Był miłością jej życia. Krystyna Janda wzruszająca o mężu. „Do końca nie wierzyłam, że umrze”
Byli w sobie szaleńczo zakochani. Patrzyli w tym samym kierunku, mieli podobne priorytety. Ale los ich rozdzielił. Krystyna Janda w najnowszym wywiadzie poruszająco wspomina ukochanego męża. Przy Edwardzie Kłosińskim była do końca. Jej słowa to niezwykle osobiste wyznanie.
Mimo że odszedł 17 lat temu, wciąż nosi w sobie nieutulony żal. Krystyna Janda w poruszających słowach opowiedziała o ostatnich chwilach życia swojego męża, Edwarda Kłosińskiego. W rozmowie z Anną Puślecką wyznała, że mimo jego ciężkiej choroby nie dopuszczała myśli o jego śmierci. Opowiedziała też o ich relacji, wspólnych dzieciach i codzienności, którą dzielili aż do końca. Krystyna Janda i Edward Kłosiński: historia miłości Był rok 1976. Dzieliło ich 10 lat. A mimo tego czuli, że to coś wyjątkowego... Krystyna Janda i Edward Kłosiński poznali się na planie filmu „Człowiek z marmuru”. Ich relacja z czasem przerodziła się w głęboką więź i w 1981 roku para stanęła na ślubnym kobiercu. Dziewięć lat później na świat przyszedł ich syn Adam, zaś w 1991 roku – Jędrzej. Kłosiński został również ojczymem dla Marii, córki Krystyny Jandy z jej pierwszego małżeństwa z Andrzejem Sewerynem. Edward Kłosiński był nie tylko miłością życia Krystyny Jandy, ale też niezwykle cenionym operatorem filmowym. Pracował przy takich produkcjach, jak „Panny z Wilka”, „Człowiek z żelaza”, „Iluminacja”, „Barwy ochronne” czy seriale „Ziemia obiecana” i „Polskie drogi”. Czytaj także: Byli razem do końca. Tej jednej obietnicy Edward Kłosiński nigdy nie dotrzymał <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBamSxI-81a3289.jpg" width="2000" height="1579" alt="PHOTO: GRAZYNA WOJCIK/SE/EAST NEWS KRYSTYNA JANDA Z MEZEM EDWARDEM KLOSINSKIM FOTO GRAZYNA WOJCIK Warsaw, Polska 06/01/2008 Edward Kosinski, one of the best Polish cameraman, passed away on 06/01/2008 after a long sickness. Kosinski worked with Polish director such as Andrzej Wajda (Man of Iron, Man of Marble and Man of Iron), Krzysztof Kieslowski (Decalouge) and Krzysztof Zanussi (Camuflage and Spiral) but also with Axel Corti, Bernarhard Wicki, Lars Von Trier to new just a few. In the picture: Edward Klosinski with his wife, actress Krystyna Janda" title="Zmar? Edward K?osi?ski" /> Ostatnie chwile życia Edwarda Kłosińskiego Edward Kłosiński odszedł 5 stycznia 2008 roku po walce z rakiem płuc, trzy dni po swoich 65. urodzinach. Krystyna Janda była przy nim do samego końca. W najnowszej rozmowie z Anną Puślecką w podcaście „Gdy nikt nie patrzy” wspominała: — Trudno mi o tym mówić. Byliśmy bardzo blisko do końca, w związku z tym nie było żadnej bariery między nami. Szczerze mówiąc, do końca nie wierzyłam, że umrze. Jestem chorobliwą optymistką i mnie się wydawało, że to będzie trwało — mówi z wyraźnym wzruszeniem. Z perspektywy czasu, aktorka przyznaje, że mimo pogarszającego się stanu zdrowia męża, miała nadzieję, że Edward wciąż będzie z nimi. — Niech to tak trwa, że on leży, będzie słaby, ale niech będzie przy nas. Niestety, skończyło się inaczej — dodała. Czytaj także: Gdy odszedł, jej świat runął jak domek z kart. Krystyna Janda miała żal do losu, że Edward Kłosiński umarł tak młodo Wzruszające wspomnienia: „Kochał mnie, lubił jak grałam” Mawiała, że w pewnym sensie był człowiekiem nieskazitelnym. Mogła na nim polegać w każdej sytuacji. Cenił ją jako osobę i artystkę. Był prawdziwą opoką. Krystyna Janda podkreśliła, że mąż był dla niej ogromnym wsparciem – nie tylko emocjonalnym, ale także zawodowym. — Kochał mnie, przede wszystkim. Miałam przy sobie kogoś, kto bardzo lubił, jak grałam. Uważał, że jestem największą aktorką na świecie. Mówił: 'wchodzisz, blask, za tobą ciemność — opowiada. Podkreśla przy tym, że Kłosiński był człowiekiem skromnym, spokojnym i racjonalnym. Nauczył ją pokory i dystansu. — Był wielkim artystą. Robił film za filmem – w Ameryce, w Niemczech, w Szwajcarii. O pracy nie rozmawialiśmy w domu, bo mieliśmy małych synków i co ich to obchodziło, co my robimy — wspominała. Czytaj także: Gdy zmarł ich ojciec, szybko dorośli... Co dziś robią synowie Krystyny Jandy? Janda o sukcesie, rodzinie i naukach od męża W słowach Jandy pojawia się refleksja nad postawą męża wobec sukcesów. — Ciągle był z siebie niezadowolony. Nie przeżywał nigdy zawodowych euforii, że coś się udało. Jak dostawał nagrody, nie robiło to na nim wrażenia, zawsze uważał, że można było zrobić coś lepiej — mówiła. Aktorka wyznała również, że życie rodzinne i codzienność były dla nich ważniejsze niż kariera. — Życie było dla nas ważniejsze niż zawód — podsumowała. Krystyna Janda nie ukrywa, że wspomnienia o Edwardzie Kłosińskim są dla niej wciąż bardzo żywe. Ich wspólne życie, pełne ciepła, wsparcia i wzajemnego szacunku, jest dla niej źródłem siły i inspiracji do dziś. Czuje się w sobie nieutulony żal. Myśli o nim często, wspomina. Podkreśla, że był miłością jest życia. To była miłość jedna na miliona. Piękna, wypełniona wzajemnym zrozumieniem, wiernością i wsparciem na każdej płaszczyźnie...
Edward Kłosiński i Krystyna Janda doczekali się dwóch synów. Jeden z nich poszedł w ślady ojca
Po śmierci operatora synami zajęła się mama
Edward Kłosiński i Krystyna Janda przywitali na świecie dwójkę synów. Starszy Adam poszedł w ślady rodziców i również zainteresował się światem filmowym. Pierwsze kroki jako operator stawiał w teatrze swojej mamy. Jak wyglądała jego relacja z ojcem, który odszedł 17 lat temu? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 02.01.2025 r.] Edward Kłosiński i Krystyna Janda przywitali na świecie dwóch synów. Jeden z nich poszedł w ślady ojca Krystyna Janda i Edward Kłosiński doczekali się dwójki synów: Adama oraz Jędrzeja. W poprzednich związkach każdy z małżonków doczekał się jednej córki: Krystyna Janda i Jędrzej Seweryn na świecie przywitali Marię Seweryn, a Magdalena jest córką Edwarda Kłosińskiego z pierwszą żoną. Edward Kłosiński, Krystyna Janda, Warszawa 1995 Ich najstarszy wspólny syn, Adam Kłosiński, zapragnął pójść w ślady ojca. Kilka lat temu ukończył studia w Katowickiej szkole filmowej, a później zaczął pracować w Och-Teatrze, który powstał w ramach Fundacji Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. „Adam ustawia światło przy przedstawieniu „Seks dla opornych”. Zaczynał od fotosów spektakl, teraz robi już coś poważniejszego i zgodnie ze swoją wielką pasją” mówił wówczas jeden z pracowników teatru w rozmowie z magazynem „Na żywo”. Czytaj także: Ojca zna głównie z opowieści, miał 5 lat, gdy odszedł. Syn Grzegorza Ciechowskiego z czułością mówi o swoim tacie Krystyna Janda z synami, premiera filmu „Asterix i Obelix”, wrzesień 1999 r. Adam Kłosiński poszedł śladami ojca, Edwarda Kłosińskiego Jak podaje internetowa baza filmu polskiego, filmpolski.pl, Adam Kłosiński został operatorem i realizatorem światła, chociaż na swoim koncie ma także scenariusz i reżyserię kilku projektów. „Nie zastanawiałem się nad tym, jak pracuje mój ojciec. Zacząłem go wypytywać i spodobało mi się to na tyle, że postanowiłem pójść w jego ślady” mówił przed laty w jednym z wywiadów. Jego młodszy brat, Jędrzej Kłosiński został muzykiem i kompozytorem, który współpracował przy kilku etiudach. Kilka lat temu Adam stanął za obiektywem aparatu i sfotografował swoją mamę w sesji w ich rodzinnym domu. Wygląda na to, że potrafi posługiwać się nie tylko kamerą filmową, ale także aparatem fotograficznym. W rozmowie z Elżbietą Pawełek dla VIVY! aktorka zdradziła kilka szczegółów z tego, czym obecnie zajmują się jej synowie: „Adam, starszy z synów, jest doktorantem z fizyki, skończył też wydział operatorski jak jego ojciec. Obsługuje kamerę w „Białej bluzce”, tak więc ma tu czasem rozrywkę wieczorną. Młodszy, Jędrek, zaś robi wszystkie nasze plakaty, jest grafikiem komputerowym. Ale obaj mają własne życie. Nigdy nie kwestionuję ich wyborów”. Zobacz także: Jest córką milionera, skończyła Oxford. Aleksandra K. Wiśniewska to najmłodsza posłanka <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgQYl2zf-ff5231e.jpg" width="2000" height="1339" alt="PHOTO: ADAM KLOSINSKI/EAST NEWS Aktorka Krystyna Janda w swoim domu w Milanowku. Krystyna Janda debiutowala jak aktorka w 1974 rola Maszy Kulyginy w dramacie "Trzy siostry" A. Czechowa w Teatrze Telewizji. Za pierwsza role filmowa uznaje sie postac Agnieszki w "Czlowieku z marmuru" A. Wajdy. Obecnie prowadzi Fundacje Krystyny Jandy na rzecz Kultury oraz kieruje warszawskimi teatrami Polonia i Och-Teatr." title="Krystyna Janda w obiektywie syna" /> Krystyna Janda sfotografowana przez swojego syna Adama Kłosińskiego, 2012 r. Krystyna Janda o wychowaniu dzieci: „wolały, żeby do szkoły przychodził mąż” Relacje w domu rodzinnym Krystyny Jandy i Edwarda Kłosińskiego należały do niecodziennych. W końcu oboje rodziców miało bardzo wyraziste kariery, w szczególności sława aktorki wywoływały niemałe zainteresowanie całą rodziną. „Dzieci wolały, żeby do szkoły przychodził mąż [Edward Kłosiński – przyp. red.]. W ogóle nie chcieli się za bardzo ze mną pokazywać. Najlepiej się czuliśmy na wakacjach za granicą, kiedy nikt mnie nie rozpoznawał” mówiła w rozmowie dla gazety.pl Chociaż dzielili się obowiązkami rodzicielskimi, nie obeszło się bez pomocy niani. Nieszczęśliwie operator filmowy zmarł nagle w 5 stycznia 2008 r., gdy ich dzieci wciąż dorastały. Jak mówiła Krystyna Janda, śmierć męża wszyscy przeżyli bardzo ciężko. Jej synowie mieli momentalnie dojrzeć. Sama aktorka od lat twierdzi, że nie widzi potrzeby, by wiązać się z żadną inną osobą. „Nie spotkałam nikogo, żadnego mężczyzny, który by mnie w tym sensie zainteresował. A poza tym coś mi nie pozwala. Ale mam bardzo wielu przyjaciół, ludzi ze środowiska, spoza mojego środowiska, z którymi jestem blisko, jeżdżę na wakacje… no i dzieci, to dziś moi prawdziwi partnerzy” wyznała w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla VIVY!. Czytaj też: Mówi, że mężem jest do kitu. Mało kto wie, z kim związany jest Krzysztof Hanke Krystyna Janda, synowie, Adam i Jędrzej 2009 Edward Kłosiński, Krystyna Janda, kwiecień 2002 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBamSxI-81a3289.jpg" width="2000" height="1579" alt="PHOTO: GRAZYNA WOJCIK/SE/EAST NEWS KRYSTYNA JANDA Z MEZEM EDWARDEM KLOSINSKIM FOTO GRAZYNA WOJCIK Warsaw, Polska 06/01/2008 Edward Kosinski, one of the best Polish cameraman, passed away on 06/01/2008 after a long sickness. Kosinski worked with Polish director such as Andrzej Wajda (Man of Iron, Man of Marble and Man of Iron), Krzysztof Kieslowski (Decalouge) and Krzysztof Zanussi (Camuflage and Spiral) but also with Axel Corti, Bernarhard Wicki, Lars Von Trier to new just a few. In the picture: Edward Klosinski with his wife, actress Krystyna Janda" title="Zmar? Edward K?osi?ski" /> Krystyna Janda, Edward Kłosiński
Gdy odszedł, jej świat runął jak domek z kart. Krystyna Janda miała żal do losu, że Edward Kłosiński umarł tak młodo
„W pewnym sensie był nieskazitelny”, podkreślała aktorka
Doczekali się dwóch synów, był miłością jej życia. Taką, która dodaje skrzydeł, stanowi przystań i opokę. Edward Kłosiński obiecał, że nie umrze przed ukochana żoną. Ale tej jednej, jedynej obietnicy nie dotrzymał... Odszedł niemal 16 lat temu, 5 stycznia 2008 roku, tuż po swoich 65 urodzinach. Dla Krystyny Jandy był to cios niezwykle bolesny... Nie potrafiła poukładać sobie życia na nowo. Miała żal do losu, że odebrał jej ukochanego. Cierpienie przekuła w pracę: zagrała w „Tataraku” Andrzeja Wajdy, który premierę miał w kwietniu 2009 roku. Wówczas udzieliła również wywiadu Krystynie Pytlakowskiej na łamach „VIVY!”, w którym opowiedziała, dlaczego się na to zdecydowała. Po raz pierwszy spróbowała zmierzyć się z osobistym dramatem, który przeszła chwilę wcześniej... Przypominamy tę intymną, osobistą rozmowę w rocznicę urodzin Edwarda Kłosińskiego. Krystyna Janda o śmierci męża, Edwarda Kłosińskiego „Dlaczego zagrałam w »Tataraku«, dlaczego oddałam do tego filmu moje życie? Sprzedałam prywatność? Zrobiłam to, bo jestem artystką. A dlaczego to zrobiłam? Z miłości. Z interesu. Żeby powstało coś więcej, coś wyżej niż tylko zwykłe wspomnienia. I koszty moje osobiste nie grają w tym wypadku roli”. Krystyna Janda w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. O chorobie i śmierci swojego męża Edwarda Kłosińskiego nie opowiedziała nikomu. Nie potrafiła. Nie chciała. Są sprawy bardziej i mniej prywatne. Bardziej i mniej intymne. Śmierć kogoś, kogo kocha się nad życie, nie mieści się w żadnej kategorii. Dlaczego więc zdecydowała się historię umierania opowiedzieć w filmie? Dlaczego zgodziła się „Tatarak” Andrzeja Wajdy, na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza zamienić w bolesną wiwisekcję? We wstrząsający monolog? Czytaj także: Byli razem do końca. Tej jednej obietnicy Edward Kłosiński nigdy nie dotrzymał Krystyna Pytlakowska: Dlaczego to Pani zrobiła? Krystyna Janda: Ach, więc rozumiem, mam się tłumaczyć jak z przestępstwa, czegoś złego. Dlaczego zagrałam w tym filmie czy dlaczego oddałam do tego filmu moje życie? Sprzedałam prywatność? Zrobiłam to, bo jestem artystką. A dlaczego to zrobiłam? Z miłości. Z interesu. Interesownie. Żeby zostało. Żeby zapamiętano. Zrozumiano. Żeby powstało coś więcej, coś wyżej niż zwykłe wspomnienie. To dla mnie więcej niż rola, niż film, niż praca. Zrobiłam to, bo spotkanie z Andrzejem Wajdą po latach było dla mnie czymś najważniejszym, a Andrzej to sprowokował, umożliwił, wyniósł na poziom, przeniósł do innego wymiaru, wreszcie „podpisał”. Bo stało się to czymś więcej dla mnie niż wszystko, co mogłam przewidzieć, wymyślić, niż przygoda zawodowa mogła ofiarować. Zadałam sobie, i zresztą Andrzej Wajda zadał mi to pytanie jako pierwszy, czy tego chcę i czy jestem gotowa na koszty z tym związane. ? I pomyślałam, że bardzo chcę, bo wiem, jaki prezent mi ofiarowuje los, i że koszty moje osobiste nie grają w tym wypadku roli. Koszty, czyli wejście w Pani prywatność? No nie, dużo więcej. Tego się nie bałam. Jestem dużą dziewczynką. Jestem świadoma, pragmatyczna, konsekwentna i dorosła. Kontroluję swoje działania, ponoszę konsekwencje, biorę odpowiedzialność. Mnie ani mojej prywatności nie można użyć bez mojej świadomości i zgody, bez mojej akceptacji. Nie było przecież tak, że nagle kamera mnie zaskoczyła, a ktoś wyciągnął ze mnie intymne sprawy. Najpierw zrozumiałam, jaki obrót te sprawy przybierają. Potem to oceniłam i zanalizowałam, od strony i artystycznej, i pozaartystycznej, potem przemyślałam, napisałam, nauczyłam się na pamięć i powiedziałam przed kamerą, wybierając świadomie formę wypowiedzi. A kiedy pisałam, wiedziałam, że piszę monolog do filmu „Tatarak”. Dla siebie by Pani tego nie napisała? Jakoś nie miałam takiej potrzeby. W ogóle od dwóch lat niewiele piszę, nie piszę choćby, albo bardzo rzadko, mojego dziennika internetowego. Nie piszę, nie mogę. Nie mam potrzeby. Poza tym, gdybym to pisała dla siebie, pewnie zapisałabym coś całkiem innego, dużo bardziej intymnego. Ale nie! Co ja mówię! Ja nigdy nie pisałam nic dla siebie. Zawsze to było dla kogoś. Więc dla siebie nie pisałabym wcale. Zapisałaby Pani coś jeszcze bardziej osobistego? Pisałam ten monolog do tego filmu, i tyle. Konkretnie. Pisząc, szukałam analogii między tym, co przeżywałam prywatnie, podczas dwóch lat rozmów o „Tataraku”, i kolejnymi etapami przygotowań, starałam się opowiedzieć najpiękniej, jak umiem, o moim mężu w tej trudnej sytuacji, opowiadając o pracy nad „Tatarakiem”. Zresztą mój mąż nigdy nie uczestniczył w tych przygotowaniach, od początku zdjęcia miał robić Paweł Edelman. „Tatarak” i moje ówczesne życie to były dwie sprawy, całkiem rozbieżne, a w sposób niezwykły splatające się. Powstała więc opowieść o zawodzie aktorki, także. Nie pojechała Pani na pokaz filmu na festiwal do Berlina. Dlaczego? Udział filmu w festiwalu był dla mnie zaskoczeniem. Miałam w tym czasie od dawna zaplanowaną trasę teatralną na Śląsku. Sprzedane bilety w kilku salach, po kilkaset osób. Takich rzeczy się nie odwołuje. Ale bardzo cieszyłam się, że film będzie w Berlinie. Berlin to było jakby miasto mojego męża. Berlin i tamto środowisko filmowe. Zresztą może lepiej, że nie musiałam odpowiadać na pytania dziennikarzy. Zresztą tej kampanii promocyjnej filmu w Polsce, która jest moim obowiązkiem, też się boję. Nie należy to wszystko do przyjemności. Wywiad z panią także (śmiech). Musi Pani wszystko tłumaczyć. Rozumiem. Myślę, że poza Polską film w większości odbierany jest w całości jako fikcja. Rozmawiałam z kilkoma dziennikarzami i dystrybutorami z zagranicy – nie mają pojęcia, że mój monolog jest moją osobistą historią. Odebrali film jak każdy inny film fabularny. W Polsce sprawa ma się zupełnie inaczej. Co zresztą zrozumiałe. Tyle tylko że media dostały do ręki argumenty, które wykorzystują. Czytaj także: Gdy zmarł ich ojciec, szybko dorośli... Co dziś robią synowie Krystyny Jandy? Edward Kłosiński, Krystyna Janda, Warszawa 1995 Ale Pani tam się zwierza, to osobiste wyznanie. Nie. Ja się nie zwierzam. To ma formę i jest przetworzone dla filmu „Tatarak”. Dokładnie przemyślane przez Andrzeja Wajdę, Pawła Edelmana i przeze mnie. Podjęliśmy decyzje artystyczne, a nie osobiste. A ja wybrałam drogę najprostszą i moim zdaniem najszlachetniejszą – prawdę i prostotę. Nic nie udaję i nie staram się grać, ale to nie jest dokument. Jestem aktorką. Nie naraziłabym też widza na coś tak niesmacznego jak wyznanie „na żywo” do kamery. Prywatnie nie jestem sentymentalna tylko pragmatyczna i rozsądna. Nic w moim życiu nie dzieje się bez kontroli. Szczególnie to, co dotyczy zawodu. Ale całego życia nie da się kontrolować. Zostaje w nas obraz towarzyszący odchodzeniu najbliższych. Mimowolnie – jakiś cień słońca na ścianie, kolor kwiatów w wazonie, łza na policzku. Ale to jest moja prywatna sprawa. I nigdy nie oddałabym tego, tego najintymniejszego ani dla filmu, ani w wywiadzie. Oddałam tylko to, co moim zdaniem budowało film. W monologu opowiedziałam jedynie o tym, co chciałam, żeby dotarło do ludzi, uświadomiło im coś. Coś, co moim zdaniem jest uniwersalne i dla nich także ważne. Gdy oglądałam „Tatarak”, byłam sama w sali. Mogłam się wypłakać do woli. Tak naprawdę płacząc nad umarłymi, płaczemy nad sobą. Może. Jeżeli tak pani zareagowała, to ten film jest być może ważny i potrzebny. Jak arcydzieło Iwaszkiewicza. W tym opowiadaniu istnieje tak wiele płaszczyzn, i tęsknota, i lęk. Dla każdego jest ono o czym innym. O odchodzeniu, o śmierci, o konfrontacji młodości ze starością, o bólu, żalu, że czas mija. Dlatego jest to opowiadanie tak piękne. Dla mnie zawsze było o śmierci. I o miłości w jej kontekście. O tym jest „Tatarak”? Filmem o śmierci i miłości czy o życiu? Jeśli pani chce, to i o życiu. Dla mnie też w pierwszej fazie przygotowań do filmu nie wszystko było jednoznaczne. Nie wiedziałam, jaka jest pani Marta z Iwaszkiewicza. Jak ją interpretować. Z czasem wszystko się stawało oczywiste. A decyzje pana Wajdy, scenariuszowe decyzje, wiele spraw jeszcze sprecyzowały. Dodanie sceny z Martą, a co za tym idzie – świadomość widza, że to ostatnie lato kobiety, że jest umierająca, uwypuklenie wątku śmierci synów i tęsknoty za nimi, położenie nacisku na samotność. Wszystko stało się jasne. Przestała być to – jak ją charakteryzowały media, kiedy film wszedł do produkcji – historia o starszej pani zakochującej się w młodym chłopcu. Miała Pani przeczucie śmierci? Strach przed nią? Nie, nie. Nie dopuszczałam do siebie tej myśli. Nigdy wcześniej też o niej nie myślałam. Ani o chorobie. Planowaliśmy z mężem ileś tam lat, już nie tak aktywnych zawodowo. Robiliśmy teatr. W jakimś sensie zaczynaliśmy nowe życie. I nagle... Tak, mam żal do losu, że umarł tak młodo. Ale teraz ja już nigdzie się nie spieszę. Śpi Pani dłużej? No widzę, że temat mojej bezsenności staje się powoli tematem wiodącym we wszystkich wywiadach. Czy naprawdę śpicie tak długo? Zazdrościcie mi? Że mam tyle życia więcej? Nie śpię i nie spałam nigdy tyle, co wy. Czytaj także: Magda Umer, Krystyna Janda i Zuzanna Łapicka stworzyły wyjątkowe trio, które przerwała śmierć jednej z nich Krystyna Janda i Edward Kłosiński, 1991 rok W filmie mówi Pani o zdjęciach, które Pani zostały. Ogląda je Pani? Często. Sprawia mi to przyjemność. Mam absolutnie wyjątkowy stosunek do zdjęć. Do zatrzymanych chwil. Do zatrzymanych wspomnień. Fotografowałam zawsze. Ale to są moje zdjęcia. Nie pokaże ich Pani innym? Nie. Wiele z nich to zdjęcia, których nie pokazałabym nikomu. Pewnie je kiedyś zniszczę, szczególnie te z ostatnich miesięcy. A nie obawiała się Pani, że i tak powiedziała zbyt wiele? Ci, którzy obejrzą film, sami sobie odpowiedzą na to pytanie. Szczerze mówiąc, tego rodzaju opinie nie mają dla mnie większego znaczenia. Ważne, że film powstał. Jestem z tego powodu szczęśliwa. Bo zbudowała Pani w nim pomnik mężowi? Jeżeli chce to pani tak nazwać. Właściwie Pani bardzo zazdroszczę. ? Takiej wielkiej wspaniałej miłości. Pomyślałam sobie, że jest Pani bardzo szczęśliwą kobietą. Że zaznałam takiej miłości? Tak, też tak uważam. Niedawno przeszłam rozmowę z moją przyjaciółką, która została zdradzona. Mąż, odchodząc, powiedział jej, że teraz już wie, co to jest prawdziwa miłość i w związku z tym jej nigdy nie kochał. Powiedziała do mnie: „Jak ja ci zazdroszczę. Masz o wiele lepiej”. „Jak to lepiej?” – spytałam. „Gdyby mój mąż umarł, nie dowiedziałabym się prawdy i dalej świat i życie miałyby sens i harmonię. A ja nie wierzę już w nic”. Zdumiewająca analiza. Lepiej być wdową niż niekochaną. Nie tylko Pani przyjaciółka tak mówi. Wiele kobiet myśli podobnie. Ale tego rodzaju rozważania nie pasują do rozmowy o Iwaszkiewiczu i filmie. Przeczytałam ostatnio książkę o małżeństwie Iwaszkiewiczów, opartą na dokumentach. Jestem nią wstrząśnięta. Miłość wielka, teoretycznie niemożliwa. Pani Anna umarła o 3 po południu, w Wigilię. On trzy miesiące później. Samotnie. Mąż bardzo Panią kochał. Ale też bardzo go denerwowałam. Niedobrze, gdy nie ma się z kim pokłócić, spierać, przekonywać? Ani z kim rozmawiać. To jest najgorsze. Gdy nie ma kogoś, kto rozumie w pół słowa, bez wstępu, kto ma podobne poczucie humoru, z kim się przeżyło tyle rzeczy, że nic nie trzeba tłumaczyć, kto umie rozśmieszyć. Mój mąż umiał na mnie spojrzeć w bardzo krytyczny, a jednocześnie zabawny sposób. Ja z kolei podziwiałam go za wiedzę, takt, inteligencję, niezłomny charakter i absolutny brak słabości – co na kobiecie takiej jak ja robiło wrażenie piorunujące. W pewnym sensie był nieskazitelny. Strata bliskich uczy nas, by nie odkładać nic na jutro? To są banały. Życie jest banałem. Nie uczymy się niczego. Prawie wszyscy. Życie daje nam znaki, a my ich nie przyjmujemy do wiadomości. Jesteśmy słabi, próżni, nie odmawiamy sobie niczego. Mój mąż umarł na raka płuc. A my obie – i pani, i ja – palimy. Bo wydaje się nam, że nas to nie dotyczy. O nie. Tak myślałam do niedawna. Byłam chorobliwą optymistką. Teraz wszystko się zmieniło. Mam niejasne uczucie, że mogę umrzeć w każdej chwili. Bo zobaczyłam, jakie to łatwe. I w jakimś sensie godzę się z tym. Mówię: trudno, byle pozałatwiać wszystkie moje ziemskie sprawy. Kiedyś, pamiętam, zobaczyłam film o człowieku, któremu pozostał miesiąc życia. Dokument. Uważałam, że on ten cały miesiąc zmarnował. I zaczęłam się zastanawiać, co ja bym zrobiła na jego miejscu. Co by Pani zrobiła? Włączyłabym kamerę i powiedziałabym moim dzieciom, czego im nie zdążyłam powiedzieć. Czytaj także: Nie wiedziały o sobie wielu rzeczy. Jak wyglądała przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Krystyny Jandy? Krystyna Janda, Edward Kłosiński, czerwiec 2004 roku Uczyłaby ich Pani, że w szafie powinien być porządek? Porządek w szafie to drobiazg. Powiedziałabym im raz jeszcze, że nie należy źle mówić o innych, cokolwiek by się o nich myślało. Powiedziałabym im jeszcze raz tysiąc oczywistych rzeczy, których się nie mówi, bo wydaje nam się, że dzieci same to zrozumieją. Ależ one to wiedzą. Chyba powiedziałabym im na przykład, że trzeba się nauczyć „dobrych kłamstw”, żeby nie ranić. Że należy zawsze stawiać się w sytuacji innego człowieka. Zanim się podejmie decyzję czy ocenę. Bardzo wiele rzeczy powiedziałabym synom. Mam nadzieję, że zdążę im to powiedzieć. Myślę, że Pani zdąży. Już się Pani nigdzie nie spieszy? Nie staram się robić nic na siłę. Codzienne obowiązki, do których należy też i granie, stały się moją podstawową przyjemnością. Mam dzieci, którymi muszę się zająć, dorastają. Teraz odpowiedzialność za nich nie dzieli się już na dwie osoby. No i tyle. I proszę nie oczekiwać ode mnie rozpaczy wdowy. W ogóle nie odbieram Pani jako wdowy. Wdowy są smutne i samotne. A Pani ma dzieci, przyjaciół, uśmiecha się. Jest Pani otoczona ludźmi. No i jest teatr. Janusz Gajos powiedział: „Kryśkę trzeba kochać”. Kto teraz będzie Panią kochał? Nie mam takiego przymusu. Mnie w ogóle może już nikt nie kochać. Mnie na tym nie zależy. Olewam to. Na zawodzie też Pani nie zależy? Przyjaciele mówili, że jest Pani nim opętana. Myślę, że „Tatarak” pobije rekordy oglądalności. Ludzie lubią podglądać czyjeś życie, zwłaszcza słynnej aktorki. Jeśli myślą, że podejrzą jakieś intymności, wyjdą rozczarowani. Jeśli oczekiwali sceny łóżkowej dojrzałej kobiety z młodym chłopakiem... To całkiem osobne zagadnienie. U Iwaszkiewicza ten związek jest bardzo skomplikowany. Także jeśli chodzi o fizyczność. Relacja pani Marty z młodym chłopcem w kontekście mojego monologu dotyczącego męża postawiła przede mną wyjątkowo trudne zadanie. To było jak balansowanie na ostrzu noża. Każde spojrzenie, każdy niuans był ważny. I zwyciężyła intuicja Wajdy. Obsadzenie Pawła Szajdy w tej roli rozwiązało wiele problemów. Pani Krystyno, nadal potrafi się Pani entuzjazmować życiem? Lubi je Pani? Lubię. Życie składa się z drobiazgów. Tyle że teraz lubię moje życie samotne. Ludzie mnie przeważnie denerwują. Oczywiście nie ci, z którymi pracuję. Wkurzają mnie ci, którzy chcą mi za wszelką cenę pomóc, być ze mną, wypełnić moją pustkę. Uwielbiam tych, którzy potrafią mnie rozśmieszyć. Bo trzeba to wszystko przeżyć samotnie? Nie denerwują mnie tylko dzieci, bo mają do mnie krytyczne, zdrowe podejście. I tego nauczyli się od ojca. Nie rozczulają się nade mną, stosując zimny wychów matki. I dobrze, i to mi się podoba. W nikim nie szuka Pani oparcia? Najważniejsze, że mam przy sobie cały czas swoją mamę. I to jest największy cud, jaki mi się zdarzył. I nic nie trzeba jej tłumaczyć? Nie tłumaczę nic nikomu. Nie chce mi się. I nie boi się Pani niczego, dlatego że nie ma się już czego bać? Nie. Boję się wielu rzeczy. Jak każdy. Wiem tylko, że wszelkie zawodowe rozpacze, histerie, pozorne dramaty nie mają najmniejszego sensu. Także codzienne niepowodzenia życiowe, to pozorne dramaty. Wszystko, co nie jest terminalne, jest do załatwienia. Reszta nie jest warta dramatyzowania? Co warto wobec tego? Warto żyć. A co jest ważne? Wiele rzeczy. Choćby zamki nad Loarą. Nigdy ich nie widziałam, Edward zawsze mówił: „Musimy obejrzeć zamki nad Loarą”. A ja: „Daj spokój, taki kicz”. A teraz żałuję. Mówię sobie: Chyba pojadę, chyba muszę je zobaczyć… Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. Wywiad opublikowano w magazynie „VIVA!” w 2009 roku Czytaj także: Krystyna Janda pragnęła dla córki innej przyszłości. "Bardzo się martwiła", wspomina Maria Seweryn Krystyna Janda, synowie, Adam i Jędrzej, 2009 rok Krystyna Janda, sesja dla magazynu „VIVA!”, 2009 rok
Byli razem do końca. Tej jednej obietnicy Edward Kłosiński nigdy nie dotrzymał
"Powtarzał, że nie umrze przede mną, bo przecież nie może mi tego zrobić", mówiła Krystyna Janda
Powtarzał, że nie umrze przede mną, bo przecież nie może mi tego zrobić”, mówiła. Tej jednej, jedynej obietnicy nie dotrzymał. Edward Kłosiński, wybitny operator filmowy, mąż Krystyny Jandy, zmarł 5 stycznia 2008 roku po krótkiej, dramatycznej walce o życie. Do końca byli razem. Jak zawsze. Strata męża była dla artystki ogromnym ciosem. O jego chorobie i śmierci nie potrafiła nikomu opowiedzieć. Miała żal do losu, że ukochany odszedł tak młodo, zbyt wcześnie. Zaznała u jego boku wielkiego szczęścia, wielkiej miłości... Podziwiala go za wiedzę, takt, inteligencję i niezłomny charakter. Po śmierci Edwarda Kłosińskiego ratunkiem była dla niej praca, a przede wszystkim dzieci. „Codzienne obowiązki, do których należy też i granie, stały się moją podstawową przyjemnością. Mam dzieci, którymi muszę się zająć, dorastają. Teraz odpowiedzialność za nich nie dzieli się już na dwie osoby”, mówiła w 2009 roku Krystynie Pytlakowskiej. Krystyna Janda nie ułożyła sobie potem życia u boku żadnego mężczyzny. „Nie spotkałam nikogo, żadnego mężczyzny, który by mnie w tym sensie zainteresował", mówiła w 2023 roku w VIVIE!. Z Edwardem Kłosińskim łączyła ją wyjątkowa miłość... W styczniu tego roku, za kilka dni, minie 16 lat od śmierci słynnego operatora filmowego. [Ostatnia aktualizacja: 02.01.2025 r.]. [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 06.01.2025 r.] Przypominamy artykuł opublikowany na łamach magazynu VIVA! w numerze 2/2008 rok. Autorkami są Krystyna Pytlakowska i Iza Bartosz Edward Kłosiński i Krystyna Janda - wielką miłość przerwała śmierć operatora filmowego „Proszę o ciszę”, taki zapis pojawił się w internetowym dzienniku Krystyny Jandy 7 stycznia, dwa dni po śmierci jej męża Edwarda Kłosińskiego. „I o nieskładanie kondolencji”. Internauci i fani milczą. Zgodnie z wolą gwiazdy. Zawsze byli blisko niej, a ona pozwoliła im zaglądać do swojego życia. Ale są chwile, które trzeba przetrwać w samotności. Z Edwardem dzieliła 27 lat. Najszczęśliwszych lat. Zawsze powtarzała: „Tym związkiem raz na zawsze urządziłam sobie życie. Edward nigdy mnie nie zawiódł”. Ich wspólni znajomi mówili, że było to małżeństwo niezwykłe. „O nich można by było napisać książkę”, wspominał Daniel Olbrychski. „Pracowaliśmy wspólnie tyle razy i jedynym określeniem pasującym do Edwarda jest według mnie »świetlany«. Odszedł jeden z najwybitniejszych ludzi kina. Jestem pewien, że on już tam, na górze fotografuje boże aniołki. Musi tylko dobrać odpowiednią przesłonę, bo tam przecież na pewno jest dużo światła. A ja teraz myślę głównie o tych, co zostali, o chłopcach i Krysi”, dodawł Olbrychski, który na pytanie, jakie było małżeństwo Jandy i Kłosińskiego, odpowiada: „Ono jest, ono wcale się nie skończyło. Nie mam prawa snuć domysłów, co jest na tamtym świecie, ale jestem pewien, że ten związek przetrwa nawet śmierć”. Czytaj też: Codziennie myśli o śmierci, spisała już testament. Tak Krystyna Janda podsumowała swoje życie „Grzesiu, Edward nie żyje” Choroba zaatakowała go na pół roku przed śmiercią. Wtedy i Kłosiński, i Janda byli pewni, że ją zwyciężą. Zwłaszcza gdy lekarze po chemioterapii wypisali go ze szpitala i wrócił do teatru, by pomóc żonie w pracy nad przedstawieniem „Boska”. Tak jak zawsze był blisko, wspierając ją celnymi uwagami, wizją inscenizacji, mądrym spojrzeniem człowieka, dla którego sztuka jest prawie tak ważna jak życie. Premiera odbyła się pod koniec listopada. Wtedy oboje jeszcze wierzyli, że wszystko będzie dobrze. Nowotwór płuc okazał się silniejszy. Kilka tygodni przed śmiercią Edward Kłosiński zapadł jeszcze na zapalenie płuc. W ciężkim stanie został przewieziony na OIOM. Pocieszał wówczas przerażoną żonę: „Nie denerwuj się. Nie mam zamiaru umierać na byle co, jak mam raka”. Kilka dni później, w sylwestra, szczęśliwa Janda pisała w blogu: „Mój mąż wraca do domu. Kryzys zażegnany”. Drugiego stycznia świętowali jego 65. urodziny. Trzy dni później Edward Kłosiński zmarł w swoim ukochanym domu w Milanówku. Jego śmierć mimo źle rokującej diagnozy była szokiem. Wszyscy wierzyli, że jak „Krysia się uprze, to wszystko wywalczy”. Nawet życie męża. „Zadzwonił telefon. Usłyszałem trzy słowa Krysi: »Grzesiu, Edward nie żyje«. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Słowa są bezradne, nie umieją wyrazić tego, co miesza myśli w takim momencie. Spodziewałem się tego, rozum i opinie lekarskie przewidywały to, co się stało, a jednak miałem nadzieję. Medycyna pędzi do przodu. Mówiąc krótko, wierzyłem w cud”, mówił Grzegorz Skurski, reżyser i scenarzysta, od kilkudziesięciu lat przyjaciel Edwarda i Krystyny. „Jak ona teraz będzie żyła, jak sobie poradzi z domem, chłopcami, którzy są w najtrudniejszym wieku, teatrem?”, zastanawiali się przyjaciele. Najgorsze jest, mówią, że zabrakło przy niej człowieka, który był opoką, dzięki której mogła pokonywać najtrudniejsze przeszkody. Edward zawsze był. I wtedy, gdy było dobrze, i wtedy, gdy było źle. Edward Kłosiński, Krystyna Janda, Warszawa 1995 Wchodzisz, blask, za tobą ciemność Poznali się w 1976 roku na planie „Człowieka z marmuru”. Ona miała 24 lata, on był 10 lat starszy. Wtedy jeszcze Janda była żoną Andrzeja Seweryna i matką rocznej Marysi. Wiele osób pracujących przy filmie zauważyło, że od początku połączyło ich wielkie porozumienie dusz, a Kłosiński opracował nawet specjalny sposób filmowania młodej aktorki podkreślający jej osobowość i temperament. Potem mówiono, że to Edward stworzył postać Agnieszki. Doskonale połączył cechy aktorki i odtwarzanej przez nią roli. Kilka lat później rozpadło się małżeństwo Jandy i Seweryna. Janda powiedziała potem, że inaczej myśleli o życiu. Po roku była już żoną Kłosińskiego. W jednym z wywiadów na pytanie, czy można pragmatycznie wytłumaczyć sobie rozpad małżeństwa, odpowiedziała: „Można, zwłaszcza gdy spotyka się mężczyznę, który mówi: »Wchodzisz, blask, za tobą ciemność«. Jestem ze swoim mężem dwadzieścia kilka lat i do dzisiaj, kiedy coś opowiadam w towarzystwie, wśród ludzi i przypadkiem na niego spojrzę, łapię go na takim spojrzeniu i uśmiechu, które mnie samą zdumiewają i wprawiają w rozbawienie. Ten blask oślepia go chyba dalej”. To była wielka miłość. Nie było tu miejsca na nielojalność, zdrady, flirty albo romanse. Andrzej Saramonowicz, dziś uznany scenarzysta i reżyser, wspomina, jak robił dla VIVY! wywiad z Jandą o blaskach i cieniach tzw. wieku średniego: „Zapytałem, czy chciałaby się jeszcze raz zakochać. »Nie, skąd!«, odpowiedziała zaskoczona. A w jej oczach dostrzegłem żar kobiety zakochanej nieustająco, mimo wielu lat wspólnego życia, w swoim mężu. A potem poznałem Edwarda Kłosińskiego i źródło owego czaru ujawniło się przede mną w całej oczywistości. Był wspaniałym człowiekiem. W polskim przemyśle filmowym tak często przysypywanym popiołem małości i braku charakteru jego prawość i szlachetność świeciły niczym diament. Jeśli ktoś dla nas młodszych był wzorem, iż kariery i splendorów nie warto osiągać za wszelką cenę, to właśnie Edward”. Przyjaciele podkreślali, jak bardzo był skromny i pozornie zdawało się, że żył w cieniu swojej żony. Ale to nieprawda. Po prostu bardzo się różnili. Janda, impulsywna, często działała pod wpływem chwili, a jej mąż, cichy i refleksyjny, nadawał temu związkowi spokój. „Przyjmujemy kolejną pracę jak wspólnego kochanka czy kochankę do związku i w związku z tym przeżywamy nową miłość”, mówiła Krystyna Janda w wywiadzie dla „Twojego Stylu”. A jej mąż dodał: „Kiedy decydujemy się coś zrobić, zawsze jest to dla nas coś wyjątkowego, co nas naprawdę interesuje i na co mamy ochotę”. Przy okazji wspólnej pracy nad filmem wyznał żartobliwie, że jest w tej szczęśliwej sytuacji, że sypia z reżyserem, a wiele rzeczy przecież omawia się w łóżku. Jego pogoda ducha i niezwykłe poczucie humoru okazały się nieocenione, kiedy Janda wpadła na pomysł założenia własnego teatru. Spełnienie największego zawodowego marzenia okazało się trudniejsze, niż oboje przewidywali. W końcu pokonali trudności. W centrum Warszawy powstał teatr Polonia. „Nie byłoby tego teatru, gdyby nie mój mąż”, mówiła w wywiadach. Jeszcze nigdy nie czuła się tak spełniona. W końcu miała własne miejsce pracy. A po wieczornych spektaklach wracała do swojej oazy – do domu w Milanówku. Tam czekali na nią najbliżsi: mama, mąż i dzieci. Sprawdź też: Wnuczka Krystyny Jandy ma 20 lat i do złudzenia przypomina mamę. Jej kariera nabiera rozpędu Krystyna Janda, Edward Kłosiński, czerwiec 2004 Przeżyłem życie szczęśliwe W Milanówku Krystyna Janda zamieszkała, gdy Marysia była jeszcze mała. Kiedy związała się z Edwardem, obawiała się, że nie urodzi mu już dzieci. Los okazał się łaskawy. Kiedy miała 38 lat, na świat przyszedł Adaś. Rok później urodził się Jędrek. „Nasz dom to dzieci. Kiedy czasem chłopcy gdzieś wyjeżdżali, oboje z mężem chodziliśmy po domu jak obłąkani: beznadziejny dom, cicho, nic się nie dzieje. Lubimy, jak jest dużo ludzi, jak jest zamieszanie, jak wszyscy siadamy do stołu”. Wspólne śniadania to był obowiązek. „Od lat o siódmej rano siadamy razem przy stole. Często wracam do domu o piątej nad ranem, a i tak wstaję o siódmej na śniadanie, bo wiem, że te pół godziny musi być. To jest constans, że możemy sobie spojrzeć w oczy”. W jednym z wywiadów wyznała: „Mam w sobie optymizm, który mi cały czas szepce do ucha, nawet w beznadziejnych sytuacjach, że wszystko się uda. Jestem optymistką, nawet przeciwko zdrowemu rozsądkowi”. Tak naprawdę bała się tylko o zdrowie najbliższych. Przyznała się kiedyś, że często myśli o śmierci. Zdarzało jej się czasem zakrzyknąć do męża: „Boże, Edward, ja nie chcę umierać. Bo mi tak żal, że umrę. Nie chcę opuścić tego fantastycznego świata”. A mąż odpowiadał, że jest egzaltowana. „Ale dwa dni temu mnie prawdziwie rozśmieszył. Byliśmy u rodziny w odwiedzinach i spaliśmy na niewygodnej wersalce. Nie mogliśmy zasnąć i kiedy po dwóch godzinach powiedziałam, że idę się położyć na drugim łóżku, powiedział: »Błagam cię, nie odchodź. Ile nam jeszcze zostało lat, że będziemy mogli tak razem leżeć«”. Czytaj też: Kiedy spotkała go pierwszy raz, omal nie zemdlała. Potem Krystyna Janda wyznała mu miłość Edward Kłosiński, Krystyna Janda, kwiecień 2002 Na kilka dni przed śmiercią Kłosiński powiedział Grzegorzowi Skurskiemu: „Przeżyłem życie szczęśliwe, bez względu na to, co mnie czeka”. Zdawał sobie sprawę z tego, że jednak będzie musiał opuścić bliskich. Cały czas jakby się spieszył, jakby przeczuwał... Na później odkładał różne sprawy: „Zrobimy to na emeryturze”, a potem jednak wymieniał rury, kładł nowy dach, zakładał przydomowy warzywnik, by ze wszystkim zdążyć. Ale w życiu nie da się zdążyć ze wszystkim. Nie będą pracować już we troje z Andrzejem Wajdą nad filmem „Tatarak” według opowiadania Iwaszkiewicza, jak planowali. Grzegorz Skurski: „Najtrudniej jest mówić: »był«, kiedy jest. Ciągle jest: widzę go, rozmawiam z nim. Mieszają się wspomnienia zabawne, fascynujące z tragicznymi, chaos bez porządku, logiki. W czasie choroby byliśmy w stałym kontakcie. Edward dzwonił do mnie, do kolegi z dłuższym stażem onkologicznym i pytał, czy może napić się wina. Odpowiadałem: „Bezwzględnie, ale tylko czerwone. Po ciężkiej chemii nie skarżył się na bóle, był tylko osłabiony. Siedzieliśmy na werandzie, prowadziliśmy rozmowę, to znaczy on mówił, a ja słuchałem zafascynowany o malarstwie, którego był fanatykiem. Na stoliku leżały sterty książek ostatnio wydanych, wszystkie przeczytane. Długie rozmowy nie dotyczyły choroby, tylko pasji i przyszłości zawodowej. Miał trzy propozycje. Wybierał”. I na tym właśnie polegało życie Jandy i Kłosińskiego. Nawet w obliczu beznadziejnych sytuacji ciągle fascynowała ich przyszłość, wyzwania, które jeszcze przed nimi, projekty, których jeszcze nie zrealizowali. Żal im było nawet czasu poświęconego na sen. Ona najchętniej w ogóle by nie spała. Budziła męża i pytała: „Co robisz?”. „No, wiesz, Krysiu, śpię”, odpowiadał. A potem rozmawiali do rana. W jednym z wywiadów powiedziała: „Edward obiecał mi kiedyś, że nie umrze przede mną, bo przecież nie może mi tego zrobić”. Tej jednej, jedynej obietnicy nie dotrzymał. Krystyna Janda, Viva! 7/2009 Krytyna Janda nie ułożyła sobie życia u boku innego mężczyzny W kwietniu 2023 roku w wywiadzie dla VIVY Krystyna Janda podkreślała, że strata męża była dla niej najtrudniejszym okresem w życiu. Oddała się pracy i rodzinie. Teatr wciąż przypominał jej o ukochanym i dawał nadzieję. „Odchodzenie męża i okres żałoby przechodziłam naprawdę ciężko, zresztą to się nie skończyło. […] Tak naprawdę ciągła praca pozwoliła mi być nadal aktywną i nie wpaść w przygnębienie. Praca mnie ratowała, okazała się najlepszym lekarstwem. A z drugiej strony, ponieważ razem z mężem robiliśmy ten teatr, nie pozwala mi zapomnieć, odpuścić. Mąż wybudował ten teatr i głównie dzięki jego poświęceniu i pracy to wszystko stanęło na nogi”, wspominała w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Potem nigdy nie spotkała mężczyzny, z którym mogłaby ułożyć swoje życie na nowo. „Nie spotkałam nikogo, żadnego mężczyzny, który by mnie w tym sensie zainteresował. A poza tym coś mi nie pozwala. Ale mam bardzo wielu przyjaciół, ludzi ze środowiska, spoza mojego środowiska, z którymi jestem blisko, jeżdżę na wakacje… no i dzieci, to dziś moi prawdziwi partnerzy”, tłumaczyła artystka. Dziś Krystyna Janda spełnia się jako reżyserka, aktorka, scenarzystka, dyrektorka teatrów i prezeska fundacji. Czuje się szczęściarą. I wspominała niedawno: „Ale też zawsze umiałam wykorzystać dane mi szanse, i w życiu, i w zawodzie. Przede wszystkim zawsze rozumiałam, co dostaję, i zawsze to doceniałam. Osiągnęłam więcej, niż oczekiwałam. To chyba daje poczucie szczęścia i harmonii. To, że nie zawiodłam siebie i innych”. Czytaj też: Mierzy się z tym od dawna. Krystyna Janda zdobyła się na osobiste wyznanie Krystyna Janda, Viva! 7/2023
Krystyna Janda o stracie ukochanego: „Odchodzenie męża i okres żałoby przechodziłam naprawdę ciężko”
„Praca mnie ratowała, okazała się najlepszym lekarstwem”
Skończyła 70 lat i wcale się z tym nie kryje. Przeciwnie, w urodzinowym spektaklu „My Way” rozprawia się z całym swoim życiem. Jest słodko i gorzko. Czy ma przyjaciół, na kogo może liczyć, dlaczego od lat mieszka na prowincji? Czy nie boi się starości i chciałaby się jeszcze raz zakochać? Krystyna Janda w niezwykle szczerej rozmowie z Elżbietą Pawełek. Krystyna Janda o śmierci ukochanego męża Edwarda Kłosińskiego Czuje się Pani szczęściarą? Tak, jestem szczęściarą, ale też zawsze umiałam wykorzystać dane mi szanse, i w życiu, i w zawodzie. Przede wszystkim zawsze rozumiałam, co dostaję, i zawsze to doceniałam. Osiągnęłam więcej, niż oczekiwałam. To chyba daje poczucie szczęścia i harmonii. To, że nie zawiodłam siebie i innych. [...] W branży mówią, że Janda jest jak Midas, bo czego się dotknie, zamienia się w złoto. Jedni Panią uwielbiają, innych denerwuje Pani przebojowość. Co mam powiedzieć? Dopóki sale są pełne i ludzie kupują bilety na moje spektakle, nie zastanawiam się nad tym, czy ktoś mnie prywatnie kocha, czy nienawidzi. Publiczność Panią kocha, często to bardzo młodzi ludzie. Ważne, żeby być aktualnym, nie wypaść z tego pociągu i nie zostać na jakimś peronie, kiedy pociąg odjedzie. Żeby nie stracić łączności z młodą widownią i móc im przekazać coś ważnego. Sprawdź też: Krystyna Janda i Maria Seweryn: „Jesteśmy różnymi ludźmi, różnymi kobietami, wyrazistymi, o silnych osobowościach” [...] Ile wcieleń ma Krystyna Janda? Aktorka, reżyserka, scenarzystka, prezeska fundacji i dyrektorka artystyczna? Nie wiem, przestałam liczyć (śmiech). Po śmierci męża Edwarda Kłosińskiego postanowiła Pani grać tylko w komediach? To prawda, tak powiedziałam. Odchodzenie męża i okres żałoby przechodziłam naprawdę ciężko, zresztą to się nie skończyło. Na smutki mnie nie stać. Ale oczywiście to bzdura z tym graniem tylko wesołych rzeczy. Zagrałam przez te lata żałoby również wiele smutnych, społecznie ważnych spektakli, to mój obowiązek. Nie zamknęła Pani żałoby po mężu? Nie to, że nie zamknęłam, tylko… Tak naprawdę ciągła praca pozwoliła mi być nadal aktywną i nie wpaść w przygnębienie. Praca mnie ratowała, okazała się najlepszym lekarstwem. A z drugiej strony, ponieważ razem z mężem robiliśmy ten teatr, nie pozwala mi zapomnieć, odpuścić. Mąż wybudował ten teatr i głównie dzięki jego poświęceniu i pracy to wszystko stanęło na nogi. Nie zajmował się generalnie sprawami artystycznymi, ale dzięki niemu to powstało. Moja córka Marysia z kolei remontowała Och-Teatr, szczęśliwie zawsze miałam pomoc. Krystyna Janda, Edward Kłosiński, 4 sierpnia 2004 Jest Pani atrakcyjną kobietą, która mogłaby sobie ułożyć z kimś życie na nowo… Zadaje mi pani to pytanie od kilku lat, jeszcze w wywiadzie z roku 2008. Nie spotkałam nikogo, żadnego mężczyzny, który by mnie w tym sensie zainteresował. A poza tym coś mi nie pozwala. Ale mam bardzo wielu przyjaciół, ludzi ze środowiska, spoza mojego środowiska, z którymi jestem blisko, jeżdżę na wakacje… no i dzieci, to dziś moi prawdziwi partnerzy. Nie szuka Pani nikogo na internetowych portalach? Broń Boże. Jestem przerażona tymi wszystkimi „sposobami”, które okazują się dziś popularne. To mnie dziwi swoją drogą. [...] Co dla Pani jest teraz najważniejsze? Nie myślę o tym. Bardzo dużo ludzi na mnie liczy, jakość ich życia często zależy od moich decyzji, więc staram się być odpowiedzialna. Pewnego dnia podjęłam decyzję stworzenia fundacji, teatrów i wzięcia za to odpowiedzialności. Jak dostanę wylewu, zawału czy udaru, to wtedy się wszystko skończy i będą musieli sobie poradzić (śmiech). Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 7/2023? Ambasador Stanów Zjednoczonych Mark Brzezinski i jego partnerka Olga Leonowicz otworzyli przed nami drzwi rezydencji i opowiedzieli o swojej miłości. Beata i Artur Barcisiowie po 40 latach razem tak samo w sobie zakochani, choć… nie mają recepty na małżeńskie szczęście. W VIVA! Podróże - Tajemnice Jerozolimy – miasta mozaiki, które nie dzieli, lecz łączy wpływy różnych kultur i religii. Żony Beatlesów: Linda McCartney, Pattie Boyd, Maureen Cox, Yoko Ono… Żony słynnych muzyków żyły w cieniu mężów i musiały stawić czoło ich słabościom.