Ta piosenka to hit lat 80.! Festiwal w Opolu należał tylko do niej. Przejmująca ballada zachwyciła Polaków
Miała wówczas 30 lat. Ze skromną fryzurą, w czarnej sukience wyszła, zaśpiewała i... sprawiła, że amfiteatr w Opolu oniemiał z zachwytu. Edyta Geppert w 1984 roku nie miała sobie równych. Historia utworu „Jaka róża, taki cierń”, który wówczas wykonała, jest naprawdę przejmująca. Poznaj ją.
Na festiwalu w Opolu w 1984 roku debiutująca Edyta Geppert poruszyła publiczność do głębi. Jej wykonanie utworu „Jaka róża, taki cierń” sprawiło, że w amfiteatrze zapanowała cisza, a chwilę później rozległy się owacje. Utwór o bolesnym doświadczeniu życia do dziś budzi emocje. Mało kto wie, że mógł mieć zupełnie inny tekst... Cisza, która wstrząsnęła Opolem – Geppert i jej debiut Była nikomu nieznaną, młodą artystką. Szczupła blondynka bez tancerzy, bez świateł i bez jakichkolwiek efektów, które mogłyby rozproszyć słuchacza. Stanęła, zaśpiewała i... sprawiła, że publiczność dosłownie wryło w ławki amfiteatru. To było 30 bardzo długich sekund. Wszystko dlatego, że nikt nie wiedział, jak zareagować. Sensacja czy wielka porażka? Ale w końcu ludzie poderwali się z miejsc i nagrodzili młodą wokalistkę owacjami na stojąco. To był 1984 rok. Festiwal Piosenki Polskiej. Edyta Geppert nie tylko zdobyła nagrodę za najlepszą piosenkę premierową – z miejsca stała się sensacją w całym kraju. Tak narodziła się jej gwiazda, która do dziś lśni jasno... Jak to wszystko się zaczęło? Czytaj także: Najpierw był jej nauczycielem, potem zrodziło się uczucie. Edyta Geppert i Piotr Loretz są małżeństwem od 38 lat View oEmbed on the source website „Nie czułem jej” – czyli do dwóch razy sztuka Muzykę do „Jaka róża, taki cierń” skomponował Włodzimierz Korcz. Ale nie wszystko od razu poszło gładko. Do jego pierwszego spotkania z Edytą Geppert doszło pośrednio dzięki małżonce, Elżbiecie Starosteckiej. Z nią w teatrze współpracował wówczas Piotr Loretz. Poprosił o przesłuchanie tej nikomu nieznanej wokalistki. Ale kompozytor nie wykazywał większego zainteresowania, miał wówczas na głowie sporo innych obowiązków. W końcu dał się namówić. I... nic szczególnego się nie wydarzyło. Początkowo nie był przekonany. Miał wrażenie, że „nie czuje” wokalistki. „Spieszyłem się, nie potrafiłem się skupić, no nie „czułem” jej w ogóle. Potem okazało się, że to było jakieś zaćmienie, że nie wyczułem, że jestem blisko czegoś nadzwyczajnego” – tłumaczył z wyraźnymi wyrzutami sumienia w 2014 roku. Dopiero po kolejnym spotkaniu, zorganizowanym przez aktora Jerzego Dobrowolskiego, przekonał się do Geppert. Ujęła go dyscypliną i pracowitością – przekazał jej bowiem kilka uwag, dotyczących sposobu śpiewania, które niezwłocznie wprowadziła w życie. Był poruszony. Wiedział, że chce z niej zrobić gwiazdę. By tak się stało, musieli wygrać festiwal w Opolu. W tym celu zwrócił się do Wojciecha Młynarskiego, aby napisał tekst, ale z powodów zdrowotnych nie mógł tego zrobić. Zadanie trafiło więc do Jacka Cygana. Czytaj także: „Macierzyństwo mnie wciągnęło i uszczęśliwiło”. Edyta Geppert po urodzeniu syna chciała zrezygnować z kariery <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1984060100B-18a4513.jpg" width="1760" height="2760" alt="Edyta Geppert, laureatka nagrody im. Karola Musioła za interpretację piosenki „Jaka róża taki cierń”, XI Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, czerwiec 1984 roku" title="Edyta Geppert, laureatka nagrody im. Karola Musioła, XI Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, czerwiec 1984 roku" /> Kaseta VHS i brutalna prawda o życiu – przekaz „Jaka róża, taki cierń” Jacek Cygan miał zaledwie kilka dni na stworzenie tekstu. Terminy były bowiem nieubłagane. Co gorsza, nie mógł się zobaczyć osobiście z młodą wokalistką, ponieważ brała ona wówczas udział w Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. „Edyta Geppert wtedy jeszcze nawet nie koncertowała. Była na początku swojej ścieżki. Korcz przywiózł mi jej występ dyplomowy na kasecie VHS, żebym zobaczył, jakie ma możliwości wokalne”, wspominał w rozmowie z Onete. Wiedział, że pisze piosenkę na festiwal, który ogląda cała Polska. Gdy pierwszy raz śpiewał fragmenty tekstu, poczuł, że to będzie coś wyjątkowego. Wersy takie jak „dziesięć pięter i ciemność” do dziś wywołują dreszcze. Piosenka porusza temat trudnych emocji, krzywd i bolesnych doświadczeń oraz samo***stwa. Dla Cygana to utwór o życiu – jego brutalności i możliwości wyboru, którą ono niesie. Najbardziej poruszającym momentem piosenki jest dla niego fragment „noc wiruje wokół nas...”, gdzie – jak mówi – następuje triumf życia nad przeciwnościami. Czytaj także: Onieśmielała ją swoją wielkością i sposobem bycia. Edyta Geppert żałuje, że nie dojrzała do tej przyjaźni Odrzucone wersje, presja sukcesu i tekst, jakiego jeszcze nie było Nie wszyscy byli entuzjastami tekstu Jacka Cygana. Piotr Loretz miał poważne wątpliwości co do treści utworu. Zaproponował alternatywny tekst, jednak Włodzimierz Korcz zdecydowanie odrzucił tę wersję. Mimo nacisków, postawił na swoim – i wysłał Edytę Geppert do Opola z oryginalnym tekstem. Presja była ogromna. To miał być debiut wokalistki i utwór pisany „na zamówienie” festiwalowe. Ale nikt nie spodziewał się, że stanie się on jednym z najbardziej poruszających momentów w historii polskiej piosenki. I hymnem lat 80. „Różo, różo, nasz jest świat | Zostaniemy wciąż młode | Noc wiruje wokół nas| Spójrz, uśpiłam już trwogę | Miłość durna, miłość zła | Nie ma władzy nade mną| Włosy me pochwyci wiatr | Dziesięć pięter i ciemność” – wybrzmiało silnym, przejmującym, bardzo charakterystycznym głosem. Mocny przekaz. Taki, jakiego wówczas nie było praktycznie wcale. Obawy były więc ogromne. Nikt nie wiedział, czego się spodziewać. Nie ma grama przesady w stwierdzeniu, że występ Edyty Geppert w Opolu w 1984 roku zrobił na wszystkich wrażenie piorunujące. „Tłumaczenie fragmentu „dziesięć pięter i ciemność” jest jednoznaczne. To historia o samo•••stwie. Musimy jednak pamiętać o tym, że, nawet jeżeli kończy się, to życie dało nam możliwość wyboru” — tłumaczył autor tekstu (cytat za artykułem Bartosza Sądera z Onetu). Czytaj także: „Moje piosenki są częścią mnie”. Edyta Geppert o wielkiej pasji, jaką jest dla niej muzyka Sukces, który przeszedł do historii polskiej piosenki Publiczność w Opolu była tak poruszona, że przez kilka minut nie potrafiła zareagować. Jacek Cygan, który miał nagrać występ Geppert na magnetofonie, kompletnie zapomniał o urządzeniu, gdy tylko zaczęła śpiewać. Emocje były zbyt silne. Chwilę po występie cały kraj znał nazwisko Edyty Geppert. Utwór „Jaka róża, taki cierń” z miejsca zapisał się w historii jako jedno z najbardziej przejmujących dzieł polskiej sceny muzycznej. Do dziś, kiedy wybrzmiewa ten utwór, wielu słuchaczy zamiera – dokładnie tak, jak wtedy, w 1984 roku. View oEmbed on the source website
Edyta Geppert nie odnajduje się wśród innych artystów: „Mówią o karierze, sławie i pieniądzach”
„Ja wychodzę na scenę nie po to, żeby popisać się głosem czy kreacją, ale by opowiedzieć jakąś historię, która jest mi bliska” mówi artystka
Edyta Geppert znana i lubiana jest już od ponad czterdziestu lat. Artystka świętująca jubileusz pojawiła się z jednym z programów śniadaniowych, w których opowiedziała o doświadczeniach, które nagromadziła przez ostatnie cztery dekady. Chociaż wciąż kocha to, co robi, nie ukrywa, że dziś ciężko jest się jej odnaleźć wśród młodszych artystów... Edyta Geppert obchodzi jubileusz 40-lecia na scenie muzycznej Znana wokalistka właśnie świętowała cztery dekady, od kiedy zadebiutowała na scenie muzycznej. Z tej okazji pojawiła się w programie „Dzień Dobry TVN”, gdzie postanowiła opowiedzieć o swojej karierze i doświadczeniach, które zbierała przez ostatnie lata. Edyta Geppert wyznała, że bycie muzykiem nie polega jedynie na umiejętnościach, z którymi się rodzimy, ale także na długiej nauce i szlifowaniu swoich talentów. „Mam wrażenie, że do występowania zostałam przygotowana. Kształciłam się w tym kierunku. To jest jednak zawód, może nie taki jak wszystkie, ale jednak zawód. Po prostu uczyłam się nie tyle śpiewu, ale uczyłam się jak występować, bo tego się można nauczyć. To nie wystarczy mieć tylko głos i słuch, tak słyszałam w szkole i absolutnie się pod tym podpisuję” mogliśmy usłyszeć. Zobacz również: „Macierzyństwo mnie wciągnęło i uszczęśliwiło”. Edyta Geppert po urodzeniu syna chciała zrezygnować z kariery Edyta Geppert czuje, że nie pasuje do innych polskich artystów 71-letnia artystka nie ukrywa również, że chociaż ma ogromne doświadczenie i wciąż kocha to, co robi, nie do końca odnajduje się wśród popularnych obecnie artystów. „Ja wychodzę na scenę nie po to, żeby popisać się głosem czy kreacją, ale by opowiedzieć jakąś historię, która jest mi bliska. Smuci mnie też to, że większość osób wchodzących na artystyczną drogę, mówi o karierze, sławie i pieniądzach, a nie o sztuce, pięknie i dobru. A to właśnie te wartości powinny być, w moim odczuciu, istotą działalności artysty” mówiła w wywiadzie udzielonym Plejadzie. Edyta Geppert przyznała jednak, że mimo to próbowała swoich sił i zabiegała m.in. o to, by pojawić się na festiwalu w Opolu. Niestety nic z tego nie wyszło: „Piotr (mąż i agent artystki — przyp.red.) swego czasu składał takie propozycje, ale Telewizja Polska nie była zainteresowana” wyznała z żalem. Sprawdź też: Najpierw był jej nauczycielem, potem zrodziło się uczucie. Edyta Geppert i Piotr Loretz są małżeństwem od 38 lat Edyta Geppert — jak wygląda dzisiaj jej życie? Dziś w sercu Edyty Geppert tak samo jak przed laty zamieszkuje muzyka. W „Dzień Dobry TVN” przyznała jednak, że nigdy nie była przygotowana na to, że odniesie taki sukces. „Najważniejsze dla mnie jest to, że śpiewam, bo to kochałam zawsze. Natomiast przenigdy nie myślałam, że to będzie mój zawód, że będę w takim miejscu, w jakim jestem teraz. Co prawda jestem wdzięczna losowi, że tak się stało, ale początki były po prostu tragiczne. Uciekałam przed ludźmi, nie wiedziałam, o co im chodzi. Wydawało mi się, że jak można mnie w ogóle poznać, taka jestem przeciętna. Nie wiem, na czym to polega. Myślę, że to, że jestem przygotowana do występowania, że jak wchodzę na scenę, to wszystko jest proste, bo wszystko ode mnie zależy. Poza tym, że od lat, od tych 40 lat pracuję z przyjaciółmi, z ludźmi, którzy są mi życzliwi, którzy współtworzą też ten recital. Przecież nie jestem sama, są wspaniali muzycy przez lata” opowiadała. Już niedługo artystka wystąpi na wyjątkowym recitalu w Tczewie, gdzie będzie można usłyszeć jej interpretacje tekstów takich autorów jak Magda Czapińska, Agnieszka Osiecka, Jacek Cygan, Marek Dagnan, Jerzy Ficowski, Jonasz Kofta, Wojciech Młynarski, Andrzej Poniedzielski czy Jan Kazimierz Siwek. A jak wygląda dziś legendarna wykonawczyni piosenki literackiej? Zobaczcie poniżej jej najnowsze zdjęcia ze studia „Dzień Dobry TVN”! Czytaj także: Była wielką gwiazdą Opola, dziś nikt jej tam nie chce. Edyta Geppert ujawniła gorzką prawdę
Najpierw był jej nauczycielem, potem zrodziło się uczucie. Edyta Geppert i Piotr Loretz są małżeństwem od 38 lat
"Nic nie wskazywało na to, że kiedyś będziemy razem"
Ich historia rozpoczęła się od relacji nauczyciel-uczennica. Przez cztery lata szkoły on pozostawał dla niej wyłącznie inspirującym mentorem. Uczucie narodziło się kilka lat później. Od ich ślubu mija już 39 lat, a od pierwszego poznania ponad cztery dekady, a Edyta Geppert i Piotr Loretz nadal nie potrafią bez siebie żyć. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 23.11.2024 r.] Edyta Geppert: największe utwory, kariera W tym roku mija 40 lat, odkąd Edyta Geppert po raz pierwszy zaśpiewała przed liczną publicznością we Wrocławiu na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej. Niedługo później za wykonanie utworu „Jaka róża, taki cierń” zdobyła główną nagrodę na XXI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i tym samym rozpoczęła swoją zawodową przygodę na estradzie. Największa popularność artystki przypadła na lata 80. i 90., wtedy jej romantyczne ballady pokochali Polacy w całym kraju. Do dziś wielu fanów z sentymentem wspomina takie utwory, jak: "Och, życie kocham cię nad życie", "Szukaj mnie" czy "Zamiast". Edyta Geppert unika niepotrzebnego rozgłosu w mediach i rzadko udziela wywiadów. Jak podkreśla, jest przekonana, że artysta powinien kontaktować się z publicznością przede wszystkim poprzez swoje dokonania artystyczne. "Wszelkie inne formy to rodzaj działalności reklamowej, a ta jest mi obca”, wyznała. Artystka zrobiła jednak wyjątek i w 2019 roku na łamach magazynu VIVA! przybliżyła historię swojej relacji z mężem. Czytaj też: Ma 85 lat i wciąż jest wierna swojej pierwszej miłości — teatrowi. Tak wygląda dziś życie Anny Polony Edyta Geppert, sesja dla magazynu VIVA! sierpień 2019 Edyta Geppert i Piotr Loretz: historia miłości. Jak się poznali? Od najmłodszych lat wykazywała talent wokalny, ale nigdy nie myślała o sobie, że zostanie piosenkarką. "Śpiewanie była dla mnie jak powietrze. Ale wystarczało mi, że nuciłam sama dla siebie", wspominała Edyta Geppert (cytat za kobieta.pl). Na egzaminy do średniej szkoły muzycznej w Warszawie zaciągnęła ją koleżanka. Edyta była zbyt nieśmiała, żeby zdecydować się na taki krok, ale udało jej się to przy pomocy zagrzewającej ją do spróbowania bratniej duszy. Gdy już znalazła się przed komisją egzaminacyjną, odśpiewała węgierską pieśń i „Sztuczny miód” z tekstem Agnieszki Osieckiej i... dostała się. Jej życie miało się wtedy odmienić z dwóch powodów: nadchodzącej wielkimi krokami wielkiej kariery muzycznej i poznania mężczyzny swojego życia. Jednym z wykładowców w Średniej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina był charyzmatyczny Piotr Loretz, syn aktorskiej pary Mieczysława Mileckiego i Haliny Michalskiej. Talent młodziutkiej wówczas Edyty Geppert go oczarował, a ona, jak wspomina — uwielbiała uczęszczać na jego zajęcia, ale przez te cztery lata pozostał dla niej wyłącznie inspirującym, choć chwilami bardzo surowym mentorem. "Rozwijał moją wyobraźnię, miłość do piosenki, ale nic nie wskazywało na to, że kiedyś będziemy razem", wyznała artystka. Po zakończeniu edukacji Edyta Geppert i Piotr Loretz nie zniknęli ze swojego życia i pozostali w ciepłej, koleżeńskiej relacji. Artystka nadal mogła liczyć na słowa wsparcia i zasięgnąć rady byłego wykładowcy. Ich więź zacieśniała się, czuli, że są dla siebie ważni, ale jak podkreśliła artystka, ich miłość nie była uderzeniem pioruna. "Na pewno mieliśmy wspólne spojrzenie na piosenkę. Zbliżył nas też stan wojenny. Dużo rozmawialiśmy, Piotr był takim moim przewodnikiem po życiu i sztuce. Jestem wdzięczna losowi, że ktoś taki stanął na mojej drodze", wyznała wokalistka na łamach VIVY! w 2019 roku. Edyta Geppert i Piotr Loretz: ślub, wspólne życie W 1985 r. powiedzieli sobie sakramentalne "tak", a ślub był "zabawny i szalony, o ósmej rano", jak wspominała artystka. Po ceremonii zakochani nie mieli za dużo czasu na świętowanie, bo w tym samym dniu Edyta Geppert pojechała nagrywać swoją pierwszą płytę „Recital Live”. Debiutancki album artystki okazał się wielkim sukcesem i pokrył się złotem, a utwór "Och, życie kocham cię nad życie" stał się utworem znanym i uwielbianym przez fanów w całej Polsce do dziś. Edycie Geppert oswojenie się z popularnością, jaka pojawiła się wraz z tym sukcesem, przyszło dopiero po jakimś czasie, ale początki nie były łatwe. „Długo mi przeszkadzała i czułam się nią ogromnie speszona. Uciekałam albo nie przyznawałam się do siebie i mówiłam: ”, wspominała artystka. Mąż na każdym kroku pomagał żonie poradzić sobie z trudniejszymi emocjami. Artystka na przestrzeni lat nauczyła się dbać o swoje granice. "Mimo że wykonuję taki, a nie inny zawód, nie daję nikomu prawa do wchodzenia w moje życie”, podkreśla z całą stanowczością. Czytaj też: Przyszłą żonę poznał jako kilkulatek, od prawie trzech dekad są nierozłączni. Paweł Małaszyński wiele zawdzięcza ukochanej Edyta Geppert Piotr Loretz, 1993 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgPgC66l-f98c9a2.jpg" width="2678" height="1600" alt="Warszawa 20.06.1994. Laureaci Srebrnego Jab³ka 1993, aktor Piotr Loretz z ¿on¹, piosenkark¹ Edyt¹ Geppert podczas gali wrêczenia nagród w plebiscycie Srebrne Jab³ka 1993 miesiêcznika Pani, odbywaj¹cej siê na Zamku Ostrogskich. mo PAP/Afa Pixx/Zenon ¯yburtowicz" title="Piotr Loretz i Edyta Geppert podczas gali wrêczenia statuetek" /> Edyta Geppert i Piotr Loretz: dziecko, wspólne projekty zawodowe Edyta Geppert i Piotr Loretz doczekali się dziecka. Ich jedyny syn Mieczysław przyszedł na świat trzy lata po ślubie pary. Imię otrzymał po dziadku, ojcu Piotra, znakomitym aktorze Mieczysławie Mileckim. Wokalistka na kilkanaście miesięcy zniknęła z estrady, żeby całą swoją uwagę móc poświęcić roli matki. "Syn stał się dla mnie całym światem. Byłam szczęśliwa, opiekując się dzieckiem, prowadząc dom", wspominała Edyta Geppert. Rozważała, czy powrócić do śpiewania, czy może zająć się czymś zupełnie innym, fascynowały ją zawody, które są potrzebne innym ludziom: nauczycielka, krawcowa, przedszkolanka... Nie umiała jednak żyć bez sceny. Jej powrót na początku lat 90. nie przeszedł bez echa. Fani z utęsknieniem wyczekiwali nowej twórczości artystki i pokochali utwór "Mamo… córko". W tym samym czasie mąż Edyty Geppert zrezygnował ze swojej dotychczasowej pracy reżysera teatralnego i wykładowcy. Zamiast tego skupił się na dbaniu o karierę żony, stał się scenarzystą i reżyserem jej koncertów. "Ja śpiewam, on opatruje występy słowem. Mam szczęście, że Piotr od początków mojej kariery był przy mnie i czuwa nad całym moim życiem zawodowym jako mój osobisty menedżer. On myśli o rzeczach przyziemnych, także domowych. Ja mogę skupić się na śpiewaniu. To może wyglądać na wygodnictwo, ale nie mam zmysłu organizacyjnego", wyznała przed laty wokalistka. Wspólną pracę i dzielenie życia z ukochanym poza nią Edyta Geppert nazwała komfortem. "Nikt tak dobrze mnie nie reżyseruje jak Piotr, bo nikt tak dobrze mnie nie zna. Wie, że łatwo jest mnie zranić, zamknąć i wtedy nic nie pomoże. Piotr mnie chroni i daje mi ogromne poczucie bezpieczeństwa", wyznała na łamach magazynu VIVA!. "Kiedy grałam panią Darling w „Piotrusiu Panie”, spektakl reżyserował Janusz Józefowicz, ale nad tekstem pracowałam w domu z Piotrem i przychodziłam do teatru już z gotową propozycją. Jednak proszę nie myśleć, że nasze życie to bezustanna sielanka. Twórcza awantura jest niekiedy wręcz wskazana", dodała artystka. Zobacz także: Była wielką gwiazdą Opola, dziś nikt jej tam nie chce. Edyta Geppert ujawniła gorzką prawdę Edyta Geppert i Piotr Loretz, XX Przegląd Piosenki Aktorskiej, Wrocław, marzec 1999 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/img4KfXLm-81a191c.jpg" width="2345" height="1507" alt="Wroclaw, 13-14.03.1999. XX Przeglad Piosenki Aktorskiej. Edyta Geppert jubileusz 15-lecia pracy artystycznej. Piotr Loretz.,Image: 428160660, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Pawel Babala / Forum" title="XX Przeglad Piosenki Aktorskiej" /> Źródła: plejada.pl, kobieta.pl
Była wielką gwiazdą Opola, dziś nikt jej tam nie chce. Edyta Geppert ujawniła gorzką prawdę
Uchodzi za jedną z najlepszych polskich wokalistek, jej piosenki nucą kolejne pokolenia. Edyta Geppert jest legendą oraz czterokrotną zdobywczynią Grand Prix w Opolu. Artystka świętuje również 40-lecie działalności artystycznej. I choć wydawać się może, że jej kariera wciąż się rozwija, prawda jest zupełnie inna. W niedawnej rozmowie piosenkarka gorzko opowiedziała, dlaczego nie pojawia się już na scenie w Opolu. Edyta Geppert nie zaśpiewa na tegorocznym festiwalu w Opolu W niedawnym wywiadzie artystka z goryczą przyznała, że w dzisiaj nie odnajduje się w branży muzycznej. „Ja wychodzę na scenę nie po to, żeby popisać się głosem czy kreacją, ale by opowiedzieć jakąś historię, która jest mi bliska", zwierzała się Plejadzie. „Nie ma mnie w radiu ani w telewizji, nie mam wpływowych popleczników i nie korzystam ze wsparcia sponsorów. To cena, jaką płacę za niezależność", dodała. „Oczywiście życie jest piękne i cieszę się, że żyję i jestem zdrowa, że mam grono ludzi, z którymi dobrze się czuję. Martwię się tylko, że nie zdążę zobaczyć, przeczytać, przegadać i prześpiewać wszystkiego, co jest tego warte", kontynuowała. Edyta Geppert nie ukrywa również, że jest jej przykro, że organizatorzy festiwalu nie chcą jej zaprosić na scenę. „Piotr (przyp. red. mąż) swego czasu składał takie propozycje, ale Telewizja Polska nie była zainteresowana", gorzko skwitowała. CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Tusk wyznała prawdę o macierzyństwie. Jedna rzecz szokuje Edyta Geppert czule o mężu Dzisiaj jest nie tylko jej menadżerem i mężem, ale też aniołem stróżem, który nikomu nie pozwala jej skrzywdzić. Piotr Loretz, ukochany wybitnej wokalistki jest jej ukojeniem i lekiem na całe zło. Poznali się jeszcze w latach 70. podczas egzaminów do Warszawskiej Szkoły Muzycznej. Przypomnijmy, że ona była kandydatką, zaś on był członkiem komisji. Piotr przez 4 lata był jej profesorem i nic nie wskazywało, że może ich połączyć wielkie uczucie. Miłość jednak przyszła nagle. Nie czekali też ze ślubem. „Nasz ślub był zabawny i szalony. Wzięliśmy go o ósmej rano, a zaraz potem wsiedliśmy do pociągu i pojechaliśmy do Krakowa, gdzie miałam nagrać swoją pierwszą płytę", zwierzała się na łamach magazynu VIVA!. „Zawsze był i jest moim aniołem stróżem, czuję się przy nim bezpieczna. I nikt tak dobrze mnie nie reżyseruje jak on", podsumowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Teresa Lipowska o swoim stosunku do aborcji i wiary. Szczerze wyznała, co myśli Edyta Geppert Piotr Loretz
„Macierzyństwo mnie wciągnęło i uszczęśliwiło”. Edyta Geppert po urodzeniu syna chciała zrezygnować z kariery
„Chciałam po prostu być mamą, stworzyć cudowną, harmonijną rodzinę”
Stroni od blasku fleszy, rzadko udziela wywiadów. Teraz Edyta Geppert przerwała milczenie. Artystka opowiedziała nie tylko o swojej karierze, a także życiu prywatnym i macierzyństwie. Po narodzinach jedynego dziecka, Mieczysława Loretza, chciała zrezygnować z występowania na scenie. Co jeszcze zdradziła? Edyta Geppert o karierze i współpracy z Agnieszką Osiecką Na polskiej scenie występuje od 40 lat. Wygrany występ w Opolu całkowicie odmienił jej życie. Stworzyła wspaniałe piosenki, które pokochała publiczność. „Kocham Cię życie”, „Jaka róża taki cierń” czy „Szukaj mnie” – te hity zna każdy. Teraz Edyta Geppert udzieliła wywiadu Michałowi Misiorkowi dla Plejady. „Cieszę się, że żyję, że jestem zdrowa i cieszą mnie dowody na to, że moje śpiewanie sprawia radość nie tylko mnie”, mówi. Artystka przyznała, że nie czuje się związana z branżą muzyczną, a za niezależność płaci wysoką cenę, ponieważ bardzo rzadko występuje w telewizji. Nie ma jej też w radiu. Niektórym wciąż wydaje się, że śpiewa ten sam repertuar. Wokalistka nie pojawia się też na czerwonym dywanie i niechętnie udziela wywiadów. O swoim życiu opowiada poprzez sztukę – w piosenkach. „Wielokrotnie, mimo autoryzacji, redaktorzy zmieniali moje wypowiedzi, a zdarzało się również, że czytałam wywiady ze sobą, których nie udzieliłam. […] Przed laty byłam jurorką w pierwszym odcinku "Drogi do gwiazd", ale okazało się, że w tym programie nie chodzi o merytoryczne podejście, tylko o show i zabawę, a przede wszystkim oglądalność. A ja podeszłam do swojej roli poważnie i w efekcie pożegnałam się z programem”, mówiła Michałowi Misiorkowi dla Plejady. Czytaj też: Ich córki urodziły się niemal jednocześnie. Dzięki dzieciom więź Małgorzaty Sochy i Natalii Kukulskiej stała się silna Edyta Geppert, Opole 06.1984. Kiedy otrzymywała potem kolejne propozycje – odmawiała. Tylko raz dała namówić się też na współpracę z wielką firmą fonograficzną, czego żałowała. Nie pozwolono jej być sobą, a narzucano radiowy repertuar. To zamknęło jej wiele dróg. Artystka nie pojawiła się w Nashville, gdzie miała rozpocząć pracę nad płytą country. Nie wydała też albumu z francuskim zespołem, ponieważ nie otrzymała na to zgody. „Całe szczęście, że Piotr wcześniej wynegocjował, że koncertami mogliśmy zajmować się sami, bo początkowo plan firmy był taki, że przejmie ona pieczę nad całą moją działalnością. Gdyby tak się stało, nie miałabym później za co żyć”, mówi w Plejadzie. Od początku swojej artystycznej drogi Edyta Geppert współpracuje z Piotrem Loretzem – wspaniałym reżyserem i pedagogiem, który prywatnie jest jej mężem. Para poznała się na wydziale piosenki w Szkole Muzycznej w II st. Im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Razem kroczą przez życie i mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji. Edyta Geppert i Piotr Loretz Edyta Geppert o macierzyństwie. Dla syna chciała zostawić estradę Dla Edyty Geppert muzyka jest pasją i spełnieniem, kocha spotkania z publicznością. Lata spędzone na scenie są też okazją do współpracy z najważniejszymi postaciami polskiej sceny. Wokalistkę łączyła wyjątkowa relacja z Agnieszką Osiecką, a wszystko zaczęło się od występów w Kabarecie Pod Egidą. Mieszkały blisko siebie, co sprzyjało częstym spotkaniom. „Jej obecność mnie onieśmielała. Słuchałam jej cudownych opowieści, często do późna w nocy i zawsze będę pamiętać, jak wiele jej zawdzięczam”, mówi Edyta Geppert o pisarce w rozmowie z Plejadą. Trudno było jej się pogodzić z przedwczesną śmiercią Agnieszki Osieckiej. Nie wiedziała, że mierzyła się z problemami zdrowotnymi. „Wydawało mi się, że była szczęśliwa i beztroska. Prawda była inna”, dodała. Choć scena daje jej spełnienie, to największym sukcesem i szczęściem jest dla niej ukochany syn, Mieczysław Loretz. Artystka i jej ukochany powitali na świecie swoją pociechę w 1988 roku. Chłopiec otrzymał imię po Mieczysławie Mieleckim – ojcu Piotra. Edyta Geppert, Mieczysław Loretz, Sopot 1989 Narodziny dziecka na zawsze odmieniły życie gwiazdy, od tamtej pory inaczej spojrzała na świat. Przepełniało ją szczęście. Edyta Geppert na dwa lata zrezygnowała z koncertów i poświęciła się macierzyństwu. Nie zamierzała wracać do śpiewania, ponieważ nie chciała utracić chwil spędzonych z dzieckiem. „Macierzyństwo mnie wciągnęło i uszczęśliwiło. Podjęłam decyzję, że nie wrócę na scenę. Najważniejszy stał się dla mnie syn i spędzany z nim czas. Uznałam, że zamiast mierzyć się z przykrymi stronami mojego zawodu, które mnie wtedy spotykały, oddam się w pełni tej istocie, którą sprowadziłam na świat – temu dziełu, które stworzyłam", opowiadała. Kochała to rodzinne życie i pragnęła być panią domu, mamą... „Chciałam po prostu być mamą i panią domu, stworzyć cudowną, harmonijną rodzinę. Od zawsze o tym marzyłam. A Piotr pewnie też by się ucieszył, gdyby mógł wrócić do swojego ukochanego teatru”, mówiła w rozmowie z Michałem Misiorkiem. Po zmianie sytuacji politycznej i odchowaniu synka, Edyta Geppert zatęskniła za sceną. Fani również nie mogli doczekać się jej powrotu. „Estrada też tęskniła za mną, bo telefon z propozycjami wciąż dzwonił”, mówi w Plejadzie. Najważniejsze było dla niej to, by jej syn był spełnionym człowiekiem. Zawsze może liczyć na ogromne wsparcie rodziców. Czy Mieczysław Loretz związał swoje życie ze sceną? Niewiele wiadomo na temat jedynego dziecka Edyty Geppert. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Czytaj też: Rodzice Anny Starmach ofiarowali kolekcję dzieł sztuki wartą miliony. Teresa i Andrzej Starmachowie są wdzięczni córkom za jedno
Onieśmielała ją swoją wielkością i sposobem bycia. Edyta Geppert żałuje, że nie dojrzała do tej przyjaźni
"Za dużo było we mnie szacunku i uwielbienia", mówiła o współpracy z Agnieszką Osiecką
Spod pióra poetki wyszły najpiękniejsze polskie piosenki, które cieszą się uznaniem kolejnych pokoleń słuchaczy. Agnieszka Osiecka pisała teksty dla najlepszych. Artystką, która miała okazję współpracować z poetką jest Edyta Geppert. To ona zaśpiewała jedną z najpiękniejszych ballad – „Nie żałuję”. Wokalistka darzyła Agnieszkę Osiecką wielkim szacunkiem. Dziś Edyta Geppert żałuje jednego, że nie zdążyły się zaprzyjaźnić. W jednym z wywiadów opowiadała o niezwykłej relacji... Artykuł aktualizowany 27.11.2024 r. Edyta Geppert żałuje, że nie zdążyły się zaprzyjaźnić „Okularnicy”, „Małgośka”, „Oczy tej małej”, „Uciekaj moje serce”, „Nim wstanie dzień”... Agnieszka Osiecka napisała około dwóch tysięcy tekstów piosenek. Należała do grona najlepszych polskich tekściarzy. Nic dziwnego, w końcu tworzyła ponadczasowe utwory i współpracowała z największymi gwiazdami estrady: Magdą Umer, Violettą Villas, Ireną Santor, Marylą Rodowicz. Do ich grona należała także Edyta Geppert. Artystka rzadko udziela wywiadów i nie lubi mówić o swoim życiu prywatnym. Uważa, że należy porozumiewać się z publicznością poprzez dokonania artystyczne. „Dla mnie najważniejsza była i jest moja pasja. Kocham śpiewać, a moje piosenki są częścią mnie. Bardzo dużo mówię nimi o sobie – o tym, co myślę o świecie, o ludziach, o otaczającej mnie rzeczywistości”, mówiła w rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY! w 2019 roku. Edyta Geppert od zawsze zwracała uwagę na to, co chciałaby przekazać w utworach. Każda piosenka jest jej bliska – skupia się w nich na tekście i muzyce. Tutaj nie ma mowy o przypadkach, dlatego pozostaje w stałym kontakcie z autorami. „Zawsze zaczynam od tekstu. Musi być w nim zawarta bliska mi historia, którą chcę opowiedzieć słuchaczom, napisana piękną polszczyzną. Mam to szczęście, że pisali dla mnie Agnieszka Osiecka, Wojtek Młynarski, Magda Czapińska, Andrzej Poniedzielski, Marek Dagnan, Jan Wołek, Jerzy Ficowski. A jeśli chodzi o muzykę, to zaczęłam od Włodka Korcza, a później komponowali dla mnie między innymi: Henryk Alber, Seweryn Krajewski, Andrzej Rybiński, Jerzy Satanowski, Tomek Bajerski i wiele innych znakomitości”, wspominała kilka lat temu w VIVIE!. ZOBACZ: Poznał Meryl Streep, zanim była wielką gwiazdą. Od lat łączy ich wyjątkowa przyjaźń Edyta Geppert, Opole 06.1984. Agnieszka Osiecka, Warszawa 09.1990 Edyta Geppert o współpracy z Agnieszką Osiecką Artystka opowiedziała więcej o współpracy z wybitną poetką. Agnieszka Osiecka przyjaźniła się z Piotrem Loretzem, scenarzystą i reżyserem, a prywatnie mężem Edyty Geppert. Autorka tekstów również mieszkała na Saskiej Kępie, a ich mieszkania dzieliło zaledwie kilka ulic. Zdarzało się, że była częstym gościem w domu i jej męża. Miała swoje ulubione miejsce przy kaflowym piecu. „Siadała w fotelu przy kaflowym piecu i opowiadała, opowiadała, opowiadała… Bywało, że do czwartej, piątej rano. Były to niezwykłe historie, w niezwykły sposób opowiedziane. Siedziałam zasłuchana, zapatrzona… Urzeczona”, zwierzała się Edyta Geppert w rozmowie z Aliną Mrowińską. Współpracowało im się wspaniale. Artystka pamięta dzień, w którym Agnieszka Osiecka odwiedziła ją z grubymi teczkami pełnymi tekstów. Wybrała wtedy tekst „Nie, nie żałuję”. „I coś mi tam nie pasowało w przebiegu zawartej w nim historii. Poprosiłam Agnieszkę o dopisanie wątku matki. Zrobiła to bardzo szybko i tak powstała zwrotka: „Że nie dałaś mi, mamo, zielonookich snów, nie żałuję… że nie znałam klejnotów i koronkowych słów…”. Piękna, prawda?”, relacjonowała w VIVIE! z 2019 roku. Edyta Geppert, Gorzów Wielkopolski, 19.08.1995. Łączyła je wyjątkowa nić porozumienia. Wokalistkę peszyło, gdy Agnieszka Osiecka egzekwowała, by mówiły sobie po imieniu. „Nie interesowało jej, jak ja się z tym czuję (śmiech). A ja czułam się ogromnie wyróżniona, a jednocześnie speszona, onieśmielona jej wielkością i sposobem bycia, takim bardzo otwartym”, dodawała. Poetka starała się, żeby się zakolegowały. Zapraszała Edytę Geppert na wystawy, spotkania, ale wokalistka nie potrafiła się przełamać i traktować ją jak koleżankę. Z perspektywy czasu żałuje jednego. „Żałuję, że nie dojrzałam jeszcze wtedy do tej przyjaźni. Za dużo było we mnie szacunku i uwielbienia, żebym mogła powiedzieć po prostu: „Słuchaj, Agnieszko”, dodawała. Edyta Geppert zapamięta poetkę jako szaloną dziewczynę – uśmiechniętą, radosną. Wciąż widzi ją w tym ogromnym czerwonym kapeluszu, który sobie upodobała. „Któregoś dnia ja też bardzo się spieszyłam. I tak, w biegu, minęłyśmy się, z jakimś tylko pospiesznym „dzień dobry”. A niedługo potem usłyszałam, że już jej nie ma…”, wspominała... SPRAWDŹ: Świetnie dogaduje się z byłym mężem i jego obecną żoną. Tak Kayah i Joanna Przetakiewicz mówią o swojej relacji Agnieszka Osiecka, Polska 1996 Edyta Geppert, VIVA! nr 17, sierpień 2019
Edyta Geppert o mężu: „Jestem wdzięczna losowi, że ktoś taki stanął na mojej drodze”
Dzień, w którym artystka poznała Piotra Loretza, odmienił jej życie
Edyta Geppert — artystka od ponad trzydziestu lat związana z estradą. Rzadko udziela wywiadów, a jak już się na nie zdecyduje to jak sama mówi: „Unikam mediów wtedy, kiedy nie mam nic nowego do powiedzenia na temat swojej pracy, a na rozmowy o modzie, zakupach czy gotowaniu szkoda mi czasu. Poza tym jestem przekonana, że artysta powinien kontaktować się z publicznością przede wszystkim poprzez swoje dokonania artystyczne. Wszelkie inne formy to rodzaj działalności reklamowej, a ta jest mi obca. Mimo że wykonuję taki, a nie inny zawód, nie daję nikomu prawa do wchodzenia w moje życie”. Specjalnie dla magazynu Viva! zrobiła jednak wyjątek. W rozmowie z Aliną Mrowińską wyjawiła co nieco na temat swojego życia prywatnego... Edyta Geppert i Piotr Loretz: historia miłości „Dożyliśmy takich czasów, że wszystko jest na sprzedaż, ale ja się temu absolutnie nie poddaję. To, że piosenkarz ma jakąś popularność, nie znaczy, że powinien pokazywać się w każdej gazecie czy telewizji i wypowiadać się na każdy temat. Dla mnie najważniejsza była i jest moja pasja. Kocham śpiewać, a moje piosenki są częścią mnie. Bardzo dużo mówię nimi o sobie – o tym, co myślę o świecie, o ludziach, o otaczającej mnie rzeczywistości. Z moją publicznością spotykam się również po koncertach. Bywa, że godzinę lub półtorej podpisuję płyty. I wtedy jest czas na rozmowy nie tylko o piosence”, wyznała Edyta Geppert dla magazynu VIVA! Alinie Mrowińskiej w poruszającej rozmowie opowiedziała o prywatności, którą od początku kariery bardzo chroni. Kim jest mąż Edyty Geppert? O to, jak się poznali i czy nie przeszkadza im łączenie życia prywatnego z zawodowym, zapytaliśmy artystkę na łamach magazynu VIVA! w sierpniu 2019 roku. Edyta Geppert i Piotr Loretz: jak się poznali i co mówili o łączącej ich relacji? Koleżanka zaciągnęła Edytę na egzaminy do średniej szkoły muzycznej w Warszawie. Ona sama nigdy by się na to nie zdecydowała, była bowiem chorobliwie nieśmiała. Dzięki opiekuńczej przyjaciółce, która niemalże wepchnęła ją na salę przed komisję egzaminacyjną, odmieniło się jej życie. I to z dwóch powodów. Pierwszym była szansa na wielką karierę. Po odśpiewaniu węgierskiej pieśni i „Sztucznego miodu” Agnieszki Osieckiej Edyta została przyjęta na Wydział Wokalistyki do państwowej szkoły muzycznej, o czym zawsze marzyła. To otworzyło jej drogę do bycia zawodową piosenkarką. CZYTAJ TAKŻE: Piotr Gąsowski i Anna Głogowska: po rozstaniu pozostali przyjaciółmi. Oto historia ich miłości Drugim powodem było poznanie tego dnia charyzmatycznego wykładowcy interpretacji Piotra Loretza. Talent Edyty z miejsca go oczarował. Jednak ani on, ani ona nie pomyśleli nawet, że kiedyś połączy ich coś więcej niż relacja profesora i uczennicy. Przez cztery lata szkoły on pozostał dla niej wyłącznie inspirującym nauczycielem. Dopiero na początku lat osiemdziesiątych zaczęło między nimi iskrzyć. Poczuli do siebie coś znacznie więcej. Od ich ślubu minęło już 36 lat, od pierwszego poznania ponad cztery dekady, a nadal nie potrafią bez siebie żyć. Pani mąż – Piotr Loretz – od początku jest scenarzystą i reżyserem Pani koncertów. Poznaliście się podczas egzaminów wstępnych na Wydział Piosenki Warszawskiej Szkoły Muzycznej. To była miłość od pierwszego wejrzenia? Edyta Geppert: Nie. Przez cztery lata Piotr był wyłącznie moim profesorem. Uwielbiałam jego zajęcia, rozwijał moją wyobraźnię, miłość do piosenki, ale nic nie wskazywało na to, że kiedyś będziemy razem. Kiedy pojawiła się miłość? Trudno powiedzieć, żeby to było uderzenie pioruna. Na pewno mieliśmy wspólne spojrzenie na piosenkę. Zbliżył nas też stan wojenny. Dużo rozmawialiśmy, Piotr był takim moim przewodnikiem po życiu i sztuce. Jestem wdzięczna losowi, że ktoś taki stanął na mojej drodze. Jaki był Państwa ślub? Zabawny i szalony, o ósmej rano. Po nim wsiedliśmy do pociągu i pojechaliśmy do Krakowa, do Teatru STU, gdzie nagrywałam swoją pierwszą płytę „Recital Live”. Nie przeszkadza Pani, że jesteście razem i w domu, i w pracy? Wręcz przeciwnie – to jest mój komfort. Nikt tak dobrze mnie nie reżyseruje jak Piotr, bo nikt tak dobrze mnie nie zna. Wie, że łatwo jest mnie zranić, zamknąć i wtedy nic nie pomoże. Piotr mnie chroni i daje mi ogromne poczucie bezpieczeństwa. Kiedy grałam panią Darling w „Piotrusiu Panie”, spektakl reżyserował Janusz Józefowicz, ale nad tekstem pracowałam w domu z Piotrem i przychodziłam do teatru już z gotową propozycją. Jednak proszę nie myśleć, że nasze życie to bezustanna sielanka. Twórcza awantura jest niekiedy wręcz wskazana. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Agnieszka Wagner odnalazła szczęście u boku Jerzego Jurczyńskiego. Łączy ich silna relacja
„Moje piosenki są częścią mnie”. Edyta Geppert o wielkiej pasji, jaką jest dla niej muzyka
Ikona polskiej piosenki obchodzi dziś urodziny
Ikona polskiej piosenki, Edyta Geppert, w niezwykle szczerej i poruszającej rozmowie z Aliną Mrowińską. „Dożyliśmy takich czasów, że wszystko jest na sprzedaż, ale ja się temu absolutnie nie poddaję. To, że piosenkarz ma jakąś popularność, nie znaczy, że powinien pokazywać się w każdej gazecie czy telewizji i wypowiadać się na każdy temat”. O wielkiej pasji, jaką jest dla niej śpiewanie, i o prywatności, którą od początku kariery bardzo chroni oraz o mężu, z którym nie od razu łączyła ją miłość. „Trudno powiedzieć, żeby to było uderzenie pioruna. Na pewno mieliśmy wspólne spojrzenie na piosenkę (...) Piotr był takim moim przewodnikiem po życiu i sztuce. Jestem wdzięczna losowi, że ktoś taki stanął na mojej drodze". Przypominamy wywiad, który ukazał się w magazynie VIVA! 17/2019. [Ostatnia aktualizacja: 6.01.2025] [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 11.01.2025 r.] Edyta Geppert: wywiad VIVY! Bardzo rzadko udziela Pani wywiadów. Nie lubię mówić o swoim prywatnym życiu. Nie widzę takiego powodu. Unikam mediów również wtedy, kiedy nie mam nic nowego do powiedzenia na temat swojej pracy, a na rozmowy o modzie, zakupach czy gotowaniu szkoda mi czasu. Poza tym jestem przekonana, że artysta powinien kontaktować się z publicznością przede wszystkim poprzez swoje dokonania artystyczne. Wszelkie inne formy to rodzaj działalności reklamowej, a ta jest mi obca. Mimo że wykonuję taki, a nie inny zawód, nie daję nikomu prawa do wchodzenia w moje życie. Ale ludzie są Pani ciekawi. Dożyliśmy takich czasów, że wszystko jest na sprzedaż, ale ja się temu absolutnie nie poddaję. To, że piosenkarz ma jakąś popularność, nie znaczy, że powinien pokazywać się w każdej gazecie czy telewizji i wypowiadać się na każdy temat. Dla mnie najważniejsza była i jest moja pasja. Kocham śpiewać, a moje piosenki są częścią mnie. Bardzo dużo mówię nimi o sobie – o tym, co myślę o świecie, o ludziach, o otaczającej mnie rzeczywistości. Z moją publicznością spotykam się również po koncertach. Bywa, że godzinę lub półtorej podpisuję płyty. I wtedy jest czas na rozmowy nie tylko o piosence. Ma Pani przyjaciółki, z którymi czasem poplotkujecie? Nie znoszę plotkowania. I broń mnie, Panie Boże, przed przyjaciółkami. Zakończyłam ten okres w wieku młodzieńczym. Uważam, że mężczyźni są lepszymi przyjaciółmi, lepiej i ciekawiej mi się z nimi rozmawia. Wszystko zaczęło się 35 lat temu. Na festiwalu w Opolu brawurowo zaśpiewała Pani „Jaka róża, taki cierń” i zdobyła Grand Prix. Dla mnie to najpiękniejsza piosenka o bólu niespełnionej miłości. To była pierwsza specjalnie dla mnie napisana piosenka z muzyką Włodka Korcza i słowami Jacka Cygana. Kiedy ją wtedy śpiewałam, nie myślałam tylko o niespełnionej miłości, ale i o swoim przerażeniu i braku jakiejkolwiek nadziei. Miałam wrażenie, że w trudnych, mrocznych latach 80. publiczność odczuwała ją podobnie. Dziś śpiewam ją bardzo rzadko – nie odnajduję w sobie takich skrajnie dramatycznych emocji jak wtedy. Czytaj też: Edyta Bartosiewicz pierwszy raz o trudnej relacji z mamą. Mówi o ochronie bliskiej sobie osoby Włodzimierz Korcz opowiadał mi, że pisząc muzykę, założył sobie, że musi Pani wygrać Opole. A Pani, wychodząc na scenę z tak genialnym tekstem i genialną muzyką, czuła, że wygra? Nie lubię się ścigać. Gdybym wychodziła na scenę z nastawieniem, że muszę wygrać, nie wydobyłabym z siebie głosu. Wychodzę, żeby zaśpiewać, opowiedzieć jakąś historię, spotkać się z ludźmi. Pamięta Pani moment ogłoszenia wyników? Byłam zaskoczona i zdziwiona tym, co się stało. Nie czułam żadnej euforii. Pamiętam, że Włodek Korcz był zdumiony, że się nie cieszę. A ja się cieszyłam, ale tylko tak po prostu, bez wielkiego entuzjazmu. Bo taka wygrana tak naprawdę niewiele znaczy. Wygrana na najbardziej prestiżowym festiwalu niewiele znaczy? Na wygraną składają się przeróżne okoliczności. Przecież gdyby było inne jury czy ktoś inny mi akompaniował albo na przykład zawiodłoby nagłośnienie, mogłoby być zupełnie inaczej. Jak radziła Pani sobie z popularnością, tym, że ludzie podchodzą na ulicy? Długo mi przeszkadzała i czułam się nią ogromnie speszona. Uciekałam albo nie przyznawałam się do siebie i mówiłam: „Tak, jestem bardzo podobna do Edyty, wszyscy mi to mówią, ale to nie ja”. Jednak 35 lat na scenie pozwoliło mi się oswoić z tym, że ludzie w ten sposób chcą wyrazić swoją sympatię. Gdy idę przez Saską Kępę, gdzie mieszkam, i czasem ktoś do mnie podejdzie, zdarza się, że nawet z kwiatkiem – jest mi dziś miło. Pani mąż – Piotr Loretz – od początku jest scenarzystą i reżyserem Pani koncertów. Poznaliście się podczas egzaminów wstępnych na Wydział Piosenki Warszawskiej Szkoły Muzycznej. To była miłość od pierwszego wejrzenia? Nie. Przez cztery lata Piotr był wyłącznie moim profesorem. Uwielbiałam jego zajęcia, rozwijał moją wyobraźnię, miłość do piosenki, ale nic nie wskazywało na to, że kiedyś będziemy razem. Kiedy pojawiła się miłość? Trudno powiedzieć, żeby to było uderzenie pioruna. Na pewno mieliśmy wspólne spojrzenie na piosenkę. Zbliżył nas też stan wojenny. Dużo rozmawialiśmy, Piotr był takim moim przewodnikiem po życiu i sztuce. Jestem wdzięczna losowi, że ktoś taki stanął na mojej drodze. Jaki był Państwa ślub? Zabawny i szalony, o ósmej rano. Po nim wsiedliśmy do pociągu i pojechaliśmy do Krakowa, do Teatru STU, gdzie nagrywałam swoją pierwszą płytę „Recital Live”. Nie przeszkadza Pani, że jesteście razem i w domu, i w pracy? Wręcz przeciwnie – to jest mój komfort. Nikt tak dobrze mnie nie reżyseruje jak Piotr, bo nikt tak dobrze mnie nie zna. Wie, że łatwo jest mnie zranić, zamknąć i wtedy nic nie pomoże. Piotr mnie chroni i daje mi ogromne poczucie bezpieczeństwa. Kiedy grałam panią Darling w „Piotrusiu Panie”, spektakl reżyserował Janusz Józefowicz, ale nad tekstem pracowałam w domu z Piotrem i przychodziłam do teatru już z gotową propozycją. Jednak proszę nie myśleć, że nasze życie to bezustanna sielanka. Twórcza awantura jest niekiedy wręcz wskazana. Kiedy Pani wie, że nowa piosenka to jest właśnie ta, którą chce zaśpiewać? Musi być w całości moja, to znaczy muszę akceptować od początku do końca i tekst, i muzykę. Często dzwonię do autora i proszę, żeby zmienił zwrotkę albo nawet ją wyrzucił, lub dopisał inną puentę. Mówi Pani, że tekst jest ważniejszy niż muzyka? Zawsze zaczynam od tekstu. Musi być w nim zawarta bliska mi historia, którą chcę opowiedzieć słuchaczom, napisana piękną polszczyzną. Mam to szczęście, że pisali dla mnie Agnieszka Osiecka, Wojtek Młynarski, Magda Czapińska, Andrzej Poniedzielski, Marek Dagnan, Jan Wołek, Jerzy Ficowski. A jeśli chodzi o muzykę, to zaczęłam od Włodka Korcza, a później komponowali dla mnie między innymi: Henryk Alber, Seweryn Krajewski, Andrzej Rybiński, Jerzy Satanowski, Tomek Bajerski i wiele innych znakomitości. Agnieszka Osiecka napisała dla Pani kilka tekstów. Jak się poznałyście? Agnieszka przyjaźniła się z Piotrem, ja do nich dołączyłam. Mieszkaliśmy bardzo blisko siebie na Saskiej Kępie, dzieliło nas tylko kilka ulic. Był taki czas, kiedy Agnieszka bardzo często u nas bywała. Siadała w fotelu przy kaflowym piecu i opowiadała, opowiadała, opowiadała… Bywało, że do czwartej, piątej rano. Były to niezwykłe historie, w niezwykły sposób opowiedziane. Siedziałam zasłuchana, zapatrzona… Urzeczona. Mówiłyście sobie po imieniu? Mówiłyśmy, bo Agnieszka bezwzględnie to egzekwowała. Nie interesowało jej, jak ja się z tym czuję (śmiech). A ja czułam się ogromnie wyróżniona, a jednocześnie speszona, onieśmielona jej wielkością i sposobem bycia, takim bardzo otwartym. Agnieszka starała się, żebyśmy się zakolegowały. Zapraszała mnie na wystawy, spotkania, ale ja nie potrafiłam ot tak gdzieś z nią pójść jak z koleżanką. Żałuję, że nie dojrzałam jeszcze wtedy do tej przyjaźni. Za dużo było we mnie szacunku i uwielbienia, żebym mogła powiedzieć po prostu: „Słuchaj, Agnieszko”. Jak ją Pani zapamiętała? Jako szaloną dziewczynę. Ciągle widzę ją przy tym piecu – uśmiechniętą, radosną, podekscytowaną. Pamiętam, że w ostatnim okresie życia chodziła w takim ogromnym czerwonym kapeluszu. Prawie nie było jej widać zza ronda. Ciągle gdzieś pędziła. Któregoś dnia ja też bardzo się spieszyłam. I tak, w biegu, minęłyśmy się, z jakimś tylko pospiesznym „dzień dobry”. A niedługo potem usłyszałam, że już jej nie ma… Jak się z panią Agnieszką współpracowało? Wspaniale! Kiedyś przyszła do mnie z ogromną ilością tekstów, naprawdę ogromną, w bardzo grubych teczkach i powiedziała: „Wybieraj”. Wybrałam wtedy tekst „Nie, nie żałuję”. I coś mi tam nie pasowało w przebiegu zawartej w nim historii. Poprosiłam Agnieszkę o dopisanie wątku matki. Zrobiła to bardzo szybko i tak powstała zwrotka: „Że nie dałaś mi, mamo, zielonookich snów, nie żałuję… że nie znałam klejnotów i koronkowych słów…”. Piękna, prawda? Na scenie zawsze jest Pani w czerni. I tylko raz ją Pani zdradziła – w koncercie „Zielono mi” poświęconym Agnieszce Osieckiej, trzy miesiące po jej śmierci. Koncepcja tego koncertu zaczęła się rodzić jeszcze za życia Agnieszki. Ja jej wtedy obiecałam, że wezmę w nim udział i dlatego musiałam przystać na warunki Magdy Umer, reżyserki koncertu, która wykluczyła możliwość występowania w czerni, bo ta – według niej – kojarzy się z żałobą. Chociaż uważam, że w moim przypadku czerń byłaby naturalna. Po urodzeniu syna zrobiła sobie Pani dwa lata przerwy. Nawet wydawało mi się, że w ogóle nie wrócę do śpiewania, wystarczały mi kołysanki dla Miecia. Wróciłam do koncertów, kiedy synek skończył dwa lata. Zabierałam go ze sobą w trasy, woziłam łóżeczko, pieluchy, po które Piotr jeździł gdzieś daleko, na południe Polski. Miałam synka przy sobie i czułam się szczęśliwa. A podczas koncertów zawsze jakaś wybrana, odpowiedzialna fanka zajmowała się Mieciem. Zobacz także: Christina Applegate. Życiowe zakręty jej nie złamały. Mimo nieuleczalnej choroby nie poddała się Edyta Geppert i Piotr Loretz Mała Edyta lubiła śpiewać? Bardzo, ale jednocześnie trudno mnie było do tego namówić, bo byłam bardzo nieśmiałą dziewczynką. Z kolei jak już się dałam uprosić, nie można mnie było zatrzymać. Dziś śpiewam przy każdej okazji. Po koncercie, w samochodzie, czasami śpiewam kilka godzin, do momentu, aż podjedziemy pod dom. Śpiewaniem oddycham, wiem wtedy, że żyję. Wychowała się Pani w wielopokoleniowym domu pełnym kobiet. Jaki był? Cudowny. Mama Zyta, babcia Olga, prababcia Katarzyna, wszystkie ciocie, kuzynki… Cudowne były kobiety w całej mojej rodzinie. I bardzo ważne w moim życiu. Mama była przepiękną kobietą o jaśniuteńkich włosach jak len. Wciąż widzę ją roześmianą, pogodną, mimo że nie miała łatwego życia. Mieszkałyśmy w małym miasteczku – Nowej Rudzie na Dolnym Śląsku. Zawsze miałam z kim porozmawiać, kogo się poradzić. Mama i babcia bardzo lubiły śpiewać. Każda okazja była dobra, wystarczyło na przykład, że razem sprzątałyśmy… Pani dziadkowie ze strony mamy byli Węgrami. Przyjechali do Polski w 51 roku. Dlaczego opuścili swój kraj? Nie zdążyłam o tym porozmawiać ani z babcią, ani z mamą. Bardzo tego żałuję. Nie dopuszczałam myśli, że bliskie mi osoby kiedyś na zawsze odejdą, a ja wielu rzeczy już się nigdy od nich nie dowiem. Od śmierci mamy minęło już 25 lat. Długo nie mogła Pani o niej mówić. Byłyśmy bardzo, bardzo ze sobą związane. Przyjaźniłyśmy się, czułam takie braterstwo dusz, mogłam jej o wszystkim powiedzieć. Kiedy mamy zabrakło, poczułam się taka niczyja. Pustka nie do zastąpienia. Tak sobie myślę, że wielka z Pani szczęściara. Robi Pani to, co kocha, mężczyzna, którego Pani pokochała jako młoda dziewczyna, jest z Panią… Zdaję sobie z tego sprawę. Droga, jaką przeszłam, od małego miasteczka, w którym się wychowałam, na wielkie estrady, nie tylko w Polsce, wydaje mi się dziś zupełnie niewiarygodna. Miałam ogromne szczęście do ludzi, którzy mi w tej drodze pomogli. Los mi sprzyjał. Gdyby nie determinacja koleżanki, może Pani droga byłaby zupełnie inna… Nie znalazłabym się w szkole muzycznej, nawet nie pojechałabym na egzamin, gdyby nie moja koleżanka, Grażynka. Gdzieś usłyszała, jak śpiewam, i stwierdziła, że powinnam się tym zająć na poważnie. Napisała za mnie podanie i zaniosła je do szkoły. Kiedy przyszedł dzień egzaminu, poszła ze mną i dosłownie wepchnęła mnie do sali przed komisję. Widocznie moim przeznaczeniem było śpiewanie i los wyznaczył mi taką drogę… Weszłam na Pani stronę internetową, ma Pani kilkanaście koncertów każdego miesiąca. Lubi Pani takie życie w drodze? Nie lubię. A zwłaszcza nie lubiłam w latach 80. i 90. Wtedy sale, garderoby, hotele to była naprawdę udręka. Dzisiaj jest dużo lepiej, ale bywam czasem zmęczona jazdą samochodem, potem próbą, koncertem i podpisywaniem płyt. Trzeba mieć końskie zdrowie, żeby to wytrzymać. Czytaj również: Mąż Sławy Przybylskiej nie żyje. Jan Krzyżanowski był z wokalistką ponad 50 lat Odpocznie Pani przed wielką jesienną trasą koncertową na 35-lecie? Po raz pierwszy od kilkunastu lat wyjadę na wakacje. Na całe dwa tygodnie nad jakieś ciepłe morze. Już sama myśl o tym mnie cieszy.
„Starała się, żebyśmy się zakolegowały, ale ja nie dojrzałam jeszcze wtedy do tej przyjaźni”
Edyta Geppert wspomina Agnieszkę Osiecką
Dziś nie ma osoby, która nie wiedziałaby, kim jest Agnieszka Osiecka. Okularnicy, „Małgośka, Nim wstanie dzień, Na całych jeziorach ty, Zielono mi - utwory jej autorstwa trwale wpisały się w historię polskiej muzyki. Tworzyła teksty dla Maryli Rodowicz, Sławy Przybylskiej, Skaldów, Magdy Umer czy Edyty Geppert. Z tą ostatnią łączyła ją wyjątkowa więź. O tym, jak rozwijała się relacja Edyty Geppert z Agnieszką Osiecką przeczytacie w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!. Edyta Geppert wspomina Agnieszkę Osiecką Agnieszka Osiecka napisała dla Pani kilka tekstów. Jak się poznałyście? Agnieszka przyjaźniła się z Piotrem, ja do nich dołączyłam. Mieszkaliśmy bardzo blisko siebie na Saskiej Kępie, dzieliło nas tylko kilka ulic. Był taki czas, kiedy Agnieszka bardzo często u nas bywała. Siadała w fotelu przy kaflowym piecu i opowiadała, opowiadała, opowiadała… Bywało, że do czwartej, piątej rano. Były to niezwykłe historie, w niezwykły sposób opowiedziane. Siedziałam zasłuchana, zapatrzona… Urzeczona. Mówiłyście sobie po imieniu? Mówiłyśmy, bo Agnieszka bezwzględnie to egzekwowała. Nie interesowało jej, jak ja się z tym czuję (śmiech). A ja czułam się ogromnie wyróżniona, a jednocześnie speszona, onieśmielona jej wielkością i sposobem bycia, takim bardzo otwartym. Agnieszka starała się, żebyśmy się zakolegowały. Zapraszała mnie na wystawy, spotkania, ale ja nie potrafiłam ot tak gdzieś z nią pójść jak z koleżanką. Żałuję, że nie dojrzałam jeszcze wtedy do tej przyjaźni. Za dużo było we mnie szacunku i uwielbienia, żebym mogła powiedzieć po prostu: „Słuchaj, Agnieszko”. Jak ją Pani zapamiętała? Jako szaloną dziewczynę. Ciągle widzę ją przy tym piecu – uśmiechniętą, radosną, podekscytowaną. Pamiętam, że w ostatnim okresie życia chodziła w takim ogromnym czerwonym kapeluszu. Prawie nie było jej widać zza ronda. Ciągle gdzieś pędziła. Któregoś dnia ja też bardzo się spieszyłam. I tak, w biegu, minęłyśmy się, z jakimś tylko pospiesznym „dzień dobry”. A niedługo potem usłyszałam, że już jej nie ma… Jak się z panią Agnieszką współpracowało? Wspaniale! Kiedyś przyszła do mnie z ogromną ilością tekstów, naprawdę ogromną, w bardzo grubych teczkach i powiedziała: „Wybieraj”. Wybrałam wtedy tekst „Nie, nie żałuję”. I coś mi tam nie pasowało w przebiegu zawartej w nim historii. Poprosiłam Agnieszkę o dopisanie wątku matki. Zrobiła to bardzo szybko i tak powstała zwrotka: „Że nie dałaś mi, mamo, zielonookich snów, nie żałuję… że nie znałam klejnotów i koronkowych słów…”. Piękna, prawda? Na scenie zawsze jest Pani w czerni. I tylko raz ją Pani zdradziła – w koncercie „Zielono mi” poświęconym Agnieszce Osieckiej, trzy miesiące po jej śmierci. Koncepcja tego koncertu zaczęła się rodzić jeszcze za życia Agnieszki. Ja jej wtedy obiecałam, że wezmę w nim udział i dlatego musiałam przystać na warunki Magdy Umer, reżyserki koncertu, która wykluczyła możliwość występowania w czerni, bo ta – według niej – kojarzy się z żałobą. Chociaż uważam, że w moim przypadku czerń byłaby naturalna. Co jeszcze w nowej VIVIE! 17/2019?! Dominika Gwit i Wojciech Dunaszewski rok po ślubie. Ona zwraca się do niego: „Moje szczęście”, on ma ją zapisaną w telefonie pod nazwą: „ Absolutnie Wszystko”. To absolutnie wyjątkowa miłość! Weronika Rosati, Katarzyna Zielińska i Julia Wieniawa: Zawsze warto walczyć o siebie! Niezwykłe historie. Finansowo to była katastrofa. Ale jako wydarzenie artystyczne i społeczne festiwal Woodstock 1969 przeszedł do legendy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/weronika-rosati-katarzyna-zielinska-julia-wieniawa-viva-nr-17-sierpien-2019-okladka-523184-GALLERY600-512f1f4.jpg" width="600" height="750" alt="Weronika Rosati, Katarzyna Zielińska, Julia Wieniawa, VIVA! nr 17, sierpień 2019 OKŁADKA" title="weronika-rosati-katarzyna-zielinska-julia-wieniawa-viva-nr-17-sierpien-2019-okladka-523184-GALLERY600-512f1f4" />
Edyta Geppert: „Nie daję nikomu prawa do wchodzenia w moje życie”
Edyta Geppert, ikona polskiej piosenki, tylko u nas w bardzo szczerej, poruszającej rozmowie z Aliną Mrowińską. „Dożyliśmy takich czasów, że wszystko jest na sprzedaż, ale ja się temu absolutnie nie poddaję. To, że piosenkarz ma jakąś prywatność, nie znaczy, że powinien pokazywać się w każdej gazecie czy telewizji i wypowiadać się na każdy temat”. O wielkiej pasji, jaką jest dla niej śpiewanie, i o prywatności, którą od początku kariery bardzo chroni. Co dziś robi Edyta Geppert? Ikona polskiej piosenki Edyta Geppert długo nie potrafiła zmierzyć się z popularnością. Wciąż bardzo rzadko udziela wywiadów. Nie lubi plotkować, nie opowiada o życiu prywatnym, ale dla Aliny Mrowińskiej i magazynu VIVA! zrobiła wyjątek. Przeczytajcie fragment wywiadu, a całą rozmowę znajdziecie w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Bardzo rzadko udziela Pani wywiadów. Edyta Geppert: Nie lubię mówić o swoim prywatnym życiu. Nie widzę takiego powodu. Unikam mediów również wtedy, kiedy nie mam nic nowego do powiedzenia na temat swojej pracy, a na rozmowy o modzie, zakupach czy gotowaniu szkoda mi czasu. Poza tym jestem przekonana, że artysta powinien kontaktować się z publicznością przede wszystkim poprzez swoje dokonania artystyczne. Wszelkie inne formy to rodzaj działalności reklamowej, a ta jest mi obca. Mimo że wykonuję taki, a nie inny zawód, nie daję nikomu prawa do wchodzenia w moje życie. Ale ludzie są Pani ciekawi. Dożyliśmy takich czasów, że wszystko jest na sprzedaż, ale ja się temu absolutnie nie poddaję. To, że piosenkarz ma jakąś popularność, nie znaczy, że powinien pokazywać się w każdej gazecie czy telewizji i wypowiadać się na każdy temat. Dla mnie najważniejsza była i jest moja pasja. Kocham śpiewać, a moje piosenki są częścią mnie. Bardzo dużo mówię nimi o sobie – o tym, co myślę o świecie, o ludziach, o otaczającej mnie rzeczywistości. Z moją publicznością spotykam się również po koncertach. Bywa, że godzinę lub półtorej podpisuję płyty. I wtedy jest czas na rozmowy nie tylko o piosence. Ma Pani przyjaciółki, z którymi czasem poplotkujecie? Nie znoszę plotkowania. I broń mnie, Panie Boże, przed przyjaciółkami. Zakończyłam ten okres w wieku młodzieńczym. Uważam, że mężczyźni są lepszymi przyjaciółmi, lepiej i ciekawiej mi się z nimi rozmawia. Wszystko zaczęło się 35 lat temu. Na festiwalu w Opolu brawurowo zaśpiewała Pani „Jaka róża, taki cierń” i zdobyła Grand Prix. Dla mnie to najpiękniejsza piosenka o bólu niespełnionej miłości. To była pierwsza specjalnie dla mnie napisana piosenka z muzyką Włodka Korcza i słowami Jacka Cygana. Kiedy ją wtedy śpiewałam, nie myślałam tylko o niespełnionej miłości, ale i o swoim przerażeniu i braku jakiejkolwiek nadziei. Miałam wrażenie, że w trudnych, mrocznych latach 80. publiczność odczuwała ją podobnie. Dziś śpiewam ją bardzo rzadko – nie odnajduję w sobie takich skrajnie dramatycznych emocji jak wtedy. Włodzimierz Korcz opowiadał mi, że pisząc muzykę, założył sobie, że musi Pani wygrać Opole. A Pani, wychodząc na scenę z tak genialnym tekstem i genialną muzyką, czuła, że wygra? Nie lubię się ścigać. Gdybym wychodziła na scenę z nastawieniem, że muszę wygrać, nie wydobyłabym z siebie głosu. Wychodzę, żeby zaśpiewać, opowiedzieć jakąś historię, spotkać się z ludźmi. Pamięta Pani moment ogłoszenia wyników? Byłam zaskoczona i zdziwiona tym, co się stało. Nie czułam żadnej euforii. Pamiętam, że Włodek Korcz był zdumiony, że się nie cieszę. A ja się cieszyłam, ale tylko tak po prostu, bez wielkiego entuzjazmu. Bo taka wygrana tak naprawdę niewiele znaczy. Wygrana na najbardziej prestiżowym festiwalu niewiele znaczy? Na wygraną składają się przeróżne okoliczności. Przecież gdyby było inne jury czy ktoś inny mi akompaniował albo na przykład zawiodłoby nagłośnienie, mogłoby być zupełnie inaczej. Jak radziła Pani sobie z popularnością, tym, że ludzie podchodzą na ulicy? Długo mi przeszkadzała i czułam się nią ogromnie speszona. Uciekałam albo nie przyznawałam się do siebie i mówiłam: „Tak, jestem bardzo podobna do Edyty, wszyscy mi to mówią, ale to nie ja”. Jednak 35 lat na scenie pozwoliło mi się oswoić z tym, że ludzie w ten sposób chcą wyrazić swoją sympatię. Gdy idę przez Saską Kępę, gdzie mieszkam, i czasem ktoś do mnie podejdzie, zdarza się, że nawet z kwiatkiem – jest mi dziś miło. Weszłam na Pani stronę internetową, ma Pani kilkanaście koncertów każdego miesiąca. Lubi Pani takie życie w drodze? Nie lubię. A zwłaszcza nie lubiłam w latach 80. i 90. Wtedy sale, garderoby, hotele to była naprawdę udręka. Dzisiaj jest dużo lepiej, ale bywam czasem zmęczona jazdą samochodem, potem próbą, koncertem i podpisywaniem płyt. Trzeba mieć końskie zdrowie, żeby to wytrzymać. Odpocznie Pani przed wielką jesienną trasą koncertową na 35-lecie? Po raz pierwszy od kilkunastu lat wyjadę na wakacje. Na całe dwa tygodnie nad jakieś ciepłe morze. Już sama myśl o tym mnie cieszy. Co jeszcze w nowej VIVIE! 17/2019?! Dominika Gwit i Wojciech Dunaszewski rok po ślubie. Ona zwraca się do niego: „Moje szczęście”, on ma ją zapisaną w telefonie pod nazwą: „ Absolutnie Wszystko”. To absolutnie wyjątkowa miłość! Weronika Rosati, Katarzyna Zielińska i Julia Wieniawa: Zawsze warto walczyć o siebie! Niezwykłe historie. Finansowo to była katastrofa. Ale jako wydarzenie artystyczne i społeczne festiwal Woodstock 1969 przeszedł do legendy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/weronika-rosati-katarzyna-zielinska-julia-wieniawa-viva-nr-17-sierpien-2019-okladka-523184-GALLERY600-512f1f4.jpg" width="600" height="750" alt="Weronika Rosati, Katarzyna Zielińska, Julia Wieniawa, VIVA! nr 17, sierpień 2019 OKŁADKA" title="weronika-rosati-katarzyna-zielinska-julia-wieniawa-viva-nr-17-sierpien-2019-okladka-523184-GALLERY600-512f1f4" />