Nigdy nie ujawniła, kto jest jego ojcem. Przypominamy archiwalną rozmowę Doroty Stalińskiej i jej syna dla VIVY!
Bardzo się kochają i wspierają od zawsze. Dorota Stalińska i jej syn stworzyli niezwykłą więź. I choć nie ukrywają, że ich stosunki są bardzo dobre, to do dziś nie wiemy, kim jest ojciec Pawała Stalińskiego. Nie bez przyczyny. „To dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i nigdy już nie będzie”, przyznał 37-latek w jednym z wywiadów. Z okazji dzisiejszych urodzin, przypominamy jego historię.
Paweł Staliński, syn jednej z najbardziej charyzmatycznych aktorek polskiego kina – Doroty Stalińskiej, wychował się w świecie pełnym miłości, ale też tajemnic. Ich relacja to przykład wyjątkowej, bezwarunkowej więzi matki i syna, która przetrwała próbę czasu i życiowych zawirowań. Od lat wspierają się na dobre i na złe, nie kryjąc bliskości, jaka ich łączy. A jednak w tej historii jest coś, czego oboje konsekwentnie nie ujawniają – tożsamość ojca Pawła. Ani Dorota, ani jej syn nigdy nie zdradzili, kim był mężczyzna, który biologicznie dał mu życie. „To dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i nigdy już nie będzie” – mówi dziś 36-letni Paweł z całkowitą stanowczością. Z okazji jego urodzin przypominamy tę niezwykłą, poruszającą historię o rodzinie, sile kobiety i sekretach, które czasem zostają tylko w sercu. Ojciec Pawła Stalińskiego Paweł Staliński jest synem słynnej aktorki - Doroty Stalińskiej. 37-latek chroni swoją prywatność i rzadko opowiada o swojej codzienności. Podobnie jest w przyapdku jego mamy. Oboje bardzo się kochają i wspierają od lat. Co więcej, artytska nigdy też nie zdradziła, kto może być ojcem jej syna. Dlaczego? „Paweł jest cudownie poczętym dzieckiem miłości. Nie wymyśliłam sobie ani nie zaplanowałam samodzielnego macierzyństwa. Tak wyszło. Sama przeszłam przez okres ciąży. Sama zawiozłam się do szpitala, żeby urodzić Pawła, a on nigdy nie był tak bliski śmierci jak wtedy", mówiła w jednym z wywiadów. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto wie, przez co przeszedł Pezet. Jeden moment odmienił jego życie i karierę Paweł również nie zna tożsamości ojca. Jak sam przyznał, jego rodzicielka nie zdradziła kto jest jego tatą. „Nie wiemy, nikomu nie powiedziała", przyznał. „To dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i nigdy już nie będzie", dodawał w innej rozmowie. Dorota Stalińska, syn Paweł Staliński, Warszawa, 1995 rok Dorota Stalińska, syn Paweł Staliński, premiera filmu „Gwiezdne wojny: Atak Klonów”, Warszawa, 27.06.2002 rok Dorota Stalińska z synem Pawłem w wywiadzie VIVY! Przypomnijmy archiwalny wywiad Doroty Stalińskiej i jej syna Pawła dla magazynu VIVA!. Rozmowała ukazała się w grudniu 2010 roku. Dałam mu skrzydła, a on leci „Jestem z Pawła bardzo dumna. To mój największy dar od losu. Gdy na niego patrzę, niczego nie żałuję. Ról niezagranych, bankietów niezaliczonych, podróży nieodbytych, ciuchów niekupionych”. O niezwykłej relacji matki i syna pisze Liliana Śnieg-Czaplewska. W Twoich trzech tomikach wierszy większość mówi o miłości nie zawsze szczęśliwej. Jak ten: „...Mówisz, że o miłości nie może być tutaj mowy, ale któż bez miłości prowadzi takie rozmowy? Więc cieszę się, że mnie lubisz i polubić boisz się więcej. Bo jeśli lubisz – to czujesz...”. Dorota Stalińska: ...a jeśli czujesz – masz serce”. Pomyśleć, że chciałam Cię spytać, czyj to wiersz. Dorota: (śmiech) Mój!!! Tytuły nie zawsze pamiętam, ale większość wierszy mam w głowie, wykorzystuję je przecież w swoich koncertach poetycko-muzycznych. Ale podobno najpiękniejsze wiersze napisałaś dla swojego syna, którego sama wychowałaś. Dorota: To prawda. Sama wychowałam Pawła. Bez wujków, ciotek i dziadków. A że nie chciałam się z nim rozstawać, więc dopóki to było możliwe, wszędzie mi towarzyszył. Tak, pisałam dla niego najpiękniej, jak umiem: „W tej mroźnej, śnieżnej ciszy, otulona mroku spokojem, twój oddech ciepły słyszę, i wiem, i rozumiem, i czuję, że ten twój oddech... to całe życie moje”. Gdy napisałam dla niego wiersz „Kolory świata”, Jarek Dobrzyński skomponował do niego muzykę i powstała piękna piosenka. Paweł Staliński: Miałem pięć lat, jak nagrałem ją razem z mamą… Dorota: …miał wtedy to swoje śmieszne niewyraźne „r”. Powstał wzruszający dialog: „Daj mi raj, Dam ci raj, Daj mi blask, Dam ci blask, kolory świata wszystkie jakie znam, dam ci raj, dam ci wiatr, dam skrzydła, co uniosą ciebie w świat...”. Mam wrażenie, że dzisiaj życie dopisało do tych słów pointę, bo on właśnie rozpościera te skrzydła i leci w świat. Mówi się, że człowiek dorośleje, gdy traci kogoś bliskiego. Dorota: Ja wydoroślałam w 1979 roku, w dniu, w którym dowiedziałam się, że w wypadku drogowym w Afryce zginęła moja mamusia. Rodzice byli tam od czterech lat na kontrakcie. Tatuś organizował w Nigerii Instytut Budowy Okrętów. Wcześniej był rektorem Politechniki Gdańskiej. A ponieważ był bezpartyjny, a nas było czworo, w domu się nie przelewało. Przyjął ten kontrakt, aby zabezpieczyć nam przyszłość. Rodzice przypłacili to życiem. Wiadomość o śmierci mamusi dotarła w przeddzień sylwestra, strasznie trudno było wtedy sprowadzić zwłoki mamusi do kraju. Tego dnia wyszłam z Teatru na Woli, gdzie grałam, i nigdy nie wróciłam. Pojechałam do Afryki, żeby pobyć z tatą. Wraz ze śmiercią mamusi przestałam widzieć sens dalszej pracy. Chciałam, żeby rodzice byli ze mnie dumni, nie byłam łatwym dzieckiem, tak jak Paweł. Byłam samowolna, uparta, walcząca o swoje racje... choć miałam wspaniały dom, gdzie pozwalano nam realizować nasze marzenia. Strasznie chciałam, żeby mamusia miała to poczucie, że jednak z tej Dorotki coś wyrosło. Chciałam dać jej tę dziką radość, jaką ja mam teraz, patrząc na Pawła, kiedy coś kończy, zalicza z sensem, czy kiedy swoim tańcem w „Tańcu z gwiazdami” poruszał serca milionów. Ostatnią radość, jaką zdążyłam dać mamusi, to był spektakl „Żmija”, którym w 1978 roku wygrałam Festiwal Teatrów Jednego Aktora. Moja adaptacja, moja reżyseria, moja scenografia i kostiumy. Mamusia przyjechała wtedy do Torunia, siedziała w pierwszym rzędzie i strasznie mi „przeszkadzała”, bo w momentach, gdy wszyscy się śmiali, ona płakała ze wzruszenia. Tatusiowi natomiast zdążyłam podarować mojego „polskiego oskara” za rolę w „Krzyku” na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni w 1983 roku. Wkrótce potem tatuś zmarł na atak serca. Kiedy straciłam mamusię – straciłam dzieciństwo. Kiedy umarł tata – skończyła się moja młodość. Co do „Żmii”, grasz ją już 32 lata i nadal fascynuje widownię. Dorota: Pobiłam chyba rekord Polski, jeśli nie świata. Nie spektaklem „Zgaga”? Dorota: Nie, „Zgagę” gram dopiero 15 lat. Twój syn ma tylko Ciebie – matkę i ojca w jednym. Dorota, wybacz, bo wiele razy zadawano Ci pytanie o jego ojca. Ta tajemnica spędzała sen z powiek ludziom nie tylko w branży. Mówiono o pewnym pięknym Włochu, w którym byłaś podobno szaleńczo zakochana. Dorota: Wiem, wiem, mówiono też o Amerykaninie, w którym też podobno byłam zakochana, i o księciu, który chciał mi rzucić pod nogi całe księstwo, nie wspominając długiej listy naszych rodzimych nazwisk... Dziennikarze kombinują, jak mogą. A ja spokojnie powtarzam: Paweł jest cudownie poczętym dzieckiem miłości. I nic lepszego w życiu nie mogło mnie spotkać. Nie ma dnia, bym nie dziękowała za niego Bogu. Istniała groźba, że w ogóle nie będę mogła mieć dzieci, a Paweł urodził się, gdy miałam już 36 lat. Powiem więcej: nie wymyśliłam sobie ani nie zaplanowałam samodzielnego macierzyństwa. Tak wyszło. Tak, sama przeszłam przez cały okres ciąży. Tak, sama zawiozłam się do szpitala, by urodzić Pawła, który nigdy nie był tak bliski śmierci, jak w chwili porodu, bo sobie dwa razy owinął pępowinę wokół szyi. Tak, ze szpitala przywiozła mnie do domu przyjaciółka, gdy trzeciego dnia wypisałam się na własne życzenie, bo w PRL-owskim szpitalu dostałam jedną koszulę, a na drugą nie miałam co liczyć. Jak mnie Ala wiozła z Pawłem do domu, zahaczyłyśmy o sklep, kupiłyśmy butelkę whisky, by było czym wznieść toast na cześć tego cudu. Paweł nie ma żadnej włoskiej, skandynawskiej czy amerykańskiej urody, tylko jest szczęśliwie skórą ze mnie ściągniętą. No, poza pewnymi detalami. Jak Ty na to patrzysz, Paweł? Paweł: Mamie na pewno trudno było pogodzić obie role, a ja nie doświadczyłem sytuacji, gdy na przykład ojciec na mnie nakrzyczał, a mama przytuliła. Nie było wyjścia, musieliśmy nauczyć się konfrontować od razu. Pogadać, spojrzeć sobie w oczy i coś z tym zrobić. Nie wiem, jakim cudem to zrobiła, jak pogodziła tyle ról i zajęć. Teraz gdy wkraczam w dorosłe życie, od roku mieszkam sam, borykając się z podstawowymi czynnościami typu zakupy, pranie, do tego studia i dorywcza praca – doceniam mamę. Mama jeszcze utrzymywała dom, wychowywała mnie, prowadziła czasochłonną fundację. Jestem w szoku jak tego dużo! Gdy byłem młodszy i ktoś pytał, co robi mój tata, odpowiadałem: „Ja nie mam taty”. Z reguły słyszałem: „Ojej, przepraszam, jak mi przykro”. Taka reakcja zawsze mnie dziwiła. Odpowiadałem: „Ale o co ci chodzi, spoko, jest super”. Patrząc z perspektywy lat, stwierdzam, że miałem bardzo szczęśliwe dzieciństwo. O wiele lepsze niż te dzieciaki, których rodzice mają nieszczęśliwe związki, kłócą się. Paweł, szczerze, nie prosiłeś: „Powiedz, kto jest moim ojcem”. Paweł: Nigdy nie miałem takiej potrzeby. Żadnego parcia ani chęci, by poznać ojca. Inni drążą... Paweł: Ja absolutnie nie. Jako młody człowiek na pewno wszystkiego o sobie nie wiem, ale skupiam się na tym, w jakim kierunku zmierzam i mam świadomość tego, kim jestem. Pod tym względem niczego mi nie brakuje. To, że koledzy mieli ojców, nigdy mi nie robiło problemu. Po pierwsze, dostałem więcej uwagi, niż większość młodych ludzi dostaje od rodziców i dziadków razem wziętych. Prawda jest taka, że nigdy ojca nie miałem, więc nie miałem za kim tęsknić. A po drugie, dostałem ogromnie dużo czasu i uwagi od mamy, a po trzecie, mama przez życie szła w taki, a nie inny sposób. To od niej uczyłem się wszystkich męskich czynności, bo nie są jej obce, budowy domku dla ptaków na drzewie i wbijanie gwoździ. Mama oczywiście postawiła w pewnym momencie sprawę jasno: „Słuchaj, jak chcesz, możesz poznać ojca, nie ma problemu”. Ale ja nigdy nie chciałem i nie zamierzam. Zresztą po co? Przecież to dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i już nigdy nie będzie. Nigdy nie mów nigdy. Paweł: Nie zakładam żadnego zwrotu akcji w tej sprawie. Równie dobrze mógłbym minąć przechodnia na ulicy. Obojętnie. ZOBACZ TAKŻE: Jedna wzmianka o Dianie miała wszystko zniszczyć. Tak zakończyła się przyjaźń Sarah Ferguson i księżnej Walii Dorota, przecież wychowanie dziecka to harówa. Osiem razy przenosiłaś Pawła z jednej szkoły do drugiej. Dorota: Wiesz, co jest najważniejsze w wychowaniu dziecka w każdej rodzinie, pełnej i niepełnej? Konsekwencja. Kiedyś, gdy Paweł okropnie się zachował, zarekwirowałam mu wszystkie zabawki. Po godzinie czy dwóch to ja zaczęłam cierpieć i łamać się, czyby mu ich nie oddać i już miałam to zrobić, gdy mój mały synek przyszedł do mnie i powiedział: „Obiecuję poprawę, mamusiu, czy mogę odzyskać chociaż misia?”. Wtedy pojęłam, o co chodzi w wychowaniu. I Paweł odzyskiwał najpierw misia po misiu, potem inne zabawki, pod wspólnie określonymi warunkami. On nie chciał ich dostać! On chciał na nie prawdziwie zasłużyć! A zmiana szkoły? Tak, bo moim zadaniem jako ojca i matki, czyli rodzica w jednym, jest ochrona systemu psychicznego dziecka. U nas się o tym nie mówi, ale mnóstwo dzieci cierpi na zespół fobii szkolnych, które rzutują potem na całe życie. Jak widziałam, że Paweł zaczyna się męczyć – reagowałam. Przykład: Miał ciężki uraz kręgosłupa po tym, jak starsze dzieci wypychały maluchy spod szatni. Bóg łaskaw, że tego dnia, gdy nim rzucili o ścianę, założył tornister, co go uratowała od wózka inwalidzkiego. Trafił do szpitala, leżał tygodnie na wyciągu, a jak wrócił do szkoły, nie pozwolono mu wieszać ubrania gdzie indziej, a on bał się iść do szatni. Skończyło się awanturą i przenosinami. W innej szkole na dzień dobry przywitali go słowami: „Ty, Staliński, nie myśl, że jak masz matkę artystkę, będziesz miał tu lepiej. Zaczął się sajgon. I znów po pół roku trzeba go było przenieść. Paweł, jak przechodziłeś okres „burzy i naporu”? Paweł: W normie. Zacząłem tak między 13. a 16. rokiem życia, jak każdy. Wtedy rodzice są źli, szkoła jest zła, wszystko jest głupie, ja wszystko wiem najlepiej, koledzy są najfajniejsi. Też tak miałem, ale przeszło, jak ręką odjął. Dorota: Może nawet szybcie niż u jego kolegów, bo mnóstwo rozmawialiśmy. Żadnego tabu. Nauczyciele, miłość i seks, Bóg, Kościół i wiara. W tym, dlaczego pani katechetka powiedziała, że zgrzeszył, gdy zamiast iść na mszę, pomagał mamie w pomalowaniu pokoju. Ale Wy oboje macie temperament! Zdarzają się Wam ciche dni? Paweł: Raczej godziny, ale zdarzały się i dni. Dorota: Jeśli chodzi o wychowanie, zawsze byłam wrogiem słowa „musisz”. Wolałam mądrze pomyślaną motywację, spis dobrych i złych uczynków. Ale doskonale pamiętam też chwile, gdy trudno było opanować ten kilkunastoletni chłopięcy żywioł. I niejedną taką ciężką noc, gdy leżałam w ogrodzie na trawie, patrzyłam w gwiazdy, myślałam i prosiłam Boga, by dał mi mądrość i wiedzę, jak postępować, czego nie przegapić, co zmienić, by się udało go mądrze wychować, by nie stracić kontaktu, by chciał pytać, nie bał radzić. Paweł, wielką niespodziankę zrobiła Ci mama z mieszkaniem? Czy może już się przyzwyczaiłeś do niespodzianek? Miałeś 15 lat, jak dostałeś motorynkę, na 18. urodziny – nowy samochód, a na 20. niespodzianka – gigant. Paweł: I to jaka! W tym samym domu wynajmowałem mieszkanie. Udało się mamie utrzymać wszystko w tajemnicy do ostatniej chwili. Dorota: Ja też pierwsze mieszkanie dostałam od rodziców, więc nie widzę w tym nic nadzwyczajnego. Wypełniłam w ten sposób ostatni z moich rodzicielskich obowiązków. W akcję „Prezent dla Pawła” był zaangażowany cały mój milanowski Klub Zaradnych Kobiet, moje przyjaciółki, z którymi wspieramy się, biegamy z kijkami nordic walking. Wszystko z nimi zaaranżowałam, ale najwięcej się nakombinowałam, by ściągnąć Pawła do tego niby-cudzego mieszkania. Myślał, że idzie na urodzinową lampkę szampana trzy piętra wyżej i po prezent tak ciężki, że nie mogłam go sama znieść. Paweł przyjął życzenia i prezenty od naszych przyjaciół, nadal nic nie podejrzewając. I wtedy odsłoniłam namalowaną przeze mnie tablicę: WELCOME IN YOUR OWN HOME i wręczyłam mu kluczyki do jego własnego mieszkania. Długą chwilę nie mógł uwierzyć. Paweł: Najlepiej dokumentuje to moja mina na zdjęciach i filmie. Szok. Mam na nich taki wyraz twarzy, jakbym szczęki nie mógł z podłogi zebrać. Przez kwadrans nie odezwałem się ani słowem. Paweł, ale mów prawdę, kiedy ostatni raz byłeś u mamy w Milanówku? Paweł: Trzy dni temu, ale dosłownie na kwadrans, na kawę. A tak na dłużej, na noc, to ponad trzy miesiące temu. Dorota: Ja śpię u niego, jak następnego dnia mam być o 7.00 rano w telewizji. Skłonność do ryzyka i brawury też masz po mamie? Jesteś całym jej światem, a tu rajdy samochodowe i jakiś kitesurfing, ki diabeł? Paweł: Kitesurfing jest ekstremalnym sportem, ale w miarę bezpiecznym. A na drodze nigdy nie przyspieszam w nieodpowiednich warunkach, bo szkoliłem się na płytach poślizgowych i wiem, że pięć kilometrów więcej na godzinę może przesądzić o wszystkim. Prawo jazdy odebrałem miesiąc po skończeniu 18 lat, a trzy dni później pojechałem 500 kilometrów na Hel. Wcześniej mama niechętnie mnie dopuszczała do kierownicy. Koniec końców, widzę, że dobrze stało się tak, jak się stało... Nie widziałeś wtedy, że mama jest inna niż większość pań, bo bardziej zaradna, dzielna. Imponowało Ci to? Paweł: Kiedyś nie, bo dziecko takich rzeczy nie dostrzega. Dane mi to było „w pakiecie”. Dopiero gdy teraz spotykam inne kobiety, innych ludzi, widzę, jakie to rzadkie i wyjątkowe. I z perspektywy – doceniam. Pamiętam Cię sprzed 10 laty, gdy przypominałeś cherubinka z barokowych obrazów. Teraz wyrosłeś na mocnego mężczyznę z mocno zarysowaną szczęką, jak u samca alfa. Paweł: Szczęka rzeczywiście mocno mi się rozrosła. Jak wybuchła sprawa Polańskiego, mama powiedziała, że dziewczyny na zbyt wiele sobie pozwalają. Dorota: Bo to prawda, podtrzymuję. Paweł: Wiem, że to kontrowersyjny punkt widzenia. Mama umie bronić swojego zdania. Gdy dziewczyny uwodzą Cię, podrywają, patrzą w oczy, próbują zaciągnąć do łóżka. Paweł: To strasznie trudne pytania. Jeśli chodzi o rówieśnice, nie ma chyba nic w tym złego, gdyby próbowały mnie zaciągnąć do łóżka. Gdybym ja miał na to ochotę, też nie widzę w tym nic złego. Natomiast casus Polańskiego to nieletnie dziewczyny. Niebezpieczna sprawa, bo mamy takie czasy, że do klubów chodzą czternastolatki, które wyglądają na dwudziestolatki. Śmiejemy się z kolegami, że trzeba mówić: „Pokaż dowód osobisty”. Żarty żartami, ale konsekwencje mogą być poważne. Nie miałem traumatycznych przygód, ale potwierdzam, nastolatki są coraz bardziej odważne. Lubisz odważne pełnoletnie? Paweł: Powiedzmy, że bardzo wysoko stawiam sobie poprzeczkę. Nie lubię podejścia na ilość. Ona się zalotnie spojrzała, to nie znaczy, że ja muszę z tego skorzystać. Jak ktoś nie jest pewnym siebie ani swego, skorzysta z każdej okazji, bo nie wie, czy mu się trafi następna. Ja nie mam w tym temacie problemu, więc spokojnie czekam. Koledzy się nawet śmieją, że powinienem bardziej korzystać z życia. Ale ja jestem wybredny. Jak coś robić, to dlatego, że coś zaiskrzyło, a nie ot, tak, bo się trafiło. Dorota: Wychowywałam go w szacunku dla kobiet godnych szacunku. I tak, by był świetnym mężczyzną dla swojej wybranki. Będę szczęśliwa jak spotka dziewczynę, z którą będzie szczęśliwy. Najszczęśliwsza. Nie wpływałam na jego poprzedni wybór, lubiłam, jak wpadał ze swoją sympatią do mnie, do Milanówka. Teraz jest sam, ale mam nadzieję, że nie na długo. Twoim ideałem jest kobieta samodzielna, zaradna jak mama, czy raczej ktoś, kim mógłbyś się zaopiekować? Paweł: Ciężko odpowiedzieć, bo jeszcze swojego ideału nie spotkałem. Zobaczymy w praktyce. Podobno jest taka teoria, że się podświadomie przenosi rodzinne wzorce, ale faktycznie nie lubię księżniczek. Takiej, co to niczego sama nie załatwi, nigdzie nie pójdzie, pole campingowe nie dla niej, talerza nie zmyje, bo paznokcie. Ale uwielbiam, jak kobieta pięknie wygląda, gdy wbije się w szałowy outfit i wyskoczymy na bankiet. Ale musi mieć tę drugą odsłonę. Wskoczyć w japonki albo trampki, bo na polu campingowym w szpilkach trudno się przeciskać między sznurkami namiotu. Kochany, Tobie się naprawdę marzy ideał. I konie z nią kraść i na rękach nosić. Paweł: Jak już mierzyć, to wysoko. Musi też być uśmiechnięta i umieć się cieszyć małymi rzeczami w życiu, być pozytywna, mieć swoje pasje, zainteresowania i ambicje. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Klaudia Halejcio pokazuje życie jak z bajki. Prawda o majątku jej narzeczonego zaskakuje Nie zaskoczył Was ten harmider wokół „Tańca z gwiazdami”? Dorota: Nie pytaj mnie o to, bo całej VIVY! nie wystarczy na odpowiedź na to pytanie. 35 lat pracuję i czegoś takiego nie przeżyłam. Paweł: Oczywiście mnie zaskoczył. I ta ilość negatywnych, kłamliwych tekstów. Ja się nie przejmuję, choć zwyczajnie po ludzku mi przykro. Skąd te głupstwa, że mama dokuczała mojej partnerce Izie? Myślę, że mama bardziej się przejmuje kłamstwami niż ja. To przykre, że ktoś musi wymyślać takie bzdury dla pieniędzy. Mama wpadała na nasze treningi nie częściej niż moi czy Izy przyjaciele. Na 20 minut i na zasadzie „pokażcie, jaki macie układ”. Jak się trzeci dzień i 20. godzinę rzeźbi choreografię – spojrzenie z boku bywało ważne. Przetrwaliście. Widać i to Was nie złamało, tylko wzmocniło. Dorota: Jak wszystkie nasze przygody. Jedno trudne doświadczenie więcej. Ale nikt nam nie obiecywał, że życie będzie pasmem przyjemności. Jestem z Pawła bardzo dumna. To mój największy dar od losu. Gdy na niego patrzę, o nim myślę, niczego nie żałuję. Ról niezagranych, bankietów niezaliczonych, podróży nieodbytych, ciuchów niekupionych. Mieszkam w małym domku, któremu należy się remont, gram swoje sztuki, które kochają ludzie, spłacam kredyt i jestem szczęśliwa. Pawłowi obiecałam, że będę młoda do późnej starości. Paweł: Mama słowa dotrzymuje, więc jest szansa, że się przed nią zestarzeję. Jest taka realna możliwość. Szczęśliwie, trochę mam od niej tej niespożytej energii i poweru. Ale szczerze mówiąc, jeśli idzie o ilość sił, nie zawsze jestem w stanie jej doścignąć.
Mówi się o niej kobieta ze stali. Jak dziś żyje Dorota Stalińska? Tak zmieniła się aktorka!
Jest żywiołową kobietą i prawdziwym wulkanem energii, charakterna i silna. W latach 80. była jedną z najpopularniejszych aktorek i niemal nie znikała z ekranów. Dorotę Stalińską często nazywa się „kobietą ze stali”, aktywnie angażuje się w walkę o prawa kobiet, a ponadto jako jedyna polska aktorka pojawiła się na okładce amerykańskiego Newsweeka. Artystka ma za sobą poważny wypadek, wprowadziła w Polsce modę na ćwiczenia, a także doczekała się syna, którego samodzielnie wychowała... Jak dziś wygląda jej życie? Zobacz, jak się zmieniła! Dorota Stalińska – kariera Zadebiutowała niemal ćwierć wieku temu w „Człowieku z marmuru” Andrzeja Wajdy. W latach 80. była prawdziwą gwiazdą i niemal nie znikała z ekranów. Mogliśmy podziwiać ją m.in. w „Miłość ci wszystko wybaczy", „Krzyku” czy „Debiutantce”. Do dziś Dorotę Stalińską uważa się za jedną z najbardziej charakterystycznych polskich aktorek, a oryginalny głos stał się jej znakiem rozpoznawczym. Nigdy nie bała się kontrowersji i głośnego wyrażania swojego zdania. Jest silną, pełną energii i charakterną kobietą, która przełamywała bariery. Nie dziwi więc, że najczęściej reżyserzy obsadzali ją w rolach silnych i zdecydowanych kobiet. Od 7. roku życia pracowała na swój sukces, już od dziecka powtarzając, że zostanie aktorką. Dorota Stalińska mogła liczyć na ogromne wsparcie rodziców. „Miałam wspaniałych rodziców. Nas było czworo rodzeństwa, ja byłam najmłodsza. Rodzice szanowali nasze wybory, ale to tatuś przyszedł do mnie i powiedział, że jest w Warszawie poradnia w Szkole Teatralnej”, wyznała w Dzień Dobry TVN. „Działam od 1980 roku na własne konto, produkowałam, pisałam, reżyserowałam swoje sztuki, które gram szczęśliwie do dziś dnia. Mam swoje koncerty, wydałam trzy tomy wierszy, trzy płyty z pięknymi piosenkami. Miałam tę przyjemność spotkać się z Jaśkiem Travoltą”, zdradziła w tej samej rozmowie. Czytaj też: Janusz Józefowicz i Natasza Urbańska wezmą rozwód? Sensacyjne wieści zelektryzowały media Dorota Stalińska, Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2002 Dorota Stalińska Dorota Stalińska – wulkan energii i „kobieta ze stali” Aktorka jest prawdziwym wulkanem energii, którego nie opuszcza pozytywna energia. Cały czas chłonie życie pełnymi garściami i chwyta się nowych zadań. „Zaraz po ugotowaniu obiadu, Dorota bierze młotek i idzie na dach reperować komin, po czym zmienia opony w samochodzie. Chwila ćwiczeń na pianinie, potem uczy się tekstu w ogródku. Jest niesamowicie wielozadaniowa. To jest taki szwajcarski scyzoryk”, mówił przyjaciel Doroty Stalińskiej, Wojciech Mann. Podobne zdanie mają jej sąsiedzi. Okazuje się, że aktorka jest prawdziwą siłą napędową w sąsiedztwie. „Dorota stworzyła grupę zaradnych kobiet. Ona jest inicjatorką jazdy na rowerze, gry w tenisa, nie sposób za nią nadążyć. Często nas pogania, aktywuje”, zdradziła sąsiadka, Grażyna Pigońska . Sport od zawsze był ważny dla Doroty Stalińskiej. Okazuje się, że to właśnie ona wprowadziła przed laty w Polsce modę na ćwiczenia. W latach 80. pojawiła się także na okładce amerykańskiego Newsweeka jako pierwsza polska aktorka. „Mało kto wie, że to ja w Polsce wprowadziłam modę na ćwiczenia. Był to rok 1983, nie było jeszcze fitnessu, ale aerobik. I z tego powodu, że prowadziłam to w telewizji z wielkim sukcesem, znalazłam się na okładce amerykańskiego Newsweeka", wyjaśniła w Dzień Dobry TVN. W ostatnich latach Dorota Stalińska czynnie działała na rzecz praw kobiet i brała udział w marszach w ich obronie. Jak przyznaje, mężczyzna nie jest jej potrzebny do szczęścia. Na studiach poznała Krzysztofa Kołbasiuka i oboje zakochali się w sobie bez pamięci. Związek przypieczętowali ślubem, jednak z czasem okazało się, że nie była to dobra decyzja. Wkrótce aktorka zmierzyła się z bolesnym ciosem – koleżanka związała się z jej mężem. Wystąpiła więc o rozwód. Zobacz także: Leszek Lichota i Ilona Wrońska świętują okrągłą rocznicę! „20 lat życia w grzechu” Dorota Stalińska na planie Dzień Dobry TVN, 20.01.2011 Jak dzisiaj wygląda życie Doroty Stalińskiej? Dorota Stalińska doczekała się syna Pawła, ale do dziś nie wyjawiła, kto jest jego ojcem. Sam miał nigdy nie wyrażać takiej chęci. „Moim tatą jest Dorota Stalińska”, zapewniał. „Nie wymyśliłam sobie ani nie zaplanowałam samodzielnego macierzyństwa. Tak wyszło. Sama przeszłam przez okres ciąży. Sama zawiozłam się do szpitala, żeby urodzić Pawła”, tłumaczyła aktorka w rozmowie z Rewią. Życie nie szczędziło jej także ciosów. Jednym z nich był poważny upadek ze schodów. Aktorka cudem przeżyła i przez rok chodziła o kulach. Później, na planie filmowym, pędziła na koniu, a spłoszone zwierzę uderzyło w drzewo zrzucając ją z grzbietu. Na szczęście nic jej się nie stało. Niedługo później przeżyła kolejny wypadek, kiedy w jej auto uderzyła rozpędzona ciężarówka. Dorota Stalińska ledwo wówczas przeżyła, co uświadomiło jej jak kruche jest życie. „Po wypadku, który przeżyłam, zrozumiałam, że gdybym zginęła, mój dziewięcioletni wówczas syn trafiłby z całym tym bólem, do policyjnej izby dziecka i siedziałby tam bardzo długo. Do czasu, kiedy ustalono by, kto ma prawo się nim opiekować. To przecież straszne”, wyznała w jednym z wywiadów. Jej syn także uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu i walczył o życie. Udało mu się jednak wygrać tę walkę, a dziś wraz z mamą działa w fundacji Nadzieja. W latach 90. Dorota Stalińska dużo rzadziej pojawiała się na ekranach. Postanowiła poświęcić się polityce, zasiadała w Radzie Miasta Milanówka, a także była radną Sejmiku Samorządowego Województwa Warszawskiego. Aktorka gra też w teatrze, prowadzi wykłady o ziołolecznictwie, założyła fundację działającą na rzecz bezpieczeństwa drogowego, angażuje się w walkę o prawa kobiet, brała udział w Czarnych Protestach, jest autorką książki „Szlachetne zdrowie”... Ani na moment nie zwalnia tempa! Ostatnio wróciła także do aktorstwa. Powróciła w czwartej części komedii z lat 80. „Koniec świata, czyli Kogel Mogel 4”, będziemy także mogli zobaczyć ją w innych produkcjach. „Nie mam problemu upływu czasu i wieku. Obiecałam synowi, ze będę młoda do późnej starości. I staram się dotrzymać słowa. Zamierzam dożyć stu lat w sprawności fizycznej i psychicznej. Nie starzeję się. Jestem w najlepszym wieku dla kobiety. Kobieta w średnim wieku. Przez następne co najmniej dwadzieścia lat będę więc w tym samym wieku. Po prostu”, zapewniała Dorota Stalińska w rozmowie z Dziennikiem Zachodnim. I tego jej życzymy! Czytaj również: Odeszła niespodziewanie, wcześniej chorowała. Wiadomo, co stało się z dziećmi Barbary Sienkiewicz Dorota Stalińska, Premiera filmu "Koniec świata czyli Kogel Mogel 4" Dorota Stalińska, 11. edycja festiwalu Script Fiesta, Warszawa, 01.04.2023
Dorota Stalińska i Krzysztof Kołbasiuk: zostawił ją dla innej aktorki. Po rozwodzie postawiła na niezależność
Po rozwodzie aktorka nie zaufała już żadnemu
Przyjaciele i znajomi mówią o niej „kobieta ze stali”. Ma na koncie wiele znakomitych ról, znana jest z niezależności i uśmiechu, który rzadko znika z jej twarzy. Z dumą mówi o swojej samodzielności, podkreślając, że nie potrzebuje mężczyzny, by czuć się spełniona. Może to dlatego, że życie nie było dla Doroty Stalińskiej łaskawe. Kiedyś jej serce skradł aktor Krzysztof Kołbasiuk. Pobrali się, a ich relacja wydawała się trwała. Kiedy nadszedł kryzys, Dorota chciała ratować związek. On jednak odszedł do innej kobiety. Dla niej to był cios. Tak bolesny, że już nigdy więcej nie zaufała żadnemu mężczyźnie i nie weszła w kolejną relację. [Ostatnia aktualizacja tekstu: 25.12.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 1.06.2025] Dorota Stalińska i Krzysztof Kołbasiuk: pierwsza wielka miłość, poznali się jako studenci W wieku niespełna 19 lat została studentką Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Była młoda, piękna, miała w głowie pełno wielkich i mniejszych marzeń i planów. Starszy od niej o kilka miesięcy Krzysztof Kołbasiuk również starał się wówczas o indeks na prestiżową uczelnię. Podobno między parą zaiskrzyło niemal od razu, zwróciła na niego uwagę już w trakcie egzaminów wstępnych – z wzajemnością... Szybko zostali parą. Przez całe studia byli w siebie zapatrzeni, niemal nierozłączni. Dorocie Stalińskiej partnera zazdrościć miały wszystkie dziewczyny: on zdawał sobie sprawę, jak działa na kobiety, ale nie miało to dla niego żadnego znaczenia. Tworzyli parę wręcz idealną, emanowała od nich siła i młodzieńczy wdzięk. Na dostępnych zdjęciach widać, jak siedzą razem na łóżku w akademiku „Dziekanka”, z ich twarzy nie schodzi uśmiech. Gdy na siebie zerkają widać, że wierzyli, że spędzą razem całe życie. Przed obroną dyplomu biorą ślub. Są przekonani, że przysięga ma moc, że faktycznie nigdy się nie rozstaną, że będą ze sobą „na dobre i na złe”. W 1976 roku ma miejsce w nowo powstałym Teatrze na Woli premiera ich przedstawiciela dyplomowego „Pierwszy dzień wolności” w reżyserii profesora PWST Tadeusza Łomnickiego. Robią duże wrażenie. Krytycy są pewni, że przed nimi wielka kariera. Z miejscem tym wiążą się na kilka lat, są bardzo aktywni zawodowo. Z czasem upomina się o nich mały i duży ekran. Krzysztof Kołbasiuk jeszcze w tym samym roku otrzymał rolę Krzysztofa w „Daleko od szosy” (dała mu rozpoznawalność, przede wszystkim w branży), zaś później otrzymał angaż w „Znaku orła” jako Gniewek. Ona z kolei robiła karierę w filmie. Błyszczała m.in. w „Człowieku z marmuru” Andrzeja Wajdy, „Romanie i Magdzie” Sylwestra Chęcińskiego oraz „...drodze dalekiej przed nami...” Władysława Ślesickiego. Przełomowy dla nich był rok 1980. Dorota Stalińska otrzymała główną rolę w „Bez miłości” Barbary Sass”, zaś Krzysztof Kołbasiuk Łukasza Zbrożnego w „Domu” Jana Łomnickiego. Nie wiedzieli wówczas, że propozycja ta będzie dla niego oznaczała znacznie więcej niż dużą popularność... Czytaj także: Współtwórca Kabaretu Starszych Panów przez prawie 40 lat kochał jedną kobietę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6u47bO-71a47bf.jpg" width="1724" height="1600" alt="Warszawa, 1973. Zycie codzienne w akademiku "Dziekanka", n/z Dorota Stalinska i Krzysztof Kolbasiuk.,Image: 590314155, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Lech Pempel / Forum" title="akademik Dziekanka, 1973" /> Dorota Stalińska, Krzysztof Kołbasiuk, życie codzienne w akademiku „Dziekanka”, Warszawa, 1973 rok Chciała ratować to małżeństwo, ale zostawił ją dla innej. Nigdy więcej nie stanęła na ślubnym kobiercu To właśnie na planie tej produkcji poznał o trzy lata młodszą Jolantę Żółkowską, która zrobiła na nim ogromne wrażenie – zagrali w serialu parę. Zakochał się w niej bez pamięci. Kojarzył ją jeszcze ze szkoły teatralnej: gdy on był na czwartym roku, ona dopiero rozpoczynała edukację. Później zagrali razem w jednym ze spektakli w Teatrze na Woli, ale to dopiero na planie „Domu” trafiła ich strzała Amora. Pikanterii sprawie dodawał fakt, że młoda aktorka była koleżanką Doroty Stalińskiej. „Mieliśmy nadzieję, że to będzie niekończąca się historia miłosna”, wspominała z sentymentem Jolanta Żółkowska wiele lat później, zapytana o początki tego związku. Dorota Stalińska i Krzysztof Kołbasiuk przechodzili wówczas kryzys, ich małżeństwo chyliło się ku upadkowi. Ale walczyli jeszcze o to uczucie. Do momentu, w którym on powiedział, że jego serce bije dla innej... Ona poddała się. Rozwód wzięli po cichu, bez angażowania osób postronnych, bez przepychanek i awantur. Zakończyli tę relację i ich drogi rozeszły się na zawsze. Decyzja miała również wpływ na życie zawodowe Doroty Stalińskiej. Zrezygnowała z angażu w Teatrze na Woli. Skupiła się na rozwoju kariery filmowej i był to strzał w dziesiątkę. Oferty posypały się jak z rękawa, nie mogła narzekać na brak pracy. Doceniali ją widzowie, krytycy obsypywali nagrodami. W historii polskiej kinematografii zapisała się m.in. jako Marianna „Perełka” w „Krzyku” Barbary Sass, Hanka Ordonówna w „Latach dwudziestych... Latach trzydziestych” Janusza Rzeszewskiego czy reporterka telewizyjna w „Seksmisji” Juliusza Machulskiego. A prywatnie? Wydaje się, że bardzo długo leczyła rany po rozwodzie. W maju 1989 roku doczekała się syna Pawła, którego tożsamość ojca do dziś nie jest znana opinii publicznej. „Jest cudownie poczętym dzieckiem miłości”, ucinała w wywiadzie dla „VIVY!” w 2010 roku. Wiadomo jedynie, że jego ojcem chrzestnym jest Michał Bajor, serdeczny przyjaciel Doroty Stalińskiej. „Sama wychowałam Pawła. Bez wujków, ciotek i dziadków. A że nie chciałam się z nim rozstawać, więc dopóki to było możliwe, wszędzie mi towarzyszył. Gdy napisałam dla niego wiersz »Kolory świata«, Jarek Dobrzyński skomponował do niego muzykę i powstała piękna piosenka”, wspominała. „Mamie na pewno trudno było pogodzić obie role. Patrząc z perspektywy lat, stwierdzam, że miałem bardzo szczęśliwe dzieciństwo”, deklarował natomiast jej syn. Syn aktorki początkowo rozwijał karierę modela, ale po udziale w „Tańcu z gwiazdami” wiele w jego życiu się zmieniło. Zakochał się i związał swoje życie z tańcem. Wraz z żoną, zawodową tancerką Pauliną Janicką, szkoli młode pary do ich pierwszego weselnego tańca. Dorota Stalińska pytana o życie prywatne odpowiadała żartem, że miała dwóch mężów: pierwszego i ostatniego – i że to wystarczy. I wszystko wskazuje na to, że po rozwodzie wyrzuciła go z serca i wspomnień już na zawsze... Nigdy nie wypowiedziała się o Krzysztofie Kołbasiuku wprost, jakby ich relacja nie istniała. Nie zaangażowała się również na stałe w jakiś związek. Przynajmniej nie na tyle, by choćby pokazać się z partnerem publicznie, złożyć jakąkolwiek deklarację. A Krzysztof Kołbasiuk? Był z Jolantą Żółkowską aż do końca. W 1983 roku doczekali się syna, któremu nadali imię Kamil. To ich jedyne dziecko. Podobno tworzyli niezwykle zgodną parę i udany związek... Wszystko przerwała nagła śmierć aktora w 2006 roku – miał zaledwie 54 lata. „Do dziś nie pogodziłam się z tą tragedią. Spędziliśmy razem wiele cudownych lat. U jego boku przeżyłam najpiękniejsze chwile mojego życia”, podkreślała aktorka... Po śmierci męża aktorka zniknęła z ekranów. Kto wie, może podobny los spotkałby Dorotę Stalińską, gdyby ich małżeństwo przetrwało? Czytaj także: Violetta Villas była w nim obsesyjnie zakochana. Uciekł od niej i wrócił do żony, która czekała na niego 10 lat Jak dziś wygląda życie Doroty Stalińskiej? Aktorka obchodzi dziś swoje 71. urodziny, ale patrząc na jej energię i styl życia trudno w to uwierzyć. Nieustannie można ją oglądać w filmach i serialach, ostatnie produkcje pokazywane na wielkim ekranie z jej udziałem to: "Uwierz w Mikołaja", "Chłopi" i "Baby Boom czyli Kogel Mogel 5". Dorota Stalińska udziela się także na scenie politycznej, zasiadała w sejmiku Województwa Mazowieckiego, a obecnie kandyduje do Europarlamentu jako kandydatka niezależna z listy Trzeciej Drogi z okręgu 4. Dorota Stalińska z synem w sesji „VIVY!”, 2010 rok Dorota Stalińska, gala rozdania Telekamer, Warszawa, 2000 rok Dorota Stalińska, nagranie talk show „Kuba Wojewódzki”, grudzień 2002 roku Źródło: Pomponik,pl, Swiatseriali.interia.pl, VIVA! Artykuł aktualizowany na VIVA Historie 28.12.2024 r.
Michał Bajor i Dorota Stalińska to sprawdzeni przyjaciele. Artysta jest ojcem chrzestnym jej syna
Dorota Stalińska i Michał Bajor – oboje bardzo znani, oboje aktorzy. Michał Bajor od lat przede wszystkim śpiewa i robi to wspaniale, Dorota Stalińska śpiewała od czasu do czasu, fani Festiwalu Piosenki Aktorskiej pamiętają jej recital z takimi piosenkami, jak „Przepraszam Pana”, czy fantastycznie wykonana „Piosenka dla mamy”. Niewiele osób wie, że Dorota Stalińska jest bardzo zaprzyjaźniona z Michałem Bajorem i nie raz pomagali sobie w życiu. Dorota Stalińska i Michał Bajor: historia relacji Oboje należą do tego samego pokolenia, choć Dorota Stalińska, urodzona w 1953 roku, jest o cztery lata starsza od Michała Bajora. Pochodzi z Gdańska, on z Opola. Zdarzało im się grać razem w filmach np. „Historii niemoralnej” w reż. Barbary Sass. Występowali na koncertach. Wspierali się, robiąc kariery w Warszawie. Michał Bajor przez jakiś czas mieszkał u Doroty Stalińskiej w jej mieszkaniu na Chomiczówce w Warszawie. Aktorka, od czasu rozwodu z Krzysztofem Kołbasiukiem, który odszedł od niej do Jolanty Żółkowskiej, była sama. W każdym razie z nikim oficjalnie się nie związała. W 1989 roku urodziła syna Pawła. Miała wtedy 36 lat. Jak wiadomo Dorota Stalińska nigdy nie zdradziła, kto jest ojcem jej syna. Wychowywała go sama, na pewno nie zawsze było jej łatwo. Nigdy się jednak nie skarżyła, dla niej syn był zawsze największym darem od losu, za który codziennie dziękowała Bogu. Zobacz też: Błogosławieństwo i przekleństwo. Tak wyglądało małżeństwo Elżbiety Czyżewskiej z Davidem Halberstamem Gdy razem z kilkuletnim dzieckiem zamieszkała w domu, w Milanówku, Michał Bajor był tam jednym najważniejszych gości. Aktor wspominał: „Jestem ojcem chrzestnym jej syna Pawła. Dorota w młodości pomogła mi. Gdy nie miałem gdzie mieszkać, przez pół roku korzystałem z jej gościnności. Dorota miała mocny wpływ na moje życie jako młodego człowieka. Na pewne decyzje, które podejmowałem”. Ale jak podkreślał, nie zdominowała go. „Mnie trudno zdominować. Jestem, podobnie jak i Dorota, spod Bliźniąt”. Kiedy aktorka uległa ciężkiemu wypadkowi w końcu lat 90, w Magdalence pod Warszawą, Michał Bajor był pierwszy na miejscu zdarzenia. Widok musiał być straszny, bo w auto Stalińskiej uderzyła rozpędzona ciężarówka. „Policjanci szukali już zwłok, a Dorotka przeżyła. Moja mama wyjmowała jej odłamki szkła z twarzy, a ja pielęgnowałem ją podczas rehabilitacji”, opowiadał wzruszony Michał Bajor (cytuję za pomponik pl). Opiekował się aktorką z wielkim poświęceniem, karmił ją, pomagał jej się podnieść, zajmował się 9-letnim wtedy Pawłem. Pewnie dlatego Dorota Stalińska zalicza go do grona sprawdzonych przyjaciół, zawsze mogą wzajemnie na sobie polegać. Zobacz też: Wisława Szymborska tylko raz wzięła ślub. Kim był jej mąż Adam Włodek? Michał Bajor: z synem Doroty Stalińskiej łączy go bliska więź Michała Bajora z synem aktorki łączy niemal ojcowska więź. Dorota Stalińska poprosiła go, by był ojcem chrzestnym jej syna. Jednocześnie chciała, by chrzest jedynka miał wyjątkową oprawę. Michał Bajor niósł Pawła na rękach do chrztu w Watykanie. Opowiadał po latach: „Ksiądz zdziwił się na widok blondynka wśród włoskich dzieci o ciemnych włosach i oliwkowej karnacji. Wycieczki z Polski robiły nam zdjęcia. – szeptano”. Ich relacje po latach rozluźniły się, chociaż mieszkają niedaleko siebie. Ale Michał Bajor ma do swojego chrześniaka emocjonalny stosunek. „Wyrósł na faceta, który wie, czego chce. Jest inteligentny i potrafi porozumieć się z dominującą matką, bo taka jest Dorotka. Jeśli Paweł zwróci się do mnie z prośbą o pomoc albo po prostu będzie chciał porozmawiać, jestem do jego dyspozycji” (cytuję za pomponik.pl). Zobacz też: Wróżono jej wielką hollywoodzką karierę. Co się stało z bohaterką filmu Cześć, Tereska? O relacji Michała Bajora z Dorotą Stalińską krążyło mnóstwo plotek, tym bardziej że oboje byli singlami, przynajmniej oficjalnie. Ale oni się tymi plotkami na szczęście nie przejmowali, dzięki temu mogli zachować tak cenne uczucie, jak przyjaźń
Dorotę Stalińską i Agnieszkę Osiecką łączyła przyjaźń. Ale poetka dopuściła się zdrady
„To była dla mnie ważna przyjaźń i dużo jej zawdzięczam: i Agnieszce, i naszej przyjaźni”
Nie każdy wie, że cenioną aktorkę i wspaniałą poetkę łączyła nie tylko współpraca, lecz także przyjaźń. Miały podobne, artystyczne dusze i wrażliwość. Jak rozpoczęła się historia przyjaźni Doroty Stalińskiej i Agnieszki Osieckiej? „To była dla mnie ważna przyjaźń i dużo jej zawdzięczam: i Agnieszce, i naszej przyjaźni”, mówiła aktorka w jednym z wywiadów. Co obie panie mówiły o swojej więzi? Artykuł aktualizowany 6.08.2024 r. Dorota Stalińska: przyjaźń z Agnieszką Osiecką Jak przyznała w wywiadach, wiele zawdzięcza Agnieszce Osieckiej. Dla aktorki była to bardzo ważna przyjaźń. Obie panie poznały się w 1978 rok na Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Dorota Stalińska była świeżo po ukończeniu szkoły teatralnej. Śpiewała piosenkę „Przepraszam pana…”. Z miejsca zaskarbiła sobie sympatię i podziw publiczności. Na scenie była rewelacyjna. Nic dziwnego, że przez wiele lat aktorka i Agnieszka Osiecka współpracowały ze sobą na polu artystycznym. Połączyła je podobna wrażliwość i miłość do sztuki. Poetka pisała dla Doroty Stalińskiej teksty piosenek, które ta fantastycznie interpretowała. Agnieszka Osiecka dodawała jej wiatru w żagle. Później aktorka spełniła swoje marzenie o wydaniu własnej twórczości. Na swoim koncie ma tomiki „Niewierny czas”, „Pożyczone natchnienie” czy „Agape”. Odsłania się przed czytelnikiem, pokazując skywane dotąd emocje. Napisała również monodram, który wystawiła w Ameryce. Spektakl „Próba” odniósł sukces, tak jak z pewnością przeczuwała wybitna poetka. „Czuję, mówiąc te słowa, jak Agnieszka uśmiecha się teraz do mnie stamtąd, z nieba”, opowiadała Dorota Stalińska w książce „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie”. Sama Agnieszka Osiecka podkreślała, że „Próba” i występ w Nowym Jorku to objawienie Doroty Stalińskiej. Doskonale pamiętała pierwszy recital koleżanki we Wrocławiu, gdzie na festiwalu otrzymała owacje i kwiaty. „Im dłużej się zna Dorotę Stalińską, tym bardziej się ją lubi”, pisała z przekonaniem. Czytaj też: Paweł Staliński ponad dekadę temu osiągnął sukces w „Tańcu z Gwiazdami”. Co dziś robi przystojny model? Dorota Stalińska, Gdańsk 09.09.1980. VII Festiwal Polskich Filmów Fabularnych Dorota Stalińska, Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2002; Gdynia 2002 Agnieszka Osiecka o Dorocie Stalińskiej Dorota Stalińska ma na swoim koncie płytę Nadzieja, gdzie większość tekstów wyszła spod pióra Agnieszki Osieckiej. Jedną z pierwszych piosenek napisanych dla aktorki było „Tylko łóżko”. Poetka podkreślała, że ceni jej warsztat i niezwykłą siłę. Zawsze uparcie walczyła o marzenia. Chciała być aktorką i nią została. Pragnęła śpiewać piosenki – i tak też się stało. „Dorota mało ma koło siebie opiekuńczych dusz, matkujących przyjaciółek i adoratorów gnających z końca świata, z brylantową kolią i bukietem w zębach. Trudno, tak to już jest, taka jest dola silnych kobiet. Patrzyłam sobie kiedyś na wszystko, pomyślałam sobie „hm, taki gips…” i napisałam dla Doroty pierwszą piosenkę: „Tobie chodzi tylko o łóżko, a ja jestem małą kaczuszką, której trzeba miłości i wsparcia, i czasami – czegoś – do żarcia…”. Ale kariera Doroty nie zaczęła się od piosenek, ta kariera zaczęła się od kina, i warto o tym pamiętać, bo cokolwiek Dorota robi – śpiewa czy gra na scenie – to to jest aktorstwo filmowe, aktorstwo z krwi i kości”, mówiła Agnieszka Osiecka w Fotonostalgii – Znani i lubiani w obrazie i anegdocie. Dodawała, że pierwszy raz widziała przyjaciółkę w filmie „Krzyk” Barbary Sass-Zdort i wyszła z niego oszołomiona. Czytaj też: Chronił ich przed zawodami artystycznymi, ale i tak poszli w jego ślady. Arkadiusz Jakubik z dumą o synach View oEmbed on the source website Agnieszka Osiecka, Warszawa 09.1990 Dorota Stalińska, nagranie talk show "Kuba Wojewódzki", 4 lutego 2003 Dorota Stalińska miała żal do Agnieszki Osieckiej. Wszystko przez jedną ze sztuk Poetka pisała dla Doroty Stalińskiej nie tylko teksty piosenek. Aktorka miała otrzymać od przyjaciółki monodram „Biała bluzka”. Ale on trafił również do Krystyny Jandy. „Dała mi tę sztukę. Miałam na nią fantastyczny pomysł, ale dość skomplikowany technicznie. Pracowałam nad tym prawie rok. A kiedy w końcu znalazłam rozwiązanie techniczne do tego pomysłu, zadzwoniła Krysia Janda, że zaprasza mnie na premierę... „Białej bluzki”. Jakby ktoś wbił mi nóż w serce”, zwierzała się. [cytat za Pomponik.pl] Jak wspominała autorka książki „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie”, niektórzy rozmówcy zwierzali się, że Agnieszka Osiecka nie była lojalna w przyjaźni czy w pracy. Zdarzało się, że dawała jedną piosenkę kilku osobom. „Tekst dostały równocześnie Krystyna Janda i Dorota Stalińska, choć pewnie na tym lista obdarowanych się nie kończy. Ale obie usprawiedliwiają Agnieszkę: ona lubiła, żeby jej twórczość jak najszybciej wychodziła na światło dzienne, trafiała do słuchaczy. Zresztą, sama mówiła, że zdrada napędza ją do życia i twórczości. Zmienianie środowisk, przyjaciół było elementem jej rozwoju. Była wolnym ptakiem: nie wiem, czy w czasie kwarantanny, udałoby się ją zatrzymać w domu. Żyła w ciągłej podróży, na walizkach, zawsze była w drodze”, zdradziła Beata Biały w rozmowie z Kobieta Interia w 2020 roku. Na początku Dorota Stalińska miała żal do przyjaciółki. W końcu Agnieszka Osiecka wiedziała, że aktorka pracuje nad sztuką. Kiedy próbowała wyjaśnić to z poetką, usłyszała, że ta nie mogła już doczekać się premiery i chciała działać. Dorota Stalińska nie potrafiła się na nią złościć. Doskonale ją znała. „Taka była Agnieszka. Dawała swoje utwory jednocześnie różnym twórcom. Ale czy można było się na nią złościć? Nie, nigdy”, zwierzała się aktorka. To potwierdziła sama Krystyna Janda, która na łamach książki wyznała, że faktycznie, Agnieszka Osiecka ofiarowała ten tekst kilku aktorkom. Krystyna Janda otrzymała go od niej pod koniec lat 70. Poetka sądziła, że sztuka ją zainteresuje, ale tekst „Białej bluzki” spędził na parapecie w jej sypialni kilka lat. „Któregoś ranka podczas stanu wojennego obudziłam się i nie miałam co robić, bo z powodu bojkotu telewizji wszystkie plany artystyczne zostały zawieszone. I wtedy zauważyłam tę „Białą bluzkę” na parapecie. Już po pierwszych stronach byłam pewna, że to jest idealny moment na wystawienie tej historii”, opowiadała w „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie”. Na stronie Doroty Stalińskiej możemy podziwiać wspólne zdjęcie aktorki z Agnieszką Osiecką. Znajduje się ono pod tym linkiem. Źródło: Kobieta Interia, dorotastalinska.pl, polona.pl Dorota Stalińska, Premiera filmu Koniec Świata, czyli Kogel Mogel 4., Warszawa, 04.01.2022
Paweł Staliński ponad dekadę temu osiągnął sukces w „Tańcu z Gwiazdami”. Co dziś robi przystojny model?
Okazuje się, że jego przygoda z tańcem nie była chwilowa...
Przystojny syn Doroty Stalińskiej w 2010 roku z impetem wkroczył do show-biznesu i podbił serca publiczności dzięki udziałowi w „Tańcu z gwiazdami”. Jego talent doceniali również jurorzy kultowego programu. Paweł Staliński w wyścigu o Kryształową Kulę co prawda zajął ostatecznie drugie miejsce, ale okazało się, że dzięki pojawieniu się w show odkrył w sobie wielką pasję... Mimo że z czasem zniknął z show-biznesu, wciąż pozostaje aktywny, między innymi w mediach społecznościowych. Czym obecnie się zajmuje? Jaką metamorfozę przeszedł? Z okazji jego 34. urodzi, przypomnijmy jego drogę do sławy. Paweł Staliński – kariera Przyszedł na świat 21 maja 1989 roku. Zanim w 2010 roku przyjął zaproszenie do „Tańca z Gwiazdami”, kojarzony był głównie jako syn aktorki Doroty Stalińskiej. Udział w programie przyniósł mu sukces w postaci drugiego miejsca, wraz z partnerką Izabelą Janachowską, a także zaszczepienie miłości do tańca. Paweł Staliński zaczął bywać na ściankach, a media go uwielbiały. Często towarzyszyła mu jego mama, aktorka znana m.in. z „Krzyku” czy „Bez miłości”. Przed wystąpieniem w show pracował jako fotomodel. Ostatnio jednak zrobiło się o nim cicho, a przystojny mężczyzna przestał się pokazywać na czerwonych dywanach. Paweł Staliński wyjechał do USA, żeby studiować aktorstwo w prywatnej szkole w Los Angeles. Pozostał także obecny w mediach społecznościowych, a nawet... w dalszym ciągu trenował taniec, z który uczynił nie tylko pasję, ale i swój sposób na życie! „Taniec to chyba najtrudniejszy sport, jakich spróbowałem”, mówił w rozmowie z Jackiem Gadovskym. Czytaj też: Przyjaciel o losach męża Justyny Kowalczyk. „To mogła być okropna śmierć” Dorota Stalińska, Paweł Staliński, Zawiesiuchy koło Warszawy, 23.06.2003 rok Dorota Stalińska, Paweł Staliński, 13. urodziny „Życia na gorąco”, Warszawa, 26.10.2007 rok Paweł Staliński, premiera filmu "Diablo. Wyścig o wszystko", 14.01.2019 Co dzisiaj robi Paweł Staliński? Dwa lata po udziale w „Tańcu z Gwiazdami” wziął udział w turnieju tańca Elixa Pro-Am 2012. Uczestniczyło w nim także kilku celebrytów. Paweł Staliński był w parze z Pauliną Biernat i zajęli drugie miejsce, wyprzedzeni przez Rafała Maseraka i Weronikę Marczuk. Od czasu do czasu mężczyzna pojawiał się jeszcze na wybiegu, ale to z tańcem związał swoją przyszłość. Parę lat temu zaczął treningi z Pauliną Janicką, która jest również jego życiową partnerką. Razem startowali w wielu turniejach tańca w kategorii profesjonalista-amator (pro-am). Oboje przygotowują także nowożeńców do ich pierwszego tańca, co w dobie pandemii odbywało się zdalnie. Zakochani na Instagramie często umieszczają filmiki, z których wynika, że Paweł Staliński nie tylko nie zrezygnował z tańca, ale również wciąż rozwija w nim swoje umiejętności. Jego profil obserwuje ponad cztery tysiące osób. Tam znajdziesz jego inne zdjęcia... Zobacz także: Małgorzata Pieńkowska: „Byłam samotną matką, po różnych przejściach” View Burdaffi on the source website Paweł Staliński, otwarcie studia tańca Dansinn by Malitowski, Warszawa, 24.01.2017 Paweł Staliński, Targi ślubne, 25.10.2015