Po śmierci przyjaciółki wypełnia jej misję. Dorotę Landowską i Darię Trafankowską łączyła wyjątkowa więź
Gdy odchodziła, przyjaciele byli z nią do końca
Zawsze uśmiechnięta, zarażała pozytywną energią i niosła pomoc potrzebującym. Daria Trafankowska była uważna na drugiego człowieka. Sama do końca mogła liczyć na wsparcie przyjaciół. Wyjątkowa relacja łączyła ją z aktorką Dorotą Landowską, która dziś jest prezeską Fundacji im. Darii Trafankowskiej i częścią tego, co ulubienica widzów zawsze chciała robić i robiła na co dzień. „To, jak Duśka żyła, w jaki sposób myślała, pomagała ludziom, to wszystko staramy się kontynuować i chyba z powodzeniem”, mówiła w rozmowie z Polskim Radiem. Jak się poznały? To niezwykła historia przyjaźni dwóch niezwykłych kobiet. [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 14.10.2024 r.] Co o przyjaciółce opowiadała Dorota Landowska? Dorota Landowska doskonale pamięta moment, w którym poznała Darię Trafankowską. Była na trzecim roku studiów aktorskich. Wtedy trafiła do Teatru Powszechnego za sprawą Macieja Wojtyszki. Przepełniały ją radość i szczęście. Do zespołu teatralnego należeli: Janusz Gajos, Krystyna Janda, Franciszek Pieczka, a także Daria Trafankowska. „Tam spotkałam Darię. Już nie dziewczynę, ale dojrzałą kobietę. Świetną, choć nie wykorzystaną aktorkę”, opowiadała Dorota Landowska w rozmowie z strefalifestyle.pl. Czytaj też: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać Był to bardzo trudny moment dla ulubienicy widzów. Daria Trafankowska odniosła sukces w spektaklu „Iwona, księżniczka Burgunda”. Walczyła jednak z kryzysem, próbowała jakoś związać koniec z końcem. Dlatego przyjmowała każdą propozycję, która pojawiła się na horyzoncie. „Radio, dzień zdjęciowy, gościnne granie w innych teatrach. Ciągle brakowało jej pieniędzy. Wieczorem, przed spektaklem pomimo zmęczenia, wyciągała stertę książek, i mówiła nam, co warto przeczytać. Czytała i paliła nałogowo. Resztkami sił próbowała ratować związek”, opowiada Dorota Landowska. W tamtym momencie Daria Trafankowska wyprowadziła się z synem Witem i mężem Waldemarem Dzikim pod Warszawę. Spędzała sporo czasu w rozjazdach. Opiekowała się chorą mamą, zawoziła syna na zajęcia pozalekcyjne, a potem starała się zadbać o dom. „W międzyczasie zakupy, pranie, próba w teatrze, wieczorne spektakle. „Matka Boska Trafankowska”, mówili o niej przyjaciele, ale „Duśka” się z tego śmiała”, mówiła Dorota Landowska. Daria Trafankowska, 21 maja 2002 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKl8zCw-6df279f.jpg" width="1560" height="988" alt="Dorota Landowska, aktorka Teatru Narodowego, serial Miasteczko, Daleko od okna, Patrze na Ciebie Marysiu, Warszawa, 04-2001, WIECEJ NA SLAJDACH W FORUM,,Image: 429746890, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Michal Gmitruk / Forum" title="imgKl8zCw-6df279f" /> Dorota Landowska, serial Miasteczko, 4 kwietnia 2001 Miała niezwykły uśmiech i czar, który przyciągał do niej ludzi i sprawiał, że każdy czuł się przy niej dobrze. Przyjaciele Darii Trafankowskiej potwierdzają, że była osobą z sercem na dłoni i mówili o niej z czułością. To u niej znajdowali schronienie, gdy nie mieli się gdzie podziać. Przychodzili do niej o każdej porze, w każdej sprawie, a ona pomagała i bez wyjątku pochylała się nad ich problemami. Choć sama ledwo wiązała koniec z końcem, wszystkim się dzieliła. „Pomagała wszystkim: bezdomnym, ludziom w potrzebie, psom, kotom. Każdemu, kto potrzebował wsparcia. […] Duśka” żyła dla innych”, zaznaczała Dorota Landowska w strefalifestyle.pl. Daria Trafankowska była o piętnaście lat starsza od koleżanki. Niektórzy pomyślą – przepaść. Ale one świetnie się dogadywały, znalazły wspólny język i uwielbiały spędzać ze sobą czas. Łączyła je wyjątkowa nić porozumienia. „Uwielbiałam ją za śmiech. Ciągle się śmiałyśmy”, zwierzała się. Był moment, w którym Dorota Landowska mieszkała z ulubienicą widzów. Razem jeździły do teatru. W pamięci aktorki wciąż rysują się piękne wspomnienia związane z przyjaciółką. Niektóre z nich zapierają dech w piersiach, jak ta, gdy obie znalazły się w samym środku napadu. „Daria z uśmiechem podeszła do największego zbira i spytała, czy nie ma biletu odsprzedać. Konsternacja. Ale bilety szybko się znalazły. Bandyta szybko wysiadł”, opowiadała. Dorota Landowska i Daria Trafankowska: historia pięknej przyjaźni Daria Trafankowska o chorobie dowiedział się w momencie, gdy w jej życiu wszystko zaczynało się prostować. Spełniona, pełna nadziei… Aktorka była po rozwodzie, znalazła szczęście i spokój. Planowała wspólną przyszłość z miłością z dawnych lat. Jana poznała na studiach, był realizatorem telewizyjnym. Po dwudziestu latach połączyło ich wielkie uczucie. Zyskała też niezwykłą popularność za sprawą roli w „Na dobre i na złe”. Widzowie zakochali się w Danucie Dębskiej, oddziałowej szpitala w Leśnej Górze. „Generalnie jestem osobą miękką, daję sobą kierować, często idę na kompromis. W ogóle nie znoszę konfliktów i zawsze staram się mediować. A siostra Danuta, jak trzeba, to się i poawanturuje... Mogłabym nauczyć się od niej tej konsekwencji w działaniu. Umiejętności panowania nad sytuacją. Tego, by nie poddawać się manipulacjom…”, opowiadała sama aktorka w rozmowie z Małgorzatą Karnaszewską. Daria Trafankowska, 2 stycznia 2004 W 2003 roku usłyszała diagnozę – rak trzustki, a lekarze nie dawali jej szans na wyzdrowienie. Wówczas to ci, którym pomagała, trwali przy jej boku. Sama miała w sobie wielką siłę, wiarę i chęć życia. „Nigdy nie byłam tak popularna. Doświadczam takiej życzliwości i takiej miłości, że właściwie nie mam innego wyjścia, jak wyzdrowieć”, opowiadała. Bliscy i przyjaciele byli przy niej do końca. „Nikogo nie omijają trudy życia, natomiast w tych próbach, którym musiałam sprostać, dostałam wiele wsparcia. Nigdy nie czułam się osamotniona. Zawsze byli przy mnie moi bliscy i przyjaciele. (...) Jestem kochana i kocham. Umrę otoczona miłością”, mówiła. Dorota Landowska wspominała w wywiadzie, że gdy Daria Trafankowska leżała z innymi kobietami w szpitalu na Banacha, te cieszyły się, że jest z nimi na oddziale siostra Danusia z Na dobre i na złe. „Kiedy zabierali ją do izolatki, kobiety płakały. Mówiły, że kto to nam będzie opowiadał takie piękne historie. W tej izolatce pozwolono nam wszystkim znajomym, kolegom i przyjaciołom, się spotkać. Nigdy tego nie zapomnę, było nas ze czterdzieści osób. Przed Wielkanocą. Śmiech, gwar, okna pootwierane. Słońce. Wiosna. Wszystko budziło się do życia…”, mówiła. Sprawdź też: Pomaga innym, lecz sama przechodziła przez piekło. Ten sekret Katarzyna Kotula skrywała wiele lat Daria Trafankowska odeszła w Wielki Piątek, 9 kwietnia 2004 roku. Miała zaledwie 50 lat. Do końca zachowała pogodę ducha, uśmiech i spokój. Miłość otaczała ją z każdej strony. „To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana, z drugiej strony — miała szczęście, iż zdążyła spotkać tę wielką miłość i w ostatnich chwilach miała wsparcie w ukochanym mężczyźnie”, podkreślał syn aktorki, Wit Dziki, na łamach książki „Być dzieckiem legendy”. Aktorka została pochowana w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim. Pozostawiła po sobie wielką pustkę, ale w sercach i pamięci bliskich oraz fanów będzie żyła wiecznie. „Jest tyle pytań, które chciałabym jej zadać… Cieszę się, że nadal żyje w sercach i myślach wielu osób. To powód do radości. Cieszę się, że mieliśmy razem wspólny czas. Była wspaniałą aktorką i człowiekiem o wielkim sercu. Bez niej moje życie byłoby zupełnie inne. Każdego dnia cieszę się, że ją poznałam”, mówiła Dorota Landowska w rozmowie z Maciejem Łukomskim. Dziś aktorka jest prezeską Fundacji im. Darii Trafankowskiej, której celem jest pomoc w ratowaniu życia i zdrowia aktorów. Jest też pierwszą i jedyną, która wspiera środowisko ludzi związanych ze sceną. To była ostatnia wola serialowej siostry Danusi – stworzyć miejsce, niosące pomoc i nadzieję chorym. Dorota Landowska jest częścią tego projektu i wypełnia misję przyjaciółki. "Chcieliśmy spełnić jej ostatnie marzenie", mówiła. Źródło: Fundacja Darii Trafankowskiej , strefalifestyle.pl, dorotalandowska.blogspot.com, natemat.pl Dorota Landowska, Premiera filmu Ederly, 2016 rok
Dorota Landowska i Mariusz Bonaszewski wzięli ślub dopiero po 16 latach. Diametralnie się różnią
Opowiedzieli o recepcie na udany związek
Ogień i woda. Niesztampowi. Mocno się od siebie różnią. Może właśnie to jest ich receptą na udany związek? Dorota Landowska i Mariusz Bonaszewski ślub wzięli dopiero po 16 latach życia w związku partnerskim. Mają dwójkę dzieci: Marysię i Stasia, mieszkają w urocznym domku pod Warszawą, opiekują się psem ze schroniska. Ona uchodzi za ufną, wieczną optymistkę, która wierzy, że zawsze wszystko skończy się dobrze. On jest nienasycony. Mówi o sobie z autoironią, że „Mariuszek jest wciąż niezadowolony”. Od ponad ćwierć wieku żyją razem. Ich związek owiany jest jednak tajemnicą, co zgodnie przyznają. W czym tkwi sekret relacji Mariusza Bonaszewskiego i Doroty Landowskiej? O tym dziewięć lat temu opowiadali Beacie Nowickiej... W ramach cyklu Archiwum VIVY! Wywiady przypominamy rozmowę z aktorami, która ukazała się na łamach dwutygodnika „VIVA!” w kwietniu 2015 roku. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ i Viva Historie: 23.01.2025 rok] Dorota Landowska i Mariusz Bonaszewski o swojej relacji Beata Nowicka: Kto dziś rano wypowiedział pierwsze zdanie: Pan do żony czy żona do Pana? Dorota: (śmiech). Pan do żony. Mariusz: Jak zwykle. Mniej więcej za piętnaście piąta. Dorota: Ja rano nie mówię. Mariusz: Ale zdanie jest niecenzuralne, więc nie padnie w wywiadzie. Napiszmy po prostu, że to ja. Taki nasz rytuał. Za piętnaście piąta, czasami wcześniej. Dorota: Myślę, że o zbyt osobistych rzeczach nie wolno mówić… Mariusz: Potem wytniemy… Dorota: Ja mam problemy z porannym wstawaniem. Budzik jest nastawiony na szóstą, żeby ogarnąć całą trzódkę i wyprawić ją do szkoły. Potem próba w teatrze, która zaczyna się o dziesiątej. Piąta rano, czasami wcześniej…Niecierpliwie rwie się Pan do życia! Mariusz: Ostatnio taki mam rytm. Zaczynam zdjęcia o szóstej. Poza tym mamy psa. Dorota: Mamy od niedawna sukę ze schroniska i Mariusz, wypuszczając ją na dwór o poranku, ma spektakl psich emocji pod płotem. Wczoraj przyszły również koty i była jatka. Mariusz: Rzeczywiście budzę się tak wcześnie, bo plan zdjęciowy, bo pies, ale poza tym, wie pani, poranna reanimacja 50-latka trochę trwa. Kiedyś wstawałem i natychmiast przebiegałem 10 kilometrów, a metą było rozpoczęcie próby. Teraz przebiegam „piątkę”, a potem wkładam kolana do lodu. A jak się wieczorem nieco przesadzi z intensywnym życiem, nawet nie mówię o wypitym winie, ale o pracy, to po kilku godzinach snu ranki mam dłuższe od worów pod oczami. Więc wstając wcześnie, bierzemy czasowy zapas. Oczywiście to nie ma żadnego znaczenia, bo i tak wszędzie się spóźniamy. Dorota: To nieprawda. Mariusz: I nigdy nie mamy tego samego zdania na ten sam temat. Oprócz dzieci. Syn i córka – każde to inny rodzaj doświadczenia? Dorota: Dla mnie między psychiką dziewczynki i chłopca rozciąga się przepaść. Najpierw urodziła się Marysia, potem pojawił się Staś i zupełnie nie wiedziałam, co z tym zrobić. Pierwszym dojmującym uczuciem jest bezradność. Z różowego wchodzi się od razu w marki samochodów. Zaczynają się spacery, których się nie zapomina: na place budowy, do składów dźwigów, betoniarek, koparek i wielkich traktorów. To jest wyzwanie dla kobiety. Mariusz: Dla ojca idealnie jest, kiedy pierwsza rodzi się córka, bo to jest chyba najmniej wstrząsowe wchodzenie w rolę rodzica. A syn to jak przybysz z obcej planety. Rozumiem matki, które mają z tym problem, bo po takim dziecku subtelnym, delikatnym, dziewczęcym, istocie, którą trzeba tylko hodować, chuchać na nią i chronić, pojawia się ktoś, przed kim samemu trzeba się chronić. Ale kto jednocześnie jest wspaniały. Nasz syn ma sześć lat i jest E.T. i małą dziewczynką jednocześnie. Oprócz tego, że ma temperament zwierzęcia, jest małą osóbką, która płacze, kiedy przychodzi ze szkoły z podbitym okiem i chce się przytulić. I niech tak trwa. Czytaj także: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Mariusz Bonaszewski i Dorota Landowska w sesji dla „VIVY!”, kwiecień 2015 Kto jest bardziej podobny do męża – córka czy syn? Dorota: Córka fizycznie jest podobna do ojca, a psychicznie do mnie. Syn jest fizycznie podobny do mnie z dzieciństwa, a psychikę ma ojca. Może dlatego to dla nas takie wstrząsające. W naszych dzieciach widzimy własne cechy, często te najgorsze, wychodzące niczym duchy przeszłości, z którymi myśmy się już uporali, a nad którymi oni będą musieli całe życie pracować. Mariusz: Kiedy przypominam sobie siebie, wydaje mi się, że byłem przerażonym, zahukanym chłopcem. Potem coś się zmieniło, pewnie nałożyłem jakąś maskę. Dorota: Opowiem historię, bo to jest dobry przykład. Stasiu nie mógł o tym wiedzieć, jeździłeś wtedy do Wrocławia, grałeś u Jerzego Jarockiego w Teatrze Polskim i kiedy mogłeś zostać chwilę w domu w Warszawie, prosiłeś mnie przed snem: „Obudź mnie o 4.30 i powiedz, że nie muszę wstawać na pociąg”. Stasiu zrobił coś takiego ostatnio w piątek wieczorem: „Mamo, obudź mnie jutro rano i powiedz, że nie muszę iść do szkoły”. Nogi się pode mną ugięły: no tak, to jest twój syn. Gdzieś tam musi być ten sam duch. W czasach emigracji wrocławskiej powiedział Pan: „Bardzo lubię grać, dopóki gram. Ale każdego dnia jest koniec. Poczucie końca jest przygnębiające, ale trzeba z nim żyć”. Mariusz: Ależ proszę pani, kiedy opowiada się takie rzeczy dla gazet, tworzy się taką nie do końca prawdę, nawet nieświadomie. Od pewnego czasu pytają nas, na czym polega związek Doroty Landowskiej i Mariusza Bonaszewskiego… Dorota: …a my opowiadamy o tym, nie wiedząc. Mariusz: Bo ja nie wiem. Nie mam zielonego pojęcia. Ja wiem, do czego tęsknię nieustannie, natomiast nie potrafię opowiedzieć o tym, jaki mam pomysł na związek. Bo nie mam żadnego, szczerze mówiąc. Za czym mąż tęskni, zapytam przewrotnie Panią? Dorota: Jego natura jest – powiedziałabym – bardziej kobieca niż moja, więc czasami tęskni, żeby ktoś mu zapalił świeczki albo zrobił gorącą kąpiel i powiedział: „Kotku, jesteś najważniejszy na świecie, proszę – to dla ciebie”. Wiadomo, że stworzyliśmy artystyczny dom, oboje pracujemy w tym samym zawodzie i czasami różnie bywa. Stopień napięcia wzrasta czy przed premierą, czy kiedy Mariusza nie ma przez miesiąc, bo jest w puszczy gdzieś za Lublinem, poza zasięgiem, nawet nie można zadzwonić i zapytać, jak zakręca się zawór od kaloryfera, z którego leje się woda, a ja jestem sama z dziećmi. Ale jak wraca, to nadrabia. Wtedy jest fantastycznym ojcem. Kupuje dzieciom zabawki… (śmiech). Mariusz: Korumpuję swoje dzieci po prostu! Przychodzi mi do głowy, że wiem, czego nauczyłem się dzięki Dorocie. Że życie nie jest gdzie indziej. Wcześniej myślałem, że życie jest jutro, pojutrze, w knajpie w śródmieściu, w Nowym Jorku albo w planach. Wreszcie zrozumiałem, że nic innego nie ma. Tylko ten moment, tu i teraz. Po 16 wspólnych latach w związku partnerskim wzięli Państwo ślub. Wkrótce druga rocznica. Ostatnio popularne było hasło: „Konkubinat to grzech” jako element religijnej kampanii. Grzech czy nie grzech? Dorota: Znam dużo gorsze przewinienia, które są z łatwością wybaczane. Staram się tak żyć, żeby nikogo nie krzywdzić, co bywa czasami trudne. Jeśli są sytuacje, że zawinię, przepraszam. Mariusz: Myślę sobie, że ten „grzech” jest nieustannie „odpokutowywany”. Wszystkie lata naszego związku świadczą, że jednak jesteśmy solidnym małżeństwem. Kilka lat temu powiedziała Pani: „Ślubu nie wzięliśmy, dla mnie na tym polega odwaga bycia ze sobą, tak po prostu. Mariusz widzi to inaczej, nieustannie mi się oświadcza. Dostałam od niego dwa pierścionki zaręczynowe”. Po co był ten ślub? Dorota: Może właśnie dlatego, że wielokrotnie mi się oświadczał? W końcu stwierdziliśmy, że właściwie czemu nie? To było takim samym pomysłem jak każdy inny: wyjazd na wycieczkę, zabranie psa ze schroniska… Zazwyczaj po 16 latach ludzie się rozchodzą, my wzięliśmy ślub. CZYTAJ TEŻ: Mąż Małgorzaty Ostrowskiej jest bratem słynnego „Gulczasa”. Gdy musiała zostawiać dziecko, był tatą na medal To zaskakujące i niekonwencjonalne. Dorota: Nasz przyjaciel się dziwił: „Po co wam ten ślub, przecież jak jest fajnie, to trzeba tak żyć dalej” i dawał nam przykłady ludzi, którzy byli ze sobą lata, a po ślubie natychmiast się rozstali. Niespecjalnie się tym przejęliśmy. Zabawne było to, że w ogóle nie mieliśmy czasu na ten ślub, więc między próbą a przedstawieniem poszliśmy z dziećmi i ze świadkami do urzędu stanu cywilnego. To była taka intymna, rodzinna impreza ograniczona do sześciu osób. Mariusz: Ale za to ze słynnym człowiekiem, który grał na wielkiej pile. Nawet nie wiem, co. Dorota: To było bardzo śmieszne… Dzieci były zaszczycone, a Stasiu dodatkowo zawstydzony. Mariusz: Nie wiedział, co się dzieje. Co to za dziwna uroczystość? Był spięty, zachowywał się, jakby wkroczył w zupełnie nową rzeczywistość. Nie biegał radośnie, tylko stał zapatrzony w to wszystko i chyba nie rozumiał tego tak do końca. Dorota: Może myślał, że to on się ze mną ożeni? Krew z krwi… Skoro tak zgrabnie nam się to splotło z tytułem serialu, ciekawa jestem, czy granie w serialu daje Panu inną energię niż teatr? Mariusz: To nie jest ten rodzaj przyjemności, którą się ma, kiedy człowiek eksploatuje się w teatrze. Po premierze „Hamleta” powiedział Pan: „Premiera wywołuje wściekłość i pragnienie natychmiastowego rzucenia się w wir pracy następnej”. Mariusz: I się nie zmieniło. Mariuszek jest wciąż niezadowolony. Ale wiem, że serial „Krew z krwi” dał Panu satysfakcję. Mariusz: Bardzo dobrze wspominam i chwalę sobie współpracę z reżyserami Xawerym Żuławskim i Janem Komasą, i operatorem Tomaszem Naumiukiem. No a poza tym po prostu lubię Luthera, faceta, którego gram. Lubię go za to, że jest niejasny, nie wiadomo, kim jest, gdzie je, gdzie mieszka, czy śpi. I nie wiadomo, czy jest do końca dobry czy zły. Agata Kulesza nabija się, że tak naprawdę nazywam się Bogdan Lutherek, prawdopodobnie nie miałem ojca, biegałem po ulicach jako dziecko i krzyczałem: „Tatusiu!”, i stąd to wszystko się wzięło. Nie tylko Pan go lubi! Pana Luther ma stado wiernych wielbicieli. Mariusz: Mieszkamy pod Warszawą, tam kazali sobie autografy na plecach pisać. Dorota: Największy szacun miałeś u chłopaków z miasta… Mariusz: Za „Krew z krwi” właśnie. Podszedł do mnie facet na stacji benzynowej i ja się go przestraszyłem – on był ogromny. Podszedł i patrząc mi w oczy jak Mike Tyson, klepnął mnie i powiedział: „Ten Luther był niezły. Niezły był”. Na koniec potrząsnął moją rąsią, wrócił do przysłowiowego bmw i odjechał. A ja zostałem taki… Zastygły? Mariusz: Tak… To jest serial, który się podoba. Czytaj także: Sean Connery i jego druga żona Micheline byli razem 45 lat. Dzisiaj ona nie potrafi bez niego żyć Zanim podjął Pan decyzję o zagraniu w pierwszym serialu – „genialny aktor teatralny”, jak o Panu pisano – żona zapytała, czy zdaje Pan sobie sprawę, z czym to się wiąże. Mariusz: Kiedy się poznaliśmy, dostałem propozycję głównej roli w ogromnym serialu i odmówiłem. Na tydzień przed rozpoczęciem zdjęć. Dorota mówiła, że to błąd. I to było słuszne. Ta odmowa? Mariusz: Nie. Odmowa była niesłuszna. Taka była moda, żeby odmawiać serialom. To nie była samodzielna decyzja. Zawsze omawia Pan z żoną wszystkie sprawy? Dorota: Zawsze omawiamy, ale decyzje każdy podejmuje sam. Mariusz: Dzielimy się wątpliwościami, mówimy szczerze, ale w jakimś sensie jesteśmy osobni. Żyjemy razem, a jednak pewne rzeczy pozostają tajemnicą, o pewnych rzeczach nie rozmawiamy, bo one nie są istotne dla naszego związku, choć w nas indywidualnie tkwią. Zdarzają się Państwu momenty, kiedy aktorstwo wymyka się spod kontroli i w domu też gracie? Dorota: Kiedy próbujesz oszukać dzieci. Ale już zaczęły cię rozpoznawać: „Źle to zagrałeś”. Mariusz: Ale to są żarty, wymyślam różne rzeczy po to, żeby je przestraszyć, rozśmieszyć. Dorota: Ze mną udawało ci się perfekcyjnie. Przez całe lata nie tylko że wierzyłam w to, co mi opowiadał, ale jeszcze opowiadałam to innym ludziom… Mariusz: Poza domem się tak nie bawimy. Szczerość emocji nie pozwala ubrać ich w jakąś formę. Jak jestem wściekły, to jestem naprawdę, a jak szczęśliwy, też to widać. Dorota: Ale czasami, kiedy się wzruszam, a wiem, że akurat w tym momencie nie powinnam, nie wypada albo zwyczajnie nie chcę, żeby ktoś zobaczył moje łzy, to zawsze sobie mówię: „Pamiętaj, jesteś aktorką. Możesz zagrać to, że nie będziesz płakać”. Tekst: BEATA NOWICKA