„Jest dla mnie idealnym mężczyzną”, mówi o Filipie Bajonie jego ukochana Marzena Mróz. Dzieli ich 18 lat, a łączą pasje i wielka miłość
„Tworzymy taki związek, że nikt między nas nie wetknie nawet szpilki”
Filip Bajon i jego żona, Marzena Mróz, opowiedzieli o kulisach swojego niezwykłego życia i pięknej miłości w rozmowie z Elżbietą Pawełek. W ramach cyklu Archiwym VIVY! przypominamy niezwykły wywiad z parą, który ukazał się w magazynie VIVA! w listopadzie 2015 roku. [Ostatnie odświeżenie na VUŻ: 04.03.2024 rok] Filip Bajon i Marzena Mróz: wywiad On mówi, że oświadczył się jej na Schodach Hiszpańskich w Rzymie. Ona – że w cieniu Wezuwiusza. Połączyła ich sztuka, wspólne podróże, to samo widzenie świata. Marzuś i Fy – tak siebie nazywają. Kiedy on kręci film, ona czeka. Kiedy ona wyjeżdża, on tęskni. Francuzi powiedzieliby, że to l’amour. Reżyser Filip Bajon i jego żona Marzena Mróz w rozmowie z Elżbietą Pawełek odsłaniają kulisy swojego niezwykłego życia. Powiedz, Filip, czy lubisz kobiety? Filip: Bardzo, a dlaczego pytasz? – Mam wrażenie, że w „Paniach Dulskich” pokazałeś kobiety silne, momentami heroiczne, a jednocześnie zgorzkniałe i okrutne dla siebie. Chyba je trochę przerysowałeś? Filip: Skądże. Stanąłem po ich stronie, to znaczy pokazałem je takimi, jakie są. Nawiązując do dramatu Gabrieli Zapolskiej, wyobraziłem sobie Dulskie w różnych epokach historycznych. Nie wyczerpałem całego arsenału możliwości, ale już pisząc scenariusz, sympatyzowałem z nimi, to one tworzą świat. Kobiety żywiej reagują na rzeczywistość, bo tak zostały stworzone. Zresztą na egzaminach wstępnych na reżyserię filmową są ciekawsze od mężczyzn. Co mówię z satysfakcją, bo je lubię. – Dulskie trzymają w napięciu jak najlepszy thriller, pojawia się krew i zbrodnia. Ale ich prototypem nie jest chyba Marzena, która wydaje się być oceanem spokoju? Filip: Nie, chociaż i ona potrafi mocno zareagować, więc ten ocean tak spokojny nie jest. Marzena: Powiedz coś jeszcze o mnie, rozwińmy ten temat (śmiech). Filip: Nie umiesz się długo gniewać. – Ale Ty również nie jesteś typem Felicjana Dulskiego, który w domu siedzi cicho? Filip: O, nie! Marzena: W naszym domu to ja pełnię funkcję wszystkich ministrów, łącznie z ministrem finansów, a Filip jest prezydentem. Filip: No tak, bo kiedyś zachwyciłaś się moim czarno-białym zdjęciem z czasów, kiedy grałem prezydenta Polski w jakimś fińskim filmie… Marzena: Dlatego zwróciłam na ciebie uwagę (śmiech). Między nami jest niepisany układ: ja działam, podejmuję decyzje, a Filip zgadza się na wszystko. No, prawie na wszystko. Filip: Paradoksalnie umiem rządzić, ale nie lubię robić tego w domu. Za to prowadzenie dużej ekipy filmowej sprawia mi przyjemność. Ostatnio na planie „Kamerdynera”, którego właśnie kręcę, miałem 120 osób. Jeśli muszę kogoś skarcić, robię to żartem. – Wymagający reżyser przeistacza się w domu w normalnego faceta. Dwa wcielenia Bajona? Marzena: Zależy, co rozumiesz pod pojęciem „normalny facet”. Filip nigdy nie robi awantur w domu, zawsze przynosi jakiś dowcip czy anegdotę. Zwykle też nie rozmawiamy o przyziemnych sprawach, że trzeba kupić masło czy chleb… – Słyszałam, że przygotowujesz mężowi listę zakupów ozdobioną rysunkami. Marzena: Tak, bo kiedy idzie do sklepu, zawsze kupuje za dużo. Twierdzi, że byłoby mu wstyd poprosić o 10 deko szynki. Sprzedawca mógłby powiedzieć: „Jeśli pan chce kilka plasterków, to proszę iść do restauracji”. Rysuję mu więc pęczek marchewek, żeby nie kupił trzech. Filip: Mam swój przelicznik. Jak żona pisze – jeden ogórek, to wiem, że dwa, a jak trzy pomidory, to wiem, że pięć. – Udało Wam się stworzyć dobry związek partnerski? Filip: Nie wiem, co to znaczy związek partnerski. Wiem, że nie należy się kłócić i że nie wolno sobie niczego narzucać. Trzeba po prostu kochać i już. – I nie ma cichych dni? Marzena: Nie, bo my się nie sprzeczamy. A jeśli już o coś, to chyba tylko o sposób, w jaki Filip prowadzi samochód. Według mnie jeździ za wolno. Często proszę: jedź szybciej… Filip: I są afery o ubiór. Marzuś pyta: „Dlaczego wkładasz poplamioną koszulę?”. Nie widzę żadnej plamy, ale ona zawsze jakąś wypatrzy i tak długo obstaje przy swoim, że się poddaję. – Ładnie się zwracasz do żony: Marzuś. Filip: Zawsze podobało mi się jej imię. Była pierwszą kobietą, jaką poznałem, z tym imieniem i to mnie też ujęło. Marzena: Nigdy mi o tym nie mówiłeś. Nie lubiłam swojego imienia, ale na szczęście Filip wymyślił Marzusia. Ja nazywam go Fy, co mu się podoba, bo już krócej nie można. Zobacz również: Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed córką tożsamość ojca. Ich relacja była trudna Filip Bajon i Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Jak zaczęła się Wasza love story? Ty jesteś z Łodzi, on z Poznania… Filip: Studiowałem w łódzkiej szkole filmowej, a teraz jestem tam dziekanem na wydziale reżyserii, prowadzę wykłady ze studentami i kocham to miasto. Jak się dowiedziałem, że Marzena też studiowała w Łodzi, od razu mieliśmy dużo wspólnych tematów. Często się zastanawiam, dlaczego nie spotkaliśmy się w Łodzi wcześniej… Marzena: Nie mogliśmy się spotkać, bo kiedy kończyłeś Filmówkę, ja chodziłam do podstawówki. Filip: Ale potem byłaś dziennikarką w gazecie, która patronowała mojemu filmowi „Lepiej być piękną i bogatą”. Cała redakcja bawiła się w „U Plastyków” z okazji zakończenia zdjęć. Ale ciebie nie było… Marzena: Akurat wtedy wzięłam trzy dni urlopu i pojechałam do Niemiec na swój własny ślub. Dlatego nie mogliśmy spotkać się wcześniej. Poznaliśmy się dopiero w Warszawie, w kawiarni Czytelnika na Wiejskiej. Jadałam tam obiady przy stoliku mojego przyjaciela Henryka Berezy – poety i krytyka literackiego. Filip urzędował przy innym stoliku. Jak potem wyznał, kilka lat mi się przyglądał, aż któregoś dnia podszedł, bo zauważył, że jestem smutna. Akurat wtedy się rozwodziłam. – Przyglądałeś się kobiecie, a nie spróbowałeś jej poderwać? Filip: Patrzyłem na nią zza winkla, z zachwytem. Przychodziła piękna, w kolorowym płaszczu. Sam urok i wdzięk. Nie miałem pojęcia, kim jest. Ale nie chciałem nikogo pytać, nawet mojego przyjaciela Mieczysława Jahodę, który mimo swoich 80 lat dostrzegł, że Marzenka nosi stringi. Marzena: Prowokujesz teraz! (śmiech). Filip: Może widział więcej, bo był operatorem. Ja widziałem tylko urodę i najpiękniejszy uśmiech świata. Kiedy posmutniała i dowiedziałem się, że właśnie zmienia stan cywilny, sam również uporządkowałem swoje życiowe sprawy. Powiedziałem sobie wtedy: „albo ona, albo żadna”. – Czy to prawda, że oświadczyłeś się Marzenie w cieniu Wezuwiusza? Filip: Moim zdaniem oświadczyłem się jej pod Schodami Hiszpańskimi w Rzymie… – Dzieli was 18 lat. Nie obawialiście się tej różnicy? Marzena: Nie, ani przez chwilę, bo Filip jest dla mnie idealnym mężczyzną, mądrym i wyrozumiałym. Wciąż w świetnej formie, a mentalnie to wieczny chłopak. Podziwiam jego konsekwencję i determinację, z jaką zdecydował się poświęcić życie sztuce. Jest najbardziej bezkompromisowym artystą, jakiego znam. Co mi się jeszcze w nim podoba? Chyba też to, że w domu nigdy nie porusza tematów związanych z gromadzeniem pieniędzy. Po prostu nie ma między nami takich rozmów, za co jestem mu bardzo wdzięczna. Życie z nim jest fascynujące. Razem piszemy scenariusze, on bardzo też sekunduje projektowi mojej książki. Od lat podróżuję po świecie tropem miejsc największych pisarzy XX wieku. Opisuję je i fotografuję. Filip: Nasze wyprawy literackie są wielką przygodą. To tak, jakby się podróżowało i czytało zarazem książki. – Jak to wygląda? Marzena rzuca hasło, że teraz jedziecie szlakiem Prousta czy Faulknera, pakujecie się i ruszacie? Marzena: Zawsze się do tego starannie przygotowuję, a Filip dodatkowo wspiera mnie swoją wiedzą. Jak już mówimy o Faulknerze, to wiedział, że na jego farmie Rowan Oak nad Missisipi stoi stodoła, z którą pisarz uwiecznił się kiedyś na zdjęciu. I to zdjęcie wisiało w domu Filipa w Poznaniu. Kiedy jedziemy śladami Mario Vargasa Llosy do Limy czy szlakiem Gombrowicza do Buenos Aires, to wie, o co chodzi. I rzuca anegdotami. – Jest też wielkim znawcą malarstwa. Jak sam kiedyś wyznał, wychował się pod obrazami Witkacego i Cybisa. Filip: W moim rodzinnym domu było dużo obrazów. Od dziecka chciałem wiedzieć, co to znaczy dobry obraz. Ale nawet mój wuj, dyrektor Muzeum Narodowego w Poznaniu, nie potrafił udzielić odpowiedzi na to pytanie i wciąż jej nie poznałem. Marzena: Co roku odkrywamy jakiś obraz, który staje się dla nas dużym przeżyciem. W tym roku zachwycił nas fresk Ghirlandaia „Ostatnia Wieczerza” w klasztorze przy Piazza Ognissanti we Florencji. Zobacz też: Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz są razem 22 lata: „Czarek jest męski, ale wrażliwość ma na szczęście kobiecą” Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Gdyby cofnąć czas, to byłbyś słynnym malarzem? Filip: Niestety, nie umiem malować, tak jak i nie potrafię śpiewać. Składam się z samych defektów. Na szczęście jest reżyseria pozwalająca przekuć to w coś pozytywnego. Byłem też przez jakiś czas pisarzem i o mało nie zwariowałem. Człowiek siedzi sam na sam z kartką papieru przez kilka lat, straszna samotność. Marzena: Filip napisał pięć świetnych powieści, w tym moją ulubioną „Białe niedźwiedzie nie lubią słonecznej pogody”. Pomyślałam, że jest tak dobry jak Kundera, albo nawet lepszy. I takie są defekty mojego męża. Filip: Znów piszę powieść, jestem w połowie. Marzena: A może byś zrobił z tej powieści film? Filip: To byłoby zbyt filozofujące, a mnie się nie chce być najinteligentniejszym w klasie (śmiech). – Jak się mieszkało w akademiku w Łodzi z Krystianem Lupą i Markiem Koterskim, to ten fakt do czegoś zobowiązuje. Filip: Wtedy nikt z nas nie wiedział, czy cokolwiek osiągniemy w zawodzie. Lupa leżał całymi dniami w łóżku, z kołdrą pod szyję. Koterski był zabawowy, ja zresztą też, więc balowaliśmy. Pod ścianą w naszym pokoju stała pośmiertna maska Marcela Prousta. – Zastanawiam się, jak rodzice zareagowali, kiedy oświadczyłeś im, że będziesz filmowcem. Cóż za niepewny fach! Filip: W skrytości ducha ojciec pewnie liczył, że po studiach prawniczych zostanę adwokatem, bo sam był prawnikiem. Ale był otwarty na nowości. Podejrzewam, że sam zrobiłby to samo co ja, gdyby mógł. Widywałem go często w kinie, siedział w pierwszych rzędach, a ja kryłem się na tylnych, bo przychodziłem tam na wagary. Potem odwiedzał mnie w Łodzi, która go zauroczyła. Bardziej napięte relacje miałem z mamą, trzymającą cały dom w ryzach. Do dziś pamiętam te zapiski, co ile kosztowało… – Mama była trochę jak Dulska? Filip: Chyba nie, bo pracowała jako farmaceutka i była zakochana w swojej aptece. W sumie nie lubiła prowadzić domu. Panował w nim etos pracy, ale nigdy się o niej nie mówiło. Typowe dla rodzin poznańskich. Od czasu do czasu sielankę zakłócały mniejsze lub większe wybryki członków rodziny. – Twój pradziadek pojechał do Monte Carlo wykupić długi syna hazardzisty… Filip: Wykupił długi, a następnie pokazał synowi Paryż, Londyn i inne miasta europejskie. Na koniec pojechał z nim do Hamburga, wręczył bilet na statek i powiedział: „A teraz jedź do Ameryki”. I nigdy się już nie zobaczyli. Lepiej skończyła się historia mojego ojca, który zgrał się w Sopocie do cna. Koledzy go podpuścili i w nadziei na wielkie zyski dali pieniądze, bo mówiło się, że Zygmunt to ma szczęście. A tu klapa. Dopiero mój dziadek wybawił go z kłopotów i zabrał do domu. Marzena: Teraz rozumiem, dlaczego nie chcesz pomnażać ani odkładać pieniędzy (śmiech). Wspomniałeś, że wasz dom był na głowie mamy. Myślę jednak, że nie doceniłeś jej wkładu w swoją twórczość. Mówię to, bo miałam szczęście ją poznać. Kiedy braliśmy ślub, miała 91 lat i złożyła nam najpiękniejsze życzenia. Była fantastyczną kobietą, prawdziwą damą czytającą po francusku. Rozmawiałyśmy o książkach… Filip: W każdym razie była liczącym się przeciwnikiem. – Jak to ujął Gogol: „kobieta nie powinna być gorsza od anioła, mężczyzna zaś tylko trochę lepszy od diabła”. Ale to kobiety motywują mężczyzn do ciągłego działania? Filip: Oczywiście i to jest fantastyczne. Marzena czyni to nieustannie, choć nigdy nie mówi mi: „Dlaczego się wałkonisz?”. Marzena: Bo wiem, że jesteś pracowity. Filip: Pracowitość wymuszają na mnie ciągłe propozycje. Pewnie bym się niektórych rzeczy nie podjął, bo jestem z natury ostrożny. Myślę od razu: no, to rok mam z głowy. Ale Marzuś szybko analizuje sytuację, po czym mówi: „Wchodź w to”. W ten sposób prowadzi doradztwo niepodatkowe. Marzena: Po prostu wiem, że Filip będzie szczęśliwy, jak zrobi kolejny duży film, bo uwielbia plan. Wtedy nie ma go w domu miesiąc lub dwa. Filip Bajon i Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. Zobacz też: Maciej Maleńczuk: „To że ćpałem, chlałem, wszyscy wiedzą. Dobrze, gdyby wiedzieli, jak przetrwałem” – Jak znosicie długie rozłąki, bo jako redaktor naczelna „Business Travellera” też często jesteś poza domem? Marzena: Zawsze jesteśmy razem. Nawet z Australii codziennie telefonuję do Filipa. – Nie jesteście jednak samotnymi wyspami. Jaki smak ma zazdrość? Filip: Gorzki. Zazdrość jest bardzo kusząca i jest wielkim tematem. Tylko per saldo się nie opłaca. To jedno z najbardziej negatywnych uczuć, choć ciekawe jako zjawisko psychologiczne. Zawsze kończy się dramatycznie – wielką przegraną. Marzena: Na początku byłeś bardzo zazdrosny i zaborczy. Nie chciałeś, żebym sama podróżowała i potwornie się denerwowałeś, zupełnie niepotrzebnie. Filip: To jest samonapędzające. Marzena też mogłaby być o mnie zazdrosna, kiedy jestem na planie. Ale nigdy tego nie okazała. Marzena: Bo nie chcę, żeby to zawracało ci głowę, burzyło myśli. Musisz być skupiony na planie i filmie. – Ale są pokusy? Marzena: Tworzymy taki związek, że nikt między nas nie wetknie nawet szpilki. I mam nadzieję, że tak będzie zawsze. – Czym jest szczęście według Bajonów? Filip: Temperatura powyżej 22 stopni Celsjusza. Marzena: Dla mnie powyżej 26 stopni. Filip: Ciepły piasek pod nogami, dobra książka pod pachą i Marzena idąca przede mną, bo bardzo lubię na nią patrzeć. – Jesteście kolekcjonerami pięknych plaż? Marzena: Kolekcjonujemy je w myślach, ale ja też je fotografuję. Filip: To jej wielka pasja. Nic nie mówię, ale to są tysiące fotografii gdzieś w chmurach, które zniszczy pierwsza bomba atomowa. – A Ty nie fotografujesz? Filip: Nie i żałuję bardzo. Marzena: To kupię ci aparat, chcesz? Filip: Nie, bo wolę zapamiętywać. Marzena: Chciałabym ci kupić leicę. Filip: No, jak leicę, to spróbuję. – Gdzie się widzicie za 10 lat? Filip: Może na Hawajach, którymi Marzena jest zachwycona, bo tam każda plaża jest inna. Marzena: Ćwiczę jogę, więc dla mnie takie miejsca, gdzie można żyć w zgodzie ze sobą, spokojnie ćwiczyć na żółtym piasku, jeść zdrowo i mało – to raj. Pewnie postawiłabym sobie biurko na plaży i pisała, pisała. A wieczorem jakiś drink. Co ty na to, Fy? Filip: Absolutnie tak, zaczynając od tyłu (śmiech). Marzena: Na Hawajach mieszka syn Filipa, który jest wspaniałym surferem, fotografem i trenerem futbolu amerykańskiego. Filip: Ale zawodowo zajmuje się organizacją klubów sportowych na Maui, jednej z hawajskich wysp, i z tego żyje. Jest tam bardzo popularny i lubiany przez dzieci. Marzena: Może kiedyś zostanie burmistrzem Maui? Filip: Wtedy zrobimy taki przekręt… (śmiech). – Z poprzednich związków macie dorosłe dzieci. Znajdujecie czas, żeby się z nimi spotykać, celebrujecie te chwile? Marzena: Dzieci są dla nas bardzo ważne i staramy się spędzać z nimi tak dużo czasu, jak tylko się da. Co roku zapraszamy je na wakacje do Toskanii, gdzie wynajmujemy prosty dom, i cieszymy się każdą wspólną chwilą. Dwaj synowie Filipa niedawno pracowali z nim na planie filmowym i bardzo mu pomogli. Moja córka, Zuzanna, która właśnie wyrasta na artystkę, studiuje filmoznawstwo w Krakowie. Filip jest dla niej autorytetem, więc się go często radzi. – Najwyższy czas stworzyć rodzinny biznes. Filip: Coś się takiego kroi, pojawia się myślenie klanowe, od którego byłem jak najdalej. – A święta spędzicie w świecie czy w domu? Marzena: W domu, w Wilanowie. Filip z końcem stycznia będzie miał premierę sztuki „Dożywocie” Aleksandra Fredry, którą reżyseruje w Teatrze Polskim w Warszawie, i już zaczął próby. – Wasze życiowe credo? Filip: Żyj i pozwól żyć innym, znane co najmniej od dwóch wieków. Marzena: Doskonale oddaje charakter Filipa, który jest bardzo tolerancyjny, otwarty na ludzi i nie lubi wchodzić w konflikty. Do tego, co powiedział Filip, dodałabym: żyć z pasją, która nadaje sens życiu. – Widząc duży, jasny dom, w którym mieszkacie, można powiedzieć, że też stał się Waszą pasją. Marzena: Lubimy w nim być, gościć naszych przyjaciół i studentów Filipa. Filip: Pasja pasją, ale buty muszę zdejmować w przedpokoju (śmiech). Marzena: Nie jestem pedantką. Nie przeszkadza mi nieład, ale nie lubię brudu. Uważam, że podłoga powinna być czysta. – A jak masz dość bałaganiarstwa Filipa? Marzena: To mówię, żeby poszedł sobie do swojego studia. Filip: Do nory. Marzena: Nazwałam to miejsce norą, co Filipa bardzo śmieszy. Tam najczęściej pracuje, bo w domu trudno nam się obojgu skupić. Żeby pisać, musimy się rozdzielić. Nie potrafimy tworzyć razem. Jedyną rzecz, którą napisaliśmy, siedząc naprzeciwko siebie, była „Ciao, Federico!” – sztuka teatralna o ostatnich dniach życia Federico Felliniego i Giulietty Masiny. Ja pisałam rolę Masiny, a Filip – Felliniego. To był dialog na temat zagadnienia, kim jest kobieta, a kim mężczyzna. – Nancy Reagan, kochana przez Amerykanów, mówiła, że kobieta jest jak herbata w torebce: z jej mocy można zdać sobie sprawę tylko w gorącej wodzie. Filip: Coś w tym jest. – Macie sporą kolekcję płócien w całej gamie barw – od delikatnych pasteli po soczyste czerwienie. A jaką tonację ma Wasz związek? Filip: Myślę, że… zabawną. Marzena: A jeśli chodzi o kolory, to będzie niebieski i żółty, czyli morze i piasek. I czerwone elementy namiętności. – Prawie jak na obrazach Matisse’a? Filip: Bardzo go oboje lubimy, bo jest gorący, zmysłowy i intelektualny. Marzena: Jak nasz związek. Te trzy rzeczy go cementują. – I miłość? Filip: Też, czyli mówiąc językiem Mattisse’a – l’amour! Filip Bajon i Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r.
Filip Bajon: „Jeśli każde życie jest niepowtarzalne, nie warto się zastanawiać, co w nim zmienić”
„Jeszcze nie powiedziałem ostatniego słowa i niczego nie zamykam”
Mówią o nim „polski Fellini”. Kręcąc filmy, stara się pokazać różne światy, ale nie traktuje tego jak misji. O miłości do kina i książek, ojcostwie, na które nie ma recepty, o tym, że nic w swoim życiu nie chciałby zmienić, i genie wojny tkwiącym w człowieku Filip Bajon, zdobywca Platynowych Lwów w Gdyni, opowiada w szczerej rozmowie z Elżbietą Pawełek. Filip Bajon o tworzeniu i życiu prywatnym Niebawem Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, ale już wiemy, że Filip Bajon otrzyma Platynowe Lwy za całokształt twórczości. To dla mnie miłe zaskoczenie, chociaż powinna być to nagroda za międzyczas. „Całokształt” jest słowem wyczerpującym i zamykającym pewien etap, a ja jeszcze nie powiedziałem ostatniego słowa i niczego nie zamykam. Trzeba było sporo filmów nakręcić, żeby sobie na te Lwy zasłużyć? Na pewno, ale kręciłem je bezinteresownie, wcale nie myśląc, że zbierze się kupka na tę nagrodę. Kręcąc filmy, starałem się opisać różne światy, wypowiedzieć się, często dość ironicznie, w różnych sprawach i poszukać dla nich dodatkowych znaczeń. Ale to nie była żadna misja, tylko bezinteresowny zachwyt kinem podsuwał mi różne tematy. [...] Zobacz też: Tylko w VIVIE! Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery Przeczytałam, że Bajon to polski Fellini, tyle tylko, że bez Oscara. Inspirował się Pan jego filmami? Inspiruję się filmami, które nie chcą na siłę nic powiedzieć i pokazują świat, jakiego nigdzie nie można zobaczyć. To robili Fellini, Bertolucci, Herzog. Myślał Pan kiedyś o Hollywood? Wie pani, ja mogę sobie myśleć, co chcę, ale do Hollywood nie trafia się dlatego, że się o nim myśli. I nie jedzie się tam i nie mówi: „Weźcie mnie, bo jestem po szkole filmowej w Łodzi”. To się nie zdarza. Czasem pomaga szczęśliwy przypadek lub zbieg okoliczności, ale na to trzeba sobie zapracować. Reżyser musi być gotowy na różne zbiegi okoliczności, ale nie może sobie niczego zaplanować. Wzrusza się Pan na filmach? Często się wzruszam, bywa, że płaczę. Jestem sentymentalny i się tego nie wstydzę. To trochę zaskakujące, bo wydawałoby się, że chłopak z Poznania, słynącego z dyscypliny, jest twardy. No nie. Nie przeceniajmy poznaniaków, którzy też mają serce i potrafią iść za jego głosem. Nie są tacy zimni i bezwzględni, jak się o nich mówi. Ale przyznał Pan kiedyś, że był chowany twardą ręką. Nie, może wtedy mi się tak wydawało. Jest takie niemieckie powiedzenie „Leben und leben lassen” – żyj i pozwól żyć. To był ten sposób wychowania, ale to, że w każdym domu na korytarzu wisiała dyscyplina, to prawda. Bo te wszystkie dyscypliny widziałem na własne oczy i kilka razy nawet zarobiłem. Rodzice zwracali uwagę na kindersztubę, że należy się kłaniać, być uprzejmym. Ojciec nie znosił złośliwości, a ja miałem wpisaną ją w charakter. Nie lubił też, kiedy źle mówiło się o innych. Wymagał dla ludzi szacunku i wpoił mi, że wszyscy ludzie są równi. [...] Za jeden z pierwszych filmów „Aria dla atlety” dostał Pan siedem nagród. Mogło się od nich przewrócić w głowie? Nie, w głowie mi się nigdy nie przewracało, byłem na to odporny. Za pierwszy film „Powrót” dostałem nagrodę tygodnika „Film”, mimo że film miał kłopoty z cenzurą. „Aria dla atlety” bardzo mocno się zaznaczyła na tle innych filmów, ale wie pani, nie miałem wtedy gwarancji, że umiem robić filmy. Tego się nie wie. Nawet po całokształcie się nie wie. Łatwiej dziś tworzyć filmy czy trudniej, bo dawniej duży wpływ miała cenzura, a teraz słupki oglądalności? Nigdy nie było z kręceniem filmów w Polsce łatwo. Kiedyś po prostu wiedzieliśmy, że o Związku Radzieckim robić filmu nie będziemy. Ale ingerencje cenzury w filmy były raczej żartobliwe. Często cenzorzy świetnie się bawili na projekcjach z całą ekipą. Jeden film mi zatrzymali w momencie rozpoczęcia zdjęć, ale sam byłem zdziwiony, że mi go wcześniej puścili. Dzisiaj zaś toczy się w polskiej kinematografii spór kompetencyjny o to, kto ma głos decydujący w sprawie filmu – reżyser czy producent. I czy ten ostatni może mówić reżyserowi, jak ma kręcić film i wtrącać się w montaż? Uważam, że absolutnie nie. Kinowe mody się zmieniają, a Pan wciąż nosi długie włosy? To jest pomysł na życie, w związku z tym nie zamierzam tego zmieniać. Ma Pan bogate życie osobiste, trzy żony, trzech synów. Był Pan dla nich dobrym ojcem? Nie ma co tego roztrząsać czy o tym myśleć. Ojcostwo jest czymś naturalnym, a jak mówił mi ojciec, nie ma żadnej książki, która pokazałaby, jak wychowywać dzieci. Tego się nie wie. Uważam, że wychowywać dzieci można tylko w jeden sposób, przez przykład. Szczerze mówiąc, ojcostwo nigdy mnie nie fascynowało, bo uważałem, że biegnie samo. Jeśli mogłem coś przekazać dzieciom, to fascynację sztuką i miłość do sportu. To były dwie rzeczy, które spełniłem. Dziś najmłodszy z synów, Kacper, pisze książki i scenariusze. Ksawery siedzi w reklamie. A najstarszy, Maurycy, zamieszkał na Hawajach, gdzie uczy okoliczną ludność grać w szachy. Pan też zapuszcza się w dalekie zakątki świata i podróżuje śladami pisarzy ze swoją żoną Marzeną Mróz? Tak, ona pisze, a ja oglądam. Dawniej robiłem zdjęcia jeszcze w szkole filmowej, co sprawiało mi dużą przyjemność. Ale dziś w każdym telefonie komórkowym na świecie jest taka masa zdjęć, że ciekawsza wydaje się ludzka pamięć i wspomnienia niż kolejne zdjęcia, których się potem nie ogląda. Ale wciąż dużo czytam i daje mi to ogromną frajdę. [...] Jaki film się Panu marzy? Od wielu lat chcę zrobić film o Bronisławie Piłsudskim, bracie marszałka Piłsudskiego, ale potykam się o finanse. To niebywale ciekawa postać, niejednoznaczna, bardzo dobrze znana w świecie. Paradoksalnie lepiej rozpoznawana w świecie niż w Polsce. Ale nigdy nie udało mi się złożyć budżetu na zrobienie tego filmu, choć szukałem w różnych miejscach. Kiedyś to było 10 milionów dolarów, bardzo duże pieniądze. Będzie Pan kręcił filmy do końca? Gdyby to się udało, to nie miałbym nic przeciwko temu. Na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Tofifest w Toruniu dostał Pan Złotego Anioła za całokształt twórczości i powiedział, że robił filmy zafascynowany historią, ale odkąd wybuchła wojna w Ukrainie, historia Pana przerosła. Wzięło się to z tego, że dość naiwnie myślałem, że historia jest nauczycielką życia, jak mówi stare łacińskie powiedzenie. A tu się okazuje, że historia niczego nie uczy, że jest powtarzana w swoim najgorszym wymiarze i nie ma na to rady. To jest bardzo pesymistyczne. Powstało dużo filmów antywojennych, choćby znakomity „Kanał”, pokazujących bezsens wojny, bo racjonalizm i wojna się wykluczają. Widocznie to siedzi w ludziach, może człowiek ma w sobie gen wojny. Gdyby Pan mógł, zmieniłby coś w swoim życiu? Nie, nic. Takiej ryzykownej gry nigdy nie podejmowałem. Jeśli każde życie jest niepowtarzalne, nie warto się zastanawiać, co w nim zmienić. Ma być niepowtarzalne i już. Zobacz też: Małgorzata Szumowska: „Mam duży dorobek, gdyby to był dorobek faceta, wzbudzałby większy szacunek”
Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery
Różczka, Ostaszewska, Łabacz, Opozda... Mają różne doświadczenia, ale łączy je ta sama pasja
Oddajemy w Wasze ręce wyjątkowy filmowy numer VIVY! To pierwszy taki numer w historii naszego magazynu, choć gwiazdy polskiego kina od początku istnienia są naszymi ukochanymi bohaterami. Kino to sztuka, bez której dziś nie wyobrażamy sobie życia, tym bardziej cieszy, że w tym roku po raz pierwszy też możemy patronować 47. już Festiwalowi Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zabieramy Was więc w filmową podróż. Kamera, akcja. Usiądźcie wygodnie. Jak w kinie… Gwiazdy Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Z okazji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni zaprosiliśmy na okładki i do naszej niezwykłej sesji dwa pokolenia aktorek – gwiazdy, „dzisiaj” i „jutra”. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery. Wszystkie zobaczymy w festiwalowych filmach. Mają różne doświadczenia, ale łączy je ta sama pasja i poczucie, że aktorstwo to coś więcej niż zawód. Katarzyna Herman mówi: „W aktorstwie czasem jest blichtr, przyjemność i piękne sesje. A czasem dostaje się po d… Nie da się tego zawodu przejść bezkosztowo, szczególnie gdy chce się być twórczym”. „Ten zawód nauczył mnie życia, odkrywania prawdy o sobie, głębszego spojrzenia na drugiego człowieka”, tłumaczy Maria Pakulnis. A Magdalena Różczka wyznaje: „W aktorstwie są pułapki. Można odlecieć ze szczęścia, a gdy nie idzie, wpaść w dół, w depresję. Trzeba złapać balans”. Zobacz też: Diane Keaton przez lata była wielką miłością Ala Pacino. Jak zaczęła się ich historia? Od lewej: Maria Pakulnis, Agnieszka Żulewska, Marta Nieradkiewicz, Aleksandra Konieczna, Maja Ostaszewska, Jowita Budnik. Z przodu siedzą: Magdalena Różczka i Katarzyna Herman. Z kolei Agnieszka Radzikowska mówi nam: „Zawsze podglądałam starsze pokolenie aktorek, uczyłam się od nich, czym jest warsztat, profesjonalizm, na czym polega siła w tym zawodzie”. A Michalina Łabacz podkreśla: „Aktorstwo to praca na tak zwanym otwartym sercu, na emocjach, uczymy się od siebie nawzajem”. „Jesteśmy bardziej świadome siebie, nie musimy na nic »zasłużyć«. Chcemy być partnerkami w pracy”, dodaje Agata Turkot. Od lewej: Agata Turkot, Magdalena Wieczorek, Waleria Gorobets, Agnieszka Radzikowska, Marta Stalmierska, Joanna Opozda, Alicja Wieniawa-Narkiewicz, Michalina Łabacz. Nowy numer VIVY! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 8 września Co jeszcze w nowej VIVIE! 17/2022 Kinga Dębska o kobiecie w polskim kinie specjalnie dla nas pisze uznana reżyserka i scenarzystka. Filip Bajon. Zdobywca Platynowych Lwów, polski Fellini. Nam opowiada o miłości do kina, książek i ojcostwie. Małgorzata Szumowska - jedna z najbardziej znanych na świecie polskich reżyserek w rozmowie „bez znieczulenia”. W VIVA! Podróże. Po Gdyni – ukochanym mieście aktorki Anny Przybylskiej oprowadza nas jej córka Oliwia Bieniuk. A także: Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni ma już 47 lat! Był zawsze świętem polskiego kina, miejscem buntu, targowiskiem próżności. Oto jego historia!
Marzena Mróz-Bajon ruszyła na koniec świata śladami słynnych pisarzy
Dziś mówi za Marquezem: „wszystko, czym jestem, wzięło się z tamtej podróży”
Wiele lat temu postanowiła odwiedzić domy ulubionych pisarzy. To działa jak narkotyk, czasem wącha ich bibeloty, kładzie się do ich łóżek, zagląda do szaf i biurek. „Chętnie przyrządziłabym jakieś pyszne dania w ich kuchniach, gdybym tylko potrafiła gotować”, mówi Marzena Mróz -Bajon, dziennikarka i podróżniczka, której w literackich wyprawach czasem towarzyszysz mąż, reżyser Filip Bajon. Elżbieta Pawełek: W książce „Domy pisarzy”, nad którą pracowałaś wiele lat, jeżdżąc po całym świecie, opisujesz domy ukochanych pisarzy. Jest tam m.in. Ernest Hemingway, Tomasz Mann, Truman Capote, Czesław Miłosz, Michaił Bułhakow, Maria Vargas Llosa, nawet Leonardo da Vinci. Który jest Ci najbliższy? Marzena Mróz -Bajon: Opisuję miejsca siedemnastu wspaniałych autorów i trudno mi któregoś z nich wyróżnić. Każdy jest mi bliski, każdego cenię za coś innego. Do Lubecki Tomasza Manna pojechałam przed laty w pierwszą literacką podróż. Dom Ernesta Hemingway'a na Key West urzekł mnie tak bardzo, że mogłabym w nim zamieszkać. O Nowym Jorku Trumana Capotego potrafię opowiadać bez końca. W mieszkaniu Michaiła Bułhakowa otarłam się o metafizykę, w Limie Vargasa Llosy zjadłam najlepsze mango na świecie. W Paryżu położyłam się do łóżka, w którym umarł Oscar Wilde, a tropem Leonarda da Vinci nie przestałam wędrować do dziś. Czy udało Ci się ustalić, jak było naprawdę ze słynną stodołą Faulknera, do której pisarz miał wdrapywać się po drabinie, żeby odciąć się od świata, mieć w końcu święty spokój i pisać? Muszę obalić mit. Mówiono nam przecież, że Faulkner wchodził do stodoły po drabinie, w jednej ręce trzymał butelkę Burbona, a w drugiej plik kartek i pióro, a potem na stryszku strącał drabinę, i – dopóki nie opróżnił butelki i nie napisał tego, co zamierzał – nie schodził i nie kontaktował się ze światem. Tymczasem, kiedy stanęłam przed słynną stodołą, do której na emigrację wewnętrzną wybierał się niemal każdy z nas, doszłam do wniosku, że nie dało się w niej pisać. Stodoła jest tak mała, że aby do niej wejść, trzeba się schylić. Na farmie Mississippi Rowan Oak dowiedziałam się za to, jakie były rytuały pisarza. Wstawał bardzo wcześnie, bo o 4.00 rano. Jadł obfite śniadanie – jajka na bekonie i pił czarną kawę, po czym zamykał się w swoim gabinecie – miał klamkę-gałkę, którą przekręcał i odkładał na biurku, żeby nikt mu nie przeszkadzał. Pisał od czterech do dziesięciu godzin dziennie. Czytaj także: Książki o brytyjskiej rodzinie królewskiej. Po jaką warto sięgnąć? Marzena Mróz-Bajon, pisarka, dziennikarka i podróżniczka Do rodzinnego domu Gabriela Garcii Marqueza, mistrza realizmu magicznego, w Macondo dojechałaś pokonując rozkopane drogi, tropikalną ulewę i … Magdalenę, największą rzekę Kolumbii, opisywaną z czułością przez samego pisarza. Myślałaś, że będzie tak ciężko? Podróż nigdy mnie nie męczy, nigdy też nie rozczarowuje. Może dlatego, że wcześniej nie staram się wyobrażać sobie tego, co mnie spotka. Dokumentuję świat z aparatem w ręku i opisuję go. Konsekwentnie dążę do celu, dlatego zdarza mi się przeskoczyć płot, naciskać dzwonek drzwi wejściowych dłużej niż sama bym się mogła tego spodziewać, położyć się do łóżka, usiąść na fotelu – choć jest to zabronione. Przyznam ci się do czegoś. Bywam w tej literackiej podróży niegrzeczna. A ponieważ przygoda goni przygodę, nigdy nie myślę o trudach wyprawy, raczej o tym, co czeka na mnie za rogiem. Przy okazji tej podróży zakochałaś się w Cartagenie i miejscu, w którym potem osiadł Marquez z żoną. Cartagena de las Indias – to skryte za warownymi murami miasto piratów, mieszczan, awanturników, artystów ma taki temperament, urodę i karaibski wymiar bezczasu, że trudno spacerować jej ulicami, nie myśląc o najbardziej ekstremalnych w życiu chwilach. Weźmiesz dziś ślub, a może napadniesz na bank. W pokoju będzie na ciebie czekał bukiet żółtych kolumbijskich róż i list z propozycją, która może zmienić w twoim życiu wszystko. W każdym razie w powietrzu Cartageny unosi się zapach tego, co niemożliwe, a szala szczęścia w grze o odwrócenie losu wydaje się przechylać zdecydowanie we właściwą stronę. Na dodatek po tym niesamowitym mieście oprowadził mnie jeden z ostatnich żyjącym przyjaciół Gabriela Garcii Marqueza – niezwykle żywiołowy Federico de Avila. Pokazał mi miejsca, w których oboje z Marquezem lubili bywać. Ławkę w parku Bolivara, kawiarnię Abaco, dom Mercedes i Gabriela przy Calle del Curato, a także klasztor, w którym rozgrywa się książka „O miłości i innych demonach”. Zanim na dobre ruszyliśmy szlakiem ulubionych barów Marqueza, co zajęło nam wieczór i noc, poszliśmy na Uniwersytet Cartagena de las Indias, gdzie Marquez studiował prawo, z przerwami na pracę i zabawę. Na dziedzińcu szkoły, za którą oczywiście nie przepadał, stoi jego pomnik. Czytaj także: Tak powstawała suknia ślubna królowej Elżbiety II. Szczegóły ujawnia biografka Zapytam o Ernesta Hemingwaya, bo często zmieniał adresy i …żony. Wydawało się, że znalazł swoją szczęśliwą przystań w Key West na Florydzie. Tam dokończył swoje największe dzieła m.in. „Komu bije dzwon” i spotkał rybaka, który stał się pierwowzorem bohatera „Starego człowieka i morza”, a jednak opuścił i to miejsce. Miał powód? Oczywiście, że miał! Był dziennikarzem, reporterem wojennym, pisarzem. To dla mnie jasne, że nie mógł usiąść na pięknej werandzie okalającej piętro jego karaibskiego domu na Key West i wpatrywać się w zachody słońca. Potrzebował tematów, a więc bodźców i doznań, które przychodzą do człowieka same, pod warunkiem, że wyruszy z domu. Zdarzyło Ci się też odkryć całkiem przypadkowo dom Rabindranatha Tagorego, hinduskiego Noblisty z 2013 roku, chociaż pojechałaś do Kalkuty, żeby opisać działalność Sióstr Misjonarek Miłości i pracować tam jako woluntariuszka. Co za zbieg okoliczności. Rzeczywiście, pojechałam do Kalkuty w zupełnie innej sprawie. Chciałam napisać uczciwy reportaż o Domu Matki Teresy, zaczęłam więc wolontariat i pracę w Mother House. Po kilku dniach wyszłam na ulicę i zobaczyłam najbrzydszego psa, jakiego można sobie wyobrazić. Spojrzał na mnie i ruszyłam za nim przez ulice Kalkuty. Tak się czasem w życiu dzieje, że coś nas zahipnotyzuje, prawda? Ruszyłam więc przez kalkuckie piekło i raj, to miasto tętniące rytmem ziemi, w którym znajduje się dziesięć tysięcy księgarni. A dokąd zaprowadził mnie pies? Zatrzymałam się przed domem w kolorze sieny palonej, z zielonymi ażurowymi okiennicami. Drogowskaz z napisem „Muzeum” zachęcił mnie, żeby zajrzeć na dziedziniec. Zorientowałam się, że to dom Rabindranatha Tagorego, wiedziałam, że jest hinduskim poetą, noblistą. Zrobiłam oczywiście dużo zdjęć i dopiero po latach, gdy pracowałam nad tą książką, pomyślałam, że muszę opowiedzieć historię niesamowitej wędrówki za psem, żeby przybliżyć sylwetkę Tagorego. Tagory pisał: „Święte księgi Hindusów przedstawiają świat jako jajo. Jeśli to ma być słuszne, to jajo musi zawierać istotę żyjącą, której przeznaczeniem byłoby rozbić swą skorupę dla jakiegoś swobodniejszego życia. Świat nasz, użyczając nam pokarmu i schronienia, zamyka nas ze wszystkich stron”. Wiele takich złotych myśli można znaleźć w Twojej książce. A twoje ulubione? Lubię szczególnie sentencje Marka Aureliusza. Jego „Rozmyślania do siebie samego” uważam za jedną z najważniejszych książek. Moim zdaniem powinien ją przeczytać każdy człowiek, żeby człowiekiem mógł być. Mottem książki są słowa z powieści Williama Faulknera „Lion in the Garden”: „Pamiętaj, Tołstoj powiedział o Annie Kareninie jedynie to, że była piękna i widziała w ciemności jak kot. To wszystko, co o niej napisał, aby ją scharakteryzować. I najlepiej pokazać jeden gest, cień gałęzi i pozwolić, aby umysł stworzył drzewo.” Te słowa dają nadzieję wyobraźni, a ja też w nią bardzo wierzę. Czytaj także: Jerzy Bralczyk: „Żony zdanie bardzo się dla mnie liczy. To dla niej chcę wszystko dobrze sformułować” Jakie to uczycie być w miejscu, w którym tworzyli giganci literatury, iść tropem ich wyobraźni, postaci literackich? Wierzę, że domy pisarzy mogą być bramą do ich twórczości. Wchodzimy przez nią do nieznanego nam świata, żeby zobaczyć skąd geniusze literatury czerpali natchnienie. W swojej podróży sprawdzam, czy są jakieś związki między tym, co widzieli przez okno, gdzie żyli, umierali, a tym – co tworzyli. Wzruszające są przedmioty – meble, osobiste drobiazgi, które wciąż w tych domach można zobaczyć. Rozczulił mnie widok butów do konnej jazdy Williama Faulknera, kuchnia Urszuli w Aracataca, czyli wymyślonym przez Marqueza Macondo, czy karteczka na dzwonku do drzwi z wypisanym odręcznie nazwiskiem w domu Pounda w Wenecji. Po to właśnie ruszam w świat! W Nicei spotkałaś się ze Sławomirem Mrożkiem, który ostatecznie wybrał to miejsce na ostatnie lata życia, ale nie byłaś w jego domu? Opisuję Niceę i spotkanie z Mrożkiem przed laty, ale też miasto ogarnięte pandemią, puste i nieprzyjazne. Takie je zobaczyłam rok temu. Poszłam wtedy tropem Sławomira Mrożka, „zrobiłam” jego codzienną trasę i opisałam te dwa różne światy. Wyszło z tego mikroopowiadanie. Czytaj także: Jako pierwsza więźniarka uciekła z Auschwitz. Poznaj niezwykłą historię Janiny Nowak Miałam szczęście gościć w nicejskim domu Mrożka, kiedy był jeszcze pełen planów na przyszłość. Przestronne mieszkanie w kamienicy z czasów belle epoque robiło wrażenie, choć czuło się w nim rękę ukochanej żony Susany. Miałaś podobne wrażenia w domach pisarzy, że ostateczny kształt nadają im kobiety? Różnie to bywa. W domu Hemingwaya i jego drugiej żony Pauline na Florydzie rzeczywiście widać rękę i serce zakochanej kobiety. Jest on urządzony z dużym smakiem i starannością, a ciepłe kolory i ręcznie malowane kafelki na ścianach w kuchni świadczą o tym, że mieszkali tam szczęśliwi ludzie. Ale już mieszkanie Konstandinosa Kawafisa w Aleksandrii, wyrafinowane w swojej prostocie, jest bardzo „męskie”, a przecież też niezwykle ciekawe. Można w nim zobaczyć trzy antyczne wazy wyłowione z zatopionego statku, a nawet świece osadzone w lichtarzach ręką poety. W podróżach towarzyszy Ci czasem mąż Filip Bajon. Jak znosił ich trudy? Właśnie go o to zapytałam. Twierdzi, że nie odczuwa trudu literackiej podróży, jedynie fascynację. Filip zawsze układa sobie swoją własną historię na bazie naszej wspólnej podróży. Często zupełnie inną niż moja. Dla niego to też źródło inspiracji. W książce podążasz szlakami 17 pisarzy, ale chyba na tym nie koniec. Będzie ciąg dalszy? Właśnie podpisałam umowę z Wydawnictwem Marginesy na drugi tom. Pojawi się w nim Lew Tołstoj i jego Moskwa, bo nie może przecież zabraknąć autora „Anny Kareniny”. Ruszyłam śladami Josepha Conrada do Singapuru, Bangkoku, ale też Berdyczowa. Zobaczyłam Gdańsk Guntera Grassa. Pojawią się też kobiety – autorki i ich miasta: Virginia Woolf w Londynie, Karen Blixen w Kopenhadze i Simone de Beauvoir w Paryżu. Moja lista jest długa, a walizka – spakowana! Rozmawiała Elżbieta Pawełek
Filip Bajon o kobietach: „Są ciekawsze od mężczyzn. Co mówię z satysfakcją”
Reżyser Filip Bajon w rozmowie z Elżbietą Pawełek w VIVIE! zdradza, jakie kobiety kocha i ceni, skąd czerpał kobiece wzorce do swojego filmu „Panie Dulskie” i czy jednym z nich jest jego żona, Marzena Mróz. - Powiedz, Filip, czy lubisz kobiety? Filip: Bardzo, a dlaczego pytasz? – Mam wrażenie, że w „Paniach Dulskich” pokazałeś kobiety silne, momentami heroiczne, a jednocześnie zgorzkniałe i okrutne dla siebie. Chyba je trochę przerysowałeś? Filip: Skądże. Stanąłem po ich stronie, to znaczy pokazałem je takimi, jakie są. Nawiązując do dramatu Gabrieli Zapolskiej, wyobraziłem sobie Dulskie w różnych epokach historycznych. Nie wyczerpałem całego arsenału możliwości, ale już pisząc scenariusz, sympatyzowałem z nimi, to one tworzą świat. Kobiety żywiej reagują na rzeczywistość, bo tak zostały stworzone. Zresztą na egzaminach wstępnych na reżyserię filmową są ciekawsze od mężczyzn. Co mówię z satysfakcją, bo je lubię. – Dulskie trzymają w napięciu jak najlepszy thriller, pojawia się krew i zbrodnia. Ale ich prototypem nie jest chyba Marzena, która wydaje się być oceanem spokoju? Filip: Nie, chociaż i ona potrafi mocno zareagować, więc ten ocean tak spokojny nie jest. Marzena: Powiedz coś jeszcze o mnie, rozwińmy ten temat (śmiech). Filip: Nie umiesz się długo gniewać. Dziennikarka zastanawiała się także, ile w reżyserze jest... Pana Dulskiego. Dostała kategoryczną odpowiedź! – Ale Ty również nie jesteś typem Felicjana Dulskiego, który w domu siedzi cicho? Filip: O, nie! Marzena: W naszym domu to ja pełnię funkcję wszystkich ministrów, łącznie z ministrem finansów, a Filip jest prezydentem. Cały wywiad z Filipem Bajonem i jego żoną w VIVIE! 24/15. Przeczytaj także: Filip Bajon i Marzena Mróz: „Tworzymy taki związek, że nikt między nas nie wetknie nawet szpilki”
Filip Bajon i Marzena Mróz: „Tworzymy taki związek, że nikt między nas nie wetknie nawet szpilki”
Marzena Mróz i Filip Bajon. On mówi, że oświadczył się jej na Schodach Hiszpańskich w Rzymie. Ona, że w cieniu Wezuwiusza. Połączyła ich sztuka, wspólne podróże, to samo widzenie świata. Marzuś i Fy – tak siebie nazywają. Kiedy on kręci film, ona czeka. Kiedy ona wyjeżdża, on tęskni. Francuzi powiedzieliby, że to l’amour. Marzena Mróz i Filip Bajon - historia wyjątkowej miłości Filip Bajon i jego żona odsłaniają kulisy swojego niezwykłego życia i pięknej miłości w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Cały wywiad tylko w listopadowej VIVIE! – Jak zaczęła się Wasza love story? Ty jesteś z Łodzi, on z Poznania… Filip: Studiowałem w łódzkiej szkole filmowej, a teraz jestem tam dziekanem na wydziale reżyserii, prowadzę wykłady ze studentami i kocham to miasto. Jak się dowiedziałem, że Marzena też studiowała w Łodzi, od razu mieliśmy dużo wspólnych tematów. Często się zastanawiam, dlaczego nie spotkaliśmy się w Łodzi wcześniej… Marzena: Nie mogliśmy się spotkać, bo kiedy kończyłeś Filmówkę, ja chodziłam do podstawówki. Filip: Ale potem byłaś dziennikarką w gazecie, która patronowała mojemu filmowi „Lepiej być piękną i bogatą”. Cała redakcja bawiła się w „U Plastyków” z okazji zakończenia zdjęć. Ale ciebie nie było… Marzena: Akurat wtedy wzięłam trzy dni urlopu i pojechałam do Niemiec na swój własny ślub. Dlatego nie mogliśmy spotkać się wcześniej. Poznaliśmy się dopiero w Warszawie, w kawiarni Czytelnika na Wiejskiej. Jadałam tam obiady przy stoliku mojego przyjaciela Henryka Berezy – poety i krytyka literackiego. Filip urzędował przy innym stoliku. Jak potem wyznał, kilka lat mi się przyglądał, aż któregoś dnia podszedł, bo zauważył, że jestem smutna. Akurat wtedy się rozwodziłam. – Przyglądałeś się kobiecie, a nie spróbowałeś jej poderwać? Filip: Patrzyłem na nią zza winkla, z zachwytem. Przychodziła piękna, w kolorowym płaszczu. Sam urok i wdzięk. Nie miałem pojęcia, kim jest. Ale nie chciałem nikogo pytać, nawet mojego przyjaciela Mieczysława Jahodę, który mimo swoich 80 lat dostrzegł, że Marzenka nosi stringi. Marzena: Prowokujesz teraz! (śmiech). Filip: Może widział więcej, bo był operatorem. Ja widziałem tylko urodę i najpiękniejszy uśmiech świata. Kiedy posmutniała i dowiedziałem się, że właśnie zmienia stan cywilny, sam również uporządkowałem swoje życiowe sprawy. Powiedziałem sobie wtedy: „albo ona, albo żadna”. – Czy to prawda, że oświadczyłeś się Marzenie w cieniu Wezuwiusza? Filip: Moim zdaniem oświadczyłem się jej pod Schodami Hiszpańskimi w Rzymie… – Dzieli was 18 lat. Nie obawialiście się tej różnicy? Marzena: Nie, ani przez chwilę, bo Filip jest dla mnie idealnym mężczyzną, mądrym i wyrozumiałym. Wciąż w świetnej formie, a mentalnie to wieczny chłopak. Podziwiam jego konsekwencję i determinację, z jaką zdecydował się poświęcić życie sztuce. Jest najbardziej bezkompromisowym artystą, jakiego znam. Co mi się jeszcze w nim podoba? Chyba też to, że w domu nigdy nie porusza tematów związanych z gromadzeniem pieniędzy. Po prostu nie ma między nami takich rozmów, za co jestem mu bardzo wdzięczna. Życie z nim jest fascynujące. Razem piszemy scenariusze, on bardzo też sekunduje projektowi mojej książki. Od lat podróżuję po świecie tropem miejsc największych pisarzy XX wieku. Opisuję je i fotografuję. Filip: Nasze wyprawy literackie są wielką przygodą. To tak, jakby się podróżowało i czytało zarazem książki. Cały wywiad w VIVIE! nr 24/2015 Przeczytaj także: Roma Gąsiorowska o mężu: "Jeśli ja jestem samicą alfa, to on bezwzględnie jest samcem alfa". Marzena Mróz i Filip Bajon, VIVA! - listopad 2015