Nie wszyscy wierzyli w jej film, wyjechała z Gdyni z nagrodą. Festiwalowe wspomnienia Olgi Chajdas
Piękny film nie zawsze wystarczy. Czasem - gdy chodzi o zdobywanie nagród - musi sprzyjać mu też polityka. O nieznanych kulisach poprzednich edycji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni opowiedziała nam Olga Chajdas.
Konkurs Perspektyw to jeden z ważnych filarów Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Jurorka tej sekcji Olga Chajdas opowiedziała nam o pracach komisji; tym, czy zawsze zgadza się ze swoimi kolegami-twórcami a także powspominała swoje sukcesy na poprzednich edycjach imprezy. Słuchał Rafał Kowalski. FPFF: Olga Chajdas o najpiękniejszych wspomnieniach z Gdyni Wyreżyserowała dwie produkcje, które zachwyciły jurorów na Festiwalu w Gdyni. „Nina” i „Imago” zyskały nagrody, dzięki którym Olga Chajdas szczególnie miło wspomina tę imprezę. Przyznanie jednej z nich nie było wcale takie oczywiste, bo jak wspomina reżyserka, politycznie były to zupełnie inne czasy... CZYTAJ RÓWNIEŻ: FPFF Gdynia: Najgłośniejszy debiut tego roku! Filip Zaręba o roli w filmie LARP i skrajnych ocenach wokół serialu 1670. Czy przejmuje się opiniami widzów? W tym roku sama została jurorką i zdecydowała o tym, którzy artyści zostaną nagrodzeni w sekcji „Perspektywy”. O obradach jury, kulisach przyznawaniu nagród i głodzie na kolejne opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu w studiu festiwalowym VIVY!. Zobacz cały materiał na górze strony lub na naszym YouTubie. Z kolei wszystkich laureatów 50. edycji FPFF Gdynia znajdziesz w osobnym artykule. View oEmbed on the source website
Kożuchowska jak z bajki, ale to Kulig była królową wieczoru! Plejada gwiazd na gali zamknięcia Festiwalu w Gdyni 2025
Czerwony dywan w Gdyni znów zapłonął od blasku fleszy! Podczas gali zamknięcia 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025 polskie gwiazdy zaprezentowały spektakularne stylizacje. Kto olśnił klasą, a kto odważył się zaszaleć z modą?
Gdynia zamieniła się w stolicę polskiego kina i wielkiej mody. Podczas gali zamknięcia 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025 elegancja, styl i filmowe emocje połączyły się w jedno widowisko. To był wieczór, który celebrował nie tylko kino, ale również osobowości, talent i modowe wybory gwiazd, które z dumą zaprezentowały się na czerwonym dywanie. Z hotelu Mercure do wejścia Teatru Muzycznego prowadziła symboliczna droga — przestrzeń otwarta dla mieszkańców i turystów, gotowych obserwować największe nazwiska polskiej sceny filmowej. Jubileuszowa edycja festiwalu, obchodząca swoje 50-lecie, zachwycała rozmachem, klasą i dopracowaną oprawą. A stylizacje? Niektóre zachwyciły od pierwszego spojrzenia, inne prowokowały, ale żadna nie pozostała niezauważona. Kto przyciągnął największą uwagę? Wśród licznych znanych twarzy, które przeszły po czerwonym dywanie podczas gali zamknięcia Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025, Małgorzata Kożuchowska bezapelacyjnie skradła show. Jej stylizacja była kwintesencją klasy i czerwono-dywanowego szyku — olśniewająca suknia w odcieniu lodowoszarego srebra, z romantycznie opadającymi ramiączkami i miękko układającym się materiałem, sprawiła, że cała uwaga skupiła się właśnie na niej. Minimalistyczne dodatki i delikatna biżuteria podkreśliły lekkość stylizacji, a subtelna fryzura w stylu glamour dopełniła efektu hollywoodzkiej gwiazdy. Kożuchowska kolejny raz udowodniła, że na czerwonym dywanie czuje się jak ryba w wodzie — zjawiskowa, ale niewymuszona. Jej look można bez wahania uznać za najbardziej spektakularny tego wieczoru. Joanna Kulig w czerwieni — kwintesencja kobiecości i kinowej klasy Jeśli na czerwonym dywanie w Gdyni liczył się efekt wow, to Joanna Kulig dostarczyła go bezbłędnie. Aktorka postawiła na pełną pasji, intensywną czerwień, która idealnie wpisała się w klimat festiwalu i... tło samego dywanu. Całość stworzyła spektakularny efekt, który trudno było przeoczyć. Prosta, ale perfekcyjnie skrojona suknia o długości midi z dekoltem typu off shoulder idealnie podkreśliła ramiona i kobiecą sylwetkę aktorki. Monochromatyczny look został uzupełniony o dobrane kolorystycznie szpilki i wyraziste kolczyki, które dodały blasku bez przesady. Kulig zrezygnowała z nadmiaru dodatków, dzięki czemu stylizacja zyskała jeszcze więcej siły — całość wyglądała świeżo, elegancko i bezpretensjonalnie. Z promiennym uśmiechem i naturalną pewnością siebie Joanna Kulig przypomniała, że największe wrażenie robi prostota połączona z charyzmą. Jej stylizacja była nie tylko piękna — była kinowa, świadoma i absolutnie niezapomniana. Czerń i biel w wielkim stylu: Monika Olejnik i Sandra Drzymalska na czerwonym dywanie Na gali pojawiła się również Monika Olejnik, która jak zawsze postawiła na odważny i bezkompromisowy styl. Miała na sobie czarną, przezroczystą suknię z aplikacjami kwiatowymi i błyszczącym paskiem w talii. Całość uzupełniły efektowne, futrzane rękawy oraz kopertówka w tym samym kolorze. Stylizacja przyciągała uwagę śmiałym krojem i pewnością siebie, a cały look utrzymany był w duchu rockowej elegancji. U jej boku pojawił się Tomasz Ziółkowski w długim, czarnym płaszczu, garniturowych spodniach i z nonszalancko zawiązanym krawatem — jego stylizacja dodała duetowi artystycznego luzu i charakterystycznego pazura. Zupełnie inny klimat zaprezentowała Sandra Drzymalska, która postawiła na nowoczesną, minimalistyczną elegancję. Aktorka pojawiła się w jasnej, skórzanej sukience midi z głębokim dekoltem i paskiem podkreślającym talię. Do stylizacji dobrała czarne, skórzane kozaki oraz prostą torebkę w odcieniu bordo. Jej look był surowy, wyważony, ale jednocześnie wyrafinowany — całość przyciągała wzrok kontrastem bieli i czerni oraz architektonicznym krojem sukni. Blask srebra i bieli: Grażyna Szapołowska z klasą na czerwonym dywanie Grażyna Szapołowska udowodniła, że elegancja może iść w parze z odrobiną scenicznego blichtru. Na gali zamknięcia 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025 zaprezentowała się w stylizacji, która idealnie łączyła klasyczny szyk z błyskiem nowoczesności. Aktorka postawiła na białą marynarkę i szerokie spodnie w tym samym odcieniu, a całość przełamała efektowną, srebrną, cekinową bluzką, która odbijała światło fleszy i dodawała lookowi spektakularnego charakteru. Stylizację uzupełniły zielone buty – oryginalny akcent, który świadczy o wyczuciu stylu i odwadze modowej. Luźno opadające blond fale i klasyczny makijaż dopełniły całości, tworząc wizerunek kobiety pewnej siebie, swobodnej i niezmiennie magnetycznej. Szapołowska nie tylko wyglądała zjawiskowo — ona bawiła się modą i sceną. Jej obecność była prawdziwym manifestem siły, doświadczenia i niezależności. Katarzyna Figura w kolorach – odważnie, artystycznie, na własnych zasadach Katarzyna Figura kolejny raz udowodniła, że moda to dla niej forma ekspresji, a czerwony dywan – przestrzeń artystycznej wolności. Na gali zamknięcia 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025 zaprezentowała się w stylizacji, która natychmiast przyciągała wzrok i wywoływała uśmiech. Aktorka założyła kolorowy komplet z nadrukiem w stylu graffiti – oversize'owe spodnie i luźna koszula w intensywnych odcieniach fioletu, żółci, błękitu i czerwieni, ozdobione motywami kwiatów i symboli. Do zestawu dobrała czarną marynarkę, duże okulary i czapkę z daszkiem z podpisem – całość wyglądała jak świadome połączenie luzu, sztuki i scenicznej osobowości. Figura jak zawsze pozostała wierna sobie: pewna siebie, autentyczna, oryginalna. Jej look był świeży, odważny i zupełnie nieszablonowy — idealny dla kobiety, która nigdy nie potrzebowała modowych kompromisów, by przyciągnąć uwagę. Agata Załęcka w aksamitnej zieleni — kobiecość w wyrafinowanym wydaniu Na czerwonym dywanie nie zabrakło również Agaty Załęckiej, która postawiła na klasyczną elegancję z nutą nowoczesności. Jej stylizacja wyróżniała się głębokim, szmaragdowozielonym kompletem z aksamitu, który idealnie podkreślał sylwetkę i dodał lookowi luksusowego charakteru. Garniturowy zestaw, składający się z dopasowanej marynarki i rozszerzanych spodni z satynowym lampasem, był subtelnym ukłonem w stronę mody haute couture, a jednocześnie doskonale sprawdził się w festiwalowym klimacie. Dodatki? Klasyczna torebka i rozpuszczone, lekko pofalowane włosy, które dopełniły kobiecego wizerunku. Załęcka zaprezentowała się z klasą i pewnością siebie — udowadniając, że aksamitna prostota potrafi być równie efektowna, co najbardziej błyszcząca kreacja. Katarzyna Herman w burgundzie — hipnotyzująca elegancja i siła kobiecości Katarzyna Herman zachwyciła publiczność stylizacją, która była kwintesencją szyku i dojrzałej elegancji. Aktorka wybrała dopasowaną, wieczorową suknię w głębokim odcieniu burgundu, której satynowa tkanina pięknie układała się na sylwetce, a długi tren dodawał jej prawdziwie królewskiego charakteru. Dekolt typu woda subtelnie przełamywał minimalistyczny krój, a całość podkreślała nienaganną figurę gwiazdy. Zdecydowany makijaż z wyrazistą pomadką oraz gładko zaczesane włosy nadały stylizacji siły i odważnego wyrazu. Herman wyglądała pewnie, świadomie i zjawiskowo — jej look emanował klasą i magnetyzmem, który trudno było zignorować. To jedna z tych kreacji, które potwierdzają, że prostota połączona z mocnym kolorem potrafi przyćmić najbardziej ozdobne stylizacje.
Po tym filmie trudno się pozbierać. Agata Turkot o roli w „Domu dobrym” Smarzowskiego. Czekała na nią wiele lat
Już dziś wieczorem poznamy laureatów nagrody Złote Lwy. Zanim dowiemy się, czy to "Dom dobry" Wojciecha Smarzowskiego wróci z Gdyni z nagrodą, porozmawialiśmy z aktorką, która zagrała w nim główną rolę. Agata Turkot o kulisach pracy i swojej drodze do realizowania się w aktorstwie.
Trzy lata temu zdobiła okładkę specjalnego wydania VIVY!, którego bohaterkami były debiutujące na Festiwalu w Gdyni aktorki młodego pokolenia. Dziś na tej samej imprezie promuje film Wojciecha Smarzowskiego Dom dobry, w którym zagrała główną rolę. O doświadczeniu pracy z tak uznanym reżyserem i obcowaniu z tak trudnym tematem, jakim jest przemoc domowa, Agata Turkot opowiedziała VIVIE.pl. Agata Turkot o filmie Dom dobry. Kulisy pracy Wielu widzów mówi o tym filmie, że już nigdy nie da rady obejrzeć go po raz drugi. Inni wskazują też na tak mocne sceny, że zapomnieć o nich nie będzie im łatwo. Wojciech Smarzowski po raz kolejny wybrał mocną formę przekazu, jak jednak mówią fani jego twórczości – jest to uzasadnione. Czy tak bardzo, że „Dom dobry” otrzyma Złote Lwy? Dowiemy się już dziś wieczorem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: FPFF Gdynia: Najgłośniejszy debiut tego roku! Filip Zaręba o roli w filmie LARP i skrajnych ocenach wokół serialu 1670. Czy przejmuje się opiniami widzów? Agata Turkot – odtwórczyni głównej roli – opowiedziała nam o tym, czy jest to dla niej projekt wyczekany i jak go niego trafiła. Wskazała też, dlaczego uważa ten film za szczególnie ważny i wyraziła nadzieję, że pomoże on wielu osobom uwikłanym w toksyczne związki. Cała rozmowa na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Ten moment odmienił jej zawodowe życie. Sonia Bohosiewicz o swoim debiucie, „Tańcu z gwiazdami” i… nowej roli!
Żaden festiwal filmowy nie uda się bez aktorów, ale też nie wolno zapominać, że równie ważni są jurorzy. Następny gość naszego gdyńskiego studia wideo VIVY! łączy w tym roku te dwa światy. Posłuchaj wywiadu Rafała Kowalskiego z Sonią Bohosiewicz.
Film, który dał jej najwięcej wspomnień związanych z Festiwalem Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, dziś jest pełnoletni. To właśnie dzięki roli w „Rezerwacie” kariera Soni Bohosiewicz nabrała rozpędu. Jak wspomina tamten czas? Sonia Bohosiewicz o początkach w zawodzie, roli jurorki i szansie na „Taniec z gwiazdami” Z Sonią Bohosiewicz spotykamy się pomiędzy jednym a drugim seansem kinowym. Aktorka poświęca w tym tygodniu maksimum czasu na oglądanie filmów z konkursu głównego w Gdyni. Przed nią trudne zadania wybrania tego, który już dziś zostanie ogłoszony najlepszym debiutem! Artystka wróciła też przed naszą kamerą wspomnieniami do roku 2007, gdy sama została okrzyknięta najlepszą aktorką. Jak zmieniły się jej praca i show-biznes od czasu premiery filmu „Rezerwat”? I czy jest szansa, że kiedyś zobaczymy ją w „Tańcu z gwiazdami”? CZYTAJ TAKŻE: FPFF Gdynia: Najgłośniejszy debiut tego roku! Filip Zaręba o roli w filmie LARP i skrajnych ocenach wokół serialu 1670. Czy przejmuje się opiniami widzów? Zobacz nasz materiał wideo i przekonaj się. View oEmbed on the source website
FPFF Gdynia: Najgłośniejszy debiut tego roku! Filip Zaręba o roli w filmie LARP i skrajnych ocenach wokół serialu 1670. Czy przejmuje się opiniami widzów?
Dla wielu Filip Zaręba to objawienie tego roku. Świat filmu właśnie obchodzi swoje święto podczas 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i to właśnie tam porozmawialiśmy z debiutującym aktorem o tajnikach jego zawodu…
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni trwa w najlepsze! O Złote Lwy walczą najlepsze polskie produkcje, a wśród także te, które są kinowymi debiutami dla wielu utalentowanych artystów. Jednym z nich jest Filip Zaręba. Filip Zaręba o aktorstwie, debiucie w Gdyni i komentarzach na swój temat 24-letni aktor który zagrał główną rolę w „LARP. Miłość, trolle i inne questy”. Wielu widzów kojarzy go też z drugiego sezonu serialu „1670”, gdzie wcielił się w postać Stanisława i tym samym zastąpił w tej roli Michała Balickiego (który w tym samym czasie wybrał nagrania innego serialu). Większość widzów warsztatem absolwenta krakowskiego ASP jest zachwycona, ale znaleźli się też Ci, którzy puścili w sieć falę niezadowolenia. Czy Filip Zaręba czyta komentarze o sobie? Czy obchodzą go porównania do swoich kolegów-aktorów? Jak zbudował obie postaci, o których dziś jest naprawdę głośno? Posłuchaj całej naszej rozmowy i dowiedz się jako pierwszy! View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/09/EN016627860423-554de24.jpg" width="2000" height="1333" alt="Fot. Wojciech Olkusnik/East News, 16.09.2025. Dozynki Krolewskie - premiera drugiego sezonu serialu 1670, w Muzeum Historii Polski w Warszawie.N/z: Filip Zareba" title="Fot. Wojciech Olkusnik/East News, 16.09.2025. Dozynki Krolewskie - premiera drugiego sezonu serialu 1670, w Muzeum Historii Polski w Warszawie. N/z: Filip Zareba" />
Gala otwarcia Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025 w blasku fleszy. Kto przyćmił inne gwiazdy?
Jubileuszowy 50. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni rozpoczął się z rozmachem! Gala otwarcia przyciągnęła największe gwiazdy polskiego kina, które zaprezentowały się w spektakularnych stylizacjach. Na czerwonym dywanie lśniły Maja Ostaszewska, Karolina Gruszka i Eryk Kulm. Zobacz, kto olśnił najbardziej!
Gdynia po raz pięćdziesiąty stała się stolicą polskiego kina. Gala otwarcia 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych zgromadziła najważniejsze postaci rodzimej kinematografii, artystów, reżyserów, producentów i miłośników filmu. Wydarzenie, które od dekad wyznacza kierunki rozwoju polskiego kina, rozpoczęło się uroczystym pokazem filmu konkursowego oraz ceremonią wręczenia prestiżowych nagród. Nie zabrakło też momentów wzruszeń, wspomnień i hołdów, ale to właśnie czerwony dywan – pełen błysku fleszy i modowych zachwytów – przyciągnął największą uwagę mediów i widzów. Kto skradł show podczas tego wyjątkowego wieczoru? Maja Ostaszewska w czerwieni – symbol klasy na gali otwarcia Podczas gali otwarcia 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni niekwestionowaną królową wieczoru była Maja Ostaszewska. Aktorka, znana z dbałości o każdy szczegół stylizacji, pojawiła się w długiej, czerwonej sukni z głębokim dekoltem i marszczeniem w talii. Jej look był elegancki, pełen klasy i dopracowany w najmniejszym detalu. Stylizacja Ostaszewskiej natychmiast przyciągnęła uwagę fotoreporterów i widzów – to właśnie ona była najczęściej komentowaną gwiazdą wieczoru. Ostaszewska zagrała jedną z głównych ról w filmie otwarcia festiwalu – „Chopin, Chopin!” w reżyserii Michała Kwiecińskiego. Na ekranie wciela się w postać Tekli Krzyżanowskiej, matki kompozytora. Karolina Gruszka i Eryk Kulm – stylowa odwaga na czerwonym dywanie Obok Mai Ostaszewskiej, to Karolina Gruszka i Eryk Kulm zachwycili nietuzinkowymi wyborami modowymi. Gruszka pojawiła się w satynowym garniturze w odcieniu amarantu, ozdobionym abstrakcyjnym printem. Stylizację uzupełniła dużymi kolczykami i kopertówką, tworząc oryginalny i jednocześnie elegancki look, który wyróżniał się na tle klasycznych kreacji. Eryk Kulm, który wciela się w postać Fryderyka Chopina w filmie otwarcia, wybrał czarny garnitur o nietypowym kroju z szerokimi klapami. Elementem przełamującym klasykę był zielony detal przy rękawie – subtelny, ale bardzo efektowny akcent, który podkreślił jego indywidualny styl. Uhonorowani na gali – Gloria Artis i hołd dla Skolimowskiego Gala otwarcia to nie tylko moda, ale również moment ważnych wyróżnień dla ludzi kultury. Złoty Medal Gloria Artis otrzymała Pomorska Fundacja Filmowa w Gdyni – organizator festiwalu – za 50 lat działalności na rzecz promocji polskiego kina. Brązowym Medalem Gloria Artis uhonorowano Joannę Łapińską, dyrektorkę artystyczną FPFF, za jej wkład organizacyjny, ekspercki i jurorski. Podczas wydarzenia uhonorowano także Jerzego Skolimowskiego, któremu przyznano nagrodę FIPRESCI 100 Lifetime Achievement Awards z okazji 100-lecia Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych. Nagroda ta podkreśliła wyjątkowy wkład reżysera w rozwój światowego kina. Pokaz inauguracyjny i wspomnienie Leszka Kopcia Festiwal otworzył film „Chopin, Chopin!” Michała Kwiecińskiego – produkcja biorąca udział w Konkursie Głównym. Oprócz Mai Ostaszewskiej i Eryka Kulma, w obsadzie znaleźli się także Piotr Polak, Piotr Żurawski, Agata Turkot i Małgorzata Zajączkowska. W trakcie gali wspomniano również postać Leszka Kopcia – wieloletniego dyrektora festiwalu, który zmarł 23.04.2025 roku. W geście pamięci, Gdyńskie Centrum Filmowe otrzymało jego imię, a podczas uroczystości podkreślono jego niezapomniany wkład w rozwój FPFF. Gdynia świętuje – 50. edycja festiwalu rozpoczęta z przytupem Jubileuszowa, 50. edycja Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych to wyjątkowy moment dla całego środowiska filmowego. Gdynia zamieniła się w centrum polskiego kina, a otwierająca gala udowodniła, że to wydarzenie, które łączy tradycję z nowoczesnością, sztukę filmową z modą i emocje z prestiżem. Na czerwonym dywanie nie zabrakło zachwycających kreacji, chwil wzruszeń i uhonorowania najważniejszych postaci polskiego kina. Festiwal potrwa do 28 września i już wiadomo, że tegoroczna edycja zapisze się w historii jako jedna z najbardziej wyjątkowych.
Gdy kultura spotyka energię: festiwalowe emocje, jazz i edukacyjne inspiracje
Sztuka łączy ludzi, a energia napędza marzenia – właśnie dlatego Energa coraz śmielej inwestuje w kulturę, sztukę i edukację. Od magii kina na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, przez kobiecy jazz, aż po kreatywne inicjatywy edukacyjne. Wszędzie tam, gdzie dzieje się coś wyjątkowego, Energa rozświetla kulturalną scenę.
Filmowa energia w Gdyni Energa już po raz trzeci została mecenasem Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni – jednego z najważniejszych wydarzeń filmowych w kraju. To właśnie tu prezentowane są najnowsze osiągnięcia rodzimej kinematografii – od debiutów po dzieła uznanych mistrzów, a spotkania z twórcami co roku przyciągają tłumy miłośników kina. W jubileuszowej 50. edycji FPFF (22-27 września 2025) zaplanowano ponad 430 projekcji, na które przygotowano blisko 90 tys. miejsc. W Konkursie Głównym o Złote i Srebrne Lwy walczy 16 filmów, w tym m.in. "Franz Kafka" w reżyserii Agnieszki Holland, "Dom dobry" Wojciecha Smarzowskiego czy "Chopin, Chopin!" Michała Kwiecińskiego. W programie nie zabrakło też sekcji towarzyszących, pokazów specjalnych, wystaw i branżowych dyskusji o przyszłości polskiego kina. Dzięki obecności Energi festiwal zyskał dodatkowe wsparcie organizacyjne i promocyjne, co pozwala rozwijać go z jeszcze większym rozmachem. Podczas Młodej Gali funduje Nagrodę im. Lucjana Bokińca za Najlepszy Film Krótkometrażowy. Krótki metraż to przestrzeń odwagi, eksperymentu i świeżych pomysłów. Tak właśnie rozumiemy hasło Energa włącza kulturę. Nie tylko jako wsparcie dla dużych wydarzeń, ale także jako realne zaangażowanie w rozwój młodych talentów i wsparcie młodych filmowców i przyszłość polskiego kina. Bo dobre kino potrzebuje nie tylko wizji i talentu, ale i energii, by dotrzeć do szerokiej publiczności. Jazz z kobiecą mocą Nie tylko kino, ale i muzyka zyskuje nową moc dzięki wsparciu Energi. W tym roku firma została sponsorem tytularnym Energa Ladies’ Jazz Festival – jedynego w Europie wydarzenia w całości poświęconego kobietom w jazzie. Od blisko dwóch dekad scena festiwalu jest przestrzenią dla wielkich gwiazd, jak Dee Dee Bridgewater, Katie Melua czy Patricia Barber, ale także dla młodych, utalentowanych artystek, które dopiero stawiają pierwsze kroki w świecie muzyki. To miejsce, gdzie doświadczenie spotyka się z młodzieńczą odwagą, a każdy koncert staje się opowieścią o sile kobiecego głosu. „Kobiecy głos w jazzie to zjawisko – potrafi być aksamitny jak wieczór nad morzem, a zarazem mocny jak wiatr niosący dźwięk po gdyńskich klifach” – mówi Magdalena Marszałkowska, dyrektor Departamentu Marketingu w Energa SA, dodając: Tegoroczną edycję otworzył premierowy koncert Urszuli Dudziak, a w kolejnych dniach publiczność zachwycały m.in. Karen Souza, Vivian Buczek, Gaba Kulka i Ayo. Koncerty odbywały się zarówno w kameralnych przestrzeniach, jak Konsulat Kultury, jak i w dużych halach, przyciągając tłumy miłośników jazzu. Dzięki wsparciu Energi organizatorzy mogli mocniej postawić na promowanie młodych talentów. W konkursie Grand Prix wystąpiły m.in. Asia Czajkowska, Hania Derej, Adrianna Ropela i Dorota Kołodziej, udowadniając, że przyszłość jazzu ma kobiecą twarz i ogromną siłę. Magiczne spotkania z muzyką świata W tym samym muzycznym duchu Energa wspiera także Siesta Festival w Gdańsku. To ameralny, ale pełen wielkich emocji projekt, którego dyrektorem artystycznym jest Marcin Kydryński. W 2025 roku festiwal świętuje jubileuszową piętnastą edycję (18–21 września), a przez jego scenę przewinęły się już takie gwiazdy jak Omara Portuondo, Angélique Kidjo, Anoushka Shankar czy Melody Gardot. To właśnie tu wielu artystów po raz pierwszy spotkało się z polską publicznością, tworząc niezapomniane wspomnienia. Planeta pełna pasji Kultura to jednak nie tylko wielkie sceny i czerwone dywany – Energa od lat stawia też na edukację, rozwijając ciekawość najmłodszych. Energa to nie tylko kultura wysoka, ale także działania edukacyjne z przymrużeniem oka. Projekt Planeta Energii, którego ambasadorką jest Marzena Rogalska, od lat inspiruje dzieci do odkrywania tajników nauki i ekologii. W interaktywny sposób pokazuje, że energia może być fascynująca, a nauka zabawna i wciągająca. Mobilne wystawy, konkursy i doświadczenia naukowe sprawiają, że uczniowie uczą się poprzez zabawę, rozwijają ciekawość i zdobywają wiedzę o ochronie środowiska. Z kolei inicjatywa Świeć się z Energą, w którą zaangażowała się fotografka Lidia Popiel, promuje kreatywność i wrażliwość estetyczną, nagradzając najpiękniejsze fotografie świątecznych iluminacji w całej Polsce. Konkurs przyciąga zarówno amatorów, jak i zawodowców, a zwycięskie zdjęcia co roku inspirują tysiące odbiorców w mediach społecznościowych. To dowód, że kultura i edukacja mogą iść w parze z dobrą zabawą, jednocześnie integrując lokalne społeczności i budując międzypokoleniowe więzi. Firma jest też partnerem Olsztyn Green Festival. To letnie wydarzenie nad jeziorem Ukiel, które łączy koncerty polskich i zagranicznych artystów z warsztatami ekologicznymi i strefami relaksu. Programy edukacyjne, akcje sprzątania, działania na rzecz odnawialnych źródeł energii, to tylko część ich aktywności, które mają realny wpływ na nasze otoczenie. Energia, która łączy Działania sponsoringowe Energi nie są przypadkowe. Wszystkie mają wspólny mianownik: rozwój, pasję i innowację. Firma stawia na projekty, które nie tylko bawią i uczą, ale też budują społeczność i wspierają twórców. Dzięki temu kultura nie jest tu dodatkiem, ale integralną częścią strategii. Od jazzu, przez festiwalowe emocje, po edukację – Energa udowadnia, że kultura potrzebuje nie tylko talentu, ale i energii. Dzięki jej zaangażowaniu młodzi artyści zyskują szansę, a publiczność – niezapomniane wrażenia. Bo kiedy sztuka spotyka się z pasją, dzieją się rzeczy naprawdę niezwykłe i ta pozytywna energia zostaje z nami na długo. Energa nie tylko wspiera kulturę – ona ją włącza Materiał promocyjny marki Energa
Głośne nazwiska i obiecujący debiutanci. Znamy nominowanych do Złotych Lwów festiwalu w Gdyni
Przed nami jubileuszowa, 50. edycja festiwalu w Gdyni. Już pod koniec września wszystkie oczy filmowego świata będą zwrócone w stronę Trójmiasta. Teraz ogłoszono 16 filmów, które powalczą o główną nagrodę. Kto ma szansę na słynne Złote Lwy? Sprawdź.
Na ten rok przypada jubileuszowa, 50. edycja Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni – jednej z najważniejszych imprez w branży kinematografii. Na początku tygodnia ogłoszono pierwszych nominowanych, między innymi w konkursie głównym. Jakie produkcje powalczą o statuetkę w tej kluczowej kategorii? Filmy biorące udział w Konkursie Głównym podczas 50. edycji FPFF w Gdyni W konkursie głównym, podczas zbliżającej się jubileuszowej edycji festiwalu, o statuetkę powalczy aż 16 tytułów. Na liście znalazły się różnorodne produkcje o szerokim przekroju tematycznym, w tym 6 pełnometrażowych debiutów reżyserskich oraz 2 drugie filmy reżyserów. Jak wskazuje dyrektorka artystyczna wydarzenia, Joanna Łapińska: „Mamy tu mocne nazwiska, tytuły, które już zdążyły stać się głośne i nasze tegoroczne odkrycia. Szesnaście filmów odległych pod względem stylu, tematów i gatunków. Widzę w tym ciekawy punkt wyjścia do rozmowy o polskim kinie i jego przyszłości. Bo tej refleksji o jutrze na pewno nie może zabraknąć w Gdyni podczas naszej jubileuszowej edycji”. Zgodnie z regulaminem, wyboru dokonała Joanna Łapińska przy wsparciu powołanego przez nią zespołu selekcyjnego, czyli tzw. organu doradczego. W tym roku w jego skład weszli: operator i reżyser, o którym było głośno za sprawą filmu „Biała Odwaga” – Marcin Koszałka, producentka Irena Strzałkowska, związana m.in. z „Różą” Smarzowskiego, laureat nagrody Srebrnego Niedźwiedzia festiwalu Berlinale – reżyser Janusz Zaorski oraz komitet organizacyjny. Czytaj także: Jej film był polskim kandydatem do Oscara. Co dalej planuje Agnieszka Jastrzębska? View oEmbed on the source website Zgodnie z decyzją właśnie tego gremium na liście znalazły się: „Brat”, reż. Maciej Sobieszczański „Capo”, reż. Robert Kwilman „Chopin, Chopin!”, reż. Michał Kwieciński „Dom dobry”, reż. Wojciech Smarzowski „Franz Kafka”, reż. Agnieszka Holland „Klarnet”, reż. Tola Jasionowska „Larp. Miłość, trolle i inne questy”, reż. Kordian Kędziela „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, reż. Emi Buchwald „Światłoczuła”, reż. Tadeusz Śliwa „Terytorium”, reż. Bartosz Paduch „Trzy miłości”, reż. Łukasz Grzegorzek „Vinci 2”, reż. Juliusz Machulski „Wielka Warszawska”, reż. Bartłomiej Ignaciuk „Zamach na papieża”, reż. Władysław Pasikowski „Życie dla początkujących”, reż. Paweł Podolski Konkurencja jest wyjątkowo duża. Do walki o Złotego Lwa w tym roku staną największe nazwiska branży filmowej, jak Agnieszka Holland ze swoim czeskim filmem biograficznym o jednym z najbardziej kontrowersyjnych pisarzy XX wieku, Michał Kwieciński z głośnym „Chopin, Chopin!”, którego budżet pobił wszelkie rekord, ale też Juliusz Machulski, który powraca z drugą częścią ikonicznego „Vinci” oraz Władysław Pasikowski i Wojciech Smarzowski. Czy najważniejsza nagroda wydarzenia trafi w ręce jednego z nich czy może statuetkę odbierze im któryś z debiutantów? Odpowiedź na to pytanie poznamy pod koniec września, ale już wiemy, że będzie to festiwal trzymający w napięciu do ostatniego momentu! Czytaj także: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski View oEmbed on the source website Kiedy odbędzie się 50. edycja FPFF w Gdyni? Jubileuszowa edycja tego święta kina rozpocznie się 22 września i potrwa 5 dni, kiedy to na uroczystej gali wręczone zostaną nagrody. Festiwal odbywa się oczywiście w nadmorskiej Gdyni, która na ten okres zamienia się w prawdziwy czerwony dywan, pełen największych gwiazd z branży i nie tylko. Obecnie oczekujemy ogłoszenia nominacji w innych kategoriach, jak chociażby aktorskich, scenariuszowych i producenckich. Najświeższe informacje będą zamieszczane na oficjalnej stronie internetowej i w mediach społecznościowych festiwalu. Zachęcamy również do śledzenia serwisu viva.pl.
Czy ten film znów podzieli Polaków? Holland odkrywa nowe aktorskie objawienie
Agnieszka Holland zaprezentowała na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni długo wyczekiwany film „Franz Kafka”. Tym razem reżyserka sięga po biografię ikonicznego pisarza, pokazując go jako człowieka pełnego sprzeczności – kruchego, a zarazem silnego, melancholijnego, lecz dowcipnego. W roli głównej zadebiutował Idan Weiss, którego Holland określiła mianem „cudu castingowego”.
Agnieszka Holland wróciła z nowym filmem „Franz Kafka”. Tym razem o legendarnym pisarzu, autorze m.in. „Procesu” i „Przemiany”. Holland zapowiadała, że będzie to film nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć uniwersalne dylematy jednostki wobec systemu, presji, ludzkich relacji, samotności. Film ma wiele wątków, mozaikową narrację. Kafka został pokazany bez stereotypów, a film to nie pomnik wielkiego pisarza, tylko historia żywego, także zabawnego człowieka. Niemieckiego aktora, który zagrał Kafkę - Idana Weissa reżyserka nazwała cudem castingowym. Czy zostanie objawieniem, jak Leonardo di Caprio w „Całkowitym zaćmieniu”? Franz Kafka – chłopiec z pięknymi, smutnymi oczami Franz Kafka urodził się w 1883 roku w Pradze i spędził tam całe życie. Był niemieckojęzycznym Żydem, żyjącym w Austro-Węgrzech, a od 1918 roku w Czechosłowacji. Nie czuł się przynależny do żadnej tożsamości. Pod koniec życia uczył się hebrajskiego i chciał wyjechać do Palestyny, ale był już wtedy ciężko chory. Z wykształcenia był prawnikiem, pracował w firmie ubezpieczeniowej. Ma wizerunek drobnego chłopca o pięknych, smutnych oczach, niemal utopionego w za dużych garniturach. Uchodzi za człowieka ,który przez całe życie był nieszczęśliwy, nie znosił pracy, która zabierała mu czas na pisanie. Miał lęk wobec kobiet. I jeszcze do tego umarł przedwcześnie na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Wbrew temu wizerunkowi nie był aż tak smutny. Jako młody człowiek uprawiał sport – pływał, jeździł na rowerze, uwielbiał piesze wędrówki. Był wegetarianinem – pewnie jednym z pierwszych w swoich czasach, w Pradze. Żył blisko natury. Dbał o zdrowie. Był towarzyski, wcześnie także, bo jako dwudziestolatek rozpoczął życie erotyczne. Jak wielu młodych mężczyzn chodził do domów publicznych albo do domów schadzek. Mówiło się, że ma nieślubnego syna, ale nigdy nie zostało to udowodnione. Miał kilka narzeczonych, jego ostatnią partnerką była Dory Diamant. Kochała go bezgranicznie i bezwarunkowo. Z nią gotów był się ożenić i spędzić resztę życia jako kelner w Jerozolimie. Do czego ostatecznie nie doszło. Franz Kafka uważany jest za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, najbardziej znane jego dzieła to powieści „Proces” i „Zamek” i opowiadania „Przemiana”. Mówi się o tzw. sytuacji kafkowskiej tj. konflikcie samotnej jednostki z nadrzędnym wobec niej, niezrozumiałym systemem. Kafka opisuje sytuacje alienacji, degradacji, odhumanizowania człowieka. Czytaj też: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Agnieszka Holland: Franz Kafka mój młodszy brat Agnieszka Holland prozą pisarza fascynowała się od lat. Zaczęła go czytać, jako 14-latka. „W jakiś sposób czułam, że jestem z nim związana, że jest jak mój brat, brat, którym muszę się opiekować… że jest wyjątkowy, ale kruchy. A potem pojechałam do Pragi, żeby studiować (w Szkole Filmowej), a jednym z powodów było to, że miałam wrażenie, jakbym żyła w tym samym świecie, co on”. Minęły lata nim reżyserka uznała, że to właśnie teraz przyszedł dla niej odpowiedni moment, aby zrobić film o Kafce. Jak powiedziała w Karlovych Varach w wywiadzie dla amerykańskiego pisma „Variety” ten film powinien mieć tytuł Szukając Kafki. I dodała „Nie podoba mi się stereotyp Kafki jako mrocznego, nastrojowego i przygnębionego. Uważam, że ma on wiele wspólnego ze współczesną młodzieżą, z jej lękiem przed komunikacją twarzą w twarz, a jednocześnie lękiem i pociągiem do płci przeciwnej… wieloma rzeczami, które psychologicznie i socjologicznie są dziś bardzo istotne. Dlatego staraliśmy się uczynić go przystępnym dla współczesnej publiczności”. Czytaj także: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Agnieszka Holland o aktorze grającym tytułową role: czekał na mnie Film koncentruje się na relacji Franza Kafki z jego despotycznym ojcem i na miłosnych związkach pisarza z Felicją Bauer i Mileną Jesenską. To dwie spośród ważnych dla niego kobiet. Pierwsza była jego narzeczoną, z którą zerwał. Kafka bał się wchodzenia w trwałe związki, że nie podoła roli męża i ojca. I że stanie to na przeszkodzie jego twórczości. Druga wieloletnią przyjaciółką. Film opowiada także o długoletniej przyjaźni Kafki z Maxem Brodem, przyjacielem, biografem i popularyzatorem jego twórczości. W roli tytułowej debiutuje 28-letni niemiecki aktor Idan Weiss, który według reżyserki jest „cudem castingowym” – naturalnie przypomina Kafkę i rezonuje z jego wrażliwością. Jak powiedziała Agnieszka Holland Idan po prostu był Kafką. W Niemczech nakręcono dwa filmy o Kafce, w ubiegłym roku przypadała 100. rocznica jego śmierci. Ale jak powiedziała Agnieszka Holland: "Idan Weiss czekał na mnie". Film miał premierę na zakończonym niedawno 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Holland ma już kolejne plany – jej następny film będzie poświęcony także pisarzowi Jerzemu Kosińskiemu. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
Jej film był polskim kandydatem do Oscara. Co dalej planuje Agnieszka Jastrzębska?
Agnieszka Jastrzębska, niegdyś czołowa dziennikarka show-biznesowa, zniknęła z mediów w 2020 roku. Dziś powraca w zupełnie nowej roli – jako producentka filmu "Pod wulkanem", który został polskim kandydatem do Oscara.
Agnieszka Jastrzębska przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiego show-biznesu – z kamerą była wszędzie tam, gdzie działo się coś ważnego. Jej nagłe zniknięcie z mediów wywołało zaskoczenie i falę spekulacji. Dziś wraca, ale w zupełnie nowej roli – z dziennikarki przeobraziła się w producentkę filmową z ambicjami na światową karierę. Jak potoczyła się ta niezwykła metamorfoza? Kiedyś w "Dzień Dobry TVN", dziś prawie na Oscarach. Zaskakujący zwrot Agnieszki Jastrzębskiej Po odejściu z "Dzień dobry TVN" w 2020 roku, Agnieszka Jastrzębska wycofała się z życia publicznego, skupiając się na rodzinie i nowych projektach zawodowych. W 2022 roku sprzedała udziały w założonej przez siebie firmie Mediapop za 28 milionów złotych, co pozwoliło jej na realizację marzeń o pracy w branży filmowej. Prywatnie, Jastrzębska jest żoną producenta muzycznego Mariusza Szypury i matką dwójki dzieci – Vincenta i Poli. Od dziennikarki do producentki: droga do sukcesu Agnieszka Jastrzębska rozpoczęła karierę jako dziennikarka w magazynach takich jak "Viva!", "Twój Styl" i "Gala", gdzie pełniła funkcję redaktor naczelnej. W latach 2009–2020 była reporterką programu "Dzień dobry TVN", prowadząc segmenty poświęcone show-biznesowi. W 2014 roku założyła portal plotkarski "Jastrząb Post", który szybko zyskał popularność. Po latach pracy w mediach Jastrzębska postanowiła zrealizować swoje marzenie o pracy w filmie, co zaowocowało produkcją "Pod wulkanem". TYLKO NA VIVA.PL: „Skończyło się burzliwie”. Tak poznali się Borys Szyc i Justyna Szyc-Nagłowska. Nagle zerwali "Pod wulkanem": polski kandydat do Oscara W 2024 roku Agnieszka Jastrzębska zadebiutowała jako producentka filmu "Pod wulkanem" w reżyserii Damiana Kocura. Film opowiada historię ukraińskiej rodziny, która podczas wakacji na Teneryfie dowiaduje się o wybuchu wojny w ojczyźnie, co zmusza ich do pozostania na wyspie i konfrontacji z rosyjską rodziną. Produkcja została wybrana przez polską Komisję Oscarową jako kandydat do Oscara w kategorii "najlepszy film międzynarodowy". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/EN016316640015-9b423ce.jpg" width="2000" height="1379" alt="Fot. Michal Zebrowski/East News, Warszawa, 18.09.2024. Konferencja prasowa Komisji Oscarowej dotyczaca ogloszenia polskiego kandydata do Oscara.Fot. Michal Zebrowski/East News, Warszawa, 18.09.2024. Konferencja prasowa Komisji Oscarowej dotyczaca ogloszenia polskiego kandydata do Oscara. N/z: Agnieszka Jastrzebska" title="Konferencja prasowa Komisji Oscarowej" /> Choć "Pod wulkanem" nie otrzymał ostatecznie nominacji do Oscara, sam fakt bycia polskim kandydatem jest ogromnym sukcesem dla debiutującej producentki. Jastrzębska nie wyklucza dalszej pracy w branży filmowej, a jej doświadczenie i determinacja mogą zaowocować kolejnymi projektami. Jak sama przyznała: "Jesteśmy totalnie zachwyceni tym, jakich aktorów Damian wybrał. Jego wielką siłą jest umiejętność pracy z amatorami". SPRAWDŹ TEŻ: Ma 83 lata i... flirtuje na wizji?! Fitkau-Perepeczko żyje lepiej niż niejeden 30-latek
Nigdy o tym nie mówił, teraz opowiedział szczegóły. Tomasz Kot szczerze o relacji z Piotrem Woźniakiem-Starakiem
Producenci filmu „Kulej. Dwie strony medalu” zadedykowali mu film
Tomasz Kot pojawił się na tegorocznym Festiwalu Filmowym w Gdyni, gdzie promował swój najnowszy film - „Kulej. Dwie strony medalu”. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim wspomniał Piotra Woźniaka-Staraka, który współpracował przy wspomnianej produkcji jeszcze na początku jej realizacji. Za pomoc w nagraniu dziękujemy gdyńskiej restauracji Vinegre. Tomasz Kot wspomina Piotra Woźniaka-Staraka Tomasz Kot od lat zachwyca na dużym ekranie. Niemal każdy film z jego udziałem staje się hitem. W dodatku produkcja „Kulej. Dwie strony medalu” otrzymała nagrodę na tegorocznym Festiwalu w Gdyni za najlepszą charakteryzację. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Kot wyznał, że żałuje roli w jednym z popularnych filmów. O jaki tytuł chodzi? Przypomnijmy, że reżyserem produkcji jest Xavery Żuławski, z którym aktor wielokrotnie współpracował. Okazuje się również, że na początku w projekt był zaangażowany również Piotr Woźniak-Starak, o którego podpytaliśmy. „Cały czas go wspominamy. Na początku pracy nad tym filmem Piotrek też uczestniczył", wyjaśniał Tomasz Kot. „On wciąż jest obecny, jego duch wciąż krąży między nami. Wiem też, że Krzysiek chce zgodnie z jego ideą prowadzić tę firmę dalej", kontynuował. Rafał Kowalski spytał również ulubieńca publiczności, czy Piotr Woźniak-Starak zwracał się do niego w specjalny sposób. Odpowiedź na to i inne pytania usłyszysz w najnowszym wywiadzie. Całe wideo obejrzysz na górze strony i na YouTubie. Poruszyliśmy między innymi: wątki udziału aktora w filmie o Jerzym Kuleju, dzieci aktora. CZYTAJ TEŻ: Córka Tomasza Kota idzie w jego ślady. Współczuje jej jednego
Poruszający moment na festiwalu filmowym w Gdyni. Matylda i Mateusz Damięccy odebrali za tatę wyjątkową nagrodę
"Mam wrażenie, że tata jest gdzieś z boku"
W sobotę odbyła się uroczysta gala zamknięcia 49. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Specjalną nagrodą pośmiertnie wyróżniono Macieja Damięckiego za wyjątkowy wkład artystyczny. Odebrały ją ukochane dzieci artysty. Matylda i Mateusz Damięcki nie ukrywali wzruszenia. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 01.10.2024 r.] Maciej Damięcki uhonorowany na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Wspaniały aktor odszedł 17 listopada 2023 roku. Pozostawił po sobie szereg fantastycznych kreacji artystycznych. Na zawsze pozostanie zapisał się na kartach polskiej kinematografii. O jego pamięć troszczą się także bliscy. To oni odbierali specjalną nagrodę za wyjątkowy wkład artystyczny, którą pośmiertnie uhonorowano artystę w Konkursie Perspektywy na festiwalu w Gdyni. Podczas 49. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w miała miejsce premiera filmu Cisza nocna w reżyserii Bartosza M. Kowalskiego, gdzie Maciej Damięcki wcielał się w główną rolę. Wcielił się w postać emerytowanego aktora teatralnego, Lucjana, który trafia do domu opieki. Okazuje się, że w nowe miejsce skrywa wiele tajemnic, a bohater wyrusza w niebezpieczną misję. To był ostatni film i rola w jego karierze. Obraz pojawi się na ekranach kin 31 października. Nagrodę odebrały dzieci artysty. Nie kryli wzruszenia. „Pewnie, gdyby tato tutaj stał, powiedziałby: "Asiczku. Nagroda ta należy też do ciebie, czyli żony agenta. I to dzięki mamie tak naprawdę wszystkie nagrania castingowe się odbywały”, mówiła Matylda Damięcka, która wcześniej dziękowała reżyserce castingu, Marcie Kownackiej. „Dziękujemy, że wymyśliłaś mojego tatę. Mam nadzieję, że kiedyś tu staniesz i odbierzesz nagrodę, bo bardzo na nią zasługujesz”. Czytaj też: 49. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Oto lista laureatów Z kolei Mateusz Damięcki zwrócił się do reżysera i producentki filmu. Następnie przypomniał, że dzięki rolom i artystycznej działalności pamięć o twórcach będzie żywa. Aktor zachęcał wszystkich do obejrzenia filmu i uczczenia w ten sposób pamięci Macieja Damięckiego: „Wszyscy wiecie, że filmy dają nieśmiertelność. Także bardzo serdecznie zachęcam wszystkich, którzy jeszcze "Ciszy nocnej" nie widzieli, żeby ją obejrzeli. Im więcej ludzi zobaczy ten film, tym więcej osób uczyni naszego tatę nieśmiertelnym. Serdecznie dziękujemy również wszystkim, z którymi tato pracował. Osobiście mogę tylko powiedzieć, że im bardzo zazdroszczę, że te parędziesiąt dni spędził tata właśnie z wami”. Syn aktora zwierzył się, że przed wyjściem na wydarzenie użył ulubionych perfum taty. „Czasami, jak rano to robię, to mam tego świadomość, ale później gdzieś pod koniec dnia, jak wiatr zawieje, mam wrażenie, że tata jest gdzieś z boku, że on tak pachnie”, opowiadał Mateusz Damięcki. A córka aktora przyznawała: „Ja naprawdę wierzę, że gdzieś w równoległym świecie tato teraz odbiera nagrodę, na którą naprawdę zasłużył i pewnie by powiedział: »bardzo klawo«. No to klawo”. Źródło: TVN24, Fakt.pl, Kobieta Onet.pl Sprawdź też: Gwiazdy zachwyciły na czerwonym dywanie w Gdyni! Co za stylizacje
Ależ oni się kochają! Zachwycili w Gdyni, wszyscy patrzyli tylko na nich
Magdalena Różczka i Jan Holoubek nie szczędzili sobie czułości na festiwalu w Gdyni
Za nami 49. Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni. Nie obeszło się bez emocji i cudownych stylizacji na czerwonym dywanie. Najjaśniejszymi gwiazdami wydarzenia byli między innymi: Jan Holoubek i Magdalena Różczka, którzy rzadko pokazują się razem publicznie. Wszystkie oczy były zwrócone na nich. Ależ szyk i klasa. Tak kochają się Magdalena Różczka i Jan Holoubek Magdalena Różczka i Jan Holoubek poznali się na planie serialu "Lekarze". Uczucie między nimi narodziło się nagle. Dali więc szansę tej miłości i dziś wychowują dwójkę dzieci. Co więcej, są jedną z najbardziej tajemniczych par w polskim show-biznesie. Unikają błysku fleszy i od 10 lat udaje im się zachować balans między życiem prywatnym a zawodowym. CZYTAJ TEŻ: Magdalenę Różczkę i Jana Holoubka połączyło wyjątkowe uczucie. Są jedną z najbardziej tajemniczych par! Magdalena Różczka i Jan Holoubek zachwycili na 49. Festiwalu w Gdyni Na tegorocznym festiwalu pojawiło się wiele znanych i cenionych osób. Nie mogło więc zabraknąć Magdaleny Różczki oraz jej ukochanego — Jana Holoubka, których sfotografowano w Gdyni. Reżyser, który niedawno stworzył film "Doppelgänger. Sobowtór" nie szczędził swojej partnerce czułości. Tak się zaprezentowali: CZYTAJ RÓWNIEŻ: Taki widok to rzadkość, ich miłość kwitnie. Magdalena Różczka i Jan Holoubek oczarowali fanów
49. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Oto lista laureatów
To już oficjalne! Zakończył się 49. Festiwal Filmowy w Gdyni, podczas którego nie zabrakło emocji, gwiazd i spektakularnych filmów. Znamy zwycięski film, którym tym razem został.... Poznajcie pełną listę laureatów! "Zielona Granica" zwycięzcą 49. Festiwalu Filmowego w Gdyni Zwycięzcą tegorocznego 49. Festiwalu Filmowego w Gdyni został film pt. "Zielona Granica" w reżyserii Agnieszki Holland . Wszystkim zaangażowanym w jego powstanie serdecznie gratulujemy. Wiemy, że poświęciliście na to wiele pracy, która została doceniona. ZOBACZ TEŻ: Gwiazdy zachwyciły na czerwonym dywanie w Gdyni! Co za stylizacje Oto pełna lista laureatów 49. Festiwalu Filmowego w Gdyni Nie mamy wątpliwości, że film "Zielona Granica" w reżyserii Agnieszki Holland, który zdobył dziś pierwsze miejsce, będzie na językach wszystkich. Jesteśmy przekonani, że ma również szanse na uznanie międzynarodowe, o czym przekonamy się z pewnością już niedługo. Gratulujemy również pozostałym laureatom, wśród których znaleźli się: Nagroda w kategorii MUZYKA dla Frederikke Hoffmeier za film "Dziewczyna z igłą", reż. Magnus von Horn Nagroda w kategorii DŹWIĘK dla Romana Dymnego za film "Zielona granica", reż. Agnieszka Holland Nagroda w kategorii SCENOGRAFIA dla Jagny Dobesz za film "Dziewczyna z igłą", reż. Magnus von Horn NAGRODA PUBLICZNOŚCI dla filmu "Zielona granica", reż. Agnieszka Holland Nagroda w kategorii MONTAŻ dla Sebastiana Mialika za film "Wrooklyn ZOO", reż. Krzysztof Skonieczny Nagroda w kategorii ZDJĘCIA dla Michała Dymka za film "Dziewczyna z igłą", reż. Magnus von Horn Nagroda w kategorii SCENARIUSZ dla Łukasza M. Maciejewskiego oraz Marcina Koszałki za film "Biała odwaga", reż. Marcin Koszałka Nagroda w kategorii DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA dla Juliana Świeżewskiego za film "Biała odwaga", reż. Marcin Koszałka Nagroda w kategorii CHARAKTERYZACJA dla Agnieszki Hodowanej za film "Kulej. Dwie strony medalu", reż. Xawery Żuławski Nagroda w kategorii DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA dla Trine Dyrholm za film "Dziewczyna z igłą", reż. Magnus von Horn Nagroda w kategorii KOSTIUMY dla Małgorzaty Fudali za film "Dziewczyna z igłą", reż. Magnus von Horn Nagroda w kategorii DEBIUT REŻYSERSKI LUB DRUGI FILM - WYRÓŻNIENIE dla Kamili Tarabury za film "Rzeczy niezbędne" Nagroda w kategorii DEBIUT REŻYSERSKI LUB DRUGI FILM - WYRÓŻNIENIE dla Korka Bojanowskiego za film "Utrata równowagi" Nagroda w kategorii DEBIUT REŻYSERSKI LUB DRUGI FILM dla Mary Tamkovich za film "Pod szarym niebem" Nagroda w kategorii GŁÓWNA ROLA MĘSKA dla Jacka Borusińskiego za film "Wróbel", reż. Tomasz Gąssowski Nagroda w kategorii DEBIUT AKTORSKI dla Sofii Berezowskiej za film "Pod wulkanem", reż. Damian Kocur Nagroda w kategorii GŁÓWNA ROLA KOBIECA dla Sandry Drzymalskiej za film "Biała odwaga", reż. Marcin Koszałka Nagroda w kategorii GŁÓWNA ROLA KOBIECA - WYRÓŻNIENIE dla Nel Kaczmarek za film "Utrata równowagi", reż. Korek Bojanowski Nagroda ZŁOTY PAZUR im. im. Andrzeja Żuławskiego dla filmu "To nie mój film", reż. Maria Zbąska Nagroda w kategorii REŻYSERIA dla Marcina Koszałki za film "Biała odwaga" Nagroda za WYJĄTKOWY WKŁAD ARTYSTYCZNY dla Macieja Damięckiego za film "Cisza nocna", reż. Bartosz M. Kowalski Nagroda SREBRNE LWY dla filmu "Dziewczyna z igłą", reż. Magnus von Horn Nagroda SZAFIROWE LWY dla filmu "Rzeczy niezbędne", reż. Kamila Tarabura Nagroda ZŁOTE LWY dla filmu "Zielona granica", reż. Agnieszka Holland Źródło: Facebook
Gwiazdy zachwyciły na czerwonym dywanie w Gdyni! Co za stylizacje
Trwa 49. Festiwal Filmowy w Gdyni. Podczas Gali Zakończenia na czerwonym dywanie pojawiły się gwiazdy polskiego kina, które zaprezentowały zjawiskowe stylizacje. W tym roku królowały czerń i czerwień, ale niektóre osoby postawiły również na jasne kolory. Kto prezentował się najlepiej? Stylizacje gwiazd podczas 49. Festiwalu Filmowego w Gdyni Na czerwonym dywanie pojawiła się Magdalena Boczarska, która wybrała z tej okazji minimalistyczną, ale zjawiskową czarną suknię z szerokim rozcięciem na udo. Uwagę wszystkich przyciągnęła również Katarzyna Warnke w ognistej czerwonej sukni, odważnie eksponującej plecy. Co za klasa! Cudownie wyglądała również Marieta Żukowska w jasno-szarej sukni z wycięciami po bokach, podkreślającej jej wspaniałą sylwetkę. Wśród gwiazd nie zabrakło również Kingi Dębskiej, Beata Późniak, Małgorzata Kidawa-Błońska i Magdalena Zawadzka. Zobaczcie, jak prezentowały się gwiazdy na czerwonym dywanie.
Córka Tomasza Kota idzie w jego ślady. Współczuje jej jednego
Aktor wyjawił, przed czym przestrzegł swoje dzieci
Córka Tomasza Kota poszła w ślady taty i coraz odważniej realizuje się jako aktorka. Nastolatka wystąpiła już w kilku produkcjach i ma plan rozwijać się w tym kierunku. Podobne zainteresowanie zawodem artystycznym ma młodsze dziecko aktora – syn Leon. Tomasz Kot – przy okazji promocji filmu „Kulej. Dwie strony medalu” w Gdyni – opowiedział nam o tym, jak podchodzi do kariery dzieci. Za pomoc w nagraniu dziękujemy gdyńskiej restauracji Vinegre. Tomasz Kot o dzieciach. Daje im wskazówki Gdy Tomasz Kot gra w zagranicznych produkcjach, czuje, że właściwie startuje od zera. Nikt nie wie bowiem, że w Polsce jest bardzo znanym aktorem. Po prostu musi to udowodnić swoim warsztatem. Z podobnym wyzwaniem musi mierzyć się córka ulubieńca publiczności. Blanka, która nosi znane nazwisko taty, może mieć przez to czasem ciężej. Czy tak widzi to sam Tomasz Kot? „Nie jestem specjalistą, to jest sytuacja, która zdarza mi się na bieżąco. I staram się mądrze doradzać, i być. No i oczywiście bardzo jej współczuję”, powiedział VIVIE.pl aktor. OBEJRZYJ TAKŻE: Tak wygląda od środka klinika Miśka Koterskiego! Stadnina, korty, jezioro... Byliśmy tam z kamerą! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtbkbYA-e587f08.jpg" width="1600" height="1754" alt="Wroclaw 30.09.2022: We Wroclawiu dobyla sie premiera filmu Netflixa "Wielka Woda". n/z Tomasz Kot, Blanka Kot,Image: 727253703, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Zatycki / Forum" title="Premiera filmu Wielka Woda we Wroclawiu" /> Moment, w którym Blanka i Leon zainteresowali się aktorstwem, pojawił się podczas emisji powtórek serialu TVN. „Całość zaczęła się od tego, jak moje dzieci zobaczyły w „Niani”, że inne dzieci mówią do mnie „tato”. Pytały, jak to się dzieje, że inne dzieci grają. Odpowiedziałem, że chodzą na castingi, na kółka teatralne… Ja w domu nie robię zamieszania związanego z moją pracą, nie mówię, że „tatuś musi teraz się skupić, bo będzie kimś innym”. Bardziej staram się nie mitologizować mojej roboty. Robię wszystko, żeby było normalnie, ale dzieci np. potrafią mnie nagle zapytać, co w tym zawodzie jest trudne. I ja im daję wskazówki. Nie ukrywam, mam w domu codziennie popis młodzieżowego, a wcześniej dziecięcego aktorstwa”, powiedział nam Tomasz Kot. Aktor zdaje sobie sprawę z wyzwań, które na Blankę i Leona mogą czekać jeszcze przed kilka lat. Dlatego ma dla nich rady. „Mówię im: słuchajcie, tak jak są dzieci lekarzy –lekarzami; dzieci prawników – prawnikami; to w zasadzie jesteście w podobnej sytuacji. Ale będzie to bardzo obciążone o nepotyczne historie. Ale z drugiej strony nikomu publiczność nie bije brawa, tylko po to, żeby było mu miło. Po prostu jesteś dobry, przebijasz się, rodzic odchodzi w cień, a ty działasz dalej. Życzę im tego z całego serca”, podsumował Tomasz Kot w rozmowie z Rafałem Kowalskim. Całe wideo obejrzysz na górze strony i na YouTubie. Poruszyliśmy wątki udziału aktora w filmie o Jerzym Kuleju. Zapytaliśmy też o to, czy Tomasz Kot nie dostał kiedyś angażu przez swój wzrost oraz posłuchaliśmy pięknego wspomnienia o Piotrze Woźniaku-Staraku.
Anna Woźniak-Starak i Agnieszka Woźniak-Starak pojawiły się na premierze filmu. Ich obecność nie była przypadkowa
„Bardzo trzymam kciuki za ten film, więc chciałam tu być”
Trwa 49. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Do Trójmiasta przybywają kolejni fantastyczni artyści, twórcy rodzimego i europejskiej kina, a także znamienici goście. W środę odbyła się premiera filmu „Kulej. Dwie strony medalu", który powalczy o statuetkę Złotych Lwów. Na widowni zasiadły m.in. Anna Woźniak-Starak i Agnieszka Woźniak-Starak. Był to dla nich szczególny pokaz. Anna Woźniak-Starak i Agnieszka Woźniak-Starak pojawiły się na premierze filmu w Gdyni Kilka dni temu wystartowało prestiżowe wydarzenie, a Gdynia stała się stolicą kina. Mowa o 49. Festiwalu Filmów Fabularnych. Wydarzenie przyciągnęło tłumy fantastycznych artystów, a miłośnicy kinematografii mogą zapoznać się z niesamowitymi obrazami. Jednym z filmów, który walczy o Złote Lwy jest „Kulej. Dwie strony medalu”, wyreżyserowana przez Xawerego Żuławskiego. Produkcja wzbudza ogromne emocje. Opowiada historię polskiego boksera, który dwukrotnie sięgał po olimpijskie złoto i ośmiokrotnie po tytuł mistrza Polski, a także jego barwnego małżeństwa z Heleną Kulej. „Film koncentruje się na okresie między 1964 a 1968 rokiem, kiedy Jerzy Kulej zdobył złoto na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio, by następnie powtórzyć ten wyczyn w Meksyku. To wielowymiarowa historia sportowca, jego triumfów na ringu, kolorytu epoki, ale także opowieść o burzliwych losach małżeństwa Kulejów, w którym wielka miłość była wystawiona na próbę radzenia sobie z wielkim sukcesem”, czytamy w opisie. W główne postaci wcielili się Tomasz Włosok i Michalina Olszańska. Czytaj też: 49. festiwal w Gdyni. Oto filmy nominowane w Konkursie Głównym <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/forum-0911864821-3759be7.jpg" width="3493" height="5240" alt="Gdynia, 25.09.2024, 49. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, dzień 3, środa,,Image: 911864821, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radosław NAWROCKI / Forum" title="Agnieszka Woźniak-Starak, Gdynia, 25.09.2024, 49. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, dzień 3" /> 25 września, podczas trzeciego dnia festiwalu odbyła się wyczekiwana premiera filmu. Na wydarzeniu pojawiły się także Agnieszka Woźniak-Starak i Anna Woźniak-Starak. To wiele dla nich znaczyło i mocno trzymają kciuki za sukces filmu. Dziennikarka wytłumaczyła, że obraz został wyprodukowany przez Krzysztofa Tereja z Watchout Studio. W przeszłości dom produkcyjny założył Piotr Woźniak-Starak. Wcześniej Xawery Żuławski wyznał, że syn sportowca zaproponował stworzenie filmu o ojcu. „Waldemar Kulej zjawił się u nas z propozycją ekranizacji biografii swojego ojca jeszcze za życia Piotra Woźniaka-Staraka, bo uznał, że tylko Watchout Studio jest w stanie zrobić dobry film o życiu Jerzego Kuleja. Pamiętam, że Piotrek był entuzjastą tego pomysłu”, wyjaśnił reżyser w rozmowie z Rzeczpospolitą. „Bardzo trzymam kciuki za ten film, więc chciałam tu być”, mówiła w wideo zamieszczonym na InstaStories Agnieszka Woźniak-Starak. Źródło: Instagram, informacja prasowa, Pudelek Czytaj też: Podbija Hollywood, nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Szczęście buduje u boku znanego aktora
Rusza 49. festiwal w Gdyni. Oto filmy nominowane w Konkursie Głównym
Już dziś, 23 września 2024 roku, rusza 49. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zgromadzi, jak co roku, wybitnych twórców rodzimej i europejskiej kinematografii. Na film otwarcia wybrano tegorocznego polskiego kandydata do Oscara: „Pod wulkanem” Damiana Kocura. W Konkursie Głównym zaś wystartuje 16 starannie wyselekcjonowanych obrazów. Jednym z elementów festiwalu będzie również Konkursów Filmów Krótkometrażowych (29 propozycji), zaś nowością sekcja Perspektywy (tutaj wyświetlonych zostanie 8 tytułów). Wcześniej ogłoszono, że laureatem Platynowych Lwów (za całokształt twórczości) został Wojciech Marczewski, reżyser, scenarzysta, nauczyciel akademicki. Festiwal w Gdyni 2024: oto filmy w Konkursie Głównym Za dobór filmów w Konkursie Głównym, zgodnie z regulaminem festiwalu, odpowiedzialna była Dyrektorka Artystyczna Festiwalu Joanna Łapińska, która powołała w tym celu Zespół Selekcyjny – pełnił on rolę doradczą. W jego skład weszli reżyser Maciej Pieprzyca, reżyserka Agnieszka Woszczyńska oraz filmoznawczyni Anita Skwara. Drugą jednostką wspierającą był komitet organizacyjny. Jak mówi sama zainteresowana, stawka jest niezwykle różnorodna, obfituje zarówno w filmy uznanych twórców, jak i tych z mniejszym dorobkiem, ale bardzo utalentowanych. „Produkcja filmowa w Polsce jest dziś bogata i różnorodna. O tym opowiada Konkurs Główny. Jestem przekonana, że tegoroczna konkursowa szesnastka będzie punktem wyjścia do istotnej rozmowy o kondycji polskiego kina i jego przyszłości”, deklaruje Joanna Łapińska. Czytaj także: To one rządzą polskim kinem! „Zawsze powtarzam, że kobiety reżyserki to nasz najlepszy towar eksportowy" Poniżej filmy, które powalczę o Złote Lwy w Gdyni. „Biała odwaga”, reż. Marcin Koszałka „Dwie siostry”, reż. Łukasz Karwowski „Dziewczyna z igłą”, reż. Magnus von Horn „Idź pod prąd”, reż. Wiesław Paluch „Kobieta z...”, reż. Małgorzata Szumowska „Kulej. Dwie strony medalu”, reż. Xawery Żuławski „Lany poniedziałek”, reż. Justyna Mytnik „Ludzie”, reż. Maciej Ślesicki, Filip Hillesland „Minghun”, reż. Jan P. Matuszyński „Pod szarym niebem”, reż. Mara Tamkovich „Pod wulkanem”, reż. Damian Kocur „Simona Kossak”, reż. Adrian Panek „Utrata równowagi”, reż. Korek Bojanowski „Wrooklyn Zoo”, reż. Krzysztof Skonieczny „Wróbel”, reż. Tomasz Gąssowski „Zielona granica”, reż. Agnieszka Holland Przewodniczącą jury została Małgorzata Zajączkowska. Wraz z nią w gremium znaleźli się scenarzysta Marcin Ciastoń, producentka Marta Habior, reżyserka Anna Jadowska, reżyser Dawid Ondřiček, scenografka Ewa Skoczkowska oraz operator Piotr Śliskowski. Laureatów poznamy w sobotę 29 września 2024 roku.
Tak wyglądała gala zamknięcia 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych od kulis!
Byliśmy na miejscu. Za kogo filmowcy trzymali kciuki?
Zakończenie 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za nami! Podczas gali finałowej poznaliśmy najlepszych twórców i najlepsze polskie filmy. Na chwilę przed startem uroczystości porozmawialiśmy przed kamerą VIVY! z wybranymi gośćmi. Z kolei po zakończeniu transmisji o pierwszych emocjach opowiedział nam reżyser zwycięskiego filmu „Kos”. Zobaczcie naszą relację wideo. Całość na górze strony a także na Instagramie Magazynu VIVA!. Relacja z 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych - wyniki Wiele pracy i trudnych do podjęcia decyzji mieli w tym roku festiwalowi eksperci. Ostatecznie laureatów wyłoniło jury w składzie: Filip Bajon, Magdalena Chowańska, Janusz Gauer, Marcin Masecki, Dorota Pomykała, Katarzyna Sarnowska i Katarzyna Walicka-Maimone. Nagrodę Złote Lwy dla najlepszego filmu przyznano po burzliwych naradach filmowi KOS w reżyserii Pawła Maślony. W uzasadnieniu podano, że to „film kompletny, który opowiada trudną historię naszego kraju”. Z kolei Srebrne Lwy trafiły w ręce twórców filmu IMAGO w reżyserii Olgi Chajdas. Podczas gali nagrodzono też Kingę Preis za drugoplanową rolę kobiecą w filmie ŚWIĘTO OGNIA oraz ex aequo Agnieszkę Kwietniewską za drugoplanową rolę kobiecą w filmie TYLE CO NIC. TOMASZ SCHUCHARDT odebrał statuetkę za drugoplanową rolę męską w filmie DOPPELGÄNGER. SOBOWTÓR. Ale nie tylko on. Ex aequo najlepszy Robert Więckiewicz - za drugoplanową rolę męską w filmie KOS. Lena Góra to z kolei laureatka nagrody za główną rolę kobiecą w filmie IMAGO, zaś Artur Paczesny zasłużył zdaniem jury na statuetkę za główną rolę męską w filmie TYLE CO NIC. Zobacz też: Tak o filmie ZIELONA GRANICA opowiadała nam podczas FPFF w Gdyni Kasia Adamik: View Ediplayer on the source website Platynowe Lwy, czyli nagrodę za całokształt twórczości, odebrał scenograf Allan Starski. Pełna lista nagrodzonych znajduje się na stronie gdyńskiego festiwalu. Do zobaczenia za rok! CZYTAJ TEŻ: To one rządzą polskim kinem! „Zawsze powtarzam, że kobiety reżyserki to nasz najlepszy towar eksportowy"
Za nami 48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Oto lista laureatów
Za nami 48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W sobotni wieczór wręczono nagrody, w tym najważniejszą, czyli Złote Lwy, która trafiła do filmu "Kos". Przypomnijmy, że w Konkursie Głównym znalazło się aż 16 filmów, które były oceniane przez jury pod przewodnictwem reżysera i scenarzysty — Filipa Bajona. 48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych dobiegł końca W sobotni wieczór odbyła się uroczysta gala zamknięcia 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. To właśnie 23 września 2023 roku jury pod przewodnictwem Filipa Bajona ogłosiło werdykt, na który wszyscy czekali. Przypomnijmy, że oprócz reżysera i scenarzysty, w komisji znalazły się takie osoby jak: aktorka Dorota Pomykała, montażystka Magdalena Chowańska, muzyk Marcin Masecki, operator Janusz Gauer, producentka i scenarzystka Katarzyna Sarnowski oraz kostiumografka Katarzyna Walicka-Maimone. Kto otrzymał Srebrnego i Złotego Lwa? CZYTAJ TEŻ: To one rządzą polskim kinem! „Zawsze powtarzam, że kobiety reżyserki to nasz najlepszy towar eksportowy" Oto lista laureatów 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Przedstawiamy pełną listę laureatów 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych: Złote Lwy: Paweł Maślona oraz producenci Leszek Bodzak, Aneta Hickinbotham za film "Kos" Srebrne Lwy: Olga Chajdas oraz producenci Izabela Wójcik, Violetta Kamińska, Dariusz Jabłoński za film "Imago" Debiut reżyserski: Grzegorz Dębowski za film "Tyle co nic" Debiut aktorki: Paulina Pytlak za rolę w filmie "Święto ognia" Charakteryzacja: Aneta Brzozowska za charakteryzację do filmu "Kos" Kostiumy: Weronika Orlińska za kostiumy do filmu "Doppelgänger. Sobowtór" Scenografia: Marek Warszewski za scenografię do filmu "Doppelgänger. Sobowtór" Dźwięk: Marcin Lenarczyk za dźwięk w filmie "Sny pełne dymu" Montaż: Piotr Kmiecik za montaż filmu "Kos" Złoty Pazur w kategorii "Inne Spojrzenie": Grzegorz Dębowski oraz producenci Ewa Jastrzębska, Jerzy Kapuściński, Jacek Bromski, "Tyle co nic" Główna rola kobieca: Lena Góra za rolę w filmie "Imago" Główna rola męska: Artur Paczesny za rolę w filmie Tyle co nic" Drugoplanowa rola kobieca: Agnieszka Kwietniewska za rolę w filmie "Tyle co nic" oraz Kinga Preis za rolę w filmie "Święto ognia" Drugoplanowa rola męska: Tomasz Schuchardt za rolę w filmie "Doppelgänger. Sobowtór" oraz Robert Więckiewicz za w filmie "Kos" Muzyka: Andrzej Smolik za muzykę do filmu "Imago" Zdjęcia: Bartłomiej Kaczmarek za zdjęcia do filmu "Doppelgänger. Sobowtór" Scenariusz: Grzegorz Dębowski za scenariusz do filmu Tyle co nic" Reżyseria: Jan Holoubek za "Doppelgänger. Sobowtór" Konkurs Filmów Mikrobudżetowych: Klaudiusz Chrostowski za reżyserię filmu "Ultima Thule" Nagroda publiczności: Film "Chłopi". Reżyseria: DK Welchman i Hugh Welchman Nagroda Specjalna: Film "Chłopi". Reżyseria: DK Welchman i Hugh Welchman Wyróżnienie: Piotr Biedroń za reżyserię filmu "W nich cała nadzieja" Gratulujemy!. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gala zamknięcia 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Kto pojawił się na czerwonym dywanie?
Gala zamknięcia 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Kto pojawił się na czerwonym dywanie?
Największe nazwiska polskiego kina, najpiękniejsze stylizacje i… jeden T-shirt
Sobota 23 września 2023 to dzień wyjątkowy dla polskiego kina. To właśnie tego dnia odbyła się gala zamknięcia 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. O Złote Lwy walczyły głośne polskie produkcje, a Konkurs Główny 48. FPFF, w którym znalazło się aż 16 filmów (wśród nich aż dwa pełnometrażowe debiuty reżyserskie) to wielkie emocje dla znawców i miłośników kina. Emocji nie zabrakło też dla fanów mody. Kto pojawił się na czerwonym dywanie? Które stylizacje wzbudziły największy zachwyt? I dlaczego tak wiele gwiazd zdecydowało się założyć prosty T-shirt z napisem „Agnieszka Polland”? ZOBACZ TAKŻE: Plejada gwiazd na gali zamknięcia 47. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni -stylizacje gwiazd Fenomenalnie wyglądała Olga Bołądź, który zdecydowała się na oversize'owy szary garnitur od polskiej projektantki Aleksandry Seweryniak i biżuterię Chopard. Za jej stylizację odpowiedzialna była Zofia Urszula Komasa. Posągowo prezentowała się aktorka Paulina Chapko w beżowej kreacji. Katarzyna Herman postawiła na kolor - wybrała niebieską zwiewną suknię. Dziennikarka Monika Olejnik pojawiła się na czerwonym dywanie w białej sukni z golfem i w naszyjniku Chanel. Biel wybrała też Lena Góra. Małgorzata Kożuchowska natomiast zdecydowała się na czerń - suknia z głębokim dekoltem zrobiła niesamowite wrażenie. Podobnie Magdalena Boczarska, która w czarnej sukni z asymetrycznym dekoltem wyglądała doskonale. Środowisko filmowe wspiera reżyserkę Agnieszkę Holland T-shirt z napisem „Agnieszka Polland” przejdzie do historii? W ramach protestu przeciwko fali krytyki filmu „Zielona granica” Agnieszki Holland wielu przedstawicieli świata polskiego filmu zdecydowało się na założenie podczas festiwalu T-shirtu z napisem „Agnieszka Polland”. Autorką grafiki, która zdobi T-shirty jest Matylda Damięcka. Opublikowała projekt na swoim instagramowym profilu. Monika Olejnik i jej życiowy partner dziennikarz Tomasz Ziółkowski pozują na czerwonym dywanie z T-shirtem „Agnieszka Polland”, wspierając Agnieszkę Holland.
Trwa 48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni! Te filmy mają szansę na nagrody
W święcie kina uczestniczy coraz więcej gwiazd
Osiemnastego września 2023 odbyła się gala otwarcia 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Długo wyczekiwane wielkie święto kina rozpoczęło się pokazem filmu „Doppelgänger. Sobowtór" Jana Holoubka. To thriller psychologiczny, którego akcja rozgrywa się na przełomie lat 70. i 80. w Strasburgu. W rolach głównych zobaczymy m.in. Jakuba Gierszała i Andrzeja Seweryna. Film powalczy oczywiście o Złote Lwy i mówi się, że ma duże szanse na uznanie jury... Jakie jeszcze obrazy zobaczymy w Konkursie Głównym 48. FPFF? 48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni - Konkurs Główny W Konkursie Głównym tegorocznego, 48. Festiwalu znalazło się aż 16 filmów. Wśród nich są 2 pełnometrażowe debiuty reżyserskie. Jak mówi Joanna Łapińska: „Mamy w tym roku rekordową liczbę zgłoszeń — o udział w Konkursie Głównym ubiegało się prawie 60 filmów. Wybranie z tego jedynie 16 tytułów było dla nas oczywiście niełatwym zadaniem. Kilku filmów, które odpadły już na ostatnim etapie selekcji, szczególnie mi żal. Cieszy za to różnorodność gatunków i stylów. Polskie kino ma dziś wiele odmian, potrafi zaskakiwać. O tym przede wszystkim opowiada tegoroczny Konkurs Główny”. ZOBACZ TAKŻE: Tak rodził się Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Dziś odbywa się w Gdyni, ale wszystko zaczęło się od Gdańska Oto, kto powalczy w tym roku o Złote Lwy: „Chłopi”, reżyseria i scenariusz: DK Welchman, Hugh Welchman, producenci: Sean Bobbitt, Hugh Welchman „Doppelgänger. Sobowtór”, reżyseria: Jan Holoubek, scenariusz: Andrzej Gołda, producentka: Anna Waśniewska-Gill „Figurant”, reżyseria: Robert Gliński, scenariusz: Andrzej Gołda, producenci: Zbigniew Domagalski, Włodzimierz Niderhaus „Fin del Mundo?”, reżyseria i scenariusz: Piotr Dumała, producenci: Piotr Kobus, Agnieszka Drewno „Freestyle”, reżyseria: Maciej Bochniak, scenariusz: Maciej Bochniak, Sławomir Shuty producenci: Leszek Bodzak, Aneta Hickinbotham „Horror Story”, reżyseria i scenariusz: Adrian Apanel, producenci: Jerzy Kapuściński, Ewa Jastrzębska „Imago”, reżyseria: Olga Chajdas, scenariusz: Lena Góra, Olga Chajdas, producenci: Izabela Wójcik, Violetta Kamińska, Dariusz Jabłoński „Jedna dusza”, reżyseria, scenariusz i producent: Łukasz Karwowski „Kos”, reżyseria: Paweł Maślona, scenariusz: Michał A. Zieliński, producenci: Leszek Bodzak, Aneta Hickinbotham „Lęk”, reżyseria: Sławomir Fabicki, scenariusz: Monika Sobień-Górska, producenci: Violetta Kamińska, Izabela Wójcik, Dariusz Jabłoński „Raport Pileckiego”, reżyseria i scenariusz: Krzysztof Łukaszewicz, producenci: Włodzimierz Niderhaus, Zbigniew Domagalski „Różyczka 2”, reżyseria: Jan Kidawa-Błoński, scenariusz: Maciej Karpiński, Agatha Dominik, producent: Mariusz Łukomski „Sny pełne dymu”, reżyseria i scenariusz: Dorota Kędzierzawska, producent: Arthur Reinhart „Święto ognia”, reżyseria i scenariusz: Kinga Dębska, producent: Piotr Dzięcioł „Święty”, reżyseria i scenariusz: Sebastian Buttny, producentka: Izabela Kiszka-Hoflik „Tyle co nic”, reżyseria i scenariusz: Grzegorz Dębowski, producenci: Ewa Jastrzębska, Jerzy Kapuściński, Jacek Bromski View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website 48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni - gala zamknięcia Już w sobotę wieczorem poznamy laureatów Konkursu Głównego. Uroczysta gala odbędzie się na Scenie Nowej w gdyńskim Teatrze Muzycznym. Zachęcamy do śledzenia czerwonego dywanu i całej uroczystości. SPRAWDŹ TEŻ: To one rządzą polskim kinem! „Zawsze powtarzam, że kobiety reżyserki to nasz najlepszy towar eksportowy". Odważne, czułe i bezkompromisowe. Poznaj ich historie Maciej Musiałowski, Gdynia 2023, aktor filmu Freestyle
To one rządzą polskim kinem! „Zawsze powtarzam, że kobiety reżyserki to nasz najlepszy towar eksportowy"
Odważne, czułe i bezkompromisowe. Poznaj ich historie
Pamiętam, jak jeszcze kilka lat temu koledzy z telewizji żartowali: „Reżyserka? Mówisz o tym pomieszczeniu?”, nawiązując do pokoju, w którym siedzi realizator w trakcie nagrywania programu. Dziś nazwanie kobiety, która kręci filmy, „reżyserką” nie budzi już takich emocji – spowszedniało, weszło do słownika, a – jak wiadomo – jeśli coś wchodzi w językowy zwyczaj, to znaczy, że w rzeczywistości też staje się zwyczajne. Kino kobiet. Tekst Magdaleny Felis z VIVY! 17/2023 Za Słownikiem Języka Polskiego PWN: „reżyserka: 1. «pomieszczenie w studiu radiowym lub telewizyjnym będące miejscem pracy reżysera»; 2. pot. «zajęcie reżysera»; 3. forma ż od reżyser”. „A ja przejdę do historii właśnie jako reżyserka, nie reżyser”, mówi mi Kinga Dębska, autorka takich kinowych hitów, jak „Moje córki krowy” czy „Zabawa, zabawa”. „Kiedy dwa lata temu odsłonięto moją gwiazdę w łódzkiej Alei Gwiazd, okazało się, że wygrawerowano na niej: KINGA DĘBSKA – REŻYSERKA. I pomyślałam wtedy, że świat się zmienia, bo Agnieszka Holland na swojej gwieździe miała jeszcze napis REŻYSER. Więc stałam się pierwszą reżyserką w Alei Gwiazd”. Kinga jest jedną z czterech kobiet, których filmy dostały się w tym roku do konkursu głównego Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Cztery kobiety na 16 wszystkich konkursowych filmów – to bardzo dobry wynik, zważywszy, że w 2016 roku nie było ani jednej. Oprócz Dębskiej – Olga Chajdas, DK Welchman (aka Dorota Kobiela) i Dorota Kędzierzawska. Jeśli dodamy do tego dwie wielkie osobowości polskiego kina – Agnieszkę Holland i Małgorzatę Szumowską, które w tym roku pokazują swoje filmy w konkursie głównym wielkiego festiwalu w Wenecji, mamy sześć mocnych tegorocznych tytułów reżyserowanych przez kobiety. Czy to oznacza, że w polskim kinie nastał czas kobiet? WIĘCEJ O FESTIWALU POLSKICH FILMÓW FABULARNYCH W GDYNI PRZECZYTASZ TUTAJ. Agnieszka Smoczyńska. Najbardziej niezwykła wyobraźnia we współczesnym polskim kinie. Za swój ostatni film „Silent Twins” zdobyła Złotego Lwa w Gdyni. Ma na koncie siedem tych statuetek – za „Arię Diva”, „Fugę” i „Córki dancingu”. Czy ta Fala jest Nowa? „Zawsze powtarzam, że kobiety reżyserki to nasz najlepszy towar eksportowy. Zapraszają je zagraniczne festiwale, dyskutuje się o nich na świecie”, mówi Olga Chajdas, reżyserka głośnej „Niny”, poruszającej temat lesbijskiej miłości dojrzałej kobiety, mężatki, do znacznie młodszej dziewczyny, reprezentującej już nowe, bardziej świadome i odważniejsze pokolenie. „Jeśli to ma być Nowa Fala, to ma olbrzymią rozpiętość”, dodaje Joanna Kos-Krauze, należąca do elitarnej grupy pięciu reżyserek, które w historii 47 edycji gdyńskiego festiwalu zdobyły główną nagrodę – za „Plac Zbawiciela”, współreżyserowany z mężem Krzysztofem Krauze. „Ta fala musiałaby się rozciągać od takich legend, jak Agnieszka Holland po Nataszę Parzymies, bardzo młodą reżyserkę, jeszcze przed pełnometrażowym debiutem, której internetowy serial »Kontrola« obejrzało już 50 milionów widzów na świecie. Ale czy ta fala rzeczywiście jest nowa? I czy na polskim rynku jest dla niej miejsce?”, kończy bez optymizmu. Wtóruje jej Anna Jadowska, odważna autorka kina, o której mówi się, że jest bardzo twarda, choć ma twarz anioła Botticellego. Jej film „Kobieta na dachu”, nagrodzony rok temu za główną rolę kobiecą Doroty Pomykały, to historia skrajnie wyczerpanej nerwowo położnej, która podejmuje rozpaczliwą próbę napadu na bank. „Nie mam poczucia, że to jest fala zwyżkowa, która doprowadzi nas do jakiegoś złotego wieku kina kobiet. Najwybitniejsza polska reżyserka Agnieszka Holland jest brutalnie atakowana przez polityków prawicy, a jej film wykorzystywany do kampanii wyborczej opartej na najniższych instynktach. Sytuacja polskiego kina jest w tej chwili trudna, jesteśmy w bardzo dynamicznym momencie, zmienia się sposób dystrybucji filmów, a ciągle nie została wdrożona ustawa o tantiemach z internetu. Mam wrażenie, że tegoroczny urodzaj jest wynikiem prosperity i otwartości sprzed kilku lat, które – niestety – przemijają”. Twórczynie, z którymi rozmawiam, nie mają poczucia, że szklany sufit został przebity – raczej, że są w trakcie przebijania go. Kiedy Agnieszka Smoczyńska, której film „Silent Twins” zdobył rok temu w Gdyni Złote Lwy, zdawała do szkoły filmowej, słyszała, że główną przeszkodą jest… jej płeć. Dziś taki komentarz nie mógłby się zdarzyć, pewna rewolucja już się dokonała. Pomógł jej ruch #metoo, zapoczątkowany w Hollywood w 2017 roku, który szybko dotarł do Polski. „#metoo było takim momentem, kiedy my, wszystkie kobiety z branży, stanęłyśmy po jednej stronie – bez względu na to, jakie filmy robimy i ponad naszymi środowiskowymi podziałami i konfliktami”, mówi Kinga Dębska. „I kiedy wspólnie o coś zawalczyłyśmy, udało się to załatwić. Dziś nie ma przyzwolenia na to, żeby profesjonalizm był kwestionowany z powodu płci. Kiedy wchodzę na plan, nie muszę już udowadniać, że nie jestem biedronką”. Coś, o czym wszyscy wiedzieli, ale nikt nie mówił głośno, w końcu stało się przedmiotem publicznej debaty. I stało się wyzwalającym doświadczeniem dla wielu z nas. „To było porażające, jak wiele kobiet dzieli podobne ohydne doświadczenia”, mówi Olga Chajdas. „Ale stało się coś jeszcze: wśród mężczyzn pojawiła się większa uważność i świadomość. Dziś na przykład już nikt na planie nie zwraca uwagi dziewczynie, że chodzi bez stanika”. Olga Chajdas. Tworzy kino artystyczne. Współpracuje z Kasią Adamik i Agnieszką Holland. Jej głośną „Ninę” wielokrotnie nagrodzono na całym świecie. W Gdyni zobaczymy jej film „Imago”. Wojna albo kuchnia W „Oppenheimerze” Christophera Nolana jest króciutka, ale błyskotliwa scena, kiedy do ośrodka Los Alamos, gdzie trwają prace nad projektem Manhattan, przyjeżdża naukowczyni. I z automatu zostaje wzięta za… sekretarkę, co komentuje ironicznie: „Niestety, na Cambridge nie nauczyli mnie pisać na maszynie”. Podobne pomyłki zdarzały się w przeszłości na planie filmowym, gdzie kobieta brana była z reguły za aktorkę, kostiumografkę albo makeupistkę. Joanna Łapińska, dyrektorka artystyczna gdyńskiego festiwalu, pierwsza kobieta w historii na tym stanowisku, mówi mi: „Zapominamy, że nie tylko reżyserki wnoszą kobiecy pierwiastek do kina. Często za filmami robionymi przez mężczyzn stoją przecież kobiety producentki, których jest bardzo silna grupa w polskiej branży. A przecież jest jeszcze długa lista innych zawodów, które składają się na filmowe dzieło”. „Kobieta na dachu” Jadowskiej to film niezwykle konsekwentny, jeśli chodzi o obraz. Główna bohaterka wydaje się przezroczysta, przestrzenie, w których przebywa, toną w szpitalnym chłodzie, zimnych odcieniach błękitu. Autorką zdjęć, nagrodzonych na światowej rangi festiwalu Camerimage, jest Ita Zbroniec-Zajt. „Wybierając współpracowników do filmu, nie myślę w kategoriach płci, tylko tego, kto mnie ciekawi, z kim bym chciała pracować”, mówi Jadowska. „Ale chętnie zatrudniam operatorki, bo zdaję sobie sprawę, jak ciężko jest im zadebiutować w fabule. Muszą wiele lat udowadniać swoją wartość, bo zawód operatora jest bardzo zmaskulinizowany. Jest tam grupa mężczyzn, którzy wyglądają, jakby właśnie zakończyli działania wojenne i wyruszają na następną bitwę, która nazywa się film. W tym towarzystwie kobieta czasem przepada”. „Coś w tym jest, że outfit ekipy filmowej i styl organizacji planu kojarzą się z działaniami wojennymi”, dodaje Smoczyńska. „To się powoli zmienia i to też pozytywny wpływ kobiet, choć nie tylko – zmieniają się standardy pracy. Zamiast krzyków – cisza i większe skupienie. Ale wciąż dwie najważniejsze osoby na planie – czyli drugi reżyser planowy i kierownik planu – są najczęściej mężczyznami, którzy zarządzają w stylu kaprala: krzykiem. Bo utarło się myślenie: kto będzie słuchał kobiety?”. Kinga Dębska mówi mi, że bycie na planie lubi porównywać do… bycia w kuchni. Gdzie wszyscy dobrze się czują i pracują we wspólnej sprawie. „Każdy przychodzi z innym ego, jest w innym momencie w życiu, przechodzi przez inne problemy. A ja to muszę zrozumieć, zaakceptować i wykorzystać na korzyść filmu”. Przyznaje, że zdarzały jej się na planie starcia z samcem alfa, który krzyczał: Ale co to w ogóle jest?! Tak się nie robi! Ja nigdy tak nie gram. I zawsze pokonywała go spokojem: Jest tak, jak ja chcę. Z uśmiechem i nie podnosząc głosu. „Stawiałam sprawę jasno: albo się pan ze mną dogada i będziemy razem pracować, albo nie. Bo ja tu jestem reżyserką, a nie pan”. CZYTAJ TEŻ: Tak rodził się Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Dziś odbywa się w Gdyni, ale wszystko zaczęło się od Gdańska Stabilne twardzielki Jolanta Trykacz, producentka filmów i seriali („Rodzina na maxa” czy „Osaczony”), nie ma obaw, żeby zatrudniać kobiety, bo jak mówi: „Nawet, jak mają dwójkę dzieci, psa i właśnie są w trakcie rozwodu, w stu procentach skupiają się na pracy – tak jak ja”. Ale wciąż trudniej jest jej przekonać głównych producentów czy stacje telewizyjne do kobiet niż do mężczyzn. „Trudniej, ale walczymy o to i udaje się”, kwituje. Dlaczego tak boją się kobiet? Zastanawiamy się razem z Joanną Kos-Krauze, która międzynarodową karierę łączy z bardzo aktywną działalnością na rzecz środowiska i między innymi jest członkinią stowarzyszenia Kobiety Filmu. „Słuchaj, ja naprawdę nie znam żadnej reżyserki, która byłaby niestabilna czy histeryczna. One wszystkie są twarde. Mają różne temperamenty i różne osobowości, ale są zawsze przygotowane, stanowcze i wiedzą, co robią. Nie znam ani jednej historii, że pijana reżyserka w histerii uciekła z planu, bo sobie nie mogła z czymś poradzić. A mieliśmy przecież takie przypadki wśród reżyserów…”. „W świecie zawodowym kobiety przez lata musiały udowadniać, że są lepsze od facetów – bo tylko wtedy dostawały szansę”, mówi Jola Trykacz. „Tak było w większości branży, nie tylko filmowej. Dlatego dziś kobiety nauczone są żelaznej odpowiedzialności. Bo mają świadomość, ile kosztowała ich droga do punktu, w którym są teraz”. Joanna Łapińska z kolei zauważa uderzającą dysproporcję między zgłoszonymi na festiwal w Gdyni filmami kobiet i mężczyzn. „Na 60 wszystkich zgłoszeń było tylko około 10 kobiet”. Mało, ale widzę w tych liczbach dobrą wiadomość: bo to oznacza, że prawie połowa zgłoszonych filmów zrobionych przez kobiety dostała się do konkursu! Były skuteczniejsze od mężczyzn. Co ciekawsze – każda to oddzielny kosmos. Inaczej prowadzą opowieść, interesują ich inne historie, poruszają się w innym emocjonalnym krajobrazie. Agnieszka Holland. Jedna z najważniejszych światowych reżyserek. To ona przecierała szlaki koleżankom reżyserkom. Trzykrotnie nominowana do Oscara. Światowa premiera jej najnowszego filmu „Zielona granica” odbyła się na MFF w Wenecji. Mocna czwórka Dorotę Kędzierzawską od zawsze nazywano autorką osobną – i jej samej to odpowiada. „Ostatnie trzy lata spędziłam w dziupli, montując film – nie bardzo wiem, co dzieje się na zewnątrz”, śmieje się. Od początku kariery, którą zaczęła z hukiem w 1982 roku szkolną etiudą „Jajko”, nominowaną do studenckiego Oscara, robi własne kino – o tym, co niewygodne, zamiecione pod dywan. Reżyseria była dla niej wyborem oczywistym. „Moja mama, Jadwiga Kędzierzawska była reżyserem, więc to był dla mnie normalny zawód, któremu nikt się nigdy nie dziwił”, opowiada. „Miałam trzy lata, kiedy mama zabrała mnie pierwszy raz na plan. I później, kiedy mnie nie zabierała, stałam w bramie naszej kamienicy i szlochałam! Plan filmowy to była dla mnie magia”. Wielu wątpiło jednak w to, czy uda jej się zdać na reżyserię – z powodu jej nieśmiałości. „Żeby zostać reżyserem, musiałam przede wszystkim zmierzyć się z moim charakterem. Kobiecość była na drugim miejscu”. Kędzierzawska ma na koncie nagrody na całym świecie – w tym w Cannes za „Wrony” (1994), opowieść u upokorzonej dziewczynie, która odreagowuje, porywając trzyletnie dziecko, czy w Berlinie za „Jutro będzie lepiej” (2010), film o trójce rosyjskich chłopców, podejmujących brawurową próbę ucieczki do Polski przez zieloną granicę. W tym roku w Gdyni pokaże swój najnowszy film – „Sny pełne dymu”, napisany specjalnie dla Krzysztofa Globisza. To opowieść o spotkaniu dwójki zupełnie różnych ludzi: mężczyzny i dużo młodszej kobiety. O tym, co obce i bliskie – i o wszystkim pomiędzy. Kinga Dębska zaczynała z kompletnie innego miejsca: w jej rodzinie nie było żadnych tradycji artystycznych, przez co zabrakło jej odwagi, żeby zdawać na wymarzone aktorstwo. Wybrała najbardziej abstrakcyjny z możliwych kierunków: japonistykę. Ale i tak szybko wylądowała w telewizji. Nie dostała się do Łodzi, bo – jak sama mówi – była kompletnie nieprzygotowana. Ale wyciągnęła wnioski i po trzydziestce, już z dzieckiem, jako matka samodzielna, dostała się do słynnej FAMU – szkoły filmowej w czeskiej Pradze, tej samej, którą kończyła Agnieszka Holland. Jej styl to genialne połączenie tego, co najlepsze w komercyjnym kinie, z osobistą opowieścią, oryginalną, do bólu szczerą – nawet jeśli w najgłębszej tragedii odsłania zwykły życiowy komizm. Na premierze jej głośnego filmu „Moje córki krowy” nawet ludzie z branży klaskali na stojąco – ze łzami w oczach. W Gdyni pokaże „Święto ognia” – opowieść o dwóch siostrach i ich trudnej relacji z własnym ciałem. Jedna z powodu niepełnosprawności spędza życie na wózku, druga jest wschodzącą gwiazdą Baletu Narodowego. W wychowującego ich samodzielnie ojca wcielił się Tomasz Sapryk, a w sąsiadkę, która staje się dla nich wszystkich ważną zmianą – Kinga Preis. Olga Chajdas miała być astrofizykiem i jej nauczyciel fizyki nie krył rozczarowania, kiedy zaczęła studiować produkcję filmową w łódzkiej szkole filmowej. „W liceum oglądałam dużo filmów, ale nikt w mojej rodzinie nie był filmowcem i nie miałam pojęcia, co robi reżyser. Napisałam swój pierwszy scenariusz i uświadomiłam sobie, że ten banał, który wtedy powstał, bardzo mi pomógł. Że pisanie na papierze i wyobrażenie sobie tego w formie filmu ma wielką moc. Można poukładać pewne rzeczy, ponazywać je. I to był przełom”. Zanim stała się reżyserką, przeszła drogę od asystenta kierownika produkcji po drugiego kierownika, asystenta i drugiego reżysera. Swój pełnometrażowy debiut „Nina” robiła 10 lat, bo niełatwo było zebrać budżet na film o lesbijskiej miłości. „Moja płeć nie miała tu znaczenia. W Polsce to kwestie finansowe są sufitem. Kino artystyczne, autorskie, które wychodzi nam z bebechów, opiera się na finansowaniu publicznym, a to jest ograniczone”. W Gdyni zobaczymy jej film „Imago”, który światową premierę miał na festiwalu w Karlowych Warach. To historia osadzona w Trójmieście w końcówce lat 80. – punkowa bohaterka kontra beznadzieja PRL-u. Buntownicza scena muzyczna, pogoń za miłością, ucieczka w odmienne stany świadomości, a wszystko oglądane z perspektywy kobiety nieprzystosowanej, niegodzącej się na rzeczywistość. Wciela się w nią Lena Góra, aktorskie odkrycie, współautorka scenariusza. Czwartą reżyserką w tegorocznym gdyńskim konkursie jest DK Welchman (aka Dorota Kobiela), nominowana do Oscara za swój film fenomen „Twój Vincent”, wyreżyserowany z mężem Hugh Welchmanem, z którym na stałe współpracuje. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych, była w gronie pierwszych studentów Warszawskiej Szkoły Filmowej, gdzie rozwinęła skrzydła i utorowała sobie szczególną i w pełni autorską reżyserską ścieżkę. „Twój Vincent” to pierwsza na świecie animacja malarska, na którą złożyło się 65 tysięcy obrazów zamienionych na filmowe klatki, a namalowało je ponad stu malarzy z całego świata, wiernie odwzorowując technikę bohatera filmu, Vincenta van Gogha. W Gdyni zobaczymy najnowszy film tandemu DK Welchman i Hugh Welchman: adaptację powieści Władysława Reymonta „Chłopi”. „Chłopi” – tak jak „Twój Vincent” – najpierw zostali nakręceni jak zwyczajna aktorska fabuła, aby później poszczególne klatki zamienić na obrazy, tym razem wykonane techniką malarstwa okresu Młodej Polski. Co ciekawe, w sercu tej powszechnie znanej historii w adaptacji Welchmanów znajdują się kobiety, zwłaszcza uwikłana w miłosny trójkąt, który zaburza święty porządek wsi, Jagna. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Allan Starski za „Listę Schindlera” dostał Oscara. Wciąż ma apetyt na ambitne projekty Nowa rzeczywistość, nowe kino Jestem ciekawa, czy do miejsca, w którym teraz są zawodowo, pomogły im dotrzeć kobiety – czy to one dawały im szansę, doceniały. „Chciałabym tak powiedzieć, naprawdę”, śmieje się trochę gorzko Kinga Dębska. „Mam za to od zawsze to samo grono przyjaciółek i bez nich nie miałabym odwagi do wielu zawodowych decyzji. One wciąż przy mnie są, więc mogę mieć pewność, że żadna sodówa mi nie odbije, bo one by na to nie pozwoliły”. „Pięknym doświadczeniem była dla mnie praca z Agnieszką Holland przy serialu »1983«, reżyserowanym przez same kobiety”, mówi Agnieszka Smoczyńska. „Holland, ja, Kasia Adamik i Olga Chajdas. To było bardzo budujące: wsparcie, którym Agnieszka nas wtedy otoczyła. Ona daje coś wyjątkowego kobietom w tej branży, ale to zasługa jej charakteru”. Zawodowego wsparcia kobiet doświadcza za to Olga Chajdas. „Udało nam się stworzyć coś na miarę zespołów filmowych”, opowiada mi. „Pokazujemy sobie wstępne montaże, rozmawiamy o problemach. To nie jest usystematyzowane koło wsparcia, ale grupa dziewczyn, do których możesz się zwrócić”. Reżyserek jest coraz więcej i każda robi inne, własne kino. Wydarzeniem są kolejne filmy Anny Kazejak, Magdaleny Łazarkiewicz, Jagody Szelc, Urszuli Antoniak, Marii Sadowskiej, a każdego roku debiutują nowe. Krajobraz światowego kina nie istnieje już bez kobiet, których na zagranicznych planach jest jeszcze więcej, i to na wszystkich stanowiskach: od gaferek po kierowniczki planów. Nic dziwnego – coraz więcej kobiet przyjmowanych jest do szkół filmowych na wszystkie wydziały. A statystyki pokazują, że od wielu lat wśród absolwentów uczelni jest więcej kobiet niż mężczyzn. To już nie nowa fala, ale nowa rzeczywistość. Dla mnie, widza, oznacza to kino, które nie jest – jak kiedyś – przedłużeniem męskiego spojrzenia. Kino, które inaczej pokazuje relacje, motywacje i intymność. Nie jest robione dla przyjemności tylko męskiego widza. Kiedy pytam moje bohaterki, dlaczego zostały reżyserkami, odpowiadają jednym głosem – z pierwotnej potrzeby snucia historii, pokazania świata przefiltrowanego przez ich sposób widzenia i wrażliwość. Z niekończącej się fascynacji, jak pomysł, który w ich głowie ułożył się w historię, staje się faktem. „Z niczego powstaje coś”, mówi Dorota Kędzierzawska. „Tupią ci te postaci po głowie, gadają do ciebie i nagle to, co sobie wymyślisz, się urzeczywistnia. Siedzisz na planie i to wszystko się przed tobą dzieje. Po prostu”. MARIA SADOWSKA. Jej filmy mają dawać siłę i nadzieję. Zrealizowała głośne superprodukcje: „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” i „Dziewczyny z Dubaju” (Bursztynowe Lwy za największy sukces frekwencyjny). W ostatnim filmie „Pokusa” kreśli portrety współczesnych kobiet.
Miasto magiczne. Sekrety i tajemnice filmowej Gdyni
Które obrazy powstały w tym wyjątkowym polskim mieście?
Tu odbywa się najważniejszy polski festiwal filmowy. Tu od lat zjeżdżają filmowcy w poszukiwaniu plenerów. Tu są piękne ulice i wspaniała architektura, a balkony kamienic przypominają elementy okrętów. Tu pachnie morzem. Gdzie? Oczywiście w Gdyni. Gdynia: nie tylko Cybulski i Wajda „Co to jest?”, pyta w pociągu wybudzony ze snu bohater filmu „Jutro Meksyk” (w tej roli Zbigniew Cybulski). „Gdynia”, pada odpowiedź. Grany przez Cybulskiego zdyskwalifikowany trener skoczków do wody Paweł Jańczak przyjechał do Gdyni, by zacząć wszystko od nowa. Według Grzegorza Piątka, autora książki „Gdynia obiecana”, miasto było miejscem, gdzie było to naprawdę możliwe. Już wcześniej, bo w 1929 roku, taki potencjał dostrzegła Maria Dąbrowska. Pisała w „Dziennikach 1914–1965”: „Mała, nędzna wioseczka rybacka przeobraziła się w ogromne miasto na wskroś dzisiejsze, czy może nawet jutrzejsze. W teren śmiałych eksperymentów. Dobre to miejsce dla ludzi, którzy by chcieli zapomnieć o przeszłości bolesnej”. Potwierdzeniem tych słów, aktualnych po tylu latach, może być historia Katarzyny Figury, która właśnie w Gdyni znalazła swoje miejsce na ziemi. Trzy lata temu mówiła VIVIE!: „Decyzja o przeprowadzeniu się na Wybrzeże z różnych względów nie była dla mnie łatwa. Ale teraz mogę powiedzieć, że wszystkie, czyli moje córki, ja i moja mama, która też przeniosła się do Gdyni, jesteśmy bardzo szczęśliwe. Bliskość natury, a jednocześnie uczestniczenie w życiu miejskim jest idealnym połączeniem. Jest to niezwykłe miejsce, które daje bardzo dużo inspiracji do pracy artystycznej”. Czytaj także: Nagła śmierć Marcina Wrony do dziś rodzi wiele pytań. Co się stało? Istnieje kilka scenariuszy W Gdyni można spacerować wzdłuż falochronu, ale można też znaleźć bardziej dzikie miejsca Gdynia: dobre miejsce Mieszkańcy miasta chwalą sobie piękne widoki, wspaniałą modernistyczną architekturę i względny spokój. Mieszka tu bowiem tylko 250 tysięcy osób. „Jest w tym mieście coś magicznego, coś, czego nie potrafię zdefiniować, ale to coś sprawia, że człowiek czuje się tutaj znakomicie i po prostu może więcej. Lubię jogging po Bulwarze Nadmorskim o szóstej rano czy poranne wycieczki rowerowe. Kocham morze, kontakt z naturą. Tutaj zrodziły się moje marzenia”, mówiła niegdyś w wywiadzie dla Prestiztrojmiasto.pl Anna Przybylska. Nic dziwnego, że aktorka nie chciała się stąd ruszać. Z domu w Orłowie, w którym mieszkała z rodziną, rozpościera się obłędny widok na Zatokę Gdańską, a jeśli dobrze się ustawić, z kuchennego okna można dostrzec Klif Orłowski. Czytaj także: Mówili o sobie: mąż i żona, ale nigdy nie wzięli ślubu. Siostra Ani Przybylskiej zdradziła powód Ruiny torpedowni w Babich Dołach wystąpiły w serialu „Czterej pancerni i pies” oraz w filmach „Na srebrnym globie” i „Superwizja” W świecie filmu Nazwana przez Filipa Springera, autora „Księgi zachwytów”, najbardziej szykownym z polskich miast, Gdynia została w końcu doceniona. Nie tylko przez młodych mieszkańców, którzy jeszcze niedawno uważali, że jest tu po prostu nudno, ale również przez turystów. Leżąca na samym końcu Trójmiasta (patrząc od strony Warszawy), ma do zaoferowania naprawdę dużo. Można podziwiać żaglowce, port jachtowy, jedną z najwyższych wież w Polsce (słynne Sea Towers) czy wspaniałą modernistyczną architekturę nawiązującą do okrętów. We wrześniu, jak co roku, Gdynia przeżywa prawdziwe oblężenie, odbywający się tu bowiem Festiwal Filmów Fabularnych (najważniejsze wydarzenie filmowe w Polsce od 1987 roku, wcześniej w Gdańsku) przyciąga filmowców i rzesze fanów polskiego kina. Pierwsze kroki kierują do Gdyńskiego Centrum Filmowego, w którym można oglądać festiwalowe filmy. Miasto ma Port Wojenny, nic więc dziwnego, że na jego nabrzeżach powstawały zdjęcia do filmów „Rapsodia Bałtyku” i „Orzeł” opowiadający o losach najsłynniejszego polskiego okrętu podwodnego. Czytaj także: Dzieliło ich 11 lat, połączyło „Metro”. Relacja Edyty Górniak i Roberta Janowskiego do dziś jest serdeczna Z prawej Teresa Tuszyńska, plan filmu „Cała naprzód” w reżyserii Stanisława Lenartowicza, 1966 rok Krwawiące miasto Skoro już jesteśmy przy tematach związanych z II wojną światową… Wielbiciele polskich filmów na pewno wiedzą, że warto choć z daleka spojrzeć na torpedownię w Babich Dołach. Ruiny wybudowanej na wodzie konstrukcji do testowania torped (niewiele jest takich obiektów w Europie) stały się tłem dla kilku filmowych realizacji. „Wystąpiły” w jednym z odcinków serialu „Czterej pancerni i pies” oraz w filmach „Na srebrnym globie” i „Superwizja”. Gdynia wielokrotnie gościła filmowców poruszających polityczne tematy. Choć jeden z najważniejszych polskich filmów „Człowiek z żelaza” Andrzeja Wajdy opowiada o wydarzeniach w Stoczni Gdańskiej, w Gdyni nakręcono kilka scen. Okazało się, że trójmiejski klimat jest nie do odtworzenia w studiu filmowym, choć za scenografię odpowiadał późniejszy laureat Oscara Allan Starski. Jeśli więc ktoś chciałby odwiedzić miejsca związane z filmem, powinien wybrać się w okolice Estakady Kwiatkowskiego przy ulicy Janka Wiśniewskiego i zajrzeć na stację Szybkiej Kolei Miejskiej Stocznia. Tam, a także na ulicy Świętojańskiej powstawały również sceny do filmu Antoniego Krauze „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł” opowiadającego o wydarzeniach Grudnia 1970, kiedy dzień po zakończeniu strajku idący do pracy robotnicy zostali ostrzelani przez milicję i wojsko. 17 grudnia 1970 roku ulicą Świętojańską przeszedł pochód z ciałem zabitego robotnika, którego autor ballady o tamtych wydarzeniach nazwał Jankiem Wiśniewskim. Handlowe centrum Gdyni, ulica Świętojańska, ciągnie się równolegle do brzegu Zatoki Gdańskiej. Tak jak przed wojną, tak i dzisiaj tętni życiem. Jak wyglądała w 1935 roku, możemy zobaczyć w filmie „Rapsodia Bałtyku” w scenie parady wojskowej zorganizowanej z okazji Dni Morza. Czytaj także: Edyta Górniak zawdzięczała mu sukces i światową karierę. Gdy odszedł, załamała się Krystyna Janda, Jerzy Radziwiłłowicz, Andrzej Wajda, plan filmu „Człowiek z żelaza”, Gdańsk, 1980 rok U Maxima w Gdyni Gdynia jest wyjątkowa, bo oprócz modernistycznej architektury oferuje niezapomniane widoki. Najczęściej filmowanym miejscem jest dzielnica Orłowo. Do 1935 roku było to letnisko, do którego zjeżdżali kuracjusze z całej Polski. To tutaj znajduje się budynek słynnego klubu Maxim, o którym śpiewał zespół Lady Pank: „U Maxima w Gdyni/ znów cię widział ktoś/ Sypał zielonymi/ mahoniowy gość/ Boney M zagrało/ kelner zgiął się wpół/ potem odjechało/ złote BMW”. Na przełomie lat 70. i 80. był kultowym miejscem. Zjeżdżali tam artyści. Bywała Violetta Villas, Bohdan Łazuka, Cezary Pazura, Bogusław Linda i ludzie nie tylko z Wybrzeża. Wejść mógł tam prawie każdy, ale tylko nielicznych stać było, żeby cokolwiek tam wypić czy zjeść. W środku znajdowały się dzieła sztuki, eleganckie meble, scena i kilka barów. Maxim był bohaterem jednego z odcinków serialu „07 zgłoś się”. Podobno jednak filmowcy pojawiali się w lokalu prywatnie, nigdy zaś, żeby kręcić zdjęcia. Te powstały gdzie indziej. Tutaj kręcono „Czterdziestolatka. 20 lat później”, ponieważ Jerzy Gruza wymyślił, że właśnie Maxim powinien być scenerią dla wyborów Miss Mokrego Podkoszulka. Dzisiaj legendarne miejsce nocnej rozrywki z czasów PRL-u jest w ruinie. Wycieczkę polecamy raczej ludziom o mocnych nerwach i spragnionym przygód eksploratorom zrujnowanych budynków. Czytaj także: Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem... Gdynia, plan filmu Antoniego Krauze „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł” o wydarzeniach z grudnia 1970 roku. 28.02.2010 rok Zapach morza Wspomniany już film „Jutro Meksyk” ma wielką wartość historyczną. Prawie cały kręcony w Gdyni, pokazuje jej obraz z lat 60. i miejsca, które, jak Maxim, już nie istnieją. „…Oblegane baseny na Polance Redłowskiej i tętniący życiem port. Redłowskie baseny zakończyły działalność w latach 80. i popadły w ruinę. Zanim je wyburzono, zdążyły jeszcze zagrać w brytyjskiej produkcji »Złodziej tęczy«”, pisała na portalu Trojmiasto.pl Magda Mielke. Nie ma też już dawnych kortów tenisowych, na których Janusz Morgenstern kręcił scenę do filmu „Do widzenia, do jutra” (1960) z udziałem Teresy Tuszyńskiej, Zbigniewa Cybulskiego i Romana Polańskiego. Sześć lat później Teresa Tuszyńska zagrała w filmie „Cała naprzód” w reżyserii Stanisława Lenartowicza, również kręconego w Gdyni. To miasto jest wyjątkowe. Kochają je filmowcy i fani muzyki (sezon letni zaczyna się tu festiwalem Open’er, na który przyjeżdżają ludzie z całego świata, a kończy Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, prawdziwe święto dla miłośników kina). Tu balkony kamienic przypominają elementy okrętów, wciąż są miejsca, w których można poczuć się jak w przedwojennym kurorcie, w którym po prostu… pachnie morzem. Czytaj także: Bycie gwiazdą nie jest dla niej, Stefcią Rudecką została przez przypadek. Dla rodziny Elżbieta Starostecka poświęciła karierę Artykuł pochodzi z nowego numeru „VIVY!”, który znajdziesz w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 14 września 2023 roku. Lucyna Zabawa, Artur Żmijewski, plan filmu „Trzy dni bez wyroku”, gdyńska plaża, 1991 rok Zbigniew Cybulski na planie filmu „Jutro Meksyk” Aleksandra Ścibora-Rylskiego, 1965 rok
Allan Starski za „Listę Schindlera” dostał Oscara. Wciąż ma apetyt na ambitne projekty
„W życiu trzeba mieć szczęście, ale też pewną nieustępliwość"
Wybitny polski scenograf, mistrz wyobraźni. Ulubiony scenograf – i przyjaciel – Andrzeja Wajdy. Laureat Oscara za „Listę Schindlera” Stevena Spielberga. Na festiwalu filmowym w Gdyni odbierze Platynowe Lwy za całokształt twórczości. Od 46 lat w życiowej drodze towarzyszy mu żona, Wiesława Starska, znakomita kostiumografka. „W życiu trzeba mieć szczęście, ale też pewną nieustępliwość. Umiejętność dążenia do celu”, mówi Allan Starski Beacie Nowickiej. Osiemdziesiąte urodziny, przegląd Pana najważniejszych filmów, Platynowe Lwy na festiwalu filmowym w Gdyni za całokształt twórczości… Czy ta szczególna konfiguracja nastraja Pana refleksyjnie? Trochę tak. Myślę, że wszystko razem nieco mnie zaskoczyło, i ta osiemdziesiątka, i ta nagroda za dorobek życia. Poważnie brzmi… (uśmiech). Wszyscy pytają, jaki będzie następny film, trudno mi odpowiedzieć, bo w tej chwili nie robię żadnego. W ubiegłym tygodniu miałem we Wrocławiu MasterClass z młodymi ludźmi, którzy oczekiwali ode mnie opowieści o tym, jaki robię film, a ja się cieszyłem, że mam szansę prowadzić z nimi te warsztaty. Gdybym robił film, byłoby to niemożliwe. Praca scenografa – poza wielką przyjemnością twórczą i wielką satysfakcją, kiedy zrobi się dobrą scenografię do dobrego filmu – to ciężka, fizyczna harówka. Długa. Po tylu latach robienia dużych filmów nie rwę się do mniejszych przedsięwzięć. A duży, skomplikowany historycznie film oznacza rok pracy w ostrym reżimie. Na początku zawsze jest ciekawie. Reżyser zawsze jest miły. Rozmowy są pełne energii twórczej, zapału i fantastycznych pomysłów. Oczywiście, jeśli gramy na tych samych falach. Udało mi się w życiu robić filmy z reżyserami, którzy po pierwsze mnie rozumieli, po drugie mi imponowali. Wiedziałem, że mogę od nich czegoś się nauczyć, i to było motywacją do szalenie intensywnej rozmowy, nie tylko o wspólnym filmie. Dwadzieścia pięć lat temu widziałam Pana spacerującego przez trzy dni po krakowskim Kazimierzu ze Stevenem Spielbergiem. Byliście zanurzeni w rozmowie. Zawsze chciałam Pana zapytać, o czym wtedy tak namiętnie dyskutowaliście? To był jego drugi pobyt w Krakowie. Dostałem oficjalne zaproszenie od producentów amerykańskich. Przywitaliśmy Stevena na lotnisku, wsiadamy do busika i, jak to w Polsce, każdy gramoli się na miejsce, które jest wolne, a producent liniowy mówi: „Nie, nie, chwileczkę. Każdy siada tam, gdzie jest to przewidziane. Panie Allanie, pan siada obok Stevena”. To było nasze pierwsze spotkanie. Szok. Ale od razu zaiskrzyło i przez te trzy dni dokumentacji cały czas rozmawialiśmy. No właśnie… Najpierw o filmach Stevena. Pytałem go, jak zaczęła się jego kariera, bardzo interesowały mnie „Szczęki”, a później coraz bardziej wciągaliśmy się w „Listę Schindlera”. Pokazywałem mu obiekty, które mogłyby zagrać w tym filmie. Nie miałem śmiałości spytać, dlaczego mnie wybrał. Najprostsze pytanie, które powinienem mu zadać. Steven nie jest zbyt otwartym człowiekiem. Jest raczej typem introwertyka, podobnie zresztą jak ja. Mieszkaliśmy w hotelu Cracovia, po tych trzech dniach przyszedł do mnie Branko Lustig, nieżyjący już producent chorwacki, i powiedział: „Steven chce z tobą zjeść jutro śniadanie”. Okazało się, że to śniadanie jest pasowaniem na scenografa. Steven definitywnie zdecydował, że chce ze mną robić ten film. No a później było tylko trudniej! (śmiech). Zbudowałem olbrzymią makietę obozu i poleciałem do Los Angeles. Dotarliśmy do biura Amblin – Steven kręcił wtedy „Jurassic World” w Parku Stanowym Nā Pali Coast na Hawajach – a „Jerry” Molen, producent amerykański, który na mnie czekał, mówi: „Słuchaj, nie spotkamy się dzisiaj ze Stevem, bo jest uwięziony na Hawajach”. Myślałem, że to żart. Okazało się, że na wyspie było trzęsienie ziemi i wysłano po niego samolot wojskowy. Był pierwszą osobą, która została stamtąd wyciągnięta. Przyjechał do biura następnego dnia i zwrócił się do swojej sekretarki: „Kup dla całej mojej rodzinie rowery, zgromadź dużą ilość wody i załatw generator prądu”. Wyciągnął praktyczne wnioski… Imponujące. No tak, na wyspie nie działała komunikacja i brakowało wody i światła. Później zaczęliśmy rozmawiać o filmie, ale w zasadzie czas na te rozmowy mieliśmy tylko w porze lunchu, bo resztę czasu poświęcał na film o dinozaurach. Ta jego podzielność uwagi zawsze mi imponowała. Kiedy przyjechał do Krakowa, od siódmej rano do 19.30 był zajęty „Listą Schindlera”, a po kolacji z rodziną włączał telewizję satelitarną zainstalowaną specjalnie dla niego i w nocy montował „Park Jurajski”. To są rzeczy, które przekraczają moje możliwości i moje wyobrażenie o pracy. Przez całe życie nie łączyłem projektów. Nie spotykałem się z innymi reżyserami i nie mówiłem do mojego asystenta: „Ty to skończysz, a ja zacznę nowy film”. Każde przedsięwzięcie szalenie mnie pochłania i eksploatuje. Daję z siebie wszystko, żeby film, który robię, był jak najlepszy. Za „Listę Schindlera” dostał Pan Oscara… Widziałam większość Pana filmografii. Mam wrażenie, że Pańska wyobraźnia nie ma granic. Czym Pan ją karmił? Wychował się Pan przecież w powojennej Warszawie: zrujnowanej, biednej i ponurej. Żyłem w świecie filmu, wyobraźni, ponieważ mój tata był scenarzystą filmowym, szefem zespołu Iluzjon, spotykał się z fantastycznymi twórcami. Na początku mieszkaliśmy w Łodzi. I w tej Łodzi wszyscy ludzie związani z filmem rezydowali w Domu Filmowca na Narutowicza, gdzie były wspaniałe prywatne bankiety. Jako szkrab podsłuchiwałem dorosłych. Szybko zacząłem czytać. Ojciec podsuwał mi Sienkiewicza, a ja wolałem scenariusze filmowe. Bywałem też na planie filmowym, gdzie zobaczyłem pierwszą scenografię: dom z przodu wyglądał jak prawdziwy, a z tyłu było rusztowanie. W wieku ośmiu lat „byłem” filmowcem, jak skończyłem 17 lat, przestało mnie to interesować. Lubiłem chodzić do kina i dyskutować z ojcem, ale nasze spojrzenia na film zaczęły się rozchodzić. Mnie się podobały filmy awangardowe, on zawsze bronił klasycznego, dobrego kina. Co w tym czasie zajmowało moją głowę? Wyrwanie się w świat. ____________ Cała rozmowa dostępna w nowym numerze VIVY! Magazyn znajdziecie w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 14 września 2023 roku.