Najbardziej zjawiskowe stylizacje podczas 82. Festiwalu w Wenecji. Te gwiazdy olśniły na czerwonym dywanie
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji
Blask fleszy, atmosfera wielkiego święta kina i kreacje, które na długo pozostaną w pamięci. 82. Festiwal Filmowy w Wenecji wystartował, a czerwony dywan stał się areną dla najbardziej spektakularnych stylizacji. To tu sztuka spotyka się z elegancją, a gwiazdy zachwycają luksusowym stylem.
Festiwal Filmowy w Wenecji to nie tylko święto kina, ale także jeden z najważniejszych modowych momentów roku. Czerwony dywan na wyspie Lido od dekad staje się miejscem, gdzie artyści i projektanci wspólnie tworzą spektakl stylu. Podczas 82. edycji, który otworzył film „La Grazia” Paola Sorrentino, obok premier filmowych i wyróżnienia dla Wernera Herzoga, najwięcej emocji wzbudziły kreacje gwiazd. Kto oczarował na czerwonym dywanie? ZOBACZ TAKŻE: Te buty zastąpią mokasyny jesienią 2025! To bezdyskusyjny hit Cate Blanchett – gdy klasyka spotyka się z nowoczesnością Cate Blanchett nie bez powodu uchodzi za ikonę stylu. Na tegoroczne otwarcie festiwalu postawiła na czarną suknię od Armani Privé – prostą w kroju, a jednocześnie pełną detali, które sprawiają, że trudno było oderwać wzrok. Głęboki dekolt zdobiony kamieniami i perfekcyjnie skrojona linia nadały kreacji królewskiego charakteru. To nie pierwszy raz, gdy aktorka sięgnęła po ten projekt – pojawiła się w nim także w 2022 roku. Tym razem stylizacja zyskała nowy wymiar dzięki nonszalanckiej fryzurze w stylu messy bob. Efekt? Stylowa lekcja stylu, w którym elegancja idzie w parze ze świadomością. Tilda Swinton – minimalizm, który zawsze działa Tilda Swinton od lat udowadnia, że nie potrzebuje cekinów ani falban, by zwrócić na siebie uwagę. Tym razem pojawiła się w kontrastującym duecie: biała bluzka z szerokimi falbaniastymi rękawami połączona z prostą, czarną spódnicą. Zero zbędnych ozdób, czysta forma, a efekt... wow! CZYTAJ TEŻ: Ten model jeansów wraca do łask! Modeluje sylwetkę jak żaden inny Heidi Klum i Leni – rodzinny duet w dwóch odsłonach Na czerwonym dywanie nie zabrakło też rodzinnego akcentu. Heidi Klum i jej córka Leni udowodniły, że moda może być świetną przestrzenią do zabawy i manifestacji więzi. Obie panie postawiły na identyczne suknie, ale w różnych wersjach kolorystycznych – supermodelka błyszczała w pudrowym różu, a jej córka w klasycznej czerni. To właśnie kontrast barw sprawił, że duet prezentował się wyjątkowo efektownie, a zdjęcia matki i córki stały się jednymi z najczęściej komentowanych w sieci. Moda na Festiwalu w Wenecji 2025 – czerwony dywan niczym wybieg Pierwsze dni festiwalu pokazały jasno: Wenecja pozostaje jednym z najważniejszych punktów na modowej mapie świata. W tym roku to nie tylko projekcje filmów, ale także pokaz mody na najwyższym poziomie. I wszystko wskazuje na to, że to dopiero początek stylowych niespodzianek.
Zac Efron zmienił się nie do poznania. Jego nowa twarz budzi skrajne emocje fanów
Czy aktor przesadził z medycyną estetyczną?
Aktor uwielbiany przez miliony fanek na całym świecie, ponownie znalazł się w centrum uwagi. Tym razem jednak nie chodzi o jego aktorskie osiągnięcia, lecz o zmiany jakie zaszły w jego wyglądzie na przestrzeni ostatnich lat. Aktor, który zdobył sławę dzięki roli w „High School Musical” dziś wywołuje kontrowersje swoim odmienionym wyglądem. Wielu uznaje to za efekt nadmiernych zabiegów medycyny estetycznej. ZOBACZ TAKŻE: Kendall Jenner twarzą nowego zapachu Tory Burch. "Piękny, seksowny, pewny siebie" Kontrowersyjna metamorfoza Zaca Efrona Wszystko zaczęło się trzy lata temu, gdy Zac Efron po raz pierwszy został nazwany przez niektórych internautów „królem botoksu”. Wówczas aktor tłumaczył zmiany w swoim wyglądzie niefortunnym wypadkiem – podczas poślizgnięcia się miał uderzyć brodą w fontannę, co spowodowało poważne uszkodzenia twarzy. Jak sam przyznał, „kość podbródka zwisała mu z twarzy”, co wymagało interwencji medycznej. Mimo tych wyjaśnień, spekulacje na temat jego rzekomych zabiegów chirurgicznych nie ucichły. "Jego szczęka stała się jeszcze bardziej kwadratowa" Ostatnio Zac Efron ponownie wzbudził emocje, gdy pojawił się na ekranach w nowej komedii Netflixa „Sprawa rodzinna”, gdzie wystąpił u boku Nicole Kidman. Widzowie nie tylko skupili się na fabule filmu, ale również na wyglądzie aktora. Internauci zauważyli, że jego szczęka stała się jeszcze bardziej kwadratowa, a uśmiech – nienaturalny. Te zmiany natychmiast wywołały falę komentarzy, w których fani i eksperci zastanawiali się, czy Efron zdecydował się na kolejne zabiegi estetyczne. CZYTAJ TEŻ: Hollywoodzkie fale i zupełnie nowy wizerunek. Barbara Nowacka zmieniła się nie do poznania. Co za metamorfoza! Zac Efron na Festiwalu w Wenecji Zac Efron starał się nie komentować tych spekulacji, jednak jego obecność na gali charytatywnej amfAR, która odbyła się w ramach Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji, ponownie rozbudza dyskusję. Aktor ubrany w elegancki czarny garnitur i okulary przeciwsłoneczne pojawił się w towarzystwie m.in. Richarda Gere’a. Było to jego pierwsze publiczne pojawienie się po wypadku w basenie, który miał miejsce na początku sierpnia na Ibizie.
Amal Clooney niczym syrena podczas Festiwalu w Wenecji
Jej kreacja przyćmiła niejedną gwiazdę...
Amal Clooney, znana ze swojego wyjątkowego gustu i klasy podczas pobytu w Wenecji ponownie udowodniła, że jest jedną z najbardziej stylowych kobiet na świecie. Tym razem prawniczka i filantropka zabłysnęła na ekskluzywnym wydarzeniu Cartier. ZOBACZ TAKŻE: Najpiękniejsze stylizacje z 81. Festiwalu Filmowego w Wenecji. Zobacz najbardziej wytworne kreacje z czerwonego dywanu! Amal Clooney sięgnęła po kreację amerykańskiego projektanta Na tę okazję Amal wybrała oszałamiającą kreację z kolekcji Resort 2023 amerykańskiego projektanta Bach Mai. Suknia, którą miała na sobie zachwycała mieniącym się efektem ombre - od jasnego błękitu po elektryzujący granat i fiolet. Projektant tworząc tę kreację, wykorzystał klasyczny, ponadczasowy krój nadając mu oryginalnego, współczesnego wyrazu. Inspiracją dla Bach Mai do jej stworzenia była legendarna postać Pani Jeziora. Kreacja Amal, nazwana przez projektanta „Lightning Storm”, łączy w sobie subtelność i energię. Cekiny, które zdobiły suknię dodały jej blasku i sprawiły, że Amal stała się gwiazdą tego wieczoru. Amal Clooney niczym gwiazda włoskiego kina Fryzura i makijaż, które dopełniały jej stylizację, były równie imponujące. Dimitris Giannetos, renomowany stylista fryzur uwielbiany przez gwiazdy, aby stworzyć dla Amal wyjątkowy look zainspirował się klasycznym włoskim kinem i postacią Sophii Loren. Jej włosom nadał oszałamiającej objętości, a skórze promiennego blasku. CZYTAJ TEŻ: Plejada gwiazd na jesiennej ramówce TVP. Kurdej-Szatan, Cichopek, Sokołowska. Kto wyróżnił się na czerwonym dywanie? Amal Clooney wyglądała niczym gwiazda filmowa, emanująca elegancją, pewnością siebie i stylem, który sprawia, że jej obecność na czerwonym dywanie nigdy nie pozostaje obojętna.
Sukces polskiego pawilonu podczas Biennale, jednego z najważniejszych festiwali na świecie
Polski Pawilon wzbudza duże zainteresowanie podczas tegorocznej edycji La Biennale di Venezia. Partnerem projektu jest Ceramika Paradyż.
Caramika Paradyż partnerem wystawy "Repeat after me II" Jesteś miłośnikiem/miłośniczką sztuki? O tym projekcie warto wiedzieć! Polski Pawilon nie pozostał niezauważony podczas trwającej właśnie edycji La Biennale di Venezia. Hasło tegorocznej edycji festiwalu brzmi "Obcokrajowcy są wszędzie". Odbiór międzynarodowej publiczności, osób z branży oraz krytyków na polską instalację wideo był niezwykle pozytywny, a artykuły na ten temat pojawiły się w większości opiniotwórczych mediów. Marta Czyż to kuratorka wystawy "Repeat after me II", która jakiś czas temu nawiązała współpracę z ukraińskim kolektywem Open Group. W jego skład wchodzą Yuriy Biley, Pavlo Kovach i Anton Varga. Jak twierdzi, od lat z fascynacją przyglądała się ich twórczości, jest zafascynowana współczesną sztuką ukraińską. Napisała o nich sporo tekstów i wywiadów. Nic dziwnego, że owoc ich wspólnych działań porusza i daje do myślenia - a zatem robi dokładnie to, co sztuka robić powinna. Jak Marta Czyż wypowiada się na temat przygotowań do tej wystawy? (...) moja praca była często bardzo techniczna. Przez trzy miesiące odbyłam setki spotkań i rozmów z artystami z Open Group oraz z naszym grafikiem Jankiem Berszem. Koordynowałam kontakt z autorami tekstów - Svitlaną Biedarievą, Cezarym Żechowskim i Rashą Salti. Pracowałam też nad przygotowaniem scenografii z biurem architektonicznym Centrala. Byłam odpowiedzialna za dopracowywanie wielu szczegółów związanych z produkcją nowego filmu Open Group i miałam stały kontakt z producentami wystawy z ramienia Zachęty. Partner tej wyjątkowej kooperacji, czyli Ceramika Paradyż (polska firma, producent płytek i spieków kwarcowych) zajmuje się promocją sztuki już od 35 lat. Firma przez dekady konsekwentnie wspierała projekty artystyczne, angażując się w liczne projekty i nawiązując głośne współprace z twórcami (m.in. Gosią Baczyńską czy Anną Orską) oraz instytucjami kultury. Marka ta jest znana nie tylko w Polsce, ale również za granicą. Dowiedz się więcej - odwiedź strony www.paradyz.com i www.sklep.paradyz.com. Udział marki Ceramika Paradyż w charakterze Partnera Pawilonu Polskiego podczas festiwalu Biennale di Venezia to kolejna inicjatywa producenta, dzięki której zyskuje on nowe grono odbiorców. Wyjątkowość tej współpracy została wyraźnie podkreślona przez Martę Czyż. Wielokrotnie jest tak, że wymarzony budżet projektu, pozwalający na jego realizację w zamierzonej formie, wykracza poza możliwości organizatora. To ważne, kiedy można liczyć na wsparcie marki komercyjnej. Jednakże jest też tak, że nie wszystkie marki pasują do danego projektu lub przedsięwzięcia. Ceramika Paradyż jest szczerze zainteresowana i pokrewna działalności artystycznej, konsekwentnie budując swój wizerunek mecenasa sztuki. A jak wiadomo, mecenasi od czasów renesansu byli bardzo ważni dla wspierania i rozwoju sztuki. To zobowiązujące zadanie - mówi kuratorka wystawy. Jakie wątki zostały poruszone przez artystów z Open Group w prezentowanej przez nich instalacji? (...) kim jest obcokrajowiec. W przypadku naszego Pawilonu mówimy o cywilnych osobach uchodźczych, które musiały opuścić swoje domy z przymusu, gdyż ich dom przestał istnieć, bądź przestał być bezpiecznym miejscem. Na wystawie prezentowane są dwie prace wideo. Pierwsza pochodzi z 2022 roku i o swoich doświadczeniach wojennych, dzieląc się z nami zapamiętanymi dźwiękami broni i sygnałów ostrzegawczych, opowiadają nam osoby uchodźcze wewnętrzne, które przeniosły się z zachodniej do wschodniej Ukrainy. Na drugim filmie, z 2024 roku, bohaterami są osoby z Ukrainy przebywające w różnych europejskich miastach oraz w Nowym Jorku. Często przedstawiając się i mówiąc o aktualnym miejscu pobytu mówią o tym, z kim w tym miejscu przebywają. Często mówią też, że są to osoby z całego świata. Uchodźczość, podobnie jak bycie obcokrajowcem, nie ma dzisiaj jednej lokalizacji. Obcokrajowcy są pojęciem bardziej pojemnym. Często opuszczamy swój kraj z własnej woli, z bardzo różnych pobudek. Uchodźcy opuszczają swój dom z przymusu. Tak naprawdę nie chcą tego robić. Szukają miejsca na świecie, w którym będą mogli żyć bezpiecznie, choć często nie na własnych warunkach, podporządkowując się zasadom, które w nowy sposób organizują im życie. Równocześnie dzisiaj żadne miejsce nie wydaje się być bezpieczne (...) Praca "Repeat after me II" to głos wszystkich uchodźców na całym świecie, której bohaterowie opowiadają o wojnie uniwersalnymi dźwiękami broni wybrzmiewającej dzisiaj w różnych częściach świata - tłumaczy Marta Czyż. Tę wyjątkową wystawę można zwiedzać do 24 listopada 2024 roku. Materiał promocyjny marki Ceramika Paradyż.
Bratanica Michała Bajora zagrała w filmie walczącym o Złotego Lwa w Wenecji i olśniła na czerwonym dywanie
To był głośny i imponujący debiut Bogumiły Bajor
Bratanica Michała Bajora zadebiutowała na czerwonym dywanie podczas 80. festiwalu filmowego w Wenecji z okazji premiery nowego filmu Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z…". 22-latka wcieliła się w jedną z głównych bohaterek w nastoletnich czasach. Film Szumowskiej i Englerta na festiwalu w Wenecji 8 września odbyła się premiera nowego filmu Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z…”, który zakwalifikował się do konkursu i walczył o nagrodę Złotego Lwa na 80. festiwalu w Wenecji. Najnowsze dzieło polskich reżyserów opowiada historię Anieli Wesoły, transpłciowej kobiety, która połowę życia przeżyła w prowincjonalnym polskim miasteczku w ciele mężczyzny. Fabuła toczy się na przestrzeni 45 lat, w rolach głównych widzowie mogli zobaczyć Małgorzatę Hajewską i Joannę Kulig, w ich nastoletnie wersje wcielił się duet aktorów młodego pokolenia - Mateusz Więcławek i debiutująca na dużym ekranie Bogumiła Bajor. „»Kobieta z…« to dla nas naprawdę ważny film, wynik wielu lat pracy, niezliczonych spotkań z osobami transpłciowymi – osobami w różnym wieku, które żyły w Polsce przez dekady” – napisali Małgorzata Szumowska i Michał Englert, dodając: „Mamy nadzieję, że nasz film pomoże zrozumieć innym, co to znaczy być osobą transpłciową, i jednocześnie da odwagę setkom młodych ludzi, którzy identyfikują się jako osoby trans, ale obawiają się podzielić tym z innymi. Ponad wszystko mamy nadzieję, że dzięki niemu wzrośnie poparcie dla zmian w prawie, które będą gwarantować życie bez zagrożenia”. Zobacz też: Maja Ostaszewska na pięknym kadrze z partnerem i synem w Wenecji. Franciszek ma już 16 lat Bogumiła Bajor (bratanica Michała Bajora), benefis artysty, Warszawa, 30.03.2017 rok Od lewej: Franek Englert, Joanna Kulig, Bogumiła Bajor, Małgorzata Szumowska, Michał Englert, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik i Mateusz Więcławek, festiwal w Wenecji Kim jest Bogumiła Bajor? Debiut na czerwonym dywanie w Wenecji Urodzona 16 grudnia 2001 roku Bogumiła Bajor jest córką młodszego o trzy lata brata Michała Bajora, Piotra, również aktora. 22-latka jest utalentowaną wokalistką i skrzypaczką, a od trzech lat zgłębia także tajniki aktorstwa na Akademii Teatralnej w Warszawie. Nie jest tajemnicą, że Bogumiła jest ulubienicą swojego wujka, Michała. Artysta jest również jej ojcem chrzestnym, oboje mieli okazję kilka razy zaśpiewać razem, w 2018 roku nagrali kolędy, które dziś można odsłuchać m.in. na platformie YouTube. W 2022 roku pojawił się też utwór "Nie było miejsca dla ciebie" w ich wykonaniu. Michał Bajor nie ukrywa, że ze swoją rodziną jest bardzo związany i od 65 lat każde święta spędzają razem. „Odkąd pamiętam ten rozśpiewany Kolędami czas, zawsze wspominam go wśród Najbliższych, od Dziadków, przez Rodziców aż po Brata z Jego rodziną, no i moją Bratanicą Bogumiłą, której jestem ojcem chrzestnym. Tylko raz nie było mnie na Święta w Polsce. Byłem w Ameryce, a w Boże Narodzenie w Nowym Jorku. Nie mogę powiedzieć, że było mi smutno, bo byłem wśród przyjaciół. Ale nie mogę też powiedzieć, że chciałbym to powtórzyć...", napisał trzy lata temu na swoim instagramowym profilu. Zobacz też: Niezwykłe kreacje na czerwonym dywanie w Wenecji! Michał Bajor z bratem i rodzicami Bogumiła Bajor olśniła w eleganckiej i przykuwającej wzrok kreacji na czerwonym dywanie w Wenecji. Aktorka miała na sobie cielistą, połyskującą suknię z szerokimi ramiączkami polskiej marki Fussét, którą dziennikarka vogue.pl porównała do słynnej sukienki Marilyn Monroe z 1962 roku. Bogumiła Bajor bez wątpienia zadała w niej szyku. Gratulujemy udanego debiutu! Bogumiła Bajor, festiwal w Wenecji Bogumiła Bajor i Mateusz Więcławek, festiwal w Wenecji g
Niezwykłe kreacje na czerwonym dywanie w Wenecji!
Kto najlepiej wypadł podczas 80. edycji słynnego festiwalu filmowego?
Festiwal Filmowy w Wenecji trwa w najlepsze. Z niecierpliwością wyczekujemy wyników konkursu tegorocznej edycji, bo o Złotego Lwa zawalczą aż dwa filmy polskich twórców! Są to „Zielona Granica” Agnieszki Holland oraz „Kobieta z…” Michała Englerta i Małgorzaty Szumowskiej. W oczekiwaniu na ogłoszenie zwycięzców, zobaczmy kto pojawił się na czerwonym dywanie, i jakie kreacje szczególnie przyciągnęły uwagę? ZOBACZ TAKŻE: Gwieździsta noc w Wenecji... czyli najnowszy pokaz Giorgio Armaniego Najlepsze stylizacje gwiazd na Festiwalu Filmowym w Wenecji 2023 W tym roku Festiwal Filmowy w Wenecji przyciągnął szerokie grono gwiazd i celebrytów, którzy pojawili się na czerwonym dywanie. Wiele znanych osobistości bawiło się także na imprezach towarzyszących. Wśród nich szczególnie zabłysła Amal Clooney, która jak zwykle wypadła perfekcyjnie. Idealnie dopracowany wizerunek sławnej adwokatki to jej wizytówka. Tym razem pojawiła się w romantycznej, bladoróżowej sukni vintage od Dior, projektu Galliano. Amal Clooney Dwukrotnie mogliśmy zobaczyć Carlę Bruni, która brylowała na czerwonym dywanie i nie tylko. Najpierw wystąpiła w efektownej, czarnej sukni od Valentino z głębokim wycięciem na nodze. Następnie zaś mogliśmy ją zobaczyć w szykownej sukni w odcieniu khaki od Saint Laurent, podkreślający jej wakacyjną opaleniznę. Carla Bruni ZOBACZ TEŻ: Która supermodelka zgromadziła największy majątek? Polki na czerwonym dywanie Na czerwonym dywanie nie zabrakło też polskich akcentów w najlepszym stylu. Maja Ostaszewska zaprezentowała się w pełnej klasy, biało-czarnej sukni projektu Macieja Zienia. Niezwykłym wyczuciem stylu wykazała się też Kasia Smutniak, która włożyła suknię nawiązującą swoją formą do smokingu od Valentino. W naszej galerii zobaczycie najciekawsze kreacje z czerwonego dywany podczas 80. edycji Festiwalu Filmowego w Wenecji!
Jennifer Lopez i Ben Affleck zadebiutowali na salonach! Nie szczędzili sobie czułości
Para pojawiła się na festiwalu w Wenecji
Wprost trudno oderwać od nich wzrok! Jennifer Lopez i Ben Affleck pojawili się na festiwalu w Wenecji i skradli show. Na czerwonym dywanie chętnie okazywali sobie czułość: obejmowali się a nawet... całowali przed obiektywami aparatów. Ich wspólne zdjęcia szybko podbiły sieć. Jennifer Lopez i Ben Affleck - Bennifer po raz drugi Poznali się na planie filmu „Gigli” w grudniu 2001 roku. Nie od razu między nimi zaiskrzyło, ale podobno gdy ona pierwszy raz spojrzała w jego oczy, coś poczuła. Była jednak wówczas żoną tancerza Crisa Judda. Kilka miesięcy później zostali sfotografowani razem w klubie. Udawali, że to przypadkowe spotkanie, ale w kwietniu 2002 Hollywood było już pewne, że są razem. Ona ogłosiła rozwód, on w wywiadzie stwierdził, że „jest jedną z najsłodszych kobiet, z jakimi pracował”. Związek wywołał wówczas oczywiście sensację, ponieważ dwie gwiazdy tego kalibru razem zawsze budzą ogromne emocje i zainteresowanie opinii publicznej. Po roku Ben Affleck oświadczył się Jennifer Lopez, mieli nawet wyznaczoną datę ślubu. Początkowo mieli pobrać się w walentynki, później przełożyli go na 14. września 2003 roku. Uroczystość została odwołana zaledwie na cztery dni przed. Oficjalnie z powodu zbytniego zainteresowania mediów. A nieoficjalnie? Mówiło się, że aktor zaczął podchodzić sceptycznie do całego przedsięwzięcia. Szczególnie wtedy, gdy artystka zażądała od niego podpisania intercyzy. Rozstali się definitywnie w 2004 roku. Jak się okazało, koniec relacji odcisnął bolesne piętno na Jennifer Lopez. Opowiedziała o tym w wywiadzie dla „Vanity Fair” w 2018 roku. „Zostałam wypatroszona. Straciłam poczucie własnej wartości i zastanawiałam się, czy należę jeszcze do tego biznesu, czy może pozbawił mnie wszystkiego. [...] Mój związek zniszczył się na oczach całego świata. Potrzebowałam dwóch lat, żeby się podnieść”, zwierzyła się. A jednak postanowili dać sobie kolejną szansę... O ich bliskiej relacji mówi się od maja tego roku. Czytaj także: Jennifer Lopez i Ben Affleck – fani dostrzegli u piosenkarki pierścionek z brylantem! Jennifer Lopez, Ben Affleck, festiwal w Wenecji, 10.09.2021 rok Jennifer Lopez i Ben Affleck w Wenecji W piątek 10. września para pojawiła się na festiwalu w Wenecji. Wzięli udział w uroczystej premierze filmu Ridleya Scotta „Ostatni pojedynek” – Ben Affleck gra w nim jedną z ról. Akcja tego dramatu historycznego na podstawie książki Erica Jagera dzieje się w XIV-wiecznej Francji. Głównym wątkiem jest spór między księciem Jeanem de Carrougesem (w tej roli przyjaciel partnera Jennifer Lopez, Matt Damon) oraz giermkiem Jakiem Le Grisem (Adam Driver). Książę oskarża giermka o gwałt na swojej żonie – Margerite de Carrouges (w tej roli Jodie Comer). Zwraca się w końcu do króla, by ten zezwolił na pojedynek sądowy, który ma ostatecznie udowodnić winę giermka i oczyścić dobre imię ukochanej rycerza (jest podejrzewana o krzywoprzysięstwo). I właśnie tę niezwykłą, pełną dramatów i emocji historię na festiwalu w Wenecji promowali Jennifer Lopez i Ben Affleck. Para pojawiła się na uroczystej premierze w szampańskich nastrojach. Chętnie okazywali sobie czułość, całowali się i przytulali przed obiektywami aparatów. Aktorka wybrała na tę okazję obcisłą białą sukienkę projektu Georges Hobeika Couture z wydatnym dekoltem, dobrała do niej biżuterię Cartier, zaś całości dopełniały srebrne sandałki na wysokim obcasie oraz niewielka torebka. Prezentowała się naprawdę zjawiskowo! Stylizacja podkreśliła jej seksowną sylwetkę. Z kolei Ben Affleck postawił na klasyczny, czarny, elegancki garnitur. Warto dodać, że to ich pierwsze oficjalne wyjście, odkąd w maju tego roku pojawiły się informacje, że do siebie wrócili... Ich zdjęcia możesz zobaczyć poniżej! Czytaj także: Jennifer Lopez i Ben Affleck oficjalnie razem! Romantyczne zdjęcie podbija sieć
Film „Żeby nie było śladów” przypomina sprawę Grzegorza Przemyka. Ta zbrodnia wstrząsnęła Polską
Film Jana P. Matuszyńskiego powalczy o Złotego Lwa w Wenecji
Film „Żeby nie było śladów” w reżyserii Jana P. Matuszyńskiego powalczy o Złotego Lwa, czyli najważniejszą nagrodę 78. Festiwalu Filmowego w Wenecji. Produkcja przypomina sprawę Grzegorza Przemyka i historię zbrodni, która wstrząsnęła Polską w latach 80. ubiegłego wieku. Tegoroczny festiwal w Wenecji potrwa od pierwszego do jedenastego września, a film ma trafić do polskich kin jesienią. View Ediplayer on the source website Film „Żeby nie było śladów” Jana P. Matuszyńskiego w Wenecji „Czuję się wyśmienicie, bo Wenecja jest bardzo fajnym miejscem na światową premierę filmu”, stwierdził w rozmowie z tvn24.pl Jan P. Matuszyński, twórca między innymi wielokrotnie nagradzanego filmu „Ostatnia Rodzina” i serialu „Król”. Scenariusz powstał na podstawie książki-reportażu Cezarego Łazarewicza – „Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka”. Publikację doceniono w 2017 roku Nagrodą Literacką NIKE. „Cała sprawa Grzegorza Przemyka, te wszystkie wątki, które Cezary opisał w książce, na pierwszy rzut oka wydają się oczywiste i jasne. Ale po dokładniejszym przyjrzeniu się, okazuje się, że jest w niej wiele niejednoznaczności, kolejnych warstw. To właśnie wielopłaszczyznowość najbardziej interesuje mnie w kinie. Ten film jest opowiadany w dużej mierze z perspektywy świadka pobicia Przemyka, który widział najwięcej, ale nie widział wszystkiego i nie wie wszystkiego. Ta nieoczywistość mnie ciekawi”, wytłumaczył w rozmowie z TVN24 reżyser. Kadr z filmu „Żeby nie było śladów” Jana P. Matuszyńskiego Sprawa Grzegorza Przemyka Grzegorz Przemyk urodził się w 1964 roku w Warszawie, był synem poetki Barbary Sadowskiej i Leopolda Przemyka, a także uczniem XVII LO im. Frycza Modrzewskiego. 12 maja 1983 roku zdał maturę. Tego dnia milicja zatrzymała nastolatka i jego kolegę na Placu Zamkowym. Młodzi ludzie nie mieli przy sobie dokumentów, dlatego Przemyk trafił na pobliski komisariatu MO przy ul. Jezuickiej. Tam został pobity przez trzech funkcjonariuszy. Po powrocie do domu poczuł się gorzej. Odczuwał silny ból w rejonie brzusznym i trafił do szpitala. Zmarł po dwóch dniach od pobicia, tuż przed swoimi 19. urodzinami. 19 maja na Powązki przybyły tłumy mieszkańców, aby pożegnać się ze zmarłym. Ze względu na okoliczności śmierci Grzegorza Przemyka, a także przez to, kim była jego matka, ten pogrzeb nazwano „pierwszą tak dużą manifestacją przeciw władzy komunistycznej od czasu wprowadzenia stanu wojennego”. Zobacz też: Tajemnica zabójstwa Leszka Kowalewskiego. Jak zginął poeta z „Rejsu”? Ówczesne władze i SB chciały odwrócić uwagę od działań milicji, dlatego w grudniu 1983 roku uznano, że winę za śmierć Przemyka ponoszą sanitariusze i lekarka, którzy dostarczyli młodego mężczyznę do szpitala. Milicjanci Ireneusz K. i Arkadiusz D. zostali uwolnieni od zarzutów. Po 1989 roku wznowiono proces, a w 1997 roku Arkadiusz D. usłyszał wyrok. Nie odbył kary z powodów zdrowotnych. W 2008 roku sąd skazał Ireneusza K. za „niebudzące wątpliwości” śmiertelne pobicie Przemyka. Po roku sąd apelacyjny uznał, że sprawa przedawniła się w 2005 roku i umorzył proces. [za wikipedia.org] Tablica upamiętniająca miejsce zamieszkania Grzegorza Przemyka, ulica Zgoda 13, Warszawa Film „Żeby nie było śladów” Jana P. Matuszyńskiego - fabuła, obsada „Polska, 1983 roku. W kraju wciąż obowiązuje, mimo zawieszenia, wprowadzony przez komunistyczne władze stan wojenny, mający na celu zduszenie solidarnościowej opozycji. 12 maja Grzegorz Przemyk, syn opozycyjnej poetki Barbary Sadowskiej, zostaje zatrzymany i ciężko pobity przez patrol milicyjny. Przemyk umiera po dwóch dniach agonii. Jedynym świadkiem śmiertelnego pobicia jest jeden z kolegów Grzegorza, Jurek Popiel, który decyduje się walczyć o sprawiedliwość i złożyć obciążające milicjantów zeznania. Początkowo aparat państwowy, w tym Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, bagatelizuje sprawę. Jednak gdy ponad 20 tysięcy ludzi przemaszeruje przez ulice Warszawy za trumną Przemyka, władza decyduje się użyć wszelkich narzędzi przeciwko świadkowi i matce zmarłego, aby ich skompromitować i zapobiec złożeniu przez Jurka zeznań w sądzie. Rozpoczyna się, nadzorowana osobiście przez Ministra Spraw Wewnętrznych, generała Czesława Kiszczaka, operacja „Junior”, której głównym celem jest powstrzymanie Jurka przed ujawnieniem prawdy oraz zrzucenie winy na sanitariuszy, którzy wieźli Przemyka po pobiciu na pogotowie. Armia esbeków zaczyna śledzić Jurka i jego rodziców, inwigilując ich życie prywatne 24 godziny na dobę, zaś media i prokuratura są kierowane i naciskane przez władzę, aby do opinii publicznej trafiały tylko „właściwe” komunikaty. Z kolei Barbara Sadowska nie traci nadziei na sprawiedliwość, a przedstawiciele władzy państwowej i specjalna grupa śledczych prowadzą kolejne narady, jak ukręcić łeb sprawie Przemyka...”, czytamy w opisie dystrybutorskim filmu. Zobacz też: Rocznica śmierci generała Marka Papały. Zbrodnia owiana tajemnicą Autorką scenariusza jest Kaja Krawczyk-Wnuk. Za produkcję odpowiada „Aurum Film”, czyli duet Leszek Bodzak i Aneta Hickinbotham. „Wierzymy, że Konkurs Główny to początek drogi festiwalowej dla tego filmu. Dzięki temu widzowie na całym świecie poznają fragment polskiej historii, którym była sprawa Grzegorza Przemyka, tak ważna dla różnych pokoleń Polaków”, przekazali producenci. [cyt. za Interia Film] Nad filmem „Żeby nie było śladów” pracowali także operator Kacper Fertacz (m.in. „Ostatnia Rodzina”, „Król”), montażysta Przemysław Chruścielewski (m.in. „Król”), kostiumografka Małgorzata Zacharska (m.in. „Sala samobójców. Hejter”), charakteryzatorka Pola Guźlińska (m.in. „Król”) oraz scenograf Paweł Jarzębski („Kamerdyner”). W postać Grzegorza Przemyka wcielił się Mateusz Górski, i jest to pierwsza tak duża rola aktora. W filmie wystąpili również Sandra Korzeniak (Barbara Sadowska), Tomasz Ziętek, Agnieszka Grochowska, Robert Więckiewicz, Jacek Braciak, Aleksandra Konieczna, Sebastian Pawlak, Adam Bobik, Tomasz Kot i inni. O statuetkę Złotego Lwa powalczy w tym roku 21 filmów z całego świata, a wśród nich „Madres Paralelas” Pedro Almodovara, „Spencer” Pablo Larraina, „The Lost Daughter” Maggie Gyllenhaal i „The Power of the Dog” Jane Campion. Pełna lista dostępna jest na stronie festiwalu (TUTAJ). Przewodniczącym jury Konkursu Głównego jest koreański reżyser Joon-ho Bong, laureat Oscara i wielu innych nagród za film „Parasite”. Złote Lwy za całokształt otrzymają reżyser Roberto Benigni i aktorka Jamie Lee Curtis. Źródło: TVN24, Onet, Interia Film, Wikipedia
Znamy wyniki 77. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji 2020
Kto otrzymał najważniejszą nagrodę Złotego Lwa?
Poznaliśmy zwycięzców 77. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji. Złoty Lew, główna nagroda, została przyznana filmowi chińskiej reżyserce Chloé Zhao za film Nomadland. Małgorzata Szumowska i Michał Englert powrócą z Wenecji bez nagrody za produkcję Śniegu już nigdy nie będzie. 77. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji 2020: wyniki Finał festiwalu odbył się na wyspie Lida w Palazoo del Cinema. Ze względu na pandemię koronawirusa nie wszyscy zdecydowali się przybyć na uroczystą galę. W składzie jury zasieli: Matt Dillon, Veronika Franz, Joanna Hogg, Nicola Lagioia, Christian Petzold oraz Ludivine Sagnier. Funkcję przewodniczącej pełniła Cate Blanchett. Z kolei wydarzenie poprowadziła Anna Foglietta. Zwycięzcą tegorocznego festiwalu został film Nomadland w reżyserii Chloé Zhao. Niestety film Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta pozostał bez nagrody. Srebrnego Lwa otrzymał film New Order w reżyserii Michela Franco. Z kolei Vanessa Kirby zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki za kreację w Pieces of a Woman. ,,Ta nagroda jest dla straconego życia, dla matek, które straciły dzieci w czasie porodu. To wyraz wsparcia dla matek i ojców, którzy doznali tej rozdzierającej straty", mówiła ze sceny. A najlepszym aktorem został Pierfrancesco Favino. Chaitanya Tamhanego doceniono nagrodą za scenariusz. Z kolei Andriej Konczałowski za swój film – Dear Comrades doczekał się nagrody specjalnej. Wyniki w Konkursie Głównym Złoty Lew za najlepszy film: Nomadland w reż. Chloe Zhao Srebrny Lew — wielka nagroda jury dla New Order w reż. Michela Franco Srebrny Lew dla najlepszego reżysera: Kiyoshi Kurosawa za Wife of a Spy Najlepsza aktorka: Vanessa Kirby za rolę w filmie w Pieces of a Woman Najlepszy aktor: Pierfrancesco Favino za rolę w filmie Padrenostro Najlepszy scenariusz: Chaitanya Tamhane za The Disciple Nagroda specjalna Jury: Dear Comrades w reż. Andrieja Konczałowskiego Nagroda dla młodego aktora lub aktorki: Rouhollah Zamani za rolę w Sun Children w reż. Majida Majidi Wyniki w Konkursie Horyzonty Nagroda dla najlepszego filmu: The Wasteland w reż. Ahmada Bahramiego Najlepszy reżyser: Lav Diaz ("Lahi, Hayop (Genus Pan)") Nagroda specjalna Jury: Listen , reżyseria Ana Rocha de Sousa Najlepsza aktorka: Khansa Batma za rolę w Zanka Contact Najlepszy aktor: Yahya Mahayni za rolę w The Man Who Sold His Skin Najlepszy scenariusz: Pietro Castellitto, za I Predatori Najlepszy film krótkometrażowy: Entre tu y milagros, reżysieria - Marian Saffon Najlepszy debiut: Listen, reżyseria Ana Rocha de Sousa
Maja Ostaszewska w Wenecji. Zdradzamy drugi polski akcent na festiwalu!
Przez ostatnich kilka dni wszystkie oczy były skierowane w stronę wybitnej polskiej aktorki Mai Ostaszewskiej. Podczas 77 edycji festiwalu w Wenecji pojawiła się na czerwonym dywanie w towarzystwie między innymi Małgorzaty Szumowskiej oraz Michała Englerta, twórców tytułu „Śniegu już nigdy nie będzie”, z którymi prezentowała film w konkursie głównym. Aktorka wyglądała podczas premiery znakomicie w czarnej kreacji z głębokim dekoltem i zjawiskowym make-upie przyciągającym wzrok wszystkich. Szczególną uwagę zwracał makijaż ust – naturalny, ale jednocześnie bardzo elegancki – wykonany szminką polskiej marki Miya Cosmetics. Śmiało można powiedzieć, że polska aktorka przyćmiła inne, zagraniczne gwiazdy. Kreacja i makijaż Mai Ostaszewskiej w Wenecji Maja Ostaszewska na weneckim czerwonym dywanie pojawiła się w świetnie skrojonych wieczorowych kreacjach od Macieja Zienia. Idealnym dopełnieniem stylizacji okazał się być mocny, wyrazisty makijaż oczu z perfekcyjnie dobranym do niego kolorem pomadki od polskiej marki Miya Cosmetics. To była prawdziwa kropka nad „i” całego make-upu aktorki. Wiele kobiet zastanawiało się co to za odcień, ale na szczęście na odpowiedź nie musiały długo czekać. Maja Ostaszewska zaprezentowała bowiem wybrany przez siebie kolor szminki na swoim profilu na Instagramie: „Na festiwalu w Wenecji jeszcze jeden polski akcent. Do makijażu zrobionego na red carpet, przez prawdziwych artystów make up, dołożyłam od siebie szminkę Miya Dusty Rose. Bardzo naturalną i wspaniale nawilżającą usta. Uwielbiam polskie ekologiczne marki. Marki, które nigdzie na świecie nie testują na zwierzętach. Dla, których poza jakością, ważna jest również etyka. Dziękuję @miyacosmetics”, napisała Maja Ostaszewska pod swoim postem. Naturalna satynowa szminka all-in-one działa na wiele sposobów: nadaje kolor, pielęgnuje, wygładza i regeneruje usta, a to wszystko w duchu komunikacji marki #JestemGotowa. Takie działania zapewnia jej wyjątkowy skład: olejki ze skórki pomarańczy i rycynowy, woski kandelila i karnauba oraz witamina E. Odcień Dusty Rose to stylowy, przydymiony róż, który nigdy nie wychodzi z mody. Miya Cosmetics to polska marka kosmetyczna, inspirowana stylem życia nowoczesnych i aktywnych kobiet. Jako jedna z nielicznych posiada certyfikat Vegan Society oraz certyfikat PETA Cruelty Free,a formuły ich kosmetyków są naturalne i wegańskie (jedyny wyjątek to myPOWERelixir oraz rozświetlacze mySTARlighter, w których znajdziemy wosk pszczeli). Marka działa w duchu planet friendly - większość opakowań to szkło, plastik 100% RPET w całości z recyklingu oraz tuby z trzciny cukrowej. Wszystkie produkty Miya Cosmetics są wygodne i wielofunkcyjne – można je stosować na wiele sposobów – bez ograniczeń. To proste – otwieram, nakładam i #JestemGotowa. Miya Cosmetics stale towarzyszy polskim i zagranicznym gwiazdom podczas najważniejszych wydarzeń: gal, festiwali czy premier filmowych. Kosmetyki marki to już must-have w kufrze każdego makijażysty, nie tylko w Polsce, ale również za granicą.
Weronika Rosati zachwyciła makijażem na festiwalu w Wenecji!
Weronika Rosati przebywa obecnie na Festiwalu Filmowym w Wenecji, gdzie bierze udział w promocji najnowszego filmu Małgorzaty Szumowskiej Śniegu już nigdy nie będzie, w którym gra jedną z głównych ról. Aktorka na czerwonym dywanie pojawiła się w zjawiskowej sukni autorstwa mamy, Teresy Rosati, i przyćmiła wszystkich. Delikatna kreacja sprawiła, że Weronika wyglądała niczym anioł. Ale uwagę przykuwała nie tylko kreacja oraz lśniąca biżuteria, ale także doskonale dopasowany i perfekcyjnie wykonany makijaż. Mocniej podkreślone oczy kontrastujące z jasnymi ustami i pięknie wykonturowana twarz to gotowy przepis na sukces. Dlatego wybraliśmy kosmetyki, którymi bez problemu wykonasz podobny i zachwycisz... w biurze lub na kolacji z ukochanym!
Katarzyna Figura zaskakuje kreacją na Festiwalu Filmowym w Wenecji 2020!
Katarzyna Figura to bezwzględnie ikona polskiego filmu, miło widzieć ją w formie, pojawiającą się na międzynarodowych konkursach filmowych. Wczoraj można było podziwiać Katarzynę Figurę na Festiwalu Filmowym w Wenecji 2020, wraz z czołówką przedstawicieli polskiej sceny filmowej tj. Małgorzatą Szumowską, Weroniką Rosati czy Mają Ostaszewską. Polki wyglądały naprawdę zjawiskowo! Zobaczcie galerię. Co się dzieje z Katarzyną Figurą w 2020? Odkąd 58-letniej aktorce udało się uregulować sprawy prywatne, skupiła się aktywnie na życiu zawodowym. W efekcie w 2021 roku będziemy mogli zobaczyć ją w Dziewczynach z Dubaju, a w poniedziałek premierę miał najnowszy film Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta, w którym obok Mai Ostaszewskiej czy Agaty Kuleszy wystąpiła także Katarzyna Figura. Podczas Festiwalu w Wenecji aktorka miała na sobie piękną suknię w odcieniach czerni i bieli, z wyjątkowo stylowym dekoltem. Uwagę przykuł koronkowy choker, który zdobił szyję gwiazdy. Jak Wam się podoba ta stylizacja?
Najlepiej ubrane gwiazdy w Wenecji to Polki! Rosati, Ostaszewska, Szumowska…
Wiemy, co miały na sobie! Która z nich wyglądała najlepiej?
Polskie gwiazdy błyszczą na festiwalu filmowym w Wenecji2020! Weronika Rosati, Maja Ostaszewska i Małgorzata Szumowska pojawiły się w niesamowitych kreacjach na czerwonym dywanie przed oficjalną wieczorną premierą filmu „Śniegu już nigdy nie będzie”. Kto zaprojektował te wspaniałe suknie? Jakimi fryzurami i makijażem gwiazdy dopełniły swoje looki? Weronika Rosati w białej sukni projektu Teresy Rosati na festiwalu w Wenecji 2020 Weronika wybrała na ten niezwykle ważny wieczór suknię projekty własnej mamy - Teresy Rosati. Biała kreacja, wykonana z delikatnego tiulu prezentuje się niebiańsko! Suknia została ozdobiona kwiatowymi haftami. Choć nie widać tego na czerwonym dywanie, to Weronika miała maseczkę ochronną, która idealnie korespondowała z kreacją i była ozdobiona w ten sam sposób, co suknia! Makijaż i fryzura Weroniki Rosati w Wenecji Weronika postawiła na klasykę w stylu Hollywood. Włosy ułożone w delikatne fale pięknie układały się na ramionach gwiazdy. Mocny makijaż oczu to charakterystyczny element wizerunku Weroniki. Czarny eyeliner wydobył ciekawy kolor tęczówki aktorki. Usta w kolorze nude to sprytne rozwiązanie - przy obowiązku noszenia maseczek ochronnych właśnie taki kolor sprawdza się najlepiej! Maja Ostaszewska w seksownej czerni na festiwalu w Wenecji 2020 Czy Weronika i Maja ustaliły przed imprezą swoje kreacje? Prawdopodobnie tak! Biała „anielska” Rosati i czarna „drapieżna” Ostaszewska to chyba nie może być przypadek! Czarna suknia z przezroczystymi wstawkami po bokach robi niesamowite wrażenie. Dziś rano Ostaszewska wybrała na czerwony dywan wspaniały biały garnitur projektu Macieja Zienia i trzeba przyznać, że wieczorna stylizacja jest równie imponująca! Srebrne buty, długie kolczyki i czarna błyszcząca torebka to modowa kropka nad „i”. Fryzura i makijaż Mai Ostaszewskiej na festiwalu w Wenecji 2020 Ostaszewska postawiła na bardzo odważny, mocno połyskujący makijaż oczu! Podobnie jak Weronika wybrał szminkę w naturalnym kolorze. Krótkie, kręcone włosy aktorki zostały zaczesane z przodu do tyłu i uniesione. Prosto i pięknie! Małgorzata Szumowska błyszczy na czerwonym dywanie festiwalu w Wenecji 2020 Nie możemy nie wspomnieć o stylizacji Małgorzaty Szumowskiej. Rzadko widujemy polską reżyserkę w wieczorowych kreacjach. A szkoda, bo potrafi je nosić! I ma odwagę! Na dzisiejszy wieczór wybrała suknię na cieniutkich ramiączkach, zdobioną cekinami.
Maja Ostaszewska świętuje sukces filmu w Wenecji. Pokazała romantyczne zdjęcie z partnerem
Aktorka spędza czas z ukochanym i... jego byłą żoną!
Maja Ostaszewska nie zwalnia zawodowego tempa mimo pandemii koronawirusa. Aktorka właśnie jest w Wenecji, gdzie już dziś odbędzie się światowa premiera filmu, w którym zagrała główną rolę. Mowa o Śniegu już nie będzie, który nie tylko powalczy o Złotego Lwa, ale jest też polskim kandydatem do Oscara. Gwiazda spędza piękne chwile we Włoszech u boku ukochanego, który jest reżyserem obrazu. Maja Ostaszewska i Michał Englert w Wenecji. Historia miłości Polski operator, scenarzysta i reżyser Michał Englert w latach 2001-2005 był mężem Małgorzaty Szumowskiej. Związek ten rozpadł się, ale para wciąż się przyjaźni, a nawet współpracuje. Śniegu już nie będzie powstało właśnie w ten sposób – byli mąż i żona są jego równorzędnymi reżyserami. Z kolei główną rolę w dramacie gra obecna partnerka Englerta – Maja Ostaszewska. Para poznała się w 2004 roku na planie filmu Solidarność, Solidarność. „Spotkaliśmy się jako osoby dorosłe, po różnych doświadczeniach. Wiedzieliśmy, czego oczekujemy. Myślę, że oboje dobrze się dobraliśmy. Mamy wolne, twórcze zawody, doskonale się rozumiemy”, mówiła w Pani Maja Ostaszewska, która na początku nie chciała się angażować. „Życie z operatorem to jak życie z marynarzem. Często znika na miesiąc, dwa. Początkowo źle się z tym czułam, teraz uczę się dawania mu wolności, ale też domagania się wolności dla siebie. Dobrze być osobno i za sobą zatęsknić”, tłumaczyła w magazynie. Wkrótce, w 2007 roku na świat przyszło pierwsze dziecko pary – Franek. Dwa lata później – Janina. Cała czwórka tworzy wspaniałą rodzinę traktującą się po partnersku. Według gwiazdy ważne jest, by z partnerem nie tylko się kochać, ale też po prostu przyjaźnić i dzielić wspólne pasje. Ślub nie jest to tego potrzebny. „Nie wyobrażam sobie wyjścia za mąż tylko dlatego, by sprostać presji społecznej. Ślub nie sprawi również, że mąż czy żona będzie naszą własnością, bezwarunkowo i na zawsze. Rodzinę tworzymy od dawna, bez papierka, i jesteśmy bardzo szczęśliwi”, mówiła w jednym z wywiadów partnerka Michała Englerta. Dziś zakochani wraz z byłą żoną filmowca i jej obecnym partnerem zwiedzają razem Wenecję i czekają na premierę wspólnego filmu. Aktorka wyznała w Dzień Dobry TVN, że bardzo się na nią cieszy, choć czeka ją spełnienie wielu wymogów. „Przez cały czas mamy ze sobą maseczki. Maseczkę ma się nawet na czerwonym dywanie i można ją ściągnąć tylko na chwilę, kiedy jest moment dla fotografów. W czasie wszystkich projekcji siedzimy w maseczkach, jest ograniczona ilość osób. Jest też ograniczenie osób, które biorą udział w konferencji prasowej”, tłumaczyła na wizji gwiazda. Trzymamy kciuki, by Śniegu już nie będzie okazało się sukcesem i w Wenecji, i w Los Angeles.
10 najpiękniejszych kreacji gwiazd na Festiwalu Filmowym w Wenecji 2020!
Mogłoby się wydawać, że ze względu na pandemię w tym roku Festiwal Filmowy w Wenecji wypadnie skromnie, na tle lat poprzednich. A jednak okazuje się, że gwiazdy stanęły na wysokości zadania i zaprezentowały się podczas festiwalu w naprawdę pięknych kreacjach. Poprzeczkę bardzo wysoko postawiły Cat Blanchett i Tilda Swinton, które wyglądały naprawdę zjawiskowo w swoich outfitach od Estaban Cortazar, Alexandra McQueena i Chanel. Spodobały nam się również kreacje Mayi Hawke i Vanessy Kirby, zachwyciły również Arizona Muse i Stacy Martin. Koniecznie sprawdźcie najpiękniejsze suknie tegorocznego Festiwalu Filmowego Wenecja 2020.
Stylizacja naszego szefa działu wideo podbiła festiwal w Wenecji!
Jego zdjęcie znalazło się w prestiżowym magazynie obok samego Brada Pitta
Kolejny, już 76. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji zakończył się 7 września. Podczas jedenastu festiwalowych dni publiczność zobaczyła prawie 70 nowych produkcji, ale tylko dwadzieścia jeden z nich miało okazję zawalczyć o prestiżową nagrodę Złotego Lwa. Na czerwonym dywanie nie zabrakło spektakularnych kreacji gwiazd. Wśród tych, które przyciągały najwięcej uwagi z pewnością były Penelope Cruz oraz Meryl Streep, których pojawienie się wywołało burzę oklasków, a zgromadzeni fotoreporterzy nie odrywali od nich aparatów. Na czerwonym dywanie gościli także panowie w eleganckich smokingach i garniturach. Nie zabrakło Brada Pitta, Timothée Chalameta czy Adama Drivera. Magazyn Financial Times How to spend it, w przeciwieństwie do większości publikacji, postanowił skomentować stylizacje nie pań, a panów. Na okładce prestiżowego pisma znalazł się Brad Pitt, a w środku... zdjęcie naszego szefa działu wideo, Wojciecha Klauze oraz dziennikarza Dzień Dobry TVN, Piotra Wojtasika! Stylizacje Polaków na festiwal Filmowy w Wenecji Na festiwal filmowy w Wenecji zawsze przyjeżdżają tłumy miłośników kina. Zwykle najwięcej uwagi poświęca się prezentowanym w konkursie filmom, ale także stylizacjom gwiazd, które postanowiły zaszczycić nas swoją obecnością. Większość zwraca jednak uwagę na spektakularne kreacje pań, ale magazyn Financial Times How to spend it postanowił bliżej przyjrzeć się stylizacjom panów. Na pierwszy rzut poszła oczywiście stylizacja Brada Pitta, który przyjechał do Wenecji, by promować swój najnowszy film Pewnego razu... w Hollywood. W produkcji widzieliśmy go głównie w casualowych koszulach, tshirtach i przyciemnianych okularach. Brad Pitt prezentował się w filmie jak prawdziwy kalifornijski chłopak z lat 60- tych i 70-tych. Tymczasem, jak przystało na czerwony dywan, odpowiednio do okazji, pojawił się w nieskazitelnym garniturze marki Brioni. Damska część publiczności nie mogła oderwać od niego wzroku. Nic więc dziwnego, że to właśnie jego zdjęcie znalazło się na okładce magazynu. Idąc śladem Brada Pitta, aktorzy na festiwalu filmowym w Wenecji, stawiali głównie na klasyczne czarne garnitury - Adam Driver pojawił się w tym marki Burberry, a Nicholas Hoult w Giorgio Armani. Zaskoczeniem był strój Timothée Chalameta, który zdecydował się na metaliczny a la garnitur marki Haider Ackermann, którego z pewnością nie dało się nie zauważyć. Okazuje się, że wśród mężczyzn, którzy zdaniem dziennikarza magazynu wyróżniali się na tle innych gości, byli także Wojciech Klauze, szef działu wideo na viva.pl oraz Piotr Wojtasik, kiedyś szef działu video na viva.pl, dziś dziennikarz Dzień Dobry TVN. Zdjęcie Wojciecha Klauze i Piotra Wojtasika zostało umieszczone w magazynie u boku największych sław. O tej zaszczytnej publikacji poinformował Marcin Tyszka na swoim Instagramie. „Marcin Tyszka napisał do mnie czy już TO widziałem. No co mogę powiedzieć to było totalne zaskoczenie. Pozytywne oczywiście. Mogli w tym artykule, w tak prestiżowej gazecie i wysublimowanym temacie umieścić milion innych gwiazd, a wybrali nas”, mówi nam Piotr Wojtasik. „Próbowali się ze mną skontaktować. Fotografka próbowała ustalić kin jestem. Przejrzała 50 stron festiwalowych zdjęć na stronie jednej z agencji zdjęciowych, ale nie znalazła mnie, a oni chcieli właśnie mnie. Sama przyznała, że bardzo lubi to zdjęcie. Wczoraj się dowiedziała kim jestem i jesteśmy w kontakcie”, dodaje. Dla Wojciecha Klauze był to pierwszy festiwal w Wenecji. Pierwszy i... od razu takie wyróżnienie! „To było niezapomniane przeżycie z super ekipą. Jestem zaskoczony tym, że moje zdjęcie znalazło się w tym magazynie. Kompletnie się tego nie spodziewałem, zwłaszcza, że garnitur na festiwal... pożyczyłem od kolegi”, zdradza. Wojciech Klauze postawił na klasyczny czarny garnitur, a Piotr Wojtasik zaprezentował się w białym smokingu. Jak sam mówi, w Wenecji panuje luźniejsza atmosfera, więc spokojnie mógł pozwolić sobie na taką delikatną nonszalancję. „W Cannes by to nie przeszło. Najlepsze jest to, że już na miejscu młode dziewczyny krzyczały: „Harry Styles”. Chyba jestem do niego podobny”, wyjawia Piotr Wojtasik, po czym dodaje: „Festiwal trwa 10 dni. Przewija się tam wielu wspaniałych ludzi, a z jakiegoś powodu zwróciliśmy na siebie uwagę. To jest bardzo miłe. Artykuł jest o stylu, o noszeniu smokingu. Festiwal odbywa się we Włoszech, a to przecież mekka dobrego stylu. Nie łatwo temu sprostać. A nam się udało! Wszystkie te gwiazdy są ubrane w najlepsze światowe marki Armani, Celine, a ja mam na sobie garnitur marki Zara... za 150 euro. Wypatrzyłem ten smoking na festiwalu w Cannes. Kupiłem, bo wiedziałem, że znajdę dla niego miejsce. Uważam, że sukces polega na tym, ze to ubranie pasowało tam. - do Włoch, do Wenecji, do tej pogody, motorówki, ale przede wszystkim chciałem się w nim dobrze czuć. I tak było”. Panowie, gratulujemy!
Wybitny Joker otrzymał Złotego Lwa! Kto jeszcze zachwycił jury Festiwalu Filmowego w Wenecji?
Wielkie święto wielbicieli kina dobiegło końca – a my poznaliśmy zwycięzców 76. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji! Jury uznało, że główną nagrodę festiwalu otrzymać powinien film Joker w reżyserii Todda Phillipsa. Pomimo wielu kontrowersji, Srebrnego Lwa przyznano Romanowi Polańskiemu za film Oficer i szpieg. Kto jeszcze zdobył uznanie widzów? Sprawdź! Festiwal Filmowy w Wenecji 2019: kto wygrał? Festiwal Filmowy w Wenecji już za nami! W tym roku przewodniczącą jury była Lucrecia Martel, argentyńska reżyserka i scenarzystka filmowa. Wspierali ją prawdziwi znawcy kina – były wieloletni dyrektor festiwalu w Toronto Piers Handling, kanadyjska reżyserka i scenarzystka Mary Harron, francuska aktorka Stacy Martin, operator filmowy Rodrigo Prieto z Meksyku, a także reżyserzy Shin’ya Tsukamoto z Japonii i Paolo Virzi z Włoch. O główną nagrodę walczyło 21 tytułów z całego świata. Statuetkę Złotego Lwa otrzymał wybitny Joker Todda Phillipsa. Kreacja aktorska Joaquina Phoenixa podbiła serca nie tylko jury, ale i widzów. Mówi się, że jest to pewny kandydat na przyszłorocznego Oscara. Srebrnego Lwa otrzymał Roman Polański, za film Oficer i szpieg, pomimo skandalu, związanego z oskarżeniami wobec reżysera. Ze względu na sytuację prawną Polańskiego, nagrodę odebrała jego żona, Emmanuelle Seigner. Festiwal Filmowy w Wenecji: lista nagrodzonych Złoty Lew: Joker, Todd Phillips Srebrny Lew Grand Prix Jury: Oficer i szpieg, Roman Polański Srebrny Lew za najlepszą reżyserię: About Endlessness, Roy Andersson Najlepsza aktorka: Ariane Ascaride za rolę w filmie Gloria Mundi Najlepszy aktor: Luca Marinelli za rolę w filmie Martin Eden Najlepszy scenariusz: Ji Yuan Tai Qi Hao, Yonfan Nagroda Specjalna Jury: La mafia non è più quella di una volta, Franco Maresco Nagroda im. Marcello Mastroianniego dla najlepszego młodego aktora lub aktorki: Toby Wallace za rolę w filmie Babyteeth Przyznano również Złote Lwy za całokształt twórczości. W tym roku nagrodę odebrała Julie Andrews, znana przede wszystkim z roli tytułowej Mary Poppins, a także fantastyczny reżyser i scenarzysta Pedro Almodovar.
Kasia Smutniak olśniewa na festiwalu filmowym w Wenecji!
Choć tegoroczny Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji dobiega końca, cały czas przyciąga wielkie nazwiska. Wśród nich na zaproszenie marki Campari znalazła się polska gwiazda, Kasia Smutniak. I trzeba przyznać, że prezentowała się naprawdę zachwycająco! Stylizacje Kasi Smutniak w Wenecji Aktorka przybyła na festiwal w niezwykle subtelnej, klasycznej czarnej sukience. Swoim urokiem i wyrafinowanym stylem dyktuje w niej trendy na jesień 2019! Smutniak udowodniła, że nawet najprostsza kreacja o właściwym kroju oraz proporcjach może zrobić niesamowite wrażenie. Charakteru dodały jej nowoczesne okulary, czerwone wykończenie pod szyją oraz płaskie buty w męskim stylu. Wyglądała niekonwencjonalnie, lecz z klasą. Z kolei na oficjalnej imprezie marki Campari pokazała się w kreacji Valentino z kolekcji na najbliższy sezon. Głębokie wycięcie sukni w kolorze ciemnego beżu odsłoniło jej dekolt i podkreśliło atuty sylwetki. Równocześnie gwiazda promowała krótkometrażowy film Venetika, w reżyserii Ferzana Özpeteka, w którym zagrała jedną z głównych ról. Dzięki tej stylizacji było o artystce naprawdę głośno! Który z looków bardziej przypadł Wam do gustu?
Joaquin Phoenix jako Joker dostał w Wenecji owacje na stojąco!
Oczekiwania wobec jego roli były bardzo wysokie...
Podczas 76. Festiwalu Filmowego w Wenecji swoją światową prapremierę miał film Joker. W rolę kultowego złoczyńcy popkultury i śmiertelnego wroga Batmana wcielił się Joaquin Phoenix. Jokera poznajemy, kiedy nie ma jeszcze złowieszczego makijażu i nosi swoje prawdziwe imię, Arthur Fleck. Początkowa decyzja o pokazie filmu w Wenecji wydawała się ryzykowna, jednak Joker został nagrodzony kilkuminutową owacją na stojąco. Krytycy już teraz mówią, że film oraz wybitna rola Joaquina Phoenixa mogą być silnymi kandydatami do Oscara. Joaquin Phoenix jako Joker Film jest bardzo mroczny i realistyczny, niepodobny do wcześniejszych ekranizacji komiksów. Skupia się na psychologii bohatera, który od lat przeraża i fascynuje. Ukazuje jak „człowiek porzucony przez społeczeństwo i najbliższych”, jak mówił o nim reżyser Todd Phillips, przeobraża się w psychopatę z Gotham. Akcja dzieje się w latach 80. Arthur jest komikiem na skraju załamania nerwowego, który stopniowo popada w obłęd. To właśnie ten aspekt roli najbardziej zainteresował Joaquina Phoenixa. Krytycy są zachwyceni aktorską kreacją Joaquina Phoenixa. Oczekiwania wobec jego roli były bardzo wysokie, lecz pierwsze recenzje potwierdzają, że zagrał ją znakomicie. Dyrektor artystyczny festiwalu, Alberto Barbera, przyznał, że decyzja o pokazie w Wenecji opłaciła się. „Myślę, że dokonali dobrego wyboru. Właściwego wyboru. Film w pełni zasługuje na odbiór, z jakim się spotyka. Wykracza poza granice gatunku. Joaquin Phoenix daje znakomity występ, a Todd Phillips wykonał kawał dobrej roboty”, powiedział w rozmowie z magazynem Deadline. Joaquin Phoenix stanął przed olbrzymim aktorskim wyzwaniem. W niełatwą rolę Jokera wcielali się przed nim uznani aktorzy tacy jak Jack Nicholson, Heath Ledger czy Jared Leto. W rozmowie z Collider.com wyznał jednak, że przyjął ją, ponieważ „ku***sko go przerażała”. Aktor jest znany z tego, że jest w stanie znacznie poświęcić się do roli. Mówiło się, że to właśnie zbyt mocne wczucie się w stan psychiczny granego bohatera przyczyniło się do samobójczej śmierci Heatha Ledgera w 2008 roku. Jego ostatnią rolą był Joker w filmie Mroczny rycerz. Australijski aktor próbował wzbudzić w sobie stan podobny do szaleństwa, a następnie przyjmował lekki nasenne, bo nie mógł sobie z nim poradzić. Po jego samobójstwie zaczęto mówić o „klątwie Jokera”, która dopada aktorów wcielających się w niego. Premiera filmu Joker jest planowana na 4 października 2019 roku.
Udział nowego filmu Romana Polańskiego w Festiwalu w Wenecji wywołał skandal!
Przewodnicząca jury nie chciała obejrzeć filmu „Oficer i szpieg”
Przez pierwsze dni Festiwalu Filmowego w Wenecji głośno było o skandalu związanym z udziałem najnowszego filmu Romana Polańskiego w konkursie głównym. Podczas konferencji prasowej otwierającej festiwal przewodnicząca jury Lucrecia Martel powiedziała, że nie weźmie udziału w pokazie, by „nie musiała wstać i klaskać”. Obecni na festiwalu producenci filmu Oficer i szpieg zagrozili, że film zostanie wycofany, jednak ostatecznie konflikt został zażegnany. W związku z groźbą ekstradycji sam reżyser nie pojawi się na festiwalu. Połączy się jednak z jego uczestnikami podczas wideokonferencji. Skandal związany z filmem Romana Polańskiego Nowy film Romana Polańskiego będzie nosił w Polsce tytuł Oficer i szpieg (oryginalny tytuł to J'accuse, fr. oskarżam). Przedstawia historię francuskiego oficera artylerii żydowskiego pochodzenia, Alfreda Dreyfusa, niesłusznie oskarżonego w 1894 roku o szpiegostwo na rzecz Niemiec. Był to wówczas wielki skandal. Okazało się, że dowody zostały spreparowane. Scenariusz jest oparty na powieści Roberta Harrisa pt. Oficer i szpieg. Marie-Georges Picquart przyczynił się do uwolnienia Alfreda Dreyfusa skazanego na dożywocie za szpiegostwo i zesłanego do koloni karnej na Diabelskiej Wyspie w Gujanie. Więzień został zrehabilitowany dopiero po 12 latach. Oryginalny tytuł filmu odnosi się do listu Emila Zoli zatytułowanego J’accuse, który przyczynił się do uwolnienia Dreyfusa. Argentyńska reżyserka Lucrecia Martel powiedziała, że rozumie udział filmu w konkursie głównym. Nie zgadza się jednak na to, by oceniać filmy Romana Polańskiego z pominięciem ciążącym na nim zarzutów. „Mężczyzna, który popełnia taką zbrodnię i zostaje potem skazany, a ofiara jest usatysfakcjonowana kompensatą - dla mnie to trudna do osądzenia sytuacja. (...) Trudno jest zdefiniować, co jest właściwym podejściem do ludzi, którzy dopuścili się pewnych czynów i zostali za nie osądzeni. Myślę, że te pytania są częścią współczesnej debaty”, powiedziała. Włoski producent filmu, Luca Barbareschi, był oburzony jej słowami. Twierdził on, że świadczą one o uprzedzeniach przewodniczącej jury wobec dzieła, dlatego powinno ono zostać usunięte z konkursu. Producent domagał się także przeprosin. W obronie filmu Polańskiego stanął też dyrektor festiwalu, Alberto Barbera. „Jestem przekonany, że musimy tutaj oddzielić artystę od mężczyzny. Historia sztuki jest pełna artystów, którzy popełniali różne zbrodnie, a mimo to podziwiamy ich dzieła. To samo dotyczy Polańskiego, który moim zdaniem jest ostatnim aktywnym mistrzem europejskiego kina”, przekonywał. Ostatecznie Martel wytłumaczyła się w wcześniejszej wypowiedzi. „Nie oddzielam autorów od ich dzieł – uważam, że ważne aspekty pracy twórczej mają swoje źródło w człowieku. (...) Odnalazłam wiele człowieczeństwa w poprzednich filmach Polańskiego. Nie mam uprzedzeń w stosunku do tego filmu i obejrzę go tak, jak wszystkie inne. Gdybym miała uprzedzenia, zrezygnowałabym z funkcji przewodniczącej jury (...) Musimy wypracować sposób, w jaki będziemy prowadzić rozmowy. To może być także jedno z najlepszych możliwych miejsc, by przeprowadzić taki typ dyskusji”, powiedziała. Słowa te okazały się wystarczające dla producentów. „W imieniu całej ekipy producenckiej przyjmujemy przeprosiny przewodniczącej jury Lucrecii Martel. W przekonaniu, że utrzyma się spokój w ocenie filmu Oficer i szpieg Romana Polańskiego, pozostaje on w konkursie 76. festiwalu w Wenecji”, ogłosili. Film „Oficer i szpieg”: kiedy premiera? Zdjęcia do filmu powstały we Francji od 26 listopada 2018 do 7 marca 2019 roku. Występują w nim francuskie gwiazdy takie jak: Jean Dujardin, Louis Garrel, żona reżysera Emmanuelle Seigner, Olivier Gourmet i Mathieu Amalric. To najdroższa francuska produkcja tego roku. Jej budżet wynosi ponad 25 milionów euro. Autorem zdjęć jest Paweł Edelman, a scenografię stworzył, stały współpracownik Romana Polańskiego, Jean Rabasse. Muzykę skomponował zdobywca dwóch Oscarów Alexandre Desplat. Roman Polański od dawna chciał opowiedzieć tę historię. Początkowo film miał nosić tytuł D. „Już od dawna chciałem nakręcić film o aferze Dreyfusa, traktując go nie jako dramat kostiumowy, lecz jako historię szpiegowską. W ten sposób można pokazać jej podobieństwo do tego, co dzieje się w dzisiejszym świecie: prześladowania mniejszości, absurd środków bezpieczeństwa, tajne trybunały wojskowe, wymykająca się spod kontroli Agencja Wywiadowcza, ukrywanie faktów przez rząd, wściekła prasa”, mówił reżyser. Polska premiera filmu Oficer i szpieg została zapowiedziana na 27 grudnia 2019 roku.
Głośne premiery i polskie akcenty... Rusza Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji!
Czego możemy się spodziewać po 76. edycji?
Właśnie zaczyna się 76. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji, czyli wielkie święto kina. Festiwal potrwa w dniach od 28 sierpnia do 7 września. Podczas jedenastu festiwalowych dni publiczność zobaczy prawie 70 nowych produkcji. Dwadzieścia jeden z nich walczy o prestiżową nagrodę Złotego Lwa. Na czerwonym dywanie nie zabraknie też spektakularnych kreacji gwiazd. Co jeszcze przed nami? MFF w Wenecji: film otwarcia i najbardziej wyczekiwane produkcje Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji to jedna z najstarszych i najważniejszych imprez w świecie kina. W tym roku na czele jury stanie argentyńska reżyserka Lucrecia Martel. Filmem, który otworzy imprezę, jest Prawda w reżyserii zdobywcy Złotej Palmy w Cannes, Japończyka Hirokazu Koreedy. Wystąpili w nim Catherine Deneuve, Juliette Binoche i Ethan Hawke. Duże zainteresowanie budzi film Historia małżeńska ze Scarlett Johansson i Adamem Driverem, który startuje w konkursie głównym. Swoją premierę w Wenecji ma też wielkie widowisko science-fiction, film Ad Astra. Brat Pitt gra w nim astronautę, który wyrusza na wyprawę w poszukiwaniu swojego ojca, w którego wciela się Tommy Lee Jones. Na ekranie wystąpi z nimi także Liv Tyler. Ważnymi wydarzeniami festiwalu będą też pokazy filmów Joker z Joaquinem Phoenixem i Robertem De Niro, a także The Laundromat. W jego obsadzie znaleźli się Meryl Streep, Gary Oldman, Antonio Banderas, Jeffrey Wright oraz Sharon Stone. Jednym z filmów konkursowych jest najnowsza produkcja Romana Polańskiego. Oficer i szpieg to historia francuskiego oficera artylerii żydowskiego pochodzenia, Alfreda Dreyfusa, niesłusznie oskarżonego w 1894 roku o szpiegostwo na rzecz Niemiec. W związku z groźbą ekstradycji reżyser nie pojawi się na festiwalu. Połączy się jednak z jego uczestnikami podczas wideokonferencji. Dla Polaków najważniejszym wydarzeniem festiwalu jest w pewnością pokaz nowego filmu Jana Komasy. Boże ciało zostanie pokazane jako jeden z dwunastu w ramach konkursu Giornate degli Autori, który zwraca uwagę na „wysokowartościowe kino, w którym pokazywana jest także dbałość o każdy szczegół – zwłaszcza innowację, oryginalność i niezależność”. Jak wiadomo od pewnego czasu, honorowym Złotym Lwem Jury nagrodzony zostanie w tym roku hiszpański reżyser Pedro Almodovar, natomiast Złotego Lwa za całokształt twórczości otrzyma aktorka Julie Andrews.
Na Festiwalu Filmowym w Wenecji doceniano go wielokrotnie!
Jerzy Skolimowski o wielkim sukcesie, przyjaźni z Romanem Polańskim i życiowych zakrętach
Polski reżyser od lat jest doceniany na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Uważany jest za jednego z najbardziej reprezentatywnych twórców, który wniósł istotny wkład w odnowę polskiego kina po latach 60. Dwa lata temu Jerzy Skolimowski otrzymał honorowego Złotego Lwa za całokształt dokonań. W 1985 roku Skolimowski otrzymał Nagrodę Specjalną Jury za zrealizowany w Ameryce film Latarniowiec, a sześć lat temu Polak za Essential Killing. W 2015 roku jego 11 minut przeszło surową selekcję do konkursu głównego, jednak ostatecznie przegrało z filmem Z daleka Wenezuelczyka, Lorenzo Vigasa. Rok temu powrócił do Wenecji jako aktor. Podczas 75. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego poza konkursem została zaprezentowana włoska produkcja, Historia bez imienia w reżyserii Roberto Ando. Jerzy Skolimowski wcielił się w jedną z głównych ról. O wielkim sukcesie w Wenecji, przyjaźni z Romanem Polańskim i pracy z Emmanuelle Seigner. O żartach z Vaclavem Havlem i rywalizacji z synami. A także o życiowych zakrętach z wybitnym reżyserem Jerzym Skolimowskim rozmawia Liliana Śnieg-Czaplewska. Wywiad z Jerzym Skolimowskim Z Jerzym Skolimowskim spotykamy się w jego warszawskim mieszkaniu. Bufon, przyjazny całemu światu owczarek niemiecki, z radością wita kolejnych gości, a drzwi się nie zamykają. Wszyscy cieszą się z sukcesu w Wenecji. Gdy Skolimowski wszedł na podium po odbiór nagrody specjalnej dla swojego filmu „Essential Killing”, na stojąco oklaskiwało go całe jury festiwalu, z Quentinem Tarantino na czele. Wychodził zresztą dwa razy, bo także za Vincenta Gallo – aktora stroniącego od ceremonii i mediów. Panie Jerzy, tak wielkiego sukcesu polskiego reżysera dawno nie było. Spodziewał się Pan tych laurów? Zdawałem sobie sprawę z tego, że robię film niezwykły. Jestem na tyle doświadczony, że wiem, czy film wychodzi, czy nie. Wychodził od początku. Nie wiadomo było tylko, czy film będzie dobry, bardzo dobry, czy świetny. Wyszedł świetny. Na weneckiej gali odebrał Pan dwie statuetki. Wyobrażam sobie te chwile – bukiety kwiatów, szampany, zaproszenia, telefon dzwoniący bez przerwy. Jakie to uczucie? Adrenalina, oczywiście! Ale ja ten proces znam, przechodziłem wiele razy w życiu. Wiem, że parę dni trzeba się spiąć i wytrzymać, kłapać gębą od świtu do nocy i starać się wyglądać jako tako. To takie samo uczucie jak wtedy, gdy odbierał Pan Złotego Niedźwiedzia na festiwalu w Berlinie za „Le départ” w 1967 roku? Nie, wtedy nie wypuszczono mnie z kraju. Tu był reżim, a tam imperialistyczny Berlin Zachodni. Wrogie miejsca. Wie pani, że nigdy nie dostałem tej statuetki? Może kiedyś dostanę zaległą nagrodę. Zgubiłem prawie wszystkie nagrody, które do tej pory miałem, rozsiały mi się po świecie. Prowadziłem cygańskie życie, przenosiłem się z miejsca na miejsce. Lata w Londynie, potem w Kalifornii, w San- ta Monica, jeszcze potem Malibu… Gubiły się, widocznie tak bardzo o to nie dbam. Jak udało się Panu tak utrafić w swój czas? Więzień – nie wiemy, wojownik czy terrorysta – po zabiciu trzech amerykańskich żołnierzy ucieka z konwoju. To wszystko wydarzyło się dlatego, że jestem potwornie leniwy. Ostatni film „Cztery noce z Anną” udało mi się zrobić wokół domu. Komfortowa praca. Nie trzeba wstawać o piątej rano, jechać gdzieś daleko na plan, nie mieszkać w obskurnych hotelach, czego nienawidzę. Nienawidzę nawet luksusowych hoteli. Wolę być w swoim domu na Mazurach. Pomyślałem więc: a może udałoby się powtórzyć tę formułę? Chodziłem z psem po lesie… I szukał Pan pomysłów? Szukałem pomysłów na mchu, ale nie leżały. Cały czas towarzyszyła mi świadomość, że mieszkam 20 kilometrów od lotniska Szymany, gdzie – można było przypuszczać – lądowały samoloty CIA przywożące więźniów. Ale to polityka, temat nie dla mnie, myślałem, trudno, szkoda. Aż do pewnego momentu. Tuż po „Czterech nocach z Anną”, prowadząc w nocy samochód, wpadłem w poślizg i omal nie stoczyłem się z nasypu. Wtedy zdałem sobie sprawę, że to dokładnie ta droga, po której musiały jeździć konwoje z więźniami z lotniska do Kiejkut. Więc jeżeli mnie, który świetnie zna tę drogę, zdarzył się wypadek… to dla więźnia byłaby to szansa ucieczki. Doznałem olśnienia. To jest temat. Nie wojna, tylko zmaganie pojedynczego człowieka. Jeden przeciwko wszystkim. Tematem mojego filmu jest walka o przetrwanie konkretnej jednostki. Żona Ewa też była z Panem przez te 42 dni zdjęciowe w Norwegii, w Izraelu i w Polsce? Ewa jest producentką filmu, nie tylko jego współscenarzystką. Produkcja właściwie spoczywała na jej barkach, ja musiałem się zająć innymi sprawami. To była koprodukcja czterech krajów plus Eurimages, co oznacza stosy dokumentów. Dziesiątki umów, gigantyczna praca dla całego biura. Tym samym Ewa zajmowała się przy „Czterech nocach z Anną”. Wiem, wiem, przyniosła Panu wycinek prasowy, co było zaczynem scenariusza. Ewa skończyła szkołę filmową w Los Angeles na uniwersytecie UCLA, jest solidnie wyedukowana. W „Essential Killing” nie ma dialogów, jest mowa ciała, mimika. Pomysł nowatorski, ale... Zakładając, że podczas ucieczki więźnia jest on zawsze sam, nie kontaktuje się z nikim – brak słów jest zrozumiały. Kobieta grana przez Emmanuelle Seigner pomaga mu… Ale ona jest głuchoniema, a on nieprzytomny. Ranny wydaje ryk bólu, ale to w każdym języku brzmi tak samo. Jej z gardła też wydobywają się jakieś nieartykułowane dźwięki. Genialnie to sobie Pan wymyślił, zamknąć kobiecie usta na dobre. (Śmiech). Żeby tak w życiu można było też… Jak się Panu pracowało z gwiazdami, z Vincentem Gallo i Emmanuelle Seigner? Wychwalając Vincenta Gallo, muszę powiedzieć, że praca z nim była niesłychanie trudna. Gra rolę antypatycznego zabójcy, sytuacja wpakowała go w przymus zabijania. Rolę miał „fizyczną”, wymagającą nieprawdopodobnego wysiłku, w zimie, na bosaka, cały czas w ruchu, w biegu. Musiał stworzyć wokół siebie nastrój wrogości. Czasem trudno było z Gallo wytrzymać, ale warto było zapłacić tę cenę, znosić napięcie. Kto powiedział o przewodniczącym festiwalu w Wenecji, czyli Tarantino, „dupek”? Vincent Gallo właśnie. A potem dostał od niego nagrodę za najlepszą główną rolę męską. I to jest piękne. Tarantino zaimponował mi brakiem małostkowości, że był w stanie wznieść się ponad to. Imponująca postawa, do tego rzadka. Z Emmanuelle Seigner łatwiej się pracowało? Emmanuelle była cudowna. Przyjaźnimy się od 20 lat i nawet zaczęliśmy umawiać się na film, kiedy nastąpiła ta paskudna historia z aresztowaniem Romana. Zadzwoniłem natychmiast, mówiąc że jeśli uzna, że przyjazd do Polski nie jest dobrym pomysłem, to ja to zrozumiem. Ku mojemu zaskoczeniu rzekła: „Wręcz przeciwnie, to mi pomoże, gdy choć na tydzień wyrwę się z tego piekła”. Niestety, rzucili się tu na nią paparazzi. Nie dali jej żyć, ścigali, zdjęcia kręciliśmy w Kampinosie, więc za limuzyną, która ją zabierała z hotelu, jechała kawalkada samochodów. Wdzierali się na plan, nasi ochroniarze toczyli pojedynki. Ona dzielna, urocza jak zawsze, kobieta anioł. Polańskiego zna Pan od wspólnego pisania scenariusza „Noża w wodzie”, czyli od 1961 roku. Jeszcze wcześniej, gdy byliśmy fanami zaduszek jazzowych, miłośnikami, wręcz gruppies jazzmanów. Uczyłem się gry na bębnach, żeby być jednym z nich, ale udało mi się zagrać tylko jeden raz – z zespołem Melomani słynnego Dudusia Matuszkiewicza. Niestety, nie byłem dobrym perkusistą, zgonili mnie ze sceny po jednym wejściu, bo strasznie zwalniałem tempo. Romek nie miał parcia na granie, po prostu chciał być wśród tych ludzi, jak ja zresztą. To było wtedy najbardziej awangardowe środowisko. Był rok 1956, miałem 18 lat. Był Pan dzieckiem szczęścia? Komeda nazywał mnie „neskim – dziecko szczęścia”. Neskim to takie jazzmańskie, wewnątrzśrodowiskowe słowo. Znaczy „gościu, facet”, właśnie dziecko szczęścia. Takich jazzmańskich słów jest dużo więcej. Co znaczy „ciow”? W życiu nie zgadnę. Akt seksualny, współżycie. No więc można tak spytać: „Neskim, ciowałeś dziś w nocy?”. To były czasy „Noża w wodzie”, „Niewinnych czarodziei”. Mogło się trochę w głowie przewrócić młodemu, przystojnemu mężczyźnie, który należał do towarzyskiego jet set. Mogło. Nie wiem, czy mi się przewróciło, czy nie, bo zawsze byłem dosyć pewny siebie. Byłem przekonany, że mam po temu powody (śmiech). Skoro już zaczęliśmy wspominać... Zawsze lubił Pan grać filmowe epizody, ale po co? Dla żartu, bajeru, by śledzić, jak się Pan zmienia? Wydawało mi się niezłym żartem, że ja – wygnany przez reżim na emigrację – sfotografuję się w londyńskim metrze jako pasażer czytający „Trybunę Ludu”. A gram dla chleba, proszę pani, dla chleba. Przecież moje aktorzenie to najłatwiej zarobione pieniądze w życiu. Nauczyć się tekstu – cała reszta to betka. Skąd się wzięło malarstwo w Pana życiu? Kiedyś sprzedał Pan obrazy z wystawy co do jednego, komplementowali Pana znawcy malarstwa. Jack Nicholson ma cztery moje obrazy, Dennis Hopper, jeden z najbardziej cenionych kolekcjonerów – trzy, Jeremy Thomas – jeden, a Helen Mirren chciała kupić, ale poskąpiła, bo ja nie sprzedaję tanio… Cenię się bardzo. To pasja czy lubi Pan płodozmian– raz kamera, raz pędzel? Nie, to nie tak. Malowałem całe życie, ale nigdy nie miałem na to czasu. To moja prawdziwa pasja i wiem, że mam wielki talent, co tu dużo gadać. Gdy zrobiłem film „Ferdydurke”, o którym wiem, że jest filmem poniżej moich możliwości, pomyślałem, że powinienem zrobić przerwę, by odpocząć od kina. I przyrzekłem sobie, że jeśli wrócę do kina, nigdy nie zrobię filmu przeciętnego. Że zawsze musi być to coś unikalnego. I tak się stało. Ale nie planowałem 17-letniej przerwy, tylko wreszcie miałem czas, żeby malować. Poświęciłem się temu i na szczęście odniosłem na tyle satysfakcjonujący sukces, że wiem, iż to nie był zmarnowany czas. Odrodziłem się artystycznie. Stałem się młodym malarzem. Co prawda, to prawda. Bo reżyserem jest Pan doświadczonym. Młodym, bo rozwijałem się w trakcie tego 17-letniego procesu. Spełniłem się i z czasem wyrosły mi nowe skrzydła. Byłem gotów znów wziąć się za film z nowym zapałem, nazwijmy to – młodzieńczym. Talent musi się wyszumieć. Pana synowie Michał i Jerzy też poszli w Pana ślady, reżyserują drugi film. Jest Pan zadowolony? Powiedziałem im wszystko o dobrych i złych stronach zawodu, są świadomi. Na szczęście każdy z nich ma tę drugą pasję. Młodszy, który zmienił imię na Józef, żeby nie było dwóch Jerzych Skolimowskich, maluje, i to świetnie. Pod tym względem naprawdę wyścig ojca z synem idzie łeb w łeb. Natomiast starszy, Michał, pisze. To on jest autorem ich scenariuszy. Reżyserują wspólnie, umieją to jakoś robić razem. Józef zajmuje się stroną plastyczną, kompozycją kadru, ruchem kamery. Michał skupia się na aktorach. Jest Pan dla nich autorytetem? Lubią moje wczesne filmy zrobione w Polsce: „Rysopis”, „Walkower”, „Barierę”, „Ręce do góry”. Mniej – te moje późniejsze, komercyjne. I słusznie zresztą. Trochę rywalizujemy. Oni też są bardzo silnymi indywidualnościami. Czasami dochodzi między nami do scysji, ale w sumie więzy krwi są bardzo mocne. Tego się nie da zepsuć jedną czy drugą potyczką. Niczego Pan w życiu nie żałuje? Coś mogło się potoczyć lepiej, niż się potoczyło? O, żałuję wielu rzeczy, ale to przykre sprawy. Wolałbym nic nie mówić. To chwila wspomnień. Pana mama była attaché kulturalnym w Pradze. W szkolnej ławce siedział pan z Vaclavem Havlem. Z Havlem od czasu, jak obaj mieliśmy 13–14 lat, widujemy się rzadko, ale w niezwykłych sytuacjach, na przykład w Pałacu Elizejskim na przyjęciu wydanym przez prezydenta Mitteranda. Jak mnie zobaczył w drzwiach, otworzył ramiona: „Nic si se ne smenil”. A ja, patrząc na jego wąsy: „A ty take ne”. Śmiesznie było. Dwa lata temu na bankiecie po premierze jego sztuki podeszła do niego panna o obfitym biuście z prośbą o autograf. Rzuciłem przez stół do Havla powiedzonko, którego używaliśmy w czasach szkolnych: „Sahni si na kozy”, czyli „złap ją za cycki”. Jeszcze jako tako mówię po czesku. I ciągle ma Pan skłonność do chłopięcych żartów. Pana ulubieni twórcy kina to… Ci, których ceniłem, od dawna nie żyją: Fellini, Orson Welles, Kurosawa, Bresson. Jedyny film, na jakim miałem łzy w oczach, to „Na los szczęścia, Baltazarze” – prosty, cudowny film o osiołku. W jakiejś mierze czasami los zwierząt bardziej mnie obchodzi niż ludzi. Kiedyś gorzko Pan wyznał, że w Anglii był pan bloody foreigner, w Malibu – resident alien. A Polska jest jedynym krajem, na którym Panu „choć trochę zależy”. Rozmawiamy w mieszkaniu przy Krakowskim Przedmieściu... …wynajmowanym… …niedaleko krzyża będącego zarzewiem narodowego sporu. Co Pan o tym sądzi? Nie chodzę w ogóle w tamtą stronę. Nie chcę, żeby to było częścią mojego życia. – Ale przecież antystalinowski film „Ręce do góry” spowodował Pana wyjazd na emigrację, to znaczy, że nie stronił Pan od gorących tematów. Dlatego tak się z dala trzymam od polityki. Bo tamten film zrujnował mi życie. Ale dziś żaden Kliszko nie powie Panu „szerokiej drogi”, nie wypędzi z ojczystego kraju. Ale jak się człowiek raz sparzy, uraz zostaje na zawsze. Odczuwam autentyczną niechęć do polityki. To śnieżna kula, która toczy się swoim biegiem, wszystko się do niej przykleja. Ja – nie. „Ręce do góry” są dziś historyczną ciekawostką, młode pokolenie nie wie, co to czasy stalinowskie. Polityka nie pojawi się w Pana następnym filmie? Nawet nie wiem, czy będzie następny film. Bo mnie się musi chcieć. A w tej chwili najpierw chce mi się namalować obraz, bo w tym roku nie namalowałem jeszcze nic. Chcę wrócić na Mazury, skryć się w głębokim lesie. Ale założę się, że z własnym kinem domowym, komputerem, Internetem. Nie potrafię posługiwać się komputerami! Takie rzeczy umie Ewa. To też sfera, która mnie nie interesuje. Żyję w trochę innym świecie. „Essential Killing” kręciłem tradycyjną kamerą, na taśmie. Film jest chwalony za wspaniałe zdjęcia Adama Sikory, świetną muzykę Pawła Mykietyna. Posługując się tradycyjnymi metodami, udało nam się zrobić szalenie nowoczesny film. To nie polega na technice. Jeden z Pana filmów ma znamienny tytuł „Sukces jest najlepszą zemstą”. Zagrała w nim Pana pierwsza żona – Joanna Szczerbic – i Michael York. To produkcja z roku bodaj 1982. Tytuł, który zawsze będzie aktualny, ale film – koprodukcja trzech krajów – niestety, został okaleczony. Niemiecki partner zbankrutował, jego czeki zaczęły się odbijać w chwili, gdy do końca brakowało jednej trzeciej filmu. Siłą rzeczy musiałem się zwrócić do angielskiego banku, a ten wykołował mnie kompletnie. Dał pieniądze, jednocześnie wyjmując mi z rąk film, który stał się własnością banku. Szczególna perfidia. Starałem się walczyć o film, miałem go w Cannes, ale ludzie z banku, z zemsty za moją zbyt buńczuczną postawę, stwierdzili, że będą na nim świadomie tracili. Znany trik „odpisujemy sobie milion straty co roku”. Paskudna sprawa, która mnie zraziła do Anglii i Anglików, i wyniosłem się stamtąd. Jest takie słynne powiedzenie Samuela Johnsona: „If You are tired of London, You are tired of life” – „Jeśli jesteś zmęczony Londynem, jesteś zmęczony życiem”. Mnie Londyn nie zmęczył, tylko zamęczył. Sprzedałem dom, wyjechałem do Kalifornii. Ale dziś nie jest Pan zmęczony życiem. Przeciwnie, uskrzydlony sukcesem, dzięki adrenalinie unosi się Pan centymetr nad ziemią. Nawet może półtora.
Odkryj Festiwal Filmowy w Wenecji z Mastercard®
Po filmowych emocjach z Cannes nadszedł czas na kolejne bezcenne przeżycia, a to za sprawą Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji, którego sponsorem po raz kolejny jest Mastercard. Wielka trójka Kino dostarcza nam emocji, pozwala przeżywać razem z bohaterami różne historie i potrafi nas inspirować. Dlatego Mastercard – jako ambasador idei „zacznij coś bezcennego” – od lat wspiera ambitne kino. W tym roku również jest sponsorem tzw. wielkiej festiwalowej trójki, czyli najbardziej prestiżowych europejskich festiwali filmowych w Berlinie, Cannes i Wenecji. Każdy z tych festiwali dostarcza ogromnych emocji zarówno twórcom walczącym o nagrody, jak i miłośnikom filmu na całym świecie. Właśnie rozpoczęła się 76. edycja najstarszego festiwalu na świecie – Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji. Weneckie Lwy Przez najbliższych kilkanaście dni uwaga wszystkich filmowców i kinomaniaków skupi się na włoskiej wyspie Lido, gdzie 21 najciekawszych produkcji powalczy o Złotego Lwa w konkursie głównym, a hiszpański reżyser i scenarzysta Pedro Almodóvar odbierze nagrodę za całokształt twórczości. W tym roku festiwalowa publiczność zobaczy niemal 70 filmów z całego świata, w tym polską produkcję – „Boże Ciało” Jana Komasy. Poza ekranem Festiwale filmowe to nie tylko ambitne kino. Między 28.08 a 7.09 Wenecja stanie się stolicą mody i blichtru. Na czerwonym dywanie pojawią się największe gwiazdy w kreacjach od najlepszych projektantów z całego świata. Kto zachwyci swoją stylizacją? Kto wyznaczy nowe trendy? Kto nas zainspiruje? O tym wszystkim dowiemy się już niedługo. Śledź na bieżąco nasze relacje i nie przegap ani chwili z 76. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji. Artykuł powstał z udziałem marki Mastercard®
Casino Royale, Turysta, Casanova... Wenecja to prawdziwa stolica kina!
Te filmy kręcono w jej malowniczej scenerii
Malownicza Wenecja jest stolicą kina nie tylko ze względu na odbywający się w niej festiwal filmowy. Jej potencjał od dawna wykorzystują filmowcy, dzięki czemu Wenecja jest tłem (a czasami nawet bohaterem) wielu filmów rozmaitych gatunków. Nawet ci, którzy nigdy nie odwiedzili miasta na wodzie znają wiele jego zakamarków i nie potrzebowali do tego przewodnika. Wybraliśmy kilka filmów, których akcja dzieje się w weneckiej scenerii. Widzieliście je wszystkie?
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji w pigułce!
Historia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji sięga 1932 roku. W swojej niemal osiemdziesięcioletniej historii nie obyło się bez wpadek, ale i spektakularnych sukcesów. To tu po raz pierwszy w historii kina na ekranie pokazano nagą kobietę. Protesty twórców, kontrowersyjne decyzje jurorów, bojkoty filmów. Spektakularne gwiazdy na czerwonym dywanie i wyróżnienia dla wybitnych jednostek. Oto historia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji w pigułce! Historia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji Na pomysł zorganizowania festiwalu filmowego wpadł włoski hrabia i polityk Giuseppe Volpi di Misurata. Wówczas po raz pierwszy znane postaci ze świata filmu zagościły na niewielkiej wyspie Lido koło Wenecji. Pierwszym filmem, jaki wyświetlono był Dr. Jekyll i Mr. Hyde. Szybko okazało się, że inwestycja w święto filmu jest jak najbardziej trafiona, więc tego rodzaju widowisko zaczęto powtarzać co roku. W 1934 roku doszło do pierwszego skandalu. Dzięki czechołosłowacko-niemieckiej produkcji Ekstaza, po raz pierwszy w dziejach kinematografii pokazano... nagą kobietę! W głównej roli widzowie mieli okazję zobaczyć dziewiętnastoletnią Hedy Lemarr, której mąż bezskutecznie próbował wykupić wszystkie kopie filmu. Ale w historii festiwalu zapisały się także spektakularne wpadki i wielkie reżyserskie nieporozumienia. Wśród nich odnotowuje się przede wszystkim Złotego Lwa wręczonego za film Artyści pod kopułą cyrku bezradni Alexandra Kluge. Inni twórcy ostro zaprotestowali honorowaniu tego rodzaju dzieł, przez co przez kolejnych dziesięć lat statuetki w ogóle nie przyznawano. Wśród nieporozumień za najsłynniejsze uważa się te z udziałem włoskiego i japońskiego reżysera. W 1963 roku przed pokazem własnego filmu Pier Paolo Pasolini został obrzucony pomidorami, a japoński reżyser Kenji Mizoguchi w trakcie prezentacji swojego filmu zamiast siedzieć na widowni i obserwować reakcję widzów, modlił się przed ołtarzykiem Buddy. MFF w Wenecji: Polacy W historii festiwalu zapisali się także Polacy. W 1984 roku Złotego Lwa zgarnął film Krzysztofa Zanussiego Rok spokojnego słońca, a w 1993 roku z główną nagrodą wyjechał z festiwalu Krzysztof Kieślowski. Jego sukces pięć lat później powtórzył Andrzej Wajda. W 2016 roku za całokształt twórczości doceniono Jerzego Skolimowskiego, a trzy lata wcześniej Andrzeja Wajdy. Podczas tegorocznego, już 75. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji również nie zabraknie polskich akcentów. Chyba najważniejszym z nich będzie fakt, że w jury zasiądzie polska reżyserka, Małgorzata Szumowska. Festiwal rusza w dniach 29 sierpnia - 8 września. Będziemy na bieżąco informować Was o jego przebiegu, a tymczasem zobaczcie nasze wyjątkowe video!