Zagrała, choć wiedziała, że On odszedł. Dorota Segda nie przerwała spektaklu…
Ten wieczór na zawsze odmienił jej życie
14 października 2023 roku Dorota Segda wystąpiła na scenie, mimo że tego samego dnia zmarł jej mąż, Stanisław Radwan. Dla aktorki nie była to kontrowersyjna decyzja, lecz naturalna potrzeba – wybrała teatr jako sposób na poradzenie sobie z bólem. Miłość Doroty Segdy i Stanisława Radwana Dorota Segda i Stanisław Radwan tworzyli związek oparty na głębokim porozumieniu mimo 27 lat różnicy wieku. Poznali się w krakowskiej PWST, gdzie on był dyrektorem Teatru Starego, a ona studentką. Ich relacja, choć pełna różnic, trwała ponad dwie dekady i opierała się na codziennych rytuałach i wspólnych pasjach, takich jak czytanie książek i gra w scrabble. ZOBACZ TEŻ: Dzieliło ich 27 lat, łączyło silne i wyjątkowe uczucie. Miłość Doroty Segdy i Stanisława Radwana rozdzieliła śmierć Decyzja o spektaklu w dniu śmierci męża W dniu śmierci Stanisława Radwana, 14 października 2023 roku, Dorota Segda zagrała w spektaklu „Strasznie śmieszne na podstawie Okropnie smutne”. Jak przyznała, nie miała wątpliwości, że powinna wystąpić. Swoją decyzję tłumaczyła wewnętrznym przekonaniem, że jej mąż, zapytany o to, również powiedziałby, by poszła grać. Dla niej nie był to akt heroizmu, lecz decyzja zgodna z jej naturą i związkiem z teatrem. "Półtora roku temu, w dniu śmierci mojego męża, zagrałam przedstawienie. Zadałam sobie wtedy tylko jedno pytanie: co ja mam teraz zrobić? W obecności jego bliskich, sióstr, córki. I nikt nie miał wątpliwości, że powinnam zagrać." - przyznała w "Bez polityki". Teatr jako ucieczka i siła Dorota Segda podkreśliła, że teatr był dla niej formą terapii i sposobem na przeżycie żałoby. Spektakl tego wieczoru dotyczył śmierci dziecka, co nadało wydarzeniu dodatkowego ładunku emocjonalnego. To doświadczenie było dla niej katharsis – momentem, w którym sztuka pomogła jej przetrwać osobistą tragedię. Emocjonalne słowa po stracie Po śmierci męża Dorota Segda prawie całkowicie zniknęła z życia publicznego. Jednak podczas pogrzebu wypowiedziała poruszające słowa: „Spojrzał, dodał mi urody, a ja wzięłam ją jak swoją. I będę ją miała w sobie już zawsze. Stasiu. Kocham cię razem z twoją śmiercią.” Te słowa są dowodem na głęboką więź, jaka łączyła ich do samego końca. Źródło: Plejada, "Bez polityki"
Dorota Segda pojawiła się w popularnym serialu, jej rola podzieliła widzów. Wprost wytknęli to produkcji
Za nami pierwszy odcinek nowej serii ulubionego serialu widzów. Produkcja Ojca Mateusza już od kilku dni zachęcała fanów serialu do obejrzenia premierowego odcinka. Jedno zdjęcie zwróciło szczególną uwagę internautów. Widać na nim Artura Żmijewskiego, serialowego księdza w towarzystwie Doroty Segdy, a widzowie piszą o wpadce. Co wiadomo na ten temat? Premierowy odcinek nowej serii Ojca Mateusza zaskoczył widzów Nikt nie spodziewał się aż tylu emocji. Fani z niecierpliwością czekali na nowy sezon serialu. Ojciec Mateusz powrócił na szklany ekran, a w pierwszym odcinku 32. nowego sezonu oprócz kryminalnej zagadki fani mogli lepiej poznać księdza Mateusza Żmigrodzkiego. Twórcy sięgnęli do przeszłości charyzmatycznego proboszcza i uchylili rąbka tajemnicy na temat jego młodzieńczych lat. Produkcja już wcześniej zdradziła, że do Sandomierza powróci Wanda Świerzawska. Tajemnicza kobieta jest dawną miłością księdza. Czy namiesza w jego poukładanym życiu? Na zdjęciu widzimy Artura Żmijewskiego w towarzystwie Doroty Segdy, która wcieliła się w postać Wandy. Ponieważ wiernym fanom nic nie umyka, od razu zwrócili uwagę na fakt, że aktorka 14 lat temu występowała już w tym samym serialu. Wówczas mogliśmy ją poznać jako znaną autorkę kryminałów, Ewelinę Lindę (5. Sezon, odc. 59). Czytaj też: Artur Żmijewski wychował się bez ojca. Mówi, jaki to miało na niego wpływ Widzowie nie kryją zaskoczenia. Tak komentują decyzję produkcji Pod jednym z postów, które opublikowany w mediach społecznościowych zaroiło się od komentarzy fanów Ojca Mateusza. Widzowie nie kryją swojego niezadowolenia i wytykają produkcji niedopatrzenie. „Pisarkę już grała”, „Ta dawna miłość już grała w Ojcu Mateuszu zupełnie kogoś innego”, „Widząc tą samą osobę drugi czy trzeci raz w innej roli w tym samym serialu odbieram z niesmakiem”, pisano. Pozostali widzowie rozumieją, że takie sytuacje się zdarzają i nie widzą w tym niczego złego. „Aktorzy, którzy grają w serialu pojedyncze role, często grają później innych bohaterów. Ona grała faktycznie kiedyś pisarkę”, „Wielu aktorów w tym serialu grywa nie po raz pierwszy”, podkreślają. Z kolei nie brakuje także głosów zachwytów. Niektórzy zauważają, że to piękne nawiązanie do przeszłości aktorów, którzy już kiedyś mieli okazję grać u swojego boku. Dorota Segda i Artur Żmijewski spotkali się już w serialu Na dobre i na złe. Ona wcielała się w rolę Agaty Kwiecińskiej, on doktora Burskiego. Oprócz tego pojawiali się na planie filmów Atak paniki czy Wyliczanka. Czytaj też: Sara James zachwyciła za oceanem! Najpierw zaśpiewała nową piosenkę, później... żartowała u boku Heidi Klum! Źródło: Instagram, RMF FM, Plejada, Pomponik
Oddała mu piękny hołd. Wzruszające słowa Doroty Segdy podczas ostatniego pożegnania Jerzego Stuhra
"Był pan bezcennym darem, który otrzymaliśmy i wciąż uczymy się, jak z niego korzystać"
Rodzina, przyjaciele i wierni fani pożegnali legendarnego aktora 17 lipca 2024 roku. Uroczystości pogrzebowe Jerzego Stuhra rozpoczęła msza święta w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie. Aktor spocznie na Cmentarzu Rakowickim. W poruszających słowach legendarnego artystę upamiętniła Dorota Segda. Jerzy Stuhr: pogrzeb 17 lipca pożegnano wybitnego aktora, wspaniałego człowieka – Jerzego Stuhra. "Prof. Jerzy Stuhr. Aktor, reżyser, nauczyciel, rektor, społecznik, inteligent, syn Mitteleuropy. Mąż, ojciec, dziadek. Przeżył długie, piękne i twórcze życie. Niestrudzenie i z godnością walcząc z ciężkimi chorobami, dawał przykład, nadzieję i motywację do walki innym. Zasnął otoczony miłością", pisano w nekrologu. Czytaj też: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem W ostatniej drodze towarzyszyła mu rodzina: Barbara Stuhr, dzieci: Maciej i Marianna. Wśród żałobników pojawili się Olgierd Łukaszewicz, Dorota Segda, Anna Polony, Bartosz Opania, Magdalena Zawadzka, Monika Olejnik, Agnieszka Holland, Marek Kondrat, Jerzy Fedorowicz. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęła msza święta w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie. Przy urnie aktorka znalazły się odznaczenia i medale, pojawiło się morze kwiatów. „Bóg jest tym, który decyduje o momencie naszego odejścia. Pan nieba i ziemi. Uznajemy jego władze nad nami. Każdy pewnie chciałby inaczej. Chcielibyśmy zobaczyć kolejne role zagrane przez pana Jerzego”, mówił jeden z kapłanów. Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. W poruszających słowach aktor zegnała Małgorzata Kidawa-Błońska podkreśliła: "Każde pożegnanie jest bardzo trudne dla was rodziny, ale i dla nas jest trudne. Jerzy Stuhr, nawet ze swoimi słabościami i błędami, był wybitnym przedstawicielem naszego społeczeństwa. Nigdy nie dał satysfakcji małym ludziom, którzy go atakowali. Możemy mu dać coś bezcennego — naszą pamięć. To był naprawdę wielki artysta". Dorota Segda w poruszających słowach żegna Jerzego Stuhra Podczas uroczystości pożegnalnych głos zabrała również Dorota Segda. "Nasz rektor, pan profesor Jerzy Stuhr sprawował funkcję przez cztery kadencje. PWST, dziś AST, była jego miejscem na ziemi. Byliśmy, jesteśmy i zawsze będziemy dumni, że artysta i człowiek tej klasy podjął się misji poprowadzenia naszej uczelni i nas, w drodze do Teatru przez wielkie T", mówiła. Czytaj też: Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy W dalszej wypowiedzi rektor Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie cytowała słowa uczniów, studentów legendarnego aktora, którzy mocno przeżyli stratę swojego Mistrza. Padły poruszające słowa. "Był gigantem aktorstwa, dzielił się hojnie doświadczeniem. Otwierał mnie i moim koleżankom oczy i serca na piękno i trudy tego zawodu. [...] Jego wiedza, erudycja i skrywana pod maską wybujałego ego niezwykła wrażliwość, to wszystko ulepiło ze mnie aktora, ale i człowieka, którym jestem. Moja wdzięczność dla niego za te wszystkie dary jest trudna do ujęcia w słowa", czytała wpis Rafała Dziwisza. "Pozostanie dla mnie Pan zawsze w kolorze. Nie mogę pogodzić się z czarno-białymi zdjęciami, które widzę od wczoraj. Dziękuję panie profesorze za wszytko", przytoczyła kolejną wypowiedź, tym razem Katarzyny Chlebny. "Kochany mój profesorze, wielki aktorze, wielki pedagogu zawsze będziesz w mojej pamięci", zacytowała słowa Romana Gancarczyka. Następnie Dorota Segda wyrecytowała wiersz Haliny Poświatowskiej pt. „Koniugacja”. „minąłeś/ minęłam/ już nas nie ma/ a ten szum wyżej/ to wiatr/ on tak będzie jeszcze wieczność wiał/ nad nami/ nad wodą/ nad ziemią”, wybrzmiało. Na zakończenie dodała: „Ten wiatr czujemy panie profesorze, on nas prowadzi, on nam wieje w skrzydła. Pana artystyczne dokonania, oddanie sprawom uczelni, wspaniałe pomysły, jak ją rozwijać, ale też obywatelska odwaga i postawa, patriotyzm, będą zawsze naszym drogowskazem. W czasach, kiedy świat potrzebuje autorytetów, był pan bezcennym darem, który otrzymaliśmy i wciąż uczymy się, jak z niego korzystać. Cześć Pana pamięci”. Ewa Kaim, Dorota Segda, Anna Polony, Pogrzeb Jerzego Stuhra, 17 lipca 2024
Był mistrzem w swoim fachu, pracował z najlepszymi reżyserami. Tak wyglądała kariera Stanisława Radwana
W ubiegłym roku odszedł Stanisław Radwan, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów oraz twórców muzyki teatralnej i filmowej zmarł 14 października 2023 roku. Pracował z takimi artystami jak: Konrad Swinarski, Andrzej Wajda, Jerzy Jarocki, Zygmunt Hübner, Krzysztof Kieślowski Tadeusz Bradecki, Krzysztof Babicki czy Krystian Lupa. Prywatnie związany był z Dorotą Segdą. Jak wyglądała jego kariera? [Ostatnia publikacja na VUŻ 19.05.2024 r.] Stanisław Radwan: osiągnięcia, kariera Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Krakowie. I to właśnie tam nauczali go między innymi: Ludwik Stefański i Krzysztof Penderecki. Swoją karierę zaczął w 1966 roku. Zadebiutował wówczas, pisząc muzykę z Krzysztofem Pendereckim do filmu „Szyfry" w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa. Rok później wziął udział w paryskich kursach, gdzie kształcił się pod okiem Oliviera Messiaena i Pierre'a Schaeffera. Od samego początku związany był z Krakowem, gdzie współtworzył środowisko Piwnicy pod Baranami. Co więcej, był szefem muzycznym krakowskiego Teatru Rozmaitości, jednak najważniejsze miejsce w jego sercu miał Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej, w którym pracował od 1977 roku, a w latach 80. przez dekadę był jego dyrektorem. CZYTAJ TEŻ: Unika poklasku, nigdy nie doczekała się dzieci. Tak żyje jedna z najbogatszych kobiet świata muzyki Późno spotkał miłość życia Na swoim koncie miał wiele kompozycji. Współpracował z najlepszymi reżyserami w kraju. Poza Andrzejem Wajdą i Jerzym Jarockim cenił sobie pracę z Jerzym Grzegorzewskim, z którym stworzył wyjątkowy duet artystyczny. Dlaczego? Ponieważ razem odpowiadali za muzykę do ponad pięćdziesięciu spektakli. Przez wszystkie lata pracy zdobył też wiele nagród i wyróżnień. W 2019 roku uhonorowano go tytułem doktora honoris causa Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. W dodatku został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis" i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Na tym jednak nie koniec. Nagradzano go między innymi: Grand Prix na Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej Dwa Teatr za muzykę do „Tanga" Sławomira Mrożka. Był również laureatem nagrody „Gustaw" ZASP-u za szczególne zasługi dla środowiska teatralnego. Prywatnie związany był z Dorotą Segą, którą poznał, gdy był około pięćdziesiątki. Dzieliło ich 27 lat, łączyła wielka i wyjątkowa miłość. Mimo że wielu wątpiło, że im się uda, oni nic sobie z tego nie robili. Zakochani unikali błysku fleszy. Delektowali się swoim uczuciem w zaciszu domowym. Lubili robić wspólnie zwyczajne czynności, ich więź była nierozerwalna, silna. „Myślę, że łączy nas, pewnie dlatego zakochaliśmy się w sobie, umiejętność zachwycania się, takiego bez reszty, różnymi małymi rzeczami. Stasiu śmieje się ze mnie, że często używam egzaltowanych słów typu: „Jeszcze nigdy ten krzak bzu nie kwitł tak pięknie”. Natomiast Staś wciąż uczy mnie patrzenia na dzieła sztuki. Kiedy idę z nim przez jakieś muzeum albo kiedy oglądamy albumy, potrafi zwrócić uwagę na jakiś szczególik, dzięki któremu ten konkretny obraz staje się do końca życia „mój”. Z muzeum Frick Collection na Manhattanie w Nowym Jorku pamiętam nieduży obrazeczek Mantegni, który Stasio wypatrzył w przejściu między salami”, wyznała Dorota Segda kilka lat temu w rozmowie z Beatą Nowicką. Aktorka dodała wówczas, że ich związek miał szansę rozkwitnąć podczas pandemii. W tej relacji nie było mowy o kryzysach. Co więcej, żona do samego końca trwała przy swoim mężu. Stanisław Radwan odszedł 14.10.2023 roku w wieku 84 lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dziś jest żoną Englerta, ale przed laty Marta Lipińska zostawiła męża, za którego wyszła z wielkiej miłości Stanisław Radwan, Dorota Segda, 2001 rok
Smutne wieści o Dorocie Segdzie. Straciła prestiżową posadę, jest potwierdzenie
Dorota Segda jest uwielbianą aktorką, kochają ją tysiące telewidzów. W ostatnim czasie musiała stawić czoła wielu przeciwnościom losu. Przypomnijmy, że w październiku 2023 roku zmarł jej mąż. Teraz media huczą, że straciła posadę. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 27.04.2024 rok] Dorota Segda straciła posadę. Nie jest już rektorem w Akademii Teatralnej Jak czytamy w oficjalnym komunikacie, władze w krakowskiej Akademii Teatralnej przejął Grzegorz Mielczarek. „Uczelniana Komisja Wyborcza uprzejmie informuje, iż na zebraniu wyborczym Kolegium Elektorów w dniu 22 kwietnia 2024 r. dokonano wyboru Rektora Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie na kadencję trwającą od 1 września 2024 r. do 31 sierpnia 2028 r. Rektorem elektem został dr hab. Grzegorz Mielczarek, prof. AST", wyjaśnia uczelnia. Dorota Segda pełniła tę funkcję od 2016 roku z wielkim oddaniem i zamiłowaniem. „Oczywiście miałam ogromne wątpliwości, czy chcę być rektorem, czy dam radę. Staszek [red. jej mąż] zapytany, czy ja się do tego nadaję, powiedział, że według niego nadaję się, ponieważ mam naturalną zdolność selekcji problemów. Nieistotnymi rzeczami w ogóle się nie zajmuję", mówiła jakiś czas temu z entuzjazmem. „Jestem dumna i szczęśliwa, że to zrobiłam, choć przeżyłam lata pełne ekstremalnych wyzwań. Był czas hejtu i histerii związany z antyprzemocowością. Nigdy w życiu nie zaznałam takiej przemocy, jaka spotkała mnie i kilka osób z uczelni w imię... walki z przemocą", dodawała. „Była pandemia, zajęcia zdalne, rządy PiS-u, czyli potworne problemy finansowe, mszczenie się za wywieszanie tęczowej flagi, wojna w Ukrainie i uchodźcy na sali gimnastycznej, pisanie nowych statutów, zmiana przepisów… A jednak ze wszystkim sobie poradziłam", kwitowała ulubienica publiczności. CZYTAJ TEŻ: Wprost mówi, że nie potrafi przegrywać. Wymaga od siebie wiele, a każda porażka jest cenną lekcją Kim jest Grzegorz Mielczarek? Ponad 20 lat temu ukończył Akademię Teatralną, dzisiaj jest jej rektorem. Grzegorz Mielczarek rozwija się również w krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego oraz Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej. W przeszłości miał również okazję współpracować z Teatrem Polskim w Warszawie. „Z Uczelnią związał się już w czasach studenckich, kiedy pracował wolontaryjnie jako asystent m.in. prof. Krzysztofa Globisza i prof. Edwarda Linde-Lubaszenko. Obecnie prowadzi ze studentami zajęcia z przedmiotu »praca nad rolą klasyczną«. W latach 2008-2012 oraz od 2021 r. jest prodziekanem Wydziału Aktorskiego w Krakowie", czytamy w oświadczeniu uczelni. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zmagał się z nadprogramowymi kilogramami, przeszedł spektakularną metamorfozę. Dziś pomaga innym <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="712" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FASTKrakow%2Fposts%2Fpfbid0fWan6Y1jDN8J5CjxoTbc5k8nwYMXFjGdzfdSLuLdyWL4cuCyfNT7Ka5TLQpyC3uWl&show_text=false&width=500&is_preview=true" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Dorota Segda w pierwszym wywiadzie po śmierci męża. Mówi o jego ostatnich chwilach i poszukiwaniach sensu życia
W październiku 2023 r. zmarł Stanisław Radwan, ceniony kompozytor oraz mąż Doroty Segdy. W trudnym okresie żałoby aktorka niemal całkowicie wycofała się w cień. Teraz udzieliła pierwszego wywiadu po śmierci ukochanego. "Mimo że na razie nie znalazłam sobie jeszcze celu w życiu ani sensu, to nadal staram się bawić w życie. I czasami nawet mi się udaje" — wyznaje wdowa po artyście. Dorota Segda pochowała męża. Jedna rzecz pomogła jej przetrwać żałobę Dorota Segda i Stanisław Radwan byli małżeństwem od 2001 r. Początkowo nie było im łatwo — związki z dużą różnicą wieku wzbudzały wówczas ogromne kontrowersje. Parę dzieliło 27 lat, lecz łączące ich uczucie było szczere i głębokie. Z czułością mówili o sobie w wywiadach, nie narzekali na brak tematów do rozmów, łączyły ich pasje i zainteresowania. Ich związek był jednym z najpiękniejszych w polskim show-biznesie. Stanisław Radwan, Dorota Segda Sielankę przerwała śmierć kompozytora. Stanisław Radwan zmarł w wieku 84 lat. Jego żona była tego dnia w pracy — grała spektakl "Strasznie śmieszne na podstawie Okropnie smutne" ze Zbigniewem Kaletą. Później Dorota Segda niemal całkowicie wycofała się z życia publicznego. Jednak w najnowszym wywiadzie dla Twojego Stylu podkreśliła, że teatr pomógł jej przetrwać tragedię. "Mimo że było to doświadczenie, o którym nie da się opowiadać, przedstawienie bardzo mi pomogło tamtego dnia. I nazajutrz". CZYTAJ TAKŻE: Poznali się na jego koncercie, oświadczył się po trzech miesiącach. Jacek Borkowski nie widzi świata poza żoną Rodzina męża pomogła jej w podjęciu decyzji. Aktorka jest im dozgonnie wdzięczna. "Były u nas siostry Staszka. Kiedy zapytałam, co mam zrobić, odpowiedziały, że gdyby Stasiu dowiedział się, że nie zagrałam, nie darowałby mi tego. Robiłam to przez calusieńki tydzień. Aż do pogrzebu. [...] Czym jest walka o to, żeby przeżyć nowy dzień i że każdy sposób na przetrwanie jest dobry, zrozumiałam dopiero kiedy Staś umarł. To przedstawienie zaczęło być o mnie. Przez to stało się wyjątkowe" — dodała w rozmowie z Beatą Nowicką. Dorota Segda, Stanisław Radwan, VIVA! 19/2014 Ostatnie chwile Stanisława Radwana Okres żałoby przeżyła dzięki przyjaciołom, którzy okazali jej wiele wsparcia. Wciąż nie pogodziła się z bolesną stratą, lecz docenia te lepsze momenty. "Pomimo że na razie nie znalazłam sobie jeszcze celu w życiu ani sensu, to nadal staram się bawić w życie. I czasami nawet mi się udaje" — przyznała Dorota Segda, która wierzy, że życie po śmierci trwa, a mąż wciąż jest blisko niej. W dalszej części wywiadu opowiedziała o ostatnich chwilach Stanisława Radwana. Tuż przed śmiercią bliscy czuli, że kompozytor powoli odchodzi. Jednak nawet w obliczu nieubłaganej śmierci małżonkowie spędzali czas robiąc to, co zawsze kochali najbardziej... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Andrzej Kopiczyński usłyszał straszną diagnozę. W ostatnich chwilach była przy nim ukochana "Choć całe życie zdarza mi się wchodzić do kościoła, nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie: wierzę czy nie? Natomiast wierzę, że życie po śmierci trwa. Stasiu jest. Cały ten duchowy świat, który on wybudował i którym dzielił się ze mną ponad 30 lat, a ja z nim, to są teraz podstawy przeżycia. »Śmierć na Wenecji« była ostatnią książką, którą przeczytałam Stasiowi na głos. Cały czas graliśmy w scrabble, nawet w szpitalu. Czuł się jak na wakacjach, w dodatku udało mu się wygrać raz czy dwa. Mam zeszyt cały zapisany dziesiątkami partyjek. W którymś momencie powiedziałam: »Stasiu, masz mi napisać jakieś nuty«. I w tym zeszycie rozpisał na nuty imię Dorotka: do-re-la-la. Wyszło mu »Nikt, tylko ty«. To jedna z najpiękniejszych ballad o miłości okresu międzywojennego (Dorota nuci) »Nikt, tylko ty. Nikt inny nie był tak potrzebny. Kochany, złoty, cudny, srebrny. Nikt, tylko ty«. Jego ostatnie nuty. Moja relikwia. No i powiedz, jak teraz można żyć?" — podsumowała artystka. Dorota Segda, VIVA! 2/2021
Była dla niego całym światem. Po śmierci męża Dorota Segda całkowicie wycofała się z życia publicznego
Dopiero niedawno aktorka zrobiła wyjątek...
Dorota Segda przez wiele lat była związana z miłością swojego życia, kompozytorem Stanisławem Radwanem. Dzielił ich nie tylko wiek, ale również wszystko inne — oni jednak na przekór światu udowadniali, że to uczucie jest szczere i bezinteresowne. Niestety, w październiku 2023 r. przerwała je śmierć mężczyzny, po której aktorka na wiele tygodni zniknęła z przestrzeni publicznej... Dorota Segda i Stanisław Radwan: dzieliło ich 27 lat, łączyła ogromna miłość Ona była młodziutką studentką, on zaś — sporo starszym dyrektorem krakowskiego teatru. Przez lata nie było mowy o tym, aby między Dorotą Segdą i Stanisławem Radwanem narodziło się coś więcej — zwłaszcza że oboje byli wówczas związani ze swoimi poprzednimi partnerami. Jednak mówiono o nich, że musieli się w życiu spotkać i połączyło ich przeznaczenie. Układ karmiczy bardzo wcześnie dał o sobie znać. " Jako młodziutka aktorka, studentka jeszcze, podpisywałam umowę o angaż, a wtedy on, nie wiedzieć czemu, powiedział: „Pani Dorotko, jak pani będzie wychodziła za mąż, niech pani nie zmienia nazwiska, bo pani jest bardzo plakatowe” — wspominała Dorota Segda w rozmowie z VIVĄ!. Dorota Segda, Stanisław Radwan, Viva! 19/2014 W 2001 r. zakochani stanęli na ślubnym kobiercu. Przez lata tworzyli zgodne oraz pełne miłości małżeństwo. Zawsze wypowiadali się z czułością o sobie nawzajem i pielęgnowali uczucie w zaciszu domowego ogniska. "Myślę, że łączy nas, pewnie dlatego zakochaliśmy się w sobie, umiejętność zachwycania się, takiego bez reszty, różnymi małymi rzeczami. Stasiu śmieje się ze mnie, że często używam egzaltowanych słów typu: „Jeszcze nigdy ten krzak bzu nie kwitł tak pięknie”. Natomiast Staś wciąż uczy mnie patrzenia na dzieła sztuki", mówiła aktorka na łamach naszego magazynu. CZYTAJ TAKŻE: Sekret Franciszka Pieczki przez lata znali tylko najbliżsi. Syn aktora ujawnił prawdę Niestety 14 października 2023 r. media obiegła bardzo smutna wiadomość o śmierci 84-letniego Stanisława Radwana. Kilka dni później, podczas uroczystości pogrzebowych, Dorota Segda wygłosiła poruszające przemówienie, w trakcie którego wyrecytowała fragment wiersza "Przy winie" Wisławy Szymborskiej. "Spojrzał, dodał mi urody, a ja wzięłam ją jak swoją. I będę ją miała w sobie już zawsze. Stasiu. Kocham cię razem z twoją śmiercią" — powiedziała na koniec, kierując osobiste wyznanie do ukochanego męża... Dorota Segda, Stanisław Radwan, Viva! 19/2014 Dorota Segda na salonach po raz pierwszy od śmierci Stanisława Radwana Po osobistej stracie Dorota Segda niemal całkowicie wycofała się z życia publicznego, Od wielu miesięcy nie udziela wywiadów, a swoją działalność ograniczała jedynie do występów na deskach Teatru Starego. Dlatego tak wiele emocji wzbudziło zjawienie się aktorki na salonach dopiero w styczniu 2024 r. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Długo ukrywał swoją chorobę. Wdowa po Emilianie Kamińskim zdradziła bolesne szczegóły Gwiazda uświetniła swoją obecnością premierę filmu "Kos", w którym miała przyjemność wystąpić. To jej pierwsze publiczne wydarzenie od czasu śmierci Stanisława Radwana. Wiele fanów zwróciło uwagę na strój: Dorota Segda przywdziała elegancką, czarną sukienkę, oddając tym samym hołd zmarłemu mężowi. Dorota Segda, premiera filmu "Kos", Warszawa, 23.01.2024
Pogrzeb Stanisława Radwana. Dorota Segda i bliscy żegnają reżysera
Wybitny kompozytor odszedł w wieku 84 lat
Kompozytor Stanisław Radwan, prywatnie mąż aktorki Doroty Segdy odszedł 14 października w wieku 84 lat. Najbliżsi artysty, w tym jego ukochana żona, pożegnali go podczas uroczystości pogrzebowych. ZOBACZ TEŻ: Nie żyje Stanisław Radwan. Był wybitnym kompozytorem, a prywatnie mężem Doroty Segdy. Miał 84 lata Pogrzeb Stanisława Radwana Stanisław Radwan, znany i ceniony w środowisku muzycznym, pozostawił po sobie nie tylko bogaty dorobek artystyczny, ale też pustkę w sercach tych, którzy mieli przyjemność go znać. Śmierć kompozytora wywołała wiele wzruszeń i poruszenia wśród kolegów po fachu oraz przyjaciół. Łukasz Maciejewski, jeden z wielu, którzy postanowili uczcić pamięć Radwana w mediach społecznościowych, opublikował wzruszający wpis, oddający ducha artysty: "Urodziwy niebanalnie, zgarbiony, jakby nieobecny, a przecież słuchający najuważniej na świecie. Dla paru pokoleń — uczniów i wielbicieli, był właśnie autorytetem." Dorota Segda, żona kompozytora, poinformowała o szczegółach pogrzebu za pośrednictwem mediów społecznościowych, podkreślając wagę momentu i zachęcając do oddania hołdu wielkiemu artyście. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie żyje Stanisław Radwan. Z młodszą o 27 lat Dorotą Segdą łączyło go silne i wyjątkowe uczucie Żona i bliscy żegnają Stanisława Radwana Wśród żałobników pojawili się nie tylko przedstawiciele świata muzycznego, ale również krakowscy aktorzy, którzy przez lata związani byli z Radwanem. Szczególną uwagę zwróciła obecność Krzysztofa Globisza, aktora, który po udarze mierzy się z trudnościami afazji i paraliżem, ale postanowił uczcić pamięć przyjaciela. Kompozytora żegnali również Grzegorz Turnau, Marek Kondrat, Maja Komorowska i Anna Dymna.
Nie żyje Stanisław Radwan. Był wybitnym kompozytorem, a prywatnie mężem Doroty Segdy. Miał 84 lata
„Pętla się zacieśniała, czuliśmy to wszyscy od miesięcy czy nawet lat, przecież. Stało się..."
Dzisiaj media obiegła niezwykle smutna informacja. Nie żyje Stanisław Radwan — kompozytor, a prywatnie mąż Doroty Segdy. Tak instytucje kulturalne, z którymi współpracował i najbliżsi żegnają 84-latka. Nie żyje mąż Doroty Segdy. Stanisław Radwan miał 84 lata O śmierci jako pierwsi poinformowali przedstawiciele krakowskich instytucji kulturalnych, czyli: Piwnica pod Baranami i Stary Teatr. Przypomnijmy, że polski kompozytor odszedł w wieku 84 lat. Co więcej, w ostatnim czasie jego najbliżsi czuli, że dzień pożegnania nadchodzi. Kim był Stanisław Radwan? Tworzył muzykę przede wszystkim do spektakli teatralnych. W swojej karierze miał okazję współpracować między innymi z Jerzym Grzegorzewskim, Konradem Swiniarskim, Jerzym Jarockim czy Krystianem Lupą. Dodatkowo tworzył muzykę do filmów Wojciecha J. Hasa, Krzysztofa Kieślowskiego czy Andrzeja Wajdy. CZYTAJ TEŻ: W nowej wersji ''Znachora'' jest błąd. Widzowie zwrócili uwagę na nieścisłości Stanisław Radwan i Dorota Segda — historia miłości Dzieliło ich 27 lat, połączyła wielka miłość. Dla Stanisława Radwana Dorota Segda była największą miłością, tuż obok muzyki. Najważniejsze dla nich było silne uczucie, którym się obdarzyli. Co więcej, w ich związku nie było mowy o kryzysach. „On jest na wskroś młody, powiedziałabym — młodszy od nas wszystkich. Jest i autorytetem, i kumplem. Można go zapytać o fakty historyczne, literackie i wszelkie inne, a jednocześnie można z nim pić, palić papierosy, palić ognisko, głupio gadać, opowiadać świńskie kawały albo nic nie robić i też jest cudownie", zwierzała się aktorka w rozmowie z magazynem VIVA!. „Nie znam innego tak dobrego, prawego człowieka. Mądrego. Niestety uzależnionego, od książek. Od ich kupowania, czytania i posiadania. Jak jemy obiad i, nie daj Boże, zapytam go o jakąś książkę, to on wypluwa to, co ma w ustach (serio), i pędzi do biblioteki z triumfalnym okrzykiem: 'Mamy to!'. I po chwili mi to przynosi otwarte na właściwej stronie. Wtedy jest najszczęśliwszy", dodawała w rozmowie z Jerzym Illgowem. Przyjaciele żegnają Stanisława Radwana Łukasz Maciejewski napisał: „Kojarzył mi się z postacią z ekspresjonizmu, ze Szpiegiem z Krainy Deszczowców oraz z przystojnym Humphreyem Bogartem. To wszystko w nim było. Przede wszystkim jednak wartością był sam, bez odsyłaczy. [...] To był mędrzec z głosem przecudnej urody, seksownym przyseplenem, z wiedzą, która upokarzałby każdego, ale właśnie nie upokarzała, bo Radwan by sobie na to nie pozwolił nigdy. [...] Nie da się o nim myśleć inaczej, niż z miłością", czytamy. „Pętla się zacieśniała, czuliśmy to wszyscy od miesięcy czy nawet lat, przecież. Stało się. Stasiu Radwan nie żyje", podsumował. Rodzinie i bliskim składamy najszczersze kondolencje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Syn Andrzeja Seweryna poszedł w ślady ojca. Robi karierę we Francji <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="250" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FPiwnica.pod.Baranami%2Fposts%2Fpfbid02Zq6Xa1VxN9TiSPFFcQGJiaxPdYYfBGGqYocGmTkHpz3TmZg9Z6JnWdXHoX3oD72Rl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FStaryTeatr%2Fposts%2Fpfbid0oaz9ovVYU6WyPS4Hdwb44R6RgLCnWAzMzpZFK6D5NBLHyCZigE4T8ypAHQS5q79Ql&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Bartosz Bielenia, Dorota Segda, Maciej Stuhr i inni artyści o przemocy w łódzkiej Filmówce i AST
Nie milkną komentarze po ujawnieniu szokujących praktyk uczelni
Aktorka Anna Paliga, absolwentka łódzkiej Filmówki, kilka dni temu ujawniła prawdę o tym, jakie praktyki stosowane są wobec studentów uczelni. Szokujące wyznanie o nadużyciach profesorów skłoniło innych artystów do zabrania głosu, i jak się okazuje, niedopuszczalne zachowania są na porządku dziennym także w innych placówkach. O swoich doświadczeniach opowiedzieli między innymi Tamara Arciuch, Maria Dębska, Dawid Ogrodnik i Maciej Stuhr. Na odważne wyznanie zdobył się także Bartosz Bielenia, a Dorota Segda, rektor krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych, zapewniła, że „nie ma tolerancji dla przemocy”. View Ediplayer on the source website Anna Paliga o przemocy i mobbingu w łódzkiej Filmówce Przemoc słowna i fizyczna, mobbing, obrażanie, krytykowanie, krzyki, rzucanie przedmiotami. Tak wygląda codzienność studentów z łódzkiej Filmówki. Nauka w tym miejscu jest marzeniem wielu młodych osób, ale jak widać, zamieniła życie wielu z nich w koszmar. Profesorowie, którzy pozwalali sobie na takie zachowanie wobec studentów, jak dotąd pozostawali bezkarni, jednak wygląda na to, że wkrótce to się zmieni. Aktorka Anna Paliga najpierw zgłosiła sprawę władzom uczelni, a potem nagłośniła w sieci, publikując wpis, w którym wspomina, jak wyglądała nauka na wydziale. Na jej słowa zareagowali inni artyści, którzy przeszli przez to samo, nie tylko w Łodzi. Dziękują za odwagę i podkreślają, że takich praktyk nie wolno tolerować. ZOBACZ TEŻ: Wyzywanie, poniżanie, przemoc... Absolwentka łódzkiej filmówki oskarża profesorów o nadużycia Na szczere, a zarazem zaskakujące wyznanie zdobył się Bartosz Bielenia, aktor znany między innymi z roli w Bożym Ciele Jana Komasy. „Jestem sprawcą przemocy”, wyznał. „Brałem udział w wielu fuksówkach. Jako „car”, a następnie jako mniej lub bardziej bierny świadek, bądź gość „kwarców”. Jestem bardziej niż pewien, że w ciągu tych kilku lat skrzywdziłem ludzi, którzy dopiero co stawiali kroki w tym zawodzie”, przyznał. „Nieświadomość i wiara w swoje dobre intencje w żaden sposób nie usprawiedliwia wywartego wpływu na uczucia jak i późniejszą percepcję wykonywanego zawodu. [...] Dopiero rok temu, po tym jak najbliższa mi osoba opowiedziała mi o zwierzeniu naszej wspólnej znajomej, w którym wspominała mnie bardzo źle, ostatnie resztki iluzji rozmyły się. Od razu zareagowałem wyparciem i zbagatelizowaniem sprawy, ale w środku czułem żal i strach. Nie wyciągnąłem jednak ręki. Nie przeprosiłem. Mogę to jednak zrobić dzisiaj. Przepraszam. Przepraszam wszystkich którzy poczuli się dotknięci przez moje działania”, napisał aktor. Bartosz Bielenia dodał, że sam „nigdy nie poczuł się upokorzony czy poniżony”. Zaznaczył jednak, że to jego granice nie zostały przekroczone, co nie oznacza, że odczucia innych osób były takie same. Tak zwana fuksówka, o której mówi aktor, to rodzaj rytuału inicjacyjnego dla studentów I roku w szkołach teatralnych. Bartosz Bielenia o studiach w AST: „Jestem sprawcą przemocy” Jestem sprawcą przemocy. W świetle ostatniej dyskusji publicznej poczułem ogromną potrzebę odnieść się do wpisów i... Opublikowany przez Bartosza Bielenię Piątek, 19 marca 2021 Tamara Arciuch, Maria Dębska, Dawid Ogrodnik o mobbingu w szkołach filmowych i teatralnych Tamara Arciuch na grupie Kobiety Filmu wyznała, że chciała zrezygnować z nauki na krakowskiej PWST (obecnie AST) jeszcze na pierwszym roku. „Pani od prozy od pierwszych zajęć upokarzała mnie, a kiedy byłam już tak zamknięta, że na tych zajęciach trzęsły mi się nogi, pot płynął po plecach i nie byłam w stanie wykrztusić słowa, kazała moim trzem zdezorientowanym kolegom z grupy popychać mnie miedzy sobą, jak szmacianą lalkę. Kiedy to robili, delikatnie krzyczała: mocniej, mocniej. Kiedy szlochając upadłam na ziemię, powiedziała, że w końcu wydobył się ze mnie jakiś prawdziwy dźwięk”, opowiedziała. Dodała, że rzucanie przedmiotami na różnych zajęciach było na porządku dziennym, jak również „wyzwiska i wymyślne epitety”. Maria Dębska w odpowiedzi na oświadczenie Anny Paligi przyznała, że po studiach aktorskich musiała udać się na terapię. Na swoim Facebooku podkreśla jednak, że sama czuła się lubianą absolwentką, a uczący ją profesorowie pomogli rozwinąć jej warsztat aktorski. Pomimo to, przykrych doświadczeń nie zabrakło. „Wielokrotnie byłam świadkiem lub ofiarą sytuacji, które nigdy nie powinny mieć miejsca. Wiem, że nie tylko ja szkołę kończyłam na lekach uspokajających i niezbędna mi była terapia”, napisała Dębska. ZOBACZ TEŻ: Maria Dębska o łódzkiej Filmówce: „Szkołę kończyłam na lekach uspokajających” Swoimi przeżyciami podzielił się też Dawid Ogrodnik, który kilka lat temu ukończył PWST w Krakowie. „Koniec z mobbingiem, chamami pod przykrywką artyzmu”, napisał na Instagramie, ujawniając nazwisko profesor, która dopuszczała się niedopuszczalnych praktyk. „Znam ten strach i znam ten wstyd. Znam to upokorzenie i poczucie bezwartościowości. Wszyscy się baliśmy i tylko niektórzy uciekli, byłem jednym z nich! Reszta chciała przetrwać! Oddaję ten wstyd i ten strach swoim oprawcom! Wstydźcie się i bójcie!”. Eliza Rycembel, znana między innymi z filmu Boże Ciało, udostępniając post Anny Paligi dopisała, że takie praktyki „dotyczą nie tylko szkoły w Łodzi, w Warszawie jest tak samo”. Z tych właśnie powodów z nauki w stolicy zrezygnowała aktorka Zofia Wichłacz. „Czułam, że z każdym tygodniem, miesiącem spędzonym w tej instytucji zamykam się bardziej, staję się bardziej lękliwa, wycofana, przerażona”, wyznała. Swoją opinię wyraził też Maciej Stuhr, nie tylko aktor, ale i wykładowca w Akademii Teatralnej w Warszawie. „Wiele widziałem, wiele doświadczyłem. Ale nigdy, podkreślam, nigdy nie spotkałem się z sytuacją, w której upokorzenie, przemoc psychiczna czy, jak to się ładnie nazywa, „złamanie” aktora, zwłaszcza młodego i niedoświadczonego, dało jakiekolwiek pozytywne rezultaty”, przyznał. „Ten zawód bywa trudny i często płyną łzy. Dlatego tym bardziej powinniśmy się otaczać czułością i delikatnością. Życie i codzienność same zrobią z nas twardzieli. Nie potrzebujemy do tego pseudopedagogów”, stwierdził aktor. Jestem aktorem właściwie od dzieciństwa. Wiele widziałem, wiele doświadczyłem. Ale nigdy, podkreślam: NIGDY nie... Opublikowany przez Macieja Stuhr Piątek, 19 marca 2021 Krakowska AST wydała oświadczenie w imieniu jej rektora, aktorki Doroty Segdy. Zapewniła, że tego typu sytuacje nie powinny już mieć miejsca, a osoby, które przekroczyły granice, już nie pracują. „Ponieważ w doniesieniach medialnych i w wypowiedziach absolwentów AST (dawniej PWST) pojawiają się nazwiska byłych pedagogów naszej Uczelni, którzy dopuszczali się wobec studentów wstrętnych aktów przemocy, oświadczam, że wszyscy ci pedagodzy musieli już jakiś czas temu odejść”, podkreśliła. „Proszę studentów o zaufanie. Proszę, żeby zawsze szybko reagowali, kiedy komuś dzieje się krzywda. Nie ma tolerancji dla przemocy w AST”, zaapelowała do uczących się Dorota Segda. Sądząc po fali komentarzy, nie jest to koniec ujawniania tego, co dzieje się w szkołach filmowych i teatralnych w całej Polsce. Na chwilę obecną wiele osób czeka na informację, jakie konsekwencje poniosą profesorowie z łódzkiej Filmówki. Prawdopodobnie decyzja zostanie podjęta w poniedziałek. Dorota Segda zapewniła, że w krakowskiej AST nie ma miejsca na przemoc
Dorota Segda: „Wspólne przeżywanie piękna jest jednym z najważniejszych doznań w naszym życiu”
W ramach cyklu Archiwum VIVY! wywiady przypominamy niezwykłą rozmowę z Dorotą Segdą. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w styczniu 2021 roku. Magazyn Viva! Dorota Segda wywiad W świecie skolonizowanym przez mężczyzn została kobietą rektorem słynnej krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. „Jak ty jesteś, Dorotko, magnificencja, to ja chyba jestem magnifikant”, skomentował jej mąż, wybitny kompozytor Stanisław Radwan. Feministki namawiają ją na używanie formy żeńskiej, ale jedyna, którą mogłaby zaakceptować, to… rektorzyca. O władzy, walce z mobbingiem, skakaniu przez płot i małżeńskim życiu w czasach lockdownu Dorota Segda opowiada Beacie Nowickiej. Piękny jest Twój rektorski gabinet z widokiem na Planty. Symboliczny atrybut władzy. Jak się w nim czujesz? ]Jak u siebie (śmiech). Niedawno nawet pomyślałam, mimo że nie jestem przywiązana do tego stanowiska ani nigdy o nim nie marzyłam, że będzie dziwnie nadal uczyć w szkole i już nie mieć tego gabinetu. Zabawne… Chciałam zapytać, co pandemia Ci zabrała, ale zacznę od tego, co przyniosła. Drugą kadencję rektora Akademii Sztuk Teatralnych… To prawda, ale pewnie zaczęłabym od czegoś innego, odpowiadając. Od czego? Przez pandemię dużo czasu spędzam z mężem i to jest cudowne. Oczywiście jak mija kolejny wieczór na kanapie z książką i winkiem, to mówię: „Stasiu, Boże, czy ja jeszcze kiedyś wyjdę wieczorem do teatru? Czy będziemy pili to wino w towarzystwie przyjaciół?”. Ale taki darowany czas jest wielkim szczęściem, oczywiście jeśli chce się z kimś być. Bardzo współczuję ludziom, którzy mają trudną sytuację domową Też o tym myślę. Dla nas te wspólne chwile są nie do przecenienia. W normalnym trybie, kiedy dużo pracuję, nigdy nie spędzaliśmy tyle czasu ze sobą na spacerach, w domu. Uwielbiamy grać w scrabble – tu zaznaczę, że zwykle wygrywam, choć wszyscy myślą, że jest na odwrót! Czasem udaje mi się nawet odciągnąć męża od książki i zaliczyć jakiś serial! Od miesięcy jemy razem śniadanie, kolację, a często obiad… coś takiego nam się nie zdarzało. Obiecujemy sobie, że jak tylko będzie możliwość, wsiadamy do samochodu i jedziemy do Toskanii. Zaszywamy się w jakiejś malowniczej miejscowości, oglądamy cudowne rzeczy, pijemy wino i jemy. Przysięgam ci, że wypowiadam to marzenie co kilka dni. Nie dziwię się, tak samo zaklinam rzeczywistość. Ze Staszkiem cudownie ogląda się świat, nie tylko krajobrazy, naturę, także sztukę, architekturę. Wspólne przeżywanie piękna jest jednym z najważniejszych doznań w naszym życiu… Ale mówiłaś o drugiej kadencji. Pół roku temu przeprowadzenie wyborów rektora on-line było dziwnym, pionierskim wyzwaniem. Uznałam, że trzeba to zrobić szybko, bo kolejny rektor musi przygotować rok akademicki, który będzie nieprzewidywalny. Sama wszystko zorganizowałam. W noc poprzedzającą wybory haker zaatakował całą naszą sieć. Wysiadło nam wszystko. Jakimś cudem, ponieważ do głosowania wykorzystywaliśmy zewnętrzne platformy, z pomocą prywatnych komputerów udało nam się to opanować. Denerwowałaś się? Bardzo, ale raczej nie miałam wątpliwości, że zostanę ponownie wybrana. Jesteśmy niedużą uczelnią, wiesz, jaka jest wokół ciebie atmosfera, ile osób ci sprzyja. Więc to nie były nerwy związane z tym, czy wygram, tylko czy sprostam. To odpowiedzialne stanowisko, a ja jestem osobą ambitną, perfekcjonistką. Poprzednio przez pierwszy rok wyłącznie realizowałam marzenia swoje i studentów. Zorganizowałam taki jubileusz 70-lecia uczelni, że na pewno wejdzie do historii. Wymyśliłam cykl „Wykłady na scenie świata”, sprowadziłam najwybitniejszych ludzi tego kraju, żeby spotkali się z naszymi studentami. Zaczęłaś od walki z fuksówką, pisały o Tobie wszystkie media. Walka – za duże słowo. Po prostu powiedziałam, że nie ma fuksówki i koniec. Choć faktycznie przez chwilę stało się to chwytliwym tematem. Zawsze miło donieść, że w jakimś środowisku artystycznym dzieje się źle, że oni się mobbingują, molestują, prześladują. To jest nieprawda. Uznałam, że pewna tradycja powinna odejść do lamusa. Mam nadzieję, że już nie wróci. W każdym razie nie w tak upokarzającej formie. Pamiętasz swoją fuksówkę? Była okropna. Poniżał mnie jakiś cham, który uważał się za lepszego tylko dlatego, że był już na drugim roku. Niewiarygodne jest to, że i ofiary, i prześladowcy, i postronni obserwatorzy zachowują się w podobnych sytuacjach tak, jakby zatracili mózg i zdolność myślenia. Podporządkowują się kilku chamom i nie potrafią powiedzieć „nie”. Tak nakręca się spirala przemocy. Fuksówka to kolejny z etapów procedury antymobbingowej, którą wdrożyłam. Wcześniej powołałam rzecznika do spraw etyki, zatrudniłam psychologa. Czasy się zmieniły, precz z dziaderstwem, pewnych rzeczy już dziś robić nie wypada. Tamtą kadencję rozpoczynałam od spełniania marzeń, teraz wyłącznie coś ratuję. Wypełniam bardzo przykre obowiązki. Zorganizowanie nauczania on-line jest koszmarem… Można nauczyć aktorstwa on-line? Nie można. Ale jeśli potraktować to jako rozwiązanie na chwilę, można stworzyć wiele fajnych rzeczy. Nasi pedagodzy i studenci pokazali potęgę kreatywności. Zrobiłam z moimi studentami „Wesele” on-line. Panna Młoda była w Stargardzie koło Szczecina, a Pan Młody w Białymstoku. Łączyliśmy się na żywo, scena po scenie, jak w teatrze. To był czas nieszczęsnych wyborów prezydenckich. Jasiek krzyczał do kamery: „Hej, hej, bracia, chyćcie koni! Chyćcie broni. Nic nie słysom, nic nie słysom, ino granie, ino granie, jakieś ich chyciło spanie…”, a w całej Polsce ludzie siedzieli pozamykani w swoich prywatnych lockdownach. To było wstrząsające. Mam dreszcze, jak to sobie przypominam. Chochoła grała Kasia z Podlasia. Była wiosna, ciepło, miała otwarte okno, a za oknem na podwórku przechadzały się kury i koguty. Jak Kasia podnosiła głos, jej kogut natychmiast zaczynał piać. W ostatniej scenie „Wesela” – a jest to jeden z najważniejszych momentów sztuki – kiedy Jasiek krzyczał w Białymstoku: „Pieje kur, pieje kur…”, kogut za oknem u Kasi na Podlasiu naprawdę się darł (śmiech). Nikt by tego nie wymyślił. A przede wszystkim po raz kolejny okazało się, że „Wesele” jest genialnym, wiecznie aktualnym dramatem. Dzwonią znajomi aktorzy, żebyś spojrzała przychylnym okiem na ich syna lub córkę? Każdy, kto skończył studia w naszej uczelni, wie, że to nie miałoby sensu. Egzaminy są komisyjne, w ich uczciwe przeprowadzenie wkładamy mnóstwo energii. Liczą się tylko pasja i talent. Tygodniami śnią mi się twarze odrzuconych kandydatów. To ogromna odpowiedzialność decydować o czyimś życiu. Moc stwórcza… Czterdziestu kandydatów na jedno miejsce! Horror. Jaki smak ma władza? To zależy od tego, jak się ją sprawuje. Jeśli podejmujesz odważne decyzje, musisz się liczyć z cierpkim posmakiem. W tej kadencji przeprowadziłam wiele bardzo trudnych rzeczy, zawsze dla kogoś niekorzystnych. Wtedy smak często jest gorzki, bo słyszysz wiele niemających uzasadnienia słów krytyki, jesteś narażona na hejt. Staram się tym nie przejmować, mam prostą zasadę – nie czytam hejtu. Ale kiedy coś się uda, smak zmienia się na słodki, błogi. Zreformowałam niektóre wydziały i widzę, jak studenci to doceniają. Ogromna satysfakcja! Twój mąż ma niezwykłe poczucie humoru. Jak skomentował ten awans? Staszek od razu powiedział: „Jak ty jesteś, Dorotko, magnificencja, to ja chyba jestem magnifikant” (śmiech). Nie lubię – pomimo że w sercu jestem gorącą feministką – form żeńskich. Różne mądre feministki, między innymi profesor Monika Płatek, która była u nas na spotkaniu, żarliwie przekonują mnie, że musimy o to walczyć, że to potrzebne dla sprawy, ale trudno mi to przejść. Jeśli miałabym zmienić formę rektor, to tylko na rektorzyca. Świetnie brzmi, drapieżnie. Drapieżnie, ale też z poczuciem humoru. Jest w tym pazur i dystans jednocześnie. Zmieniłaś się? Nie. W ogóle tego nie odczuwam. Staszek złośliwie powiedziałby, że bardziej się rządzę. Ale zawsze miałam skłonności terrorystyczne, pewnie dlatego nadaję się do rządzenia. Mój mąż lubi szydzić, że jestem panią nauczycielką i wszystko musi być tak, jak chcę. Sam jest z kolei typem męża, o czym już ci kiedyś mówiłam, którego całe życie usiłuję schować pod pantoflem, a on się nigdy schować nie dał. Przyklepywany pantoflem od razu robi sobie podkop i wystawia nos (śmiech). Wciąż kontynuujemy tę działalność. Czym zaskoczył Cię w tej nieoczekiwanej bliskości? Mnie to nie zaskakuje, ale mi imponuje, że jestem związana z człowiekiem, który zamknięty w domu na odludziu, w więzieniu albo na pustym lotnisku, jeśli tylko ma jakąkolwiek książkę do czytania, czuje się szczęśliwy. Nie uwiera go, że jest sam, zamknięty, bez dostępu do świata. Że nie może się z kimś spotkać, że się nudzi, że nie wie, co zrobić. Jest w swoim żywiole. Teraz zobaczyłam to w powiększeniu. Przez kilka miesięcy nie był w księgarni, ale cały czas miał co czytać. Zrozumiałam, że gromadzenie zapasów lektur jak na wojnę czy zimę stulecia sprawdziło się. Pierwsza paczka z empiku ze świeżą dostawą książek przyszła dwa tygodnie temu. Co było w środku? Najnowsza Masłowska, którą uwielbiam, przepiękna „Szymborska. Znaki szczególne. Biografia wewnętrzna” Joanny Gromek-Illg, „Pokora” Twardocha i wiele innych. Jest co czytać… Staszek ma rodzaj wewnętrznej wolności, bez względu na to, gdzie przebywa fizycznie, żyje w swoim świecie. Mimo że jest człowiekiem niezwykle towarzyskim, cudownym partnerem w rozmowie, podróżach, w szaleństwach, kiedy tego towarzystwa nie ma, uruchamia to, które żyje w nim, w środku. Ma bogate wnętrze. Jerzy Pilch w „Marszu Polonia” pisał: „Zawsze wiedziałem, że trzeba być krok od samego siebie. Ale teraz jestem, stoję tysiąc, a może parę tysięcy kroków od samego siebie. Patrzę z dystansu. Z rosnącego dystansu (…) Dziwi mnie, kurwa, wszystko”. Co Ty widzisz z dystansu? Pogardę władzy, która wykorzystuje pandemię, żeby kompletnie ubezwłasnowolnić społeczeństwo. Całe to zakłamanie fundamentalistycznego, kościółkowego myślenia, że kobieta jest winna za grzechy Ewy. Wywracają mi się flaki, jak o tym myślę. Kobiety już dawno odrzuciły taką narrację, że są czemuś winne, bo tak uważa Pismo Święte i biskup w złotych ornatach, który nie ma pojęcia o życiu, rodzeniu, wychowywaniu, rodzinie i związanych z tym problemach. Hipokryzja tych małych ludzi, którzy nagle decydują, jak ma wyglądać życie kobiety, poraża mnie. Mówię zarówno o księżach, jak i politykach. Najbardziej wkurwia mnie (celowo używam tego słowa hasła) ten kompletny brak empatii, hucpa ich wypowiedzi, jawna pogarda, kiedy wyzywają kobiety od kurewek. Wierzę, że szybko przejadą się na tym. Nikczemna decyzja Trybunału Konstytucyjnego Julii Przyłębskiej o aborcji spowodowała nagły zryw kobiet i młodzieży. Przecież ci młodzi ludzie przez ostatnie lata nie manifestowali. Kiedy szłam demonstrować, często byłam jedną z najmłodszych. A teraz młodzi są na froncie. Paradoksalnie lockdown pomógł temu zrywowi. Mają potrzebę, żeby poczuć się obywatelami i ponosić odpowiedzialność za społeczeństwo, nie tylko za swoje problemiki w smartfoniku. Co krzyczałaś na manifie? Nic, tym razem stałam raczej z boku. Mam zabawną historię związaną z Czarnym Protestem, ale nie wiem, czy nadaje się do druku… Opowiedz. Na ulice wyszły tysiące kobiet, wszystko działo się spontanicznie, dlatego kiedy doszłyśmy na krakowski Rynek, okazało się, że jest fatalne nagłośnienie. Dziewczyny działaczki coś krzyczały, ale tak naprawdę ich słowa docierały tylko do osób, które stały blisko. Gigantyczny tłum stłoczony na Rynku nic nie słyszał. Bojowo nastawiona poczułam się aktywistką i uznałam, że moje umiejętności głośnego mówienia i energia są w tej chwili potrzebne. Stanęłam na fontannie, przechwytywałam hasła dziewczyn i podawałam je drugiej stronie Rynku, żeby mogła skandować to samo. W pewnym momencie pojawiło się hasło: „Rząd nam ciąży, rząd nam ciąży”, ale ja w tym ferworze usłyszałam: „Żądam ciąży”. I wielotysięcznej armii kobiet podałam komendę: „Żądam ciąży”… Przez dłuższą chwilę połowa Rynku krzyczała z entuzjazmem „żądam ciąży” dzięki mnie (śmiech). Symboliczne w kontekście dzisiejszych protestów. Żądam ciąży na własnych warunkach. Dlatego w pierwszej chwili to hasło nie wydawało mi się absurdalne, bo tak właśnie je zrozumiałam. Że mamy prawo decydować o sobie, o swoim ciele, mamy prawo do własnych wyborów. Myślałaś, że Twoje życie tak się potoczy? Oczywiście, że nie. Aczkolwiek kiedy byłam studentką tej uczelni i miałam 18 lat, otaczałam się dużo starszymi kolegami, zbirami, fajnymi łobuzami i oni – nie mam pojęcia dlaczego – wybrali mnie na grupową i całe studia wołali do mnie „szefowa”. Miałam taką ksywkę. Do dziś, kiedy się kontaktujemy, mówią: „Cześć, szefowa, co u ciebie słychać?”. Zostało mi to chyba przeznaczone… (śmiech). Oczywiście miałam ogromne wątpliwości, czy chcę być rektorem, czy dam radę. Staszek zapytany, czy ja się do tego nadaję, powiedział, że według niego nadaję się, ponieważ mam naturalną zdolność selekcji problemów. Mam zmysł hierarchii spraw. Krótko mówiąc, nieistotnymi rzeczami w ogóle się nie zajmuję. To było dla mnie przedziwne, że wybrał taką moją cechę, żeby stwierdzić, że powinnam to robić. Teraz go rozumiem. Od kilku lat z gąszczu setek spraw, którymi jestem zarzucana, wybieram te najważniejsze. Co jest dla Ciebie najtrudniejsze? Kiedy wchodzę do pustego gmachu szkoły, naprawdę chce mi się płakać. Jak od czasu do czasu spotykam jakiegoś studenta, mam ochotę wyściskać go z radości, że jest, a nie mogę tego zrobić. Jestem rektorem pustej uczelni. Boję się, żeby nie nastąpiła jakaś trwała wyrwa w życiu moich studentów. Są tacy młodzi… Mam nadzieję, że to przetrwają. A jakie są dzisiejsze dziewczyny? Na pewno to pokolenie jest bardziej kruche, wrażliwe, depresyjne. My o wszystko musiałyśmy walczyć. Wyjeżdżałam na kolonie i na obozy harcerskie, żeby się hartować. Przeskakiwałam przez płot ambasady austriackiej, żeby zdobyć wizę. Do dziś dziwię się, że psy mnie wtedy nie rozszarpały. Kiedy zdawałam do szkoły teatralnej, miałam jedne spodnie teksasy i dwie koszule flanelowe, za to niemały zbiór „oporników” – to była moja biżuteria. Jak nam na czymś zależało, musiałyśmy to zdobywać, dlatego zhardziałyśmy. Mamy grubszą skórę. Ich świat jest jakąś bańką. Do niedawna wydawało im się, że jest i zawsze będzie, a teraz boją się, że zaraz pryśnie. „Siedzenie” w internecie, w komórkach strasznie osłabiło związki z żywym człowiekiem, przez to często mają problemy z narkotykami, z samotnością… Poza tym zaczęliśmy się z nimi bardzo cackać. Co masz na myśli? Procedury antymobbingowe są szalenie ważne, to nie ulega dyskusji, ale nie zastąpią prywatnej potrzeby powiedzenia „nie”. Zareagowania w swoim imieniu, ale też kogoś, komu dzieje się krzywda. My, wychowane w komunie, testowałyśmy to wszystko na sobie, oni nie. Zaprosiłam na uczelnię psychologa, który na pierwszym roku prowadzi warsztaty, rozmawia z nimi, rozpoznaje problemy, ale o wielu dowiadujemy się za późno. Dziewczyna, z którą miałam przez pół roku zajęcia, przyznała mi się, że próbowała popełnić samobójstwo. Uważam się za osobę bardzo empatyczną, a jednak nie zauważyłam, że coś dręczy ją tak bardzo, że zdecydowała się targnąć na swoje życie. Wyobrażam sobie, jak się czułaś… Byłam zszokowana. Dlatego mam misję, żeby maksymalnie uzbroić ich psychicznie. Żeby nie zamykali się w swojej bańce, żeby poczuli, że nie są sami, tylko stanowią część wspólnoty, za którą powinni czuć się odpowiedzialni. Po drugie, że w życiu potrzebna jest odwaga cywilna. Widziałaś tego 14-latka zastraszanego przez policję, bo wspierał na swoim Facebooku strajk kobiet? Jak on wspaniale, dojrzale wypowiada się publicznie. Serce mi rośnie, bo wiem, że zawsze będzie mu się chciało walczyć o to, w co wierzy. Odwaga rodzi odwagę. Moja odwaga rodzi twoją, a nasza wspólna kolejnych dziesięciu kobiet. Wielu ludzi milczy, nie chcę nazwać tego tchórzostwem, nie mnie ich osądzać z tysiąca różnych powodów. Ale za głośne mówienie tego, co myślisz, nie grożą nam tortury. Wypowiadanie się w sprawach dla nas fundamentalnych nie musi być aktem heroicznym, może być aktem elementarnej przyzwoitości, wystarczy to sobie uzmysłowić. Mnóstwo rzeczy udało Ci się w życiu. Jest coś, czego żałujesz? Może to jest śmieszne, ale mam wrażenie, że wciąż jestem w takim wieku, że dużo rzeczy mogę jeszcze zrobić. Chciałam ci powiedzieć, że mogłam nauczyć się jeszcze jednego języka, ale przecież nikt mi nie zabrania zacząć dziś po południu. Celna puenta. Nie chciałabym zamykać sobie jakichś dróg, stwierdzając, że coś nie udało mi się bezpowrotnie. Nie potrafiłabym też powiedzieć, że jestem niekompletna, bo nie urodziłam dzieci. Ponieważ ich nie mam, mój świat toczy się inaczej. Myślę, że z poczuciem braku może żyć ktoś, kto stracił dziecko. Czasami zastanawiam się, co by było, gdyby… ale przecież tego nie wiem. Życie niespełnieniem nie jest moją domeną. Wierzę, że nazwanie czegoś po imieniu wyciąga to coś z niebytu. Jak się nazywa 18-latkę szefową, nakreśla się jej przyszłość rektorską (śmiech). Jestem wyznawcą teorii, że człowiek odpowiada za swoje słowa. Słowa tworzą rzeczywistość, potrafią zabić. Potrafią też stworzyć, oczywiście. Wolność musi wiązać się z odpowiedzialnością za to, co mówimy.
Praca doprowadziła Dorotę Segdę do problemów z bezsennością: „Nakręcają mnie dobre rzeczy…”
Aktorka wyjawiła też, jak postrzega obecnych studentów AST
Dorota Segda od kilku lat dzieli swój zawodowy czas pomiędzy graniem i sprawowaniem funkcji rektora krakowskiej szkoły teatralnej. Bohaterka najnowszej VIVY! tylko nam zdradziła, czy jej zdaniem, dzisiejsi początkujący aktorzy różnią się od tych z czasów, gdy ona studiowała. Ulubienica widzów wyjawiła też, z jakim problemem zdrowotnym wiążę się jej zawód. Dorota Segda o bezsenności i studentach AST W latach 80. Dorota Segda, którą widzowie poza licznymi rolami teatralnymi kojarzą też z Na dobre i na złe czy Barw szczęścia, stała się studentką Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Od 2016 roku aktorka sama jest rektorką tej placówki. Czy uważa więc, że studenci zmienili się na przestrzeni lat? Generalnie gwiazda uważa, że nie, choć może różnica jest jedna… „Jeżeli coś jest w nich innego, to mam wrażenie, że są bardziej krusi. Nie tylko studenci szkoły teatralnej, ale to dotyczy całego młodego pokolenia. Jednak wychowanie w PRL i to, że ze mną się nikt nie cackał, musiałam sama wszystko zdobywać, spowodowało, że mam grubszą skórę. […] Oczywiście nigdy nie wiadomo, kiedy dopadnie nas jakieś zwątpienie czy depresja, ale tych młodych ludzi dopada szybciej”, powiedziała nam przed kamerą Dorota Segda. Przy okazji dodała, że bardzo tęskni z grą w teatrze, a także silnymi emocjami, które towarzyszą jej zawodowi. Nawet jeśli ma potem przez nie problemy! „Mam problemy za spaniem. Wychodzę bowiem z teatru tak nakręcona, że trudno mi przystopować po prostu. Nakręcają mnie dobre rzeczy i dlatego często przyczyną mojej bezsenności jest udana próba albo udana próba ze studentami. Ale lubię tę swoją cechę, bo ja bez pewnej dawki entuzjazmu nie umiem żyć”, wyjawiła nam gwiazda najnowszej VIVY!. Więcej o tęsknocie za regularnym graniem i pracy rektora usłyszycie oglądając nasze wideo od początku do końca.
Dorota Segda: „Ofiary i prześladowcy zachowują się tak, jakby zatracili zdolność myślenia"
„Tak nakręca się spirala przemocy”. Aktorka szczerze o władzy i mobbingu
Feministki namawiają ją na używanie formy żeńskiej, ale jedyna, którą mogłaby zaakceptować, to… rektorzyca. W świecie skolonizowanym przez mężczyzn została kobietą rektorem słynnej krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. „Jak ty jesteś, Dorotko, magnificencja, to ja chyba jestem magnifikant”, skomentował jej mąż, wybitny kompozytor Stanisław Radwan. Dorota Segda opowiedziała Beacie Nowickiej o działaniu akademii w dobie pandemii, władzy i walce z mobbingiem. Gdy zakazała fuksówki, pisały o niej wszystkie media. ,,Niewiarygodne jest to, że i ofiary, i prześladowcy, i postronni obserwatorzy zachowują się w podobnych sytuacjach tak, jakby zatracili mózg i zdolność myślenia", mówi. Piękny jest Twój rektorski gabinet z widokiem na Planty. Symboliczny atrybut władzy. Jak się w nim czujesz? Jak u siebie (śmiech). Niedawno nawet pomyślałam, mimo że nie jestem przywiązana do tego stanowiska ani nigdy o nim nie marzyłam, że będzie dziwnie nadal uczyć w szkole i już nie mieć tego gabinetu. Zabawne… Chciałam zapytać, co pandemia Ci zabrała, ale zacznę od tego, co przyniosła. Drugą kadencję rektora Akademii Sztuk Teatralnych… To prawda, ale pewnie zaczęłabym od czegoś innego, odpowiadając. (...) Ale mówiłaś o drugiej kadencji. Pół roku temu przeprowadzenie wyborów rektora on-line było dziwnym, pionierskim wyzwaniem. Uznałam, że trzeba to zrobić szybko, bo kolejny rektor musi przygotować rok akademicki, który będzie nieprzewidywalny. Sama wszystko zorganizowałam. W noc poprzedzającą wybory haker zaatakował całą naszą sieć. Wysiadło nam wszystko. Jakimś cudem, ponieważ do głosowania wykorzystywaliśmy zewnętrzne platformy, z pomocą prywatnych komputerów udało nam się to opanować. Denerwowałaś się? Bardzo, ale raczej nie miałam wątpliwości, że zostanę ponownie wybrana. Jesteśmy niedużą uczelnią, wiesz, jaka jest wokół ciebie atmosfera, ile osób ci sprzyja. Więc to nie były nerwy związane z tym, czy wygram, tylko czy sprostam. To odpowiedzialne stanowisko, a ja jestem osobą ambitną, perfekcjonistką. Poprzednio przez pierwszy rok wyłącznie realizowałam marzenia swoje i studentów. Zorganizowałam taki jubileusz 70-lecia uczelni, że na pewno wejdzie do historii. Wymyśliłam cykl „Wykłady na scenie świata”, sprowadziłam najwybitniejszych ludzi tego kraju, żeby spotkali się z naszymi studentami. Zaczęłaś od walki z fuksówką, pisały o Tobie wszystkie media. Walka – za duże słowo. Po prostu powiedziałam, że nie ma fuksówki i koniec. Choć faktycznie przez chwilę stało się to chwytliwym tematem. Zawsze miło donieść, że w jakimś środowisku artystycznym dzieje się źle, że oni się mobbingują, molestują, prześladują. To jest nieprawda. Uznałam, że pewna tradycja powinna odejść do lamusa. Mam nadzieję, że już nie wróci. W każdym razie nie w tak upokarzającej formie. Pamiętasz swoją fuksówkę? Była okropna. Poniżał mnie jakiś cham, który uważał się za lepszego tylko dlatego, że był już na drugim roku. Niewiarygodne jest to, że i ofiary, i prześladowcy, i postronni obserwatorzy zachowują się w podobnych sytuacjach tak, jakby zatracili mózg i zdolność myślenia. Podporządkowują się kilku chamom i nie potrafią powiedzieć „nie”. Tak nakręca się spirala przemocy. Fuksówka to kolejny z etapów procedury antymobbingowej, którą wdrożyłam. Wcześniej powołałam rzecznika do spraw etyki, zatrudniłam psychologa. Czasy się zmieniły, precz z dziaderstwem, pewnych rzeczy już dziś robić nie wypada. Tamtą kadencję rozpoczynałam od spełniania marzeń, teraz wyłącznie coś ratuję. Wypełniam bardzo przykre obowiązki. Zorganizowanie nauczania on-line jest koszmarem… Można nauczyć aktorstwa on-line? Nie można. Ale jeśli potraktować to jako rozwiązanie na chwilę, można stworzyć wiele fajnych rzeczy. Nasi pedagodzy i studenci pokazali potęgę kreatywności. Zrobiłam z moimi studentami „Wesele” on-line. Panna Młoda była w Stargardzie koło Szczecina, a Pan Młody w Białymstoku. Łączyliśmy się na żywo, scena po scenie, jak w teatrze. To był czas nieszczęsnych wyborów prezydenckich. Jasiek krzyczał do kamery: „Hej, hej, bracia, chyćcie koni! Chyćcie broni. Nic nie słysom, nic nie słysom, ino granie, ino granie, jakieś ich chyciło spanie…”, a w całej Polsce ludzie siedzieli pozamykani w swoich prywatnych lockdownach. To było wstrząsające. Mam dreszcze, jak to sobie przypominam. Chochoła grała Kasia z Podlasia. Była wiosna, ciepło, miała otwarte okno, a za oknem na podwórku przechadzały się kury i koguty. Jak Kasia podnosiła głos, jej kogut natychmiast zaczynał piać. W ostatniej scenie „Wesela” – a jest to jeden z najważniejszych momentów sztuki – kiedy Jasiek krzyczał w Białymstoku: „Pieje kur, pieje kur…”, kogut za oknem u Kasi na Podlasiu naprawdę się darł (śmiech). Nikt by tego nie wymyślił. A przede wszystkim po raz kolejny okazało się, że „Wesele” jest genialnym, wiecznie aktualnym dramatem. Dzwonią znajomi aktorzy, żebyś spojrzała przychylnym okiem na ich syna lub córkę? Każdy, kto skończył studia w naszej uczelni, wie, że to nie miałoby sensu. Egzaminy są komisyjne, w ich uczciwe przeprowadzenie wkładamy mnóstwo energii. Liczą się tylko pasja i talent. Tygodniami śnią mi się twarze odrzuconych kandydatów. To ogromna odpowiedzialność decydować o czyimś życiu. Moc stwórcza… Czterdziestu kandydatów na jedno miejsce! Horror. Jaki smak ma władza? To zależy od tego, jak się ją sprawuje. Jeśli podejmujesz odważne decyzje, musisz się liczyć z cierpkim posmakiem. W tej kadencji przeprowadziłam wiele bardzo trudnych rzeczy, zawsze dla kogoś niekorzystnych. Wtedy smak często jest gorzki, bo słyszysz wiele niemających uzasadnienia słów krytyki, jesteś narażona na hejt. Staram się tym nie przejmować, mam prostą zasadę – nie czytam hejtu. Ale kiedy coś się uda, smak zmienia się na słodki, błogi. Zreformowałam niektóre wydziały i widzę, jak studenci to doceniają. Ogromna satysfakcja! Cała rozmowa dostępna w VIVIE! Nowe wydanie magazynu od 28 stycznia w punktach sprzedaży w całej Polsce i na stronie hitsalonik.pl w formie e-wydania.
Dorota Segda: „Hipokryzja tych małych ludzi, którzy nagle decydują, jak ma wyglądać życie kobiety, poraża mnie”
Aktorka w mocnych słowach o sytuacji kobiet
Kiedy szłam demonstrować, często byłam jedną z najmłodszych. A teraz młodzi są na froncie". Dorota Segda w rozmowie z Beatą Nowicką poruszyła temat sytuacji kobiet, Kościoła i Czarnego Protestu. ,,Kobiety już dawno odrzuciły taką narrację, że są czemuś winne, bo tak uważa Pismo Święte i biskup w złotych ornatach, który nie ma pojęcia o życiu, rodzeniu, wychowywaniu, rodzinie i związanych z tym problemach", dodaje aktorka. Jerzy Pilch w „Marszu Polonia” pisał: „Zawsze wiedziałem, że trzeba być krok od samego siebie. Ale teraz jestem, stoję tysiąc, a może parę tysięcy kroków od samego siebie. Patrzę z dystansu. Z rosnącego dystansu (…) Dziwi mnie, ku*wa, wszystko”. Co Ty widzisz z dystansu? Pogardę władzy, która wykorzystuje pandemię, żeby kompletnie ubezwłasnowolnić społeczeństwo. Całe to zakłamanie fundamentalistycznego, kościółkowego myślenia, że kobieta jest winna za grzechy Ewy. Wywracają mi się flaki, jak o tym myślę. Kobiety już dawno odrzuciły taką narrację, że są czemuś winne, bo tak uważa Pismo Święte i biskup w złotych ornatach, który nie ma pojęcia o życiu, rodzeniu, wychowywaniu, rodzinie i związanych z tym problemach. Hipokryzja tych małych ludzi, którzy nagle decydują, jak ma wyglądać życie kobiety, poraża mnie. Mówię zarówno o księżach, jak i politykach. Najbardziej wkurwia mnie (celowo używam tego słowa hasła) ten kompletny brak empatii, hucpa ich wypowiedzi, jawna pogarda, kiedy wyzywają kobiety od kurewek. Wierzę, że szybko przejadą się na tym. Nikczemna decyzja Trybunału Konstytucyjnego Julii Przyłębskiej o aborcji spowodowała nagły zryw kobiet i młodzieży. Przecież ci młodzi ludzie przez ostatnie lata nie manifestowali. Kiedy szłam demonstrować, często byłam jedną z najmłodszych. A teraz młodzi są na froncie. Paradoksalnie lockdown pomógł temu zrywowi. Mają potrzebę, żeby poczuć się obywatelami i ponosić odpowiedzialność za społeczeństwo, nie tylko za swoje problemiki w smartfoniku. Co krzyczałaś na manifie? Nic, tym razem stałam raczej z boku. Mam zabawną historię związaną z Czarnym Protestem, ale nie wiem, czy nadaje się do druku… Opowiedz. Na ulice wyszły tysiące kobiet, wszystko działo się spontanicznie, dlatego kiedy doszłyśmy na krakowski Rynek, okazało się, że jest fatalne nagłośnienie. Dziewczyny działaczki coś krzyczały, ale tak naprawdę ich słowa docierały tylko do osób, które stały blisko. Gigantyczny tłum stłoczony na Rynku nic nie słyszał. Bojowo nastawiona poczułam się aktywistką i uznałam, że moje umiejętności głośnego mówienia i energia są w tej chwili potrzebne. Stanęłam na fontannie, przechwytywałam hasła dziewczyn i podawałam je drugiej stronie Rynku, żeby mogła skandować to samo. W pewnym momencie pojawiło się hasło: „Rząd nam ciąży, rząd nam ciąży”, ale ja w tym ferworze usłyszałam: „Żądam ciąży”. I wielotysięcznej armii kobiet podałam komendę: „Żądam ciąży”… Przez dłuższą chwilę połowa Rynku krzyczała z entuzjazmem „żądam ciąży” dzięki mnie (śmiech). Symboliczne w kontekście dzisiejszych protestów. Żądam ciąży na własnych warunkach. Dlatego w pierwszej chwili to hasło nie wydawało mi się absurdalne, bo tak właśnie je zrozumiałam. Że mamy prawo decydować o sobie, o swoim ciele, mamy prawo do własnych wyborów. Myślałaś, że Twoje życie tak się potoczy? Oczywiście, że nie. Aczkolwiek kiedy byłam studentką tej uczelni i miałam 18 lat, otaczałam się dużo starszymi kolegami, zbirami, fajnymi łobuzami i oni – nie mam pojęcia dlaczego – wybrali mnie na grupową i całe studia wołali do mnie „szefowa”. Miałam taką ksywkę. Do dziś, kiedy się kontaktujemy, mówią: „Cześć, szefowa, co u ciebie słychać?”. Zostało mi to chyba przeznaczone… (śmiech). Oczywiście miałam ogromne wątpliwości, czy chcę być rektorem, czy dam radę. Staszek zapytany, czy ja się do tego nadaję, powiedział, że według niego nadaję się, ponieważ mam naturalną zdolność selekcji problemów. Mam zmysł hierarchii spraw. Krótko mówiąc, nieistotnymi rzeczami w ogóle się nie zajmuję. To było dla mnie przedziwne, że wybrał taką moją cechę, żeby stwierdzić, że powinnam to robić. Teraz go rozumiem. Od kilku lat z gąszczu setek spraw, którymi jestem zarzucana, wybieram te najważniejsze. Co jest dla Ciebie najtrudniejsze? Kiedy wchodzę do pustego gmachu szkoły, naprawdę chce mi się płakać. Jak od czasu do czasu spotykam jakiegoś studenta, mam ochotę wyściskać go z radości, że jest, a nie mogę tego zrobić. Jestem rektorem pustej uczelni. Boję się, żeby nie nastąpiła jakaś trwała wyrwa w życiu moich studentów. Są tacy młodzi… Mam nadzieję, że to przetrwają. A jakie są dzisiejsze dziewczyny? Na pewno to pokolenie jest bardziej kruche, wrażliwe, depresyjne. My o wszystko musiałyśmy walczyć. Wyjeżdżałam na kolonie i na obozy harcerskie, żeby się hartować. Przeskakiwałam przez płot ambasady austriackiej, żeby zdobyć wizę. Do dziś dziwię się, że psy mnie wtedy nie rozszarpały. Kiedy zdawałam do szkoły teatralnej, miałam jedne spodnie teksasy i dwie koszule flanelowe, za to niemały zbiór „oporników” – to była moja biżuteria. Jak nam na czymś zależało, musiałyśmy to zdobywać, dlatego zhardziałyśmy. Mamy grubszą skórę. Ich świat jest jakąś bańką. Do niedawna wydawało im się, że jest i zawsze będzie, a teraz boją się, że zaraz pryśnie. „Siedzenie” w internecie, w komórkach strasznie osłabiło związki z żywym człowiekiem, przez to często mają problemy z narkotykami, z samotnością… Poza tym zaczęliśmy się z nimi bardzo cackać. Co masz na myśli? Procedury antymobbingowe są szalenie ważne, to nie ulega dyskusji, ale nie zastąpią prywatnej potrzeby powiedzenia „nie”. Zareagowania w swoim imieniu, ale też kogoś, komu dzieje się krzywda. My, wychowane w komunie, testowałyśmy to wszystko na sobie, oni nie. Zaprosiłam na uczelnię psychologa, który na pierwszym roku prowadzi warsztaty, rozmawia z nimi, rozpoznaje problemy, ale o wielu dowiadujemy się za późno. Dziewczyna, z którą miałam przez pół roku zajęcia, przyznała mi się, że próbowała popełnić samobójstwo. Uważam się za osobę bardzo empatyczną, a jednak nie zauważyłam, że coś dręczy ją tak bardzo, że zdecydowała się targnąć na swoje życie. Wyobrażam sobie, jak się czułaś… Byłam zszokowana. Dlatego mam misję, żeby maksymalnie uzbroić ich psychicznie. Żeby nie zamykali się w swojej bańce, żeby poczuli, że nie są sami, tylko stanowią część wspólnoty, za którą powinni czuć się odpowiedzialni. Po drugie, że w życiu potrzebna jest odwaga cywilna. Widziałaś tego 14-latka zastraszanego przez policję, bo wspierał na swoim Facebooku strajk kobiet? Jak on wspaniale, dojrzale wypowiada się publicznie. Serce mi rośnie, bo wiem, że zawsze będzie mu się chciało walczyć o to, w co wierzy. Odwaga rodzi odwagę. Moja odwaga rodzi twoją, a nasza wspólna kolejnych dziesięciu kobiet. Wielu ludzi milczy, nie chcę nazwać tego tchórzostwem, nie mnie ich osądzać z tysiąca różnych powodów. Ale za głośne mówienie tego, co myślisz, nie grożą nam tortury. Wypowiadanie się w sprawach dla nas fundamentalnych nie musi być aktem heroicznym, może być aktem elementarnej przyzwoitości, wystarczy to sobie uzmysłowić. Mnóstwo rzeczy udało Ci się w życiu. Jest coś, czego żałujesz? Może to jest śmieszne, ale mam wrażenie, że wciąż jestem w takim wieku, że dużo rzeczy mogę jeszcze zrobić. Chciałam ci powiedzieć, że mogłam nauczyć się jeszcze jednego języka, ale przecież nikt mi nie zabrania zacząć dziś po południu.a Celna puenta. Nie chciałabym zamykać sobie jakichś dróg, stwierdzając, że coś nie udało mi się bezpowrotnie. Nie potrafiłabym też powiedzieć, że jestem niekompletna, bo nie urodziłam dzieci. Ponieważ ich nie mam, mój świat toczy się inaczej. Myślę, że z poczuciem braku może żyć ktoś, kto stracił dziecko. Czasami zastanawiam się, co by było, gdyby… ale przecież tego nie wiem. Życie niespełnieniem nie jest moją domeną. Wierzę, że nazwanie czegoś po imieniu wyciąga to coś z niebytu. Jak się nazywa 18-latkę szefową, nakreśla się jej przyszłość rektorską (śmiech). Jestem wyznawcą teorii, że człowiek odpowiada za swoje słowa. Słowa tworzą rzeczywistość, potrafią zabić. Potrafią też stworzyć, oczywiście. Wolność musi wiązać się z odpowiedzialnością za to, co mówimy. Cały wywiad w nowym numerze magazynu VIVA!
Dorota Segda o mężu: „Ze Staszkiem cudownie ogląda się świat”
Jak na ich związek wpłynęła pandemia koronawirusa?
W świecie skolonizowanym przez mężczyzn została kobietą rektorem słynnej krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. „Jak ty jesteś, Dorotko, magnificencja, to ja chyba jestem magnifikant”, skomentował jej mąż, wybitny kompozytor Stanisław Radwan. Feministki namawiają ją na używanie formy żeńskiej, ale jedyna, którą mogłaby zaakceptować, to… rektorzyca. O władzy, walce z mobbingiem, skakaniu przez płot i małżeńskim życiu w czasach lockdownu Dorota Segda opowiada Beacie Nowickiej. Piękny jest Twój rektorski gabinet z widokiem na Planty. Symboliczny atrybut władzy. Jak się w nim czujesz? Jak u siebie (śmiech). Niedawno nawet pomyślałam, mimo że nie jestem przywiązana do tego stanowiska ani nigdy o nim nie marzyłam, że będzie dziwnie nadal uczyć w szkole i już nie mieć tego gabinetu. Zabawne… Chciałam zapytać, co pandemia Ci zabrała, ale zacznę od tego, co przyniosła. Drugą kadencję rektora Akademii Sztuk Teatralnych… To prawda, ale pewnie zaczęłabym od czegoś innego, odpowiadając. Od czego? Przez pandemię dużo czasu spędzam z mężem i to jest cudowne. Oczywiście jak mija kolejny wieczór na kanapie z książką i winkiem, to mówię: „Stasiu, Boże, czy ja jeszcze kiedyś wyjdę wieczorem do teatru? Czy będziemy pili to wino w towarzystwie przyjaciół?”. Ale taki darowany czas jest wielkim szczęściem, oczywiście jeśli chce się z kimś być. Bardzo współczuję ludziom, którzy mają trudną sytuację domową. Też o tym myślę. Dla nas te wspólne chwile są nie do przecenienia. W normalnym trybie, kiedy dużo pracuję, nigdy nie spędzaliśmy tyle czasu ze sobą na spacerach, w domu. Uwielbiamy grać w scrabble – tu zaznaczę, że zwykle wygrywam, choć wszyscy myślą, że jest na odwrót! Czasem udaje mi się nawet odciągnąć męża od książki i zaliczyć jakiś serial! Od miesięcy jemy razem śniadanie, kolację, a często obiad… coś takiego nam się nie zdarzało. Obiecujemy sobie, że jak tylko będzie możliwość, wsiadamy do samochodu i jedziemy do Toskanii. Zaszywamy się w jakiejś malowniczej miejscowości, oglądamy cudowne rzeczy, pijemy wino i jemy. Przysięgam ci, że wypowiadam to marzenie co kilka dni. Nie dziwię się, tak samo zaklinam rzeczywistość. Ze Staszkiem cudownie ogląda się świat, nie tylko krajobrazy, naturę, także sztukę, architekturę. Wspólne przeżywanie piękna jest jednym z najważniejszych doznań w naszym życiu… Ale mówiłaś o drugiej kadencji. Pół roku temu przeprowadzenie wyborów rektora on-line było dziwnym, pionierskim wyzwaniem. Uznałam, że trzeba to zrobić szybko, bo kolejny rektor musi przygotować rok akademicki, który będzie nieprzewidywalny. Sama wszystko zorganizowałam. W noc poprzedzającą wybory haker zaatakował całą naszą sieć. Wysiadło nam wszystko. Jakimś cudem, ponieważ do głosowania wykorzystywaliśmy zewnętrzne platformy, z pomocą prywatnych komputerów udało nam się to opanować. (...) Czym zaskoczył Cię w tej nieoczekiwanej bliskości? Mnie to nie zaskakuje, ale mi imponuje, że jestem związana z człowiekiem, który zamknięty w domu na odludziu, w więzieniu albo na pustym lotnisku, jeśli tylko ma jakąkolwiek książkę do czytania, czuje się szczęśliwy. Nie uwiera go, że jest sam, zamknięty, bez dostępu do świata. Że nie może się z kimś spotkać, że się nudzi, że nie wie, co zrobić. Jest w swoim żywiole. Teraz zobaczyłam to w powiększeniu. Przez kilka miesięcy nie był w księgarni, ale cały czas miał co czytać. Zrozumiałam, że gromadzenie zapasów lektur jak na wojnę czy zimę stulecia sprawdziło się. Pierwsza paczka z empiku ze świeżą dostawą książek przyszła dwa tygodnie temu. Co było w środku? Najnowsza Masłowska, którą uwielbiam, przepiękna „Szymborska. Znaki szczególne. Biografia wewnętrzna” Joanny Gromek-Illg, „Pokora” Twardocha i wiele innych. Jest co czytać… Staszek ma rodzaj wewnętrznej wolności, bez względu na to, gdzie przebywa fizycznie, żyje w swoim świecie. Mimo że jest człowiekiem niezwykle towarzyskim, cudownym partnerem w rozmowie, podróżach, w szaleństwach, kiedy tego towarzystwa nie ma, uruchamia to, które żyje w nim, w środku. Ma bogate wnętrze. Nowy numer VIVY! dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 28 stycznia, a także w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl Dorota Segda i Stanisław Radwan w sesji VIVY! z 2014 roku:
Mąż Doroty Segdy ma problemy zdrowotne...
Kiedy się poznali, on był szacownym dyrektorem Starego Teatru, ona – początkującą aktorką, studentką, sporo od niego młodszą. Parę dzieli 27 lat różnicy, ale to nie stoi na drodze prawdziwej miłości. „Można z nim pić, palić papierosy, palić ognisko, głupio gadać, opowiadać świńskie kawały albo nic nie robić i też jest cudownie”, mówiła o mężu Dorota Segda w wywiadzie VIVY!. Teraz dla obojga nastał trudny czas. Stanisław Radwan ma problemy zdrowotne. Co mu dolega? Stan zdrowia Stanisława Radwana Stanisław Radwan cierpi na niewydolność oddechową. Dlatego coraz częściej najprostsze czynności są dla niego ogromnym wysiłkiem. W ostatnim czasie nawet krótkie spacery okazują się być utrudnieniem i stanowią wyzwanie. To dlatego pod koniec ubiegłego roku podjęli decyzję o wyprowadzce ze strychu jednej z krakowskich kamienic. Pokonywanie 80 stopni stawało się poważną przeszkodą dla męża aktorki. „Dorota wpadła na pomysł, aby kupić specjalny wózek na spacery, żeby jej Staszek mógł spokojnie poruszać się po znanych i ulubionych miejscach. Jednak czeka ją prawdziwa batalia, żeby w ogóle wprowadzić ten pomysł w życie…”, mówiła w rozmowie z Rewią osoba z otoczenia małżeństwa. „Staś jest niezwykłym zjawiskiem. Wnosi w moje życie niebywałą wiedzę i niedzisiejszą kulturę. A przy tym jest na wskroś młody”, dodała Dorota Segda. Dorota Segda i Stanisław Radwan w wywiadzie VIVY! W 2014 roku para udzieliła poruszającego wywiadu Beacie Nowickiej. Co mówili VIVIE! o wspólnym życiu i miłości w pierwszej wspólnej i tak niezwykłej rozmowie? Każdy z nas ma niszę, w której wypoczywa. Nie wierzę ludziom, którzy od rana do wieczora stają na straży intelektualnego koturnu i nie potrafią zabawić się w życie” – to Pana słowa. Właśnie o tej zabawie w życie chciałabym porozmawiać. Tym bardziej, że to Wasza pierwsza wspólna rozmowa. Stanisław: Zabawa w życie to jest coś, co jest intelektualne. Dorota: Staś, ponieważ jest starszy ode mnie i większości moich przyjaciół, jest niezwykłym zjawiskiem. Wnosi w nasze życie inny świat: ogromny autorytet, niebywałą zupełnie wiedzę i niedzisiejszą kulturę. A przy tym jest na wskroś młody, powiedziałabym – młodszy od nas wszystkich. W związku z tym jest i autorytetem, i kumplem. Można go zapytać o fakty historyczne, literackie i wszelkie inne, a jednocześnie można z nim pić, palić papierosy, palić ognisko, głupio gadać, opowiadać świńskie kawały albo nic nie robić i też jest cudownie. Stanisław: Jeśli podpowiadam coś młodym ludziom, to: słuchaj tej drugiej osoby. Słuchać to znaczy otworzyć się na nią. Jestem może o tyle stronniczy, że zawsze w kontakcie z drugim człowiekiem dostaję więcej, niż mógłbym sobie wyobrazić. Jest stara zasada: jak umie się brać, to człowiek kształci w sobie także umiejętność dawania. Kiedyś mi powiedziałaś, że zakochałaś się w mężu, bo pięknie słucha. Dorota: I tak było. Jego empatia jest posunięta tak daleko, że nie umie odmawiać. Zawsze ja jestem tą, która mówi „nie”, i wychodzę na francę. Staś mówi wszystkim „tak”, a moją stanowczość uważa za niedelikatność. Wiesz, ile razy byłeś oburzony, że odwróciłam się na pięcie i powiedziałam: „Do widzenia”, podczas kiedy ty stałbyś tam jeszcze trzy dni i kiwał głową, zamiast wydusić z siebie: „Przepraszam, ale mnie do domu czas nagli”. Stanisław: I temu komuś jest smutno, że się odwróciłaś. Kiedy ja odwracam się na pięcie, nikomu nie jest smutno. Dorota: Nie wiem, czy mogę to powiedzieć na łamach prasy… Myślę, że od wybuchu afery taśmowej dużo więcej wolno. Dorota: Więc muszę to podsumować jednym ostrym zdaniem. Całe życie mówię do mojego męża: „Ta kultura cię kiedyś zajebie”. A co mąż na to? Stanisław: Obraca to w żart. À propos używania słów, które – jak się okazuje – są obowiązkowe w świecie polityki, kiedy Dorotce coś się wyrwie, mówię: „Wznosimy się na poziom akademicki, więc ja się wyłączam”. Dorota: To jest przytyk Stasia do tego, że jestem profesorem i prorektorem (w PWST w Krakowie – przyp. red.), a on zwykłym magistrzyną. Co jest, oczywiście, śmieszne bardzo, dla mnie szczególnie. Stanisław: Raz tylko przeżyłem moment zawahania, że może trzeba było starać się o tytuły. Kiedy Dorotka doktorat zrobiła. Przychodzi do domu i mówi: „I co, ty magistrzyno?”. Musiałem wybrnąć z sytuacji i zaproponowałem jej zabawę w doktora. Dorota: (śmiech) Wcześniej mama mojej przyjaciółki, która jest wybitnym lekarzem, powiedziała: „Dziecko, to teraz idź do zabawkowego i kup sobie stetoskop”. Załóżmy, że przez jakiś czas nie ma Pan żadnych zobowiązań zawodowych, twórczych. Jest Pan skazany na Dorotę 24 godziny na dobę. Gdzie by Pan ją zabrał? Stanisław: Pytanie powinno brzmieć: Gdzie ona by mnie zabrała? Zacznijmy od tego, że przyjaciółka Dorotki powiedziała kiedyś: „Wiesz co, Staś jest bardzo pod pantoflem, tylko że on sobie ciągle spod tego pantofla podkop robi i wystawia nos” (śmiech). Dorota: I to jest najgenialniejszy opis naszego związku. Całe życie usiłuję schować Stasia pod pantoflem, bo mam terrorystyczną naturę, natomiast on nigdy schować się nie dał. I to jest cudowne. Stanisław: Wracając do tych 24 godzin, kiedy jesteśmy tylko we dwoje, to scenariusz sam się układa. Dorota: Ostatnie trzy dni spędziliśmy w naszym domu w górach, gdzie jest nasza świątynia, ale nie samotności, bo zazwyczaj dom tętni życiem rodziny i przyjaciół. Tym razem byliśmy tam we dwoje. Łaziliśmy na spacery, czytaliśmy, wieczorami piliśmy wino i graliśmy w scrabble. Kto wygrał? Stanisław: Hm, co za pytanie (śmiech). Dorota: Znowu go złoiłam! Stanisław: Jak zawsze. Może raz, kiedyś, wygrałem? Dorota: Gdyby Staś zawsze wygrywał, ja nie lubiłabym grać. Ale jemu to jakoś nie zawadza. W Krakowie słynne były Wasze partyjki brydża. Dorota: Strasznie to lubiliśmy i nienawidzę się za to, że zaniechaliśmy tych spotkań. Mam nadzieję, że to chwilowa przerwa, bo brydż jest cudowną grą, również towarzysko. Prawda też jest taka, że to chyba jedyne momenty w naszym małżeńskim życiu – albo prawie jedyne – kiedy kłócimy się, chwilowo, ale na poważnie. A kłócimy się zazwyczaj, kiedy Staś licytuje siódemkę bez atu, a ja widzę, że tego nie zrobi, i szlag mnie trafia. Stanisław: Cóż, w takich sytuacjach, z powodu niektórych moich decyzji, bardzo łatwo do mnie powiedzieć: „No, idiota”. Przyjmuję to jako określenie stanu mojej głowy w danej chwili i nie obrażam się nigdy. À propos różnic, to ja mam żyłkę hazardzisty. Kiedyś bardzo intensywnie grałem w pokera. To jest dopiero pożeracz czasu i sił, bo gra się nocami, czasami po 40 godzin. Rezygnacja z hazardu to akt strasznie silnej woli. Były pokerzysta jest jak anonimowy alkoholik – wystawiony na pokusy do końca życia. Dorota: Kompletnie mnie nie dziwi. Stasiu jest człowiekiem o skłonności do nałogów. Przede wszystkim do papierosów, ale to, co on wyprawia z kupowaniem książek, to rodzaj świra. Cieszę się, że nie opanował do tej pory sztuki kupowania przez Internet, bo puściłby nas z torbami. Kiedy znika mi w mieście, choć mówię: „Stój tu i czekaj”, to szukam najbliższej księgarni, bo mam 100 procent pewności, że tam go znajdę. Z każdej księgarni wychodzi objuczony, szczęśliwy i drżący. Potem to wszystko czyta nocami, do rana. Pamiętasz tunel „Magda” pod Dworcem Głównym w Krakowie? Oczywiście. Byli tam słynni bukiniści i tysiące starych książek, w tym pełno tak zwanych okazji. Mój mąż kilka razy spóźnił się przez to na ekspres do Warszawy. Dorota: I o to chodzi (śmiech). Staś wtedy bardzo dużo jeździł. Pewnego wieczoru czekam na kochanego męża z kolacją, a jego nie ma. Wiem, że pociąg planowo przyjechał, więc natychmiast się domyśliłam, gdzie jest i co robi. Wreszcie wpada, z rozwichrzonym włosem, rozpalonymi oczami, i drżącym głosem mówi: „Popatrz, popatrz, co znalazłem” i pokazuje mi jakieś świństwo, spleśniałe, oblazłe robakami, w brudnej czarnej okładce… Stanisław: …bordowej, Dorotko. Dorota: Jeszcze mnie poprawia, czyli pamięta! Ja to otwieram z lekkim wstrętem i sceptycznym tonem pytam: „Co to jest?”. A on na to, cały czas dygocząc z przejęcia: „To jest bedeker z 1889 roku”. Przerzuciłam kilka kartek – był to jakiś przewodnik, w którym na przykład pisali, gdzie można wypić piwo w tym 1889 roku – i w końcu mówię: „No, ale po co ci to właściwie?”. I wtedy w oczach mojego męża pojawił się błysk, który mówił więcej niż to, co za chwilę sam powiedział. Ten błysk zawierał wszystko: jego nagle przegrane życie, zaprzepaszczone nadzieje i stracone złudzenia co do osoby, z którą się związał… Całość zwieńczyło bezradne pytanie: „Jak to?! To ty nie czytasz starych przewodników?!”. Stanisław: Puenta była taka, że jak ja to powiedziałem, Dorotka wybuchnęła perlistym śmiechem, więc dotarło do mnie, co za bzdury gadam. Może dodam jako ilustrację do tych opowieści, że jesteście posiadaczami kilkudziesięciu tysięcy książek, które nie mieszczą się ani na strychu, który jest Waszą kwaterą główną w Krakowie, ani w domu na wsi, nazywanym pieszczotliwie Monte Secco – Suchą Górą. Dorota: Teraz sobie myślę, że żona alkoholika sprawdza jego oddech albo schowki na małpki, a ja podejrzliwie sprawdzam, czy znowu będzie czytał do dziewiątej rano. Większość książek mamy na piętrze, dlatego Stasio bardzo często tam czyta, a za ścianą jest nasza sypialnia. W nocy budzę się, sprawdzam ręką, czy jest w łóżku, a jak go nie ma, walę w ścianę. Ponieważ dużo jeżdżę, często nocuję w hotelach. Budzę się, czuję, że Stasia nie ma, więc walę w ścianę. Dopiero po którymś waleniu orientuję się, że jestem na przykład w hotelu Karat. Bez Stasia. Stanisław: To już odruch. Zdarza się, że wali w ścianę, a ja leżę obok i mówię: „Dorotko, ale ja tu jestem”. Pan się czegoś nauczył od Doroty? Stanisław: Jak powiem, że wiele, to miałbym to wymienić? Tak. Stanisław: To może odpowiem najprościej. Zawsze czekam na coś takiego – aż mi głupio w obecności Dorotki to mówić – co zmieni moje myślenie na jakiś temat, poszerzy je, odwróci. Taki rodzaj olśnienia: Aha, no właśnie, nie uwzględniłem takiego punktu widzenia, nie popatrzyłem na to pod tym kątem. To mogą być drobnostki. Wydaje mi się, że bez wymiany myśli, nazwijmy to tak ogólnie, nie ma pożywki dla uczuć. Takie rzeczy najbardziej wiążą, zbliżają. Bo co to jest umiejętność zdziwienia się, zachwytu? To jest odkrycie czegoś, czego nie wiedziałem, nie przeczuwałem. A wtedy ten, kto wywołuje to zdziwienie, jest osobą do kochania, czyż nie? Dorota: Myślę, że łączy nas, pewnie dlatego zakochaliśmy się w sobie, umiejętność zachwycania się, takiego bez reszty, różnymi małymi rzeczami. Stasiu śmieje się ze mnie, że często używam egzaltowanych słów typu: „Jeszcze nigdy ten krzak bzu nie kwitł tak pięknie”. Natomiast Staś wciąż uczy mnie patrzenia na dzieła sztuki. Kiedy idę z nim przez jakieś muzeum albo kiedy oglądamy albumy, potrafi zwrócić uwagę na jakiś szczególik, dzięki któremu ten konkretny obraz staje się do końca życia „mój”. Z muzeum Frick Collection na Manhattanie w Nowym Jorku pamiętam nieduży obrazeczek Mantegni, który Stasio wypatrzył w przejściu między salami. Stanisław: Zaznaczmy, piękny pejzaż. Format może 20 centymetrów na 12, nie większy. Dorota: I na tym obrazeczku mężczyźni anioły – bo to były męskie anioły, w liturgicznych szatach – stały na obłokach i patrzyły na ten pejzaż z zachwytem. I żeby z tego zachwytu nie spadły, naokoło tych obłoków miały takie chmurkowe barierki. Prawdopodobnie w ogóle nie zatrzymałabym się przy tym miniaturowym obrazie, ale odkąd Staś mi pokazał, po prostu go kocham. Wczoraj oglądaliśmy w albumie obraz Jana van Eycka, gdzie zaręcza się młoda para. Mąż pokazuje mi jakieś detale i mówi: „Popatrz, oni są bez butów, a tutaj odbijają się w lustrze”, choć widać tylko czubek stopy, a lusterko jest malutkie, na drugim planie. „Dostrzega cuda tam, gdzie inni przechodzą obok”, niczym Reger, główny bohater „Dawnych mistrzów” – genialnej książki Thomasa Bernharda. Dorota: Staś potrafi te cuda zauważyć również w sytuacjach, których nikt nie skojarzyłby w danym momencie. Na przykład siedzimy sobie na plaży, w południowej Sycylii, jest cudownie, jesteśmy sami, gorący piasek, morze, Staś ma taki rozmarzony wyraz twarzy – ja go zinterpretowałam jako rozmarzony – dlatego pytam: „No co tam, kochanie?” i myślę, że mi odpowie: „Jest mi tutaj cudownie z tobą”. Albo: „Jeszcze nigdy nie byłem w tak pięknym miejscu” (śmiech). A Staś mówi: „Wiesz, myślę właśnie, jakie skurwysyństwo zrobili Europie Churchill i Roosevelt”. Jak się okazało, była to plaża, na której w lipcu 1943 wylądowali alianci. Stanisław: Z Afryki. Wymyślono to, żeby nie puszczać ich przez Bałkany i zostawić dla Rosji łup w postaci połowy Europy. Na tej plaży przypomniałem sobie, że to było dokładnie tu, pod Agrigento. Dorota: Do końca życia ta niebiańska plaża na Sycylii będzie mi się kojarzyła ze świństwem, jakie alianci zrobili Polsce i Europie. I z jednej strony podziwiam mojego męża za to niebanalne postrzeganie świata, a z drugiej śmieję się, bo to jednak jest nieziemskie dokonywać takich spostrzeżeń w miejscu bajkowego wakacjowania. A jednocześnie w domu Staś nie zauważa, że klamka odpadła, kran cieknie (śmiech). Stanisław: To byłoby najciekawsze, gdybyśmy teraz przeszli do wad ustrojowych. Ale ja jeszcze chciałbym na moment wrócić do tego uczenia się. Dorotka ma nieprawdopodobny zmysł hierarchii rzeczy, hierarchii spraw. Odrzucenie czegoś, czemu nie warto poświęcać uwagi, według zasady: jak nie masz na coś wpływu, nie trać czasu, przychodzi jej z naturalną lekkością. Podziwiam ją w tym, to wręcz instynkt, który w jedynej sytuacji się wyłącza. Kiedy ona się pakuje. Ale nie na wakacje, na dwa tygodnie. Na jeden dzień do Łodzi. Dorota: Chyba wiem, co chcesz opowiedzieć. Stanisław: Wtedy nie ma żadnej hierarchii ważności. Są rozważania, zresztą fantastyczne, których słucham z zachwytem. Otóż Dorotka przewiduje, że nie ma jednej konkretnej pory roku. Są cztery. Ale każda ma kaprysy wewnątrz, wobec tego to, co ona wiezie ze sobą na ten jeden dzień, musi uwzględnić wszystkie te parametry. Dorota: Oczywiście jest to gruba przesada. Ale z punktu widzenia człowieka, który wyjeżdżając nawet na miesiąc, pakuje do walizki wyłącznie książki, nie bierze majtek ani maszynki do golenia, ani niczego innego, to rzeczywiście moja zapobiegliwość może wydawać się przesadzona. Stanisław: Ja uważam, że jest poetycka. Jeżeli przez poetyckość rozumiemy, że coś jest nie do skojarzenia, nie do wymyślenia, nie do zracjonalizowania. Nasza wspólna przyjaciółka, Fuda – Beata Fudalej, znakomita aktorka, świetny pedagog i osoba zaczarowana astrologią, na której zresztą świetnie się zna, o czym wszyscy w Krakowie wiedzą, mówi o Was, że musieliście się w życiu spotkać. Nazywa to układem karmicznym. Dorota: Myślę, że pierwszy przejaw układu karmicznego poczuliśmy, kiedy Stasiu był jeszcze dyrektorem Teatru Starego. Jako młodziutka aktorka, studentka jeszcze, podpisywałam umowę o angaż, a wtedy on, nie wiedzieć czemu, powiedział: „Pani Dorotko, jak pani będzie wychodziła za mąż, niech pani nie zmienia nazwiska, bo pani jest bardzo plakatowe”. Zostało to powiedziane w godzinę zero. Stanisław: Ty to nazywasz godziną zero? Dorota: A jak mam nazwać? Czarną godziną? Stanisław: Godziną otwarcia, na przykład. Dorota: Przepraszam, a w jaką godzinę wybuchło Powstanie Warszawskie? Przecież to był wielki wybuch. Stanisław: Ej, jednak znowu masz rację. A wiesz, jaką wartość czasową ma wielki wybuch, jaką część sekundy? Bo to jest limes fizyki: 10 do minus 43. Dorota: Hmmm… Stanisław: To jest czas wielkiego wybuchu. Dorota: I wtedy wszystko się stało. Stanisław: Tak, bo po pierwsze, był to moment, w którym zawiesza się czas. Na tym polega zresztą twórczość, żeby na chwilę znaleźć się poza czasem. 10 do minus 43 fachowo nazywa się liczbą Plancka, bo on ją wymyślił, ale niektórzy mówią na to „liczba Boga”. Uważają, że to, co się wtedy stało, można wytłumaczyć, jedynie omijając prawa fizyki. Bo przecież sprawa czasu obchodzi nas wszystkich. Każdy z nas ma swój własny czas, który wyznacza nasz organizm. Co więcej, to on raz sobie ustala, że ten czas płynie wolno, a raz, że bardzo szybko. W sztuce każdemu artyście zależy, żeby czas się zatrzymał. To jest ta magia. Dorota: Powiedziałeś kiedyś piękną rzecz, że wiąże się z tym czas ciszy absolutnej. Dopiero wielki wybuch uruchomił dźwięk w przestrzeni. Stanisław: No oczywiście, bo jeżeli nie było żadnej materii, nie istniało ani to, co wytwarza dźwięk, ani to, co go przenosi. Wobec tego była cisza absolutna. Nasza tęsknota za ciszą, którą mamy wbudowaną, jest również tęsknotą za absolutem. Co by Pan zrobił, gdyby chciał sprawić Dorocie ogromną przyjemność? Dorota: Tylko nie mów, że kupiłbyś książkę (śmiech). Stanisław: Nie mam z tym nigdy żadnego problemu, nie muszę wymyślać, zastanawiać się, często jest to wynik chwili, nagle widzę: o, tym najbardziej by się ucieszyła. I to się dzieje. Ale ważne jest to, co Dorotka mówiła o naszej zdolności do zachwytu. Dosłownie każdy wyjazd z nią, gdziekolwiek, to jest olbrzymia frajda, wspólne przeżycie, wzruszenie, zawsze kontrowane, bo mamy oboje poczucie humoru. Jesteśmy na przykład w Bergamo, pniemy się w górę, przechodzimy obok kościoła San Bernardino in Pignolo, przeczytałem w przewodniku, że jest w nim Lotto i mówię: „Dorotko, musimy tu wrócić, bo tu jest Lotto”. A ona na to: „Czyś ty zwariował, będziesz tu grał w lotto?!”. „Dorotko! Lorenzo Lotto” (śmiech). Dorota: Raz na trzy lata Stasiu puszcza lotto, wiem, bo potem znajduję takie niesprawdzone kupony w różnych miejscach, więc pomyślałam odruchowo, że upojony niezwykłością tego miejsca chce skreślić jakieś numerki. Stanisław: Potem rzeczywiście w co drugiej bramie był punkt lotto, a jednocześnie Bergamo to miejsce pochodzenia Lorenza Lotto i jest dużo jego cudownych dzieł. Dorota: Zupełnie niezwykłą podróż odbyliśmy w zeszłe wakacje. Przejechaliśmy pół Hiszpanii i całą Portugalię, żeby po 17 latach wrócić na plażę, gdzie spędziliśmy bardzo romantyczny i zupełnie niepowtarzalny w naszym życiu tydzień. Siedemnaście lat temu była to mała wioska rybacka, z jedyną knajpką, kilkunastoma mieszkańcami, z których nikt nie mówił w żadnym innym języku, tylko w portugalskim, nad oceanem, z przepiękną dziką plażą. Po horyzont nikogo, tylko piasek, piasek, piasek i nic więcej. Niewyobrażalna piękność tego miejsca była porywająca. Kiedy tam wróciliśmy, ryczałam przez dwie godziny ze wzruszenia i nie mogłam się uspokoić. To był zaczarowany powrót do początku naszej miłości, zwłaszcza że było to na końcu świata. Stanisław: Wisława Szymborska ładnie pisała: „Kiedy wymawiam słowo Przyszłość pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości”.