Jego drogę na szczyt Nanga Parbat śledził cały świat. Za swoje marzenie Tomasz Mackiewicz zapłacił najwyższą ceną.
Tomasz Mackiewicz nie cierpiał tej góry, a jednocześnie coś go do niej ciągnęło. Próbował wejść na jej szczyt aż siedmiokrotnie. Po raz ostatni w styczniu 2018 roku, kiedy wyruszył na Nanga Parbat razem z francuską himalaistką Elisabeth Revol. Ich wyprawa skończyła się sukcesem, który szybko zmienił się w dramatyczną walkę o życie, którą cała Polska śledziła z nadzieją, że "Czapkins" i jego towarzyszka bezpiecznie wrócą do domów. Ją udało się uratować, Tomasz z wyprawy nie wrócił. Gdyby nie tamta tragedia, dziś świętowałby 51. urodziny.
Większość ludzi pamięta go jako himalaistę. Ale dla bliskich Tomasz Mackiewicz był przede wszystkim oddanym mężem i kochającym ojcem. Jego żona, Anna Solska-Mackiewicz, zapytana w wywiadzie dla magazynu VIVA! o to, jak wspomina zmarłego męża, odpowiedziała: „Właściwie wspomnieniem jest Tomek w ruchu. On zawsze był w ruchu: albo jechał, albo szedł, albo biegł, albo się wspinał, albo coś robił, albo pracował, montował, składał. Taki Tomek, którego jest wszędzie pełno”. Rzeczywiście, był niemal wszędzie, bo od młodości ciągnęło do do świata. Młodości trudnej, naznaczonej uzależnieniem od narkotyków. Gdy się od nich uwolnił, jego nałogiem stały się podróże. A gdy już ta potrzeba wyruszenia w drogę stawała się tak silna, że nie mógł usiedzieć w miejscu, pakował się i ruszał. Jak wtedy, gdy pojechał w półroczną podróż do Indii i Bangladeszu. Jednak najbardziej ciągnęło go do gór. To w nich czuł się najlepiej, czuł spokój. Zobacz też: Tak Tomasza Mackiewicza zapamiętała żona: „W ostatniej wiadomości wyznał mi miłość” Jego serce biło dla gór. „Z nim było wszystko możliwe” Niektórzy twierdzą, że Nanga Parbat była jego największym marzeniem, inni — że już obsesją. I jedni i drudzy mają trochę racji. Mackiewicz uparł się, że zdobędzie tę górę. Wyprawa z 2018 roku była siódmym podejściem Tomka, a jego towarzyszki Elisabeth Revol — czwartym. Ich wcześniejsze wspólne wyprawy kończyły się tuż przed atakiem szczytowym z powodu złej pogody. Tym razem miało być inaczej. Ich marzenie się spełniło i 25 stycznia 2018 roku zdobyli upragnioną Nangę. Zwycięską chwilę przerwały mrożące krew w żyłach słowa alpinisty, które Revol zdradziła później w wywiadzie dla TVN24. Tomek miał powiedzieć na szczycie: „Eli, nie widzę, widzę cię bardzo niewyraźnie, nie widzę twojej czołówki”. Te słowa zwiastowały poważne problemy. Za spełnienie marzenia Mackiewicz zapłacił nie tylko utratą wzroku. Cenę była znacznie wyższa. Po słowach swojego wspinaczkowego partnera, wskazujących na ślepotę śnieżną, Revol wiedziała, że prawdziwym wyzwaniem będzie zejście. Schodząc ze szczytu, Tomasz zmagał się nie tylko z konsekwencjami utraty wzroku i licznymi odmrożeniami, ale też z chorobą wysokościową. To wszystko w pewnym momencie uniemożliwiło mu dalsze schodzenie. Elisabeth wezwała pomoc, informując o krytycznej sytuacji, po czym, pozostawiając kolegę w szczelinie na wysokości ok. 7200 metrów, kontynuowała wędrówkę samodzielnie. W tym czasie ekipa ratunkowa, składająca się z czterech doświadczonych himalaistów, była już w drodze. Dylemat na wysokości 6000 metrów Oczy całego świata skierowane były na akcję odbywającą się na stokach Nanga Parbat. Revol po całonocnym zejściu spotkała się z ekipą ratunkową na wysokości 6000 metrów. Ratownicy do ostatniej chwili mieli dylemat, czy ruszać dalej, aby udzielić Tomaszowi pomocy. Do samego końca wszyscy, którzy śledzili akcję, wierzyli, że uda się uratować himalaistę. Niestety z powodu surowych warunków pogodowych, a także po konsultacji z bazą pod K2, zapadła decyzja o powrocie i skoncentrowaniu się na ratowaniu przemarzniętej Revol. W rozmowie dla Gazety Wyborczej jeden z członków ekipy ratunkowej, Adam Bielecki, przyznał, że „wyruszenie po Tomka skazałoby Eli na śmierć”. Zobacz również: „Gdybyśmy poszli po Tomka Mackiewicza, Revol by umarła’’. Poruszające słowa Adama Bieleckiego o akcji na Nanga Parbat Dramatycznymi wydarzeniami na górze Nanga Parbat żył cały świat. Wielu mocno przeżyło śmierć Tomasza Mackiewicza, osądzając czyn Elisabeth Revol jako samolubny. Nie można jednak zapominać, że była to walka z żywiołem, wobec którego człowiek był całkowicie bezradny. Chociaż od tragedii minęło już prawie 8 lat, wciąż jest ona wspominana, zwłaszcza w okolicach daty urodzin himalaisty. Gdyby wtedy wydarzenia potoczyły się inaczej, to dziś w dniu swoich 51. urodzin, "Czapkins" z pewnością planowałby kolejną daleką podróż albo był w trakcie zdobywania jakiegoś szczytu. A może dałby już sobie spokój z górami i spokojnie patrzył, jak dorastają jego dzieci. Źródła: Gazeta Wyborcza, tygodnik.interia.pl, PolskieRadio24.pl
Mija pięć lat od śmierci Tomasza Mackiewicza. Elisabeth Revol: „Jego oczy już mnie nie widziały”
„Tam, na górze nie ma właściwych decyzji i nigdy nie ma pewności”
Pięć lat temu weszli na Nanga Parbat: Élisabeth i Tomek Mackiewicz. On tam został. Eli wróciła i do dzisiaj trudno jej się pogodzić ze śmiercią przyjaciela. Po pewnym czasie ukazała się w Polsce jej książka „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”. W oszczędnych słowach Elisabeth Revol opisała w niej dramatyczny przebieg wydarzeń i swoje uczucia. I zastanawiała się, jak dalej żyć. W rocznicę śmierci himalaisty przypominamy rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z Elisabeth Revol. Wywiad ukazał się w kwietniu 2020 roku w magazynie VIVA!. Napisałaś tę książkę, żeby się uporać ze swoją traumą? Rzeczywiście, dla mnie to była terapia. Wiele osób mnie do tego namawiało. Najpierw nie chciałam opowiadać, co się wydarzyło. Ale wiedziałam też, że Tomek Mackiewicz chciał napisać książkę o Nanga Parbat. I dlatego zgodziłam się na upublicznienie tego, co się tam wtedy stało. To mój hołd dla Niego, mój pomnik. Zwłaszcza że mam cały czas w pamięci wszystko, co Tomek mówił, więc to tak, jakbyśmy pisali tę książkę we dwoje. Jest też w naszej historii wiele niedomówień i domysłów – taka strefa cienia. Chciałam więc je wyjaśnić. A potem zorientowałam się, że przelewanie na papier tego, co nas spotkało, mi pomaga. Pozwoliło mi to zdystansować się od tych wydarzeń. I od historii, którą przeżyłam razem z Tomkiem. To historia naszej wyprawy i naszej tragedii. Ale też kulisy Twojej decyzji, by zejść samej na dół. Teraz wiem, że schodziłaś, bo chciałaś Tomka ratować. Ludzie jednak nie rozumieli Twojej sytuacji. Jeśli przeczytają Twoją książkę „Przeżyć…”, dowiedzą się, ile miałaś wątpliwości, ile strachu i jak bardzo Cię bolała ta decyzja. Dobrze to ujęłaś. Moja decyzja była dla Tomka jedyną szansą i dlatego ją podjęłam. Miałam nadzieję, że gdy zejdę niżej, spotkam się z ratownikami, oni podejdą na górę i pomogą sprowadzić Tomka. Wtedy nie wiedziałam, jaki będzie koniec naszej historii. I dlatego w pewnym sensie tej decyzji żałuję. Żałuję tego, że tam Tomka zostawiłam. Rozumiem, że masz wielkie poczucie winy i bardzo Ci współczuję, ale może fakt, że to opisałaś, pomoże Ci się pogodzić samej ze sobą. Ta książka pomaga rozliczyć się z przeszłością i uwolnić się od tego cierpienia, które cały czas nie pozwala mi iść naprzód. Musicie zrozumieć, że tam, na górze nie ma właściwych decyzji. Jeżeli wspinamy się tylko z jednym partnerem, to dokonujemy pewnego wyboru i nigdy nie ma pewności, że w momencie zagrożenia coś da się zrobić. Nie przewidywałaś, że to się tak zakończy? Absolutnie. Tomek był rozważnym wspinaczem. Poza tym nie pierwszy raz szliśmy na Nanga Parbat. Zdarzało nam się tam podejść już dość wysoko i zawrócić. I o tym decydowaliśmy wspólnie. Mieliśmy świadomość, że zaczynając się wspinać na jakąś górę, nie można przewidzieć wszystkiego. Ale to, co wydarzyło się na Nanga, wykraczało poza moją i Tomka wyobraźnię. Nie myśli się, wchodząc na górę, o śmierci? O tym, że można nie wrócić? Gdybym myślała o śmierci, to nie byłoby mnie tutaj. Zostałabym z nim w tamtej szczelinie, poddałabym się po prostu. Wychodząc w góry, przewiduje się różne scenariusze. Mieliśmy wiedzę, że narażamy się na niebezpieczeństwo i że musimy być ostrożni. Jednak to, co wydarzyło się na Nanga Parbat, wynikało z całego ciągu błędów, z których ani ja, ani Tomek nie zdawaliśmy sobie sprawy. Takich błędów, jak pozostawienie w bazie czekana, który pomógłby Wam przy schodzeniu? Tak, to takie niby nieznaczące potknięcie, ale wchodząc na szczyt, nie zabieramy ze sobą zbyt dużo sprzętu. Ma być szybko, lekko. Natomiast mam do siebie pretensje, że nie oznaczyłam czwartego obozu i jak zaczęliśmy schodzić, to trudno nam było go znaleźć. A potem to już mieliśmy cały ciąg kolejnych wydarzeń, które doprowadziły do tego, co się stało… Nie mieliście też tlenu. Wiem, że prawdziwi himalaiści wspinają się bez tlenu. Tak, i absolutnie tego nie żałowałam, ponieważ wspinaliśmy się z Tomkiem w stylu alpejskim i podjęliśmy taką decyzję wspólnie. Gdybyśmy mieli zabierać ze sobą tlen, musielibyśmy zatrudnić szerpów, którzy by ten tlen nieśli. A przecież nam zależało na tym, żeby wchodzić stylem alpejskim – na lekko, bez poręczówek i bez butli tlenowych. Zresztą nie mogę powiedzieć ze 100-procentową pewnością, czy tlen zmieniłby sytuację Tomka. Jego stan zaczął się szybko pogarszać, bo przekroczył pewną granicę. A kiedy organizm reaguje obrzękiem mózgu, to już nie uda się tego cofnąć niezależnie od tego, czy poda się tlen, czy nie. W tym momencie człowiek zaczyna tonąć we własnych płynach. To nie tylko uszkodzenie mózgu, ale i płuc. I od tego nie ma już odwrotu. Czytaj także: Ojciec Tomasza Mackiewicza udzielił wywiadu o żałobie i odejściu od Boga: „Już w niego nie wierzę” Co takiego mają w sobie góry, że ryzykujecie życie? Dla mnie góry to najpiękniejsza szkoła życia. One mnie ukształtowały. Dały mi taką jakość życia, której nie ma nigdzie na świecie. Góry to wolność, to ryzyko. Zaczęłaś się wspinać, kiedy miałaś 20 lat? Tak. Góry i wspinaczka były obecne w moim życiu, odkąd skończyłam cztery lata i rodzice zabrali mnie na Biały Lodowiec. W domu było wiele książek o górach. Marzyłam o tych krajobrazach i o byciu sam na sam ze szczytem i z chmurami. Wygrażałaś Nanga Parbat? Nie, bo to nie góra popełnia błędy, tylko ludzie. Wtedy mówiłam raczej do Boga, a nie do ducha góry. Nie wiem, czy macie po polsku takie powiedzenie, że „Nanga to góra morderca”, ale uważam, że to niesprawiedliwa ocena. Góra po prostu jest. A jednak są góry, które bardziej pociągają… Nanga to wybór szczególny. Zafascynowała mnie już w 2008 roku, kiedy zobaczyłam ją po raz pierwszy. Była wyjątkowa. Inne góry składają się z wielu szczytów, natomiast Nanga ma jeden, osobny. Taka majestatyczna królowa. Kiedy zobaczyłam lodowce, które z niej spływają, i jej szczyt, totalnie mnie porwała. Myślisz o sobie, że jesteś silna? Trenowałam gimnastykę sportową, uprawiałam inne sporty. Moje ciało jest zahartowane, wyćwiczone. A psychicznie pragnę ciągle przesuwać granice. Coraz dalej, coraz mocniej. Ale Nanga nauczyła mnie, że nasz potencjał fizyczny i duchowy jest elastyczny. Kiedy zdałaś sobie sprawę, że Tomek jest gdzieś tam, po innej stronie? Dopiero gdy wyszłam ze szpitala we Francji. Czytaj także: Żona Tomasza Mackiewicza była zazdrosna o partnerkę himalaisty, Élisabeth Revol Wcześniej myślałaś, że jeszcze żyje? Dla mnie Tomek był i jest nieśmiertelny, dlatego mocno trzymałam się nadziei, że go uratują. Sabotowałam swoją rzeczywistość, żeby nie popaść w totalną rozpacz. A Ty? Myślisz o sobie, że jesteś obiektem cudu? Teraz, z perspektywy czasu, myślę, jak to możliwe, że udało nam się tak nisko zejść i przetrwać pierwszą noc. A jeszcze bardziej cudowna była ta kolejna noc, którą spędziłam niżej sama. Dziwię się, że się w ogóle obudziłam. Na ogół jest tak, że kiedy wysoko w górach zaczynasz przysypiać z wyczerpania, to już koniec. Kiedy czytałam Twoją książkę, zmarzły mi ręce i nogi, miałam oszronione włosy i okręciłam się szalikiem. A teraz Ty jesteś tutaj, rozmawiamy ze sobą i mam poczucie, że wróciłaś z tamtego świata. Widziałam gdzieś tę zbliżającą się śmierć. Widziałam, jak ona się czai, ale tego nie akceptowałam. Cały czas miałam nadzieję, że się uratujemy, że Tomka uda się sprowadzić, mimo że wszystkie moje zmysły krzyczały: Tomek umiera, dla niego to koniec. Myślę, że on w momencie umierania zaakceptował to i nie chciał na siłę zatrzymywać duszy, która się uwalniała z jego ciała. Nie chciałam moimi myślami być dla niego przeszkodą, zatrzymywać go, skazywać na dalsze cierpienia. Ale ja trwałam w tej myśli, że moje przemyślenia to błąd. Kurczowo trzymałam się tego, że Tomka jednak uda się sprowadzić. Chyba taka wiara była mi wtedy potrzebna, bo pewnie zostałabym przy nim i nie wrócilibyśmy oboje. Dziś jednak zdaję sobie z tego sprawę, że on odchodził już w momencie, kiedy ja go zostawiałam. Że umarł tej nocy, którą ja spędziłam niżej. Jego dusza uwolniła się właśnie w tym momencie. Jego twarzy, oszronionych wąsów, oczu nigdy nie zapomnę. Te oczy już mnie nie widziały. Nie jest łatwo ubrać w słowa takie odczucia. Myślę też, że to nie tylko moje myśli trzymały go przy życiu, bo jego dusza była związana także z Anną, jego żoną, która w ogóle nie dopuszczała do siebie świadomości, że Tomek nie wróci. Wiem, że trudno Ci o tym mówić, ale bardzo się starasz wyjaśnić mi, co Was spotkało. Dziękuję Ci za to. Czuję, że jestem to winna nie tylko sobie, nie tylko moim bliskim, ale przede wszystkim tym, którzy mnie uratowali. Ja cały czas czułam, że ktoś mnie wspiera, pomaga mi zejść. A podczas mojej pierwszej samotnej nocy w szczelinie góry, gdy już przysypiałam, w moich sennych majaczeniach pojawiła się starsza kobieta, która podała mi wodę. To ona popychała mnie w kierunku jawy, życia. Nie pozwoliła spać, chciała, żebym się obudziła. Dla mnie to był znak, że powinnam zacząć znowu schodzić. A kiedy już zaczęłam to schodzenie, silne podmuchy wiatru popychały mnie na dół i to też był dla mnie znak, że życie ze mnie nie zrezygnowało. Trudno to ubrać w słowa, całą tę transcendentalną atmosferę. A na dole czekali na Ciebie Twoi przyjaciele i mąż, Jean-Christophe. Oboje byliśmy przepełnieni emocjami. Płakaliśmy, a kiedy pierwszy raz usłyszałam jego głos, to on pobudził mnie do życia. Wtedy jeszcze nie docierało do mojej świadomości to, co się stało dwa dni wcześniej. Ale później miałaś depresję. Czy udało Ci się z nią wygrać, zaczęła mijać? To mijanie wymagało czasu. Przede wszystkim moi bliscy nie zostawili mnie w mojej czarnej dziurze, w którą wpadłam po powrocie. Ale najlepszym lekarstwem był mój powrót w wysokie góry, no i pisanie tej książki. Dopiero wtedy zaczęłam powracać, odkrywać na nowo siebie i uwalniać się od Nanga. Krok po kroku. Przedtem jednak musiałam wpaść w rozpacz, dotknąć dna tej rozpaczy i dopiero tam zobaczyłam światło, które pomogło mi odbić się i wypłynąć na powierzchnię. Ten pierwszy okres był dla mnie trudny. Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam w głowie to, co się wydarzyło. Wyobrażałam sobie różne scenariusze, mówiłam sobie: „A gdyby to czy tamto, to może potoczyłoby się to wszystko inaczej”. I wtedy zdecydowałam się sięgnąć po pomoc terapeutów, którzy pozwolili mi spojrzeć na te wydarzenia z innej perspektywy. I zdystansować się od mojego poczucia winy. Pomogli mi też nabrać dystansu do opinii innych ludzi, którzy mnie krytykowali. To dzięki nim zdałam sobie sprawę z tego, że nie powinnam siebie obwiniać za to, że ja żyję, a Tomek nie. Rozmawiasz z nim, śni Ci się, wraca do Ciebie? Przedtem mi się śnił. Teraz rozmawiam z nim, gdy jestem sama w górach, rozbijam obóz i przygotowuję się do snu. Czuję, że on odszedł gdzieś do gwiazd. Cały czas mamy mocny kontakt. Ale o czym z nim rozmawiam, nie powiem, bo to bardzo osobiste. Rozumiem. Myślałam, że już nigdy nie wrócisz w góry, a teraz czytam, że weszłaś na Lhotse i na Mount Everest. Tak naprawdę bez gór nie możesz żyć? Wróciłam w góry, bo tak naprawdę muszę znaleźć tę część mojej duszy, która tam została. Żeby powrócić z nią do życia, w komplecie. Poza tym pewnie chciałaś sama siebie przetestować, jak będziesz się teraz w górach zachowywać. Myślę, że chciałam siebie sprawdzić, to prawda. I wchodząc na Everest, spojrzałam na Nanga, która akurat rysowała się przede mną, i to była moja konfrontacja z samą sobą. Sprawdzian, czy Nanga osłabia moją psychikę, czy jestem silna, silniejsza od niej. Wtedy poczułam, że odzyskuję tę część mnie, która została tam w 2018 roku, że teraz zabieram ją ze sobą. Nadal będziesz chodzić w góry? Nie wiem. Na razie zrobię sobie przerwę, mam różne projekty i marzenia, ale niekonkretne. Teraz potrzebuję czasu dla siebie, a co będzie dalej, przyszłość pokaże. Potrafisz żyć jak zwykła kobieta, zajmować się domem, gotować, może urodzić dziecko? Nie wiem. Jestem bardzo dynamiczna, zamknięta w pomieszczeniu domowym nie czuję się dobrze. Ja potrzebuję ruchu, powietrza. Zadawałam sobie oczywiście pytanie, czy chcę być matką. Moja odpowiedź zawsze jednak brzmiała, że nie jestem na to gotowa. Nie wszystkie kobiety chcą być gospodyniami domowymi i matkami. Tak jak nie wszystkie pragną wchodzić na Nanga. To kim teraz jesteś? Po prostu Élisabeth Revol. Oderwana od życia w tradycyjnym systemie i zakochana w swoim mężu. Wzajemnie siebie potrzebujemy. Czuję się spełniona w tej rzeczywistości, którą mam u siebie we Francji, w bliskości przyrody. Kiedy rano się budzę, czuję potrzebę wyjścia na zewnątrz. Biegam, trochę pracuję, a po pracy siadam na rower. Później piszę bloga, a wieczorem z mężem i przyjaciółmi jemy kolację. Nie potrzebuję miasta. Czy wśród tych przyjaciół jest również Anna, żona Tomka? Z Anną mamy mocną relację. Jego śmierć nas zespoliła. Byłyśmy w kontakcie od chwili, gdy zwołałam akcję ratunkową, kiedy jeszcze przebywałam z Tomkiem w szczelinie. Cały czas wymienialiśmy się wtedy z Anną wiadomościami na Whats-Appie. A kiedy ja schodziłam, to mój najlepszy przyjaciel, Ludovic, informował Annę, co się ze mną dzieje. Myślę, że wtedy już przewidywała bieg wydarzeń. Ale nie histeryzowała, podtrzymując mnie na duchu. Potem ona przyjechała do mnie do szpitala, a później do mojego domu we Francji. Jest jak siostra. Cudowna, wrażliwa. Zjednałyśmy się w cierpieniu i w żałobie. Myślę, że Tomek też by tego bardzo chciał. Czytaj także: „Znowu poczułam zapach Tomka”. Anna Solska-Mackiewicz poruszająco o zmarłym mężu
Ojciec Tomasza Mackiewicza udzielił wywiadu o żałobie i odejściu od Boga: „Już w niego nie wierzę”
Mama himalaisty nie umie Elisabeth Revol wybaczyć jednego...
W dniu 46. urodzin Tomasza Mackiewicza i na 2 tygodnie przed trzecią rocznicą jego śmierci, ojciec himalaisty udzielił wyjątkowego wywiadu. W rozmowie z Onetem pan Witold Mackiewicz opowiedział o tym, jak dowiedział się problemach syna i jego śmierci na Nanga Parbat oraz wyjawił, jak radzi sobie z żałobą. Najmocniej wielu czytelników poruszyły jednak słowa o górskiej partnerce Mackiewicza - Elisabeth Revol, której mama zmarłego miłośnika wysokich szczytów nie może wybaczyć jednego. Ojciec Tomasza Mackiewicza o stracie syna i wiary w Boga Dziennikarz Dariusz Faron spotkał się przed trzecią rocznicą śmierci Tomasza Mackiewicza z jego tatą i zadał pytanie, jak radzi sobie bez himalaisty… „Po śmierci Tomka straciłem wiarę w Boga. W Biblii jest napisane mniej więcej tak: jeśli będziecie z wiarą o coś prosić, otrzymacie to. Przez długi czas prosiłem i otrzymywałem. Ale co w sytuacji, gdy na kimś nam zależy, ale przez jakiś czas się za niego nie modlimy? Czy Wszechmogący mówi wtedy: "zapomniałeś o mnie, więc nie będę się opiekował twoimi bliskimi​"? Przecież to byłby bardzo zły Bóg. Wtedy zacząłem wątpić w istnienie tego Boga i jego moc sprawczą. Aż w końcu straciłem wiarę”, przyznał pan Witold i dodał, że nie chodzi do Kościoła, bo już nie pasuje do tej wspólnoty. „Ludzie mi tłumaczą, że On ma swój plan, ale ja już w to nie wierzę. Nie potrafiłbym słuchać Słowa Bożego, bo szukałbym w nim tylko fałszywych nutek. Niespójnych fragmentów, na których mógłbym przyłapać Boga”, tłumaczył swoją decyzję w Onecie. Witold Mackiewicz opowiedział też, że siłę na co dzień dają mu żona i wnuki. Niestety w gronie najbliższych braknie od jakiegoś czas ostatniej partnerki Tomasza Mackiewicza. „Nie da się, ale można jakoś funkcjonować. Znam ludzi, którzy stracili dwójkę dzieci. Niektórzy zostali na stare lata sami. A ja mam pociechę w tym, że dzwonią wnuki. Żałuję tylko, że nie mam kontaktu z Anią. Kontakt się urwał, nie do końca to rozumiem. Na promocji książki "Czapkins. Historia Tomasza Mackiewicza" tylko krótko się przywitaliśmy, od tamtego czasu nie rozmawialiśmy. Nie wchodzę tam, gdzie mnie nie chcą”, zdradził tata himalaisty. Myśli mężczyzny bardzo często krążą wokół góry Nanga Parbat i tego, jak wyglądały ostatnie godziny życia syna. W wyprawie towarzyszyła mu Fracuska, której tata Tomasza Mackiewicza podziękowałby za opiekę nad synem. Zupełnie inne słowa skierowałaby jednak do Elisabeth Revol matka zmarłego 43-latka. „Ona jedna zna prawdę na temat tego, co się stało na Nanga Parbat. Gdyby doszło do spotkania, na pewno podziękowałbym jej za towarzyszenie Tomkowi w ostatnich godzinach. A moja żona pewnie przeklęłaby Elisabeth”, mówił w Onecie Witold Mackiewicz, a pytany przez dziennikarka o powód, odpowiedział od razu. „Bo wyciągnęła Tomka na Nangę. On już rok wcześniej powiedział, że kończy z tą górą, wszystko szło w tym kierunku. […] Wiem, że Tomek bez niej by nie poszedł. Zwyczajnie nie było go stać. Wyremontował dom, miał niezłą pracę, były u niego dzieci. Być może stagnacja zaczęła trochę przytłaczać mojego syna. Chwycił się Elisabeth”, tak pan Witold wyjaśnił tok rozumowania swój i żony. I choć ciało Tomasza Mackiewicza wciąż jest na Nanga Parbat to tata miłośnika gór widzi w tym pewne pozytywy. „Nie czuję dziś żalu do góry i nie myślę, że zabrała mi syna. Mam wobec niej pozytywne uczucia ze względu na to, że Tomek naprawdę ją kochał. Tam czuł wolność. Sam mówił, że tutaj, w dolinach, panuje zawiść, a w górach jest mu najlepiej”, powiedział wzruszająco Witold Mackiewicz w kolejną rocznicę urodzin Tomasza Mackiewicza, który dziś skończyłby 46 lat. Wciąż nie możemy pogodzić się z jego stratą…
Elisabeth Revol nie zdobyła Nanga Parbat? Polski himalaista nie ma wątpliwości!
Boleśnie uderza w partnerkę wspinaczkową Tomasza Mackiewicza
Ich los w styczniu 2018 roku z zapartym tchem śledził cały świat. Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz zdobyli wówczas szczyt Nanga Parbat, jednak w trakcie zejścia Polak zaczął mieć objawy choroby wysokościowej. Partnerka zdecydowała się więc schodzić samotnie, by ułatwić dotarcie do niej ratownikom. W wywiadzie udzielonym Onetowi Ryszard Gajewski, uznany polski himalaista twierdzi, że Francuzka wcale nie zdobyła szczytu ośmiotysięcznika. Dlaczego? Ryszard Gajewski o Elisabeth Revol i zdobyciu Nanga Parbat: „Ja jej nie wierzę” 25 stycznia 2018 roku miało im udać się to, o czym tak bardzo marzyli. Wówczas Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol stanęli na szczycie Nanga Parbat, dziewiątej co do wysokości góry świata. W trakcie zejścia mężczyzna zaczął mieć objawy choroby wysokościowej. Ruszyli im na pomoc himalaiści z Narodowej Zimowej Wyprawy na K2: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala. Dwóm pierwszym udało się dotrzeć do Francuzki, gdy zeszła do wysokości około 6 000 metrów. Niestety, z powodu zbyt małej liczby ratowników, złych warunków pogodowych oraz wymagającego hospitalizacji stanu zdrowia Elisabeth Revol, zdecydowano się nie kontynuować akcji. Tym samym Tomasz Mackiewicz na zawsze pozostał na górze, którą kochał. W najnowszym wywiadzie Ryszard Gajewski zakwestionował, że Francuzce udało się wówczas wspiąć na sam szczyt. Jeden z wybitnych polskich himalaistów, który jako pierwszy człowiek na świecie zdobył ośmiotysięcznik bez wspomagania tlenem zimą (było to w roku 1984 roku, wspiął się wówczas na Manaslu) podkreśla, że nie ma na to dowodów. „Kilka miesięcy temu spotkałem się w Warszawie z Revol i spytałem ją, czy nie ma problemów związanych z tym, że brakuje jednoznacznego dowodu zdobycia szczytu przez nią i Tomasza Mackiewicza. Zaczęła mówić o sprawozdaniu, które napisała po wyprawie i które, jak twierdziła, nie budziło wątpliwości”, zapytał Ryszarda Gajewskiego autor wywiadu, Jakub Radomski. Himalaista odpowiedział bez chwili namysłu. „Ale dowodów nie ma i ja jej nie wierzę, że weszła na szczyt. Gdy nie potrafisz udokumentować wejścia, masz pecha i może lepiej spróbować tej góry jeszcze raz? Argument, że ktoś uwierzył jej na podstawie tego, co napisała, niezbyt mnie przekonuje”, stwierdził sceptycznie. Ryszard Gajewski o Tomaszu Mackiewiczu W tej samej rozmowie nie szczędził ciepłych słów tragicznie zmarłemu Tomaszowi Mackiewiczowi. Podkreślił, że było w nim wiele pasji i fascynacji, związanej z Nanga Parbat, na której zboczach zmarł. „To był człowiek, który znalazł sobie sposób na życie. Miał problemy – zdrowotne, psychiczne, był narkomanem, ale udało mu się z tego wyjść. Tacy ludzie potrzebują czegoś, co okaże się dla nich najlepszą formą leczenia i dla Tomka tym stały się wysokie góry, choć on, zwłaszcza na początku, nie miał zielonego pojęcia o wspinaniu”, przypomina himalaista. „Później wiedza Mackiewicza była coraz większa, dochodził coraz wyżej, więc znaleźli się ludzie, którzy go wspierali. Był kompletnie spoza środowiska, ale poza nim niewiele się działo w polskim himalaizmie, więc uznano, że na bezrybiu i rak ryba”, podkreśla Ryszard Gajewski. Zwrócił również uwagę na terapeutyczną funkcję wspinaczki i obcowania z wysokimi szczytami. „On oczywiście nie był jakimś super himalaistą, nie pokonywał zbyt wielu trudnych technicznie dróg, ale nie zamierzam go krytykować. Nazwałbym go himalaistą jednego szczytu. Góry mają moc leczniczą, są dobre dla ludzi z problemami. Sam znam dobrze dwie osoby, których historia właśnie to pokazuje. Mackiewicz to jednak najlepszy przykład”, zapewnia. Czy Ryszard Gajewski doczeka się odpowiedzi ze strony Elisabeth Revol? Czas pokaże... Ryszard Gajewski w marcu 2013 roku:
Żona Tomasza Mackiewicza była zazdrosna o partnerkę himalaisty, Élisabeth Revol
Anna Solska-Mackiewicz o pamięci po zmarłym mężu
W styczniu upłyną trzy lata od tragicznej śmierci Tomasza Mackiewicza. Polski himalaista wraz z Élisabeth Revol w 2018 roku zdobyli szczyt Nanga Parbat. Niestety, z wyprawy powróciła jedynie francuska himalaistka. O pamięć po zmarłym mężu dba jego żona. Anna Solska-Mackiewicz opowiedziała o życiu po utracie męża, tęsknocie, trudnościach w relacji z wyczynowcem, a także zazdrości. Anna Solska-Mackiewicz była zazdrosna o Élisabeth Revol, partnerkę himalaisty Tomasza Mackiewicza Życie z wyczynowcem, takim jak Tomasz Mackiewicz z pewnością nie należy to najłatwiejszych emocjonalnie. Jego żona codziennie musiała liczyć się z prawdopodobieństwem, że pewnego dnia może utracić swojego ukochanego. "Kiedyś o tym rozmawialiśmy i powiedział, że w górach nie zginie i że to mi obiecuje. Byłam więc spokojna. Chciałam wierzyć nawet wbrew rozsądkowi. Wiedziałam też, jaki jest silny i jak się nie poddaje. Bywał impulsywny, szalony, czasami emocje tak nad nim panowały, że przestawał myśleć racjonalnie. Zwłaszcza gdy czuł się zraniony, skrzywdzony. Ale w górach był wcieleniem opanowania i rozsądku", powiedziała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w 2019 roku. Niestety, życie napisało własny scenariusz. Anna Solska-Mackiewicz o życiu po utracie męża opowiedziała ostatnio w programie Dzień Dobry TVN. Odnaleźć się w tak tragicznych okolicznościach pomogła jej przeprowadzka za granicę. Wdowa po Tomaszu Mackiewiczu musiała jednak powrócić do kraju. W Polsce przebywa jej rodzina oraz syn z poprzedniego małżeństwa. "Gdyby nie te moje zobowiązania rodzinne, obowiązki wobec rodziny, to zostałabym w Irlandii, bo byłam tam bardzo szczęśliwa. (...) Tam byłam z dala od takich przytłaczających bodźców, z dala od rodziny, która nad tym moim losem ubolewała i miałam poczucie, że ja to swoje życie zupełnie samodzielnie kształtuję bez wpływów innych ludzi", wyznała w rozmowie z Ewą Drzyzgą. Żona himalaisty przyznaje, że cały czas czuje obecność swojego męża. Pamięć po nim kultywuje także publicznie. "Właściwie od jego odejścia ja cały czas pracuję nad jego dorobkiem, jego dziedzictwem, jego historią", podkreśliła. Anna Solska-Mackiewicz pracuje obecnie nad osobistą i szczerą książką o swoim mężu. Założyła także Fundację Nanga pamięci Tomasza Mackiewicza. Kieruje budową wodociągu na Nanga Parbat, we współpracy z francuską organizacją. Jej członkinią jest m.in. Élisabeth Revol, która towarzyszyła polskiemu himalaiście podczas tragicznej wyprawy z 2018 roku. Chociaż teraz ze sobą współpracują, nie zawsze utrzymywały dobrą relację. Żona Tomasza Mackiewicza przyznała, że była bardzo zazdrosna o partnerkę swojego męża. "Oczywiście, że byłam zazdrosna. No bo jestem tu, zostaję tu sama z dzieckiem, też trudnym życiem, a Tomek jest tam i tam jest inna kobieta. W dodatku tam przeżywa coś, co stanowi najbardziej intensywną część jego życia. Oczywiście, że mnie to bolało. Jakiś taki odczuwałam żal po prostu", wyznała Anna Solska-Mackiewicz. Anna Solska-Mackiewicz w sesji zdjęciowej VIVY! z 2019 roku:
Elisabeth Revol: „tylko czas leczy rany. Musisz zaakceptować to, co się stało”
Koniec stycznia 2018 roku. Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz zdobywają szczyt Nanga Parbat. Nie posiadają się z radości, to było wielkie marzenie obojga. Zaczynają schodzić z wierzchołka. Nagle okazuje się, że coś jest nie tak. Polak coraz gorzej widzi. Słania się na nogach, jest wyczerpany, może poruszać się jedynie z pomocą partnerki. Podejmują decyzję, że ona będzie kontynuowała zejście sama. Jeśli będzie to możliwe, wróci do niego z pomocą. Na ratunek ruszają im Adam Bielecki i Denis Urubko, którzy w tym czasie przebywali z wyprawą pod K2. Mimo nieludzkiego wręcz wysiłku i natychmiastowej akcji ratunkowej, udaje im się dotrzeć jedynie do Francuzki. Warunki pogodowe uniemożliwiają dalszą wspinaczkę. Tomasz Mackiewicz zostaje na zawsze na nagiej górze, którą tak desperacko chciał zdobyć... Te doświadczenia na zawsze zmieniły Elisabeth Revol. Jak sama przyznała, zmagała się z depresją, nie mogła nawet wracać wspomnieniami do tej wyprawy. Jak poradziła sobie z traumą? – Robię filmy tylko w górach. Dużo piszę. Myślę, że to część mojej terapii. Kiedy wróciłam z Nanga Parbat, zaczęłam zapisywać wiele myśli, refleksji, odczuć, które noszę w sobie. Sądzę, że kiedy piszesz, oddzielasz się od swoich emocji. To już coś zapisanego na papierze – opisuje. Elisabeth Revol o wyprawie na Nanga Parbat i traumie Jak przyznaje, długo nie mogła sięgać do nagrań i pamiątek z wypraw na Nanga Parbat. – Jeżeli chodzi o tę wyprawę, nie oglądałam materiałów przez dwa lata. Zrobiła to dopiero kilka dni temu. To zależy od tego, gdzie jesteś, w jakim stanie... – podkreśla. A czy wierzy, że czas leczy rany? – Oczywiście. Tylko czas może to zrobić. Musisz zaakceptować to, co się stało, przerobić tę historię od nowa, walić głową w mur... Musisz wejść do czarnej dziury i później dopiero wrócić do życia. Ale to długi czas i tylko on może cię naprawić. Nie można powiedzieć: „dobra, jutro znowu będę szczęśliwy”. Więc tak... potrzebujesz czasu: rok, półtora albo dwa lata czasami. To zależy – zaznacza Elisabeth Revol. Pełny zapis rozmowy z himalaistką znajdziesz powyżej.
Elisabeth Revol: „Tomek bardzo uważnie słuchał swojego ciała. Ale tego nie możesz przewidzieć”
Pod koniec stycznia 2018 roku akcję ratunkową na Nanga Parbat śledził z zapartym tchem cały świat. Wówczas to Adam Bielecki i Denis Urubko ruszyli na pomoc dwójce innych himalaistów: Elisabeth Revol i Tomaszowi Mackiewiczowi, schodzących ze szczytu tego ośmiotysięcznika w ekstremalnych warunkach. Niestety, udało im się odnaleźć jedynie Francuzkę. Z uwagi na trudne warunki nie było szans, by ruszyć wyżej i sprowadzić na dół Polaka. Przed naszą kamerą 40-latka opowiedziała o ryzyku, pasji do gór i życiu na krawędzi... Elisabeth Revol o himalaizmie i górach Co oznacza dla niej ekstremalna wspinaczka? – To dla mnie warunki, stan, które chcę przetestować w górach. Pochodzę z Alp, zawsze wspinam się w stylu alpejskim, więc w Himalajach robiłam tak samo. Nie chciałam używać tlenu, lin zabezpieczających ani niczego takiego. Chciałam poznać siebie w górach - deklaruje Elisabeth Revol. Czy według niej we wspinaczce górskiej istnieje logika? Czy jest to jedynie zdanie się na własną intuicję i instynkt? – Trudno powiedzieć. W górach zasady są z góry ustalone. Potrzebujesz punktu, którego nie przekroczysz, więc wszystko musi być zawczasu określone. Ale później musisz patrzeć z różnych stron: na warunki, na pogodę, na czas, na wydarzenia. Na dużych wysokościach zawsze coś się dzieje i musisz decydować. Tu jest różnica: możesz wszystko ustalić, ale wciąż musisz decydować – podkreśla. Elisabeth Revol o granicach, problemach zdrowotnych i Tomaszu Mackiewiczu Co w opinii wspinacza sprawia, że podejmuje decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu wyprawy? – To kwestia odczucia i doświadczenia, które posiadasz. Ja znam bardzo dobrze moje ciało, znam poszczególne jego części. Jeśli to wiesz, to później kwestią samopoczucia jest, czy możesz kontynuować wyprawę i warunki są sprzyjające, czy dzieje się coś złego i musisz wracać. Ale bardzo trudno to ocenić. Granica może być przekroczona - zastrzega Elisabeth Revol. A który znak jest dla wspinacza pierwszym, dotyczącym tego, że coś jest nie tak? – Jeśli to twój organizm, to pierwszy znak to ból głowy. To oznacza, że zbyt szybko poruszasz się na wysokościach i nie jesteś wystarczająco zaaklimatyzowany. Ale czasami możesz nie zauważyć tego pierwszego symptomu – wyjaśnia. I dodaje, że w przypadku Tomasza Mackiewicza ten symptom niemal na pewno nie wystąpił. – Jestem prawie pewna, że Tomka nie bolała głowa, bo bardzo uważnie słuchał swojego ciała. Później nastąpił kolejny znak, związany ze wzrokiem. Ale tego nie możesz przewidzieć – zapewnia himalaistka. Pełny zapis rozmowy z Elisabeth Revol znajdziesz powyżej.
Znów zdobywa górskie szczyty, ale w domu czeka na nią ktoś bliski. Kim jest mąż Elisabeth Revol?
Nanga Parbat Elisabeth Revol zdobyła wraz z Tomkiem Mackiewiczem. Niestety on został w górach na zawsze, ona wróciła i musiała się uczyć żyć ze świadomością, że w górach zostawiła przyjaciela. Nie było lekko. By rozliczyć się z bolesną przeszłością i uwolnić się od tego cierpienia, które cały czas nie pozwalało jej iść naprzód napisała książkę, w której opowiedziała swoją historię. „Musicie zrozumieć, że tam, na górze nie ma właściwych decyzji. Jeżeli wspinamy się tylko z jednym partnerem, to dokonujemy pewnego wyboru i nigdy nie ma pewności, że w momencie zagrożenia coś da się zrobić”, mówi wprost w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!. Dziś po przepracowaniu tragedii, znów zdobywa górskie szczyty. W spełnianiu kolejnych marzeń pomaga jej ogromne wsparcie, którego udziela jej ukochany mąż, Jean-Christophe. Wspina się od dziewiętnastego roku życia. Zawsze wybierała najtrudniejsze szlaki. Jako pierwsza kobieta w ciągu 16 dni samotnie zdobyła Broad Peak, Gaszerbrum I i Gaszerbrum II. Miłość do sportu wyniosła z domu - zaszczepili w niej to rodzice. Jej miłość do gór przeżyła poważny kryzys w 2009 roku. Zdobywając Annapurni straciła partnera, Martina Minarika. Czech zginął podczas schodzenia ze szczytu. Wtedy również samotnie udało jej się zejść na niższą wysokość. Była skrajnie wyczerpana, miała liczne odmrożenia, na chwilę porzuciła górską wspinaczkę. Powróciła do niej cztery lata później, namówiona przez Tomasza Mackiewicza. Razem rozpoczęli tę wielką, ale niezwykle trudną wyprawę. Udało się. W 2017 roku całkowicie poświęciła się wspinaczkom po Himalajach. Znów postanowiła w towarzystwie Polaka udać się w góry. Tym razem ich celem było zdobycie Nanga Parbat. Ta przygoda nie zakończyła się jednak pomyślnie. On został w górach na zawsze, ona wróciła i musiała się uczyć żyć ze świadomością, że w górach zostawiła przyjaciela. „Musicie zrozumieć, że tam, na górze nie ma właściwych decyzji. Jeżeli wspinamy się tylko z jednym partnerem, to dokonujemy pewnego wyboru i nigdy nie ma pewności, że w momencie zagrożenia coś da się zrobić”, mówi wprost w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!. „Moja decyzja była dla Tomka jedyną szansą i dlatego ją podjęłam. Miałam nadzieję, że gdy zejdę niżej, spotkam się z ratownikami, oni podejdą na górę i pomogą sprowadzić Tomka. Wtedy nie wiedziałam, jaki będzie koniec naszej historii. I dlatego w pewnym sensie tej decyzji żałuję. Żałuję tego, że tam Tomka zostawiłam”, dodaje. Wówczas jej miłość do gór nieco osłabła. Elisabeth Revol musiała zmierzyć się z ogromną krytyką, ale i poczuciem winy. „Cały czas miałam nadzieję, że się uratujemy, że Tomka uda się sprowadzić, mimo że wszystkie moje zmysły krzyczały: Tomek umiera, dla niego to koniec. Myślę, że on w momencie umierania zaakceptował to i nie chciał na siłę zatrzymywać duszy, która się uwalniała z jego ciała. Nie chciałam moimi myślami być dla niego przeszkodą, zatrzymywać go, skazywać na dalsze cierpienia. Ale ja trwałam w tej myśli, że moje przemyślenia to błąd. Kurczowo trzymałam się tego, że Tomka jednak uda się sprowadzić. Chyba taka wiara była mi wtedy potrzebna, bo pewnie zostałabym przy nim i nie wrócilibyśmy oboje. Dziś jednak zdaję sobie z tego sprawę, że on odchodził już w momencie, kiedy ja go zostawiałam. Że umarł tej nocy, którą ja spędziłam niżej. Jego dusza uwolniła się właśnie w tym momencie. Jego twarzy, oszronionych wąsów, oczu nigdy nie zapomnę. Te oczy już mnie nie widziały. Nie jest łatwo ubrać w słowa takie odczucia”, mówi w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. Uświadomienie sobie tego i pogodzenie się z tym, co się stało zajęło jej parę miesięcy. Na szczęście miała u swego boku ogromne wsparcie. Mąż Elisabeth Revol, Jean-Christiane towarzyszył jej każdego dnia, dodając otuchy. „Oboje byliśmy przepełnieni emocjami. Płakaliśmy, a kiedy pierwszy raz usłyszałam jego głos, to on pobudził mnie do życia. Wtedy jeszcze nie docierało do mojej świadomości to, co się stało dwa dni wcześniej”, zdradza w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. „Przede wszystkim moi bliscy nie zostawili mnie w mojej czarnej dziurze, w którą wpadłam po powrocie. Ale najlepszym lekarstwem był mój powrót w wysokie góry, no i pisanie tej książki. Dopiero wtedy zaczęłam powracać, odkrywać na nowo siebie i uwalniać się od Nanga. Krok po kroku. Przedtem jednak musiałam wpaść w rozpacz, dotknąć dna tej rozpaczy i dopiero tam zobaczyłam światło, które pomogło mi odbić się i wypłynąć na powierzchnię. Ten pierwszy okres był dla mnie trudny. Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam w głowie to, co się wydarzyło. Wyobrażałam sobie różne scenariusze, mówiłam sobie: „A gdyby to czy tamto, to może potoczyłoby się to wszystko inaczej”. I wtedy zdecydowałam się sięgnąć po pomoc terapeutów, którzy pozwolili mi spojrzeć na te wydarzenia z innej perspektywy. I zdystansować się od mojego poczucia winy. Pomogli mi też nabrać dystansu do opinii innych ludzi, którzy mnie krytykowali. To dzięki nim zdałam sobie sprawę z tego, że nie powinnam siebie obwiniać za to, że ja żyję, a Tomek nie”, dodaje. Dziś jej miłość do gór jest jeszcze silniejsza. Pokonała swoje słabości i lęki i znów zdobywa kolejne szczyty, bo jak mówi: „Dla mnie góry to najpiękniejsza szkoła życia. One mnie ukształtowały. Dały mi taką jakość życia, której nie ma nigdzie na świecie”.
Elisabeth Revol szczerze o depresji: „Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam to w głowie”
„Wyobrażałam sobie różne scenariusze. Ten okres był dla mnie trudny”
Elisabeth Revol zdobyła Nanga Parbat wraz z Tomkiem Mackiewiczem. On został w górach na zawsze, ona wróciła i musiała się uczyć żyć ze świadomością, że w górach zostawiła przyjaciela. „Gdy jestem w górach rozmawiam z Tomkiem”, mówi wprost. Jak jej się udało pokonać depresję? Na czyje wsparcie mogła liczyć? Dlaczego wróciła w góry? O wszystkim opowiedziała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszej Vivie! Na dole czekali na Ciebie Twoi przyjaciele i mąż, Jean-Christophe. Oboje byliśmy przepełnieni emocjami. Płakaliśmy, a kiedy pierwszy raz usłyszałam jego głos, to on pobudził mnie do życia. Wtedy jeszcze nie docierało do mojej świadomości to, co się stało dwa dni wcześniej. Ale później miałaś depresję. Czy udało Ci się z nią wygrać, zaczęła mijać? To mijanie wymagało czasu. Przede wszystkim moi bliscy nie zostawili mnie w mojej czarnej dziurze, w którą wpadłam po powrocie. Ale najlepszym lekarstwem był mój powrót w wysokie góry, no i pisanie tej książki. Dopiero wtedy zaczęłam powracać, odkrywać na nowo siebie i uwalniać się od Nanga. Krok po kroku. Przedtem jednak musiałam wpaść w rozpacz, dotknąć dna tej rozpaczy i dopiero tam zobaczyłam światło, które pomogło mi odbić się i wypłynąć na powierzchnię. Ten pierwszy okres był dla mnie trudny. Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam w głowie to, co się wydarzyło. Wyobrażałam sobie różne scenariusze, mówiłam sobie: „A gdyby to czy tamto, to może potoczyłoby się to wszystko inaczej”. I wtedy zdecydowałam się sięgnąć po pomoc terapeutów, którzy pozwolili mi spojrzeć na te wydarzenia z innej perspektywy. I zdystansować się od mojego poczucia winy. Pomogli mi też nabrać dystansu do opinii innych ludzi, którzy mnie krytykowali. To dzięki nim zdałam sobie sprawę z tego, że nie powinnam siebie obwiniać za to, że ja żyję, a Tomek nie. Rozmawiasz z nim, śni Ci się, wraca do Ciebie? Przedtem mi się śnił. Teraz rozmawiam z nim, gdy jestem sama w górach, rozbijam obóz i przygotowuję się do snu. Czuję, że on odszedł gdzieś do gwiazd. Cały czas mamy mocny kontakt. Ale o czym z nim rozmawiam, nie powiem, bo to bardzo osobiste. Rozumiem. Myślałam, że już nigdy nie wrócisz w góry, a teraz czytam, że weszłaś na Lhotse i na Mount Everest. Tak naprawdę bez gór nie możesz żyć? Wróciłam w góry, bo tak naprawdę muszę znaleźć tę część mojej duszy, która tam została. Żeby powrócić z nią do życia, w komplecie. Poza tym pewnie chciałaś sama siebie przetestować, jak będziesz się teraz w górach zachowywać. Myślę, że chciałam siebie sprawdzić, to prawda. I wchodząc na Everest, spojrzałam na Nanga, która akurat rysowała się przede mną, i to była moja konfrontacja z samą sobą. Sprawdzian, czy Nanga osłabia moją psychikę, czy jestem silna, silniejsza od niej. Wtedy poczułam, że odzyskuję tę część mnie, która została tam w 2018 roku, że teraz zabieram ją ze sobą. Cały wywiad w najnowszym numerze magazynu Viva! od czwartku, 2 kwietnia w punktach sprzedaży i w sieci w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl. Przypominamy, że wszystkie sesje z najnowszego wydania magazynu VIVA! powstały przed wprowadzeniem stanu epidemii w Polsce.
Gdzie znajduje się ciało Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat?
Czescy himalaiści pokazali poruszające zdjęcie
Półtora roku temu media obiegła sensacyjna informacja, że czescy wspinacze odnaleźli na Nanga Parbat namiot, w którym spoczywa ciało Tomasza Mackiewicza. Z powodu bariery psychicznej nie odważyli się jednak odkopać wejścia do niego. „Kiedy wchodziliśmy pod górę było ciemno, więc nikt nie myślał o wypatrywaniu jego namiotu. Minęliśmy go jednak w drodze na szczyt i z powrotem. To było 15 metrów od naszej głównej drogi, gdzie najprawdopodobniej wystawała z wielkiej góry lodu niewielka część jego namiotu. Może 20 albo 30 centymetrów”, powiedział Pavel Burda, jeden z uczestników wyprawy w programie Alarm. View Ediplayer on the source website Ciało Tomasza Mackiewicza zostało odnalezione W jednym z wywiadów Czech wyjawił natomiast kulisy tego dramatycznego odkrycia. Okazuje się, że przed wyruszeniem himalaistów na Nanga Parbat skontaktowała się z nimi... Elisabeth Revol, która w styczniu 2018 roku wraz z Tomaszem Mackiewicz zdobyła ten wymagający i niebezpieczny ośmiotysięcznik. „Odezwała się do Pavla Burdy”, potwierdzają uczestnicy lipcowej wyprawy w rozmowie z Wirtualną Polską. Przekazała im tym samym wszelkie wskazówki dotyczące tego, na jakiej wysokości znajduje się namiot, gdzie dokładnie jest zlokalizowany i jak do niego trafić z głównego szlaku. „Eli przekazała nam wszelkie wskazówki, szczegóły i opis miejsca, w którym po raz ostatni widziała Tomka. Wiedzieliśmy mniej więcej, czego mamy „szukać” po drodze”, potwierdził jeden z himalaistów, Lukas Dubsky. Jak podkreślają, prawdopodobnie udało im się tego dokonać, jednak nie ma co do tego stuprocentowej pewności. „Znaleźliśmy pozostałości po kilku wyprawach. Zawsze w górach tak jest. Natomiast kilkanaście metrów od drogi, którą szliśmy, zauważyliśmy szczyt namiotu. Był prawie cały zasypany. Widać było ok. 30 cm tego namiotu, który został po prostu zasypany śniegiem i przykryty lodem”, mówią uczestnicy wyprawy. Lukas Dubsky niemal od razu zlokalizował to miejsce i podał nawet dokładną wysokość, na której odnaleziono namiot. „Około 7330 m n.p.m. Zapadła mi w pamięć ta liczba”, przyznał poruszony. Czesi, którzy wówczas bardzo dokładnie śledzili to, co działo się Nanga Parbat przyznają jednak, że nie odważyli się odkopać wejścia i zajrzeć do środka. Dlaczego? „Można było tam skręcić i nawet lekko odkopać pokrywę śnieżną i próbować zajrzeć do środka. To dało się zrobić. Fizycznie nie byliśmy aż tak wyczerpani. Jednak proszę nas zrozumieć. Emocjonalnie to był cholernie trudny moment. Przez kilka minut patrzyłem na ten namiot, nie znałem Tomka osobiście, ale tam i w tym momencie czułem, jakbym stracił najlepszego przyjaciela. Tomek osierocił trójkę dzieciaków, ja mam dwójkę. Rozkleiłem się. Po drugie, schodząc z okrutnej Nangi, naprawdę ostatnią rzeczą, jaką chcesz zobaczyć, jest ciało innego człowieka. To nie byłoby dobre dla naszej psychiki, która i tak była na granicy wytrzymałości. Dlatego nie odważyliśmy się tam pójść”, wyjaśnił Pavel Burda. Inny czeski wspinacz podkreśla natomiast, że postać Tomasza Mackiewicza już na zawsze będzie związana z Nanga Parbat. „Nikt z nas nie znał osobiście Tomka. Jego historia jest jednak wpisana w tę górę już na stałe. Na każdym kroku można to usłyszeć. Albo wręcz zobaczyć”, potwierdził. Pakistańczycy postawili niedaleko szczytu pomnik upamiętniający Tomasza Mackiewicza Okazuje się, że rdzenni mieszkańcy regionu w wyjątkowy sposób upamiętnili Tomasza Mackiewicz. W drodze na Nanga Parbat znajduje się swoisty pomnik upamiętniający polskiego himalaistę. W obozie bazowym na wysokości ok. 3600 m n.p.m. Pakistańczycy zmontowali prowizoryczny monument dla Tomka Mackiewicza, który ma za zadanie uczcić pamięć nieżyjącego polskiego himalaisty. Każdy, kto zamierza zdobyć niebezpieczny szczyt, musi go minąć (zdjęcie dostępne poniżej). View oEmbed on the source website
Mijają dwa lata od heroicznej walki o życie Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat
Akcja ratunkowa na Nanga Parbat z udziałem polskich himalaistów wstrząsnęła całą Polską. Czterech członków wyprawy na K2 ocaliło w ubiegłym roku Francuzkę, Elisabeth Revol. Niestety nie udało im się ruszyć na pomoc pozostawionemu wyżej (na wysokości 7200 metrów) Tomaszowi Mackiewiczowi, którego ratowanie uniemożliwiły fatalne warunki pogodowe. Akcja została przerwana i zakończona. Takiego finału nikt się nie spodziewał. Mijają dwa lata od spektakularnej akcji ratunkowej. Przypominamy wydarzenia, którymi żyła cała Polska. Akcja ratunkowa na Nanga Parbat Dramat na Nanga Parbat i jego finał relacjonowany był przez media na całym świecie. W piątek 26 stycznia 2018 roku himalaiści Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol utknęli podczas zejścia z góry Nanga Parbat na wysokości około 7300 metrów. W sobotę rozpoczęto akcję ratunkową. Helikopter z ratownikami na pokładzie wylądował na wysokości 4850 metrów. Bielecki i Urubko natychmiast ruszyli w drogę, a ich tempo było naprawdę imponujące. Przed nimi był jednak najtrudniejszy odcinek do pokonania - stumetrowa strona ścianka Kinshofera. Warunki pogodowe również nie należały do najlepszych. Po zmierzchu temperatura odczuwalna w górach mogła wynosić nawet do minus 60-70 stopni. Czworo doświadczonych himalaistów, członków polskiej wyprawy na K2: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala, mimo fatalnych warunków pogodowych, wyruszyło na pomoc. Adam Bielecki i Denis Urubko robili wszystko, by jak najszybciej, ale i najbezpieczniej dotrzeć do polskiego himalaisty. Za nimi podążało kolejnych dwóch członków ekipy ratunkowej, która wchodziła z zapasami i dodatkowym sprzętem. Choć tempo Polaków było naprawdę imponujące, to sytuacja Tomasza Mackiewicza już wtedy nie rysowała się najlepiej. Przypomnijmy, że Polak i Francuzka utknęli na wysokości ponad 7 000 metrów po zdobyciu szczytu Nanga Parbat. To była ich kolejna próba zmierzenia się z tą górą w zimowych warunkach. Tym razem się udało, ale schodząc ze szczytu rozpoczęli walkę o życie. Najbardziej dramatyczna była sytuacja Polaka, który zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Chwilę później podano, że Francuzka prawdopodobnie schodzi, ale nie ma z nią kontaktu, gdyż wyczerpała się jej bateria w telefonie satelitarnym. Nie wiadomo było niestety nic o stanie zdrowia Tomasza Mackiewicza. Parę godzin później Ludovic Giambasi, podał, że Elisabeth Revol została odnaleziona przez Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. „Pozostajemy w kontakcie. Mamy dużo do zrobienia. Walka się jeszcze nie skończyła”, podał partner Francuzki. Himalaistka miała odmrożone obie stopy. Polska ambasada załatwila na rano helikopter, żeby móc zabrać Elizabeth do szpitala w Islamabadzie tak szybko, jak tylko otworzy się „okno pogodowe”. Wówczas nie było jeszcze wiadomo, czy ratownicy wyruszą na ratunek Polakowi. „Przygotowują akcję ewakuacji i będą opuszczać ją do dolnego obozu, gdzie czekają Jarek i Piotr ze sprzętem medycznym”, pisano na stronie Tatromaniak. Na miejsce, gdzie znajdował się Tomasz Mackiewicz zbliżała się burza śnieżna. Podawano, że dotarcie do Polaka może zająć nawet do 16 godzin. „Co do Tomka, myślę że nie ma już żadnej nadziei”, powiedział partner Elisabeth Revol. Internauci z zapartym tchem śledzili losy himalaistów, którzy ruszyli na ratunek Polakowi i Francuzce. Do samego końca nikt nie tracił nadziei na to, że Polaka uda się uratować. Niestety, kontynuowanie akcji ratunkowej po Tomasza Mackiewicza okazało się nierealne ze względu na fatalne warunki pogodowe. Nad rejon nadciągała burza śnieżna i śmigłowiec musiał odlecieć przed godziną 11.00. „Kryzys zaczął się na wierzchołku, trzeba znać specyfikę sportu, by to zrozumieć. Wspinając się, byli zamknięci we własnym świecie. Na szczycie Eli zorientowała się, że Tomek jest w kiepskim stanie, więc zaczęła go sprowadzać z wierzchołka. Wszystko zaczęło się komplikować, a stan Tomka się pogorszył”, mówił wówczas Adam Bielecki w rozmowie z TVN 24. Tomaszowi Mackiewiczowi udało się zdobyć upragniony szczyt, ale na nim pozostał. Uznano go za zaginionego. Himalaista w wyniku fatalnych warunków pogodowych i nasilających się dolegliwości (choroba wysokościowa, ślepota śnieżna, odmrożenia) nie był w stanie ruszyć dalej w drogę. Mówi się, że nie bez powodu Nanga Parbat nazywana jest „zabójczą górą”. „Nikt nie chodzi w górach po to, by się zabić. Nikomu taka intencja i taki cel nie przyświeca. Himalaiści są zachłanni na życie i to życie kochają. Jeśli jednak mamy mówić o tej granicy, to dla każdego pewnie przebiega ona w innym miejscu i jest to sprawa bardzo subiektywna”, mówi himalaista Marcin Miotk w rozmowie z Anitą Czupryn dla polskatimes.pl. Znani himalaiści, którzy zabierali głos w sprawie akcji na Nanga Parbat mówili wprost o pasji Mackiewicza - tego nie trzeba rozumieć, to trzeba po prostu zaakceptować. „Historia tej góry pokazuje, jak kruchą istotą jest człowiek, ale i jak wspaniałą. Nanga pozwala zobaczyć to wszystko uderzająco wyraźnie. Prawdziwe wartości, prawdziwy alpinizm – pomimo kłamstw i krętactw. Tak bardzo ludzkich”, mówił o górze Nanga Parbat Denis Urubko, himalaista, który brał udział w akcji ratowniczej. Tomasz Mackiewicz spełnił w ten sposób swoje marzenie. Siedmiokrotnie próbował zdobyć górę, która stała się jego „obsesją”. Poświęcił jej osiem lat, ale także życie. Został jednak pierwszym Polakiem, któremu udało się zdobyć niebezpieczny szczyt zimą. Revol natomiast pierwszą kobietą i pierwszą Francuzką.
„Nigdy w życiu nie było mi tak zimno (...) Czekam na Tomka (...) Jest bardzo blisko”
Elisabeth Revol w poruszającej książce „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”
Od śmierci Tomasza Mackiewicza minęły już dwa lata. Jego historią żyła cała Polska. Choć na ratunek ruszyli mu koledzy, przebywający wówczas pod K2, niestety do mężczyzny nie udało się dotrzeć. Himalaistom udało się za to uratować Elisabeth Revol, Francuzkę, która towarzyszyła Polakowi w wyprawie na Nanga Parbat. Właśnie nakładem wydawnictwa Agora ukazała się książka „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”, którą napisała wspólnie z Eliane Patriarcą. Oto jej fragmenty (śródtytuły pochodzą od redakcji). Brak higieny i paranoja (...) Po dziesięciu godzinach marszu od szczytu dzieli nas dziewięćdziesiąt metrów. Wyłączam komunikator, wkładam go do kurtki, aby oszczędzać baterię. Ryzykując odmrożenie palców, próbuję szybko uwiecznić tę niesamowitą atmosferę! Wyciągam kamerę i filmując, zastanawiam się, jak dalej iść. Zwierzam się mojej kamerze. W czasie ekspedycji stała się powiernicą, która pomaga mi lepiej znieść samotność. Widzę, że Tomek idzie w swoim tempie, nic mu nie jest. Cieszę się, że jest dziś w dobrej formie, bo od połowy stycznia miał problemy z trawieniem. Poziom higieny w bazie był problematyczny dla naszych wyjałowionych żołądków – nasz kucharz Sharkan przygotowywał posiłki na ubitej ziemi, brudnymi rękami zagniatał ciasto i robił placki ćapati, kroił mięso i rozpalał ogień. Woda była czasami ledwo zagotowana. Tomkowi, z natury bardzo odpornemu, po raz pierwszy zaszkodził ten brak higieny – był w kiepskim stanie i zaczynał mieć na tym punkcie obsesję. Żywił dziwaczne przeświadczenie, że misją Sharkana jest przeszkodzenie mu w zdobyciu szczytu, więc przyczyną zaburzeń trawiennych jest pieczony przez niego chleb! Nigdy wcześniej nie widziałam Tomka w takim stanie, ale od kiedy Simone Moro „ukradł” mu górę, robiąc w lutym 2016 roku pierwsze zimowe wejście na Nanga Parbat, Tomek stał się markotny i zgorzkniały. Ocierało się to o paranoję. Wydawał się też przygnębiony, bardzo się moim zdaniem zmienił. W obozie bazowym cierpiałam z powodu tej ciężkiej atmosfery i rozpaczliwie próbowałam sprawić, żeby odzyskał rozsądek, wrócił do rzeczywistości. 90 metrów od szczytu Dużo potem myślałam o decyzjach, które podjęliśmy tamtego dnia. W górach decyduję nieustannie, szybko analizuję sytuację i znajduję rozwiązania. Ale tam, dziewięćdziesiąt metrów od szczytu Nanga Parbat, wchodziły w grę jeszcze inne kwestie – emocje, jakie czekały mnie na szczycie, przepełniające mnie uczucia, przyjemność, którą czułam. Oraz fakt, że to wejście miało dla mnie szczególne znaczenie. Sądzę, że Tomek odczuwał wtedy to samo, co ja, dlatego tak szybko wspólnie postanowiliśmy kontynuować. Idziemy kuluarem, tak samo monotonnie jak wcześniej. To długa wspinaczka. Droga zdaje się nie mieć końca, szczytu wciąż nie widać. Jest intensywnie, magicznie. Bacznie śledzę mgłę zasnuwającą całą dolinę, boję się, że nagle otoczy nas ze wszystkich stron i rozdzieli. Chwilowo jednak jej waciane łapy nie są w stanie nas pochwycić. Cienie rozciągają się i wydłużają. Niebawem słońce pójdzie spać, a chłód stanie się ostry i przenikliwy, ale na razie podziwiamy olśniewający zachód słońca. W całym moim życiu himalaistki nie widziałam tak pięknego widowiska. Czysta magia. Ocean bawełnianych chmur pokrywa wszystkie góry z wyjątkiem majestatycznej Nangi, rozdzierającej swym wierzchołkiem purpurowe niebo. I nagle w jednej chwili róż przechodzi w zimny błękit, a przyjemna atmosfera zmienia się w przejmujący mróz. Wbijam raki w twardy, nawiany śnieg. Kilka metrów wyżej widzę dalszą drogę. Posuwam się powoli, nie myślę o niczym, działam w trybie niemal automatycznym. Zdobycie szczytu Mimo zesztywniałych szczęk udaje nam się wypowiedzieć kilka słów: – Wszystko w porządku? – Tak. – Dobrze się czujesz? Nie za zimno? – Szczypie, ale da się wytrzymać! – Idziemy dalej? – Tak! Każdy kolejny metr to małe zwycięstwo, każdy krok to sukces. Ledwie zipiemy, ale oboje wznosimy wzrok ku rozgwieżdżonemu niebu. W tym momencie zdaję sobie sprawę, że zdobędziemy szczyt. Dla mnie to zwieńczenie ponad dekady marzeń, fantazji i pytań. Fatalna atmosfera Ale tym razem z bazy wyruszało wiele wypraw, wszystkie napędzane pragnieniem dokonania pierwszego zimowego wejścia. Nie podobała mi się panująca wtedy atmosfera, ludzie nie rozmawiali ze sobą szczerze, wszyscy podejrzliwie obserwowali pozostałych. 23 stycznia dotarliśmy z Tomkiem na wysokość 7500 metrów, ale ekstremalne zimno (minus 50 stopni) kazało nam zawrócić, nie wchodzić w tych warunkach na trudną drogę, zwłaszcza że nadciągał jet stream. Pójście dalej mogło oznaczać drogę bez powrotu. Jeśli chodzi o Tomka, to już sześć razy odwiedzał Nangę zimą – chciał zbliżyć się do bóstwa, które go fascynuje, do wróżki Fairy. A dzisiaj nareszcie dotrzemy na ten wymarzony szczyt! Serce wali mi jak szalone. Zalewa mnie potężna fala uczuć. Chciałabym krzyczeć z radości, ale w tym przeraźliwym mrozie głos więźnie w gardle. Chciałabym płakać, ale łzy natychmiast zamarzają. Lodowa wichura Ostatnie metry. Czuję, że wiązka światła z czołówki idącego za mną Tomka oddala się. Noc między nami gęstnieje. Ale wciąż dostrzegam, choć coraz słabiej, ten punkt orientacyjny, to światełko. Docieram do przełączki. Lodowata wichura owija się wokół mojej szyi, przewierca kości do szpiku, zdrapuje mi skórę, wyszarpuje z twardego śniegu garście krupy i rzuca nimi prosto w twarz. Te opiłki mnie ranią, rozcinają zaciśnięte powieki. Nigdy w życiu nie było mi tak zimno. Przyspieszam, nie mogę tu wytrzymać. Wciskam brodę głębiej w kołnierz kombinezonu. Zapinam kaptur. Każdy metr do przodu to nowe zwycięstwo nad sobą samą. Oddycham pospiesznie, żeby szybciej się przemieszczać, więc w tym rozrzedzonym powietrzu wkrótce zaczynam się dusić. Mięśnie natychmiast się kurczą. Sunę jak Robocop, uciekam coraz wyżej. Może być mniej więcej osiemnasta. Osiemnasta trzydzieści? Albo później, nie wiem. Dysząc, przechodzę ostatnie metry, docieram do stosu kamieni, z którego wyłania się słupek owinięty poręczówkami. Szczyt! Na szczycie Padam na kolana, odwracam się plecami do wiatru, by ochronić się przed lodowatymi podmuchami. Walę się rękami w ramiona, uda, łydki, próbując się trochę ogrzać. Dyszę. Wiatr lśniącymi smugami śniegu rysuje w powietrzu wzory. Uspokajam się, oddycham głęboko. Jestem między dwoma światami, między ziemią a niebem. Grawitacja mocno trzyma moje kolana na ziemi, ale dłonie dotykają nieboskłonu. Upajam się tym miejscem, poczuciem pełni. Po długim dniu walki w końcu trafiłam między gwiazdy. Czekam na Tomka, widzę przybliżające się światło jego czołówki. Jest bardzo blisko. Trzęsę się z zimna, brutalnego, przerażającego, ale w środku jestem jakby znieczulona – znieczulona przez całe lata marzeń i przez ten przenikliwy chłód. Trudno mi odróżnić sen od jawy. I tylko walka, którą toczę, żeby się rozgrzać, potwierdza, że ta sytuacja jest prawdziwa, że to wszystko nie jest fantazją. W poświacie latarki widzę, jak oszronione, zmumifikowane przez mróz flagi modlitewne tańczą na wietrze. Jestem zimą na Nanga Parbat, na szczycie góry, w której zakochałam się dziesięć lat temu! Nie wyjmuję z plecaka ani inReacha, ani GoPro – musiałabym zdjąć rękawiczki, a tego nie chcę, nie dam rady. Jestem przemarznięta do szpiku kości. Wolę poczekać, aż dotrze tu Tomek – wtedy uwiecznię tę chwilę, a przede wszystkim mocno się uściskamy. Nareszcie, nareszcie mamy naszą Nangę! Pragnęliśmy tego przez lata, tak bardzo chcieliśmy tu dotrzeć! Ten dzień był taki długi i taki trudny! (…) Na razie myślę o zejściu, które będzie przecież jeszcze trudniejsze. Koniec nastąpi dopiero wieczorem, gdy dotrzemy do obozu IV, a właściwie jutro, kiedy znajdziemy się w bazie. Dopiero tam będziemy mogli mówić o szczycie, nie wcześniej. Elisabeth Revol w Polsce Himalaistka przyjeżdża do Polski, by promować swoją książkę. Zapraszamy na spotkanie z Elisabeth Revol, które odbędzie się 19 lutego o godzinie 19.00 w warszawskim kinie Luna. Wstęp wolny, wejściówki do pobrania w kasie kina. Ilość miejsc ograniczona.
„Za marzenia zapłacił najwyższą cenę”. Historia Tomasza Mackiewicza wciąż budzi emocje!
Zdobycie Nanga Parbat było jego największym marzeniem. Tomasz Mackiewicz nie podejrzewał jednak, że gdy już tego dokona, zapłaci za realizację celu najwyższą cenę. O tragedii, która wydarzyła się pod koniec stycznia 2018 roku w Himalajach mówiła cała Polska. Historia tego człowieka wciąż porusza setki osób na całym świecie. Ale czy tylko dlatego, że odszedł, osiągając to, o czym marzył przez ostatnie lata życia? Dziś Tomasz Mackiewicz obchodziłby swoje 45. urodziny. Historia Tomasza Mackiewicza: Nanga Dream, ostatnia wyprawa, plotki o odnalezieniu ciała Zdobywanie szczytów było jego pasją. Robił to, by uciec od zgiełku codzienności, w której funkcjonowało mu się z mniejszymi i większymi trudnościami. Środowisko wspinaczkowe nie szczędziło Tomaszowi Mackiewiczowi gorzkich słów zarzucając mu, że nie przeszedł odpowiednich szkoleń i naraża swoje życie. On mimo wszystko kroczył swoją drogą. Wiedział, co robi – był typem fightera, który przeszedł terapię w ośrodku uzależnień MONAR. Po tym zaczął czerpać z życia pełnymi garściami. Uczył angielskiego dzieci w Indiach, przemierzał świat rowerem, był złotą rączką i świetnie odnajdywał się w pracach manualnych. Miał rodzinę, był wspaniałym i oddanym ojcem, dzieci go uwielbiały. Ale góry były czymś, co dawało mu poczucie wolności. To w nich odnajdywał spokój. Jechał tam, wspinał się, by odpocząć od codziennych problemów. Jedni twierdzą, że Nanga Parbat była jego obsesją. Inni, że największym marzeniem. Tomasz Mackiewicz po śmierci stał się symbolem i uosobieniem idealisty, który na przekór świata walczył o realizację swoich celów. Odszedł w miejscu, które kochał. Co czuł w tych ostatnich chwilach? O kim i o czym myślał? Czy był szczęśliwy? Tego już nigdy się nie dowiemy...
Elisabeth Revol ujawniła, jak brzmiały ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza
Półtora roku temu Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz wspięli się na Nanga Parbat. Udało im się zdobyć trudny szczyt, ale droga powrotna zakończyła się tragicznie, ponieważ Polak zapadł na chorobę wysokościową. Francuzka wezwała pomoc, kontynuując samodzielne schodzenie. Polscy alpiniści – Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala – wyruszyli na ratunek. Udało im się ocalić kobietę, ale niestety nie mogli pomóc Tomaszowi Mackiewiczowi... View Ediplayer on the source website Elisabeth Revol o wydarzeniach na Nanga Parbat Polak i Francuzka utknęli na wysokości ponad 7 000 metrów, podczas kolejnej próby zmierzenia się z Nanga Parbat zimą. Zdobyli górę, ale problemy rozpoczęły się podczas schodzenia. Tomasz Mackiewicz zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Elisabeth Revol powiadomiła o dramatycznej sytuacji, prosząc o pomoc, i samodzielnie kontynuowała wędrówkę w dół. Po kilku godzinach była bezpieczna, dzięki akcji ratunkowej, prowadzonej przez Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. Ich zmagania śledził cały świat, mając nadzieję, że Tomasza Mackiewicza również uda się uratować. Niestety, koszmarne warunki pogodowe uniemożliwiły dalsze działania. Elisabeth Revol powraca do tych wydarzeń w książce pod tytułem Vivre (Żyć), która niedługo ma mieć swoją premierę. Z tego powodu udzieliła niedawno wywiadu dziennikowi Le Parisien. „Muszę żyć z tym ostatnim obrazkiem Tomka, jego charczącym głosem i nadzieją, z którą go zostawiłam”, wyznała w rozmowie. „Jego nos, zjadany przez mróz, był cały biały, a krew płynęła mu z ust. Nie mogłam ocalić mojego towarzysza”, ujawnia Revol. Zapamiętała ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza. „Jest mi zimno, chcę odpocząć”, brzmiały. Alpinistka zapewniła go wtedy, że ratunek już jest blisko. „Dlaczego nie zawróciliśmy? Zadaję sobie to pytanie dzień i noc. Wciąż żałuję tego, co się stało. Decyzje, które podejmowaliśmy z Tomkiem pozostaną w mojej głowie”, powiedziała Francuzka. Tomasz Mackiewicz zdobył upragniony szczyt po siedmiu próbach. Poświęcając życie, spełnił swoje marzenie. Został pierwszym Polakiem, któremu udało się to zrobić zimą.
Choroba wysokościowa, odmrożenia... Mimo ryzyka, wspinają się na ośmiotysięczniki
Akcja ratunkowa na Nanga Parbat z udziałem polskich himalaistów wstrząsnęła całą Polską. Czterech członków wyprawy na K2 ocaliło w ubiegłym roku Francuzkę, Elisabeth Revol. Niestety nie udało im się ruszyć na pomoc pozostawionemu wyżej (na wysokości 7200 metrów) Tomaszowi Mackiewiczowi, którego ratowanie uniemożliwiły fatalne warunki pogodowe. Akcja została przerwana i zakończona. Zaledwie kilka dni temu na pomoc ruszono dwóm innym śmiałkom, którzy próbowali zdobyć szczyt Nanga Parbat zimą. Niestety, wczoraj pojawiła się informacja, że dla 42-letniego Włocha Daniele Nardi i 31-letniego Brytyjczyka Toma Ballarda nie ma już nadziei... Ciała dwóch himalaistów znaleziono na niebezpiecznym odcinku ośmiotysięcznika, ale internauci wciąż stawiają pytania. Jaki jest sens wspinaczki i co motywuje himalaistów, którzy mimo ogromnego ryzyka, atakują ośmiotysięczniki? Akcja na Nanga Parbat. Dlaczego himalaiści podejmują takie ryzyko? Grozi im ślepota śnieżna, odmrożenia, choroba wysokościowa. Ruszają w wędrówkę, nie zabierając ze sobą butli tlenowej, a czasami nawet odpowiedniego sprzętu. Świadomi ryzyka, podążają w górę, by podbijać ośmiotysięczniki. Po co? Dlaczego? - pytają internauci. Co motywuje ich do wspinania? Dlaczego narażają swoje życie? „Nie powinniśmy osądzać ludzi, którzy szukają niebezpieczeństwa w najwyższych miejscach świata, lub wymagać od nich odpowiedzi na pytanie o sens tego, co robią. (…) Kiedy płacą najwyższą cenę za swoją pasję, powinniśmy po prostu o nich pamiętać”, mówiła Wanda Rutkiewicz, znana polska himalaistka, która jako pierwsza Polka, stanęła na Mount Evereście, niestety zaginęła w maju 1992 podczas ataku szczytowego na Kanczendzongę. W emitowanym na TVN24 programie zaproszeni goście debatowali rok temu o tym, co motywuje himalaistów do wspinania. Himalaista Jerzy Natkański i psychoterapeuta Robert Rutkowski próbowali odpowiedzieć na pytania dotyczące wyprawy Mackiewicza i Revol. W internecie pojawiały się opinie mówiące, że polski himalaista wyszedł z jednego uzależnienia, by wpaść w drugie (przypomnijmy, że w młodości był uzależniony od narkotyków). Sam Tomasz Mackiewicz mówił w wywiadzie dla Dzień Dobry TVN przed laty, że góry pomagają mu zmagać się z jego własnymi demonami i nawet jeśli jego pasja odbierana jest jako uzależnienie to „doświadczenie jest czyste, naturalne. To doprowadziło do tego, że faktycznie w pewnym momencie góry były kontynuacją poszukiwaniem tego stanu, którego człowiek doświadcza [będąc na haju - przyp. red.]”. Na pytanie, czy podejmowanie takiego ryzyka jest uzależnieniem odpowiedział himalaista Jerzy Natkański: „Podobnie jak każda inna pasja, na przykład Rajd Dakar, to wciąga. To nie jest tak, jak ludzie mówię, że "idą szaleńcy". Tam naprawdę człowiek 15 razy sprawdza, czy się dobrze przypiął”. To, że wspinaczka jest dla himalaistów pewnego rodzaju uzależnieniem, skomentował również psychoterapeuta Robert Rutkowski: „Tu nie chodzi tylko o emocje. Ich nigdy nie jest dość. Jest to coś z obszaru neurobiologii, neurohormonów. Nawet coś na poziomie uzależnienia. Rozum nie ma nic do rzeczy, wiedza też. To, co dzieje się z człowiekiem powyżej paru tysięcy metrów nad ziemią, to totalny odlot, totalny haj - nieporównywalny z niczym innym. W tym momencie bazuję na relacjach innych. Dla mnie są oni bohaterami, których podziwiam. Jednocześnie sam bym się na taką wysokość nie wybrał”, wyznaje. Jak zrozumieć pasję himalaistów? „Dochodzi do takich sytuacji, że bardzo łatwo przekroczyć cienką granicę, kiedy dopadnie nas ten zespół całych różnych odwodnień, wychłodzenie plus niedotlenienie, które jest chyba największym problemem, które sprawiają, że jeśli się natychmiast nie schodzi na dół to można powiedzieć, że jest już pozamiatane”, mówi himalaista. Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol zdobyli szczyt Nanga Parbat, ale polski himalaista był zbyt słaby, by zejść o własnych siłach do bazy. W sieci o akcji ratowniczej na Nanga Parbat pojawiały się nie tylko pozytywne komentarze, wychwalające bohaterski czyn Polaków, którym udało się dotrzeć do Francuzki, ale także negatywne, w których himalaiści krytykowani byli za nie podjęcie próby podejścia po Mackiewicza. Teraz mieliśmy okazję być świadkami kolejnej akcji ratunkowej na Nanga Parbat. Daniele Nardi i Tom Ballard chcieli powtórzyć sukces Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy w 2016 roku jako pierwsi w historii wspięli się na szczyt Nanga Parbat zimą. Dla Włocha była to już piąta próba dorównania kolegom, dla Brytyjczyka pierwsza. Niestety, według wielu specjalistów, Daniele i Tom marzyli o dokonaniu niemożliwego. „Ta wspinaczka była samobójcza z powodu lawin i spadających brył lodu tak wielkich jak samochody. Decyzja o wspinaniu się niebezpiecznym Żebrem Mummery’ego była jak gra w rosyjską ruletkę. Pakistański wspinacz, który był w zespole Nardiego i Ballarda zrezygnował, twierdząc, że nie chciał umrzeć", mówił mediom włoski wspinacz Simone Moro. Wczoraj podano, że dla pasjonatów gór nie ma już nadziei... Wielu internautów stawia jednak pytanie: Czy wspinaczka wysokogórska ma sens i jak zrozumieć pasję himalaistów? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ale próbował to wytłumaczyć w swoim felietonie dla Polityki Jan Hartman. „Jeśli wspinanie nie ma sensu, to nie ma go również życie (...). Bo czymże są nasze życiowe cele i aspiracje? Żeby umierając, pozostawić po sobie następców, którzy również poumierają? Żeby trochę popracować, zażyć miłości i przyjaźni? Może i tak, lecz górska wyprawa nie wydaje się ani trochę mniej sensowna w tym znaczeniu. Jest tak samo ściśle ludzką i emocjonalnie ważną tylko dla nas samych rzeczywistością, jak rodzina, krąg przyjaciół i praca. Życie człowieka ostatecznie i tak jest czymś małym, a dla świata generalnie zbędnym. Niepraktyczność i ekscentryczność himalaizmu odzwierciedla egzystencjalną prawdę odkrytą przez nasze czasy, prawdę, która powiada, że to nasze zaangażowanie nadaje sens temu, co robimy i całej tej krzątaninie, którą nazywamy życiem. (…)”, pisał jakiś czas temu. Nanga Parbat zabójcza góra Tomaszowi Mackiewiczowi udało się zdobyć upragniony szczyt, jednak zapłacił za to najwyższą cenę. Himalaista w wyniku fatalnych warunków pogodowych i nasilających się dolegliwości (choroba wysokościowa, ślepota śnieżna, odmrożenia) nie był w stanie w pewnym momencie poruszać się o własnych siłach. „Nikt nie chodzi w górach po to, by się zabić. Nikomu taka intencja i taki cel nie przyświeca. Himalaiści są zachłanni na życie i to życie kochają. Jeśli jednak mamy mówić o tej granicy, to dla każdego pewnie przebiega ona w innym miejscu i jest to sprawa bardzo subiektywna”, przekonywał himalaista Marcin Miotk w rozmowie z Anitą Czupryn dla polskatimes.pl. Znani himalaiści, którzy zabierali głos w sprawie akcji na Nanga Parbat mówili wprost o pasji Mackiewicza - tego nie trzeba rozumieć, to trzeba po prostu zaakceptować. „Historia tej góry pokazuje, jak kruchą istotą jest człowiek, ale i jak wspaniałą. Nanga pozwala zobaczyć to wszystko uderzająco wyraźnie. Prawdziwe wartości, prawdziwy alpinizm – pomimo kłamstw i krętactw. Tak bardzo ludzkich”, mówił o górze Nanga Parbat Denis Urubko, himalaista, który brał udział w akcji ratowniczej. Himalaizm był dla zmarłego rok temu Mackiewicza sposobem na walkę ze słabościami, ułomnościami i demonami przeszłości. „Możemy żyć ostrożnie, uważając na każdy ruch, ale ja przyjąłem taką wersję, że daję z siebie wszystko, co mam”, podkreślał. Po sześciu nieudanych próbach w końcu udało mu się zdobyć upragniony szczyt, choć zapłacił za to najwyższą cenę, ale nie nam to oceniać. W końcu każdy z nas ma swój własny Nanga Parbat
Przed zejściem z Nanga Parbat Tomasz Mackiewicz zażył tabletki…
American Alpine Journal właśnie opublikował raport na temat wyprawy Tomasza Mackiewicza i Elisabeth Revol na Nanga Parbat. Potwierdzono wejście Polaka i Francuzki na szczyt północno-zachodniej ściany, a także zażycie silnego leku przez himalaistę. Co to był za lek? Raport z wejścia na Nanga Parbat Na początku roku wszyscy z zapartym tchem śledzili akcję ratunkową na Nanga Parbat. Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol próbowali wejść na ośmiotysięcznik. Wyprawa skończyła się dramatycznie. Polak zginął, a jego partnerka została cudem uratowana przez grupę polskich ratowników. Według Francuzki parze udało się zdobyć szczyt, jednak były co do tego wątpliwości. Teraz pół roku później do mediów właśnie przedostał się oficjalnt raport z wyprawy. Jak się okazuje Revol i Mackiewicz jako pierwsi zdobyli szczyt! „Niedługo po wschodzie słońca 25 stycznia 2018 roku Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol zdobyli szczyt Nanga Parbat jako druga wyprawa w historii”, czytamy w raporcie. Eksperci poinformowali również, że Polak podczas próby zejścia ze szczytu zażył silne tabletki, które miały mu pomóc zniewolić skutki choroby wysokościowej. Mackiewicz miał takie objawy, stąd podjął decyzję o zażyciu leku. „Mackiewicz przed drogą powrotną ze szczytu zażył cztery tabletki deksametazonu i wydawało się, że to poprawiło na chwilę jego ciężki stan. Para zeszła na wysokość 7280 m n.p.m., ale w tym miejscu Polak był już całkowicie wyczerpany”, czytamy dalej. „Tomek osiągnął swój cel, rozliczył się z górą. Góra pozwoliła mu na siebie wejść i myślę, że to było dla niego najważniejsze. Wierzę, że gdy odchodził to był szczęśliwy, bo się spełnił. Dla nich to też jest ważne. Z jego historii warto zapamiętać nie to, że nie udało się zejść, ale to, że szczyt jednak pozwolił się zdobyć ”, powiedział w rozmowie z Przeglądem Sportowym Mariusz Sepioło, autor biografii Mackiewicza.
Czescy wspinacze odnaleźli ciało Tomasza Mackiewicza?!
Ekipa widziała namiot himalaisty na Nanga Parbat
Sensacyjne odkrycie czy tabloidowe spekulacje? Czeska ekipa, która w lipcu zdobyła szczyt Nanga Parbat, twierdzi, że w trakcie wspinaczki widziała czubek namiotu, wystający spod śniegu, w którym mogło znajdować się ciało Tomasza Mackiewicza. „Kiedy wchodziliśmy pod górę było ciemno, więc nikt nie myślał o wypatrywaniu jego namiotu. Minęliśmy go jednak w drodze na szczyt i z powrotem. To było 15 metrów od naszej głównej drogi, gdzie najprawdopodobniej wystawała z wielkiej góry lodu niewielka część jego namiotu. Może 20 albo 30 centymetrów”, powiedział Pavel Burda, jeden z uczestników wyprawy w programie Alarm. View Ediplayer on the source website Ciało Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat zostało odnalezione? Namiot miał znajdować się 15 metrów od ścieżki prowadzącej na szczyt Nanga Parbat, którą wspinała się czeska ekspedycja. Był on przysypany śniegiem, himalaiści dostrzegli jedynie jego czubek. „Były też tam fragmenty innych namiotów. Kiedy go zobaczyłem, od pierwszej chwili wiedziałem, że jest to namiot Tomka. Nie ma tam zbyt wielu miejsc, gdzie można zbudować namiot. To było jedyne dogodne, ponieważ było odsłonięte od lawin, blisko głazów. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że właśnie tam zbudowałbym sobie namiot. Najprawdopodobniej tam był właśnie Tomek. Nie zrobiliśmy jednak nic”, relacjonuje Pavel Burda w programie TVP. Czescy wspinacze nie mają żadnych dowodów na potwierdzenie swoich słów Niestety, wyznanie to ma w sobie więcej z tabloidowych spekulacji niż przełomowego odkrycia. Wszystko z powodu braku jakichkolwiek dowodów, o czym otwarcie mówią czescy wspinacze. „Nie robiliśmy zdjęć. Nikt nas nie był zdolny, żeby wejść i sprawdzić czy jest w środku. Może ktoś powinien zrobić zdjęcia, ale nikt nie chciał fotografować szczątków. Podszedłem bliżej namiotu. Stałem tam około minutę, może dwie i myślałem o tym, co wtedy musiał się wydarzyć”, mówił wyraźnie poruszony Pavel Burda. Akcja ratunkowa na Nanga Parbat Pod koniec stycznia cała Polska śledziła to, co działo się na jednym z najbardziej niebezpiecznych ośmiotysięczników. Tomasz Mackiewicz wraz z francuską wspinaczką Elisabeth Revol podjęli kolejną próbę zdobycia Nanga Parbat – on po raz siódmy, ona po raz czwarty. Udało im się, jednak krótko po osiągnięciu szczytu Polak zacząć wykazywać objawy choroby wysokościowej oraz ślepoty śnieżnej. Jego partnerce udało się sprowadzić go na wysokość 7200 metrów. Pozostawiła go w obozie. Sama zeszła ponad 1000 metrów niżej. Tam zastała ją polska ekipa ratunkowa spod K2, dzięki której została przetransportowana na wysokość osiągalną dla helikopterów. Niestety, z powodu złych warunków pogodowych oraz nikłych szans na powodzenie dalszych działań, Adam Bielecki i Denis Urubko nie kontynuowali akcji ratowniczej, mającej na celu odnalezienie Tomasza Mackiewicza
Revol wzruszająco żegna Mackiewicza. „Twój uśmiech pozostanie na zawsze w moim sercu”
Alpinistka wcześniej nie była gotowa, aby napisać list...
Na początku tego roku wszyscy z zapartym tchem śledzili akcję ratunkową jaka miała miejsce na Nanga Parbat. Wyprawa na ośmiotysięcznik nie skonczyła się jednak dobrze dla polskiego alpinisty, Tomasza Mackiewicza. Kilka miesięcy po tragedii Elisabeth Revol postanowiła pożegnać swojego partnera wspinaczkowego. Wzruszający list opublikowała w mediach społecznościowych. Elisabeth Revol o Tomaszu Mackiewiczu: Dałeś mi wielką siłę „Tomasz, byłeś w moim życiu jak powietrze, z którego czerpałam energię. Dałeś mi wielką siłę, którą dzisiaj zabieram ze sobą. Przede wszystkim zawdzięczam ci życie”, zaczęła Revol. Dodała, że kochała filozofię wyznawaną przez alpinistę, a także wcześniej nie byla w stanie napisać listu. Dlaczego? Ponieważ przytłoczyły ją słowa, niuanse, emocje, to wszystko co było „ma przed oczami”. „Może te słowa, które publikuję złagodzą mój ból?”, spytała. Alpinistka podkreśliła, że Tomasz był jednym z najbardziej wolnych i najbardziej niezależnych ludzi, jakich znała. „Chciał przeżyć swoje przygody bez czekania, to te, które pozwoliły mu spełnić marzenia. Poczuć pełnię życia i być sobą”, czytamy w liście. „Twój uśmiech pozostanie na zawsze w moim sercu, a iskra z Twoich oczu będzie rozpalać moje dni. Za każdym razem, gdy mówiłeś, widziałam magię w oczach tych, którzy cię słuchali. Byłeś wielkim człowiekiem”, zaznaczyła. Francuska powróciła również do tragicznego wydarzenia na Nanga Parbat. Napisała, że nie wie, kiedy doszło do przekroczenia granicy przez Mackiewicza, granicy, która spowodowała niemożliwość powrotu. „90 metrów poniżej szczytu, byłeś w bardzo dobrym stanie. Potem niewiele rozmawialiśmy, ale wcale nie wyjątkowo mniej, niż wcześniej. Przecież wchodziliśmy w ten sposób, w ciszy, spokoju. Nie wiem, jak to się stało, nie wiem”, zaznaczyła. Dodała, że pasja Mackiewicza była nieskończona, a Nanga Parbat było „pismem, inspiracją i książką” jego życia. „Dziękuję, że byłeś tym, kim byłeś”, zakończyła list.
Elisabeth Revol o Tomaszu Mackiewiczu: „Zostawiłam go i okłamałam’’
Wyprawą Tomasza Mackiewicza i Elisabeth Revol na Naga Parbat żyją media na całym świecie. Internauci zarzucają Francuzce, że ta nie pomogła Polakowi, zostawiając go. W ostatnim wywiadzie himalaistka powiedziała wprost: „Okłamałam go’’. Zobacz też: Czy syn Macieja Berbeki uważa Adama Bieleckiego za bohatera? Revol o wyprawie na Naga Parbat W rozmowie z TVN24 Revol — po raz kolejny (!) — opowiedziała o tym, co stało się w trakcie ekspedycji na Naga Parbat. Mimo hejtu, który płynie na nią z całego świata, Francuzka zdecydowała się udzielić kontrowersyjnego wywiadu. W rozmowie z polską stacją telewizyjna wyznała, jak wyglądał atak szczytowy. Prawdziwy dramat rozegrał się tuż po zdobyciu szczytu. Wtedy, jak twierdzi Revol, Mackiewicz zaczął tracić wzrok. „Tomek powiedział mi na szczycie: Eli, nie widzę, widzę cię bardzo niewyraźnie, nie widzę twojej czołówki. Tylko tyle. Kiedy weszliśmy na szczyt, był już w takim stanie, że zaczynał tracić wzrok. Powiedział: co się ze mną dzieje. Jego pierwsza reakcja to nie było: osiągnąłem szczyt, tylko: nie widzę cię. Kiedy mi to powiedział, naprawdę się przeraziłam. Pomyślałam, że jesteśmy w ogromnym niebezpieczeństwie’’, pisze Revol. Himalaistka przyznała, że nie może się pogodzić z tym, co stało się na Naga Parbat. „To był mój najlepszy partner wspinaczkowy, był mi jak brat. I teraz muszę przed sobą przyznać, że to ja go zostawiłam w górach, mimo że to nie była moja decyzja. Zostawiłam go, ale powiedziałam mu wcześniej: pomoc nadejdzie, czyli okłamałam go i ja też czuję się zdradzona. W tym momencie nie mogę tego zaakceptować, nie mogę się z tym pogodzić’’, powiedziała Revol w rozmowie z TVN 24. Zobacz też: Sensacyjne doniesienia w sprawie Tomasza Mackiewicza! Grupa poszukiwawcza wyruszy po himalaistę?!
Czy syn Macieja Berbeki uważa Adama Bieleckiego za bohatera?
„Gdyby się nie rozdzielili, pewnie mielibyśmy tatę na dole’’, powiedział syn Macieja Berbeki w ostatnim wywiadzie. Krzysztof unika odpowiedzi na pytanie, czy uważa Adama Bieleckiego za bohatera. „Nigdy nie będę obiektywny, mówiąc o tym’’, kwituje, mówiąc o wyprawie, w której zginął jego ojciec. Zobacz też: Niepokojący wpis Denisa Urubko i dramatyczne podsumowanie Cichego: „Oceniając realnie, daję pięć procent szans”. Polacy nie zdobędą K2? Krzysztof Berbeka o Adamie Bieleckim W 2013 roku Maciej Berbeka zginął w Himalajach w ekspedycji na Broad Peak. Była to jego druga — po 25 latach przerwy — wyprawa na tę górę. Polak był pierwszym człowiekiem, który przekroczył w Karakorum granicę 8 tys. metrów. Kiedy Magdalena Rigamonti, z „Dziennika Gazety Prawnej, zasugerowała Krzysztofowi Berbece, że „uczniowie zostawili jego ojca’’, podkreślił, że w tej sprawie nigdy nie będzie obiektywny. „Wiem jedno: tata nie chciał wchodzić na szczyt za wszelką cenę. Odwiozłem go na lotnisko, po drodze załatwiał sprawy związane z przyszłym wyjazdem do Peru, wyznaczył mi kila zadań. Chciałem dać mu jakąś książkę, gdyby trzeba było siedzieć w bazie i czekać na dobrą pogodę, ale usłyszałem, że jak pogoda będzie zła, to on nie czeka, tylko wraca do Polski’’, powiedział Krzysztof Berbeka. Za śmierć Berbeki długo obwiniano Bieleckiego, który w oczach opinii publicznej odkupił swoje winy dzięki akcji ratunkowej pod Nanga Parbat. Ale Krzysztof Berbeka nie chce nazywać go bohaterem. Przez bardzo długi czas za śmierć Macieja Berbeki obwiniano Adama Bieleckiego, który — dzięki akacji ratunkowej na Naga Parbat — odkupił swoje winy. „Myślę, że silna psychika Denisa Urubko miała wielkie znaczenie w tej akcji’’, powiedział. Dopytywany, milczał. „Ok, jeżeli się komuś pomaga, to w tym momencie tak, jest się bohaterem’’, skwitował Krzysztof Berbeka. Syn zmarłego himalaisty wspomina spotkanie, które miało miejsce po śmierci jego ojca. „Kiedy Artur Małek i Adam Bielecki przyjechali do nas do domu w Zakopanem, opowiadali, że tata dzielił się z nimi swoim górskim doświadczeniem, dawał wskazówki, np. na temat asekuracji. Myślę, że tata pełnił rolę przewodnika i nauczyciela’’, podkreśla Krzysztof Berbeka. Zobacz też: Adam Bielecki, uczestnik akcji ratunkowej na Nanga Parbat, miał poważny wypadek na K2! Jaki jest stan jego zdrowia?
Do sieci trafiło ostatnie zdjęcie i film z Tomaszem Mackiewiczem tuż przed zdobyciem Nanga Parbat
Akcja pod Nanga Parbat zapisała się już w kartach himalaizmu. Elisabeth Revol, która wspinała się wraz z Tomaszem Mackiewiczem, ujawniła treść rozmów himalaistów. Do sieci trafiło także nagranie, na którym po raz ostatni widać wspinającego się Polaka. Co powiedział do Francuzki Mackiewicz tuż przed tym, gdy się rozdzielili? NAJONOWSZE: Sensacyjne doniesienia w sprawie Tomasza Mackiewicza! Grupa poszukiwawcza wyruszy po himalaistę?! „Zwyciężyć znaczy przeżyć”. Martyna Wojciechowska o akcji na Nanga Parbat i Elisabeth Revol Polecamy: „Mam w sobie wiele gniewu. Można było uratować Tomka”. Konferencja prasowa zwołana przez Elisabeth Revol wywołała kontrowersje! Nanga Parbat: ostatnia rozmowa Tomasza Mackiewicza z Elisabeth Revol Akcja na Nanga Parbat to obraz prawdziwie bohaterskiej akcji polskich himalaistów, ale i przykład wielkiej tragedii. Ze względu na bardzo złe warunki atmosferyczne Bielecki i Urubko nie podjęli próby wejścia na szczyt po Tomasza Mackiewcza. Polak pozostał w szczelinie na wysokości około 7200 metrów. Fracuzce udało się zejść poniżej tej wysokości, dzięki czemu udało się ją uratować. Teraz Elisabeth Revol ze szczegółami opisała, jak wyglądało jej rozstanie z Tomaszem Mackiewiczem. „Rozstanie się z Tomkiem odbyło się w dziwny sposób. Ewidentnie mi powiedziano, że jeżeli Tomek zostanie na wysokości 7200 a ja zejdę do sześciu, to mogą pomóc. Dostałam polecenie, żeby schodzić, że pomoc przyjdzie za dwie, trzy godziny. Powiedziałam to Tomkowi, mówiłam: zostajesz tutaj w szczelinie, nie ma problemu. Jesteś chroniony, a ja muszę schodzić niżej”, wyznała himalaistka. „On powiedział: oczywiście, nie ma sprawy, ja czekam, a ty schodzisz. Nic nie wzięłam ze sobą. Sądziłam, że za te dwie, trzy godziny helikoptery przylecą. Kiedy zeszłam niżej powiedzieli mi, że nie, jednak helikoptery nie przylecą już tego dnia wieczorem i że muszę tam spędzić noc. Wysłałam im wiadomość, że nie jestem z Tomkiem, nie mam śpiwora, materaca i namiotu, że od 24 godzin nie jadłam i nie piłam. Usłyszałam nie przejmuj się. Niedługo przyleci pomoc, więc byłam pewna, że przyleci. Wiedziałam tylko, że muszę znaleźć gdzieś jakąś szczelinę i osłonić się przed wiatrem, śniegiem i ewentualną lawin”, mówi himalaistka. Według Elisabeth Revol, gdyby akcja została zorganizowana wcześniej, udałoby się uratować Tomasza Mackiewicza. „Jest we mnie wiele złości. Można było uratować Tomka, gdyby to była prawdziwa akcja ratunkowa, podjęta na czas i zorganizowana. Czekaliśmy 48 godzin zanim podjęto jakiekolwiek działania. Należało to zrobić natychmiast”, mówi Revol. Zobacz także: Poruszające wyznanie przyjaciela Tomasza Mackiewicza. Czy na himalaiście ciążyła klątwa? Ostatnie nagranie z Nanga Parbat: Tomasz Mackiewicz niemal na szczycie Do sieci trafiło teraz nagranie, na którym widać ostatnie ujęcia filmowe zaginionego na górze Polaka. Video nagrała i umieściła sama Revol. Nagranie pochodzi z 25 stycznia, niecałe dwie godziny później Revol i Mackiewicz mieli stanąć na szczycie. Na konferencji prasowej Francuzka opowiadała, że nagrania zrobiła stojąc zaledwie 90 metrów przed szczytem Nanga Parbat. „Zaczyna się podejście, nie jest zbyt ciepło, ale jest ok. Cudowne widoki, piramida po lewej”, słyszymy na nagraniu. Na drugim materiale filmowym Elisabeth Revol ujawnionym dzięki uprzejmości stacji France Info, himalaistka pokazuje widoki z niższych partii góry (nagranie video poniżej). Można na nich zauważyć Tomasza Mackiewicza. Według specjalistów, na nagraniu widać, że Revol jest w świetnej formie, a dystans między nią a Polakiem wraz z przemieszczaniem się Francuzki powiększa się. Elisabeth podczas konferencji prasowej wyznała, że gdy Mackiewicz do niej dotarł, miał jej powiedzieć, że nie widzi. Według słów Francuzki, natychmiast podjęła decyzję o zejściu: „Zapadła już noc. Kiedy się wspinaliśmy - nie czuliśmy wiatru. Ale na szczycie poczuliśmy bardzo silny wiatr. Ja weszłam na szczyt pierwsza, Tomek był około 30 metrów za mną. Kiedy dotarł do mnie, powiedział: Nie widzę twojej lampy, całą ciebie widzę niewyraźnie. Zrozumiałam wtedy, że jest naprawdę w niebezpieczeństwie”, wyjaśnia Revol. Sauvetage dans l'Himalaya : #elisabethrevol raconte à @EnvoyeSpecial quand tout a basculé (à voir en intégralité ce soir sur @France2tv) https://t.co/qxJu1v5GEc pic.twitter.com/zLwlKui5xz — franceinfo plus (@franceinfoplus) 8 lutego 2018 Polecamy: „Gdybyśmy poszli po Tomka Mackiewicza, Revol by umarła’’. Poruszające słowa Adama Bieleckiego o akcji na Nanga Parbat Zobacz też: „Oddałabym wszystkie te pieniądze, żeby wrócił”. Na co pójdą środki zebrane przez internautów na ratunek Tomasza Mackiewicza? To ostatnie zdjęcie, jakie udało się zrobić Elisabeth Revol tuż przed zdobyciem Nanga Parbat. Francuzka oczekiwała wówczas na Polaka. #NangaParbat | Francuski tygodnik @VSDmag opublikował zdjęcia z apartu Elisabeth Revol. Prawdopodobnie ostatnim zdjęciem jest „selfie” zrobione na wysokości 7700m - w trakcie ataku szczytowego, w oczekiwaniu na dochodzącego Tomka Mackiewicza. Więcej: https://t.co/wuOjPxaxAw pic.twitter.com/wNyqrJrHws — Tomek Mazur (@tomekmaz) 8 lutego 2018 Zobacz też: Jarosław Bator ujawnił dramatyczne szczegóły akcji ratunkowej na Nanga Parbat. W jakim stanie był Tomasz Mackiewicz? Opinia medyczna dr. Champly’ego: „Zgon nastąpił, kiedy Tomek zasnął i nie odczuwał żadnego bólu’’ oraz: Wanda Rutkiewicz, Jerzy Kukuczka, Tomasz Mackiewicz… W Himalajach zginęło wielu polskich wspinaczy. Pamiętasz ich?
„Pokazał, jak powstać z upadku i żyć pełnią życia”. Misjonarka Helena Pyz o pracy z Tomkiem Mackiewiczem
Tomasz Mackiewicz i Helena Pyz mieli okazję współpracować ze sobą w Indiach. To właśnie ona przyjęła go jako wolontariusza w ośrodku dla trędowatych. Teraz świecka misjonarka w rozmowie z natemat.pl opowiedziała o współpracy z Tomaszem Mackiewiczem. We wzruszających słowach dr Pyz wspomina pracę z himalaistą. Polecamy: „One już wiedzą, że tata został na górze. Że nie wróci”. Żona i dzieci utraciły nadzieję na odnalezienie Tomasza Mackiewicza Helena Pyz o Tomaszu Mackiewiczu Tomasz Mackiewicz w ośrodku rehabilitacji trędowatych Jeevodaya w Indiach przebywał w 2000 roku. Wówczas został zatrudniony przez misjonarkę i lekarkę dr Helenę Pyz. Mackiewicz pracował tam jako wolontariusz. To wtedy, jak wyznawał wówczas w wywiadach himalaista, doszło do jego całkowitego nawrócenia i całkowitego oczyszczenia zarówno ciała, jak i duszy z toksyn. Od tamtej pory nie sięgnął po narkotyki. „To był nasz jedyny kontakt, ale dość długi, bo Tomek spędził u nas ponad 6 miesięcy. Wiedziałam, że ta wyprawa do Indii jest dla niego próbą sił, rehabilitacją samego siebie, wzrastaniem w tym, co dobre”, wspomina pobyt Tomka misjonarka w rozmowie z KAI. Przypomnijmy, że Mackiewicz przyjechał do Indii po zwycięstwie narkotykowym. „Tomek przyjechał do nas w Roku Jubileuszowym 2000. Od początku pobytu codziennie był z nami na Mszy św. i wieczornej modlitwie, tak, jak pozostali wolontariusze. A kiedy odbywały się u nas uroczystości zamykające Jubileusz i okazało się, że wszyscy katolicy z naszego ośrodka idą do spowiedzi, Tomek przybiegł do mnie i powiedział, że też chciałby się wyspowiadać, tyle, że bardzo słabo zna język angielski. Opowiedziałam mu wówczas własną historię o tym, jak uczestnicząc w rekolekcjach w Anglii, kiedy też nie znałam języka, musiałam się wyspowiadać u anglojęzycznego księdza. Tamten kapłan powiedział mi: spowiadasz się Panu Bogu, to nic, że nie znasz języka wyspowiadasz się po polsku, a ja cię rozgrzeszę po angielsku”, opowiada misjonarka. Polecamy też: Czy jej winą jest to, że przeżyła? Polscy internauci nie zostawiają na Elisabeth Revol suchej nitki oraz: To on uratował Elisabeth Revol, partnerkę Tomasza Mackiewicza. Kim jest Adam Bielecki, jeden z najlepszych himalaistów? Dlaczego wzbudza kontrowersje? Autostopem po nawrócenie, czyli Mackiewicz w Indiach Dwutygodniową podróż w dużej części odbył autostopem. Jak opowiada misjonarka: „Kiedy dostał się do Indii do Amritsaru, kupił sobie rower. Wyposażył go odpowiednio przywiózł do nas i przez cały czas pobytu, korzystał z niego. Nie miał czasu na zwiedzanie, ale kiedy jechał po zakupy, czy inne sprawunki – to zawsze na tym rowerze”. Czym zajmował się Tomek? Do jego codziennych zadań należało organizowanie popołudniowych zajęć i zabaw dla dzieci, pomaganie na terenie ośrodka w bieżących pracach. „To nie był czas komórek i internetu. Aby zatelefonować zagranicę trzeba było jechać 30 km do miasta. Tomek po prostu z nami był, nabierał sił. W tamtym czasie mówił do mnie: Ciociu”, wspomina Helena Pyz. Na tę podróż Tomasz Mackiewicz przeznaczył rok. Mając półroczna wizę do Indii kolejne miesiące spędził w Bangladeszu: „Wybrał kraj najtańszy i ponieważ nie miał pieniędzy na hotele, wymyślił, że będzie spał w hamaku. Sam go sobie uszył, wyposażył, ocieplił i pojechał”, wspomina dr Pyz dla natemat.pl. Ostatecznie w wyniku przeszkód związanych z noclegiem powrócił do Polski. Misjonarka nie spodziewała się, że wolontariusz rozpocznie w przyszłości podbój górskich szczytów. Kobieta nie chce jednak oceniać jego działalności, a przede wszystkim motywów. „Kiedy człowiek odbija się od dna, to chce osiągać szczyty. Tomek pokazał, że można wiele przezwyciężyć w sobie samym. Że nie musi nas obciążać zło, które było naszym udziałem. Że można podnieść się po upadku, a potem żyć pełnią życia. I te pasje Tomka są wyrazem tego, że chciał żyć pełnią życia”, mówi. Zobacz także: Kukuczka, Heinrich, Rutkiewicz, Berbeka.... W najwyższych górach świata zginęło 57. Polaków. EKSKLUZYWNE VIDEO Helena Pyz o wyjściu Tomka na Nanga Parbat Helena Pyz żałuje jednak, że ambicje himalaisty wzięły górę nad wcześniejszymi postanowieniami. „Wiem, że w 2016 r. pożegnał się z Nangą i bardzo mi przykro, że nie sam przed sobą nie dotrzymał tego słowa. O tym, że znów się tam wybiera dowiedziałam się, gdy znów zaczął zbierać fundusze. Podejrzewam, że była to sprawa ambicji. Ostatnim razem zrezygnował tuż pod szczytem ze względu na zmieniającą się pogodę. To była trudna decyzja. Wracając, minął się z himalaistą Simone Moro, który rozpoczął atak szczytowy, choć Tomek ostrzegał go, że warunki są trudne. Moro zdobył wówczas szczyt, jako pierwszy w sezonie zimowym, choć Tomek sugerował, że w tak krótkim czasie było to niewykonalne. Przykro mi, że zaryzykował raz jeszcze, ale nie chcę oceniać go źle. Trzeba się modlić, żeby ostatnie chwile życia spędził blisko Boga” – komentuje. Zobacz również: Jarosław Bator ujawnił dramatyczne szczegóły akcji ratunkowej na Nanga Parbat. W jakim stanie był Tomasz Mackiewicz? Opinia medyczna dr. Champly’ego: „Zgon nastąpił, kiedy Tomek zasnął i nie odczuwał żadnego bólu’’ oraz: Wanda Rutkiewicz, Jerzy Kukuczka, Tomasz Mackiewicz… W Himalajach zginęło wielu polskich wspinaczy. Pamiętasz ich?
„Gdybyśmy poszli po Tomka Mackiewicza, Revol by umarła’’. Poruszające słowa Adama Bieleckiego o akcji na Nanga Parbat
O Adamie Bieleckim, uczestniku akcji ratunkowej na Nanga Parbat, mówi cała Polska. Himalaista udzielił „Gazecie Wyborczej’’ pierwszego wywiadu, w którym opowiedział o tym, co tak naprawdę działo się kilka blisko sześć tysięcy metrów nad poziomem morza. Zobacz też: Jarosław Bator ujawnił dramatyczne szczegóły akcji ratunkowej na Nanga Parbat. W jakim stanie był Tomasz Mackiewicz? Opinia medyczna dr. Champly’ego: „Zgon nastąpił, kiedy Tomek zasnął i nie odczuwał żadnego bólu’’ oraz: Wanda Rutkiewicz, Jerzy Kukuczka, Tomasz Mackiewicz… W Himalajach zginęło wielu polskich wspinaczy. Pamiętasz ich? Poruszające wyznanie przyjaciela Tomasza Mackiewicza. Czy nad himalaistą ciążyła klątwa? Adam Bielecki o akcji ratunkowej na Nanga Parbat W rozmowie z Dominikiem Szczepańskim dla „Gazety Wyborczej’’ Adam Bielecki przyznał, że kiedy usłyszał o akcji ratunkowej na Nanga Parbat, nie zawahał się nawet przez ułamek sekundy. Chwile, a mówiąc dosadniej — sekundy, zwątpienia przyszły zdecydowanie później. „Nie miałem żadnych wątpliwości, że muszę polecieć i zrobić wszystko, co mogę. Zawahałem się sekundę dopiero na Nandze, przy kamieniu, za którym zaczyna się właściwy Kuluar Kinshofera. Zrobiłem krótki rachunek sumienia: dwa lata temu prawie zabiłem się tu za dnia, w dodatku mam zasadę, że nie korzystam ze starych lin poręczowych. A teraz miałem nocą wspinać się po starych poręczówkach. To był moment, kiedy uderzyło mnie, jak niebezpieczne jest to, co robimy. Ale zaraz przyszła myśl: Tomek i Eli potrzebują nas, jeśli nie pójdziemy – zginą’’, wspomina Bielecki. Elisabeth Revol schodziła całą noc. Ekipa ratunkowa spotkała Francuzkę na wysokości sześciu tysięcy metrów. Mimo iż zakładali, że do spotkania dojdzie kilkaset metrów wyżej. Później mieli dwie opcje: albo zacząć opuszczać Revol, albo pozwolić jej odpocząć. „Mówiłem, by schodzić, Denis powiedział, że lepiej zostać, zaufałem mu, jest bardziej doświadczony. Przykryliśmy się płachtą biwakową. Próbowaliśmy ogrzać Eli, położyła się w zasadzie na nas, zagotowaliśmy trochę płynu, podaliśmy leki i czekaliśmy. Kiedy zimno stało się nieznośne, Denis zaczął naciskać, by schodzić. Zagotowaliśmy wodę, ruszyliśmy o świcie’’, mówi w rozmowie z „Wyborczą’’. Francuzka nie była w najlepszym stanie. Miała odmrożone ręce, co sprawiło, że nie mogła ani się wpiąć w linę, ani się z niej wypiąć. „Nie wiem, co było trudniejsze: wejście czy zejście’’, podkreśla himalaista. Największym dylematem, który stanął przed ekipą ratunkową była odpowiedź na pytanie: Jak pomóc Tomkowi Mackiewiczowi. „Gdybyśmy zostawili Eli i poszli po Tomka, ona by umarła. Nie mogliśmy jej zostawić, nie przeżyłaby nocy. Nie była w stanie schodzić sama, a nie mieliśmy namiotu, śpiwora, niczego poza maszynką do gotowania, co moglibyśmy jej zostawić. A Eli nie byłaby w stanie obsłużyć kuchenki zamarzniętymi dłońmi. Wyruszenie po Tomka skazałoby Eli na śmierć. (...) Pogoda się pogarszała. Nawet przy optymistycznym założeniu, że prognoza by się nie sprawdziła, wiatr by zelżał, a z Denisem mielibyśmy siły, by pokonać 1300 m przewyższenia, co zrobilibyśmy po dotarciu do Tomka? A przecież te 1300 m to drugie tyle, ile zrobiliśmy, tylko na większej wysokości, przy dużo silniejszym wietrze, w większym zimnie, bez lin poręczowych, których wyżej nie ma. Dochodzimy do Tomka i co dalej? Musielibyśmy go znosić. A dwie osoby, bez zasobów, nie są w stanie tego zrobić. To fizycznie niewykonalne. Nikt w tych warunkach i okolicznościach nie dałby rady. Nie decydowaliśmy sami, skontaktowaliśmy się z kierownikiem akcji Jarkiem Botorem. On konsultował się z bazą pod K2, z Krzyśkiem Wielickim. Wspólnie podjęliśmy decyzję, że musimy się skupić na ratowaniu Eli’’, powiedział Bielecki w rozmowie z Dominikiem Szczepańskim dla „Gazety Wyborczej’’. Źródło: Gazeta Wyborcza
„Oddałabym wszystkie te pieniądze, żeby wrócił”. Na co pójdą środki zebrane przez internautów na ratunek Tomasza Mackiewicza?
Tragedią pod Nanga Parbat żył cały świat. Zorganizowano dwie zbiórki pieniędzy, które miały być docelowo przeznaczone na opłacenie akcji ratunkowej dla Tomasza Mackiewicza i Elisabeth Revol. Internauci jak zwykle nie zawiedli, w rekordowym tempie uzbierano niezbędną kwotę z nawiązką. Żona Tomasza Mackiewicza wydała specjalne oświadczenie w tej sprawie. Już wiadomo, na co zostanie przeznaczona pozostała część uzbieranych pieniędzy. Zobacz też: „Zgon nastąpił, kiedy zasnął i nie odczuwał żadnego bólu’’. Opinia medyczna dr. Champly’ego na temat stanu zdrowia Tomasza Mackiewicza! To on uratował Elisabeth Revol, partnerkę Tomasza Mackiewicza. Kim jest Adam Bielecki, jeden z najlepszych himalaistów? Dlaczego wzbudza kontrowersje? Zobacz też: Uzależnienie od heroiny i pasja, która kosztowała go życie... Kim był Tomasz Mackiewicz, himalaista, o którym mówią wszyscy? Kontrowersje wokół zbiórek dla Tomasza Mackiewicza Revol i Mackiewicz utknęli na wysokości 7400 metrów schodząc ze szczytu. Wycieńczeni, bez jedzenia, tlenu… Polak nie dał rady zejść niżej o własnych siłach. Cierpiał na ślepotę śnieżną i chorobę wysokościową. Miał liczne odmrożenia. Revol ocalała tylko dlatego, że zeszła niżej. Niestety warunki pogodowe nie umożliwiły ratownikom podjęcia próby poszukiwań 42-letniego himalaisty. Na szczycie Nanga Parbat rozegrał się prawdziwy dramat. Dwójka himalaistów potrzebowała natychmiastowego wsparcia. Potrzeba było 50 tysięcy dolarów na wynajęcie dwóch helikopterów od pakistańskiej armii. Kwota została zebrana w rekordowym czasie! Los wspinaczy poruszył tysiące osób na całym świecie. Po tragedii na Nanga Parbat zbiórka pieniędzy, na akcję ratunkową nie została zamknięta. Kontynuowano ją dalej. Zdaniem niektórych osób, pieniądze przede wszystkim były zbierane na pomoc, która do końca się nie powiodła. Tomek nie wrócił. Dodatkowo zebrane pieniądze miały być przeznaczone na rzecz rodziny Tomka, zapewnienie bytu jego dzieciom, a także wsparcie leczenia i rehabilitacji Elisabeth Revol. Na żonę zaginionego Tomasza Mackiewicza spłynęła fala hejtu. Partnerce Tomasza Mackiewicza zarzucano materializm. „Koles ledwo co cieply a Ci juz kase zbieraja na "dzieci" żałosne to. Nie wiadomo czy on tam żyje czy nie.... wstawiając więcej zdjęc z dziecmi chcece wzbudzic w ludziach wspolczucie aby wam kase dawali? Wypadaloby poczekac z takimi rzeczami kilka dni jakby byla pewnosc ze facet rzeczywiscie nie zyje.... ale no fakt wtedy nie mielibyscie takiego rozglosu... jest wiele samotnych matek czy ojcow a jakos im nikt kasy nie daje. Jak to mozna manipulowac ludzmi. Lepiej byscie wplacili dla naprawde potrzebujacych nizeli dla rodziny ktora wykorzystala smierc do zarobku…”, brzmiał jeden z komentarzy. Anna Solska, żona Tomasza Mackiewicza postanowiła rozwiać wszelkie wątpliwości. Oprócz podziękować za udzielone wsparcie i dobre słowa, ogłosiła na co zostaną przeznaczone środki ze z obu zbiórek. Zobacz też: Na żonę Tomasza Mackiewicza spłynęła fala hejtu. Co zarzucają jej internauci? Na co zostaną przeznaczone pieniądze zbierane dla Tomasza Mackiewicza? W wyniku zorganizowanej akcji, zebrano kwotę 1,2 mln złotych. Jedną ze zbiórek zorganizowała szwagierka Tomasza Mackiewicza, Małgorzata Sulikowska. Druga została zapoczątkowana przez międzynarodowy portal gofoundme.com. Pieniądze w pełni pokrywają akcję ratunkową na Nanga Parbat. A co stanie się z pozostałą sumą? Na oficjalnym profilu Tomasza Mackiewicza na Facebooku, opublikowano specjalne oświadczenie. „Wszystkie pieniądze z obydwu zbiórek po ustaleniu refundacji kosztów akcji ratunkowej w i jakim zakresie oraz opłaceniu wszelkich rachunków związanych z kosztem akcji ratunkowej w Pakistanie zostaną podzielone po równo pomiędzy trójkę dzieci Tomka. Takie mamy ustalenia z mamą dwójki dzieci Tomka. Wszelkie ostateczne kwoty zostaną podane do wiadomości publicznej. Chciałabym wyrazić moją bezgraniczną wdzięczność. W imieniu Dzieci i Tomka, który bardzo chciał zabezpieczyć ich życie i przyszłość. Dać im coś czego sam nie miał, a co bardzo chciał im dać. Swoim wysiłkiem swoją pracą swoimi marzeniami, swoim dziełem, talentem, tym co potrafił, a co było poza materią. Oddałabym wszystkie te pieniądze, żeby wrócił…”, napisała Anna Solska. W kolejnym wpisie, Anna Solska zaznaczyła, że ostateczna kwota zbiórki zostanie podana do informacji publicznej. „Wszelkie ostateczne kwoty zostaną podane do wiadomości publicznej. Wszystko jest i będzie transparentne. Dziękuję wszystkim wspierającym z całego serca. W imieniu Tomka i dzieci Anna Solska”, dodała. Internauci nie pozostawili jej wpisu bez odzewu. W komentarzach pojawiły się głosy wsparcia. „My też dalibyśmy wiele żeby wrócił... Tylko tyle możemy
„Powiedziałam Tomkowi, że przyleci po niego helikopter”. Elisabeth Revol w pierwszym wywiadzie po tragedii na Nanga Parbat
Elisabeth Revol po raz pierwszy po tragedii na Nanga Parbat udzieliła wywiadu agencji AFP. Co tak naprawdę wydarzyło się na szczycie? W jakim stanie był Tomasz Mackiewicz, kiedy Francuzka schodziła w dół? Jej słowa wrzucają nowe światło na te wstrząsające wydarzenia… NAJNOWSZE: „Gdybyśmy poszli po Tomka Mackiewicza, Revol by umarła’’. Poruszające słowa Adama Bieleckiego o akcji na Nanga Parbat Zobacz też: Czy jej winą jest to, że przeżyła? Polscy internauci nie zostawiają na Elisabeth Revol suchej nitki Wydarzenia na Nanga Parbat Elisabeth Revol jako jedyna przeżyła tragedię na Nanga Parbat. Pod adresem francuskiej himalaistki zaczęły pojawiać się w sieci poważne zarzuty: że zostawiła Tomasza Mackiewicza na pewną śmierć i nie podjęła próby sprowadzenia go w dół zbocza. W poruszającym wywiadzie, Elisabeth Revol opowiedziała o wydarzeniach sprzed kilku dni. Przypomnimy, że Mackiewicz i Revol po zdobyciu szczytu na Nanga Parbat natrafili na poważne komplikacje. Utknęli na wysokości ponad 7 tysięcy metrów. Najbardziej dramatyczna była sytuacja Polaka, który zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Zobacz też: „One już wiedzą, że tata został na górze. Że nie wróci”. Żona i dzieci utraciły nadzieję na odnalezienie Tomasza Mackiewicza Elisabeth Revol o akcji ratunkowej i Tomaszu Mackiewiczu W wywiadzie himalaistka podkreśliła, że w chwili wejścia na szczyt Nanga Parbat byli w doskonałej formie. Nic nie zapowiadało tragedii. Wierzchołek zdobyli o. godziny 18:00. „Poczułam niesamowitą euforię. Ale ona trwała moment”, opowiada. Okazuje się, że na szczycie góry nie spędzili dużo czasu. „Tomek powiedział mi: „Nic nie widzę”. Zaczęliśmy schodzić, jednak szło nam ciężko. Tomek opierał się na mnie, nie mogliśmy się zbyt szybko poruszać”, dodaje. Z minuty na minutę stan Tomka zaczynał się pogarszać. Nie mógł oddychać, zamarzał na jej oczach. „Jego nos zrobił się po prostu biały. Tak samo ręce”, relacjonuje. Już nie dali rady zejść do obozu. Znaleźli schronienie pod kopułą szczytową i tutaj nocują. Rano Francuzka była przerażona. Na jego ciele pojawiła się ogólna opuchlizna. Choroba wysokościowa postępowała. „Krew nie przestawała wyciekać mu z ust”, opowiada łamiącym głosem Elisabeth Revol. Zobacz też: Elisabeth Revol, kim jest alpinistka, która wraz z Tomaszem Mackiewiczem zdobyła szczyt Nanga Parbat? Revol natychmiast wezwała pomoc. Czekała na wiadomość od ludzi organizujących wyprawę ratunkową. „W pewnym momencie napisali mi, że mam zejść na poziom 6000 metrów n.p.m., a Tomka wezmą helikopterem później z poziomu 7200 m n.p.m. Ja tak nie zdecydowałam. To zostało mi narzucone”, relacjonuje. Mackiewiczowi miała powiedzieć: „Helikoptery przylecą późnym popołudniem. Ale ja muszę zejść niżej. Tak mi kazali. Czekaj tutaj proszę”. Revol zostawiła Polaka w namiocie, okryła śpiworem. Kobieta udostępniła jego lokalizację GPS i zaczęła schodzić w dół. Nie wzięła ze sobą sprzętu. Dlaczego? Liczyła na to, że ratownicy szybko ją odnajdą. Wycieńczona, przemarznięta musiała spędzić noc bez śpiwora i namiotu. „Zmęczenie mnie powoli zaczęło niszczyć. Miałam halucynacje. Pierwszy raz w życiu. Wydawało mi się, że jacyś ludzie przynoszą mi gorącą herbatę. Nieznana mi kobieta poprosiła, bym w zamian za herbatę dała jej jeden z moich butów, co zrobiłam. Kiedy rano się obudziłam - zobaczyłam, że mój but leży w śnieżnej szczelinie. Nie wiedziałam, co się dzieje”, mówi. I podkreśla, że najbardziej bała się nie o siebie, a o pozostawionego wyżej Tomka. Elisabeth zeszła na wysokość 6800 metrów, postanowiła jednak dotrzeć do obozu znajdującego się 500 metrów niżej. „Przeraziłam się, że mogę nie przeżyć. Sytuacja zaczęła być dramatyczna. Pomimo mokrych rękawiczek, przeraźliwego zimna, bardzo wolno schodziłam. To już była kwestia przetrwania”, przyznała. Adam Bielecki i Denis Urubko znaleźli ją w sobotę. Na widok polskiej ekipy kobieta zareagowała euforią. Targały nią ogromne emocje. Elizabeth natychmiast została ewakuowana do szpitala w Islamabadzie z poważnymi odmrożeniami stóp i rąk. Z powodu złych warunków pogodowych poszukiwania Tomasza Mackiewicza zostały przerwane. W rozmowie z dziennikarzami, przyznała, że nie porzuci swojej pasji. Wróci w góry, bo to jest jej potrzebne. Polecamy też: Czy jej winą jest to, że przeżyła? Polscy internauci nie zostawiają na Elisabeth Revol suchej nitki Stan zdrowia Elisabeth Revol W tej chwili Revol została przetransportowana do Francji i przebywa w szpitalu. Kobieta trafiła tu z poważnymi odmrożeniami III i IV stopnia. Lekarze robią wszystko, by nie dopuścić do amputacji palców obu rąk i lewej stopy. Zobacz też: Choroba wysokościowa, ślepota śnieżna, odmrożenia... Mimo ogromnego ryzyka, wspinają się na ośmiotysięczniki. Co pcha ich na szczyt?