Ulubienica millenialsów przez lata milczała o koszmarze, jaki w domu zgotowała jej matka. „Cieszę się, że umarła” – napisała po latach w swojej książce
Przez lata była jedną z największych gwiazd Nickelodeon i idolką pokolenia millenialsów oraz generacji Z. Fani znali ją jako bezkompromisową Sam Puckett z serialu iCarly, nie mając pojęcia, że po zejściu z planu wraca do domu, w którym niemal każdy aspekt jej życia był kontrolowany przez matkę. Dopiero autobiografia „Cieszę się, że moja mama umarła” ujawniła, jak wysoką cenę zapłaciła za dziecięcą sławę i dlaczego po latach zdecydowała się opowiedzieć historię, o której przez długi czas nie była w stanie mówić nawet na terapii.
Jennette McCurdy urodziła się 26 czerwca 1992 roku w Kalifornii. Karierę rozpoczęła jako kilkuletnia dziewczynka, ale – jak dziś podkreśla – aktorstwo nigdy nie było jej marzeniem. To matka, Debra McCurdy, wierzyła, że córka spełni ambicje, których sama nie mogła zrealizować. Sukces serialu iCarly przyniósł Jennette rozpoznawalność i finansową stabilizację, ale nie dał jej poczucia bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie – przez lata ukrywała doświadczenia przemocy emocjonalnej, zaburzeń odżywiania i życia podporządkowanego oczekiwaniom najbliższej osoby. Dziś mówi o tym otwarcie, przekonując, że szczerość bywa pierwszym krokiem do odzyskania własnego życia. Dziecko, które spełniało cudze marzenia Zanim Jennette McCurdy została jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy dziecięcej telewizji, była dziewczynką, która chciała przede wszystkim zadowolić swoją mamę. W autobiografii opisuje, że od najmłodszych lat słyszała, iż jej sukces jest szansą dla całej rodziny. Z czasem zaczęła wierzyć, że miłość matki zależy od tego, jak dobrze wypełni narzuconą jej rolę. W wywiadzie dla The Daily Show aktorka przyznała, że decyzja o rozpoczęciu kariery nigdy nie należała do niej. „Moja mama zawsze chciała być aktorką. Jej marzeniem było być sławną.” Po chwili dodała jeszcze bardziej dosadne wyjaśnienie: „Zapisała mnie na aktorstwo, kiedy miałam sześć lat, żeby żyć przeze mnie i spełnić swoje własne marzenie.” Te słowa dobrze oddają główny motyw książki – historię dziecka, które przez lata nie miało przestrzeni, by odkryć własną tożsamość. McCurdy wspomina, że przez długi czas nie wyobrażała sobie życia bez matki, mimo że ich relacja była oparta na kontroli i lęku. W rozmowie z ABC News przyznała: „Czułam, że bez mamy jestem nikim.” To przekonanie sprawiało, że przez lata nie potrafiła odróżnić własnych potrzeb od oczekiwań matki i podporządkowywała jej każdą decyzję. Za sukcesem „iCarly” kryło się życie pełne lęku Rola Sam Puckett w serialu iCarly przyniosła Jennette ogromną popularność. Później wystąpiła także w produkcji Sam & Cat u boku Ariany Grande. Na ekranie emanowała energią i poczuciem humoru, dlatego niewielu przypuszczało, że poza planem zmaga się z problemami psychicznymi i zaburzeniami odżywiania. Po latach przyznała, że jako dziecko nie potrafiła nawet nazwać tego, czego doświadczała. Wydawało jej się, że wszystkie rodziny funkcjonują podobnie. W innym wywiadzie powiedziała: „Kiedy jesteś dzieckiem, nie zdajesz sobie sprawy, że środowisko, w którym dorastasz, jest przemocowe albo dysfunkcyjne.” Dopiero jako dorosła kobieta zaczęła rozumieć, jak ogromny wpływ na jej psychikę miała relacja z matką. „Cieszę się, że moja mama umarła”. Tytuł, który wywołał burzę Już sam tytuł autobiografii sprawił, że książka stała się jedną z najgłośniejszych premier 2022 roku. Dla wielu osób brzmiał jak prowokacja. McCurdy wielokrotnie tłumaczyła jednak, że nie chodziło o szokowanie czy obrażanie pamięci matki. W rozmowie z Trevorem Noahem wyznała: „Dojście do momentu, w którym naprawdę poczułam ulgę, że ona nie żyje, zajęło mi bardzo dużo czasu.” Jednocześnie podkreśliła, że nie kierowała się nienawiścią. „Nie, zdecydowanie nie nienawidzę mojej mamy. Myślę, że była naprawdę skomplikowaną i niejednoznaczną osobą.” To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że książka poruszyła tak wielu czytelników. McCurdy nie opisuje swojej historii w czarno-białych barwach. Pisze o matce, którą kochała, za którą tęskniła i która jednocześnie wyrządziła jej ogromną krzywdę. Dlaczego tak trudno mówić o przemocy ze strony matki? Jednym z najważniejszych tematów poruszanych przez McCurdy jest społeczne przekonanie, że matka zawsze zasługuje na bezwarunkowy podziw i wdzięczność. Aktorka przyznaje, że właśnie ten stereotyp przez wiele lat nie pozwalał jej nazwać własnych doświadczeń. W The Daily Show powiedziała: „Społeczeństwo nie akceptuje takich słów. Matki trzeba stawiać na piedestale, a moje doświadczenie po prostu takie nie było.” Jej zdaniem wiele osób wychowanych w przemocowych domach milczy właśnie dlatego, że boi się zostać osądzonym za krytykę rodzica. Autobiografia McCurdy stała się dla wielu czytelników pierwszą książką, w której odnaleźli własne emocje i doświadczenia opisane bez wstydu. Zobacz też: Dziś jest na szczycie, ale jakim kosztem? Za uśmiechem Ariany Grande kryją się lata dramatów. Fani coraz bardziej się o nią martwią Zaburzenia odżywiania i lata odzyskiwania siebie W książce aktorka bardzo otwarcie opisuje walkę z anoreksją, bulimią oraz uzależnieniem od alkoholu. Podkreśla jednak, że nie chce, aby czytelnicy zapamiętali wyłącznie cierpienie. Równie ważna jest dla niej historia zdrowienia. McCurdy wielokrotnie mówiła, że terapia pozwoliła jej zrozumieć mechanizmy, które przez całe życie wydawały się normalne. Nie stało się to jednak od razu. Pierwszą terapeutkę porzuciła niemal natychmiast, gdy usłyszała, że zachowanie matki było przemocowe. Dopiero kilka lat później była gotowa zmierzyć się z tą prawdą. Nie wybaczyła matce. I przestała uważać, że musi Jednym z najbardziej poruszających wyznań Jennette McCurdy jest to, że do dziś nie uważa przebaczenia za cel swojej terapii. Przez lata sądziła, że dopóki nie wybaczy matce, nie będzie mogła naprawdę wyzdrowieć. W rozmowie z Trevorem Noahem opowiedziała: „Nie doszłam do miejsca, w którym mogłabym jej wybaczyć. Przez bardzo długi czas próbowałam do tego dojść na terapii.” Jak wspomina, długo obwiniała samą siebie. „Pytałam terapeutkę: »Co jest ze mną nie tak, że nie potrafię wybaczyć mamie tej przemocy?«” Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy terapeutka zaproponowała zupełnie inne spojrzenie. „Jennette, a co, jeśli po prostu odpuścisz wybaczenie i nie będziesz robić z niego celu?” Dla McCurdy była to jedna z najważniejszych lekcji. Zrozumiała, że uzdrowienie nie zawsze oznacza przebaczenie. Czasem polega na zaakceptowaniu własnych emocji i odzyskaniu prawa do stawiania granic. Dziś sama decyduje o swoim życiu Jennette McCurdy zakończyła karierę aktorską i poświęciła się pisaniu oraz reżyserii. Sukces książki „Cieszę się, że moja mama umarła” pokazał, że publiczność chce poznawać jej twórczość również poza światem seriali dla młodzieży. Choć wciąż wraca do trudnych wspomnień, podkreśla, że nie żałuje decyzji o napisaniu autobiografii. „Nawet jeśli ludzie mieli się ode mnie odwrócić, czułam, że to jest przekaz wart podzielenia się.” W rozmowie z ABC News przyznała również, że dopiero po śmierci matki mogła zacząć budować własną tożsamość. „Dopiero po śmierci mamy mogłam odnaleźć własną tożsamość.” Dodała, że napisanie książki było dla niej sposobem na odzyskanie kontroli nad własną historią. Nie ukrywa, że trauma pozostawia ślad, ale wierzy, iż dzięki terapii, pracy nad sobą i szczerości można odzyskać wpływ na własne życie. Historia Jennette McCurdy nie jest więc wyłącznie opowieścią o dziecięcej sławie czy trudnej relacji z matką. To także historia kobiety, która po raz pierwszy mogła sama zdecydować, kim chce być. Jak dziś wygląda życie Jennette McCurdy? 26 czerwca Jennette McCurdy obchodziła 34. urodziny. Trudno o lepszy moment, by spojrzeć na drogę, którą przeszła – od dziecięcej gwiazdy żyjącej cudzymi marzeniami do cenionej pisarki i scenarzystki. Jej autobiografia „Cieszę się, że moja mama umarła” okazała się jednym z największych wydawniczych fenomenów ostatnich lat. Według najnowszych danych wydawnictwa Simon & Schuster pamiętnik sprzedał się w ponad 3 milionach egzemplarzy na całym świecie, został wydany w ponad 30 krajach, a na liście bestsellerów „The New York Times” utrzymywał się przez ponad 80 tygodni. W 2025 roku oficjalnie rozpoczęto prace nad jej serialową adaptacją dla Apple TV+, której współtwórczynią, scenarzystką i współshowrunnerką jest sama McCurdy. W rolę Debry McCurdy wcieli się Jennifer Aniston. Tymczasem autorka nie zwalnia tempa – w 2026 roku ukazała się jej pierwsza powieść „Mogłabym być jego córką” (Half His Age), która potwierdza, że definitywnie zamknęła rozdział związany z aktorstwem i z powodzeniem buduje karierę literacką na własnych zasadach. Źródła: Teen Vogue, wbur.org, The Daily Show, ABCC News
Ledwo powstrzymywała łzy na wizji, łamał jej się głos. Po tych słowach nie mogła się powstrzymać
Danuta Holecka nie ukrywała emocji. „Proszę płakać”, mówiła
W lipcu tego roku spadła na nią niewyobrażalna tragedia - odszedł ukochany syn dziennikarki. Dwa tygodnie później Danuta Holecka wróciła już jednak do pracy. W czwartek 12 września w programie „Gość Dzisiaj” Telewizji Republika odbyła emocjonalną rozmowę z matką przebywającego w areszcie księdza Michała Olszewskiego. W pewnym momencie na wizji polały się łzy a dziennikarce trudno było ukryć emocje... Ksiądz Michał Olszewski przebywa od marca w areszcie. Matka odwiedziła go we wrześniu Przypomnijmy, że duchowny został zatrzymany w marcu 2024 w związku ze śledztwem, dotyczącym środków, które przekazano Fundacji Profeto z Funduszu Sprawiedliwości – od 2022 była to imponująca kwota 66 milionów złotych (według szacunków „Gazety Wyborczej” i TVN) z 98, które miały wpłynąć na jej konto do 2025 roku. Ksiądz Michał Olszewski stał na jej czele. Dotacja miała być wykorzystana do zbudowania ośrodka (pensjonatu) dla ofiar przemocy przy ulicy Dobrodzieja na warszawskim Wilanowie. Służby, które prowadziły postępowanie, zwróciły jednak uwagę na pomieszczenia, które się w nim znalazły: pięć studiów nagraniowych, trzy reżyserki do postprodukcji, serwerownie a nawet... sala widowiskowa. Duchowny już od kilku lat budził duże emocje, m.in. za sprawą metod, które stosował w posłudze duszpasterskiej. Jest kaznodzieją, rekolekcjonistą i byłym egzorcystą. W książce jego autorstwa „Być jak Hiob. Doświadczenie Boga w kryzysie” media odnalazły fragment, w którym pisał o wypędzaniu szatana z działaczki Amnesty International za pomocą... kiełbasy i salcesonu. Miało to związek z „batalią o ludzką duszę z demonami wegetarianizmu”. Teraz, 12 września 2024 roku, w areszcie odwiedziła go matka. Grażyna Olszewska krótko po tym pojawił się w programie Danuty Holeckiej „Gość Dzisiaj” na antenie TV Republika, w którym opowiedziała o spotkaniu z synem... Nie potrafiła ukryć przy tym łez. Czytaj także: Nowe ustalenia w sprawie nagłej śmierci syna Danuty Holeckiej. Prokuratura wydała oświadczenie Danuta Holecka przeprowadziła wywiad z mamą księdza Michała Olszewskiego Było to pierwsze spotkanie Grażyny Olszewskiej z synem od czasu jego aresztowania. Danuta Holecka zapytała, w jakim stanie jest duchowny, o którym mówi się od kilku miesięcy. „Nie ma połowy człowieka. To nie ten człowiek. Jest zniszczony, wychudzony, przerażony. Widok jego oczu zabiorę ze sobą do grobu. W tych oczach widziałam to wszystko. Mój syn był wysportowany, silny, wesoły. Tego człowieka już nie ma”, mówiła rozemocjonowana. W trakcie całej rozmowy widać było na twarzy dziennikarki duże emocje. Głośno wzdychała, do jej oczu zaś napływały łzy. W pewnym momencie z drżeniem w głosie zapytała gościnię, co czuje matka, gdy widzi dziecko w takim stanie. „Tak sobie myślę… Boże, żebym ja to wszystko mogła na siebie wziąć. Żeby on nie cierpiał. Ja swoje życie przeżyłam. On tyle jeszcze w życiu może zrobić, tylu osobom może pomóc”, odparła Grażyna Olszewska, po czym nie była w stanie dłużej się kontrolować: schowała twarz w dłoniach i zaczęła głośno łkać. Danuta Holecka jeszcze przez chwilę hamowała emocje, patrząc w górę, ale i do jej oczu napłynęły łzy. Mimo wszystko starała się podnieść rozmówczynię na duchu. „Proszę płakać. Nasi widzowi wszystko rozumieją. I wszyscy normalni ludzie rozumieją to, co pani czuje”, stwierdziła... Czytaj także: Danuta Holecka oświadczyny przyjęła po 3 tygodniach znajomości. Dziś jej mąż jest jej największym wsparciem
Najciekawsze filmy o raku – 12 poruszających dramatów
Tytuły, które oswajają z chorobą, budują i dają nadzieję
Filmy o raku, które wybraliśmy do tego rankingu, wbrew pozorom nie wpędzają nas w czarną otchłań rozpaczy. W obliczu często nieuleczalnej choroby ich bohaterowie chcą przeżyć swoje życie najlepiej, jak tylko się da. Bywa, że wpadają na szalone pomysły – w końcu to ich ostatnia szansa na spróbowanie czegoś, o czym zawsze marzyli. Ale przede wszystkim myślą o swoich bliskich, których zostawią, kiedy skończy się nierówna walka. Spis treści: Miejsce 12: Mama (2015) – budująca opowieść o walce z rakiem piersi Miejsce 11: Niech będzie teraz (2012) – jak przeżyć ostatnie chwile swojego życia? Miejsce 10: Nadzieja (2019) – film o relacji z mężem w obliczu nieuleczalnej choroby Miejsce 9: Bez mojej zgody (2009) – jakie są granice poświęcenia? Miejsce 8: Szkoła uczuć (2002) – miłość, która zmienia na zawsze Miejsce 7: Moje życie beze mnie (2003) – dobrze rozpisany plan Miejsce 6: Życie jak dom (2001) – ostatnia szansa na odbudowanie relacji Miejsce 5: Pół na pół (2011) – komediodramat na poważny temat Miejsce 4: Earl i ja, i umierająca dziewczyna (2015) – niespodziewana szansa na przyjaźń Miejsce 3: Gwiazd naszych wina (2014) – piękna miłość nastolatków chorych na raka Miejsce 2: Szepty i krzyki (1972) – film o raku Ingmara Bergmana Miejsce 1: Dowcip (2001) – studium umierania z Emmą Thompson w roli głównej Miejsce 12: Mama (2015) – budująca opowieść o walce z rakiem piersi Magda (Penélope Cruz) jest nauczycielką, matką dziesięciolatka i życiową partnerką Artura (Luis Tosar). Kiedy dowiaduje się o raku piersi, wbrew pozorom nie załamuje się. Choroba wyzwala w niej dodatkowe pokłady energii, które pozwalają jej zmienić życie. Film w reżyserii Julio Medema to zmysłowy i pozytywny obraz kobiecych emocji. Ocena na IMDb: 6,4. View oEmbed on the source website Miejsce 11: Niech będzie teraz (2012) – jak przeżyć ostatnie chwile swojego życia? „Niech będzie teraz” to film o miłości nastolatków, której nieustępliwie towarzyszy diagnoza nieuleczalnej choroby. Tessa (Dakota Fanning) ma 17 lat w momencie, gdy wspólnie z rodziną podejmuje decyzję o tym, aby przerwać chemioterapię. Dzięki temu może w pełni przeżyć ostatnie chwile swojego życia. Razem z przyjaciółką Zoey (Kaya Scodelario) postanawia zrealizować swoją listę życzeń. Myśli o tym, aby do choroby podchodzić z ironią i poczuciem humoru, ale sytuacja wymyka się spod kontroli, kiedy poznaje Adama (Jeremy Irvine). To chłopak z sąsiedztwa, który odkłada marzenia o studiach na uniwersytecie na później, ponieważ musi zajmować się niepełnosprawną matką. Adam dołącza do Tessy i Zoey. W trójkę spędzają świetny czas, śmiejąc się i próbując grzybków halucynogennych. Chłopak zakochuje się w Tessie, czemu sprzeciwia się jej ojciec (Paddy Considine), ponieważ wie, jak wiele kosztuje miłość niezwieńczona happy endem. Reżyseria: Ol Parker, ocena na IMDb: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 10: Nadzieja (2019) – film o relacji z mężem w obliczu nieuleczalnej choroby „Nadzieja” to film w dużej mierze autobiograficzny, oparty na doświadczeniach reżyserki Marii Sødahl. Główna bohaterka Anja (Andrea Bræin Hovig) na chwilę przed Bożym Narodzeniem dowiaduje się, że ma guza mózgu, którego nie można operować. Kobiecie pozostają trzy miesiące życia. W zetknięciu z nową rzeczywistością Anja i jej mąż Tomas (Stellan Skarsgård) muszą na nowo zdefiniować swoją relację. Choroba sprawia, że zwalniają tempo rozwoju swoich karier, a skupiają się na tym, co kiedyś ich połączyło. Norweski dramat o partnerstwie i chorobie nowotworowej zdobył dwie nagrody na festiwalu Berlinale w 2020 r., a także dwie Amandy – za świetną rolę w wykonaniu Andrei Bræin Hovig oraz za scenografię. Ocena na IMDb: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Bez mojej zgody (2009) – jakie są granice poświęcenia? Anna Fitzgerald (Abigail Breslin) mając jedenaście lat odkrywa tajemnicę swoich narodzin. Dowiaduje się, że przyszła na świat dzięki metodzie in vitro, aby już od pierwszych dni życia pomagać swojej chorej siostrze (Sofia Vassilieva). Nikt w rodzinie nie ma zgodności krwi, więc rodzice (Jason Patric i Cameron Diaz) widzą w drugiej córce jedyny ratunek dla Kate. Niestety okazuje się, że transfuzje krwi to za mało. Stan zdrowia dziewczynki ulega dramatycznemu pogorszeniu i teraz potrzebny jest przeszczep nerki. Anna ma wątpliwości, czy jest w stanie aż tak poświęcić się dla siostry. W tajemnicy przed rodzicami kontaktuje się z prawnikiem (Alec Baldwin) i z jego pomocą składa pozew o emancypację medyczną. Film „Bez mojej zgody” jest adaptacją książki autorstwa Jodi Picoult. W 2009 r. zdobył nagrodę Teen Choice w kategorii: dramat lata. Pisaliśmy o nim również w rankingu 10 wyjątkowych filmów o chorobach. Reżyseria: Nick Cassavetes, ocena na IMDb: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Szkoła uczuć (2002) – miłość, która zmienia na zawsze „Szkoła uczuć” to film o nastoletniej miłości, która zmienia myślenie i życie bardzo pewnego siebie chłopaka. Landon Carter (Shaen West) jest szkolnym przystojniakiem, który razem z paczką innych popularnych twarzy prześlizguje się z klasy do klasy i wyśmiewa się z innych, w jego mniemaniu zwykłych, rówieśników. Na próbach kółka teatralnego, w których bierze udział za karę, poznaje Jamie (Mandy Moore) – spokojną i religijną córkę pastora. Dziewczyna jest jego całkowitym przeciwieństwem. Jednak ma w sobie coś, co nie pozwala mu oderwać od niej wzroku. Przygotowując się do spektaklu para zbliża się do siebie. Jednak czar pryska, kiedy Landon wraca do grupy swoich przyjaciół. Ma problem z tym, aby przyznać się przed nimi do znajomości z Jamie, więc śmieje się z niej i udaje, że mu na niej nie zależy. Tymczasem okazuje się, że Jamie jest chora na białaczkę. Ta wiadomość sprawia, że chłopak uświadamia sobie, co jest dla niego naprawdę ważne i postanawia towarzyszyć jej do końca. Film Adama Shankmana zdobył dwie nagrody Teen Choice w 2002 r. i Złoty Popcorn MTV – dla Mandy Moore za przełomową rolę żeńską. To także nasze miejsce pierwsze w rankingu filmów dla młodzieży o miłości. Ocena na IMDb: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Moje życie beze mnie (2003) – dobrze rozpisany plan Ann (Sarah Polley) ma 23 lata i bagaż doświadczeń, kiedy dowiaduje się, że o tym, że jej ciało zaatakował nowotwór z przerzutami. Zostają jej dwa miesiące życia. Dziewczyna postanawia przede wszystkim zadbać o swoich najbliższych. Nagrywa życzenia urodzinowe dla dwóch obecnie małych córeczek, które będą mogły odsłuchiwać aż do 18. roku życia. Postanawia także znaleźć nową partnerkę dla swojego męża (w tej roli Scott Speedman). Ann myśli też o sobie. Zanim umrze, chce spróbować seksu z innym mężczyzną niż jej mąż. W ten sposób poznaje Lee (Mark Ruffalo). Zupełnie nie spodziewa się tego, że mężczyzna naprawdę się w niej zakocha. Kanadyjsko–hiszpański melodramat w reżyserii Isabel Coixet otrzymał nagrodę specjalną na Berlinale w 2003 roku, a także dwie nagrody Goyi w 2004 r. – za scenariusz na podstawie opowiadań Nanci Kincaid i za piosenkę „Humans like You”. Ocena na IMDb: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Życie jak dom (2001) – ostatnia szansa na odbudowanie relacji George Monroe (Kevin Kline) jest mężczyzną w średnim wieku, u którego zdiagnozowano nowotwór w zaawansowanym stadium choroby. Co więcej, właśnie stracił pracę w firmie architektonicznej. Wściekły niszczy wszystkie modele z wyjątkiem jednego. Teraz kiedy wie, jak mało życia mu pozostało, postanawia wybudować dom w miejsce chaty, którą odziedziczył po ojcu. Myśli o tym, aby poprosić o pomoc syna (Hayden Christensen). Jednak przez lata nie mieli ze sobą kontaktu, więc ich relacje nie układają się najlepiej. Sam jest rozdarty tożsamościowo i wpada w problemy z narkotykami. W 2001 r. młody Hayden Christensen za rolę Sama w filmie Irwina Winklera otrzymał nagrodę National Board of Review. Ocena na IMDb: 7,4. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy o narkotykach, narkomanach, imprezach, przemycie i innych uzależnieniach Miejsce 5: Pół na pół (2011) – komediodramat na poważny temat „Pół na pół” w reżyserii Jonatjana Levine'a to film o raku, który wnosi w nasz ranking solidną porcję dobrego humoru. Główny bohater, Adam Lerner (Joseph Gordon–Levitt) jest u szczytu swojego życia, kiedy dowiaduje się o tym, że jego kręgosłup zaatakował rzadko spotykany nowotwór. Szansa na przeżycie po operacji wynosi 50/50. Adama zostawia dziewczyna (Bryce Dallas Howard), która nie jest w stanie udźwignąć trudnej sytuacji w związku. Mężczyzna przechodzi przez chorobę z pomocą do młodej terapeutki Katherine McKay (Anna Kendrick), która dopiero uczy się fachu. W najgorszych chwilach okazuje się, że zawsze może liczyć na swojego przyjaciela Kyle'a (Seth Rogen), który dotychczas był tylko świetnym kompanem do zabawy. Autor scenariusza Will Reiser zawarł w historii elementy własnej biografii. Jego opowieść została nagrodzona przez National Board of Review (2011) i Film Indepentent (w 2012 r.). O tym filmie pisaliśmy także w zestawieniu filmów o różnych chorobach. Ocena na IMDb: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Earl i ja, i umierająca dziewczyna (2015) – niespodziewana szansa na przyjaźń Greg (Thomas Mann) jest nastolatkiem, który w szkole cieszy się dużą popularnością. W głównej mierze dlatego, że stroni od konfliktów i nie chce angażować się w poważne związki. Razem z kumplem Earlem (RJ Cyles) kręcą zabawne parodie filmów i po prostu dobrze się bawią. Kiedy mama (Connie Britton) prosi go o to, aby odwiedził koleżankę chorą na białaczkę, z grzeczności nie odmawia. Idzie z wizytą do Rachel (Olivia Cooke) zupełnie nie spodziewając się tego, że pozornie błahe spotkanie da początek ich wyjątkowej przyjaźni. Za namową przyjaciółki umierającej dziewczyny przyjaciele specjalnie dla niej montują film. Film „Earl i ja, i umierająca dziewczyna” zdobył dwie nagrody na festiwalu Sundance w 2015 r., a także Nagrodę Publiczności na MFF w Salonikach. Zajmuje także miejsce 6. w naszym rankingu filmów o chorobach. Ocena na IMDb: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Gwiazd naszych wina (2014) – piękna miłość nastolatków chorych na raka Film opowiada o wyjątkowej parze nastolatków. Hazel i Gus (Shailene Woodley i Ansel Elgort) poznają się na grupie wsparcia dla młodych osób chorych na raka. Dziewczyna ma przerzuty do płuc, a chłopak jest po amputacji dolnej kończyny. Chociaż nie mają tak lekkiego życia jak ich rówieśnicy, nie zamierzają narzekać na swój los. Skupiają się na pozytywnych aspektach życia i tym, co ich łączy. Obydwoje kochają książki. Dlatego w prezencie dla Hazel Gus postanawia zorganizować wyjazd na spotkanie z pisarzem Peterem van Houtenem (Willem Dafoe), autorem jej ulubionej powieści. Chociaż nie wszystko idzie zgodnie z planem, wspólny wyjazd do Amsterdamu na długo pozostaje w ich pamięci. Ten tytuł znajduje się także w naszym zestawieniu najbardziej wzruszających filmów w historii kina. Reżyseria: Josh Boone, ocena na IMDb: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Szepty i krzyki (1972) – film o raku Ingmara Bergmana Fabuła rozgrywa się w Szwecji na początku XIX wieku. Do umierającej na raka Agnes (Harriet Andersson) przyjeżdżają siostry, z którymi dawno nie miała kontaktu – Maria i Karin (Liv Ullman i Ingrid Thulin). Kobiety nie czują się swobodnie w domu siostry i z trudem przychodzi im opieka nad nią. Pochłaniają ich raczej własne myśli i wspomnienia, które przywołuje rodzinny dom. Autor dzieła zwraca szczególną uwagę na samotność bohaterek i brak porozumienia, pomimo łączących je więzów krwi. Jedyną osobą, która jest w stanie otoczyć prawdziwą troską umierającą Agnes, jest jej opiekunka Anna (Kari Sylwan). Dramat historyczny w reżyserii Ingmara Bergmana został nagrodzony Oscarem w 1974 r. w kategorii najlepsze zdjęcia. Rok wcześniej otrzymał także wyróżnienie specjalne na festiwalu w Cannes. Ocena na IMDb: 8,0. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Dowcip (2001) – studium umierania z Emmą Thompson w roli głównej Vivian Bearing (Emma Thompson) pracuje na uniwersytecie, gdzie zawodowo zajmuje się badaniem literatury. Jest specjalistką od poezji metafizycznej, można więc powiedzieć, że teoretycznie dogłębnie poznała tematykę życia i śmierci. W obliczu choroby nowotworowej w zaawansowanym IV stadium musi zmierzyć się ze swoimi emocjami. Chociaż lekarze nie pozostawiają jej złudzeń, Vivian poddaje się terapii eksperymentalnej. Ostatnie chwile swojego życia spędza w szpitalu, starając się do końca zachować godność i poczucie humoru. „Dowcip” to film telewizyjny w reżyserii Mike'a Nicholsa na podstawie sztuki teatralnej napisanej przez Margaret Edson, za którą autorka otrzymała nagrodę Pulitzera w 1999 r. Filmowa wersja dramatu o umieraniu również zdobyła uznanie krytyków, o czym świadczą Nagroda Specjalna na Berlinale i trzy nagrody Emmy z 2001 roku. Ocena na IMDb: 8,0. View oEmbed on the source website
Filmy o koniach – czym zachwycają nas dzisiaj?
Przegląd tytułów po 2020 roku z różnych gatunków
Filmy o koniach zajmują szczególne miejsce w historii kina. Wzruszają i wyciskają łzy bez względu na wiek odbiorcy. Dzikie i dostojne mustangi – złapane i udomowione przez człowieka są tematem literackim i filmowym od lat. Najlepszym przykładem jest powieść Anny Sewell pt. „Czarny książę” z 1877, na podstawie której powstało wiele produkcji pełnometrażowych, animowanych i seriali. Dużą popularnością cieszą się także filmy o koniach wyścigowych, przygodowe, dokumentalne i dramaty. W końcu filmy o tych zwierzętach mogą być także zwierciadłem ludzkich charakterów, jak w pewnym obrazie kinowym islandzkiego reżysera, Benedikta Erlingssona. Spis treści: Czarna piękność (2020) – ponadczasowy film familijny o udomowionym mustangu Rącze konie (2000) – film o koniach i miłości na Dzikim Zachodzie Niezwyciężony Secretariat (2010) – wzruszający film familijny o koniach wyścigowych O koniach i ludziach (2013) – filmowy portret ludzkich i zwierzęcych charakterów Mustang z dzikiej doliny (2002) – film animowany o koniach Pędzące serce (2017) – film o koniach dla nastolatków Hidalgo – ocean ognia (2004) – film przygodowy o koniach Buck (2011) – film dokumentalny o zaklinaczu koni Mustang (2019) – dramat o dzikich koniach Inne filmy o koniach, które warto obejrzeć Czarna piękność (2020) – ponadczasowy film familijny o udomowionym mustangu „Czarna piękność” to najnowszy przykład adaptacji powieści Anny Sewell. W poprzedniej – „Czarny książę” z 1994 r. (w reżyserii Caroline Thompson) - poznajemy historię z perspektywy ogiera. Tym razem w roli głównej występuje klacz, która w oryginalnej wersji przemawia do nas głosem Kate Winslet. Mustang, bo takiej rasy jest tytułowa „czarna piękność”, został schwytany i sprowadzony na farmę. Trafia do stadniny Johna Manly’ego (Iain Glen), który postanawia zająć się tresurą klaczy. Wkrótce w Birtwick pojawia się także jego siostrzenica, Jo Green (Mackenzie Foy). Film „Czarna piękność” w reżyserii Ashley Avis powraca do nas z kluczowym pytaniem – w jakim stopniu jesteśmy w stanie udomowić dzikie zwierzęta? Opowiada także o wrażliwości na piękno i wyjątkowej więzi, do której nie potrzeba zbędnych słów. Do filmu powstał polski dubbing. View oEmbed on the source website Rącze konie (2000) – film o koniach i miłości na Dzikim Zachodzie „Rącze konie” to klasyczny western z Mattem Damonem i Penélope Cruz. Dwójka młodych przyjaciół – John (Matt Damon) i Lacey (Henry Thomas) – wyrusza do Meksyku w poszukiwaniu przygód. Zatrzymują się na ranczu, gdzie poznają Alejandrę (Penelope Cruz). Pomiędzy córką właściciela majątku a Johnem dochodzi do romansu, w wyniku którego wszystko zaczyna się komplikować. Film powstał na podstawie powieści Cormaca McCarthy’ego pod tym samym tytułem. Jego mocną stroną są świetne kadry, ukazujące piękne plenery Dzikiego Zachodu. „Rącze konie” otrzymały nagrodę National Board of Review za najlepszy scenariusz w 2000 r. View oEmbed on the source website Niezwyciężony Secretariat (2010) – wzruszający film familijny o koniach wyścigowych „Niezwyciężony Secretariat” to film biograficzny w reżyserii Randalla Wallace’a, który opowiada historię konia wyścigowego o imieniu Secretariat. Penny (Diane Lane) jest gospodynią domową, która dostaje w spadku po ojcu zadłużoną hodowlę koni. Jest tam źrebię, które z czasem zaczyna przejawia ogromny talent. Penny, z odrobiną pomocy ze strony emerytowanego trenera, Luciena Laurina (John Malkovich), wprowadza konia na wyścigi. Film opowiada o tym, jak nieprzewidywalne jest życie. W jednej chwili los może się całkowicie odmienić – wystarczy tylko przyjąć to, co nam daje. Penny podejmuje wyzwanie, zajmując się hodowlą ojca. Wiara w wyjątkowe zdolności konia sprawia, że jej życie obiera zupełnie nowy kierunek. „Niezwyciężony Secretariat” to kino familijne dla młodego i dorosłego widza. View oEmbed on the source website Zobacz także: Wzruszające filmy – nie tylko o miłości O koniach i ludziach (2013) – filmowy portret ludzkich i zwierzęcych charakterów To pięć naprzemiennych opowieści o ludziach i ich zwierzętach na tle pięknych krajobrazów Islandii. Jest tu miłość odwzajemniona Kolbeinna (Ingvar Sigurðsson) i Solveig (Charlotte Bøving), z tym że mężczyznę łączy także silna więź z klaczą, która zdobywa medale na wyścigach. Jest miłość do alkoholu – Vernhardur (Steinn Ármann Magnússon) tak bardzo kocha wódkę, że postanawia odpłynąć rosyjskim statkiem transportującym spirytus. Jest w końcu historia Johanny (Sigríður María Egilsdóttir) i jej klaczy Raudki, a także Grimura, Eglii i kochającego przygody Hiszpana, Juana Camillo, który spada z islandzkiego konia. Film w reżyserii Benedikta Erlingssona to przegląd ludzkich charakterów, pasji i uczuć oraz charakterów koni. Zwierzęta nie są tylko dodatkiem czy tłem historii. To równie barwne osobowości, które mają prawo decydować o sobie. „O koniach i ludziach” to trochę dramat, a trochę czarna komedia. Film dla wymagającego widza zdobył Nagrodę Kutxa na festiwalu filmowym w San Sebastián za najlepszy debiut reżyserski w 2013 r. W roku kolejnym otrzymał pięć nagród Edda (Islandzkiej Akademii Filmowej i Telewizyjnej) w kategoriach: film roku, aktor,(Ingvar Sigurðsson), reżyser, scenariusz i zdjęcia. View oEmbed on the source website Mustang z dzikiej doliny (2002) – film animowany o koniach Motyw dzikiego konia, który został schwytany i wzięty do niewoli – to także temat jednego z najpiękniejszych filmów animowanych w historii kina. Głównym bohaterem opowieści jest Spirit – dziki mustang, który próbuje wydostać się z kawalerii, by odzyskać wolność. Przyjaźni się z młodym Indianinem o imieniu Mały Strumyk i zakochuje się w klaczy – Rain. „Mustang z dzikiej doliny” to nietypowy film animowany dla dzieci, w którym zwierzęta nie mówią ludzkim głosem. Słyszymy jedynie ich myśli, dzięki którym cała narracja nabiera szczególnego wyrazu i głębi. Motywem przewodnim filmu jest piosenka Bryana Adamsa pt. „Here I am”. W polskiej wersji jest to utwór „Nigdy nie ulegnę” w wykonaniu Macieja Balcara. View oEmbed on the source website Film zdobył cztery główne nagrody Annie w 2003 r. za efekty animowane, przedstawienie postaci w produkcji kinowej, scenografię i storyboarding. W 2021 r. powstała kolejna część – „Mustang z dzikiej doliny: droga do wolności”. Pędzące serce (2017) – film o koniach dla nastolatków To historia 17–letniej Jany (Lena Klenke), która pomimo wady serca decyduje się trenować do wyścigów konnych. Zarówno ona, jak i jej czworonogi partner w wyścigach, doskonalą swoje umiejętności pod okiem Paula (Dieter Hallervorden). To właściciel konia, który w wygranej widzi szansę na ratunek dla swojej zadłużonej stajni. „Pędzące serce” to kolejny film, który ukazuje głęboką więź pomiędzy człowiekiem a koniem. Zwierzę obdarzone jest empatią, jakiej często brakuje naszym bliskim. Niemiecki dramat w reżyserii Hanno Olderdissena to, pomimo smutnego początku, pozytywna i sympatyczna opowieść o przyjaźni i spełnianiu marzeń. View oEmbed on the source website Hidalgo – ocean ognia (2004) – film przygodowy o koniach To film inspirowany prawdziwą historią pół–Indianina, Franka T. Hopkinsa. Według napisanych przez niego dzienników, przemierzył on tysiące mil na grzbiecie mustanga, wygrywając setki wyścigów konnych. Staje przed kolejnym wyzwaniem, jakim jest udział w wyścigu beduinów. Trasa tzw. Oceanu Ognia przebiega przez pustynny tereny Arabii Saudyjskiej. „Hidalgo – ocean ognia” w reżyserii Joego Johnstona to dobre kino przygodowe. W roli głównej wystąpił Viggo Mortensen, znany z cyklu „Władca Pierścieni” czy filmu „Green Book” (szefer Tony). View oEmbed on the source website Buck (2011) – film dokumentalny o zaklinaczu koni „Buck” to film o słynnym zaklinaczu koni. To o nim powstała bestsellerowa książka i film pod tym samym tytułem – „Zaklinacz koni” w reżyserii Roberta Redforda. Buck Brannaman uczy, jak rozumieć zwierzęta. Chociaż sam w dzieciństwie doświadczył wiele przemocy, stosuje metody oparte na empatii i zaufaniu. Film, zrealizowany przez Cindy Meehl, w 2011 r. zdobył trzy nagrody – dwie na Warszawskim Festiwalu Filmowym i nagrodę publiczności na festiwalu Sundance. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najbardziej poruszające filmy na faktach w historii kina Mustang (2019) – dramat o dzikich koniach Głównym bohaterem filmu „Mustang” jest Roman (Matthias Schoenaerts), który odsiaduje wyrok w więzieniu w stanie Nevada. Bierze udział w programie resocjalizacyjnym, który polega na pracy z dzikimi mustangami. Zajmuje się końcu razem z innym więźniem, Henrym (Jason Mitchell), pod okiem trenera, Mylesa (Bruce Dern). Dramat w reżyserii Laure de Clermont–Tonnerre to przede wszystkim opowieść o pracy nad sobą. Agresywny człowiek, który niejednokrotnie sięgał po przemoc, nawiązuje relację z nieokiełznanym, dzikim koniem, która pomaga mu przepracować przeszłość. Film został nagrodzony na festiwalu Gotham w 2019 r za przełomową pracę reżysera. Otrzymał także nagrodę za osiągnięcia specjalne na festiwalu Satelity w 2020 r. (najlepszy debiut filmowy). View oEmbed on the source website Inne filmy o koniach, które warto obejrzeć Poniżej pozostałe ciekawe filmy o koniach w kolejności chronologicznej: Cwał (1995) – dramat Krzysztofa Zanussiego o wspólnej pasji do koni, Niepokonany Seabiscuit (2003) – film na faktach w reżyserii Gary’ego Rossa o trenowaniu koni na wyścigi, Wyścig marzeń (2005) – dramat sportowy o klaczy, która na jednym z wyścigów łamie nogę. Film w reżyserii Johna Gatinsa, Flicka (2006) – film familijny w reżyserii Michaela Mayera o dzikim mustangu. W 2010 r. powstała kontynuacja – Flicka 2, Skok po marzenia (2007) – film familijny o miłości do koni, reżyseria: Michael Damian, Czas wojny (2011) – film Stevena Spielberga o koniu w brytyjskiej armii, Mój przyjaciel Shadow (2011) – holenderski film przygodowy o przyjaźni 17–letniej Lisy z koniem, Polegaj na mnie (2017) – brytyjski dramat o 16–latku, który opiekuje się koniem wyścigowym.
Filmy francuskie – ranking najnowszych produkcji
Osiem wyjątkowych filmów, które powstały po 2020 r.
Współczesne kino francuskie wyrosło na solidnych korzeniach. Pierwsza produkcja filmowa na świecie (z użyciem kinematografu zaprojektowanego przez braci Lumière), francuski impresjonizm, awangarda, realizm poetycki i w końcu nowa fala – nurt skupiający się na problemach społecznych – to przełomowe punkty w historii światowego kina. Eksperymenty ze scenografią i montażem, filmy z udziałem francuskich komików – to wszystko miało niebagatelny wpływ na produkcje, które mieliśmy okazję obejrzeć w ostatnich latach. W większości są to dramaty, które pomimo tego, że podejmują trudne problemy społeczne, wyróżniają się lekkością i błyskotliwym poczuciem humoru. Spis treści: Paryż, 13 dzielnica (2021) – francuski film o miłości młodych ludzi Vortex (2021) – dramat francuski o miłości i śmierci Przeżyć (2021) – animowany film francuski o uchodźcach Stracone złudzenia (2022) – współczesne kino francuskie Blisko (2022) – francuski film o przyjaźni nastolatków Sekret wilczej gromady (2020) – francuski film animowany Duch śniegów (2021) – francuski film przyrodniczy Ojciec (2020) – poruszający film francuski o opiece u schyłku życia Najlepsze filmy francuskie w historii kina Paryż, 13 dzielnica (2021) – francuski film o miłości młodych ludzi Miejsce ósme –„Paryż, 13 dzielnica”. To monochromatyczna opowieść o uczuciach i potrzebach młodych ludzi, którym nie jest łatwo wyrażać emocje. Trójkę głównych bohaterów – Émile (Lucie Zhang), Camille (Makita Samba) i Norę (Noémie Merlant) różni praktycznie wszystko. Émile to dziewczyna o azjatyckim pochodzeniu, która pracuje w call center. Camille jest czarnoskórym nauczycielem literatury. Nora przyjeżdża na studia do Paryża i pracuje w biurze nieruchomości. Ich losy splatają się, ukazując zróżnicowane style życia i sposoby na rozwiązywanie problemów. U podstaw leży potrzeba miłości, bliskości i zrozumienia. Film w reżyserii Jacquesa Audiarda powstał na podstawie komiksu Adriana Tomine’a pt. „Śmiech i śmierć”. Na brawa zasługują świetne zdjęcia Paula Guilhaume’a. Dzięki nim możemy zobaczyć Paryż trochę z innej strony niż na standardowych pocztówkach. Film zdobył 5 nominacji do Cezarów w 2022 r. Otwiera nasz ranking z notą na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Vortex (2021) – dramat francuski o miłości i śmierci Miejsce siódme – „Vortex”. To francuski dramat w reżyserii Gaspara Noé, który z kolei przenosi nas na skrawek ludzkiego życia. W filmie przyglądamy się codzienności starszego małżeństwa (Françoise Lebrun i Dario Argento). Zapis ich ostatnich dni życia ukazany jest z typową dla reżyseria dokładnością, a czasem wręcz bolesną cielesnością. Film w oczywisty sposób nawiązuje do kultowego obrazu kinowego Hanekego pt. „Miłość” (2012), opowiadając o odchodzeniu i śmierci. Robi to w klasycznie francuskim stylu – bez wymuszonego patetyzmu, prosto i dotkliwie. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Przeżyć (2021) – animowany film francuski o uchodźcach Miejsce szóste – „Przeżyć”. Ten wyjątkowy film opowiada historię rodziny uchodźców z Afganistanu. Amin ucieka przed wojną jako nastolatek. Dorasta i robi karierę naukową w wolnym świecie. Jednak cały czas walczy z traumą, która po 20. latach daje o sobie znać z podwójną siłą. „Przeżyć” w reżyserii Jonasa Pohera Rasmussena to film na faktach. Fabuła toczy się w czasach współczesnych, w których rozgrywają się losy afgańskiej rodziny. Jej członkowie, chociaż zostali rozdzieleni, bezustannie myślą o sobie nawzajem. Głównym tematem jest dom – ten odebrany i nowy, oderwany od korzeni. To także opowieść o miłości homoseksualnej, która – jak każda inna – rozumie, wspiera i dodaje nadziei. Film zdobył główną nagrodę Annie jako najlepszy niezależny film animowany w 2022 r. Noty na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy animowane nagrodzone Oscarem – TOP 5 Stracone złudzenia (2022) – współczesne kino francuskie Miejsce piąte – „Stracone złudzenia”. Po raz kolejny przenosimy się na ulice Paryża, tym razem do okresu francuskiej restauracji (początek XIX wieku). Towarzyszymy ambitnemu poecie, Lucienowi (Benjamin Voisin), który wchodzi w niestosowny mezalians z arystokratką, madame de Bargeton (Cécile de France). Przeprowadza się do Paryża, podejmując pracę dziennikarską w redakcji „Korsarza” – pisma niestroniącego od plotek i fake newsów. Lucien staje przed dylematem – być wiernym ideałom czy podążać za sławą i pieniędzmi? „Stracone złudzenia” to film kostiumowy, który powstał na podstawie powieści Honoré de Balzaca. Dzięki świetnej scenografii, kostiumom i zdjęciom, trafnie oddaje klimat epoki, chociaż nie jest wolny od błędów. Na przykład w jednej ze scen jest mowa o teatrze Dejazet, który powstał później – w 1859 r. Dramat historyczny zdobył siedem Cezarów w 2022 r. w kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor drugoplanowy (Vincent Lacoste), najbardziej obiecujący aktor (Benjamin Voisin), najlepsza scenografia, najlepsze kostiumy, najlepsze zdjęcia i najlepszy scenariusz adaptowany. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Blisko (2022) – francuski film o przyjaźni nastolatków Miejsce czwarte – „Blisko”. To wzruszający film o dorastaniu w reżyserii Lukasa Dhonta. Opowiada o przyjaźni dwójki trzynastolatków – Léo i Rémiego. Chłopcy z początkiem jesieni rozpoczynają naukę w liceum, które w drastyczny sposób kończy czas niewinności i beztroskiego dzieciństwa. Bliskość nastolatków staje się tematem do kpin ze strony rówieśników. Empatyczny dramat o trudnych emocjach powstał w koprodukcji belgijsko–holendersko–francuskiej. Film „Blisko” otrzymał nominację do Oscarów w 2023 r. w kategorii: najlepszy film międzynarodowy. W 2022 r. zdobył Grand Prix na festiwalu w Cannes. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Sekret wilczej gromady (2020) – francuski film animowany Miejsce trzecie – „Sekret wilczej gromady” to kolejny w rankingu film animowany. Międzynarodowa koprodukcja (Irlandia, Luksemburg, Francja) jest bajką o łowcy, który zabiera córkę na polowanie do Irlandii. W przejmujący sposób pokazuje relacje między ludźmi a zwierzętami. Pomiędzy młodą łowczynią a dziewczynką z tajemniczej watahy rodzi się przyjaźń. Autorem scenariusza jest Will Collins, za reżyserię odpowiada Tomm Moore – to duet, który po raz kolejny spotyka się przy wspólnym projekcie. Ponownie jest to opowieść o przyrodzie i magii. Poprzedni film – „Sekrety morza” (2014) został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków, czego potwierdzeniem jest główna nagroda na festiwalu Satelity w 2015 r. „Sekret wilczej gromady” powtórzył sukces poprzedniej animacji, wygrywając Satelity w 2021 r. i pięć nagród Annie (również w 2021 r.). Ocena na Filmwebie: 8,1. View oEmbed on the source website Duch śniegów (2021) – francuski film przyrodniczy Miejsce drugie – „Duch śniegów” to poruszający obraz stworzony przez francuski duet – fotografa, Vincenta Muniera i pisarza oraz podróżnika, Sylvaina Tessona. Wyruszyli oni na wyprawę do Tybetu, aby odszukać panterę śnieżną. Znaleźli o wiele więcej. Film dokumentalny „Duch śniegów” w wyjątkowy sposób pokazuje piękno tybetańskiej przyrody. Przez francuskie radio RFI został określony jako „najbardziej relaksujący film roku” Co więcej, warstwa wizualna tworzy wręcz intymną relację z muzyką, autorstwa Nicka Cave’a i Warrena Ellisa. Porusza i przeszywa na wskroś. „Duch śniegów” zdobył Cezara w 2022 w kategorii najlepszy film dokumentalny. Nota na Filmwebie: 8,1. View oEmbed on the source website Zobacz także: Susie Bick i Nick Cave są razem ponad dwadzieścia lat i mówią, że ich związek nigdy się nie skończy Ojciec (2020) – poruszający film francuski o opiece u schyłku życia Miejsce pierwsze – „Ojciec”. Film w reżyserii Floriana Zellera opowiada o chorującym na Alzheimera ojcu (Anthony Hopkins), którym zajmuje się córka, Annie (Olivia Colman). To ciekawy portret podwójny, w którym na równi z potrzebami chorego, postawione są potrzeby osoby towarzyszącej. Jesteśmy świadkami skrajnych emocji, które toczą walkę w głowach starszego mężczyzny i nieco młodszej kobiety. Strach przeplata się z wyrozumiałością, troska z irytacją, a miłość z frustracją i poczuciem winy. Film powstał w koprodukcji brytyjsko–francuskiej na podstawie sztuki teatralnej, napisanej w 2012 przez Floriana Zellera. Zdobył dwa Oscary w kategoriach: najlepszy aktor (Anthony Hopkins) i najlepszy scenariusz adaptowany. Ocena na Filmwebie: 8,2. View oEmbed on the source website Najlepsze filmy francuskie w historii kina Francuska kinematografia może poszczycić się wieloma dobrymi tytułami, które zostały nagrodzone na międzynarodowych festiwalach filmowych. Do klasyki przeszły następujące tytuły (podane w kolejności chronologicznej): Amadeusz (1984) – film muzyczny o Mozarcie (Tom Hulce) w reżyserii Miloša Formana, osiem Oscarów w 1985 r., Leon zawodowiec (1994) – film gangsterski z Jeanem Reno i Natalie Portman w rolach głównych, siedem nominacji do Cezarów w 1995 r., Czeski Lew w 1996 r., Kasyno (1995) – dramat gangsterski w reżyserii Martina Scorsese, Złoty Glob dla Sharon Stone w 1996 r., Amelia (2001) – francuski komediodramat magiczny w reżyserii Jean–Pierre'a Jeuneta, dwie główne nagrody BAFTA w 2002 r., Pianista (2002) – film na faktach w reżyserii Romana Polańskiego, rozgrywający się w czasie II wojny światowej, trzy Oscary w 2003 r., Niczego nie żałuję – Edith Piaf (2007) – biografia francuskiej piosenkarki w reżyserii Oliviera Dahana, dwa Oscary w 2008 r., Nietykalni (2011) – film biograficzny o francuskim milionerze (François Cluze), który zatrudnia do pomocy czarnoskórego chłopaka o szemranej przeszłości (Omar Sy), Satelity i Cezar w 2012 r., Miłość (2012) – wzruszający dramat Michaela Hanekego, Oscar w 2013 r., Sól ziemi (2014) – film dokumentalny o fotografie, Sebastiao Salgado w reżyserii Juliano Riberia Salgado, ukazujący 40 lat konfliktów na świecie, Cezar w 2015 r.