Była gwiazdą lat 60., dziś nie wiadomo nawet, czy żyje. Co się stało z Fryderyką Elkaną?
Była jedyną piosenkarką, która śpiewała w duecie z Ewą Demarczyk
Fryderyka Elkana, na którą przyjaciele mówili Freda, zadebiutowała w początku lat 60. I szybko zdobyła serca publiczności. Miała dobry, mocny głos, osobowość. Sama Agnieszka Osiecka napisała dla niej piosenkę „Czarna Mańka”, która stała się przebojem, a nawiązywała do słynnej Czarnej Mańki z miejskich, warszawskich legend i piosenek. Elkana śpiewała "Rebekę" z Ewą Demarczyk, a z Urszulą Dudziak na sławnym festiwalu Jazz Jambore wykonywały brawurowo standard „Beir mir bist du schon” - Ty masz w sobie coś. Wydawało się, że będzie prawdziwą gwiazdą, ale zniknęła i dziś nie wiadomo nawet, czy żyje. Co się stało? Dziewczynka z Aczyńska Fryderyka Elkana, właściwie Judkowska, urodziła się w grudniu 1942 roku w Aczyńsku, w Rosji. Jej rodzina po wojnie wróciła do Polski, Fryderyka uczyła się w średniej szkole muzycznej w Warszawie. Debiutowała, jak wiele gwiazd z jej pokolenia, w warszawskim klubie „Stodoła”. Potem ruszyła na festiwale w Opolu i w Sopocie, gdzie zdobyła nagrody. Wylansowała takie przeboje, jak „Koci twist”, „Z nad białych wydm” „Gonią wilki za owcami” (piosenkę po latach pięknie śpiewaną przez Marylę Rodowicz) i wiele innych. Szczytem marzeń każdego wokalisty był wtedy występ w paryskiej Sali Olimpia. Freda została tam zaproszona na koncert, nagrała także płytę w języku francuskim. To były czasy jazzu, klubów i piwnic muzycznych, koncertów w kłębach papierosowego dymu, pojawiło się pokolenie świetnych muzyków, Namysłowski, Nahorny, Kurylewicz. Fryderyka Elkana występowała z nimi na festiwalach jazzowych, śpiewała w zespole legendarnego Janusza Zabieglinskiego. Emigracja u szczytu sławy Była jeszcze młoda, kiedy w 1968 roku zdecydowała się wyjechać do Szwecji. Pojechała razem z mężem, zdolnym rysownikiem Januszem Majewskim „Maykiem”. Zamieszkali w Malmö, urodził się im syn Marcus. Majewski był w Szwecji bardzo ceniony, pracował w gazecie „Sydsvenska Dagbladet”. W Polsce pojawiły się nowe gwiazdy, o Elkanie zapomniano, a ona nie chciała albo nie potrafiła się przypomnieć. Powracała od czasu do czasu, ale już nie zdobyła większej popularności. Nigdy nie żałowała, że w pewnym momencie postawiła na rodzinę, w ogóle niczego nie żałowała. Kiedy po raz ostatni przyjechała do Polski w 2002 roku, mówiła w jednej z rozmów: "Nigdy nie chciałam być gwiazdą, nie walczyłam o tanią popularność i nie ciamciaramciałam do kotleta". Tajemnica ostatnich lat piosenkarki Znajomi i wielbiciele Fryderyki Elkany zwrócili uwagę, że na żadnym profilu piosenkarki nie jest podana data jej śmierci. Chociaż niektórzy twierdzą, że zmarła i została pochowana w Malmö. Przez jakiś czas, w 2012 roku Fryderyka Elkana prowadziła na Facebooku własny fanpage, ale szybko to porzuciła. W listopadzie 2016 roku na Blogu Emigracji "Reunion 69" ukazało się ogłoszenie, z którego wynikało, że Freda szuka kogoś, kto zająłby się sprzedażą obrazów jej męża, Janusza Majewskiego. Ale adres nie odpowiadał. Śmierci piosenkarki nie potwierdzili także oficjalnie jej bliscy. Do dzisiaj ta sprawa jest tajemnicą.
Ewa Demarczyk była bardzo związana ze swoją mamą. Kwiaty od wielbicieli zanosiła na jej grób
„Bardzo chciałam go zaśpiewać tak samo rzewnie i sentymentalnie jak moja mama”
Ewa Demarczyk była jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny muzycznej. Wychowała się w rozśpiewanym domu, choć zawodowo jej rodzice mieli niewiele wspólnego z muzyką: ojciec Leonard był rzeźbiarzem, mama Janina — krawcową. „Mnie od początku chowano na geniusza. Może dlatego, że byłam brzydka?” — zastanawiała się w jednym z wywiadów. Rodzina Ewy Demarczyk Pod koniec lat 30. Janina (z domu Bańdo) poślubiła Leonarda Demarczyka — przystojnego studenta rzeźbiarstwa w Akademii Sztuk Pięknych. Zamieszkali na Kleparzu, w pięknej kamienicy przy ulicy Wróblewskiego 4 w Krakowie. Kilka lat później na świat przyszła ich pierwsza córka, Ewa. Był to czas wojny. Bieda zaglądała w oczy im oraz ich rodzicom, ulokowanych w tamtym czasie w ich dziewięćdziesięciometrowym mieszkaniu. Radzili sobie, mimo majaczącego nad nimi widma śmierci. Mama Ewy szyła i sprzedawała stroje, jej ojciec dorabiał jako kelner. W styczniu 1945 roku wojska radzieckie rozpoczęły ofensywę, a wszyscy mieszkańcy Wróblewskiego 4 szukali schronienia i nadziei w piwnicy sąsiedzkiego budynku. Cztery dni później ostatni niemiecki żołnierz uciekł z Krakowa. Członkowie rodzin Janiny i Leonarda wyjechali w połowie 1945. Rok wcześniej rzeźbiarz i krawcowa doczekali się drugiej córki — Lucyny. Ewa Demarczyk miłość do śpiewu odziedziczyła po rodzicach „Ja nie wiem, czy potrafię opowiadać o rodzicach tak bezpośrednio. Bo to takie mi się wydaje bardzo osobiste. Mam jedno bezwzględne uczucie, takie na zawsze, cudownego domu, ciepłego, bezpieczeństwa pełnego. Mimo tego, że on nie był zasobny. No bo takie się ułożyły warunki. Ja uciekałam do domu jak do azylu. Rodzice się kochali. Nas kochali” — wyznała kiedyś piosenkarka w jednym z wywiadów (cyt. Czarny anioł. Opowieść o Ewie Demarczyk). CZYTAJ TAKŻE: Mogła mieć cały świat u stóp, jednak ona tego nie chciała. Jak wyglądało życie Ewy Demarczyk? Ewa była drobną i tryskającą energią brunetką. Wszędzie było jej pełno. Bama cierpliwie cerowała jej podarte ubrania, nazywając ją żartobliwie najbrudniejszym dzieckiem w okolicy. Bardzo się kochały. Artystka z czułością wspominała swój rodzinny dom. „Mój dom był rozśpiewany. Głos odziedziczyłam po ojcu, który miał wspaniały tenor o niepowtarzalnym dramatycznym brzmieniu. Miał słuch absolutny. I grał na wielu instrumentach. Mama też śpiewała. Często lubiłam koło niej siadać i prosiłam: »Mamo, zaśpiewaj mi Cygana«. Mama śpiewała, a ja za każdym razem płakałam. Po latach bardzo chciałam go zaśpiewać tak samo rzewnie i sentymentalnie jak moja mama, bo nie boję się sentymentalizmu. Uważam, że ten, kto wypiera się sentymentalności, to albo jest człowiekiem niepełnym, albo kłamie” — mówiła o mamie. Ewa Demarczyk była blisko związana z mamą. Jej śmierć zmieniła wszystko Muzyczny talent tkwił w niej od początku, musiała go tylko z siebie wydobyć. Uczyła się śpiewać na własną rękę, a rodzice przysłuchiwali się jej próbom. „Mnie od początku chowano na geniusza. Może dlatego, że byłam brzydka? To nawet i straszne czasami, kiedy rodzice ubzdurają sobie, że potomstwo musi być utalentowane”. Później zaczęła pobierać lekcje gry na fortepianie. Mama była jej wielką inspiracją. Ufała jej bezgranicznie. W 1962 roku Ewa Demarczyk zadebiutowała w „Piwnicy pod Baranami”, wykonując utwór „Karuzela z Madonnami”. Zasłynęła jako wielka interpretatorka poezji, stała się jedną z głównych gwiazd Piwnicy, a zarazem całego Krakowa. Występowała w strojach tworzonych przez Janinę. Podobnie w 1963 roku podczas Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu wyszła na scenę w skromnej, czarnej sukience, którą rodzicielka miała szyć godzinę przed. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz byli razem prawie cztery dekady. Oto historia ich miłości Ewę Demarczyk z mamą do samego końca łączyła głęboka i szczera więź. Po jej śmierci artystka pogrążyła się w głębokiej rozpaczy, bowiem cały świat, wszystko, co znała — legło w gruzach. Ewa bez przerwy chodziła na cmentarz i przesiadywała przy grobie, nawet po zamknięciu bram. Już wtedy była sławna, krążył wokół niej cały wianuszek wielbicieli, obdarowujących ją bukietami kwiatów. Nigdy jednak nie zabierała ich do domu — wszystkie zanosiła na mogiłę. Korzystałam z książki „Czarny anioł. Opowieść o Ewie Demarczyk” Źródło: polskieradio.pl, culture.pl, twojstyl.pl
Co za wieści! W końcu to potwierdziła. Hanna Banaszak jest związana z wieloletnim partnerem innej gwiazdy
Hanna Banaszak rzadko mówi o życiu prywatnym, ale niedawno zrobiła wyjątek. Okazuje się, że wokalistka jest zakochana i nie ukrywa miłości. A wybrankiem jej serca jest mężczyzna, który przez wiele lat był związany z inną wielką gwiazdą. Hanna Banaszak w jednym z wywiadów uchyla rąbka tajemnicy na temat swojej relacji. Co zdradziła? [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 04.11.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie: 05.11.2024 r.] Hanna Banaszak potwierdza - jest zakochana Jej piosenki nuci cała Polska. Pogoda ducha, Samba przed rozstaniem czy W moim magicznym domu do dziś poruszają słuchaczy i wiernych fanów artystki. Hanna Banaszak od początku skupia się na swojej pasji i niechętnie mówiła o swoim życiu prywatnym, a zwłaszcza o uczuciach i miłości. „Umiar w publicznym opowiadaniu o sobie zawsze mnie ratował”, zwierzała się na łamach Wysokich Obcasów. Od zawsze cieszyła się ogromnym powodzeniem. Mężczyźni za nią szaleli, a kobiety patrzyły z zazdrością. Jednak Hanna Banaszak długo szukała prawdziwego uczucia. Wiadomo, że artystka w młodości związała się z producentem muzycznym – Pawłem Rakowskim. Związek nie przetrwał próby czasu. W 1984 roku wokalistka powitała na świecie córkę Agatę, którą wychowywała samodzielnie. Wokalistka doskonale wie, jak wygląda świat show-biznesu, dlatego w wywiadach ogranicza się z opowiadaniem o relacji z dzieckiem. „Nie chciałam jej chować pod kloszem, ale byłam dla niej i mamą, i tatą. To czasem są dwie bardzo różne role, więc pewnie też popełniałam błędy”, opowiadała na łamach „Wysokich Obcasach”. Hanna Banaszak jest dumna z córki. To jej największy życiowy sukces. Co ciekawe, nie poszła w ślady mamy, ale zajęła się fotografią mody. „Moja córka jest dziś mądrym i głębokim człowiekiem. Ma też wspaniałego synka, mojego ukochanego wnuka”, dodawała. Czytaj też: Jadwiga Staniszkis doczekała się jedynej córki. Poróżniły je poglądy polityczne, po latach stały się nierozłączne Hanna Banaszak w 2013 roku Kim jest ukochany Hanny Banaszak? Był wieloletnim partnerem innej gwiazdy W kwietniu tego roku gwiazda polskiej estrady zrobiła wyjątek i odsłoniła rąbka tajemnicy na temat życia uczuciowego. W rozmowie z jednym z tygodników potwierdziła plotki – jest zakochana. Hanna Banaszak związała się z wieloletnim partnerem Ewy Demarczyk. Wokalistka odnalazła miłość u boku Pawła Rynkiewicza. Para spotyka się regularnie i dzieli życie między Poznaniem, gdzie mieszka wokalistka, a Krakowem, z którym związany jest jej partner. Gwiazda nie zdradziła jednak, kiedy się poznali i jak wyglądały początki ich znajomości. „Jestem w związku, ale Ewa Demarczyk nie była przyczyną naszej znajomości. To jest zupełny przypadek, że my się z Pawłem spotkaliśmy. Jednak zamknijmy ten temat, bo nie mam w zwyczaju opowiadać o sobie aż tyle”, wyjaśniła Hanna Banaszak w rozmowie z Życiem na Gorąco. Paweł Rynkiewicz był wieloletnim partnerem Ewy Demarczyk. Poznali się w latach 80., kiedy artystka stanęła przed zadaniem wyremontowania swojego mieszkania. Mogła liczyć na nieocenioną pomoc mężczyzny. Stali się nierozłączni, a ich uczucie kwitło. Z czasem zamieszkali razem… Ukochany Ewy Demarczyk na początku był oświetleniowcem w Państwowym Teatrze Muzyki i Poezji. Następnie pełnił funkcję dyrektora placówki, a w ostatnich latach jej życia gwiazdy był jej prawą ręką. W 2020 roku rozdzieliła ich śmierć artystki. Czytaj też: Rozśmiesza do łez, telewizja dała mu sławę. Życie Michała Kempy owiane jest tajemnicą Ewa Demarczyk, Paweł Rynkiewicz, maj 1998 Hanna Banaszak, Jubileusz Bohdana Łazuki w Teatrze Syrena, 2013 Hanna Banaszak, Międzyzdroje, 05.07.2013.
Konflikt partnera i siostry Ewy Demarczyk wciąż eskaluje. Czekają na termin rozprawy
„Lucyna złożyła zawiadomienie o zaborze majątku"
Mijają już trzy lata od śmierci Ewy Demarczyk, a konflikt między jej siostrą a partnerem wciąż trwa. Paweł Rynkiewicz w wywiadzie dla Plejady odniósł się do sprawy. Podobno aktualnie zajmuje się nią sąd karny. ZOBACZ TEŻ: Mogła mieć cały świat u stóp, jednak ona tego nie chciała. Jak wyglądało życie Ewy Demarczyk? Konflikt siostry i partnera Ewy Demarczyk eskaluje Gwiazda polskiej estrady odeszła 14 sierpnia 2023 roku w wieku 79 lat. Z Paweł Rynkiewiczem związana była niemal 40 lat. Po takim czasie planowali nawet ślub, jednak wszystko przerwała śmierć artystki. Partner Demarczyk i jej siostra Lucyna wciąż pozostają w konflikcie, który według jego słów przeniósł się już na drogę sądową. Paweł Rynkiewicz, pogrzeb Ewy Demarczyk 2020 rok Paweł Rynkiewicz o relacji sióstr Według informacji mediów, kwestią sporną Lucyny Demarczyk i Pawła Rynkiewicza stał się dom w Wieliczce. Partner gwiazdy podkreśla jednak, że nie do końca jest to prawda. „Sprawa w sądzie nie dotyczy domu (To jest dom tzw. dwurodzinny). Własność mieszkań w tym domu jest uregulowana prawnie. Właścicielką jednego mieszkania była Ewa i to odziedziczyła Lucyna (siostra Ewy). Drugie mieszkanie jest moją własnością. Oba mieszkania mają osobne księgi wieczyste” — podkreśla. Siostra Ewy Demarczyk domaga się całości nieruchomości dla siebie. Według informacji, które przekazał były partner artystki, sprawa jest obecnie rozpatrywana przez sąd karny. ZOBACZ TAKŻE: Na grobie Ewy Demarczyk stanęła monumentalna rzeźba. Partner piosenkarki ostro krytykuje sposób upamiętnienia „Lucyna złożyła zawiadomienie o zaborze majątku — jest też oskarżycielem posiłkowym. Sprawa w toku — czekamy na kolejny termin rozprawy. Sprawa jest w sądzie karnym”— tłumaczy. Partner gwiazdy dodał również, że siostry nie utrzymywały ze sobą kontaktu, a ostatnia data ich spotkania to rok 1987. Co ciekawe, Lucyna Demarczyk przyznała, że jest to prawda. Mimo to domaga się pełnej własności obu mieszkań w Wieliczce.
Mogła mieć cały świat u stóp, jednak ona tego nie chciała. Jak wyglądało życie Ewy Demarczyk?
Równo trzy lata zmarł „Czarny Anioł polskiej piosenki”
Ostatni koncert Ewy Demarczyk odbył się ponad 20 lat temu. Od tamtej pory artystka milczała. Nie pokazywała się publicznie, nie udzielała wywiadów, nie komentowała „informacji” na swój temat. Nawet nie było pewności, gdzie mieszka. Może w Krakowie? Miała duży, biały dom w Wieliczce, ale od lat nikt jej tam nie widział. Podobno prowadziła warsztaty w Paryżu, ale jak ją odnaleźć wśród milionów mieszkańców? Uczyła też - ale tylko podobno, oczywiście - śpiewu w Tel Avivie. Niestety, „Czarny Anioł polskiej piosenki” odszedł 4 lata temu - 14 sierpnia 2020 roku - w wieku 79 lat. Życie Ewy Demarczyk to tajemnica i dryfowanie po morzu domysłów Miała dar, iskrę bożą, wyjątkowy magnetyzm, który działał na publiczność jak czarodziejska różdżka. „Czarny Anioł”, tak o niej mówiono, odkąd zaśpiewała tym swoim charakterystycznym, mrocznym głosem jeden z największych utworów „Czarne anioły” z tekstem Wiesława Dymnego. Mówiono też: druga Edith Piaf. Porównywano ją do Juliette Greco, a jej talent interpretatorski stawiano na równi z wirtuozostwem Jacques’a Brela. Nikt nie miał wątpliwości, że z tak charyzmatycznym głosem podbije świat. I prawie podbiła. Paryż powaliła na kolana pierwszym koncertem. Słynny dyrektor paryskiej Olympii Bruno Coquatrix, zafascynowany jej głosem pełnym żaru i namiętności, po występie powiedział: „To będzie moja druga Edith Piaf”. Zaproponował Demarczyk dwuletni gwiazdorski kontrakt i… klęczał przed nią, żeby go podpisała. Odmówiła. CZYTAJ TEŻ: Prince i Mayte Garcia przeszli razem największe tragedie. „Byliśmy sobie przeznaczeni” – mówili Były dwie Ewy: diva estrady i nadwrażliwa, skomplikowana kobieta Śpiewała od dziecka, ale chciała zostać pianistką, tylko zabrakło jej cierpliwości do żmudnych ćwiczeń. Była studentką pierwszego roku architektury i Wyższej Szkoły Muzycznej w klasie fortepianu kiedy związała się z kabaretem „Cyrulik”, który założyli studenci krakowskiej Akademii Medycznej. Pierwszy raz zaśpiewała publicznie w lutym 1961 roku na krakowskim Balu Rymarza. Spodobała się bardzo, dlatego w czerwcu postanowiła zdawać do PWST. Dostała się za pierwszym razem, choć komisja dosyć nisko oceniła jej predyspozycje. Na karcie egzaminu wstępnego 19-letniej Ewy Demarczyk można przeczytać: warunki zewnętrzne- dostateczne; dykcja- minus dostatecznie; głos- dobry; wyrazistość- dostateczna. O tym, że w „Cyruliku” występuje wyjątkowa dziewczyna zaczęło być w Krakowie coraz głośniej. Kompozytor Zygmunt Konieczny opowiadał w wywiadzie: „Środowisko naszej Piwnicy pod Baranami zdobywało sobie coraz większy rozgłos. Pewnego dnia przyszedł do nas saksofonista, Przemek Diakowski, mówiąc, że widział właśnie występ kabaretu studenckiego Cyrulik z pięknie śpiewającą dziewczyną. „Warto by ją sprawdzić” - powiedział. Poszliśmy więc z Piotrem Skrzyneckim, by się o tym przekonać. Na miejscu okazało się, że Przemek miał całkowitą rację. Ewa była zjawiskowa”. Poruszony Skrzynecki od razu zaprosił Demarczyk pod Barany. To był wyjątkowy dzień – 24 czerwca 1962 r. Na scenę krakowskiej Piwnicy Pod Baranami niemal wbiegł podekscytowany Skrzynecki: „Proszę państwa. Miałem powiedzieć 'dobry wieczór', ale nie mogę. Nie mogę, bo już czekam na to, co się zaraz wydarzy. Przed Państwem wspaniała młoda śpiewaczka, która was zachwyci – Ewa Demarczyk”. Po chwili, przed publicznością pojawiła się dziewczyna o czarnych włosach, ogromnych, podkreślonych kreską oczach, w czarnej, prostej sukience. Wzruszająco onieśmielona, nie wiedziała, co zrobić z rękoma, ale gdy zaczęła śpiewać, jej potężny, nasycony emocjami głos sprawił, że sala zamarła. Wszystko inne przestało istnieć. Ewa Demarczyk miała wtedy 21 lat. A przy pianinie siedział Zygmunt Konieczny. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Maleńczuk: „To że ćpałem, chlałem, wszyscy wiedzą. Dobrze, gdyby wiedzieli, jak przetrwałem” Tak zaczął się najlepszy okres w jej karierze Artyści „Piwnicy pod Baranami” uważają, że Demarczyk i Konieczny byli sobie przeznaczeni, oczywiście artystycznie. Nadawali na tej samej twórczej fali, rozumieli się bez słów, a właściwie poprzez słowa ulubionych poetów. Choć na pierwszy rzut oka zupełnie inny: ona – poważna, niedostępna, on – ciepły, z poczuciem humoru, szalenie towarzyski, lubiący towarzystwo i dobrą zabawę. Ale pod tą skorupą chłodu, była bardzo serdeczna, koleżeńska. Kiedy stróż pod godzinie 23 wyrzucał artystów z Piwnicy – a nie było było wtedy żadnych knajpek - całe towarzystwo szło na ulicę Wróblewskiego, gdzie Ewa mieszkała z ukochaną mamą i siostrą Lucyną. Żyły skromnie, ale zawsze chętnie częstowały winem i czymś do jedzenia. Zawsze coś miały dla młodych, wiecznie głodnych i spragnionych artystów. Mama Ewy, fenomenalna krawcowa, obszywała całą żeńską część kabaretu. W 1962 roku Ewa Demarczyk wygrała krakowski Studencki Festiwal Piosenki, rok później, podczas pierwszej edycji Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, zaśpiewała „Karuzelę z madonnami”, „Czarne anioły” oraz „Taki pejzaż”. „Stanęła przed mikrofonem zupełnie niepozorna. Z ostrym makijażem, w czarnej, niezbyt efektownej sukience. I zaśpiewała. Ale jak zaśpiewała! Publiczność po prostu oniemiała. W ciągu jednego wieczora narodziła się gwiazda”, wspomina Marek Karewicz, słynny artysta fotografik i dziennikarz muzyczny. W nagrodę dostała skuter lambrettę. Kilka miesięcy później na festiwalu w Sopocie wzbudziła powszechny entuzjazm śpiewając „Grand valse brillante. Tym razem zgarnęła nagrodę specjalną. Właśnie tam Ewę Demarczyk zobaczył słynny dyrektor paryskiej Olympii Bruno Coquatrix i zaprosił ją na występy do Francji. W ciągu roku z nikomu nieznanej dziewczyny zamieniła się w gwiazdę. „Byłam w Paryżu, gdy Ewa miała pierwsze występy. Mam wrażenie, że zmarnowała ten Paryż przez swoje upory. A była naprawdę wspaniała. Miała szansę na wielką międzynarodowa karierę", wspomina Krystyna Zachwatowicz, która podsuwała Demarczyk francuskie piosenki do śpiewania. „Ale ona niczego nie chciała przyjąć. Myśmy ją błagali. Nie i już. Wiele lat później śpiewała w różnych językach. Ale to było już za późno”, dodaje Krystyna Zachwatowicz. Coquatrix proponował Demarczyk, że nowy repertuar będą dla niej pisać ci sami ludzie, którzy pracowali dla Piaf. Ale ona nie chciała śpiewać po francusku. Zgodziła się tylko na kilkutygodniowe występy. Zygmunt Konieczny z okazji 70 -tych urodzin artystki, wspominał: „Praca z Ewą była ogromnym wyzwaniem. Miała wielką charyzmę, ale była też wymagająca, kapryśna, apodyktyczna. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że miała potrzebę władzy i rządzenia. Rozumiem to, bo tylko w ten sposób mogła mieć pewność, że zrealizuje to, co sobie zamierzyła. A jej celem była absolutna perfekcja”. Czytaj też: Długo zabiegał o względy żony, dziś mają pełnoletnią córkę. Taki jest prywatnie Robert Koszucki Kompozytor nie ukrywa, że bardzo często się kłócili, choć może były to raczej nieporozumienia artystyczne, które przybierały formę kłótni. W chwilach, gdy się zgadzali, Konieczny przymykał na to oko, ale gdy zaczynali się różnić co do kierunku, w którym miała iść ich współpraca, uwierało go to coraz bardziej. Z każdym rokiem różnice między nimi się pogłębiały, doprowadzając do wielu kryzysowych momentów. Były pretensje, nieporozumienia, a nawet trzaskanie drzwiami. Dwuletni kontrakt Coquatrix’a odrzuciła, ale w Polsce była gwiazdą. Na jej koncertach pojawiały się rozentuzjazmowane tłumy, płyty rozchodziły się w rekordowych nakładach, wygrywała kolejne konkursy i festiwale. Była też doceniana za granicą. Choć Demarczyk i Konieczny byli uważani za najbardziej twórczy tandem polskiej piosenki, to ich drogi się rozeszły. Większość ich najważniejszych utworów powstała do 1968 roku, ale już na początku lat 70 w ogóle przestali wspólnie tworzyć. W 1973 roku Demarczyk zerwała z Piwnicą pod Baranami, postawiła na budowanie samodzielnej kariery, profesjonalnego zespołu. Głównym kompozytorem artystki został Andrzej Zarycki. Zygmunt Konieczny uważa, że było to było zupełnie naturalne i zrozumiałe. „W pewnym momencie oboje chcieliśmy zacząć robić inne rzeczy, nie było więc sensu tego ciągnąć. Z Piwnicą Ewa również się rozstała, mniej więcej w tym samym czasie. Mieliśmy akurat jakieś przyjęcie, a ona jak gdyby nigdy nic wystrzeliła, że to koniec. Może i było to towarzysko brutalne, ale tu również ją rozumiem. Na każdym koncercie chciała mieć swój własny siedmioosobowy zespół, a w Piwnicy nie było na to warunków”. Pracując z Andrzejem Zaryckim zaczęła śpiewać poezję Osipa Mandelsztama, Mariny Cwietajewej czy Goethego. Kompozytor po latach wspominał: „Ewa prowadziła bardzo udramatyzowane życie, bo była w nim taka sama, jak i na scenie. Wszystkie odmiany ludzi miała w sobie – przy każdym utworze korzystała z innego wizerunku. Próby z nią trwały bardzo długo, praca nad jednym utworem przez pół roku nikogo nie dziwiła. Była precyzyjna i wymagająca, zespół zmieniała, gdy tylko coś się jej nie spodobało, czyli właściwie co chwile. Muzycy musieli nie tylko świetnie grać, ale też znać wszystkie melodie na pamięć, bo na scenie oświetlona była zawsze tylko Ewa” Jej życie prywatne było owiane tajemnicą. Oczywiście krąży o nim mnóstwo plotek, ale większość osób, które kiedyś doskonale znało Ewę nie chce ich upubliczniać nie tylko pod nazwiskiem, ale nawet anonimowo. Powszechnie wiadomo jedynie, że raczej nie miała szczęścia w miłości. Dwa razy wyszła za mąż, pierwszy mąż był skrzypkiem z zespołu Mazowsze, ale małżeństwo przetrwało kilka miesięcy. Podobno pierwsze zgrzyty pojawiły się w czasie podróży poślubnej, na którą Ewa zabrała… swoją mamę. Drugim mężem był R., mistrz sztuki złotniczej, studiował na ASP. To małżeństwo skończyło się skandalem - mąż wylądował w słynnym krakowskim więzieniu na Montelupich. Okazało się, że jest złodziejem. Okradał nie tylko znajomych Ewy, ale nawet… własną żonę. Demarczyk bardzo długo nie potrafiła uwierzyć w winę męża. Uwierzyła dopiero kiedy u właścicielki kawiarni na krakowskim Rynku zobaczyła własną broszkę. Kiedy usłyszała, że kobieta kupiła ją od jej męża, poddała się. Z siedzącym za kratkami mężem rozwiodła się korespondencyjnie i trafiła do szpitala. Ewa Demarczyk inspirowała młodych twórców. U jej boku muzyczny talent szlifował Zbigniew Wodecki. Tak o tym opowiadał w wywiadzie: „Granie z kimś takim było wówczas nie tylko nobilitacją, ale też komfortem, bo każdy, absolutnie każdy koncert kończyła co najmniej dziesięciominutową owacją na stojąco. I to we wszystkich krajach: Szwajcarii, Belgii czy Francji. Te występy z Ewą dały mi więcej niż lata ćwiczeń w domu, bo stojąc koło takiej wokalistki w pięknych salach całego świata, musiałem dawać z siebie wszystko. Nic tak nie mobilizuje”. A wszędzie gdzie występowała była witana i żegnana owacjami na stojąco, na przykład w Genewie z okazji dwudziestolecia Organizacji Narodów Zjednoczonych, na Noordseefestival w Belgii, Musique aux Champs-Elysées w Sztokholmie, Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Arezzo, Światowym Festiwalu w Varadero na Kubie, na austriackim Wiener Festwoche, Mondial du Theatre w Nancy, Orfeo de Oro w Bułgarii, festiwalu w Rio de Janeiro. Miała kilka wymagań. Szymon Szurmiej, legendarny dyrektor Teatru Żydowskiego w Warszawie nazywał je fanaberiami, ale uważał, że miała prawo je mieć: na scenie musiały stać dwa fortepiany, czarne, zestrojone. Kiedy w Kijowie pojawił się fortepian dobrej jakości, ale bordowy, diva powiedziała: „Ten fortepian ma zły kolor”. I wyszła. Koncert odbył się po sprowadzeniu czarnego instrumentu. Drugim wymogiem Demarczyk były światła na scenie, trzecim- czarna podłoga. Na koncerty po świecie jeździła z belą czarnego materiału, który w razie konieczności rozściełano na podłodze. CZYTAJ TEŻ: Jacek Wójcicki zdobył sympatię jako Pan Tenorek. Jak dziś wygląda jego życie? W 1986 spełniła swoje największe marzenie o prowadzeniu własnego teatru. Władze Krakowa powołały Państwowy Teatr Muzyki i Poezji pod nazwą Teatr Ewy Demarczyk na słynnej ulicy Floriańskiej. Niestety, sześć lat później kamienica została zwrócona Kościołowi, a teatr zakwaterowano w Muzeum Lenina, na czas remontu docelowej siedziby w byłym kinie Wisła. Okazało się też, że artystyczna ambicja Ewy Demarczyk boleśnie zderzyła się z twardą rzeczywistością. Jej teatr miał coraz większe problemy z funduszami, z szukaniem sponsorów, z narzucaniem jej gdzie i dla kogo ma występować. Ona nie chciała zarabiać na życie występując w telewizji. Po kolejnych pięciu latach, gdy remont dobiegał końca, zgłosili się spadkobiercy przedwojennych właścicieli budynku. Demarczyk nie zgodziła się płacić im czynszu, a w 1997 roku teatr dostał nakaz eksmisji. Wynajęta przez właścicieli firma ochroniarska wyrzuciła teatr z budynku. Zespół na pewien czas znalazł schronienie w Bochni, ale dawał coraz mniej koncertów. Władze miasta, nie chcąc finansować instytucji, która mało działa – Ewa była perfekcjonistką- zaproponowały Demarczyk współpracę z Teatrem Ludowym, co artystka kategorycznie odrzuciła. Nie chciała tam występować, czuła się zdradzona i skrzywdzona. Mówiła: „Zostawiłam Kraków, ale nie publiczność. Ja wiem, że publiczność krakowska mnie kocha, bo i ja ją darzę takim samym uczuciem”. Ostatni koncert Demarczyk z zespołem odbył się 8 listopada 1999 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Niektórzy ludzie płakali ze wzruszenia, wszyscy pożegnali ją owacją na stojąco. W lutym 2000 roku artystka rozwiązała zespół. Coraz rzadziej spotykała się z przyjaciółmi i stopniowo wycofywała się z życia. ZOBACZ TEŻ: Znają się od lat, lubią ze sobą pracować. Przed laty sugerowano, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Tak Weronika Rosati i Maciej Zakościelny komentowali plotki o swojej relacji Z okazji 70-tych urodzin Ewy Demarczyk, Konrad Imiela, dyrektor Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, chciał zaprosić artystkę na koncert galowy, poświęcony piosenkom z jej repertuaru. Próbował wielokrotnie skontaktować się z artystką, chciał ją osobiście zaprosić, omówić szczegóły, bez skutku. Najpierw poprosił o pomoc jej dawnych znajomych. Wszyscy bezradnie rozkładali ręce. Ostatecznie za każdym razem trafiał do Pawła Rynkiewicza. Na początku był członkiem ekipy technicznej, robił jej manicure i pedicure, sprzątał i prasował, później był rzecznikiem Demarczyk. Tylko przez niego można było skontaktować się z gwiazdą. I… tego kontaktu nie było od lat. „Zapewniam, że Ewa Demarczyk nie zaginęła. Tylko to, gdzie przebywa i co robi, jest jej prywatną sprawą – ucinał wszelkie spekulacje Paweł Rynkiewicz. Dlaczego tak naprawdę przestała śpiewać? O to trzeba by było zapytać Ewę Demarczyk. A ona milczała. Kilka osób twierdziło, że miała problemy z wyemitowaniem górnych dźwięków. Ale większość uważała, że to nie był problem, bo miała to „coś”: charyzmę i niezwykły dar nawiązywania kontaktu z publicznością. Jej głos ciągle porażał. Pod nagraniami z 1962 roku „Karuzeli z madonnami” czy „Czarnych aniołów” dzisiejsza młodzież pisze: „Szybsza niż MC Silk”, „Eminem się chowa. Genialna!”, „Artystka idealna!”, „Fenomenalne wykonanie. Himalaje trudności wokalnej”, „Królowa”, „Pani Ewo mam żal do pani, że miliony wielbicieli pani talentu pozbawiła pani możliwości słuchania na żywo tej wyjątkowej twórczości”. Zmarła 14 sierpnia 2020 roku w swoim mieszkaniu w wieku 79 lat. O jej śmierci poinformował krakowski dziennikarz i krytyk Wacław Krupiński. W mediach społecznościowych napisał: „Zmarła wczoraj w swoim mieszkaniu. 16 stycznia skończyłaby 80 lat. Kilku pokoleniom prezentowała to, co w piosence najszlachetniejsze, najbardziej wartościowe. Nie zostawiła po sobie zbyt wielu nagrań, ale - same perły. One będą z nami przypominając o fenomenie Ewy Demarczyk”. grób Ewy Demarczyk Dzisiaj mija już 3 lata od jej śmierci, jednak wielu sercach dalej pozostała wielka pustka. Wiele informacji pochodzi z książki pt. „Czarny Anioł. Opowieść o Ewie Demarczyk” Angeliki Kuźniak i Eweliny Karpacz-Oboładze, wydawnictwo Znak Ewa Demarczyk, 1967 Ewa Demarczyk, 08.1999 Warszawa. Nagrody Polityki [Ostatnia publikacja na Viva Historie 08.07.2024 r.]
Na grobie Ewy Demarczyk stanęła monumentalna rzeźba. Partner piosenkarki ostro krytykuje sposób upamiętnienia
"Żyła skromnie, [...] i powinna być w taki sposób upamiętniona"
Od śmierci Ewy Demarczyk miną wkrótce trzy lata, lecz dopiero niedawno na jej grobie zaszły ogromne zmiany. Skromna płyta została zastąpiona przez kolosalny pomnik. Decyzja o postawieniu rzeźby wzbudziła niemałe kontrowersje, a najwięcej do powiedzenia w sprawie miał wieloletni partner piosenkarki — Paweł Rynkiewicz. Partner Ewy Demarczyk nie miał wpływu na wygląd jej nagrobka Ewa Demarczyk zmarła 14 sierpnia 2020 roku w wieku 79 lat. Piosenkarkę pochowano w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w jej rodzinnym Krakowie. Niedawno doczekała się nowego pomnika, który stanął na jej grobie. Ciężko nie zauważyć kamiennej, przykuwającej uwagę rzeźby... Zdaniem wielu taki widok niekoniecznie pasuje taka forma oddania hołdu artystce. Swojego oburzenia nie kryje przede wszystkim jej wieloletni partner, Paweł Rynkiewicz. Spędzili razem wiele cudownych lat. Marzyli nawet o ślubie, lecz śmierć Ewy Demarczyk brutalnie zniweczyła ich plany na przyszłość. Co może być zaskakujące, mężczyzny nie dopuszczono do głosu w sprawie wyglądu nagrobka nieżyjącej partnerki. Piosenkarka zmarła nagle i nie pozostawiła po sobie testamentu... CZYTAJ TAKŻE: Gdy ją widział, drżał z pożądania. Kora i Bogdan "Bodek" Kowalewski przez lata ukrywali swój namiętny romans... Projektem pomnika oraz znalezieniem właściwego rzeźbiarza zajęła się zatem siostra gwiazdy, Lucyna. Gdy rzeźba stanęła na grobie Ewy Demarczyk, partner ostro skrytykował jej wygląd, porównując do ogromnej pastylki. "Wielka, zawstydzająca pomyłka" — grzmiał. Minęło kilka dni, a Rynkiewicz wciąż twardo stoi na swoim, czemu dał wyraz w najnowszej rozmowie. Paweł Rynkiewicz, pogrzeb Ewy Demarczyk, 26.08.2020 Grób Ewy Demarczyk, Kraków, 02.10.2020 rok Paweł Rynkiewicz oburzony wyglądem grobu Ewy Demarczyk Fakt zapytał ostatnio Rynkiewicza, co sądzi o pomniku, który od kilku tygodni zdobi grób. Jego zdaniem całość stoi w sprzeczności do tego, jaką osobą piosenkarka była prywatnie. "Ewa Demarczyk żyła skromnie, była skromną osobą i powinna być w taki sposób upamiętniona. A tu — megalomania. To jednak już jest postawione i stoi. Tak postanowiła siostra Ewy jako jej spadkobierczyni. Mogę tylko utyskiwać, że coś takiego powstało" — przyznał rozczarowany partner gwiazdy, ubolewając nad decyzją rodziny swojej ukochanej. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: pochowali dwóch synów. Opiekował się nią do końca Obawia się również, że monumentalny pomnik zupełnie nie pasuje do cmentarnego otoczenia. Jak się okazuje, Rynkiewicz w swojej opinii nie jest osamotniony. "Gdyby ta rzeźba uznanego rzeźbiarza stanęła w parku i była formą parkową, nie byłoby żadnego problemu. To czy komuś się ona podoba, to już tylko kwestia gustu, ale nie uważam jej za odpowiednią dla upamiętnienia Ewy Demarczyk w miejscu jej pochówku. Kiedy pojawił się ten projekt, na różnych profilach facebookowych wypowiadały się też osoby, które znały Ewę i też uważały, że nie jest to właściwa forma jej upamiętnienia", dodał w tej samej rozmowie. Podkreślił też, że nie krytykuje samego rzeźbiarza i jego umiejętności. "Nie dyskutuję o formie rzeźbiarskiej. Jednemu taka sztuka się podoba, a innemu nie. Ja mówię o sposobie upamiętnienia Ewy. To, co stanęło na cmentarzu, nie jest związane z jej sposobem życia, tym co sobą reprezentowała, kim była. To zaspokojenie ego rodziny, a nie Ewy" — zakończył. Grób Ewy Demarczyk, 15.05.2023
Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz byli razem prawie cztery dekady. Oto historia ich miłości
Początkowo przypadkowa znajomość na przestrzeni czasu zmieniła ich życia
Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz byli razem prawie cztery dekady. Poznali się, kiedy on miał remontować jej mieszkanie. Przypadkowa znajomość szybko zamieniła się w wielkie uczucie. On był miłością jej życia, mimo że nigdy tego związku nie sformalizowali... [Ostatnia aktualizacja i publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 16.01.2025 r.] Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz: jak się poznali? Historia miłości Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz poznali się, kiedy on miał remontować jej mieszkanie. Historię ich poznania opowiedział Paweł w wywiadzie dla Rzeczpospolitej w lutym w 2021 r. Podczas studiów Rynkiewicz z przyjacielem założyli ekipę remontową. „Okazało się, że do wyremontowania jest właśnie mieszkanie Ewy Demarczyk. Na miejscu poznałem właścicielkę mieszkania. Podczas trwania remontu sporo rozmawialiśmy, okazało się, że mamy wielu wspólnych znajomych. Tak zaczęła się nasza znajomość, która szybko zmieniła się w coś ważnego dla mnie i, jak się okazało, również dla Ewy” - wspominał Paweł. Czytaj także: Partner Ewy Demarczyk smutno o wyglądzie grobu artystki: „Boli mnie to, co widzę” Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz, maj 1998 Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz: współpracowali razem w teatrze Po roku znajomości jeden z oświetleniowców w teatrze Ewy Demarczyk oświadczył, że wyjeżdża do pracy za granicę. Paweł zaproponował, że go zastąpi. Ewa była zaskoczona jego propozycją. Paweł studiował na kierunku elektrotechnicznym. Zaryzykowali. „Ewa wiedziała, co chce uzyskać przy pomocy świateł, a ja wiedziałem, jak zrealizować jej wizje. Podobnie czuliśmy scenę i, jak się okazało, podobnie odbieraliśmy nastrój utworów interpretowanych przez Ewę. Nasze długie rozmowy sprawiły, że stopniowo zmienialiśmy oświetlenie w formę scenografii świetlnej. Coś, co wcześniej nie istniało w spektaklach teatralnych”, wyznał w wywiadzie z rp.pl Rynkiewicz. Po czasie Ewa zaproponowała, aby Rynkiewicz przejął obowiązki dyrektora. Tak rozpoczęła się ich współpraca w prowadzeniu Państwowego Teatru Muzyki i Poezji – Teatr Ewy Demarczyk. Prowadzenie teatru stało się dużym wyzwaniem. Jednak Demarczyk i Rynkiewicz wspierali się podczas kryzysu. Ostatecznie teatr został zamknięty w 2000 roku. Zobacz: Rudi i Małgorzata Schuberthowie są małżeństwem od prawie 40 lat. Oto historia ich miłości Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz: "ufaliśmy sobie" Ewa Demarczyk unikała mediów. Paparazzi wystawali pod jej domem, a nawet potrafili się dopuścić okrutnych kłamstw. Paweł izolował ją od nachalnych reporterów. „Mieliśmy pełne zaufanie do siebie. To prawda, że oficjalnie dostępny dla wszystkich telefon odbierałem jako pierwszy i w zależności od tego, kto dzwonił, przekazywałem słuchawkę lub nie. Jeżeli Ewa nie chciała z kimś rozmawiać, moim zadaniem było grzecznie zbyć rozmówcę. Taka była między nami umowa”, podkreśla Paweł. Zobacz także: Danuta Kowalska i Czesław Lang wydawali się dla siebie stworzeni. Co poszło nie tak? Ewa Demarczyk, sierpień 1970 Ewa Demarczyk wspierała Rynkiewicza w chorobie W wywiadzie z rp.pl Rynkiewicz wspominał, jak wielkim wsparciem obdarzyła go Ewa, kiedy był chory. „Nie będę opowiadał, jak przeżywała, gdy przeszedłem bardzo poważny incydent zdrowotny. Przez kilka tygodni byłem w śpiączce podłączony do respiratora. Przeżyłem dzięki Niej, dziś jestem bez Niej...” - wspomina wzruszony. „Później dopadły mnie poważne problemy ze zdrowiem i Ewa poświęciła cały swój czas i energię na walkę o moje życie i przywrócenie mnie do jako takiej sprawności życiowej. Lekarze nie dawali mi wielkich szans, Ewa walczyła o mnie jak lew. To dzięki niej, możemy dzisiaj rozmawiać, nie przeszedłem w stan wegetatywny, co rokowano” - dodał Rynkiewicz. Śmierć Ewy Demarczyk. Jak dziś wygląda życie jej partnera? Gdy zmarła 14 sierpnia 2020 roku, fani i media byli zaszokowani. Niestety, nie zdążyła z ukochanym wziąć ślubu i sformalizować związku. Ewa Demarczyk nie pozostawiła testamentu, przez co jej majątek został przekazany siostrze Lucynie. A Paweł Rynkiewicz podkreśla, że wciąż myśli o ukochanej i trudno pogodzić mu się z jej śmiercią... „Wiele osób mówi, że czas leczy rany, ale nie jest to prawda. Nie wiadomo też, jak ten czas liczyć. Staram się żyć dalej i mieć przeszłość w pamięci. Odpowiedź na pytanie, jak radzę sobie po śmierci Ewy, jest bardzo trudna”, wyznał w rozmowie z Plejadą pod koniec 2022 roku. Los uśmiechnął się do pogrążonego w żałobie partnera Ewy Demarczyk. W 2024 roku na jaw wyszło, że jest on w szczęśliwym związku z Hanną Banaszak. W kwietniu 2024 roku wokalistka zrobiła wyjątek i w rozmowie z jednym z tygodników potwierdziła plotki o relacji z Pawłem Rynkiewiczem. „Jestem w związku, ale Ewa Demarczyk nie była przyczyną naszej znajomości. To jest zupełny przypadek, że my się z Pawłem spotkaliśmy. Jednak zamknijmy ten temat, bo nie mam w zwyczaju opowiadać o sobie aż tyle”, wyjaśniła Hanna Banaszak w rozmowie z Życiem na Gorąco. Czytaj także: Ich romans w latach 60. był tajemnicą poliszynela. Historia relacji Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Łapickiego Ewa Demarczyk, Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, sierpień 1965 roku
Ewa Demarczyk była muzą Zygmunta Koniecznego. Dlaczego na zawsze się rozstali?
Artystka już nigdy nie powróciła do kontaktów z kompozytorem
Byli tak słynnym muzycznym duetem, że kiedy się rozstali, nikt nie wiedział, co się stało. Mówiono, że Ewa Demarczyk była zakochana w Zygmuncie Koniecznym, a on nie odwzajemniał tych uczuć, ale nigdy nie wyszło to poza sferę plotek. Po latach Zygmunt Konieczny wyjaśnił, że Ewa Demarczyk uważała, że przez niego… zniszczy sobie głos. Na początku lat 70. zerwała ich współpracę. Od tamtego czasu nie widzieli się ani nie słyszeli. I nic już tego nie zmieni, bo Ewa Demarczyk zmarła 14 sierpnia 2020 roku. Ewa Demarczyk była muzą Zygmunta Koniecznego Zygmunt Konieczny napisał muzykę do jej najsłynniejszych piosenek. „Karuzela z madonnami", „Groszki i róże", „Tomaszów", „Taki pejzaż", „Grande Valse Brillante", czy „Czarne anioły” i wiele innych, to jego kompozycje. Ich duet szybko zdobył publiczność w Krakowie, a potem podbił serca widzów w całej Polsce. W czasach, kiedy królował big bit, a cały amfiteatr w Opolu śpiewał „Chłopak z gitarą byłby dla mnie parą”, oni weszli nagle na wielką estradę z piosenką poetycką, taką jak „Czarne Anioły”. W początku lat 60. to było coś nowego, oryginalnego, działającego na wyobraźnię, ale i trudnego. „Karuzela z madonnami” którą Demarczyk olśniła jury i publiczność na festiwalu w Sopocie w 1964 roku, muzycznie jest naprawdę nieźle zakręcona. Wiruje, wibruje, wymaga od wokalistki ogromnej muzykalności i świetnej dykcji. To Konieczny dawał muzyczny blask wierszom. A Demarczyk cudownie całość wykonywała. Zobacz też: Sławę przyniosła jej rola Pućki w kultowym filmie "Dziewczyny do wzięcia". Jak dziś wygląda życie Ewy Pielach-Mierzyńskiej? Zygmunt Konieczny, Opole, 22.06.1995 r. Ewa Demarczyk i Zygmunt Konieczny: historia relacji Zygmunt Konieczny urodził się w 1937 roku w Krakowie, debiutował jako muzyk w 1959 w „Piwnicy pod Baranami”. Był wtedy studentem Wyższej Szkoły Muzycznej (dziś Akademii Muzycznej). W „Piwnicy” były jeszcze wtedy pionierskie warunki, więc grał na pianinie, w którym nie wszystkie klawisze działały. Musiał pamiętać, które omijać. Po zakończeniu kabaretu koledzy gasili na nich papierosy. Gdy przyszedł do „Piwnicy”, zrobił wrażenie nieśmiałego, chudego chłopca, o wyglądzie „wystraszonego ptaka”. Szybko jednak zauważono jego niesamowity talent. Był inny, nie ulegał modzie na jazz, który wtedy niepodzielnie panował u wszystkich, którzy nie chcieli Polski B - czyli Bigbitowej. Nie należał też do jazzowego grona Komedy, Trzcińskiego, Trzaskowskiego. Szedł swoją drogą. Koledzy nazywali go wesołym kompozytorem smutnych piosenek. Z wierszy Baczyńskiego, Białoszewskiego, Leśmiana, Tuwima, Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej potrafił wydobyć muzyką piękno i sens historii, którą opowiadały. Piotr Skrzynecki mówił o nim: „Dla nas, przynajmniej dla mnie, obecność Zygmunta w Piwnicy jest obecnością Anioła”. Poza tym był duszą towarzystwa i bardzo imprezowym człowiekiem. Zygmunt Konieczny o Ewie Demarczyk Na poznanie z Ewą Demarczyk namówił go saksofonista Przemek Diakowski. Poszli zobaczyć ją do studenckiego kabaretu „Cyrulik". Było już o niej głośno, mówiono, że śpiewa tam cudowna dziewczyna. Konieczny uważał, że te zachwyty nie były przesadzone. „Ewa była zjawiskowa”, wspominał. Docenił jej fantastyczny głos i muzyczny warsztat. Ale także ekspresję. Śpiewała tak, jak chciał, żeby jego piosenki były śpiewane. „Zygmunt nie odstępował jej na krok, namawiając, by śpiewała w Piwnicy. Nigdy nie zapomnę jej debiutu w programie , którego premiera odbyła się jesienią 1962 roku. Tego wieczoru onieśmielona i stremowana Ewa zaśpiewała "Rebekę" i "Karuzelę z madonnami". Wrażenie piorunujące!”, opowiadała współpracująca z „Piwnicą" Irena Kika Szaszkiewiczowa. A Joanna Rawik wspominała: „Dzięki repertuarowi, który pisał dla niej Zygmunt Konieczny, stworzyła coś szalenie oryginalnego, jedynego w swoim rodzaju. To jest zadziwiające, ale to też sprawiło, że ona jakby spłonęła na stosie własnej wielkości”. Zobacz też: Wielkie uczucie w cieniu bolesnej tragedii. Historia miłości Seweryna i Elżbiety Krajewskich Ewa Demarczyk: międzynarodowa kariera Ewę Demarczyk doceniano nie tylko w Polsce, koncertowała w całym świecie, od paryskiej ‚„Olimpii” po nowojorską „Carnegie Hall”. Porównywano ją z Edith Piaf, Juliette Greco i… Jacquesem Brelem (napisał m.in. piękną piosenkę „Nie opuszczaj mnie”). Ale ona była niepowtarzalna i nie do podrobienia. W latach 60. zauważył ją Bruno Coquatrix, dyrektor paryskiej Olimpii i znany promotor gwiazd. Był zachwycony Ewą, uważał, że zrobi furorę we Francji Po ekskluzywnym, zamkniętym koncercie, który dla niej zorganizował, Coquatrix klęknął przed nią, pocałował ją w rękę i powiedział: „Pani Ewo, to Pani wyciągnie z gówna francuską piosenkę”. Uważał, że będzie następczynią Edith Piaf. I może tak by się stało, ale kiedy pojechali następnym razem, Demarczyk trafiła na jakieś nieporozumienia. Jak wspominał kompozytor w rozmowie z „Onet.pl”, nie wszystko poszło tak, jak się spodziewali. „Ewa miała pecha. Była tam źle eksponowana, właściwie nie robiono jej występom żadnej reklamy”. Była tam zwana gwiazdą nr 3. „Każdego wieczoru jedynką była jakaś sława francuska, dwójką Algierczyk Enrico Macias, śpiewający w fatalnym, takim knajpowym stylu, a trójką ona sama. Proszę sobie wyobrazić „Karuzelę z madonnami" czy „Czarne Anioły" wykonywane przed tą widownią. To nie mogło chwycić”, wspominał Konieczny. Ale koncertowali też w Belgi, Szwecji czy Niemczech. Na YouTubie jest koncert Ewy Demarczyk z Brukseli, z 1969 roku, towarzyszy jej tam m.in. młody bardzo Zbigniew Wodecki, warto to zobaczyć, Demarczyk jest też jeszcze młoda, ujmująca, piękna. Zobacz też: Nina Andrycz pozbyła się sobowtórki z teatru. Przerwana kariera Danuty Urbanowicz Ewa Demarczyk: rozstanie z Zygmuntem Koniecznym „Praca z Ewą była ogromnym wyzwaniem. Miała wielką charyzmę, ale była też wymagająca, kapryśna, apodyktyczna. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że miała potrzebę władzy i rządzenia. Rozumiem to, bo tylko w ten sposób mogła mieć pewność, że zrealizuje to, co sobie zamierzyła. A jej celem była absolutna perfekcja”, mówił Konieczny (cytuję za Onet.pl). Często się kłócili, ale oboje przymykali na to oko. Z czasem nieporozumień było coraz więcej. Uparta była nie tylko Ewa Demarczyk. Zygmunt Konieczny też uchodzi za osobę, która lubi stawiać na swoim. Anna Szałapak mówiła: „Zygmunt jest w drobiazgach nieprawdopodobnie uparty. On ma ten swój grzeczny chichocik i w ogóle mało się spotyka ludzi tak dobrze wychowanych i tak wdzięcznych zarazem, i tak delikatnych, a jednocześnie nie sposób go o niczym przekonać”. I dodawała, że w sprawach sztuki kompozytor zachowuje się tak, jakby miał jakąś rządowy telefon, którym się łączy bezpośrednio z Panem Bogiem. „Robi, co chce, i można tylko iść za nim, albo zniknąć”. Na początku lat 70. Ewa Demarczyk nie chciała już z nim iść. Praktycznie przestali wspólnie tworzyć. Pretekstem było to, że napisał dla niej piosenkę o pół tonu wyższą. Uważał, że spokojnie sobie z tym poradzi. Ale ona powiedziała „Nie zaśpiewam tego”. Dawała mu do zrozumienia, że to niszczy jej głos. A prawda była taka, że po prostu już nie miała na to ochoty. Nigdy nie zaśpiewała w napisanym przez niego „Tryptyku”, który miał być oficjalnym zwieńczeniem ich relacji. Nowym kompozytorem Ewy Demarczyk został Andrzej Zarycki, napisał dla niej m.in. „Skrzypka Hercowicza”, „Balladę o cudownych narodzinach Bolesława Krzywoustego”, „Sur le point d’Avionion”. Potem też się rozstali. Zygmunt Konieczny ma ogromny dorobek jako kompozytor muzyki filmowej i teatralnej, po erze Demarczyk pisał dużo piosenek dla „Piwnicy pod Baranami” m.in. „Ta nasza Młodość”. Niedawno świętował swoje 86. urodziny. Może dobrze, że z Ewą Demarczyk tak szybko się rozstali, nie zaczęli się powielać, nudzić. A ich piosenek słuchają z zachwytem kolejne pokolenia. Pytany o Ewę Demarczyk powiedział m.in.: „Mogę tylko powiedzieć, że wiele wielkich gwiazd, które zaszły na sam szczyt, napotykało później w swoim życiu pewne blokady. O tym, jak sobie z nimi radziły, decydowały zazwyczaj ich charaktery. A ten Ewa zawsze miała, no cóż, nie do przejścia…”
Partner Ewy Demarczyk smutno o wyglądzie grobu artystki: „Boli mnie to, co widzę”
„Od śmierci Ewy minęły ponad dwa lata i w dalszym ciągu na cmentarzu leży tymczasowa płyta”, dodaje
Dwa lata temu fanów zasmuciła informacja o śmierci Ewy Demarczyk. Wspaniała artystka zmarła w sierpniu 2020 roku. Wokalistka została pochowana w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Na miejscu jej spoczynku wciąż nie stanął pomnik. Partner artystki, Paweł Rynkiewicz nie krył swojego rozczarowania. „Dość często chodzę na jej grób i boli mnie to, co widzę, ale nic z tym nie mogę zrobić", zwierzył się w Plejadzie. Partner Ewy Demarczyk grobie artystki Gwiazda polskiej estrady, Ewa Demarczyk odeszła nagle 14 sierpnia 2020 roku. Stało się to niedługo przed planowanym ślubem. Artystka i jej długoletni partner Paweł Rynkiewicz byli ze sobą przez 39 lat. Niestety, nie spełnili swojego pragnienia. Ukochany Ewa Demarczyk podkreśla dziś, że czas nie leczy ran. Nie da się przygotować na stratę bliskiej osoby, trudno się pogodzić ze śmiercią. Pamięć o niej będzie jednak wiecznie żywa, a uczucie się nie wypala. Paweł Rynkiewicz udzielił poruszającego wywiadu Plejadzie, w którym opowiedział o żałobie po odejściu ukochanej. „Wiele osób mówi, że czas leczy rany, ale nie jest to prawda. Nie wiadomo też, jak ten czas liczyć. Staram się żyć dalej i mieć przeszłość w pamięci. Odpowiedź na pytanie, jak radzę sobie po śmierci Ewy, jest bardzo trudna”, wyznał. Czytaj też: Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz byli razem prawie cztery dekady. Oto historia ich miłości Ewa Demarczyk, Sopot 08.1970 r Ponieważ Ewa Demarczyk nie pozostawiła po sobie testamentu, majątek został przekazany siostrze artystki, Lucynie. Obie panie nie miały mieć ze sobą kontaktu od 30 lat. Ewa Demarczyk spoczęła na Cmentarzu Rakowickim w Alei Zasłużonych w Krakowie. Na jej grobie miał pojawić się pomnik, na który siostra artystki organizowała zbiórkę. Wyglądem projekt przypominał wielką pigułę. Paweł Rynkiewicz nie ukrywał wtedy swojego niezadowolenia i zaznaczał, że sama wokalistka byłaby temu przeciwna. „Taką zbiórkę może zorganizować tylko ktoś, kto nie znał Ewy. Mam cichą nadzieję, że ta dwumetrowa piguła nie powstanie. Większość przyjaciół Ewy skrytykowała ten projekt”, mówi w Plejadzie pan Paweł. Ewa Demarczyk, Paweł Rynkiewicz, maj 1998 Na grobie spoczywa nadal tymczasowa płyta użyczona przez zakład pogrzebowy, mimo że od śmierci wokalistki minęły dwa lata. Partner Ewy Demarczyk regularnie odwiedza jej nagrobek i boli go to, co widzi. Pan Paweł nigdy nie rozmawiał z ukochaną na temat tego, jak miałoby wyglądać miejsce spoczynku, ale sądzi, że zależałoby jej na tym, by pomnik był skromny. Czytaj też: Spór o pomnik Ewy Demarczyk: „Byłaby przeciwna. To byłoby dla niej zawstydzające", wyznał jej partner „Dość często chodzę na jej grób i boli mnie to, co widzę, ale nic z tym nie mogę zrobić. […] Znając ją i rozmawiając przy różnych innych uroczystościach pogrzebowych, wiem, że zależałoby jej na zwykłym nagrobku, w formie sarkofagu. Żadnych ozdóbek, udziwnień czy wystawnych rzeźb. Żyła skromnie i tak też chciała być pochowana. Nigdy nie miała zapędów megalomańskich”, dodawał w rozmowie z Plejadą. Paweł Rynkiewicz w świetle prawa jest dla artystki obcą osobą. Jedyną dysponentką miejsca na cmentarzu jest rodzina gwiazdy. Nawet gdyby miało chciało postawić tam pomnik, nie może zadziałać bez ich zgody. Dziennikarze Plejady próbowali skontaktować się z panią Lucyną, by poznać jej stanowisko w sprawie. Grób Ewy Demarczyk, Kraków, 02.10.2020
Spór o pomnik Ewy Demarczyk: „Byłaby przeciwna. To byłoby dla niej zawstydzające", wyznał jej partner
„Tylko ktoś, kto nie znał jej prawdziwej mógł to wymyślić", napisał
Ewa Demarczyk zmarła nagle 14 sierpnia 2020 roku w Krakowie. Stało się to niedługo przed planowanym ślubem piosenkarki oraz jej partnera - Pawła Rynkiewicza. Zakochani byli ze sobą aż 39 lat. Niestety, Czarny Anioł polskiej piosenki nie zostawił po sobie testamentu, dlatego cały majątek otrzymała jej siostra, Lucyna. Co ciekawe, Ewa Demarczyk nie miała z nią kontaktu od 30 lat. Teraz Pani Lucyna zainicjowała zbiórkę na pomnik, który będzie upamiętniał zmarłą artystkę. Paweł Rynkiewicz nie kryje swojego niezadowolenia i postanowił zabrać głos w tej sprawie: „Ewa byłaby przeciwna. To byłoby dla niej zawstydzające", napisał na Facebooku. Siostra Ewy Demarczyk zorganizowała zbiórkę na pomnik. Partner piosenkarki reaguje Ewa Demarczyk została pochowana na Cmentarzu Rakowickim 26 sierpnia 2020 roku. Jej pogrzeb był świecki, a sama wokalistka spoczęła w Alei Zasłużonych. Dodatkowo siostra artystki zorganizowała zbiórkę na pomnik upamiętniający Ewę Demarczyk, jednak Paweł Rynkiewicz nie kryje swojego niezadowolenia. Na swoich social-mediach napisał: „Minęły dwa lata od odejścia Ewy Demarczyk. Od pewnego czasu coraz częściej słyszę skierowane do mnie pytanie o 'stan grobu Wielkiej Artystki'. To bardzo dla mnie przykre, bo w wyniku nie zalegalizowania naszego związku, jedynym spadkobiercą po śmierci Ewy stała się jej siostra Lucyna, a zatem na wiele decyzji nie mam już niestety wpływu. Według prawa stałem się osobą obcą, której odebrano szansę uhonorowania bliskiego, przez wiele lat kochanego Człowieka”, czytamy. „Jak obserwuję, od czasu pogrzebu na grobie położona jest tymczasowa płyta. Poza tym, że regularnie odwiedzam ten smutny nagrobek, z doniesień medialnych wiem tyle co wszyscy. Jakiś czas temu siostra Ewy ogłosiła zbiórkę publiczną 'na pomnik ku czci'. Pragnę przypomnieć, że z tego typu zbiórką nie mam nic wspólnego, choćby dlatego, iż wiem, że takiej formie zgromadzenia nagrobnych funduszy, Ewa byłaby przeciwna. To byłoby dla niej zawstydzające. Projekt pomnika Ewy Demarczyk CZYTAJ TEŻ: „Bardzo przeżył jej śmierć”. Jerzy Połomski niedawno pożegnał ukochaną siostrę Wzór zaakceptowanego przez Lucynę projektu widzieliście zapewne na facebooku. Nazwano go 'wielką pigułką'. Nie będę ponownie komentować tego 'dzieła'. Zarówno ja, jak i grono naszych przyjaciół i znajomych, skrytykowało ten pomysł. Tylko ktoś kto nie znał prawdziwej Ewy mógł taki projekt wymyślić i zaakceptować. Ewa zawsze żyła skromnie i nie uznawała megalomanii. Jej siostra nie miała z nią kontaktu przez co najmniej ostatnich 30 lat jej życia, co za tym idzie można by przypuszczać, że pani Lucyna mało przez ten czas o wrażliwości swojej siostry wiedziała. Sądzę, że nagrobek powinien być szlachetną, skromną formą pamięci dla Wielkiej Postaci i ukłonem dla jej osieroconej publiczności, a nie zaspokojeniem wielkościowych ambicji rodziny", dodał. Spór o posiadłość w Wieliczce Kiedyś Paweł Rynkiewicz w rozmowie z „Gazetą Krakowską” powiedział, że jest współwłaścicielem domu w Wieliczce. O posiadłość toczy się spór w sądzie. „Jestem właścicielem części domu, co zostało zapisane w księgach wieczystych. Ewa i ja byliśmy niezależnymi właścicielami swoich części domu. Spadkobiercą części zapisanej w księgach wieczystych na Ewę jest jej siostra Lucyna. Nie interesuje mnie to, co zrobi z majątkiem Ewy", wyznał. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Żaden z trzech związków Barbary Wrzesińskiej nie przetrwał. Z Jackiem Janczarskim rozstała się przez inną...
Charyzmatyczna, niepokorna, trudna we współpracy... Taka była Ewa Demarczyk
Czarny Anioł odfrunął. Pozostały cudowne piosenki
Mogła porwać publiczność, śpiewając tylko tabliczkę mnożenia. Była w niej magiczna siła i charyzma dana nieprzeciętnym artystom. Krążył dowcip, że Francja ma swojego de Gaulle’a, a Polska swoją de Marczyk. Fenomenalna, perfekcyjna w każdym calu. Już nie wyjdzie na scenę i nie zaśpiewa nam „Groszków i róż”, „Tomaszowa”, „Karuzeli z madonnami”. Czarny Anioł odfrunął. Pozostały cudowne piosenki. View Ediplayer on the source website Wspomnienie o Ewie Demarczyk w VIVIE! Ten wieczór w Krakowie przeszedł do historii. Przyćmione światło, zapalone świece, trochę dekoracji. Na scenie pianino i artyści rozśmieszający gości do łez: Wiesław Dymny w meloniku, z wypchanym brzuchem, Krzysztof Litwin, Aleksandra Kurczab śpiewająca Leśmiana. Gromkie brawa. To miał być koniec, ale na scenę wpadł Piotr Skrzynecki i wzruszony wykrzyczał: „Proszę państwa, proszę państwa! Miałem powiedzieć »Dobry wieczór«, ale nie mogę. Nie mogę, proszę państwa, bo już czekam na to, co zaraz się wydarzy. Proszę państwa, przed wami wspaniała młoda śpiewaczka, która was zachwyci”, tak pisała o tym Katarzyna Kachel, znana krakowska dziennikarka. Stremowana dziewczyna, ubrana w skromną sukienkę uszytą przez mamę, wyszła na scenę i nie wiedziała, jak się poruszać. Zaśpiewała „Rebekę”, „Puchowy śniegu tren”, a na finał z diabelską wibracją w głosie „Czarne anioły”. Kiedy skończyła, na sali rozległ się szept „To niemożliwe, to jak wniebowstąpienie, to teatr, to cud”. [...] Potrafiła w ostatniej chwili odwołać koncert. Była nieprzewidywalna, uparta jak osioł i zawsze musiała postawić na swoim. Kiedy kazano jej iść, stała, kiedy kazano siedzieć, biegła. Ale ojciec, artysta rzeźbiarz pracujący na zlecenie kościołów, mocno w nią wierzył. Wsłuchiwał się w jej pierwsze próbki wokalne zapisywane przez nią na magnetofonie. „Od początku chowano mnie na geniusza. Może dlatego, że byłam brzydka?”, żartowała potem. „Głos odziedziczyłam po ojcu, który miał wspaniały tenor o niepowtarzalnym dramatycznym brzmieniu i słuch absolutny. Grał na wielu instrumentach. Mama też śpiewała. Lubiłam koło niej siadać i prosiłam: „Mamo, zaśpiewaj mi »Cygana«. Śpiewała, a ja za każdym razem płakałam”. W domu wychowywała się jeszcze młodsza siostra Lucyna, spokojna blondynka, też obdarzona pięknym głosem, będąca przeciwieństwem rozhukanej Ewy. Wybrała jednak Akademię Sztuk Pięknych. Ewa zaś architekturę, o czym mało kto wie, i dodatkowo PWSM, zostając naraz słuchaczką dwóch uczelni. Myślała też o medycynie, ale ojciec, spokojnie znoszący pomysły córki, postawił weto. W tajemnicy przed rodzicami zdała jeszcze na krakowską PWST. [...] Dziwne, że nie zrobiła światowej kariery. Może przez upór? Wszędzie chciała śpiewać tylko po polsku, nie szła na ustępstwa. „Była niezrównana. Wskoczyła na Mount Everest za pierwszym razem, jakby to był Giewont”, mówił Andrzej Zarycki, który skomponował dla niej 40 utworów. „Uwierzyła w swoją wielkość. Bała się sięgać po nowe piosenki, bo paraliżował ją strach przed krytyką. A jak długo można śpiewać jednego walca? Wrosła we własną legendę, w ten pomnik, który ludzie postawili jej za życia. Odcięła się od świata. Szkoda, bo nowe pokolenie może nawet nie wie, kto to jest Ewa Demarczyk”. Wielka gwiazda odeszła na zawsze. Pani Ewo, nie zapomnimy...
Grób Ewy Demarczyk przykrywa tylko płyta nagrobna. Po roku od jej śmierci ulegnie to zmianie
Była artystką, jakich mało. Jej muzyka koiła duszę, a głos sprawiał, że człowiek na chwilę przenosił się do innego świata. Ewa Demarczyk zmarła w ubiegłym roku. Wokalistkę pochowano w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Miejsce spoczynku artystki do dziś przykrywa tylko płyta nagrobna. Okazuje się, że ruszyły plany na postawienie odpowiedniego nagrobka. Grób Ewy Demarczyk. Artystka spoczęła na Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Nazywano ją Czarnym Aniołem polskiej piosenki. Ewa Demarczyk zasłynęła takimi utworami jak Karuela z Madonnami czy Rebeka. W ostatnim roku życia nie koncertowała, zaszyła się z mężem, Pawłem Rynkiewiczem w Wieliczce. „Nic jej nie było. W każdym razie nie chorowała poważnie. Miała takie zwykłe dolegliwości jak nadciśnienie, ale to niemal każdy ma w pewnym wieku. Nic nie zapowiadało dramatu. To wszystko stało się nagle i niespodziewanie. Ewa zmarła we śnie”, wyznał szwagier Ewy Demarczyk w rozmowie z Faktem. Zobacz: Była prawdziwą legendą polskiej muzyki... W Krakowie pożegnano Ewę Demarczyk Choć od śmierci Ewy Demarczyk mija rok, to jak podaje Fakt, wciąż są problemy w kwestii sfinansowania nagrobka artystki: „Na razie położona została tylko płyta nagrobna. Teraz sprawa rozbija się o kwestie finansowe, bo koszty są bardzo duże i jest problem, z czego je pokryć”, mówi w rozmowie z Faktem szwagier Ewy Demarczyk, Leszek Staśto. Nowy nagrobek Ewy Demarczyk Ujawnia także, że za nowy nagrobek chciałby wraz z rodziną zmarłej uczynić odpowiedzialnego Krzysztofa M. Bednarskiego. To wybitny rzeźbiarz, który stworzył m.in. pomniki dla reżysera Krzysztofa Kieślowskiego czy kompozytora Krzysztofa Pendereckiego. „Takiej niezwykłej artystce jak Ewa, należy się symboliczne upamiętnienie na grobie”, mówi szwagier zmarłej artystki. Zobacz także: Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz byli razem prawie cztery dekady. Oto historia ich miłości Staśto podkreślił, że gdy jego szwagierka żyła, nie podjął z nią tematu jej nagrobka, czego dziś mocno żałuje. „Nie rozmawialiśmy o takich rzeczach, bo takie tematy się zwykle odsuwa, niestety. Człowiek o tym nie myśli, a później okazuje się, że szkoda, że o pewnych sprawach się nie mówiło, gdy jeszcze można było”, wyznał. Tak dziś wygląda nagrobek Ewy Demarczyk. Wokalistka zmarła w wieku 79 lat. Została pochowana na na Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Dlaczego Ewa Demarczyk unikała mediów? Partner wyjawia tajemnice piosenkarki
Ewa Demarczyk, legendarna polska piosenkarka, zmarła 14 sierpnia 2020 roku. Prawie rok po jej śmierci, wieloletni partner piosenkarki - Paweł Rynkiewicz opowiada, dlaczego Ewa unikała mediów? Ewa Demarczyk: kariera Ewa Demarczyk urodziła się 16 stycznia 1941 roku w Krakowie. Uznawana za jedną z najbardziej utalentowanych i charyzmatycznych postaci polskiej sceny muzycznej. Wykonywała utworu z nurtu poezji śpiewanej. W latach 1962–1972 była związana z kabaretem Piwnica pod Baranami. W 1963 roku wystąpiła na I Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie wykonała piosenkę Karuzela z madonnami, Czarne anioły i Taki pejzaż. Za swój występ otrzymała nagrodę festiwalu. W 1964 roku na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie zdobyła drugą nagrodę za Grande Valse Brillante. Ewa Demarczyk występowała na całym świecie. W roku 1986 rozpoczął działalność Państwowy Teatr Muzyki i Poezji – Teatr Ewy Demarczyk. Choć wystawiane w nim spektakle cieszyły się dużą popularnością, z przyczyn formalnych, w 2000 roku został zamknięty. Karierę zakończyła w 1999 roku. Jej ostatni koncert miał miejsce 8 listopada 1999 roku w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Rok później Ewa Demarczyk całkowicie wycofała się z życia publicznego. W 2010 roku otrzymała Złotego Fryderyka za całokształt twórczości. Zmarła 14 sierpnia 2020 roku. Ewa Demarczyk, 2003 Ewa Demarczyk unikała mediów Ewa Demarczyk unikała mediów jeszcze na długo przed śmiercią. Odmawiała wystąpień publicznych przez ostatnie 20 lat. Wieloletni parter piosenkarki - Paweł Rynkiewicz w rozmowie z Rzeczpospolitą opowiada o niechęci Demarczyk do mediów. Ewa nigdy zbyt chętnie nie udzielała wywiadów, a po zakończeniu kariery niemal w ogóle nie zabierała publicznie głosu. Wyjątek zdarzył się, kiedy zgodziła się porozmawiać z Edwardem Miszczakiem czy Niną Terentiew, którą bardzo szanowała. „Nie udzielała wywiadów, nie wyskakiwała z niebieskiego ekranu na śniadanie, nie pojawiała się w ustawianych sesjach z paparazzi. W wywiadzie z Edwardem Miszczakiem dla TVN wyraźnie powiedziała „nie jestem na sprzedaż”. Nigdy nie uczestniczyła w życiu publicznym, to jak się mogła z niego wycofać. Zawsze powtarzała: wszystko, co mam do powiedzenia, mówię ze sceny” - wyjaśnia postawę piosenkarki Paweł Rynkiewicz. Zachowanie Ewy Demarczyk dziwiło także zagranicznych dziennikarzy. „Przyjęła zasadę nieudzielania wywiadów i była w tym dość konsekwentna. Kiedyś wprawiła tym w niezłe osłupienie dziennikarzy francuskich, gdy Bruno Coquatrix, właściciel Olympii w Paryżu bez uzgodnienia zwołał konferencje prasową. Przyszła do sali i na wstępie przeprosiła wszystkich, wyjaśniając, że sama też została zaskoczona zaproszeniem, bo, jak wiadomo, nie udziela wywiadów. Wywołało to pewną konsternacje na sali i po chwili ciszy rozległy się brawa. Dziennikarze byli zachwyceni, takiego „numeru” jeszcze nie przeżyli.” - wyjawił partner Demarczyk. Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz, maj 1998 Paparazzi pod domem Ewy Demarczyk Zachowanie piosenkarki dawało odwrotny skutek. Im bardziej Ewa Demarczyk izolowała się od mediów, tym bardziej tabloidy były zainteresowane jej życiem. Paparazzi wystawali pod domem. Raz nawet dopuścili się kłamstwa, tylko po to, żeby artystka wybiegła z domu, a oni mogli zrobić jej zdjęcia. „Na celowniku mediów czuliśmy się od lat. Niejednokrotnie mieliśmy wrażenie, że to takie polowanie z nagonką. Ewa wspominała podczas wywiadu z Edwardem Miszczakiem, jak paparazzi obserwowali nasz dom i któregoś poranka kilkanaście minut po moim wyjściu Ewa otrzymała telefon. „Pani Ewo, pan Paweł przyjechał i coś się stało bo leży nieprzytomny przy samochodzie”. Kiedy przerażona wybiegła z mieszkania na podwórko, dopadła ją grupka paparazzich. Oczywiście mnie ani samochodu nie było” - wspomina Paweł. Ewa Demarczyk, sierpień 1999 Ewa Demarczyk nie pojawiła się na pogrzebie Zbigniewa Wodeckiego Ewa Demarczyk nie pojawiała się nawet na pogrzebach kolegów i koleżanek z branży. Zdecydowała, że w ostatniej drodze nie potowarzyszy też swojemu serdecznemu przyjacielowi - Zbigniewowi Wodeckiemu. „Pojawienie się publiczne Ewy mogłoby spowodować niezręczną sytuację, niezdrową sensację. Nie chciała tego zrobić Zbyszkowi. W skupieniu obejrzała całą ceremonię w telewizji. Później zapaliła znicz na jego grobie i pożegnała się z nim w samotności, bez fleszy” - wspomina partner Ewy.
Walka o majątek po Ewie Demarczyk! Kto go odziedziczy?
Nie miała męża ani dzieci. Zmarła kilka tygodni przed ślubem
Czarny Anioł polskiej piosenki, wyjątkowa artystka i osobowość... Ewa Demarczyk odeszła niespodziewanie 14 sierpnia tego roku. Miała 79 lat. Nie miała dzieci ani męża, więc rodzi się pytanie, kto będzie miał prawo do dysponowania majątkiem po niej. A to duże zaskoczenie! Majątek po Ewie Demarczyk - kto go odziedziczy? Mimo że nie była zamężna, od niemal 40 lat jej partnerem i towarzyszem był Paweł Rynkiewicz. Reprezentował również interesy zawodowe Ewy Demarczyk jako jej impresario. Dzielili wspólnie codzienność oraz majątek. W 1989 roku kupili nawet razem dom w Wieliczce, w którym mieszkali. Okazuje się, że para ustaliła przed śmiercią artystki datę ślubu. Mieli się pobrać we wrześniu. Niestety, nie zdążyli... A to z kolei znacznie skomplikowało sprawy związane ze wspólnym majątkiem. Paweł Rynkiewicz formalnie nie ma prawa do dysponowania nim. Dysponuje nim natomiast młodsza siostra zmarłej, Lucyna. Jednak jak podaje „Dobry tydzień”, obie panie od dekad nie miały ze sobą kontaktu... Straciły go jeszcze w latach 60., gdy o Ewie Demarczyk usłyszała cała Polska za sprawą genialnej interpretacji „Karuzeli z madonnami” oraz zwycięstwa na festiwalu w Opolu. „Nie widziały się przez ostatnie trzy dekady”, informuje tygodnik. O tym, co dalej ze sprawą majątku po artystce, wypowiedział się sam zainteresowany w rozmowie z serwisem Plejada. Nie był jednak zbyt skory do zwierzeń... „Jestem właścicielem części domu, co zostało zapisane w księgach wieczystych. Ewa i ja byliśmy niezależnymi właścicielami swoich części domu. Spadkobiercą części zapisanej w księgach wieczystych na Ewę jest jej siostra Lucyna. Nie interesuje mnie to, co zrobi z majątkiem Ewy. Nie będę też tego rozważał medialnie”, podkreślił. Niedoszły mąż Ewy Demarczyk straci dom? Wiele wskazuje na to, że jedynym wyjściem niedoszłego męża artystki jest nawiązanie kontaktu z jej młodszą siostrą i negocjacje. Potwierdził to w rozmowie z „Dobrym tygodniem” szwagier Ewy Demarczyk. „O tym, co się stanie z częścią posiadłości jego ukochanej, zdecyduje siostra Ewy, z którą jego relacje są chłodne. Nie usiedliśmy jeszcze do stołu”, zdradził. Niestety, o kompromis może być trudno. Informatorzy tygodnika twierdzą, że rodzina zmarłej „traktuje Pawła jak obcą osobę”. Czy oznacza to, że Paweł Rynkiewicz będzie musiał wyprowadzić się z domu w Wieliczce? Czas pokaże... Ewa Demarczyk: wielka kariera i nagła decyzja o jej zakończeniu. Dlaczego zniknęła? Urodzona 16 stycznia 1941 roku w Krakowie Ewa Demarczyk była objawieniem 1. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1963 roku. Nie miała konkurencji i sięgnęła po laur zwycięstwa, m.in. brawurowo wykonując słynną „Karuzelę z madonnami” – utwór do słów wiersza Mirona Białoszewskiego. Wcześniej prężnie działała w „Piwnicy pod Baranami”. Jej kariera rozkwitła, inspirowała innych wielkich twórców, w tym m.in. Marka Grechutę. Koncertowała nie tylko w Polsce, lecz także w Niemczech, Francji, Szwecji, USA, Brazylii, na Kubie czy nawet w Stanach Zjednoczonych! Na scenie była perfekcjonistką. Trudną we współpracy, ale wyjątkową i nietuzinkową. Z czasem odeszła z legendarnej „Piwnicy pod Baranami” (w 1972) i postawiła na karierę solową. Kontynuowała ją aż do końca XX wieku. W 1999 roku podjęła decyzją o usunięciu się w cień i zniknęła z życia publicznego. Dlaczego? Spekulacje na ten temat trwają do dziś. Według bliskich Ewy Demarczyk, powodem był upływający czas i zmiany w głosie artystki, jakie przyniósł. Słynąca z perfekcjonizmu wokalistka nie mogła się z tym pogodzić i wolała, by zapamiętano ją z występów, w których brzmiała idealnie... Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz w Krakowie, maj 1998 rok: Ewa Demarczyk zmarła 14 sierpnia 2020 roku. Miała 79 lat:
Nowa płyta z jazzowymi aranżacjami piosenek Ewy Demarczyk [KONKURS]
Patrycja Ziniewicz ma niezwykły głos, jeszcze większy upór i to „coś”!
O marzenia trzeba walczyć – ile razy każdy z nas słyszał to zdanie? Wiele osób tylko potakuje głowami i … nic więcej nie robi. Patrycja Ziniewicz jest inna – uparta, konsekwentna i z własnym pomysłem na życie. Jest najlepszym przykładem, że często od talentu ważniejsza jest ciężka praca i samodyscyplina. Jej zwieńczeniem jest samodzielne wydanie płyty „List do Czarnego Anioła. Piosenki z repertuaru Ewy Demarczyk”. Poznajcie tę młodą, wschodzącą gwiazdę i jej niezwykłą historię! Kim jest Patrycja Ziniewicz? Patrycja Ziniewicz pochodzi z małej podlaskiej wsi Rzędziany. Wychowała się tam i mieszkała, aż do ukończenia liceum. Obecnie studiuje Musical na Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. Jak sama przyznaje: „Odkąd pamiętam, chciałam śpiewać. Jedno z moich pierwszych wspomnień to terroryzowanie mojej mamy kołysankami. Kiedy tylko próbowała mi czytać na dobranoc, zamiast śpiewać - stanowczo protestowałam”. Od dziecka była zafascynowana muzyką. Kiedy w jej szkole powstało koło muzyczne z lekcjami gry na pianinie, chodziła za mamą pół roku, żeby zapisała ją na lekcje! Jednak śpiew u Patrycji zawsze był na pierwszym miejscu. Co może wydawać się zaskakujące, ponieważ… wcale jej dobrze nie wychodził! Raz nawet nauczycielka muzyki wyrzuciła ją z chóru, twierdząc, że za bardzo fałszuje. Jednak Patrycja była uparta i nie poddawała się. Dzięki pomocy nauczyciela gry na pianinie, Stanisława Malewskiego, udało się jej dostać do Szkoły Estradowej im. Anny German w Białymstoku. I właśnie tam zaczęła się jej przygoda z kształceniem wokalnym, aktorskim i tanecznym. Jej ciężka praca zaowocowała i teraz Patrycja zachwyca przepięknym głosem oraz dykcją. „Nigdy nie byłam asem, jeśli chodzi o umiejętności wokalne, nie byłam wyjątkowo uzdolnionym i muzykalnym dzieckiem. Jednak upór i praca pod czujnym okiem mojego profesora Ryszarda Minkiewicza sprawiły, że moje umiejętności tak się rozwinęły. (…) Praca, ćwiczenia, dobrzy pedagodzy. To mój przepis na dobry warsztat”- mówi Patrycja. Ewa Demarczyk - autorytet i inspiracja Jak widać nie ma rzeczy niemożliwych - Patrycja Ziniewiecz wydała album pod tytułem „List do Czarnego Anioła. Piosenki z repertuaru Ewy Demarczyk”, która jest absolutnym debiutem zarówno płytowym, jak i producenckim. Zmierzenie się z interpretacją twórczości słynnej i uwielbianej przez Polaków artystki zawsze jest wyzwaniem. Jednak Patrycja po raz kolejny nie idzie na skróty, tylko spełnia swoje marzenia. Pierwszy kontakt młodej wokalistyki z piosenkami Demarczyk (a konkretnie jedną – Grande Valse Brillante) miał miejsce, w pierwszym roku nauki śpiewu, gdy Patrycja miała 13 lat, w Szkole Estradowej w Białymstoku. „Miałam wtedy duże problemy z intonacją oraz dykcją, mimo to zaparłam się, żeby zrobić ten utwór. Zajęło mi to rok, żeby móc go pokazać publicznie, ale dokonałam swego” – mówi Patrycja. View Ediplayer on the source website Patrycja Ziniewicz okazała się wierna swojej muzycznej fascynacji. Projekt "List do Czarnego Anioła. Piosenki z repertuaru Ewy Demarczyk" powstał w 2018 roku. Pomyślany jako jeden koncert w Sopocie został tak dobrze przyjęty, że zespół grał go dalej. Repertuar został wybrany przez Patrycje bardzo subiektywnie. Jak sama twierdzi, na album trafiły te utwory, które szczególnie ją dotykają. Ostateczny kształt aranżacji, ich jazzowa forma, której posłuchać można na płycie, to wypadkowa wrażliwości Patrycji, pomysłów podrzucanych przez grających z nią na płycie kolegów-muzyków oraz doskonałego ucha Igora Budaja. „Ewa Demarczyk była i jest dla mnie wielkim autorytetem. Będę bardzo szczęśliwa, jeśli uda mi się odkurzyć dawne wspomnienia u części mojej publiczności, która pamięta jej wykonania na żywo, zaś tej drugiej części – młodszej – przybliżę postać oraz repertuar tej legendy polskiej piosenki aktorskiej” – twierdzi młoda artystka. Premiera płyty „List do Czarnego Anioła. Piosenki z repertuaru Ewy Demarczyk” odbyła się w studiu imienia Agnieszki Osieckiej w Warszawie 11 października i była streamingowana na <a class="linkowanie_wewnetrzne" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=zanlPWu8iVZfhM2do4qkzpcg78wI4ieqZaQmimnJa3X.77/stparam=rcmpeonskf/fastid=gaqogponcjjctqmwaswzaxgnawls/nc=0/url=www.facebook.com/events/257434805593323/?acontext=%7B%22ref%22%3A%2252%22%2C%22action_history%22%3A%22%5B%7B%5C%22surface%5C%22%3A%5C%22share_link%5C%22%2C%5C%22mechanism%5C%22%3A%5C%22share_link%5C%22%2C%5C%22extra_data%5C%22%3A%7B%5C%22invite_link_id%5C%22%3A350561693039125%7D%7D%5D%22%7D" rel="no follow noopener" target="_blank">Facebooku artystki oraz na antenie Trójki Polskiego Radia. Teraz może trafić do twojej kolekcji muzycznej! W naszym konkursie mamy dla was płyty Patrycji Ziniewicz "List do Czarnego Anioła – piosenki z repertuaru Ewy Demarczyk". Nagrodzimy 10 najciekawszych odpowiedzi! Materiał powstał z udziałem Patrycji Ziniewicz.
Demarczyk, Rodowicz, Geppert... To one zawdzięczają popularność festiwalowi w Opolu!
Festiwal w Opolu w 2020 roku odbędzie się po raz 57. Choć dziś często traktowany jest jako mało znaczące wydarzenie kulturalne, co roku oglądają go miliony Polaków. Nazywany świętem polskiej piosenki, wylansował w kraju nad Wisłą wiele niezapomnianych przebojów i gwiazd, które z powodzeniem przez lata (często do dziś) koncertują, nagrywają kolejne piosenki i... na stałe wpisały się w pejzaż rodzimej sceny muzycznej. Największy gwiazdy festiwalu w Opolu: Ewa Demarczyk, Anna German, Czesław Niemen, Beata Kozidrak To na opolskiej scenie pierwsze kroki stawiali tacy artyści, jak Krystyna Prońko czy Beata Kozidrak. Część z nich, jak Ewa Demarczyk, Edyta Geppert czy Anna German miały na swoim koncie mniejsze i większe sukcesy na lokalnych rynkach jeszcze przed udziałem w wydarzeniu, jednak dopiero występ na festiwalu polskiej piosenki dał im przepustkę do ogólnokrajowej kariery. To w Opolu pierwsze kroki stawiała Maryla Rodowicz, to tutaj odkryto talent m.in. Zdzisławy Sośnickiej, to wreszcie tutaj Anna Jantar dała początek znakomitej, choć trwającej zaledwie dekadę karierze, wykonując w 1973 roku przebój Najtrudniejszy pierwszy krok, zaś Czesław Niemen w 1967 roku przeszedł do historii, brawurowo śpiewając Dziwny jest ten świat, uważany dziś za jeden z polskich przebojów wszech czasów. Kto jeszcze zawdzięcza opolskiej scenie sympatię słuchaczy i ponadczasową popularność? Sprawdź, oglądając nasz materiał wideo
Była prawdziwą legendą polskiej muzyki... W Krakowie pożegnano Ewę Demarczyk
Artystka spoczęła na cmentarzu Rakowickim
Legendarna Ewa Demarczyk, nazywana „Czarnym Aniołem” polskiej piosenki, odeszła 14 sierpnia tego roku, w wieku 79 lat. Na pożegnaniu z wybitną artystką pojawili się jej najbliżsi, przyjaciele, a także tłumy fanów... Spoczęła w Alei Zasłużonych na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pogrzeb Ewy Demarczyk Ewa Demarczyk zadebiutowała na festiwalu w Opolu w 1963 roku, później współpracowała z Piwnicą Pod Baranami. Właśnie tu poznała kompozytora Zygmunta Koniecznego, z którym nagrała swoje najpiękniejsze utwory, jak Karuzela z Madonnami, Groszki i róże, czy Grande Valse Brillante. Ostatni koncert zagrała w listopadzie 1999 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Rok później rozwiązała zespół, a wkrótce potem wycofała się z życia publicznego. Nigdy nie ujawniła, dlaczego tak naprawdę przestała śpiewać. O śmierci legendarnej artystki poinformował krakowski dziennikarz i krytyk Wacław Krupiński: „Kilku pokoleniom prezentowała to, co w piosence najszlachetniejsze, najbardziej wartościowe. Nie zostawiła po sobie zbyt wielu nagrań, ale – same perły. One będą z nami przypominając o fenomenie Ewy Demarczyk”. Bogdan Micek, dyrektor impresariatu Piwnicy pod Baranami, przekazał, że uroczystość pogrzebowa będzie miała charakter otwarty. Ewa Demarczyk spoczęła w „starej” części Alei Zasłużonych, obok Marka Grechuty, Piotra Skrzyneckiego i Mieczysława Święcickiego, innych artystów związanych z Piwnicą.
Odeszła ikona z dawnej epoki. Dziś odbędzie się pogrzeb Ewy Demarczyk...
Uroczystość będzie miała charakter świecki
Nagła śmierć Ewy Demarczyk wstrząsnęła światem polskiej muzyki. Artystka zwana Czarnym Aniołem zmarła 14 sierpnia w Krakowie, w wieku 79 lat. Popularność przyniosły jej utwory takie, jak m.in. Karuzela z Madonnami czy Rebeka. Dziś odbędzie się ostatnie pożegnanie wybitnej artystki. Poznajcie szczegóły. Pogrzeb Ewy Demarczyk Była jedną z najwybitniejszych osobowości scenicznych. Nazywano ją Czarnym Aniołem. Mówiono też: druga Edith Piaf. Porównywano ją do Juliette Greco, a jej talent interpretatorski stawiano na równi z wirtuozostwem Jacques’a Brela. Wszędzie gdzie występowała była witana i żegnana owacjami na stojąco. Ostatni koncert Demarczyk z zespołem odbył się 8 listopada 1999 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Niektórzy ludzie płakali ze wzruszenia, wszyscy pożegnali ją owacją na stojąco. W lutym 2000 roku artystka rozwiązała zespół. Coraz rzadziej spotykała się z przyjaciółmi i stopniowo wycofywała się z życia. Zmarła 14 sierpnia 2020 roku w swoim mieszkaniu w wieku 79 lat. O jej śmierci poinformował krakowski dziennikarz i krytyk Wacław Krupiński. W mediach społecznościowych napisał: „Zmarła wczoraj w swoim mieszkaniu. 16 stycznia skończyłaby 80 lat. Kilku pokoleniom prezentowała to, co w piosence najszlachetniejsze, najbardziej wartościowe. Nie zostawiła po sobie zbyt wielu nagrań, ale - same perły. One będą z nami przypominając o fenomenie Ewy Demarczyk”. Informację o pogrzebie gwiazdy za pośrednictwem Polskiej Agencji Prasowej przekazał dyrektor impresariatu Piwnicy pod Baranami Bogdan Micek. Wybitna śpiewaczka Ewa Demarczyk spocznie w Alei Zasłużonych na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, niedaleko innych artystów piwnicznych, m.in. Marka Grechuty, Piotra Skrzyneckiego, Mieczysława Święcickiego. Pogrzeb Ewy Demarczyk odbędzie się w środę 26 sierpnia, o godz. 14.00. Jak podał dyrektor impresariatu Piwnicy pod Baranami, uroczystość prawdopodobnie będzie miała charakter świecki.
„Karuzela z Madonnami”, „Tomaszów”, „Czarne anioły”... Najpiękniejsze utwory Ewy Demarczyk
Czternastego sierpnia odeszła Ewa Demarczyk, jedna z najwybitniejszych polskich artystek. Charyzmatyczna, tajemnicza, niezwykła... Nazywano ją Czarnym Aniołem, porównywano do równie legendarnej Edith Piaf. Każdy jej występ kończyły owacje na stojąco. Gdy współpracowała z Piwnicą Pod Baranami, poznała kompozytora Zygmunta Koniecznego. To spotkanie było punktem zwrotnym w jej karierze – to z nim nagrała tak znane i uwielbiane dziś utwory, jak Karuzela z Madonnami, Groszki i róże, czy Czarne anioły. Ewa Demarczyk zagrała swój ostatni koncert w listopadzie 1999 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Rok później rozwiązała zespół, coraz rzadziej spotykała się z przyjaciółmi, aby w końcu stopniowo wycofać się z życia publicznego... Nigdy nie ujawniła, dlaczego tak naprawdę przestała śpiewać. „Kilku pokoleniom prezentowała to, co w piosence najszlachetniejsze, najbardziej wartościowe. Nie zostawiła po sobie zbyt wielu nagrań, ale – same perły. One będą z nami przypominając o fenomenie Ewy Demarczyk”, pożegnał artystkę krakowski dziennikarz i krytyk Wacław Krupiński. Jej przeboje pozostaną z nami na zawsze...
Dlaczego Ewa Demarczyk zniknęła ze sceny i przestała śpiewać?
Odszedł Czarny Anioł. Kilka dni temu dotarła do nas bardzo smutna informacja. Ewa Demarczyk zmarła 14 sierpnia. Od wielu lat nie występowała na scenie. Wokalistka ostatni raz zaśpiewała 21 lat temu w Poznaniu - 8 listopada 1999 roku w Teatrze Wielkim. Milczała na temat swojego życia prywatnego. Dlaczego zniknęła? Dlaczego Ewa Demarczyk przestała śpiewać? Miała niezwykły talent i chciała zostać pianistką. Będąc na studiach Ewa Demarczyk związała się z kabaretem „Cyrulik”. I to był dla niej przełom. Tam dostrzegł ją Zygmunt Konieczny. „Środowisko naszej Piwnicy pod Baranami zdobywało sobie coraz większy rozgłos. Pewnego dnia przyszedł do nas saksofonista, Przemek Diakowski, mówiąc, że widział właśnie występ kabaretu studenckiego Cyrulik z pięknie śpiewającą dziewczyną. „Warto by ją sprawdzić” - powiedział. Poszliśmy więc z Piotrem Skrzyneckim, by się o tym przekonać. Na miejscu okazało się, że Przemek miał całkowitą rację. Ewa była zjawiskowa”, mówił kompozytor w jednym z wywiadów. I tak rozpoczęła się współpraca Ew Demarczyk z Piwnicą Pod Baranami i najlepszymi kompozytorami. Ale to spotkanie z Zygmuntem Koniecznym było rozkwitem jej kariery. Tak powstały Karuzela z Madonnami, Groszki i róże, a także Czarne anioły. Artyści Piwnicy pod Baranami uważają, że oboje byli sobie artystycznie przeznaczeni. Potem ich drogi się rozeszły. „W pewnym momencie oboje chcieliśmy zacząć robić inne rzeczy, nie było więc sensu tego ciągnąć. Z Piwnicą Ewa również się rozstała, mniej więcej w tym samym czasie. Mieliśmy akurat jakieś przyjęcie, a ona jak gdyby nigdy nic wystrzeliła, że to koniec. Może i było to towarzysko brutalne, ale tu również ją rozumiem. Na każdym koncercie chciała mieć swój własny siedmioosobowy zespół, a w Piwnicy nie było na to warunków”, wspominał w wywiadach Zygmunt Konieczny. Ostatni koncert Demarczyk z zespołem odbył się 8 listopada 1999 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Coraz rzadziej spotykała się z przyjaciółmi i stopniowo wycofywała się z życia. Dlaczego tak naprawdę przestała śpiewać? Ewa Demarczyk milczała w tym temacie. Kilka osób twierdziło, że miała problemy z wyemitowaniem górnych dźwięków. „Miała znakomite przygotowanie. Była po szkole teatralnej i muzycznej. Grała na fortepianie. Nie miała trudności ze śpiewaniem nawet najbardziej skomplikowanych utworów. Była multitalentem ”, wspominał w najnowszym wywiadzie dla Faktu Zygmunt Konieczny. „[...]śpiewała całe życie gardłowo, a nie była już młoda. Zdecydowała, że nie będzie w takim razie śpiewać w ogóle. Wyłączyła się z życia i artystycznego i publicznego. Uznała, że jej czas już minął ”, wyznał kompozytor.
Ewa Demarczyk nie miała szczęścia w miłości... Drugi mąż artystki okazał się złodziejem!
Ewa Demarczyk zachwycała nas swoim talentem od lat sześćdziesiątych. Uwrażliwiała na to co piękne, czarowała swoim głosem, a nieoczywistą twórczością zmuszała do przemyśleń. I choć piosenkarka nie zostawiła po sobie wielu nagrań, to pustka po jej śmierci jest ogromna. Artystka, która 14 sierpnia zmarła w swoim mieszkaniu w Krakowie, miała też ciekawe życie prywatne. Choć żadnego z małżeństw 79-latki nie można nazwać szczęśliwym. Ewa Demarczyk związała się ze złodziejem Wybitna piosenkarka Piwnicy pod Baranami jako młoda dziewczyna wyszła za mąż za skrzypka z zespołu Mazowsze. Niestety, ich małżeństwo przetrwało jedynie kilka miesięcy. Mówiło się, że głównym powodem tego miłosnego niepowodzenia był błąd artystki. Ta zaprosiła do udziału w podróży poślubnej swoją mamę… Niedługo po wycieczce zakochani przestali się zupełne dogadywać. Prawdziwy zawód miłosny Ewa Demarczyk przeżyła jednak z drugim mężem. Złotnik, za którego wyszła, okazał się złodziejem! Mężczyzna okradał domy znanych artystów, ale też… swoją ukochaną! Magazyn Rewia informował przed laty, że oszust zabrał piosenkarce między innymi biżuterię po jej zmarłej matce. Ewa Demarczyk długo nie wierzyła w to, co mówiło się o jej drugim mężu. Aż do czasu, gdy pomógł jej przypadek… Jak podaje Super Express, miłośniczka poezji śpiewanej udała się pewnego dnia do kawiarni w Krakowie. Tam zobaczyła na ręce pani z obsługi bransoletkę, która wyglądała dokładnie jak jej – zgubiona chwilę wcześniej… Właścicielka kawiarni przyznała wokalistce, że zakupiła bransoletkę od jej męża! Dopiero wtedy artystka uwierzyła w podwójne życie mężczyzny i korespondencyjnie wzięła z nim rozwód. Skąd potrzeba tak niecodziennej formy rozstania się? Okazuje się, że już wtedy drugi mąż Ewy Demarczyk odsiadywał wyrok za swoje przewinienia w jednym z krakowskim więzień. Czy Ewa Demarczyk jeszcze kiedyś się zakochała? Tego niestety nie wiemy do dziś… Pod koniec lat 90. Ulubienica publiczności zdecydowała się wycofać z życia publicznego.
Czarny Anioł polskiej piosenki. Ewa Demarczyk kończy 76 lat!