Prawda o prawosławnym ślubie Doroty Gawryluk. Zrobiła to dla miłości, ale nie było łatwo
Dorota Gawryluk, znana dziennikarka, w 1993 roku wzięła ślub w obrządku prawosławnym w Hajnówce, mimo że nie było to zgodne z jej wolą. Decyzja ta była podyktowana brakiem otwartości ze strony Kościoła prawosławnego.
Historia miłości Doroty i Jerzego Gawryluków to opowieść o partnerstwie, kompromisach i wspólnym dorastaniu. Choć pochodzili z różnych środowisk religijnych, zdołali odnaleźć wspólną drogę – nie tylko w życiu, ale i przed ołtarzem, podejmując decyzję o ślubie w obrządku prawosławnym w Hajnówce. Historia małżeństwa Doroty i Jerzego Gawryluków Dorota Gawryluk i Jerzy Gawryluk są małżeństwem od ponad 30 lat. Poznali się jeszcze jako bardzo młodzi ludzie, a dziennikarka była na początku swojej drogi zawodowej. Para doczekała się dzieci – syna Nikona i córki Marii. Ślub w Hajnówce: kulisy ceremonii prawosławnej W 1993 roku Dorota Gawryluk stanęła na ślubnym kobiercu z Jerzym Gawrylukiem. Ceremonia odbyła się w Hajnówce i była przeprowadzona w obrządku prawosławnym. Dla Doroty było to nowe i zaskakujące doświadczenie – nie pochodziła z tej tradycji i jak sama przyznała w niedawnej rozmowie na antenie Polskiego Radia, zasadniczą różnicą było podejście do gości. "Różnica taka podstawowa między weselem w Hajnówce, a weselem w górach jest taka, że na weselach w górach pilnuje się mężczyzn, żeby nie wypili za dużo, żeby nie doszło do sztachetowej wymiany zdań. Natomiast w Hajnówce chce się raczej uszczęśliwić mężczyzn, dlatego moje koleżanki dolewały moim kolegom. Ja się zawsze staram trzymać z daleka od mojego męża, bo po co za blisko, od wszelkich używek. Ale czasem alkohol pomaga przy tego typu okazjach" — tłumaczyła dziennikarka. ZOBACZ TEŻ: Zostawił żonę dla innej, wyszedł z domu z jedną walizką. Później Krzysztof Cugowski przestrzegł synów przed jednym Dlaczego Dorota Gawryluk zdecydowała się na ślub w obrządku prawosławnym? Podjęcie decyzji o ślubie w obrządku prawosławnym nie było dla Doroty Gawryluk oczywiste. W rozmowie opowiedziała, że powodem tej decyzji był brak otwartości ze strony Kościoła prawosławnego na inne formy zawarcia związku. "Niestety z powodu nietolerancji ze strony kościoła prawosławnego, dlatego że kościół katolicki był otwarty na to, żeby udzielić zgody na mój ślub prawosławny. Natomiast z drugiej strony zabrakło tej otwartości. Wierzymy trochę inaczej, ale jednak w to samo" — wyznała. Dziennikarka podkreśliła, że była to forma kompromisu, na którą była gotowa ze względu na uczucie i relację z partnerem. Udało się jednak przekonać Jerzego, aby inne uroczystości religijne odbywały się bliżej ich miejsca zamieszkania. "Wciągnęłam swojego męża do swojego kościoła, bo jest bliżej, szybciej. Jedna cerkiew jest na Pradze, a to jest trochę daleko" — podsumowała. SPRAWDŹ TEŻ: Porzucił ją dla innej, Alicja Majewska w nikim już się tak nie zakochała. Gdy Janusz Budzyński zachorował, opiekowała się nim do końca
Dorota Gawryluk już tego nie ukrywa. Opowiedziała, co myśli o lekcjach religii w szkole
Od lat zachwyca na szklanym ekranie, uchodzi za jedną z najlepszych polskich dziennikarek. Dorota Gawryluk, która konsekwentnie chroni swoją prywatność, teraz zrobiła wyjątek. W najnowszym wywiadzie opowiedziała nie tylko o swoim małżeństwie, ale też o wierze w Boga. Dorota Gawryluk — życie prywatne Dorota Gawryluk rzadko opowiada o kulisach zacisza domowego. Dziennikarka telewizji Polsat od wielu już lat skupia się na rozwoju kariery. Wiemy jednak, że od ponad 30 lat związana jest z Jerzym Gawrylukiem. Zakochani doczekali się również dwójki dzieci: 31-letniego już syna Nikona oraz 13-letniej córki Marii. Obecnie najmłodsze dziecko jest w centrum zainteresowania rodziców. Dorota i Jerzy Gawrylukowie dbają, by ich córce niczego nie zabrakło. Co więcej, dbają również o jej edukację. CZYTAJ TEŻ: Magda Mołek wychowuje synów zgodnie z własną intuicją. Tak wygląda jej życie po rozstaniu Dorota Gawryluk o lekcjach religii w szkole Dziennikarka nigdy nie ukrywała, że relacja z Bogiem jest dla niej niezwykle ważna. Jest osobą wierzącą i zawsze o tym mówi, gdy jest ku temu okazja. Tak też było ostatnio, podczas rozmowy z Dobrym Tygodniem. Ulubienica publiczności przyznała wówczas, że zapisanie swojej córki na lekcje religii miało dla niej szczególne znacznie. „Oczywiście. Uważam, że to bardzo ważne, żeby zdobywać wiedzę o religii, która ukształtowała historię nie tylko Polski, ale też Europy i w dużej mierze świata. Trudno być człowiekiem wykształconym bez studiowania Biblii. Nie wyobrażam sobie tego. Na Biblii przecież opiera się też literatura, sztuka. Te odniesienia są wszędzie", wyjaśniała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krystyna Janda ma żal do młodych twórców. Aktorka z goryczą przyznaje, że nie otrzymuje poważnych ról w filmach Dorota Gawryluk, jesienna ramówka stacji Polsat, 28.08.2014 rok
Dorota Gawryluk rodzinę stawia ponad dziennikarstwo. Mąż jest dla niej ogromnym wsparciem
Niektórzy pytają, czy On rzeczywiście istnieje!
Dziennikarstwo to styl życia. Ale choć praca jest dla Doroty Gawryluk bardzo ważna, to jednak na pierwszym miejscu zawsze jest rodzina. Szefowa pionu informacji i publicystyki w Telewizji Polsat, prowadząca „Wydarzenia” opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o autorytetach, pracy z kobietami, swoich bliskich i… pomidorach. Tobie się udało przebić w świecie zdominowanym przez mężczyzn, wychować dwoje dzieci. Dopisało mi szczęście. Mam dobrego męża, który od 30 lat mnie wspiera. I nie ma w tym żadnej mojej zasługi. Przyglądam się kobietom, które może nawet bardziej zasługują na superkarierę, poukładane życie. Są naprawdę dobre, starają się bardziej niż ja. Robią lepsze obiady, były lepsze dla swoich mężów czy partnerów. Ale nie miały farta. Ja miałam. Pan Bóg mi sprzyjał. Zawsze miałam wokół siebie ludzi, którzy mnie wspierali. Bez nich nie doszłabym tu, gdzie jestem. Mówię nie tylko o rodzinie, ale też o osobach, które spotykałam na różnych etapach kariery. Dlatego staram się odwdzięczać za to, co w życiu dostałam. Nikogo nie odrzucam, pomagam, komu mogę. Jestem uczciwa i szczera wobec innych. Taka jest też moja rola szefowej. Buduję zespół, który będzie świetny wtedy, kiedy mnie już nie będzie. Dorota Gawryluk, mąż Jerzy Gawryluk, 15 lat telewizji Polsat, 11.12.2007 rok Dużo jest w nim kobiet? Większość, bo bardzo lubię z nimi pracować. Wbrew stereotypom, że jak jest dużo pań, to są awantury, niesnaski, plotki. Zauważyłam, że to często mężczyźni mają negatywne cechy przypisywane kobietom. Wiele razy zdarzyło mi się pracować z panami obrażalskimi, sfochowanymi, z którymi trzeba było obchodzić się jak z jajkiem. Kobiety podziwiam za siłę i determinację. Ty taka jesteś? Jestem pracowita, ale tak jak już mówiłam, wiele zawdzięczam również szczęściu. I mężowi, który mnie frapuje. Wszystkich frapuje (śmiech). Pojawiają się nawet pytania, czy on naprawdę istnieje. Otóż istnieje. Ale nie w sensie medialnym. Poznaliśmy się na studiach i od tamtej pory jesteśmy razem. On jest konsekwentny i stabilny i jest moim absolutnym wsparciem. Ale staram się nie przesadzić w chwaleniu, bo nigdy nic nie wiadomo (śmiech). Znam wiele par, które wydawały się idealne, a nagle się rozstawały. My nie jesteśmy małżeństwem idealnym, bez zawirowań. Jestem jednak z tych, którzy wolą naprawiać, niż zmieniać na nowe. _____ Nowa VIVA!, w której przeczytasz cały wywiad z dziennikarką, już w sprzedaży.
W telewizji znalazła się... przypadkiem. Jak wyglądała droga do kariery Doroty Gawryluk?
„Od dziecka czułam się obywatelką świata”
Od lat jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej rozpoznawalnych dziennikarek w Polsce. Przez trzy lata prowadziła „Wiadomości” w TVP1, dziś jest związana ze stacją Polsat. Choć dowiemy się od niej niemal wszystkich informacji ze świata, to o życiu prywatnym Doroty Gawryluk wiemy niewiele, gdyż dziennikarka bardzo je chroni. Jak rozwijała się jej kariera? Dorota Gawryluk – jak przebiegała jej kariera? Dziennikarka wychowywała się w małopolskiej, górskiej wsi Kamionka mała, lecz bardzo szybko, będąc jeszcze w podstawówce, zamieniła to miejsce zamieszkania na Warszawę. „Od dziecka czułam się obywatelką świata. Wydawało mi się zawsze, że nie ma rzeczy niemożliwych. Jeszcze jako uczennica korespondowałam z telewizjami, pisałam sztuki teatralne, nie miałam żadnego przeświadczenia, że jestem z prowincji i że to może być przeszkodą. Być może wynikało to z nieświadomości, ale kiedy jako nastolatka przyjechałam do Warszawy, miałam silne poczucie, że to ja pochodzę z fajniejszego miejsca”, tłumaczyła Dorota Gawryluk w wywiadzie dla Styl.pl. Studiowała dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, była zafascynowana zmianami zachodzącymi w naszym kraju w latach 90., a wybrane studia pozwoliły Dorocie Gawryluk dostać się do świata mediów. W wywiadzie dla Styl.pl wyjaśniła: „Przełom społeczno-polityczny, powiew nowego, otwierały się nowe media, a z nimi fantastyczne możliwości ciekawej pracy dla młodych dziennikarzy. Trafiliśmy na idealny czas, mieliśmy dwadzieścia kilka lat, byliśmy pełni energii i sił, nie było wtedy rzeczy niemożliwych”. Kobieta zaczęła pracę jako dziennikarka newsowa, po czym szybko dostała propozycję dołączenia do telewizyjnego zespołu Polsatu. „To był przypadek! Na początku lat dziewięćdziesiątych media się rozwijały i my, młodzi dziennikarze, byliśmy rozchwytywani. Mieliśmy jakiś dorobek, umieliśmy pisać i zdążyliśmy sobie wyrobić już wyobraźnię. Byliśmy potrzebni w mediach elektronicznych. Potem część z nas została w telewizji, część przeszła do radia, a część wróciła do prasy. (...) Byliśmy pionierami – budowaliśmy pierwszą prywatną telewizję w Polsce. Tworzyliśmy coś, co miało sens, a przy tym lubiliśmy się”, wspominała w rozmowie z Plejadą w 2015 roku. Jej kariera nabierała tempa. Dorota Gawryluk najpierw była reporterką, potem prowadzącą, a w 2001 roku zastępcą szefa programów „Informacje” oraz „Polityczne graffiti”. W latach 2004-2007 trafiła jednak do TVP1, gdzie prowadziła „Wiadomości”. Kiedy Bronisław Wildstein został usunięty ze stanowiska prezesa TVP, a reporterzy polityczni Dominika Długosz i Jacek Karnowski odeszli z „Wiadomości”, dziennikarka postanowiła pójść na miesięczny urlop. 27 kwietnia 2007 roku oznajmiła jednak, że nie wróci do stacji, a zamiast tego ponownie dołączyła do telewizji Polsat, w której możemy oglądać ją do dziś w różnych programach. Dorota Gawryluk jest obecnie dyrektorem Pionu Publicystyki i Informacji Telewizji Polsat i cieszy się sympatią widzów. W październiku br. została uhonorowana tytułem VIP przez „Magazyn VIP”. Decyzję argumentowano jej „imponującym dorobkiem, pasją do pozazdroszczenia i konsekwencją w realizacji działań, które składają się na sympatię widzów i uznaniem dla ich wieloletnich dokonań". Czytaj też: Dorota Gawryluk: „Nie mam kompleksów w stosunku do mężczyzn” Dorota Gawryluk w sesji dla magazynu VIVA, listopad, 2016 rok Życie prywatne Doroty Gawryluk Kiedy jeszcze była na studiach, poznała swojego przyszłego męża. Jurek był Białorusinem, który wyjechał z Hajnówki, by studiować na Politechnice Warszawskiej. Między nim i Dorotą Gawryluk szybko zrodziło się gorące uczucie. „Pracowity, uczciwy - to poczułam od samego początku. A do tego przystojny. Szybko się zakochałam”, zwierzyła się dziennikarka w Na żywo. W 1993 roku zakochani przypieczętowali swoją miłość ślubem, a niedługo później, kiedy oboje jeszcze byli studentami, na świat przyszedł ich syn, Nikon. Na początku oboje byli bez pracy. Potem dziennikarka musiała stanąć na wysokości zadania i połączyć macierzyństwo ze studiami i pracą. Na szczęście mogła liczyć na pomoc babć swojego syna. „Dziecko, studia, praca, to było bardzo naturalne, płynęło się jak na skrzydłach. Mogłam liczyć na pomoc babć, bo one też wtedy były młodsze. Było we mnie dużo siły, chęci zrobienia czegoś ważnego. To były świetne czasy, pewnie je trochę teraz gloryfikujemy, ale naprawdę dobrze je wspominam", opowiadała w wywiadzie dla Styl.pl. Gdy z czasem kariera Doroty Gawryluk nabierała tempa to jej mąż Jurek przejął obowiązki domowe i rodzicielskie, wspierając dziennikarkę. W pewnym momencie kobieta wyznała w Na żywo: „Po latach zdałam sobie sprawę, że posiadanie jedynaka to żaden wyczyn” i wraz z mężem postanowili powiększyć rodzinę. W 2011 roku na świat przyszło ich drugie dziecko, córka Maria. Tym razem jednak prezenterka podeszła do macierzyństwa nieco inaczej. „Znów towarzyszyły mi dwa uczucia: wielka radość i wielki strach. Przy Nikonie byłam pełna energii, siły, beztroski. Wszędzie go zabieraliśmy. Pamiętam: minus 20 stopni w Hajnówce, a my z wózeczkiem. Dziś to nie do pomyślenia. Przy córce dużo bardziej histeryzowałam", zwierzyła się w wywiadzie dla Na żywo. Na co dzień Dorota Gawryluk bardzo chroni prywatność swoją i swojej rodziny. W 2015 roku zdradziła jednak podczas rozmowy z Plejadą, że jej wielką pasją jest... moda! „Uwielbiam modę! Tylko nie mam dla niej czasu. Choć już wiem, że najgorzej wychodzę na tym, gdy ulegam wpływom innych. Korzystam oczywiście z porad stylistów, ale oni często mają swoje wyobrażenie, które nie do końca odpowiada mojemu. Zaczęłam ufać swojej intuicji”. Najważniejszą wartością w życiu dziennikarki jest rodzina i to właśnie jej Dorota Gawryluk poświęca cały wolny czas. Nie uczestniczy w imprezach show-biznesowych, ani pokazach mody. „Dla mnie rodzina to jest istota i najważniejsza rzecz w życiu, ale miałam też szczęście, że trafiłam na partnera, który to rozumie i myśli tak samo jak ja. Jeśli z obu stron jest ta sama postawa, że to dla nas najważniejsze, to o to dbamy. I nawet jeśli zdarzają się trudniejsze okresy, to jesteśmy ze sobą", tłumaczyła w wywiadzie dla Styl.pl. Kobieta zdaje sobie jednak sprawę, że jest osobą rozpoznawalną i często jej życie prywatne interesuje fanów oraz widzów programów, które prowadzi. „Jeśli media są zainteresowane twoim życiem, to zawsze znajdą sposób, żeby do niego dotrzeć. I nawet jak zbudujesz wielki mur wokół domu, to nie będzie on dla nich przeszkodą (...) Moją rolą jest pokazywanie innych, dlatego dziwnie się czuję, gdy to ja jestem obiektem zainteresowania. Oczywiście wiem, że ludzie tego oczekują. Prowadzę "Wydarzenia", widzowie mnie znają i kogoś może interesować moje życie. Dlatego jakoś specjalnie przed tym nie uciekam. Natomiast uważam, że moje miejsce jest zupełnie po innej stronie. To ja powinnam pokazywać świat i prezentować interesujących ludzi”, wyjaśniła w rozmowie z Plejadą Dorota Gawryluk. Zobacz także: Jaką mamą jest Dorota Gawryluk? Pod szytym na miarę garniturem, ma w sobie szaleństwo! Dorota Gawryluk w sesji dla magazynu VIVA!, 2018 rok
Wojciechowska, Torbicka, Wellman... Oto najbardziej opiniotwórcze dziennikarki według Polaków!
Są silne i niezależne, zaś ich zasługi, związane z walką o równouprawnienie kobiet, są nie do przecenienia. Udowadniają, że świetnie można łączyć związek, spełnienie zawodowe i prowadzenie domu. Przyznają się do słabości, nie mają problemu z mówieniem o tym, co ich dotyka, ale ich znakiem rozpoznawczym jest profesjonalizm. Oto najbardziej rozpoznawalne i opiniotwórcze dziennikarki w Polsce. Monika Olejnik jako pierwsza przebiła szklany sufit Tygodnik Wprost opublikował tę listę, w oparciu o badanie przeprowadzone na panelu Ariadna. W zestawieniu znalazło się 15 pań, które kształtowały i nadal kształtują rzeczywistość poprzez obecność w środkach masowego przekazu. W opinii Polaków to, co sobą prezentują, ma ogromną siłę oddziaływania, nie tylko na kobiety! Ceni się ich profesjonalizm, merytoryczne podejście do wielu problemów oraz asertywność. „Z badania przeprowadzonego dla „Wprost” na panelu Ariadna, w którym poprosiliśmy o wskazanie, które z 15 wymienionych dziennikarek respondenci rozpoznają, wynika, że jeśli chodzi o newsy i publicystykę, wygrywa Monika Olejnik”, czytamy w artykule autorstwa Pauliny Sochy-Jakubowskiej. To ona jest uważana za pionierkę w przebijaniu szklanego sufitu, bez względu na to, czy prezentowany przez nią styl uprawiania dziennikarstwa jest aprobowany czy negowany. Martyna Wojciechowska - liderka wśród dziennikarek Bezkonkurencyjna zarówno w rankingu najbardziej opiniotwórczych, jak również rozpoznawalnych dziennikarek, okazała się Martyna Wojciechowska. Według medioznawczyni z Uniwersytetu Warszawskiego, dr hab. Anny Jupowicz-Ginalskiej, wpływ na to ma charyzma, dotychczasowa działalność podróżniczki oraz nieustanna motywacja, którą stara się ona zarażać inne kobiety. „Inspiruje szczególnie te kobiety, które szukają punktu odniesienia, wzoru tego, jak można pokierować swoim życiem”, podkreśla Jupowicz-Ginalska. Kogo jeszcze najbardziej cenią Polacy? Tego dowiesz się z poniższej galerii
Dorota Gawryluk: „Nie mam kompleksów w stosunku do mężczyzn”
Tylko u nas opowiada o kulisach zawodu dziennikarza!
Mówią o niej „żelazna dama polskiego dziennikarstwa”. Dorota Gawryluk jest drobna, sprawia wrażenie kruchej, ale wewnątrz to piekielnie ambitna i silna kobieta. Początki pracy w świecie mężczyzn nie były łatwe. Ona jednak się nie poddała. Opłacało się. Od pół roku jest szefową informacji i publicystyki Polsatu, jednej z największych stacji telewizyjnych w Polsce. Żadna inna dziennikarka nie awansowała na tak wysokie stanowisko. Jak jej się to udało, ale nie bez poświęceń. Łączenie pracy zawodowej z życiem prywatnym nigdy nie jest łatwe. W rozmowie z Beatą Nowicką zdradziła nam, jak udało się jej wejść na szczyt. Zobaczcie nasze wyjątkowe video!
Matka, dziennikarka i... szefowa. Zobacz, jak powstawała sesja z Dorotą Gawryluk
Kobieta w męskim świecie. Stanowcza, kompetentna i zdystansowana. Uchodzi za tę dziennikarkę, z którą boją rozmawiać się politycy, ponieważ z żadnym z nich nie jest na „ty”. Ceni sobie bowiem profesjonalizm. Jak udaje jej się godzić rolę matki, żony i szefowej? O tym opowiedziała w szczerym wywiadzie w najnowszej VIVIE! A powyższe wideo jest udokumentowaniem sesji okładkowej z udziałem Doroty Gawryluk. Sprawdź, jak wypadła przed naszym obiektywem!
Jaką mamą jest Dorota Gawryluk? Pod szytym na miarę garniturem, ma w sobie szaleństwo!
„Żelazna dama polskiego dziennikarstwa” – tak piszą o Dorocie Gawryluk media. Ambitna i silna, a jednocześnie drobna, przez co sprawia wrażenie kruchej. Beacie Nowickiej zdradza, jaką mamą jest dla 25-letniego syna Nikona i 8-letniej córki Marysi, za co kocha modę oraz dlaczego uważa, że życie małżeńskie nie jest wyłącznie pasmem sukcesów… Bardzo wcześnie zawodowo wystartowałaś, na dodatek z malutkim synkiem u boku, kończyłaś trzeci rok dziennikarstwa na UW. Byłam wtedy dużo mniej odpowiedzialna, co pomaga. Cały świat wydaje ci się do okiełznania. Jak to nie dam rady z dzieckiem przy piersi? Ależ oczywiście, że dam radę: nauczę się kolejnego języka, napiszę kolejny tekst, zrobię zakupy, ugotuję obiad… W ciąży zdałam wszystkie egzaminy na zapas, żeby potem mieć jeden problem z głowy. Pisałam do Tygodnika Uniwersyteckiego, „Na Przełaj” i szukałam stałej pracy. Korzystałaś z czyjejś pomocy? Najbardziej pomagał mi mąż, mieliśmy oparcie w sobie. Nasi rodzicie, z jednej i z drugiej strony, martwili się o nas, a my odczuwaliśmy to jako ingerencję w naszą niezależność, w nasze życie. Wyzwania jednoczą, wspólny cel, wspólni wrogowie (śmiech). Wszyscy którzy próbowali nam pomóc byli postrzegani jako natręci. Kiedy odpuściłaś? Bardzo szybko. Ale jeśli chodzi o materialne sprawy, przez całe nasze małżeńskie życie, nigdy nie korzystaliśmy z pomocy naszych rodziców. Oboje pracowaliśmy, byliśmy zżyci, wspieraliśmy się. A z drugiej strony chyba nie ma małżeństwa, które powiedziałoby, że ich związek to pasmo sukcesów. Są różne etapy w życiu, na jednym kłócisz się i nienawidzisz swojego męża, uważasz, że jest najgorszym mężem na świecie, na innym wierzysz, że pod każdym względem jest lepszy od innych, a na kolejnym odpuszczasz wady i doceniasz zalety. Zależy czy patrzysz na związek całościowo, czy wyciągasz jakieś fragmenty. I czy trafisz na odpowiedniego człowieka. O której zaczynasz dzień? Zwykle wstaję o 6, mam taki rytm, budzę Marysię, razem się ubieramy, razem wymyślamy śniadanie. Koleżanka miała naleśniki w szkole, które wzbudziły zachwyt, więc najważniejsza myśl od rana: kurcze, co zrobić z tymi śniadaniami, żeby były bardziej urozmaicone? Dzisiaj zapakowałam Marysi tortille, może zrobi wrażenie na koleżankach? Obiecałam jej, że w internecie sprawdzę jak zrobić wymyślne śniadania, chociaż wiadomo, że cudze śniadania smakują najlepiej, ale postanowiłam się podszkolić. Marysia jest ośmioletnią dziewczynką Twój syn Nikon ma już 25 lat, skończył studia, mieszka osobno. To dwa kompletnie różne doświadczenia macierzyństwa. Często patrzę na Marysię i mówię: „Marysiu, ty nie możesz tak szybko rosnąć. Cieszmy się każdym dniem”. Kiedy Nikon się urodził, pierwsza myśl: „Rany boskie, kiedy on urośnie, kiedy będę miała trochę więcej czasu dla siebie”. Czasami, gdy marzenia się spełniają, bywa kiepsko. Oczywiście, że z synem to jest inna relacja, mam w nim wsparcie, jest poukładany, dobrze wychowany, porządnie wykształcony. Jestem z niego dumna. Nigdy nie sprawiał mi problemów, poza tymi drobnymi, które ma każda matka z każdym chłopcem czy dziewczynką. Zawsze kiedy się spotykamy, patrzę na niego z dumą i miłością, ale też z myślą: „Kurcze, to niemożliwe, że ja jestem jego matką, że to było moje małe dziecko. Przecież to już jest mężczyzna ”. On jest taki duży, ja jestem taka drobna. I to jest straszne, bo nie wiem, kiedy ten czas minął. Wydaje mi się, że wciąż jestem taka młoda, a przecież nie mam już 20 lat. Ale nie mam też 80, a wydaje mi się, że kobieta zaczyna się starzeć dopiero po 80-tce. A Marysia? Wszędzie razem chodzimy, jestem jej przewodniczką, pokazuję miasto i świat. Syn nie chciał prowadzać się z mamą, bo to wstyd, wolał kolegów, ale zawsze mieliśmy bliską relację. Przez całe lata był jedynakiem, traktowałam go jak córkę i syna w jednym. Był w stosunku do mnie bardzo szczery, wszystko mi mówił, nawet o najtrudniejszych sprawach. Kiedy popalał, też mi powiedział: „Mamo, czy ty musisz być taka naiwna? Popalam i robię to od dwóch lat” i patrzył jakie to na mnie robi wrażenie. Patrzył z góry, Marysia za chwilę też będzie z góry na mnie spoglądać, bo mąż jest wysoki. Zostanę najmniejsza w rodzinie. Praca, Marysia, a gdzie w tym wszystkim Twoje potrzeby? Nie mam poczucia, że zaniedbuję siebie, wręcz przeciwnie. Wydaje mi się, że egoizm często ze mnie wychodzi. W czym na przykład? W moich przyjemnościach. Staram się jednak wychodzić z koleżankami, nawet w te weekendy, które są dla Marysi wymykam się do sklepu po masło, a tam koleżaneczki już czekają w kawiarence, i ciasteczko (śmiech). Marysia jeszcze do niedawna nie miała poczucia czasu, ale to się już skończyło i teraz patrzy na zegarek. No i ciuchy mnie kręcą, moda. Potrafię siedzieć w internecie, czytać strony net a porte, a w pinterescie oglądać każdy ciuch po kolei. Nie spodziewałam się, że interesujesz się modą... (śmiech). No, dzięki. Wyłącznie dlatego, że na ekranie jesteś bardzo poważna, zazwyczaj w klasycznej marynarce, „grzecznej” koszuli. Dałam się zwieść... Że zawsze noszę taki mundurek? Ale ten wizerunek nie jest udawany, ja się w tym dobrze czuję. Nie wyobrażam sobie siebie w czymś zwariowanym, bo mam w sobie szaleństwo, w związku z tym muszę je, przynajmniej na zewnątrz, okiełznać. W twojej koszuli w czerwone serca i pomarańczowym sweterku – chociaż mi się podobają- to nie byłabym ja. Lubię klasykę dobrej jakości, ona jest uporządkowana. To co kręci Cię w modzie? Sztuka dobierania ubrań. Uważam, że blogerki modowe są często artystkami, dla mnie sposób w jaki one potrafią mieszać ciuchy jest dziedziną sztuki. A z drugiej strony nie przywiązuję się do dóbr materialnych, ciężko byłoby mnie kupić. Potrafię zaszaleć, zafundować sobie coś wyjątkowego, ale potem gdzieś to zostawiam, zapominam, gubię, zawieruszam. Zgubiłaś coś ostatnio? Złotą bransoletkę, pierścionek, ale nie płaczę po rzeczach materialnych. Generalnie jestem ascetką, lubię kilka kolorów, w których czuję się najlepiej: granat, czerń, biel, camel. Podstawowa paleta. Jestem niezadowolona, kiedy czasami daję się komuś przebrać. Do pracy mam w szafie 20 t-shirtów, koszulek, kilka uszytych na miarę marynarek, kilka par jeansów, codziennie mogę wyglądać tak samo i nie mam z tym problemu. Ale nie wpycham się w garnitur od rana do wieczora, troszeczkę szaleństwa nie zaszkodzi. To mi daje oddech. Natomiast uwielbiam oglądać modę, lubię ludzi, którzy się na tym znają, mają wyobraźnię. Podziwiam te osoby i drażni mnie, gdy ktoś lekceważy ich pracę, umiejętności i patrzy z góry, bo: „Ona zajmuje się tylko modą”. To sam spróbuj! Nie znoszę deprecjonowania pracy i talentu innych osób. Co sprawiłoby Ci przyjemność? Nowy płaszcz Isabel Marant (śmiech). Ale najpiękniejszą rzecz, jeśli chodzi o modę, dostałam od mojej mamy. To był sweter, który zrobiła mi na drutach, piękny, duży, oversize, mieszanina różnych kolorów jesieni: brązy, beże, palona żółć, bordowy. Nosiłam do wąskich spodni i spódnic, to była najwspanialsza rzecz, jaką miałam. Niestety, zgubiłam go na polu truskawkowym w NRD, gdzie wylądowałam w ramach wycieczki, jako prężnie działająca dziewczyna w Lidze Ochrony Przyrody. Byłam tak zdesperowana, że chciałam sama jechać na to pole, ale musieliśmy wracać do Polski i nasz przewodnik powiedział, że cała wycieczka będzie zagrożona. Do dzisiaj go pamiętam i żałuję. Cały wywiad z Dorotą Gawryluk przeczytasz w najnowszej VIVE!, do kupienia od 27 grudnia!
„Nie mam kompleksów”. Dorota Gawryluk o tym, jak radzi sobie w męskim świecie mediów!
Od pół roku jest szefową informacji i publicystyki Polsatu, jednej z największych stacji telewizyjnych w Polsce. Żadna inna dziennikarka nie awansowała na tak wysokie stanowisko. Media piszą o niej „żelazna dama polskiego dziennikarstwa”. Jest ambitna i silna, a jednocześnie drobna, przez co sprawia wrażenie kruchej. Tylko nam w odważnej rozmowie z Beatą Nowicką Dorota Gawryluk zdradza, jak weszła na szczyt, dlaczego nie jest na „ty” z żadnym politykiem, jak reaguje na ostrą krytykę, co sądzi o mężczyznach i czy mąż się zdenerwował, kiedy dostała awans? Zadawałaś sobie pytanie dlaczego właśnie Tobie zaproponował to stanowisko? Może wynika to z pychy, ale nie (śmiech). Kto, jak nie ja?! Podobno w czasie rozmowy o awansie pierwsze pytanie jakie zadają mężczyźni, brzmi: „Ile teraz będę zarabiał?”. A kobiety pytają: „Czy ja na pewno sobie poradzę?”. Oooo! To ja nie mieszczę się w tym schemacie. Rozumiem natomiast, dlaczego mężczyźni pytają o zarobki, bo to jednak wciąż na mężczyznach spoczywa ciężar utrzymania rodziny, domu. Ta męskość, niestety, budowana jest często na zawartości portfela. Czyli wyszło na to, że jestem pyszna. Pycha zawiodła Cię na ten szczyt? Nie mów szczyt, bo to źle brzmi. Nie wiem, nie zastanawiałam się nad tym. To się odbyło w sposób naturalny. Gdyby na Twoim stanowisku pojawił się kolejny mężczyzna nikt nie zwróciłby na to szczególnej uwagi. Zjawiłaś się Ty i od razu zostałaś „Żelazną damą polskiego dziennikarstwa”. Myślę, że to większe zainteresowanie wynika raczej z tego, że w Polsce panuje obecnie stan bardzo dużego napięcia politycznego. Są środowiska, osoby, które chciałyby wszystko upolitycznić, klasyfikować, szufladkować, stąd pod moim adresem pojawiają się też różne epitety. Jesteś odporna na te „epitety”? Dla mnie ten zgiełk, wrzask i krzyki są w ogóle bez znaczenia. Robię swoje. Jako typowy człowiek mediów lubię zainteresowanie (śmiech). A czy jestem odporna? Myślę, że byłoby to dziwne, gdyby osoba publiczna gniewała się, że ktoś ją obrzuca epitetami. Na przykład – „pisówa”. Kiedyś mnie to drażniło, dziś śmieszy. Nie jestem blisko z żadną partią i nigdy nie byłam. Nie znam osobiście polityków, z nikim się nie koleguję, bałabym się wchodzić w jakieś bliższe relacje, bo zawsze mi się wydawało, że politycy to jest jedna strona, a my, dziennikarze – druga. Trudno potem pisać prawdę o swoim kumplu. A wielu dziennikarzy jest na ty z politykami. Ty nie No właśnie. Co Cię w tej pracy pociąga? To, co ciebie, czyli rozmowy z ludźmi. Ta codzienna, mrówcza praca bardzo mi odpowiada. Od 25 lat próbuję zrozumieć ludzkie emocje, motywy działania. Często rozmawiam z tymi samymi politykami. Obserwuję ich wzloty i upadki. To jest niezmiennie pociągające. Czasami czuję się jak na planie filmu political fiction. Niesamowite, że mimo doświadczeń innych, ludzie ciągle popełniają te same błędy. I w polityce i w życiu osobistym. Powtarzające się afery taśmowe to jest obłęd. Wydawałoby się, że wszyscy wiedzą, że nie należy mówić głupot w miejscach publicznych... Ani przez telefon. A wciąż mówią. Partie polityczne obiecują, że będą lepsi, uczciwsi, że nie będzie afer. Potem zdobywają władzę i pojawiają się te same afery, te same problemy. Zawsze w końcu zwycięża pazerność i pycha, która, jak wiadomo, kroczy przed upadkiem. Jak sobie radzisz w tym dość brutalnym, męskim środowisku? Czujesz się skolonizowana przez mężczyzn? Nigdy nie czułam się skolonizowana, poza tym nie uważam, że mężczyźni to jakaś siła. To są stereotypy, że mężczyźni są brutalni, a kobiety emocjonalne. Mężczyźni też są emocjonalni, często kapryszą, obrażają się, zachowują jak przedszkolaki. Przez lata poznałam ich słabości, widziałam, jak reagują w sytuacjach kryzysowych. Zamiast wkroczyć ze spokojem, rozpadają się. Nie mam kompleksów w stosunku do mężczyzn. Twój mąż był pierwszą osobą, do której zadzwoniłaś, jak dostałaś propozycję awansu? Tak, dlatego, że już wcześniej bardzo dużo pracowałam, natomiast zawsze staram się być w domu w ważnych momentach: to ja kładę Marysię spać, ja jej czytam, wszystko jest bardzo poukładane, piątki, soboty, niedziele są wyłącznie dla córki, to się nie zmieniło. A co się zmieniło? To, że jestem jeszcze bardziej skoncentrowana na pracy. Często nie mam nawet czasu, żeby zadzwonić do męża. Masz wyrzuty sumienia? Mam. Wydaje mi się, że człowiek bez wyrzutów sumienia jest trochę mniej człowiekiem. Zawsze je miałam z powodu życia rodzinnego, które cierpi. Prawda jest taka, że ja tego awansu, jak ty to nazywasz, nie przyjęłam ani z radością, ani z zachwytem, tylko jako kolejny etap, gdzie jest jeszcze więcej pracy. A ponieważ przez całe moje życie zawodowe było tak, że tej pracy mi dokładano, to w momencie, kiedy dostałam tę propozycję, pomyślałam sobie: „O kurcze, jeszcze i to”. Nie myślałam o tym, że sobie nie poradzę, tylko, że już nie będę miała czasu na nic. I ta myśl trochę mnie zmroziła. Mąż się wkurzył, że się zgodziłaś? Nie ma takiej możliwości, żeby się wkurzył. Wiedział doskonale, z kim się zadaje od samego początku. Powiedział: „Przecież to było oczywiste. Nic się nie zmieni. Miałaś dużo pracy, będziesz miała jeszcze więcej”. Mój mąż jest ze świata politechniki, myślenia bardziej logicznego niż nasze, dziennikarskie, gdzie pewne rzeczy trzeba „łapać z powietrza”, być otwartym. Na przykład rozmawiasz z rodziną i jednocześnie słuchasz radia. Marysia niedawno śmiała się ze mnie: „Mama, ty nie jesteś dobrą mamą”. „Pokaż mi choć jeden przykład, że nie jestem dobrą mamą: kanapki smaczne, obiad pyszny… „Kiedyś specjalnie robiłam test, pytałam cię: mamo czy mogę to i to, a ty za każdym razem mówiłaś - yhm, yhm. W końcu stwierdziłam, że ty mnie nie słuchasz i zapytałam czy mogę skoczyć w ogień, a ty powiedziałaś - yhm, bo słuchałaś radia!”. Kiedy dopadają mnie wyrzuty sumienia, tłumaczę sobie, że nie jestem jedyną pracującą mamą. Rozmawiała Beata Nowicka Cały wywiad z Dorotą Gawryluk przeczytasz w najnowszej VIVIE!, do kupienia od 27 grudnia!
Wiemy, jaka naprawdę jest „żelazna dama polskiego dziennikarstwa”, Dorota Gawryluk!
Nowy numer VIVY! ukaże się na rynku tuż po świętach, w czwartek 27 grudnia! Co w nim znajdziesz? Jak zwykle ciekawe wywiady i piękne sesje. Zaczynamy od rozmowy z „żelazną damą polskiego dziennikarstwa”, czyli Dorotą Gawryluk. Jaka jest naprawdę pod eleganckim garniturem, którym na co dzień zakłada do pracy? Maciej Musiał zdradził nam, gdzie był przez ostatnie dwa lata? Dlaczego nie ma go na ściankach? I jak dokonał tego, że gra w najpopularniejszych międzynarodowych serialach? To rozmowa, jakiej jeszcze nie było! A Iwona Pavlović i Wojtek Oświęcimski opowiedzieli nam o tym, co ich w sobie pociąga, co różni, o co się kłócą i dlaczego wolą mieszkać w domu na Warmii i Mazurach. Kup koniecznie nową VIVĘ! Wywiad z Dorotą Gawryluk Ambitna i silna, a jednocześnie drobna, przez co sprawia wrażenie kruchej. „Żelazna dama polskiego dziennikarstwa”, tak o Dorocie Gawryluk piszą media. W najnowszej VIVIE! w rozmowie z Beatą Nowicką zdradza, jak radzi sobie w męskim świecie mediów, jaką mamą jest dla 25-letniego syna Nikona i 8-letniej córki Marysi, za co kocha modę, a także… dlaczego codziennie dzwoni do mamy! – Wciąż codziennie dzwonisz do swojej mamy? Dzwonię każdego dnia i opowiadam, pytam, co się dzieje, co robiła, czy wszystko jest w porządku. Lubię z mamą rozmawiać, potrafi mi powiedzieć prawdę, ale jest życzliwa. – No tak, szczerość od rana do wieczora może być zabójcza psychologicznie. Czasami potrzebujemy warstwy ochronnej. Chcemy też, żeby ktoś kochał nas bezgranicznie, bez względu na to, co zrobimy, jak wyglądamy, czy udał nam się wywiad, czy był porażką. Ktoś ci powie: „O, tu dałaś plamę”, ale ty sama to wiesz, a od mamy usłyszysz: „Było super”. Albo wyglądałaś fatalnie, a ona powie, że świetnie. Mam czasami takie momenty, że przychodzę do studia na ostatnią chwilę, włosy sterczą mi w każdą stronę i już niewiele da się z tym zrobić. Wyglądam jak potwór, ale po programie mama zawsze mi powie: „Dobrze wyglądałaś, nic nie było widać” (śmiech). To mi daje poczucie bezpieczeństwa. – Nic nie jest wieczne, miłość nie jest wieczna, ale trwałość uznajemy w życiu za cenną wartość. Miłość jest wieczna. Ale ta prawdziwa. W sensie troski o drugiego człowieka, kiedy dla jego dobra potrafisz zapanować nad swoim egoizmem, co nie jest najłatwiejsze. Ja wierzę, że to jest wieczne. Gdybyśmy w to nie wierzyli, nasze życie nie miałoby żadnego sensu. Cały wywiad z Dorotą Gawryluk przeczytasz w nowej VIVIE!
Kobieta w męskim świecie. Dorota Gawryluk kończy 45 lat!
Dorota Gawryluk modelką? Zobacz, czy dziennikarka, której boją się nawet politycy potrafi pozować
O tym dlaczego Dorota Gawryluk mówi o sobie „konserwatywna feministka” i czy uważa się za kobietę spełnioną dowiecie się z najnowszej „VIVY!”. Jednak na potrzeby sesji zdjęciowej fotografka Zuza Krajewska spędziła z szefową polsatowskich „Wydarzeń” dzień, w którym nie było mowy o pracy. Były za to spacer z psem, lunch w kawiarni na modnym warszawskim Powiślu, bazar z owocami. O tym, co wyszło z Sesji i rozmów dowiecie się z lektury nowego numeru VIVY. Polecamy też: Zobacz, o czym jeszcze przeczytasz w najnowszej „VIVIE!”
O sądowych procesach, rozstaniu z Emilem Haidarem i byciu singielką. O czym jeszcze Doda opowiada w najnowszej „VIVIE!”?
Właśnie obchodzi 18-lecie aktywności na scenie
Największa skandalistka polskiego show-biznesu - Doda właśnie obchodzi 18-lecie aktywności na scenie. I nadal jest o niej głośno. Z sukcesem wystąpiła w Teatrze IMKA, wraz z zespołem Virgin nagrała nową płytę „Choni”, teraz rusza w trasę koncertową. – Nie wiem, jaką mam duszę, ale na pewno mądrą. Kiedyś uzależniłam swoje szczęście wyłącznie od drugiej osoby, teraz je uzależniam wyłącznie od siebie. Tworzenie sprawia mi znowu wiele przyjemności – mówi w wywiadzie, którego udzieliła Krystynie Pytlakowskiej, dziennikarce „VIVY!”. Słowa to nie wszystko. Zobacz zmysłowe wideo z sesji Dody dla Vivy! View Ediplayer on the source website O co jeszcze pytaliśmy wokalistkę? Czy nadal kręci ją seks i czy... przyjaźni się z eks? Czy żałuje zajścia z udziałem Agnieszki Woźniak-Starak w chorzowskiej toalecie? Wreszcie, dlaczego rozstała się z Emilem Haidarem? Odpowiedź na te pytania znajdziecie w najnowszej edycji dwutygodnika, która już w czwartek 3 listopada trafi do sprzedaży. Polecamy też: Doda nie tylko w najnowszym numerze - zobacz 8 wcześniejszych okładek „VIVY!”, które zdobiła wokalistka Co jeszcze w nowej „VIVIE!” ? Dorota Gawryluk o byciu kobietą w męskim świecie, o miłości do męża i o tym, dlaczego opowiada kiepskie kawały o seksie. Agata Tuszyńska, pisarka, poetka i reportażystka o najnowszej książce „Jamnikarium”, w której opisuje historie znanych osób zakochanych w jamnikach. Małgorzata Socha w wyjątkowej sesji Marcina Tyszki dla marki Artelioni. Poza tym: ogłoszenie laureatów ósmej edycji prestiżowego plebiscytu Viva! Photo Awards 2016! Spośród ponad 3 000 zgłoszeń jury w składzie Ryszard Horowitz (przewodniczący) oraz członkowie: Katarzyna Przybyszewska, Marek Knap, Marcin Kydryński, Sandro Miller i Jacek Bonecki. Nowa VIVA! z Dodą na okładce od 3 listopada w kioskach. Polecamy też: "Byłam strzępkiem nerwów!" - mama Dody o chorobie nowotworowej
To ona zastąpi Piotra Kraśko w TVP? Dorota Gawryluk: "Nie ma szczy­tu, na któ­ry nie da się wejść"
Dorota Gawryluk zostanie nową twarzą "Wiadomości"? Jak donosi "Super Express", dziennikarka zrezygnowała ze współpracy z Polsatem i już wkrótce zobaczymy ją w TVP, na miejscu Piotra Kraśko. To będzie spektakularny come back. Gwiazda polsatowskich "Wydarzeń" dziennikarską karierę zaczynała na początku lat 90. właśnie w tej stacji, ale w "Wiadomościach" też już pracowała, gdzie trafiła w grudniu 2004 roku, a z telewizji publicznej odeszła w końcu lutego 2007, kiedy prezesem przestał być Bronisław Wildstein. Przypominamy wywiad z Dorotą Gawryluk ze stycznia 2005 roku, którego udzieliła "Vivie!", gdy w TVP święciła triumfy po raz pierwszy. – Lu­bi Pa­ni ry­zy­ko? Nie uni­kam. – Py­tam, bo za­sta­na­wiam się, po co do­bra dzien­ni­kar­ka z 10-let­nim sta­żem pcha się tam, skąd nie­mal wszy­scy ucie­ka­ją. Nie mia­ła Pa­ni in­nych pro­po­zy­cji? Pa­ni żar­tu­je. By­łam kró­lo­wą ży­cia. Bi­ły się o mnie dwie sta­cje: naj­więk­sza ko­mer­cyj­na i pu­blicz­na. Ale trwa­ło to krót­ko. Mu­sia­łam wy­brać. No i wy­bra­łam to, co dla mnie naj­lep­sze. – W ja­kim sen­sie? W ta­kim, że nie cier­pię, wcho­dząc do stu­dia i nie za­sta­na­wiam się, co ja tu­taj ro­bię. A ta­ką mia­łam perspekty­wę. Mo­głam zo­stać w Pol­sa­cie. Ale spo­kój i pie­nią­dze to nie wszyst­ko. Lu­bię in­for­ma­cje i publicysty­kę. Po­świę­ci­łam te­mu tro­chę cza­su i ner­wów. I to jest mój ży­wioł. – W sta­cjach ko­mer­cyj­nych też są pro­gra­my pu­bli­cy­stycz­ne? Po­dob­no i Lis miał dla Pa­ni pro­po­zy­cję? To prze­szłość. Nie war­to do te­go wra­cać. Pro­blem w tym, że w sta­cjach ko­mer­cyj­nych nie ma du­żo miej­sca na pro­gra­my pu­bli­cy­stycz­ne. Tyl­ko te­le­wi­zja pu­blicz­na mo­że so­bie po­zwo­lić na nada­wa­nie kil­ku ta­kich progra­mów. – A mo­że to nie lep­sze per­spek­ty­wy, ale ura­żo­ne am­bi­cje ka­za­ły Pa­ni odejść? Mu­sia­ło być chy­ba przy­kro zo­stać od­su­nię­tą od pro­wa­dze­nia „Wy­da­rzeń”? Pa­ni cią­gle wra­ca do prze­szło­ści. Nie wi­dzi pa­ni, że ja cho­dzę szyb­ciej? Je­stem już gdzie in­dziej, a pa­ni chce wra­cać. Pro­szę zo­ba­czyć, ile zmie­ni­ło się w me­diach. Wszyst­kie się roz­wi­ja­ją. A bez zmian nie ma roz­wo­ju. Sko­ro więc po­ja­wi­ła się szan­sa na cie­ka­wą pra­cę, dla­cze­go mia­łam jej nie wy­ko­rzy­stać? Dorota Gawryluk, "Viva!" styczeń 2005 – Z po­wo­du ukła­dów, zna­jo­mo­ści, po­wią­zań ro­dzin­nych i po­li­tycz­nych w TVP, o któ­rych krą­żą legendy. To wła­śnie o nich my­śla­łam, py­ta­jąc Pa­nią na po­cząt­ku o ry­zy­ko. Le­d­wie za­czę­ła Pa­ni pra­cę, a już prze­czy­ta­łam, że jest Pa­ni czło­wie­kiem Grzy­wa­czew­skie­go, dy­rek­to­ra te­le­wi­zyj­nej Je­dyn­ki... (Maciej Grzywaczewski był szefem TVP 1 w latach 2004-06, obecnie producent telewizyjny i filmowy - przyp. red.) To ład­ne. Wcze­śniej by­łam po­dob­no czło­wie­kiem So­lo­rza, te­raz Grzy­wa­czew­skie­go… Grunt to tra­fić w dobre rę­ce. Nie wiem, jak by­ło kie­dyś w TVP, ale chy­ba du­żo się zmie­ni­ło w ostat­nim cza­sie. Mó­wi­ło się na przy­kład, że dzien­ni­ka­rze do­sta­wa­li za­le­ce­nia, ko­go za­pro­sić do pro­gra­mu, a na­wet o co za­py­tać po­li­ty­ka. Mnie się to jesz­cze w „Fo­rum” nie zda­rzy­ło. A je­śli pew­ne­go dnia się zda­rzy, spra­wa jest pro­sta: od­mó­wię. Mó­wi się też o ko­ry­ta­rzo­wych roz­gryw­kach. Ale cho­dząc po ko­ry­ta­rzu w TVP, nie mam wra­że­nia, że za każdym ro­giem kry­je się no­żow­nik, któ­ry tyl­ko czy­ha na oka­zję, by wbić ko­muś nóż w ple­cy. – Co bę­dzie, gdy się oka­że, że jed­nak w TVP nie­wie­le się zmie­ni­ło? To wte­dy bę­dę się mar­twić. Nie wy­ol­brzy­mia­ła­bym jed­nak ro­li ukła­dów per­so­nal­nych czy po­li­tycz­nych, bo one są wszę­dzie. Wie­rzę, że uczci­wa pra­ca to naj­lep­sza re­ko­men­da­cja. I naj­lep­sza broń. Na­wet je­śli brzmi to na­iw­nie. Tak mnie na­uczo­no w do­mu. – Czy­li gdzie? W gó­rach. Nie­wy­so­kich, ale za­bój­czo pięk­nych. Uro­dzi­łam się w Li­ma­no­wej. I dla­te­go za­wsze mia­łam pod gór­kę. I tak już pew­nie zo­sta­nie. Dzie­ciń­stwo pa­mię­tam ja­ko cią­głą dro­gę. Bo cho­dzi­ło się co­dzien­nie sześć ki­lo­me­trów do szko­ły. Trud­na, ale wy­jąt­ko­wa dro­ga. Ta­ka, któ­ra nie tyl­ko har­tu­je fi­zycz­nie, ale i psy­chicz­nie na ca­łe ży­cie. Na wszyst­ko mu­sia­łam w ży­ciu cięż­ko za­pra­co­wać. Z dzie­ciń­stwa wy­nio­słam, a ra­czej „wychodzi­łam” prze­ko­na­nie, że nie ma szczy­tu, na któ­ry nie da się wejść. Do dzi­siaj cho­dzę szyb­ko i cią­gle mam wra­że­nie, że bra­ku­je mi dro­gi. Wszę­dzie jest bli­sko! Dla­te­go wra­cam w gó­ry i go­dzi­na­mi cho­dzę. Przy oka­zji jest czas na roz­ra­chun­ki oso­bi­ste. Po­le­cam za­miast fit­ness. – Jak uda­ło się Pa­ni wy­rwać z Li­ma­no­wej? Na ogół uwa­ża się, że dzie­ci z ta­kich miejsc na krań­cu świata ska­za­ne są na prze­gra­ną w ży­ciu. Nie wiem, czy ma pa­ni świa­do­mość, że sta­wia­jąc ta­kie py­ta­nie, du­żo pa­ni ry­zy­ku­je! Miej­my na­dzie­ję, że moi są­sie­dzi gó­ra­le te­go nie prze­czy­ta­ją. Gó­ry to cen­trum, a nie ko­niec świa­ta. I to jest wer­sja po­wszech­nie obo­wią­zu­ją­ca w Be­ski­dach. Gdy­by pa­ni zo­ba­czy­ła te do­my! Każ­dy wy­słał ko­goś za gra­ni­cę. Ame­ry­ka, Wło­chy, Hisz­pa­nia. A ja je­stem tyl­ko w War­sza­wie. Na każ­dym ro­gu spo­ty­kam gó­ra­li. Re­mon­tu­ją, bu­du­ją i Bóg wie, co jesz­cze. To są dziel­ni lu­dzie. Pra­co­wi­ci i za­rad­ni. A je­śli o mnie cho­dzi, to mia­łam i mam du­żo szczę­ścia. Spo­ty­kam na swo­jej dro­dze lu­dzi wy­jąt­ko­wych. Najpierw to by­li na­uczy­cie­le. Naj­le­piej wspo­mi­nam oczy­wi­ście tych w gó­rach. Nie­ste­ty, wy­je­cha­łam stamtąd bar­dzo wcze­śnie. Pierw­szy raz, gdy mia­łam 12 lat, a trzy la­ta później prze­nio­słam się do War­sza­wy na sta­łe. Dorota Gawryluk, "Viva!" styczeń 2005 – Ode­szła Pa­ni z do­mu na za­wsze ja­ko­ 15­-lat­ka? To mu­sia­ło być prze­ży­cie. Dla mnie nie. Mu­sia­łam wy­je­chać, bo za­ko­cha­łam się w lu­dziach, któ­rzy z ko­lei ko­cha­li się w li­te­ra­tu­rze, górach i tro­chę we mnie. Tyl­ko ma­ma pła­ka­ła. I cią­gle bo­lą mnie te jej łzy. Jak na to dzi­siaj pa­trzę, by­ła w tym szczyp­ta sza­leń­stwa. Tak po pro­stu wy­je­chać z do­mu na za­wsze w wie­ku nie bar­dzo od­po­wied­nim. – Opo­wia­da Pa­ni hi­sto­rię jak z baj­ki. Co to za lu­dzie, dla któ­rych nie ba­ła się Pa­ni ru­szyć w sze­ro­ki świat? Kró­le­wi­czem i kró­lew­ną w tej baj­ce są nie­ży­ją­cy już Sta­ni­sław i Kry­sty­na Ży­tyń­scy, któ­rzy przy­jeż­dża­li na lato w na­sze oko­li­ce. On – przed­wo­jen­ny so­cja­li­sta, w naj­lep­szym te­go sło­wa zna­cze­niu, któ­ry uwa­żał, że sko­ro sam do­stał od lo­su tak wie­le, to po­wi­nien ten dług spła­cić. Zresz­tą oj­czym in­ne­go zna­ne­go pi­sa­rza i sa­ty­ry­ka Mar­ci­na Wol­skie­go. Ona, ma­ma Mar­ci­na – dzien­ni­kar­ka spor­to­wa. I tak się zło­ży­ło, że u nich był mój dru­gi dom. Pew­nie dla­te­go ta po­li­ty­ka tak mnie do dzi­siaj prze­śla­du­je. Choć ża­łu­ję, że sa­ma nie pi­szę. Bo bar­dzo chcia­łam. Ale ta­len­tu nie star­czy­ło. – To jed­nak do­sta­ła Pa­ni tro­chę za dar­mo... Do­sta­łam. Nie to, że ja­koś na to wszyst­ko za­słu­ży­łam. Kwe­stia szczę­ścia. Po­tem był ko­lej­ny pre­zent od lo­su. Mąż i syn. A po­tem to już pro­za ży­cia. Po­szłam do pra­cy do Pol­sa­tu. – Tak z uli­cy? Py­ta pa­ni o to, czy nie przez ja­kiś układ czy zna­jo­mo­ści? Nie­ste­ty, nie. Ni­ko­go nie zna­łam, ale stu­dio­wa­łam dzien­ni­kar­stwo, by­łam mło­da i peł­na wia­ry we wła­sne si­ły. Wy­bra­łam Pol­sat tro­chę z le­ni­stwa, bo był bli­sko do­mu. Za­czy­na­łam od pa­rze­nia her­ba­ty, po­tem by­łam re­por­ter­ką, wy­daw­cą, pre­zen­ter­ką, czy­li tak, jak nale­ży. Prze­szłam wszyst­kie szcze­ble. – Ile syn miał lat, gdy tra­fi­ła Pa­ni do Pol­sa­tu? Nie pa­mię­tam, to by­ło bar­dzo daw­no. Ale sa­mo­dziel­ny Ni­kon jesz­cze nie był. – Co to za imię Ni­kon? Ni­kon to zwy­cięz­ca. Syn no­si imię po swo­im dziad­ku, bar­dzo waż­nej oso­bie w ro­dzi­nie mę­ża. Dzia­dek był du­żym, sil­nym męż­czy­zną, nie­zwy­kłą po­sta­cią. Tak też na­zy­wał się wiel­ki pra­wo­sław­ny za­kon­nik. Mój mąż nie jest Po­la­kiem. Dorota Gawryluk, "Viva!" styczeń 2005 – Pew­nie nie wszyst­kim Ni­kon ko­ja­rzy się z pra­wo­sła­wiem? Dla mnie to imię jest na­tu­ral­ne. Mój syn też jest z nie­go bar­dzo dum­ny. Wy­cho­wu­je­my go w sza­cun­ku do tra­dy­cji i w du­chu to­le­ran­cji. A tym, któ­rym Ni­kon ko­ja­rzy się tyl­ko z apa­ra­tem fo­to­gra­ficz­nym, a Kan­tor z punk­tem wy­mia­ny wa­lut, bar­dzo współ­czu­ję. Zresz­tą by­ło spo­ro za­mie­sza­nia z tym imie­niem. Kie­dyś zażarto­wa­łam, że cór­ka bę­dzie Mi­nol­ta i wszy­scy uwie­rzy­li. – Róż­ni­ca kul­tur ni­gdy nie sta­no­wi­ła dla Was pro­ble­mu? Nie. Ka­to­li­cyzm i pra­wo­sła­wie to re­li­gie chrze­ści­jań­skie. I w spra­wach pod­sta­wo­wych róż­nic nie ma. Przy wschod­niej gra­ni­cy, gdzie miesz­ka lud­ność obu wy­znań, wier­ni cho­dzą do tych sa­mych ko­ścio­łów. By­łam na mszy pra­wo­sław­nej w Haj­nów­ce od­pra­wia­nej w ko­ście­le. A róż­ni­ce, któ­re są, tyl­ko wzbo­ga­ca­ją. – Świę­tu­je­cie dwa ra­zy dłu­żej? Ni­kon mó­wi, że na­wet za dłu­go. Za to bar­dzo jest za­do­wo­lo­ny z po­dwój­nych pre­zen­tów. – Kto zaj­mo­wał się Ni­ko­nem przez te kil­ka­na­ście go­dzin na do­bę, kie­dy Pa­ni pa­rzy­ła her­ba­tę w Polsacie? Ro­dzi­na. Bab­cie, opie­kun­ki. I ja, kie­dy już tę her­ba­tę za­pa­rzy­łam. – Do­ko­na­ła Pa­ni trud­ne­go wy­bo­ru, po­świę­ca­jąc ro­dzi­nę dla ka­rie­ry... Ni­cze­go ani ni­ko­go nie po­świę­ca­łam. Wszyst­ko moż­na po­go­dzić, je­śli się chce. By­ło mi tyl­ko tro­chę cię­żej niż ma­mom, któ­re nie pra­cu­ją. Kró­cej spa­łam. Jesz­cze szyb­ciej cho­dzi­łam. Nie­któ­re rze­czy, te mniej istotne, od­pu­ści­łam so­bie z gó­ry. Po­rząd­ki roz­kła­dam na eta­py. Nie mu­szę wy­trzeć każ­de­go pył­ka, że­by sobie usiąść i cie­szyć się dniem. Nie ro­bię nic na si­łę, dla­te­go na­wet pra­so­wa­nie, któ­re jest zmo­rą wie­lu kobiet, mnie spra­wia przy­jem­ność. – Mi­mo to stra­ci­ła Pa­ni wie­le pięk­nych chwil, któ­re mo­gła spę­dzić z dziec­kiem. Nie żal ich Pa­ni? Oczy­wi­ście, że żal. Ty­le że pięk­nych chwil z dziec­kiem spę­dza­łam i spę­dzam spo­ro. A wszyst­kich spę­dzić się nie da. Bo sie­dząc w do­mu też trze­ba się na­pra­co­wać i po­świę­cić in­nym rze­czom. Re­zy­gno­wa­łam z ży­cia to­wa­rzy­skie­go. Nie by­ło im­prez, ban­kie­tów. Na­wet nie spo­ty­ka­łam się ze zna­jo­my­mi z pra­cy. Czas po pra­cy był za­wsze dla ro­dzi­ny. Ale to chy­ba na­tu­ral­na rzecz. Naj­waż­niej­sza jest więź psy­chicz­na z dziec­kiem. To mi się uda­ło. – Ni­gdy nie czu­ła Pa­ni za­zdro­ści wo­bec tych, któ­rym wszyst­ko przy­szło lek­ko? Tych, co cho­dzą na salo­ny i przy­jaź­nią się z kim trze­ba? O ja­kich sa­lo­nach pa­ni mó­wi? Mam wra­że­nie, że praw­dzi­wych sa­lo­nów już nie ma. Tak jak praw­dzi­wych przy­jaź­ni na tych sa­lo­nach. Praw­dzi­we przy­jaźnie są bez­in­te­re­sow­ne. A ta­kie mam. To waż­na spra­wa. I du­że szczę­ście. Roz­ma­wia­ła Mag­da Łu­ków