mama żyje? Nie. Zmarła trzy miesiące po Marysi. A jeszcze wcześniej brat cioteczny i trzech bliskich przyjaciół. Zostałeś więc śmiercią otoczony. Musiałeś znaleźć w sobie siłę, żeby się z tym wszystkim pogodzić. Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię. Mój psychoterapeuta powiedział: „Pan właściwie nie wie, czemu zaufać w swojej przeszłości”. A trzeba koniecznie czemuś ufać? Tak, w takim sensie, żeby wiedzieć, skąd się jest i jakie się ma dziedzictwo. A w moim życiu zdarzyły się różne niefajne rzeczy, zwłaszcza jeśli chodzi o ojca. Ale o tym dowiaduję się dopiero teraz, bo nie miał za życia odwagi, by na pewne ważne sprawy ze mną pogadać. I teraz jest spory bałagan, również prawny. Każdy ma swoje smuteczki, co nie znaczy, że mamy się nie pośmiać w kinie na dobrej komedii. Mnie nigdy nie ciągnęło do komedii. Chyba że Monty Python albo Mumio. Wyzwanie dla umysłu. Bo lubisz czarny humor. Tak. Oraz surrealizm i groteskę. Czy potrafisz sobie w życiu coś odpuścić i czymś się naprawdę cieszyć? Dwa lata temu byłem na występie Mumio i pierwszy raz od wielu miesięcy szczerze się uśmiałem. I zapomniałeś wtedy na chwilę o tych wszystkich odejściach bliskich Ci ludzi? Tak, bo nie chodzę non stop pod parasolem smutku. Owszem, bywam zgaszony, szczególnie jeśli ktoś prosi mnie o wywiad (uśmiech): Boże, czego wy ode mnie chcecie? Co jeszcze mam wam opowiedzieć? Wolę wywiady przeprowadzać. (...) Są ludzie, którzy nie wierzą w śmierć, tylko w przechodzenie w inną formę. I że ci, co odeszli, cały czas tu z nami są. Ja ich obecności nie odczuwam. Staram się, żeby żyli we mnie, ale nie odniosłem wrażenia, że ktoś mi coś podpowiada albo kopie w tyłek. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od 26 sierpnia. Sprawdź też: W latach 70. cała Polska znała ich jako Dudusia i Poldka z "Podróży za jeden uśmiech”. Co dziś robią Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński?
Filip Łobodziński po raz pierwszy opowiedział o chorobie i śmierci córki
Wszyscy pamiętają go z roli w kultowych filmach Podróż za jeden uśmiech czy Stawiam na Tolka Banana. Porzucił aktorstwo, był dziennikarzem, a teraz od trzech lat pracuje w Najwyższej Izbie Kontroli. Życie go nie rozpieszczało. Trzy lata temu stracił ukochaną córkę. Marysia odeszła po heroicznej walce z chorobą. Miała 21 lat. W poruszającej rozmowie z Magdaleną Rigamonti, Filip Łobodziński po raz pierwszy o cierpieniu po stracie córki i nadziei na przyszłość. Filip Łobodziński o stracie córki W pamięci tysięcy Polaków zapisał się jako „Duduś”. Sam nie patrzy na siebie przez pryzmat dawnych ról. „Widzę człowieka, który poszedł na studia, który się czegoś nauczył, zaczął grać z zespołem, który próbował swoich sił w dziennikarstwie”, mówi w wywiadzie. W ciągu ośmiu lat stracił osiem ważnych dla siebie osób: trzech przyjaciół, brata ciotecznego, obydwoje rodziców i córkę… Praca pomogła mu uporać się z myślami i bólem. Trzy lata temu znalazł się w najtrudniejszym momencie swojego życia. Był bliski załamania, stał u progu ciężkiej depresji. Teraz Filip Łobodziński pierwszy raz opowiedział publicznie o córce i jej odejściu. Nie chciał epatować swoim cierpieniem. Zazwyczaj maskuje emocje. Ale wierzy, że ta rozmowa komuś jeszcze pomoże. Bo jak przeżyć urodziny dziecka, którego już nie ma... „Córka odchodziła. Potrzebowałem zorganizowania swojego czasu. Zacząłem pracować dzień po pogrzebie Marysi. (...) Mnie się wyć chce do dziś, codziennie”, tłumaczył. Chciał działać, zająć myśli. Praca była jedyną ucieczką. Informacji o chorobie Marysi nie dało się tak po prostu oswoić. Zaczęło się od wielomiesięcznych bólów głowy. Lekarze w końcu wydali wyrok - glejak. Rokowania przy tej chorobie nie są zbyt optymistyczne. „Od pewnego momentu człowiek już wie, jaki jest koniec. I stara się tylko o to, żeby wszyscy przeszli przez to godnie, z bólem, ale w stanie jakiejś głębszej duchowości”, zwierza się Filip Łobodziński. W poruszającej rozmowie aktor zdradził, że córka przeszła przez chorobę z godnością, mimo bólu i niewyobrażalnej rozpaczy, nawet kiedy z dnia na dzień nadzieja gasła. Marysia postanowiła zostawić po sobie ślad i pomiędzy kolejnymi terapiami i egzaminami, przełożyła Apolla z Bellac Jeana Giraudoux. „Są rzeczy, których nie rozumiem. W kategorii całego świata – nie rozumiem cierpienia, które do niczego nie prowadzi. Gdyby Bóg rzeczywiście musiał zabrać młodą osobę, to mógł to zrobić w sposób nagły, poprzez wypadek na przykład. A nie kosztem kilkuletniego cierpienia. To jest niegodziwe”, mówi Magdalenie Rigamonti. „Czasem słyszę, że była taka zdolna, taka wspaniała, taka młoda, jeszcze mogła tyle zrobić. A jakby nie była wspaniała, nie byłaby zdolna? Przecież to nie ma żadnego znaczenia. Dziecko to dziecko, cierpienie to cierpienie”, dodał. Od kilku lat Filip Łobodziński ma lepsze i gorsze okresy. „Czasem widzę sens w tym, że w ogóle żyję i coś robię, a czasem nie bardzo. Staram się sobie przypominać, że spotkało mnie wiele fantastycznych rzeczy i że bilans ciągle jest dodatni Oczywiście, nie wliczam w to odejścia Marysi, bo to jest poza konkurencją i tego nic nie zrównoważy”, dodaje w rozmowie z dziennikarką. Cały wywiad dostępny na Dziennik.pl.