Sekret Waldemara Dzikiego wyszedł na jaw dopiero po śmierci Darii Trafankowskiej. Zatajał to przez lata
Rozwiedli się, ale wpadał do niej na rozmowy i pierogi
Była jedną z najbardziej cenionych i rozpoznawalnych aktorek polskiego kina i telewizji. Ogromną popularność przyniosła jej rola siostry Danusi Dębskiej-Tretter w serialu „Na dobre i na złe”. Na ekranie wcielała się w stanowczą i wymagającą siostrę oddziałową, jednak prywatnie Duśka – jak nazywali ją bliscy – emanowała ciepłem i dobrocią. Była osobą, na którą zawsze można było liczyć – gotową nieść pomoc, otoczyć opieką i wsparciem. Powszechnie wiadomo było, że Daria Trafankowska pracowała na planie z Małgorzatą Foremniak – żoną swojego byłego męża. Choć łączyła je skomplikowana historia, nigdy nie doszło między nimi do konfliktu. Daria wciąż darzyła uczuciem Waldemara Dzikiego... Jakie sekrety kryła ich relacja? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 16.09.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 9.04.2025] Daria Trafankowska i Waldemar Dziki: historia miłości Kiedy Daria Trafankowska brała ślub z Waldemarem Dzikim w końcu lat 70., wierzyła, że to będzie małżeństwo na zawsze. Kochała go, była szczęśliwa. Poznali się jeszcze podczas studiów w łódzkiej Filmówce. Waldemar Dziki, wówczas student pierwszego roku reżyserii, zakochał się w Duśce, kiedy... przeglądał klatki filmu, w którym zagrała. To on zapragnął ją zdobyć. Była od niego o dwa lata starsza. Daria Trafankowska urodziła się 5 stycznia 1954 roku w Poznaniu. Pochodziła z artystycznej rodziny. Jej mama tańczyła, była modelką, występowała w teatrze dla dzieci, Mała Duśka zawsze chciała być taka, jak ona. Tata był malarzem. W domu panowała artystyczna atmosfera, którą Daria od dziecka nasiąkała. Jako trzylatka zagrała pazia w sztuce, w której jej mama była królową. Zawsze wiedziała, że chce zostać aktorką, ale do szkoły filmowej nie dostała się od razu . Zdała dopiero za trzecim razem. Bardzo szybko i dobrze zadebiutowała w filmie Agnieszki Holland, Jerzego Domaradzkiego i Pawła Kędzierskiego „Zdjęcia próbne”, zagrała także w serialu „Polskie drogi”. Miała na swoim koncie role w filmach Waldemara Dzikiego („Cudowne dziecko”), Wojciecha Marczewskiego („Ucieczka z kina Wolność”), Filipa Zylbera („Pożegnanie z Marią”). Była aktorką warszawskiego Teatru Powszechnego. Zobacz też: Na ekranie stworzyli niezwykły duet. Piotr Garlicki pierwszy raz mówi o stracie Darii Trafankowskiej Daria Trafankowska: poprzednie związki Chociaż w Bogusławie Lindzie kochała się bez wzajemności, to w szkole miała powodzenie. Przez dwa lata była dziewczyną Tolka Banana, czyli Jacka Zajdlera, chodzili po Łodzi trzymając się za ręce, uchodzili za piękną parę. Rozstali się, ale to do Darii Jacek Zajdler napisał przed swoją samobójczą śmiercią list. Nie odpowiedziała dość szybko, była wtedy przejęta przygotowaniami do premiery. Potem nie mogła sobie tego darować. Gdy spotkała Waldemara Dzikiego, miała już za sobą szkolne miłości. Waldemar Dziki urodził się w 1956 roku, pochodził z Zakopanego. Po maturze zdał do łódzkiej Filmówki. Uchodził za zdolnego, pracowitego, skromnego człowieka. Zadebiutował w 1980 roku pięknym filmem „Kartka z podróży”. Jego drugi film, przy którym pracował już z żoną Darią Trafankowską „Cudowne dziecko”, zdobył wiele nagród. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6NCR2h-4062c25.jpg" width="1573" height="1577" alt="1982. Kadr z filmu "Noc poslubna w bialy dzien" w rezyserii Jerzego Gruzy, n/z Daria Trafankowska.,Image: 429270676, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Roman Sumik / Forum" title="Kadr z filmu "Noc poslubna w bialy dzien"" /> Daria Trafankowska i Waldemar Dziki: jak wyglądało ich małżeństwo? Uchodzili przez pewien czas za świetne małżeństwo. Ślub wzięli w końcu lat 70, w 1980 roku urodził się ich syn Wit. Byli nierozłączni prywatnie i zawodowo. Daria Trafankowska grała nie tylko w filmach męża, ale też w jego spektaklu „Dwoje na huśtawce”, w Teatrze telewizji z 1990 roku, partnerował jej wtedy Roman Wilhelmii. Ich związek nie był jednak wcale taki dobry. Dosyć szybko okazało się, że Daria Trafankowska i Waldemar Dziki mają inne charaktery i oczekiwania życiowe. Waldemar Dziki lubił ciszę, chciał wyprowadzić się z Warszawy, Daria Trafankowska kochała gwarne centrum miasta. W przeciwieństwie do męża była bardzo towarzyska i nie wyobrażała sobie życia bez przyjaciół. Sama o sobie mówiła, że jest „dziewczyną z plecakiem”, nie zależało jej na dobrach materialnych, nie przywiązywała się do konkretnych miejsc. Z mężem mieli inne priorytety życiowe, inaczej patrzyli na wychowanie syna. Daria Trafankowska starała się jednak dopasować do ukochanego. Zamieszkali w willi w podwarszawskich Markach, Daria Trafankowska ograniczyła życie towarzyskie. Ale w niczym to nie pomogło. Jako para zaczęli się rozchodzić. Waldemar Dziki miał romanse z innymi kobietami, ona mu to wybaczała, chociaż cierpiała. Kochała go. Zobacz też: Daria Trafankowska gasła na oczach całej Polski, odeszła 20 lat temu. „Naj­więk­szy strach odczuwam, gdy mnie nic nie bo­li” O mężu nigdy źle nie mówiła, choć cierpiała, gdy ją zostawił Kiedy Waldemar Dziki pewnego dnia zdecydował się opuścić wspólny dom, Daria Trafankowska nie próbowała go zatrzymać – być może nie potrafiła, a może już nie chciała. Twierdziła, że ich małżeństwo po prostu się wypaliło, bez szukania winnych. Ich syn, Wit Dziki, wspominał: „Byłem przyzwyczajony do tego, że tata przyjeżdżał i odjeżdżał. Zawsze dużo pracował poza domem, więc kiedy zniknął na dłużej, nie odczułem tego jako coś wyjątkowo bolesnego”. Daria nigdy nie spotkała kobiety, dla której Waldemar odszedł. Choć rozstanie potraktowała jak osobistą porażkę. Jak cytuje portal światseriali.pl: „Załamała się, cierpiała, płakała. Wierzyła, że jej małżeństwo to związek na zawsze i nie mogła zrozumieć, dlaczego ukochany ją zostawił”. To był dla niej wyjątkowo trudny okres – została sama z dzieckiem i zmagała się z problemami finansowymi. Dopiero rola w „Na dobre i na złe” przyniosła jej stabilizację i pomogła wyjść z kryzysu. Jej małżeństwo z Waldemarem Dzikiem trwało 15 lat – rozwiedli się w 1993 roku. Reżyser wkrótce potem związał się z Małgorzatą Foremniak, którą poślubił w 1998 roku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgwIDxhQ-a0a0fe8.jpg" width="1411" height="2000" alt="PHOTO: EAST NEWS DARIA TRAFANKOWSKA (1954-2004) Aktorka. Po ukonczeniu szkoly sredniej pracowala jako lektorka i dziennikarka radiowa. Jako adeptka wystepowala w Teatrze im. A. Fredry w Gnieznie. Aktorka w latach 1979-81 grala w Warszawskim Teatrze Narodowym a od roku 1981 w Warszawskim Teatrze Powszechnym. W serialu tv "Na dobre i na zle" jako Danuta DA?bska, oddzia??owa. ACTRESS DARIA TRAFANKOWSKA AT HOME" title="AKTORZY U PREZYDENTA" /> Waldemar Dziki: wyznanie po śmierci byłej żony Waldemar Dziki po latach od śmierci Darii Trafankowskiej przyznał, że jego uczucie do niej nigdy nie wygasło. Do końca darzył ją miłością – taką, jaką obdarza się matkę swojego dziecka i bliską przyjaciółkę, do której można przyjść na domowy obiad i szczerą rozmowę. Cieszył się, gdy dowiedział się, że Daria znów odnalazła szczęście u boku innego mężczyzny. Głęboko przeżył wiadomość o jej chorobie. Był jedną z pierwszych osób, które poznały diagnozę – rak trzustki... Daria Trafankowska odeszła zbyt wcześnie – zmarła w 2004 roku, mając zaledwie 50 lat. Kilka lat później ciężko zachorował również Waldemar Dziki. Zmarł w 2016 roku w szpitalu w Barcelonie, w wieku 59 lat. W ostatnich latach życia był już po rozwodzie z Małgorzatą Foremniak. Do końca towarzyszyła mu jego trzecia żona – Marta Eljasiak-Dziki. Zobacz też: Zakochali się w pracy, rozstali w zgodzie. Oto historia miłości Małgorzaty Foremniak i Waldemara Dzikiego
Była jego bratnią duszą, kochał się w niej bez wzajemności. Daria Trafankowska złożyła mu propozycję
"Kochałem się w niej, tylko że ona zawsze miała swoich chłopaków”
Niesamowite, jak szybko mija czas. Daria Trafankowska odeszła w 2004 roku, a pamięć o niej jest wciąż żywa. Niewiele osób wiedziało, że z Arturem Barcisiem łączyła ją wyjątkowa więź. Choć aktor przed laty był platonicznie zakochany w swojej koleżance, nigdy nie było to nic dwustronnego. Zamiast tego, pielęgnowali swoją przyjaźń. Aktualizacja na VUŻ: 11.10.2024 r. Artur Barciś o Darii Trafankowskiej. Aktor darzył ją platonicznym uczuciem Poznali się w szkole teatralnej. Barciś przyjechał do Łodzi na egzaminy wstępne, niezwykle zestresowany i niepewny siebie. Wybrał Łódź, ponieważ był pewien, że w Warszawie czy Krakowie nie będzie miał żadnych szans. Czekając na swoją kolej podeszła do niego piękna dziewczyna. Była to Daria Trafankowska, która również próbowała swoich sił w łódzkiej filmówce. CZYTAJ: Na ekranie stworzyli niezwykły duet. Piotr Garlicki pierwszy raz mówi o stracie Darii Trafankowskiej Ten drobny gest, serdeczność i ciepło ze strony Trafankowskiej sprawiły, że Artur Barciś zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Później jednak zrozumiał, że uczucie jest jednostronne. Trafankowską zawsze otaczał wianuszek adoratorów. Zaoferowała mu jednak przyjaźń, która okazała się znaczenie cenniejsza niż miłość. Do dziś jest jej wdzięczny za to, co ich połączyło. Artur Barciś i Daria Trafankowska: przyjaźń na całe życie I tak od pierwszego dnia studiów, trzymali się razem. Choć Barciś nie był przekonany do wyjazdu do Warszawy, Daria go przekonała. Stało się. Pojechali razem, wspierając się w początkach swojej kariery. Trafankowska miała niezwykle dobre serce. Barciś w swojej książce wspominał, że czasem trudno było mu na to patrzeć, bo bardzo poświęcała się dla innych. Pożyczała im pieniądze, a w jej domu zawsze każdy znalazł ukojenie i bezpieczny kąt. Taka była. Nie oczekiwała niczego w zamian. ZOBACZ TEŻ: Daria Trafankowska gasła na oczach całej Polski, odeszła 20 lat temu. „Naj­więk­szy strach odczuwam, gdy mnie nic nie bo­li" O jej chorobie Barciś dowiedział się, jako jeden z pierwszych. Był to dla niego szok i niedowierzanie. Stanął jednak na wysokości zadania i wpierał przyjaciółkę do samego końca. Zawsze mogła liczyć na jego wsparcie, dobre słowo i uśmiech. Do dziś Barciś ciepło wspomina ukochaną "Dusię", nie mogąc pogodzić się z myślą, że nie ma jej już wśród nas. Źródło: Pomponik, książka "Artur Barciś. Aktor musi grać, by żyć. Rozmawia Kamila Drecka" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnKqTDR-99c722e.jpg" width="1491" height="2190" alt="24-10-2000, Warszawa, Daria Trafankowska, aktorka Teatru Powszechnego, Na dobre i na zle, WIECEJ NA SLAJDACH W FORUM,Image: 429764106, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Michal Gmitruk / Forum" title="imgnKqTDR-99c722e" />
Na ekranie stworzyli niezwykły duet. Piotr Garlicki pierwszy raz mówi o stracie Darii Trafankowskiej
"Wyjdę na nieczułego. Ale prawda jest taka, że..."
Wciąż trudno pogodzić się z tym, że odeszła tak szybko. Nie zakładała najgorszego scenariusza, wszyscy wierzyli, że uda jej się pokonać chorobę. Daria Trafankowska odeszła dwadzieścia lat temu, 15 kwietnia 2004 roku. Uwielbiana aktorka podbiła serca widzów rolą Danusi Dębskiej, siostry oddziałowej w serialu Na dobre i na złe. W jednym z ostatnich wywiadów koleżankę ze szklanego ekranu wspomina Piotr Garlicki. 25 lat temu spotkali się na planie serialu. Piotr Garlicki i Daria Trafankowska spotkali się na planie Na dobre i na złe. Aktor pierwszy raz mówi o śmierci koleżanki Stworzyła wspaniałą rolę, charakterystyczną. Choć na swoim koncie miała wiele artystycznych kreacji, wielu zapamiętało ją właśnie jako Danutę Dębską z Na dobre i na złe. Serialowa siostra oddziałowa była konkretna, rzeczowa i godna zaufania. Daria Trafankowska wspominała w wywiadach, że posiada jedną wspólną cechę ze swoją postacią. „Jestem energiczna i staram się robić to, do czego się zobowiążę. Ale generalnie jestem osobą miękką, daję sobą kierować, często idę na kompromis. W ogóle nie znoszę konfliktów i zawsze staram się mediować. A siostra Danuta jak trzeba to się i poawanturuje... Mogłabym nauczyć się od niej tej konsekwencji w działaniu. Umiejętności panowania nad sytuacją. Tego, by nie poddawać się manipulacjom...”, zwierzała się Małgorzacie Karnaszewskiej w nadobre.vod.tvp.pl. Czytaj też: Daria Trafankowska gasła na oczach całej Polski, odeszła 20 lat temu. „Naj­więk­szy strach odczuwam, gdy mnie nic nie bo­li" Piotr Garlicki wspomina Darię Trafankowską Na ekranie partnerował jej m.in. Piotr Garlicki, odtwórca roli chirurga, dyrektora szpitala w Leśnej Górze, a także męża pielęgniarki oddziałowej – Stefana Trettera. Aktor wciąż pojawia się w tej roli na ekranie. W rozmowie z Plejadą wspomina Darię Trafankowską i po raz pierwszy mówi o jej stracie. Żałuje, że nie mieli okazji współpracować ze sobą dłużej. Ulubienica widzów odeszła po walce z chorobą nowotworową. „To fantastyczna aktorka. W pracy była profesjonalistką, a przy tym miłą, ciepłą i serdeczną osobą. Niestety, nie pograliśmy razem za długo”, zwierzał się w rozmowie z Michałem Misiorkiem. Czytaj też: Po rozwodzie tonęła w długach, nie miała pieniędzy na jedzenie. „Modliłam się, żeby znaleźć 10 złotych" Nie mieli ze sobą wielu kontaktów i możliwości do spotkań poza planem zdjęciowym. Na pytanie, o to, czy aktor mocno przeżył stratę, odpowiedział szczerze: „Nie wiem, co ci odpowiedzieć. Jak powiem, że tak – skłamię. Jak powiem, że nie – wyjdę na nieczułego s*******a. Ale prawda jest taka, że nie jestem w stanie przełożyć relacji zawodowych na personalne. Z nikim z aktorów, z którymi grałem czy gram w "Na dobre…", nie trzymam się poza planem. Koleguję się natomiast z technikami, dźwiękowcami i innymi członkami ekipy. Może zabrzmi to nieskromnie, ale jestem szczególnym przypadkiem w tym serialu. Po pierwsze, z powodu wieku. Po drugie, z powodu stażu. Po trzecie, dlatego że granie w nim to moje jedyne stałe zajęcie”. Piotr Garlicki wyznał, że większość młodych aktorów wchodzi na plan robi swoje i szybko gna dalej. To nie sprzyja poznawaniu się. W przypadku personelu technicznego, który jest cały czas obecny na planie, jego skład nie uległ też wielkiej zmianie. „Co innego w przypadku personelu technicznego. On jest cały czas i przez te wszystkie lata jego skład niewiele się zmienił. A że mnie się nigdzie nie spieszy, mam dużo czasu, to nasze znajomości mogą się rozwijać. Tempo i specyfika naszej pracy sprawia, że trudno jest nawiązać na planie przyjaźnie z innymi aktorami", dodawał aktor. Źródło: Wywiad Michała Misiorka dla Plejady
Daria Trafankowska gasła na oczach całej Polski, odeszła 20 lat temu. „Naj­więk­szy strach odczuwam, gdy mnie nic nie bo­li"
Informacja o chorobie była dla niej niewyobrażalnym ciosem. „Sie­dzia­łam obok lekarza i po­wta­rza­łam jak automat, a po policzkach spły­wa­ły mi łzy jak groch"
Zmarła dokładnie 20 lat temu, wciąż jest w sercach wielu ludzi. Daria Trafankowska uchodziła za osobę niezwykle ciepłą i dobrą. Rola Danusi w serialu Na dobre i na złe sprwiła, że pokochali ją telewidzowie w całej Polsce. Gdy zachorowała, wszyscy trzymali za nią kciuki i robili wszystko, by jej pomóc. Tak wyglądały ostatnie chwile uwielbianej aktorki. Katarzyna Bujakiewicz o ostatnich chwilach Darii Trafankowskiej Pracowały na planie serialu Na dobre i na złe. To właśnie tam Katarzyna Bujakiewicz i Daria Trafankowska się polubiły. Znalazły wspólny język, a każde spotkanie było dla nich wielką radością. „Jechałyśmy do niej i w oparach papierosowych — bo obie wtedy paliłyśmy papierosy — siedziałyśmy i omawiałyśmy życie, a ona mi wiele rzeczy tłumaczyła. Różne moje wątpliwości sercowe zawsze pięknie rozwiązywała. No i pamiętam, że nawet mogłam do niej o czwartej rano zadzwonić zapłakana z jakimś problemem i ona była zawsze do dyspozycji", zwierzała się Katarzyna Bujakiewicz w rozmowie z Plejadą. „Kiedy "Na dobre i na złe" zrobiło się bardzo popularne, razem szłyśmy do centrum handlowego czy gdzieś na zakupy, czy przed planem, czy po planie, albo tak po prostu, no to się wygłupiałyśmy. Udawałyśmy, że gramy tę naszą parę serialową, czyli ona mnie opierdzielała, a ja przepraszałam. Ludzie patrzyli na nas ze śmiechem i zastanawiali się, czy to prawda i my faktycznie jesteśmy w takiej relacji, czy się wygłupiamy. Miałyśmy z tego niezłą zabawę", dodawała. W tej samej rozmowie aktorka przyznała, że doskonale pamięta czas, kiedy Daria Trafankowska zachorowała. „Pamiętam, jak ona zaczęła chorować, mówiła: widzisz Kasia, całe życie się odchudzamy, robimy głupoty. Przestań to robić, bo ja jestem teraz chuda, a wcale tego nie chcę. To we mnie zostało i faktycznie do dziś mówię sobie: odczep się od siebie, dziewczyno i przestań kombinować. To mi dało dużo do myślenia", zaznaczała. „Dzisiaj wszyscy wszystko oceniają. Ona tego nie robiła. Ona wszystkich broniła. Ja nigdy nie usłyszałam od niej złego słowa na żaden temat. Wiadomo, że w garderobie się różne osoby omawia, a ona zawsze stawała w obronie czy aktorki, czy reżysera, na którego psioczyłyśmy", wspominała Katarzyna Bujakiewicz. „Nawet jakby ktoś był naprawdę beznadziejny, to zawsze znajdywała w nim jakieś plusy. I to o tym staram się pamiętać po tych 20 latach", podkreślała. „Jak dzwoniłam do niej w święta, to ona zawsze mówiła: Jezus Maria. Siedzę przy telefonie i głównie dzwonię po przyjaciołach albo odbieram telefony. I tak samo było przed jej śmiercią. Pytałam ją: Dusia, przyjechać do ciebie do szpitala? Ona wtedy powiedziała mi: jakbyś mogła, to nie przyjeżdżaj, bo ja mam tu przemarsz wojsk i wszystkich muszę pocieszać i chcę odpocząć po prostu. No i to też mi dało do myślenia", opowiadała. „Później w różnych innych sytuacjach z przyjaciółmi chorymi na nowotwór wiedziałam już, że najważniejsza jest rodzina, najbliżsi, a przyjaciele, jeśli zostaną wezwani i poproszeni, żeby się pojawili, to niech przybędą, ale na pewno nie można obciążać tej osoby. Daria mówiła: wszyscy przychodzili do mnie i płakali. Teraz wiem, że to jest straszne. Nikt nie pomyślał o tej chorej osobie. Teraz trochę inaczej się podchodzi do chorujących, a wtedy wszyscy tak reagowali. Tak bardzo ją kochali, darzyli tak wielką sympatią", wyznała Katarzyna Bujakiewicz. „Jak to jest, że ona miała 49 lat, jak umarła. Jestem w szoku, jak o tym myślę. Ja mam 52 lata i nie wyobrażam sobie tego... Mam niedużą córkę. Jak? Zdecydowanie odeszła za wcześnie", pytała retorycznie z żalem w głosie. Ich relacja była na tyle bliska, że Katarzyna Bujakiewicz zaprosiła Darię Trafankowską do swojego rodzinnego domu. „Przyjechała do mnie do domu do Poznania, a moja babunia była wielką wielbicielką i fanką "Na dobre i na złe". Bardzo lubiła Darię. Pamiętam, jak sobie siedziałyśmy w salonie. Babunia była szczęśliwa, siedziałyśmy w trójkę i rozmawiałyśmy. Teraz one szczęśliwie sobie siedzą i piją herbatkę, kawkę, ale nie ma ani jednej, ani drugiej. To takie moje wspomnienie, do dzisiaj widzę tę radość mojej babci i Darii", wspomina w rozmowie z Plejadą. CZYTAJ TEŻ: Jego życie to historia transformacji. „Szukam swojego szczęścia w miłości, na świecie…” Daria Trafankowska, Katarzyna Bujakiewicz, 2004 rok Przypominany ostatnią rozmowę z Darią Trafankowską, która ukazała się miesiąc przed jej śmiercią - w marcu 2004 roku. Dłu­go na­ma­wia­łam Da­rię Tra­fan­kow­ską na tę roz­mo­wę. Zgo­dzi­ła się nie­chęt­nie. Te­raz, sto­jąc pod drzwia­mi jej miesz­ka­nia, za­sta­na­wiam się, czy na­ci­snąć klam­kę. Czy wol­no mi wcho­dzić z bu­cio­ra­mi w czy­jeś ży­cie w tak dra­ma­tycz­nym je­go mo­men­cie? Dla­cze­go ta wraż­li­wa, uta­len­to­wa­na ko­bie­ta ma opo­wia­dać o wal­ce ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, któ­rą wła­śnie to­czy? Czy nie uzur­po­wa­łam so­bie ja­kie­goś nie­ist­nie­ją­ce­go pra­wa, zasłaniając się po­trze­ba­mi czy­tel­ni­ka? Mam wiel­ką ocho­tę za­wró­cić. Se­ria­lo­wa sio­stra Da­nu­ta, szczu­plut­ka, z kró­ciut­ką fry­zu­rą (bar­dzo jej w niej do twa­rzy), sta­je w drzwiach. Jest uśmiech­nię­ta. Jesz­cze wczo­raj by­ła zbyt sła­ba i obo­la­ła, by roz­ma­wiać, cho­ciaż­by przez te­le­fon. Najwyraźniej tra­fi­łam na do­bry dzień. Wca­le nie wy­glą­da na cięż­ko cho­rą. Ra­czej na bar­dzo spo­koj­ną. Bę­dę roz­ma­wiać. Mi­mo wszyst­ko. „Du­sia, bar­dziej niż wła­sną cho­ro­bą, przej­mu­je się tym, że lu­dzie się o nią mar­twią”, twier­dzą Pa­ni przy­ja­cie­le. Po­dob­no to Pa­ni ich po­cie­sza, nie od­wrot­nie. Tak też się zda­rza, ale nie prze­sa­dzaj­my. Na okrą­gło od­bie­ram te­le­fo­ny od osób za­tro­ska­nych mo­im lo­sem. Czę­sto cał­kiem ob­cych. Po­da­ją na­zwy cu­dow­nych le­ków, któ­re na pew­no mi po­mo­gą i za­pew­nia­ją, że wszyst­ko bę­dzie do­brze. Są nie­zwy­kli. Cza­sa­mi na­wet za­cze­pia­ją na uli­cy, py­ta­jąc, czy nie trze­ba mi w czymś po­móc. Cza­iłam się z in­for­ma­cją o cho­ro­bie no­wo­two­ro­wej i pew­nie gdy­by nie kon­cert w Te­atrze Powszechnym, nie zdra­dzi­ła­bym się do dziś. To zresz­tą wy­da­rzy­ło się po­za mną – by­łam już wówczas na zabie­gach w kli­ni­ce w Sal­zbur­gu. Wiem, że moi ko­le­dzy nie mie­li lep­sze­go spo­so­bu na roz­re­kla­mo­wa­nie go, jak po­in­for­mo­wa­nie o zboż­nym ce­lu. I mie­li dy­le­mat, wie­dząc o mo­ich opo­rach. Te­atr Po­wszech­ny prze­żył ob­lę­że­nie. Przy­szło mnó­stwo lu­dzi, nie­któ­rzy po raz pierw­szy w ży­ciu by­li w te­atrze! Ko­cha­ją sio­strę od­dzia­ło­wą. To praw­da. Przy­szli na­wet pił­ka­rze Le­gii. By­ły spon­ta­nicz­ne au­kcje i lo­te­rie, na któ­rych sprze­da­wa­no nie­mal wszyst­ko. Bły­ska­wicz­nie włą­czy­ły się dwa ban­ki i róż­ni spon­so­rzy. I to wszyst­ko zor­ga­ni­zo­wa­no w dwa tygodnie! Wy­obra­żam so­bie, jak wiel­kim wy­sił­kiem ca­łe­go szta­bu lu­dzi by­ło to oku­pio­ne. Kło­po­ty ze zdo­by­ciem biletów na kon­cert mie­li na­wet moi przy­ja­cie­le. Brzmi ni­czym aneg­do­ta, gdy opo­wia­dam, jak mo­ja najwierniejsza przy­ja­ciół­ka Jo­asia pró­bo­wa­ła za­re­zer­wo­wać bi­le­ty. Gdy pa­ni w ka­sie po­wie­dzia­ła jej, że już nie ma, Jo­asia wy­krzyk­nę­ła: „Ależ ja mu­szę je zdo­być. Je­stem naj­bliż­szą przy­ja­ciół­ką Da­rii”. W od­po­wie­dzi usły­sza­ła: „Tu, pro­szę pa­ni, przy­cho­dzą sa­mi naj­bliż­si przy­ja­cie­le”. To wspa­nia­łe. Ja też tak my­ślę. Głów­nym po­wo­dem, dla któ­re­go zgo­dzi­łam się na tę roz­mo­wę, jest moż­li­wość podziękowania lu­dziom, któ­rzy się o mnie trosz­czą. Je­stem tym spe­szo­na. Tę tro­skę od­czu­wam na każ­dym kro­ku, od wie­lu mie­się­cy. Nie­ustan­nie otrzy­mu­ję ad­re­sy wy­bit­nych spe­cja­li­stów – ho­me­opa­tów, bioenergoterapeutów, zie­la­rzy – z za­pew­nie­nia­mi, że czy­nią cu­da. Na­uczy­łam się spo­koj­nie wy­ja­śniać, czemu nie mo­gę brać ko­lej­ne­go, naj­lep­sze­go na świe­cie le­kar­stwa. Bo wła­śnie wy­pró­bo­wu­ję in­ne. Mam też gru­pę przy­ja­ciół, któ­rą na­zy­wam in­ter­we­niu­ją­cą – roz­li­cza­ją mnie z te­go, czy spraw­dzi­łam ko­lej­ny ad­res albo po­łknę­łam ja­kieś le­kar­stwo. Cza­sa­mi mu­szę z ni­mi wręcz wal­czyć! Kon­cep­cja­mi le­cze­nia mo­gła­bym ob­dzie­lić od­dział on­ko­lo­gicz­ny. Gdy­bym chcia­ła wszyst­kim oso­bi­ście po­dzię­ko­wać, mu­sia­ła­bym sie­dzieć i zaj­mo­wać się wy­łącz­nie pi­sa­niem li­stów. Do­świad­czam ta­kiej życz­li­wo­ści i ta­kiej mi­ło­ści, że wła­ści­wie nie mam in­ne­go wyj­ścia, jak wy­zdro­wieć. Ta­ka daw­ka do­bro­ci mo­że być sku­tecz­niej­sza niż naj­lep­sza te­ra­pia. Oczy­wi­ście. Tak jej wie­le, że wręcz mnie pa­ra­li­żu­je. Głu­pio mi, że wo­kół mnie jest ty­le za­mie­sza­nia. Nie lubię być w cen­trum uwa­gi. W wal­ce z no­wo­two­rem po­zy­tyw­ne na­sta­wie­nie mo­że zdzia­łać cu­da. Tak, ale cią­głe przy­po­mi­na­nie cho­re­mu: „Bądź dziel­ny, tak wie­le za­le­ży od cie­bie” jest dla nie­go stre­su­ją­ce. A je­śli się nie uda, choć tak bar­dzo się sta­ram? Prócz sa­mej cho­ro­by za­drę­czy mnie prze­ko­na­nie, że zawiodłam wszyst­kich, któ­rzy we mnie wie­rzy­li! Nie chcę te­go. Co więc mó­wić, gdy ktoś bar­dzo bli­ski oznaj­mia nam: „Mam nowotwór"? Na­praw­dę nie wiem. Mo­że nic? Mo­że je­dy­nie przy­tu­lić i za­pew­nić: „Je­stem z to­bą. Za­wsze mo­żesz na mnie li­czyć. Wie­rzę, że ci się uda. Je­śli mo­gę coś dla cie­bie zro­bić, to mów o tym”. Ale nie bok­so­wać cho­re­go poczuciem od­po­wie­dzial­no­ści, bo on my­śli z prze­ra­że­niem: „To mo­ja wi­na, że źle się czu­ję. Za ma­ło we mnie wia­ry, za ma­ło wo­li wal­ki”. To jest pa­skud­ne uczu­cie. Sło­wo „rak” bu­dzi prze­ra­że­nie. Pod­czas roz­mo­wy z Pa­nią po­ty­kam się o nie. Jakbym po­peł­nia­ła zły uczy­nek. To zro­zu­mia­łe. Pod­świa­do­mie boi się pa­ni, że wy­ma­wia­jąc je, pro­wo­ku­je cho­ro­bę do ak­tyw­no­ści. To sło­wo ma złą ener­gię. Ja też się go bo­ję i nie uży­wam. Mó­wię: no­wo­twór. Brzmi znacz­nie le­piej. Prócz za­tro­ska­nych tra­fi­li się i ta­cy, któ­rzy chcie­li wy­ko­rzy­stać Pa­ni cho­ro­bę dla za­ist­nie­nia. To był od­osob­nio­ny przy­pa­dek. Ale fak­tycz­nie… Kie­dy tra­fi­łam do szpi­ta­la on­ko­lo­gicz­ne­go po raz pierw­szy, na ba­da­nia, ktoś za­dzwo­nił do kil­ku re­dak­cji z in­for­ma­cją, że Tra­fan­kow­ska ma ra­ka. Do­my­śla się Pa­ni, kto to mógł być? Nie mam po­ję­cia. Przed­sta­wił się ja­ko pra­cow­nik szpi­ta­la, ale rów­nie do­brze mógł to być ktoś z odwiedzających. Roz­dzwo­ni­ły się te­le­fo­ny, nie tyl­ko do mnie, tak­że do mo­ich zna­jo­mych. Dziennikarze pytali, czy to praw­da. Za każ­dym ra­zem od­po­wia­da­łam, że je­stem w trak­cie ba­daj, że jesz­cze nic nie wiem i pro­szę, by o tym nie pi­sać. I nikt nie na­pi­sał. Za­cho­wa­no się bar­dzo fa­ir. Za­wio­dła się Pa­ni za to na po­czyt­nym dzien­ni­ku, któ­ry cho­ro­bę zna­nej ak­tor­ki wy­ko­rzy­stał dla pod­nie­sie­nia na­kła­du. Bar­dzo to prze­ży­łam. Udzie­li­łam im wy­wia­du, bo pi­su­ję do tej ga­ze­ty fe­lie­to­ny i czu­łam się zo­bli­go­wa­na do szcze­ro­ści. Po wy­dru­ko­wa­niu go by­łam za­ła­ma­na. Prze­czy­ta­łam wszyst­ko to, cze­go chcia­łam unik­nąć. Prosiłam, by sku­pić się na mo­ich po­dzię­ko­wa­niach dla lu­dzi, któ­rzy mnie wspie­ra­ją. Wszyst­ko, co by­ło dla mnie waż­ne, wy­pa­dło z roz­mo­wy. Zo­sta­ły ba­na­ły. W do­dat­ku wy­glą­da­ło na to, że cho­ro­ba jest ja­kimś pozytywnym wy­da­rze­niem w mo­im ży­ciu, bo na­gle od­kry­łam, ilu mam przy­ja­ciół i ja­kie ży­cie jest faj­ne! A to bzdu­ra, bo o tym aku­rat za­wsze wie­dzia­łam. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Byli razem 75 lat. Śmierć ukochanej żony była dla legendy wyścigów okrutnym ciosem. Łzy same cisną się do oczu Daria Trafankowska, 21.05.2002 rok Dłu­go na­ma­wia­łam Pa­nią na roz­mo­wę. Nie na­le­ży mó­wić o bó­lu, chorobie? Nie na­le­ży ro­bić z tego sen­sa­cji. Mil­cza­łam, bo nie chcia­łam, by ktoś po­dej­rze­wał, że wy­ko­rzy­stu­ję chorobę, by przy­po­mnieć o swo­im ist­nie­niu. By po­my­ślał: „Ma­ło gra, to chwy­ta się wszyst­kie­go”. Strasz­nie się te­go ba­łam. To praw­da, że rak stał się atrak­cyj­nym to­wa­rem me­dial­nym. Czymś w ro­dza­ju dra­ma­tycz­ne­go re­ali­ty show. To głów­ny po­wód, dla któ­re­go nie chcia­łam o tym opo­wia­dać. Wciąż też zbyt ma­ło wiem o swo­jej cho­ro­bie. No­wo­twór wciąż jest wiel­ką nie­wia­do­mą. Prze­bieg cho­ro­by za każ­dym ra­zem jest in­ny. W mo­im przy­pad­ku ro­ko­wa­nia są kiep­skie. Rak trzust­ki z prze­rzu­ta­mi na wą­tro­bę. Fa­cho­wa li­te­ra­tu­ra, na któ­rą rzu­ci­łam się, kiedy usły­sza­łam dia­gno­zę, in­for­mu­je: „W więk­szo­ści przy­pad­ków cho­ro­ba koƒ­czy się zgo­nem na przestrzeni od trzech do sześciu mie­się­cy”. To mu­si obez­wład­nić. Ale tak so­bie my­ślę, że sko­ro na­pi­sa­ne jest „w więk­szo­ści”, a ja po pię­ciu mie­sią­cach od dia­gno­zy wciąż pra­cu­ję i ra­dzę so­bie, to mo­że je­stem w tej mniej­szo­ści? Bar­dzo bym te­go chcia­ła. Się­gnę­ła Pa­ni po książ­kę Car­la Si­mon­to­na „Try­umf ży­cia”? Za­czę­łam edu­ka­cję od pod­ręcz­ni­ków dla le­ka­rzy i stu­den­tów me­dy­cy­ny, gdzie, nie­ste­ty, naj­wię­cej jest statystyk. Zwłasz­cza od­no­śnie czę­sto­tli­wo­ści zgo­nów. A po­win­nam za­cząć od Si­mon­to­na, któ­re­go przeczytałam póź­niej. Znam „Try­umf ży­cia” i je­go naj­gło­śniej­szą po­zy­cję – „Jak żyć z ra­kiem i go po­ko­nać”. Teo­ria Si­mon­to­na, wy­ko­rzy­stu­ją­ca umysł dla le­cze­nia cia­ła, jest mi zresz­tą bli­ska. Ta­kie me­to­dy, jak wizualizacja cho­ro­by, me­dy­ta­cje, chiń­ska die­ta, jak naj­mniej moc­nej che­mii za­le­ca tak­że mój on­ko­log – genialny dok­tor Kryń­ski. Cho­dzi o to, by jak naj­mniej mal­tre­to­wać pa­cjen­ta. Czy dzie­li Pa­ni swo­je ży­cie na to sprzed cho­ro­by i po­tem? Ina­czej się, nie­ste­ty, nie da. Choć­by z po­wo­du ogra­ni­czeń, któ­rych przy­by­wa. Wcze­śniej wy­pi­ja­łam codziennie mo­rze ka­wy, wy­pa­la­łam mnó­stwo pa­pie­ro­sów i ni­gdy nie mia­łam ga­strycz­nych kło­po­tów. Ca­łe ży­cie też no­to­rycz­nie od­chu­dza­łam się, bez efek­tów ubocz­nych. Dziś wiem, że ta­kie wa­ha­nia wa­gi osła­bia­ją trzust­kę. Co nie zna­czy wca­le, że jak ktoś się od­chu­dza, cze­ka go rak. Te­raz je­stem na ści­słej die­cie, a o sma­ku ka­wy za­po­mnia­łam… Dzień, w któ­rym zda­łam so­bie spra­wę, że być mo­że przy­da­rzy­ło mi się najgorsze, pa­mię­tam do­kład­nie. Już ma­jąc za so­bą USG, świa­do­ma, iż coś ze mną nie tak, tra­fi­łam do profesora Gier­bliń­skie­go. Nim po­sta­wił dia­gno­zę, ba­dał mnie bar­dzo dłu­go. Pa­cjen­ci by­li za­pi­sa­ni co 15 minut, a ja sie­dzia­łam pra­wie go­dzi­nę. Do­my­śla­łam się, że mu­si być śle. Pro­fe­sor, nie pa­trząc na mnie w ogó­le, po­wie­dział tyl­ko: „Za­pra­szam, pa­ni Da­rio, do sie­bie, do szpi­ta­la. Zro­bi­my biop­sję trzust­ki. U mnie spę­dzi pa­ni tyl­ko trzy dni, a po­tem od ra­zu na on­ko­lo­gię”. Sie­dzia­łam obok nie­go i po­wta­rza­łam jak automat: „Tak. Ro­zu­miem. Oczy­wi­ście”. A po po­licz­kach spły­wa­ły mi łzy jak groch. Lu­dzie, któ­rzy sta­nę­li oko w oko ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, mó­wią o przewartościowaniu ca­łe­go do­tych­cza­so­we­go ży­cia. Ja nie mo­gę te­go po­wie­dzieć. Nic się nie zmie­ni­ło w mo­jej hie­rar­chii war­to­ści. Cho­ro­ba nie spra­wi­ła, że odkrykłam coś, cze­go nie wie­dzia­ła­bym wcze­śniej. Zmie­ni­ły się pro­por­cje. Na­dal chcę du­żo pra­co­wać, ale gdy pa­da ha­sło „che­mia”, nie dzwo­nię do pa­na dok­to­ra, by ją prze­ło­żył o trzy dni, bo ja mam wła­śnie zdjęcia. Zdro­wie jest na pierw­szym miej­scu. Na pew­no wię­cej cza­su upły­wa mi na re­flek­sjach nad wła­snym ży­ciem. No i szko­da mi go na głu­pie spo­tka­nia, nie­istot­ne za­ję­cia. Ale jak się głę­biej za­sta­na­wiam, to dochodzę do wnio­sku, że nie od­by­wa­łam głu­pich spo­tkań. Je­śli coś już ro­bię, jest to dla mnie waż­ne. Pa­ni naj­wy­raźniej po pro­stu do­brze ży­je. Nie­wie­le osób mo­że tak o sobie powiedzieć. Chy­ba fak­tycz­nie. Nie mo­gę po­wie­dzieć: „Bo­że, ile cza­su zmar­no­wa­łam, a nie wia­do­mo, ile mi go zo­sta­ło”. To by­ła­by nie­praw­da, bo ni­cze­go nie ża­łu­ję. W mo­im po­strze­ga­niu świa­ta i lu­dzi nie do­ko­na­ła się ostat­nio żad­na re­wo­lu­cja. Roz­ma­wia­my o cho­ro­bie, któ­ra jest za­gro­że­niem ży­cia. Ale nie mu­si być wy­ro­kiem śmier­ci. Co­raz wię­cej osób wy­cho­dzi zwy­cię­sko z wal­ki z ra­kiem. To praw­da. Dą­ży się do te­go, by uczy­nić z nie­go prze­wle­kłą cho­ro­bę, jak na przy­kład cu­krzy­ca czy in­ne. Cała on­ko­lo­gia sku­pia się na tym, a każ­dy dzień przy­no­si ja­kieś no­we roz­wią­za­nia, no­we su­ge­stie. Czy naj­po­pu­lar­niej­szej sio­strze od­dzia­ło­wej w kra­ju otrza­ska­nie ze szpitalem po­mo­gło od­na­leść się w ro­li pa­cjent­ki? Oczy­wi­ście. Oka­za­ło się też, że je­stem pa­cjen­tem szcze­gól­nie uprzy­wi­le­jo­wa­nym. Ca­ły per­so­nel trak­to­wał mnie jak ko­le­żan­kę. Wszy­scy wie­dzą, że je­stem ak­tor­ką, ale gdy ze mną roz­ma­wia­ją, uży­wa­ją ty­lu fa­cho­wych okre­śleń, jak gdy­bym by­ła z ich bran­ży! Mu­szę im przy­- po­mi­nać, że jed­nak nie je­stem pie­lę­gniar­ką. Ale na pla­nie li­znę­łam cał­kiem spo­ro z teo­rii me­dy­cy­ny i to mi się te­raz przy­da­je. By­ło wie­le kon­cep­cji le­cze­nia Pa­ni, naj­waż­niej­szym miej­scem te­ra­pii oka­za­ła się jed­nak kli­ni­ka w Sal­zbur­gu. W każ­dym ra­zie bar­dzo waż­nym, choć to te­ra­pia wspo­ma­ga­ją­ca. Mam bar­dzo rzad­ki ro­dzaj no­wo­two­ru. Poruszamy się trosz­kę po omac­ku. Praw­do­po­dob­nie omi­nie mnie ope­ra­cja, nie unik­nę­łam jed­nak che­mii. Przyj­mo­wa­łam bar­dzo sil­ną, tak zwa­ną do­tęt­ni­czą che­mię, po­da­wa­ną przez pa­chwi­nę. Tak, by le­kar­stwo docierało wy­łącz­nie do cho­rych or­ga­nów. Skut­ki ubocz­ne che­mio­te­ra­pii by­wa­ją dla pa­cjen­tów nie do znie­sie­nia. Róż­nie by­wa. Le­cze­nie po­le­ga tu na po­wol­nym za­tru­wa­niu ca­łe­go or­ga­ni­zmu, w ta­kiej daw­ce jed­nak, by potrafił się obro­nić. Po tej do­tęt­ni­czej che­mii czu­łam się fa­tal­nie. Ale ogól­nie nie jest aż tak śle. Bio­rę różne le­ki osło­no­we, pi­ję zio­ła, ści­sła die­ta przy­no­si efek­ty. Naj­bar­dziej po­ma­ga mi jed­nak im­mu­no­te­ra­pia, ja­ką dok­tor Klehr ser­wu­je mi w Sal­zbur­gu. Ta me­to­da le­cze­nia po­le­ga na po­da­wa­niu pa­cjen­to­wi szcze­pion­ki wy­ho­do­wa­nej w opar­ciu o ba­da­nia je­go krwi. To wciąż me­to­da eks­pe­ry­men­tal­na, ale po­sta­wi­ła na no­gi wielu lu­dzi, na któ­rych tak zwa­na tra­dy­cyj­na me­dy­cy­na mach­nę­ła rę­ką. Roz­ma­wia­łam z ni­mi. Są w do­brej for­mie, choć od mo­men­tu le­cze­nia mi­nę­ło już pięć, sześć lat. Cho­ro­ba zmie­nia per­spek­ty­wę pa­trze­nia na cza­s. Co to jest dla zdro­we­go czło­wie­ka pięć lat? W wy­pad­ku no­wo­two­ru to ca­łe wie­ki. CZYTAJ TEŻ: Skończyła 97 lat, nie potrafiła być idealną matką. Jakie relacje łączą Wandę Traczyk-Stawską z dziećmi? Daria Trafankowska, 20.01.2004 rok Czy dok­tor Klehr miał już do czy­nie­nia z po­dob­nym przy­pad­kiem? Tyl­ko raz. Za to z do­brym skut­kiem. Pa­cjent ży­je do dziś. To na­stra­ja opty­mi­stycz­nie. Jak się Pa­ni czu­je po za­bie­gach? Le­piej, choć za wcze­śnie, by mó­wić o po­pra­wie. Ba­da­nia wy­ka­za­ły co praw­da, że zmia­ny w wą­tro­bie cof­nę­ły się o ja­kieś 3, mo­że 4 pro­cent, ale o re­gre­sie moż­na mó­wić do­pie­ro w przy­pad­ku 25. Wciąż je­stem na początku tej dro­gi. Prze­szłam w Sal­zbur­gu pierw­szą se­rię te­ra­pii. Do­sta­łam do do­mu szcze­pion­ki, codziennie je przyj­mu­ję, i chwa­ła Bo­gu wciąż je­stem spraw­na i ak­tyw­na. Choć mie­wam bar­dzo złe dni. Wiem już, co to ból no­wo­two­ro­wy. Ta­ki, na któ­re­go nie ma moc­nych. Nie­ustę­pli­wy. Łykasz pro­chy garściami, czu­jesz się jak nar­ko­man, a nie prze­sta­je cię bo­leć. Naj­więk­szy strach od­czu­wam jed­nak wówczas, gdy nic mnie nie bo­li. Przez pierw­sze trzy mie­sią­ce od dia­gno­zy czu­łam się bar­dzo do­brze. Wciąż py­ta­łam mo­ją psy­cho­te­ra­peut­kę: „Kie­dy to mnie wal­nie? No kie­dy?” Ona od­po­wia­da­ła: „Nie wiem. Nikt tego pa­ni nie po­wie”. No i wal­nę­ło. Wte­dy się uspo­ko­iłam. Kie­dy bo­li, tak moc­no sku­piam się na wal­ce z bólem, że prze­sta­ję kom­bi­no­wać. Na szczę­ście wciąż mo­gę pra­co­wać. Gram w se­ria­lu, choć no­we od­cin­ki pi­sa­ne są z du­żą ostroż­no­ścią. Tak, by w ra­zie gdy się śle po­czu­ję, mo­gła mnie za­stą­pić in­na ak­tor­ka. Na­dal też na­gry­wam dla ra­dia, a na­wet pro­wa­dzę w te­le­wi­zji no­wy pro­gram – no­men omen o zdro­wiu „Na­sze rytmy zdro­wia”. Spo­ty­kam się w stu­diu z le­ka­rza­mi, cho­ry­mi, każ­dy pro­gram po­świę­co­ny jest in­ne­mu prblemowi. Lu­bię go i mam na­dzie­ję, że uda mi się na­dal nad nim pra­co­wać. Kie­dyś od­wie­dza­ła Pa­ni wró­ży, ta­ro­ci­stów. My­śla­ła Pa­ni, by za­py­tać o efek­ty le­cze­nia? Nie od­wa­ży­ła­bym się na to, zresz­tą nie wie­rzy­ła­bym wróż­bie. Ta­ro­ci­ści nie mó­wią praw­dy, gdy wi­dzą w kartach coś złe­go. Ale przed pię­ciu la­ty je­den za­przy­jaś­nio­ny prze­po­wie­dział mi wszyst­ko to, co wła­śnie mi się przy­da­rzy­ło. Mó­wił, że przyj­dzie pro­po­zy­cja dłu­go­fa­lo­wej pra­cy, któ­ra zmie­ni mo­je za­wo­do­we ży­cie. I tak się sta­ło. Za­po­wia­dał, że spo­tkam męż­czy­znę, któ­re­go pa­mię­tam z mło­do­ści i że ni­gdy bym nie pdejrzewała, iż bę­dzie­my ra­zem. I po­zna­łam mo­je­go Jaś­ka. Opo­wia­dał o du­żych pie­nią­dzach, któ­re ma­ją krą­żyć wo­kół mnie, i o wy­jeździe za gra­ni­cę. A co naj­waż­niej­sze, oświad­czył, że to się zda­rzy w 49. ro­ku mojego ży­cia, że bę­dę wów­czas oto­czo­na ta­ką tro­ską i mi­ło­ścią, jak ni­gdy wcze­śniej. Kie­dy mi­nę­ły 49. urodziny, moi przy­ja­cie­le py­ta­li: „No i gdzie te pie­nią­dze, ta mi­łość, za­gra­nicz­ne wo­ja­że?” Od­po­wia­da­łam: „Jesz­cze tro­chę, pew­nie w koń­cu ro­ku. I się speł­ni­ło, ty­le że w mniej ra­do­snych oko­licz­no­ściach. Mój ksią­żę po­ja­wił się nie­co wcze­śniej, a du­że pie­nią­dze lu­dzie ze­bra­li na le­cze­nie. Za­gra­nicz­ny wy­jazd to oczy­wi­ście Sal­zburg, gdzie pie­nią­dze tra­fia­ją. Je­stem oto­czo­na mi­ło­ścią i tro­ską. Wszyst­ko się zga­dza, tyl­ko tro­chę żal, że baj­ka nie ta… W sta­nie wo­jen­nym gra­ła Pa­ni w słyn­nych spek­ta­klach te­atru domowego. Or­ga­ni­zo­wa­no je pod ha­słem: „Ży­jesz, pó­ki się nie bo­isz”. Czy wal­ka z cho­ro­bą nie jest prze­dłu­że­niem tam­tej, to­czo­nej w in­nych oko­licz­no­ściach? To bar­dzo mą­dre, co pa­ni mó­wi. Tyl­ko wte­dy by­ło nas wie­lu, mie-liśmy ten sam cel i na­wza­jem się wspomagali. Te­raz strach jest tyl­ko mój i nie chcę nim ni­ko­go obar­czać. Ale co­raz wię­cej we mnie spo­ko­ju. Cho­ro­ba no­wo­two­ro­wa ma w so­bie coś bar­dzo uczci­we­go, przy ca­łym jej okru­cieƒ­stwie. Da­je czas na uporządkowanie swo­je­go ży­cia, ja­kie­go nie da wy­lew czy za­wał ser­ca. Ma też je­den aspekt po­zy­tyw­ny – in­te­gru­je naj­bliż­szych cho­re­go. To praw­da. Mój syn po­now­nie zbli­żył się do oj­ca. Za­wsze by­li w przy­jaźni, ale chy­ba bra­ko­wa­ło im dla sie­bie cza­su. Te­raz, gdy mój by­ły mąż tak­że się o mnie trosz­czy, two­rzą wspól­ny front. Wit spę­dza z nim spo­ro czasu, a ich oj­cow­sko­-sy­now­ski zwią­zek sce­men­to­wał się. Skąd to nie­zwy­kłe imię Wit? Z cza­sów stu­diów. Przy­jaś­ni­li­śmy się ze zna­ko­mi­tym ope­ra­to­rem Wi­tem Dą­ba­lem. To świet­ny, uta­len­to­wa­ny fa­cet. Więc ochrzci­li­śmy je­go imie­niem sy­na. Zdrab­nia­my Wi­ta na Wit­ka, ale on te­go nie lu­bi. Je­dy­nie mnie po­zwa­la. Pa­ni też ma ory­gi­nal­ne imię. Mo­ja ma­ma mó­wi­ła, że Da­ria zna­czy dar bo­ży… Mia­łam się nie uro­dzić, stra­szo­no ją, że bę­dę oka­le­czo­na. Le­ka­rze dłu­go wal­czy­li o ży­cie mo­je i mat­ki. Więc fak­tycz­nie mo­je na­ro­dzi­ny moż­na po­strze­gać w kategoriach da­ru bo­że­go. Co ja­kiś czas w Pa­ni opo­wie­ści prze­wi­ja się ha­sło: „Mój Ja­siek”. Wówczas Pa­ni pro­mie­nie­je. Mi­łość jak grom z ja­sne­go nie­ba? Wła­śnie tak! Spo­tka­łam męż­czy­znę, o ja­kim dzi­siaj moż­na już tyl­ko po­czy­tać w sta­rych, pięk­nych książ­kach. Opie­kuƒ­czy, od­po­wie­dzial­ny, czu­ły… Zna­my się od daw­na, ale spo­tka­li­śmy się bo­daj po 12 la­tach, na imprezie u mo­je­go wiel­kie­go przy­ja­cie­la. O iro­nio, on nie­daw­no zmarł na ra­ka płuc. Pa­mię­tam, że spjrzałam na Jaś­ka sto­ją­ce­go w drzwiach, któ­ry pa­trzył w mo­ją stro­nę i po­wie­dzia­łam: „Tyl­ko mi nie mówcie, że coś z te­go bę­dzie. Bła­gam! Nie chcę, nie po­trze­bu­ję”. A po­tem wy­star­czył ty­dzień, by­śmy się od­na­leź­li… Ame­ry­kański chi­rurg Ber­nie Sie­gel w książ­ce „Mi­łość, me­dy­cy­na i cuda" udo­wad­nia, że mi­łość ma moc uzdra­wia­ją­cą, że po­tra­fi uru­cho­mić za­blo­ko­wa­ny bio­lo­gicz­ny me­cha­nizm ży­cia. Za­blo­ko­wa­ny przez nowotwór. Jed­nym sło­wem mój Ja­siek mo­że oka­zać się rów­nie sku­tecz­nym le­kar­stwem, co szcze­pion­ka dr Kleh­ra? Na pew­no bę­dzie dum­ny, gdy mu o tym po­wiem. Pla­nu­je Pa­ni tak po ci­chut­ku, co zro­bi naj­pierw, kie­dy wy­zdro­wie­je? Gdzie wy­je­dzie? Jak bę­dzie wspa­nia­le? Nie, na ra­zie jesz­cze nie. Bo­ję się się­gać tak da­le­ko my­śla­mi. Nie mam od­wa­gi. Roz­ma­wia­ła JU­STY­NA KO­BUS. CZYTAJ TEŻ: Od kilku lat pobiera emeryturę, jednak nie zawiesił kariery. Tak dziś wygląda życie Ryszarda Rynkowskiego Daria Trafankowska, 24.10.2000 rok
Po rozwodzie tonęła w długach, nie miała pieniędzy na jedzenie. „Modliłam się, żeby znaleźć 10 złotych"
Daria Trafankowska nigdy nie ukrywała swoich problemów
Miliony telewidzów pokochało jej rolę w serialu „Na dobre i na złe". Okazuje się jednak, że praca na planie tej produkcji pomogła jej stanąć na nogi. I choć Daria Trafankowska była niezwykle ciepłą i dobrą osobą, musiała stawić czoła wielu przeciwnościom losu. Problemy finansowe Darii Trafankowskiej Uchodziła za wspaniałą osobę. Daria Trafankowska musiała jednak pokonać wiele przeszkód. Największym problemem, niedługo po rozwodzie z Waldemarem Dzikim, który jej doskwierał, były problemy finansowe. Wielka sława i sympatia telewidzów nie miały przełożenia na jej zarobki... Co więcej, w latach 90. aktorka tonęła w długach i nie miała za co żyć. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Takim ojcem jest Paweł Małaszyński: „Było mnie mało, ale...”. Czy czegoś dziś żałuje? Daria Trafankowska, plan serialu „Na dobre i na złe”, 04.09.2000 rok Serial „Na dobre i na złe" pomógł Darii Trafankowskiej Ulubienica publiczności nigdy też nie ukrywała swoich problemów i wprost mówiła między innymi o tym, że nie ma czego włożyć do garnka. Nie każdy też wie, że w tamtym czasie musiała zaopiekować się nie tylko synem, ale też chorą mamą. „Wizyty, lekarze, dyżury pielęgniarek i lekarstwa pochłaniały mnóstwo pieniędzy. Tonęłam w długach. Pożyczałam od jednych, żeby oddać innym. Były takie chwile, że szłam ulicą i modliłam się, żeby znaleźć 10 złotych", zwierzała się aktorka. Przełom w jej życiu nastąpił w 1999 roku, kiedy otrzymała propozycję zagrania w serialu „Na dobre i na złe". Daria Trafankowska nie zastanawiała się długo i niemal od razu przyjęła propozycję. Wiedziała, że musi mieć stałe źródło dochodu, które zapewni jej dobre i godne życie. „Przez pierwszy rok pracy oddawałam długi. Potem mogłam wreszcie wyremontować mieszkanie, poszłam do kosmetyczki, kupiłam sobie wymarzone perfumy. Zaczęłam odkrywać nieznane mi dotąd sfery życia i to jest naprawdę fantastyczne", mówiła z wielką radością w jednym z wywiadów. „Stać mnie nawet, by od czasu do czasu iść do wróżki, na co od dawna miałam ochotę", kontynuowała. Okazało się wówczas, że wróżka przepowiedziała jej kolejną miłość, która przyszła rok przed śmiercią aktorki. Na urodzinach kolegi ze studiów poznała Jana. Niemal od razu poczuła motylki w brzuchu, ta miłość była im pisana. Od słowa do słowa zrozumieli, że już wcześniej się poznali. Oboje studiowali razem w Łodzi na wydziale operatorskim. Niedługo potem Daria Trafankowska przyjęła oświadczyny. „Okazuje się, że na miłość nigdy nie jest za późno. Dla kobiety nie ma nic milszego, od poczucia, że jest kochana", wyznała. I choć mieli wyznaczoną datę ślubu, uroczystość nigdy się nie odbyła. Ich plany pokrzyżowała choroba aktorki, a niedługo potem jej śmierć. CZYTAJ TEŻ: Vito Bambino z Fryderyków wyszedł z niczym, gorzko skomentował porażkę. W sieci zawrzało Daria Trafankowska, 2000 rok
Na ulicach wzbudzali sensację, byli piękną parą. Jacek Zejdler z dnia na dzień zostawił Darię Trafankowską dla innej kobiety
Później wysłał jej dramatyczny list i odebrał sobie życie
Dziewczyna Tolka Banana! — wołały dzieci za Darią Trafankowską, gdy ta przemierzała ulice Łodzi z Jackiem Zejdlerem. Między nimi narodziła się więź piękna i silna, lecz miłość u swojego boku nie była im pisana. Z dnia na dzień aktor zostawił ukochaną dla innej kobiety... Los nigdy nie był dla niego łaskawy. Planując targnięcie się na własne życie, swojej pierwszej miłości wysłał dramatyczny list. [Ostatnia aktualizacja: 27.10.2024 rok]. Jacek Zejdler i Daria Trafankowska. Połączyło ich uczucie, które nie przetrwało Ich drogi splotły się jeszcze na studiach. On — przystojny, długowłosy chłopak z dobrego domu — natychmiast zwrócił uwagę na skromną studentką, gdy ta po raz pierwszy przekroczyła próg łódzkiej filmówki. Jacek Zejdler był studentem drugiego roku, gdy los pchnął w jego ramienia piękną Darię Trafankowską. Oboje marzyli o wielkiej karierze i sobie nawzajem... Szybko zostali parą, a więź między nimi była silna i wyjątkowa. Jednak o tym, że będzie to miłość na całe życie, przekonany był z ich dwójki jedynie Jacek. Z kolei Dusia, jak nazywali ją przyjaciele, miała wiele wątpliwości. Czy wyobrażała sobie życie u boku serialowego Tolka Banana? Tego nie była pewna. "Jacek był chyba bliższy przekonania, że to jest kochanie, bo na jej widok niezmiennie cały się rozjaśniał" — wspomina z kolei Hanna Karolak, autorka książki "Duśka. Opowieść o Darii Trafankowskiej". CZYTAJ TAKŻE: Nagle straciła męża i siostrę, wciąż za nimi tęskni. Ewa Szykulska z ogromnym żalem mówi o śmierci bliskich Studentka aktorstwa starała się jednak nie myśleć o przyszłości i cieszyła chwilą. Nie narzekała na sławę ukochanego, choć sama nieoczekiwanie musiała zmierzyć się ze zwiększonym zainteresowaniem. Dziewczyna Tolka Banana! — krzyczały za nimi dzieci, gdy szli pod rękę łódzkimi ulicami. Wspominając czasy młodości wyznała, że było naprawdę miło. To była wielka, młodzieńcza miłość. Lecz los nie chciał dla nich szczęśliwego zakończenia. Jacek Zejdler, 1976 Jacek Zejdler wysłał byłej dziewczynie list. Później targnął się na swoje życie Wszystko skończyło się tuż po studiach — Jacek Zejdler nieoczekiwanie wyjechał za nową miłością, porzucając zdezorientowaną Dusię. "Potem dowiedziała się, że się ożenił i że jest w teatrze w Opolu" — opisuje autorka biografii. Na rozpacz w życiu Darii Trafankowskiej nie było jednak miejsca. Wkrótce w jej życiu pojawił się Waldemar Dziki, i zakochała się bez pamięci. To u jego boku poczuła, że jest gotowa na założenie rodziny. ZOBACZ TAKŻE: Nie wstydzi się wiary, aniołom dziękuje za uratowane życie. "Nieustannie z nimi rozmawiam", mówi Aldona Orman Aktorka była w ciąży, gdy niespodziewanie otrzymała list od byłego chłopaka. Jacek Zejdler w dramatycznych słowach wyznał, że martwi się o swoją przyszłość... Nie było tajemnicą, że jej młodzieńcza miłość nie dostaje ciekawych ról z powodów politycznych. Jednak Dusia o jego problemach miłosnych nie miała pojęcia. Kobieta, dla której kilka lat wcześniej uciekł z Łodzi, pewnego dnia po prostu odeszła. Daria Trafankowska, aktorka Teatru Powszechnego, „Na dobre i na złe”, 24.10.2000 rok Jacek Zejdler bardzo cierpiał, obwiniał się o bycie niewystarczającym mężem i oparciem dla ukochanej. Zmagał się z depresją. I gdy poczuł, że życie nie ma sensu, postanowił wylać na papier wszystko, co leżało mu na sercu. "To było wołanie o pomoc. Nie zdążyłam mu odpisać. Wciąż nie mam odwagi myśleć, co by było, gdybym odpowiedziała na ten list. Wciąż myślę, że może mogłam go uratować..." — wyznała Daria Trafankowska w rozmowie z Echem Dnia. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wspólne życie nie było im pisane, rozstali się przez zazdrość. Historia miłości Andrzeja Kopiczyńskiego i Marii Chwalibóg Hanna Karolak tak opisuje okoliczności otrzymania listu w swojej książce: "Poruszający, emocjonalny ton tego listu był dość zagadkowy. Trudno było zrozumieć, co jest przyczyną załamania autora. Duśka chciała zaraz odpisać, ale pochłonęły ją emocje przedpremierowe, odłożyła więc odpowiedź na 'potem'. Ale 'potem' już nie było..." Niestety list, oprócz wołania o pomoc, okazał się również swego rodzaju pożegnaniem. Kilka tygodni po otrzymaniu listu Daria Trafankowska dowiedziała się, że Jacek Zejdler popełnił samobójstwo. Śmierć dawnej miłości bardzo nią wstrząsnęła... Źródło: swiatseriali.interia.pl, pomponik.pl Daria Trafankowska
Gdy jej życie zaczęło się układać, usłyszała potworną diagnozę. Daria Trafankowska do końca nie straciła pogody ducha
Bliscy nazywali ją „Matką Boską Trafankowską”
Daria Trafankowska przez lata ujmowała swoim talentem tysiące widzów. Chociaż życie boleśnie ją doświadczało, w końcu wydawało się, że uda się jej wyjść na prostą. Gdy wszystko wydawało się układać po jej myśli, usłyszała druzgocącą diagnozę. Mimo wszystko, do końca swoich dni dawała z siebie wszystko. Dziś obchodziłaby 70. urodziny. Daria Trafankowska zdobyła popularność jako siostra Danusia Dębska Daria Trafankowska przez cieszyła się popularnością wśród telewidzów. W szczególności pamiętna jest jej rola Danusi Dębskiej w serialu „Na dobre i na złe”. Niestety 20 lat temu aktorka odeszła po długiej walce z rakiem trzustki. Chociaż minęły już dwie dekady, pamięć po aktorce nigdy nie wygasła. W szczególności doceniały ją osoby, z którymi pracowała, oraz jej fani, chociaż wielu nie wiedziało nawet, jak wiele łączyło ją z odgrywaną przez nią rolą siostry oddziałowej. Grana przez nią postać emanowała ciepłem z każdej strony. Sama aktorka miała być zupełnie taka sama: nazywano ją „Matką Boską Trafankowską”. Pomagała każdemu, znajomym, nieznajomym, zwierzętom. Jej serce było otwarte na każdego, jednak mimo wszystko była bardzo skromna. O swojej postaci mówiła: „Mogłabym nauczyć się od niej konsekwencji w działaniu. Umiejętności panowania nad sytuacją”. Zobacz także: Nie chciał z nią pracować, dręczyła go w szkole. Dopiero na planie serialu Maciej Musiał i Olga Kalicka się zaprzyjaźnili Daria Trafankowska jako Danusia Dębska Daria Trafankowska była boleśnie doświadczona przez życie. Mimo to nigdy nie odmówiła pomocy potrzebującym Niestety życie boleśnie doświadczyło Darię Trafankowską. Gdy była w ciąży, ojciec jej dziecka, Jacek Zejdler, popełnił samobójstwo. Później związała się z Waldemarem Dzikim, jednak para po 15 latach się rozstała i aktorka została sama z synem, Witem. Gdy zmarł jej tato, to ona zajęła się chorującą mamą. Na jej leczenie wydawała wszystkie zarobione pieniądze. Przez długie lata nie miała grosza przy duszy. „Bywało, że nie miałam na chleb i idąc ulicą, modliłam się o to, by znaleźć choć 10 złotych”, mówiła w jednym z wywiadów. Chociaż pracowała w teatrze i w radiu, nie dostawała zbyt wiele. Większości z zarobionych pieniędzy nie zatrzymywała nawet dla siebie: nie miała własnego mieszkania czy samochodu, wszystkim, co miała, dzieliła się z innymi. Jak mówiła o sobie, „od dziecka ma zakodowane poczucie, że jak ktoś wyciąga rękę i o coś prosi, to nie wolno mu odmówić”. Przez wiele lat odmawiała sobie wszystkiego na rzecz innych. W końcu wydawało się, że los się do niej uśmiechnął. Dostała pracę, stały dochód, a na dodatek poznała mężczyznę, którego pokochała. Niestety i tym razem ich szczęście nie trwało długo... Czytaj również: Edyta Golec opowiedziała o kryzysie w małżeństwie. Pomogła jej wiara. „Walczymy do końca” Daria Trafankowska Gdy życie Darii Trafankowskiej zaczęło się układać, usłyszała diagnozę: rak Wydawało się, że w życiu Darii Trafankowskiej w końcu pojawił się cień szansy na lepsze dni: zaczęła występować w „Na dobre i na złe”, ówcześnie jednym z najpopularniejszych seriali, dzięki czemu zyskała stabilny dochód. Już nie musiała martwić się o to, czy kolejnego dnia będzie miała co włożyć do garnka. Poznała również miłość: zakochała się z wzajemnością w realizatorze telewizyjnym o imieniu Jan. „Spotkałam mężczyznę, o jakim dzisiaj można już tylko poczytać w starych, pięknych książkach” mówiła o ukochanym. Uczucie między parą bardzo szybko zaczęło rozkwitać. Planowali wspólną przyszłość, chcieli się pobrać. Wszystko wskazywało na to, że doświadczona przez życie aktorka będzie mogła w końcu odetchnąć, jednak wtedy nadeszło niespodziewane: Daria Trafankowska usłyszała od lekarza potworną diagnozę. Daria Trafankowska, 24.10.2000 r. Lekarze wykryli u niej raka trzustki. Rozpoczęła się walka nie tylko o jej zdrowie, ale przede wszystkim życie. Leczyła się w Austrii, jednakże od początku jej rokowania były kiepskie. W tym czasie całe dobro, którym dzieliła się z innymi całe życie, wydawało się do niej powracać: wspierali ją bliscy, koledzy z pracy, tłumy fanów. Każdy miał nadzieję na to, że uda się jej pokonać chorobę. Aktorka do samego końca została pogodna, uśmiechnięta. „Nigdy nie byłam tak popularna. Doświadczam takiej życzliwości i takiej miłości, że właściwie nie mam innego wyjścia, jak wyzdrowieć”, mówiła w jednym z ostatnich wywiadów. „Nikogo nie omijają trudy życia, natomiast w tych próbach, którym musiałam sprostać, dostałam wiele wsparcia. Nigdy nie czułam się osamotniona. Zawsze byli przy mnie moi bliscy i przyjaciele. [...] Jestem kochana i kocham. Umrę otoczona miłością” mówiła później. Aktorka zmarła 9 kwietnia 2004 r., tak jak zapowiadała, otoczona miłością najbliższych... Czytaj też: Zawodowo rozśmiesza innych, prywatnie życie mocno go doświadczyło. Grzegorz Halama dwa razy miał złamane serce Daria Trafankowska, 21 maja 2002 Daria Trafankowska z synem Witem
Ich walkę o życie śledziła cała Polska. Gabriela Kownacka i Daria Trafankowska do samego końca nie traciły pogody ducha
Odeszły w młodym wieku, do dzisiaj wiele osób za nimi tęskni
Obie były piękne, pracowite i bardzo życzliwe. Od zawsze i na zawsze otoczone były dobrymi ludźmi. Gabrielę Kownacką i Darię Trafankowską łączyło wiele: pogoda ducha, niepowtarzalny talent, piękny i szczery uśmiech oraz wewnętrzne ciepło i spokój... W dodatku obie musiały stawić czoła bezwzględnej chorobie, jaką jest nowotwór. Łączyła ich jeszcze jedna rzecz... [Artykuł aktualizowany 30.11.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 02.12.2024 r.] Choroba Darii Trafankowskiej Była u szczytu sławy, czuła się spełniona, gdy nagle usłyszała tragiczną diagnozę. Rak trzustki — to brzmiało jak wyrok. Nie poddała się, do samego końca walczyła o lepsze jutro. Lekarze jednak załamywali ręce i dawali jej nikłe szanse na wyzdrowienie. Z czasem doszły pierwsze objawy choroby, które utrudniały jej codziennie funkcjonowanie. Gdy ataki bólu zaczęły się nasilać, aktorka postanowiła przyjąć kolejne dawki chemii. Nie poddawała się nawet wtedy, gdy zaczęły występować u niej krwotoki. Do samego końca była szczerze uśmiechnięta, przepełniona pogodą ducha i ogromną życzliwością. „Nigdy nie byłam tak popularna. Doświadczam takiej życzliwości i takiej miłości, że właściwie nie mam innego wyjścia, jak wyzdrowieć”, mówiła o bliskich, którzy okazali jej ogromne wsparcie podczas leczenia. Jej ostatni wywiad jest niezwykle przejmujący. Mówiła w nim wówczas, że wciąż jest szczęśliwym członkiem, który czerpał z życia garściami. „Nikogo nie omijają trudy życia, natomiast w tych próbach, którym musiałam sprostać, dostałam wiele wsparcia. Nigdy nie czułam się osamotniona. Zawsze byli przy mnie moi bliscy i przyjaciele. [...] Jestem kochana i kocham. Umrę otoczona miłością”, podkreślała wówczas. „To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana, z drugiej strony — miała szczęście, iż zdążyła spotkać tę wielką miłość i w ostatnich chwilach miała wsparcie w ukochanym mężczyźnie”, zwierzył się Wit Dziki w książce „Być dzieckiem legendy”. „Przez cały czas trwania choroby była bardzo dzielna. Nie wiem, jak ona to robiła, ale mimo widocznego cierpienia nigdy nas, rodziny, tym cierpieniem nie obciążała. Zwłaszcza mnie starała się trzymać od swojej choroby z daleka. Dziś wiem, że chroniła mnie, żebym się nie zadręczał i miał przekonanie, że po prostu wszystko skończy się dobrze. Na co dzień przekonywała mnie i wszystkich dookoła, że przecież zdrowieje. Ale były chwile, w których rozmawiała ze mną „tak na wszelki wypadek” jakby się coś stało, o różnych sprawach, które trzeba było załatwić. Dawała rady na przyszłe moje życie”, wyznał Małgorzacie Puczyłowskiej. Daria Trafankwoska zmarła 9 kwietnia 2004 roku w gronie najbliższych. Nigdy nie była sama. Miała wówczas 50 lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przy nim odnalazła szczęście, do końca trwał u jej boku. Ostatni partner Darii Trafankowskiej skrywał mroczny sekret Gdy Gabriela Kownacka walczyła z chorobą, pomogła jej fundacja Darii Trafankowskiej Zyskała ogromną sympatię telewidzów. Jej role do dzisiaj wspominają wierni fani aktorki. Wciąż się rozwijała, była szczęśliwa. Nie wiedziała, że największy cios przyjdzie niespodziewanie. Zachorowała... W 2004 roku u Gabrieli Kownackiej zdiagnozowano nowotwór piersi. Aktorka do samego końca walczyła o lepsze jutro, jednak ból był nie do zniesienia. Nie poddawała się, lecz przyszedł kolejny cios. Po czterech latach od usłyszenia druzgoczącej diagnozy dowiedziała się, że ma glejaka mózgu. Artystka się załamała, w dodatku organizm coraz częściej dawał o sobie znaki. Każdego dnia cierpiała. Musiała więc usunąć się w cień, zniknęła z serialu „Rodzina zastępcza”. Nie chciała też widzieć znajomych. Pragnęła, by zapamiętano ją w pełni siły i zdrowiu. „Nawet na planie jej choroba była tematem tabu. Mało kto miał jakieś wieści o Gabrysi. […] Chciałam też odwiedzić ją w domu, ale ona nie chciała żadnych telefonów. Producentka serialu uprzedziła nas, żeby do niej nie chodzić, bo nikt nie ma tam wstępu. Zawsze była piękna i zapewne nie chciała się pokazać w złej formie”, mówiła Maryla Rodowicz. W trakcie leczenia mogła też liczyć na pomoc byłego męża i syna. „Gabriela czuła się źle i coraz gorzej. Waldek opiekował się byłą żoną, bo mimo rozwodu i rozstania, łączyła ich wielka przyjaźń. Mówił, że kontakt z Gabrielą był chwilami ograniczony. Pod koniec życia nie był w stanie stwierdzić, czy ona ma kontakt z otoczeniem, czy też nie”, przyznała Laura Łącz. Przypomnijmy, że w marcu 2009 roku zainicjowano „Nadzwyczajny koncert dla Gabrysi”. Do akcji charytatywnej, która została zorganizowana w Teatrze Narodowym, dołączyli koledzy i koleżanki z branży. „Chciałbym zapewnić państwa oraz Ciebie Gabrysiu, że nie tylko ta widownia oraz scena, ale wręcz cały budynek Teatru Narodowego, jak i My jesteśmy z Tobą”, mówił wówczas Jan Englert. Koncert zaczął wówczas Michał Bajor, który zadedykował przyjaciółce swoją duszę. „To wspaniałe, że artyści jednoczą się, by pomagać swym bliskim. Świadomość, że są ludzie, którzy nas wesprą w trudnych chwilach jest jedną z najważniejszych w życiu”, dodawała Małgorzata Kożuchowska. Na scenie wystąpili też między innymi: Anna Maria Jopek, Maryla Rodowicz, Dorota Landowska, Beata Ścibakówna, Piotr Fronczewski, Joanna Trzepiecińska czy Artur Żmijewski. Podczas koncertu można było kupić rzeczy, które przekazali artyści. Wszystkie zebrane środki trafiły wówczas na konto Fundacji im. Darii Trafankowskiej, która finansowała leczenie i rehabilitacje Gabrieli Kownackiej. „Zapewniam, że wszystkie pieniądze, które zebraliśmy dla naszej koleżanki Gabrieli Kownackiej, są tylko dla niej przeznaczone i w odpowiedni sposób zgodnie z literą prawa zostaną jej przekazane”, wyjaśniała Dorota Landowska, prezeska fundacji. „Każda złotówka u nas udokumentowana jest rachunkiem i tak samo jest w przypadku pani Kownackiej. My musimy się ze wszystkiego rozliczyć. Każdy, kto wpłacił pieniądze, ma prawo przyjść i dowiedzieć się, na co te pieniądze poszły. Nikt z nas żadnych korzyści z tego nie czerpie” dodała Joanna Ciszecka. Gabriela Kownacka odeszła 30 listopada 2010 roku w Warszawie. Miała wówczas 58 lat. CZYTAJ TEŻ: W ostatnich chwilach mogła liczyć na jego wsparcie. Syn Gabrieli Kownackiej był przy niej do samego końca <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnMbZf6-b621b03.jpg" width="2357" height="1526" alt="Gabriela Kownacka, aktorka Teatru Narodowego, serial "Rodzina zastepcza", Warszawa, WIECEJ NA SLAJDACH W FORUM, ZAKAZ PUBLIKACJI W "ZYCIE NA GORACO","HALO","MOJE IMPERIUM",,Image: 429763749, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Michal Gmitruk / Forum" title="imgnMbZf6-b621b03" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaWgtQg-d4c88d6.jpg" width="1598" height="2478" alt="Gabriela Kownacka, aktorka Teatru Narodowego, serial "Rodzina zastepcza", Warszawa, WIECEJ NA SLAJDACH W FORUM, ZAKAZ PUBLIKACJI W "ZYCIE NA GORACO","HALO","MOJE IMPERIUM",,Image: 429763739, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Michal Gmitruk / Forum" title="imgaWgtQg-d4c88d6" />
Żyła po to, by pomagać innym. Przyjaciele mówili o niej „Święta Teresa Dusia Trafankowska”
„Uwielbiałam Dusię. Uważam, że nie ma takich ludzi. Była osobą absolutnie niezwykłą”, wspominała Krystyna Janda
Była prawdziwa, szczera, pomocna i zawsze uśmiechnięta. Ta chęć, a wręcz misja, niesienia pomocy była jej znakiem rozpoznawczym. Daria Trafankowska była nie tylko wrażliwą, utalentowaną artystką, ale przede wszystkim – dobrym człowiekiem. Gdy przyszło jej się mierzyć z chorobą, miała wokół grono zaufanych osób, którym wcześniej sama nigdy nie odmawiała pomocy. Wtedy to oni mogli jej się odwdzięczyć. Obecnością, uśmiechem, gestem. Powtarzała, że umrze otoczona miłością. Tak było... W poruszających słowach o relacji z Darią Trafankowską mówiła Krystyna Janda. Wielokrotnie spotykały się na deskach teatru. Daria Trafankowska i Krystyna Janda – historia relacji Daria Trafankowska nikogo nie oceniała. Potrafiła słuchać, otaczała ciepłem i zrozumieniem. Tym uwodziła ludzi, których zawsze było wokół niej pełno. Nie potrafiła przejść obojętnie obok tych, którzy potrzebują pomocy. Miała to zakodowane od dziecka – poczucie misji i niesienia dobra. Przyjaciele mówią wprost – była wyjątkowa. Jej ciepłe spojrzenie, uśmiech zostaną z nimi na zawsze. „Dusia była taką osobą, do której można było przyjść, zadzwonić w każdej sprawie, o każdej porze dnia i nocy. Taka święta Teresa Dusia Trafankowska. Wszyscy tak zawsze o niej myśleli, mówili. […] Pomagała wszystkim, każdemu: bezdomnym, psom biegającym, kotom ze złamanymi nogami, kotom bez oczu, kotom z oczami, po prostu bez przerwy, każdego dnia przyciągała do teatru kogoś, kto potrzebował wsparcia, kto potrzebował rozmowy, uśmiechu. Była osobą absolutnie niezwykłą. Ja czasem miałam uczucie, że ona wszystko, co ma, wszystko, co zarabia, wszystko, co wie, wszystko, co rozumie oddaje innym. To było nieprawdopodobne”, opowiadała Krystyna Janda. Aktorka podkreśla, że jej koleżanka była człowiekiem, który żył po to, by wspierać innych. Uważała to za niezwykłe i nadzwyczajne. Zobacz też: Po śmierci przyjaciółki wypełnia jej misję. Dorotę Landowską i Darię Trafankowską łączyła wyjątkowa więź Daria Trafankowska, 2000 rok Przez długi czas współpracowały razem w Teatrze Powszechnym. Wielu podkreślało się, że była fantastyczną aktorką, ale niedocenioną. Był czas, w którym z trudem wiązała koniec z końcem. Przyjmowała każdy angaż – w radiu, innych teatrach. „To, co Duśka wykonała w "Na szkle malowane” Krystyny Jandy, grając Śmierć, było niesamowite. Ona przez trzy akty siedziała nieruchomo plecami do widzów i szyła śmiertelną koszulę dla Janosika. Wydawać by się mogło, że to rola niegodna kogoś tak utalentowanego, ale gdy na końcu wychodziła do wielkiego tańca, to wszyscy byli tym zachwyceni”, opowiadała w rozmowie z Polskim Radiem jej przyjaciółka, Dorota Landowska. Krystyna Janda wspominała potem, że rzeczywiście obsadziła Dusię w roli Śmierci. I choć była to bardzo ważna postać w spektaklu, reżyserka bała się jej o tym powiedzieć. „Chciała to grać, ale pamiętam jak wstydziłam się jej powiedzieć, to znaczy bałam się jej powiedzieć, że musi całe dwa akty siedzieć na scenie plecami. A dopiero w trzecim akcie, na końcu, odwróci się i odbędzie się ten finał, Janosik ze śmiercią, taniec, i tak dalej”, zwierzała się we wspomnieniu, które można przeczytać na stronie Fundacji im. Darii Trafankowskiej. Ale ona jak zwykle przyjęła to z radością i wdzięcznością. Była zachwycona. "Pamiętam jak jej to powiedziałam z lękiem, a ona powiedziała: Jak to świetnie! [...] To jest aktorka, która się cieszyła…", opowiadała Krystyna Janda. Krystyna Janda, 15 listopada 2004 Krystyna Janda zawsze ciepło wspomina Darię Trafankowską Serca widzów podbiła rolą Danuty Dębskiej-Tretter, siostry oddziałowej w szpitalu w Leśnej Górze. Serial na Dobre i na złe był przełomem w karierze Darii Trafankowskiej. Wydawało się, że skończą się jej wszystkie problemy, że w końcu los się do niej uśmiechnął. „Mam jedną cechę siostry Danuty: jestem energiczna i staram się robić to, do czego się zobowiązałam. Ale generalnie jestem osobą miękką, daję sobą kierować, często idę na kompromis. W ogóle nie znoszę konfliktów i zawsze staram się mediować. A siostra Danuta jak trzeba to się i poawanturuje... Mogłabym nauczyć się od niej tej konsekwencji w działaniu. Umiejętności panowania nad sytuacją. Tego, by nie poddawać się manipulacjom”, wspominała w jednym z wywiadów. Nie było osoby, która nie przepadałaby za Darią Trafankowską. Jej nie dało się nie kochać. „Ja Dusię uwielbiałam. Uważam, że nie ma takich ludzi. I tak się cieszyłam jak potem odniosła taki sukces, taką popularność ogromną, dzięki temu, że zagrała tak lubianą przez widzów postać w serialu. To było dla niej wielkie szczęście. Co więcej, jeszcze na koniec była szczęśliwa też i prywatnie”, opowiadała Krystyna Janda. Aktorka podkreślała, że Daria Trafankowska w tamtym czasie zaczęła o siebie dbać, czego nigdy nie robiła, bo wszystkie pieniądze oddawała innym. „Nigdy nie dbała o to jak wygląda, bo już nie miała czasu, bo już musiała komuś biec, pomóc. A od momentu kiedy zaczęła tak dużo grać dla telewizji nagle po prostu musiała o siebie zadbać i nagle była też i szczęśliwa jako kobieta [...] Już nie musiała martwić się o pieniądze, już nie musiała myśleć, jak przeżyć do pierwszego, co zwykle było jej utrapieniem, bo, jak mówię, była rozdawczynią dóbr”, dodawała artystka. Daria Trafankowska, 26 listopada 2001 W końcu znalazła się u szczytu popularności. Po rozwodzie z Waldemarem Dzikim zaczęła budować życie u boku nowego partnera. I wtedy Daria Trafankowska otrzymała od losu cios. W 2003 roku usłyszała diagnozę lekarzy, która brzmiała jak wyrok – rak trzustki. Nie poddawała się, w najtrudniejszych momentach szukała pozytywów. Mimo wdrożonego leczenia, opieki i niesamowitej woli walki, Daria Trafankowska odeszła 9 kwietnia 2004 roku. Zbyt wcześnie. Miała 50 lat. Do końca trwali przy niej bliscy i przyjaciele. Z całych sił pomagali jej zebrać pieniądze na dalsze leczenie i dodawali sił. Gdy w szpitalu Darię Trafankowską przeniesiono do izolatki, wszystkim znajomym - kolegom i przyjaciołom, pozwolono się z nią spotkać. Przyszło czterdzieści osób. „Nikogo nie omijają trudy życia, natomiast w tych próbach, którym musiałam sprostać, dostałam wiele wsparcia. Nigdy nie czułam się osamotniona. Zawsze byli przy mnie moi bliscy i przyjaciele. (...) Jestem kochana i kocham. Umrę otoczona miłością”, mówiła Daria Trafankowska. Na swojej drodze spotykała wartościowe osoby. Pod koniec życia czuła się spełniona. „Spotkała ludzi, którzy się do niej tak jakby przykleili na końcu, z którymi było jej dobrze. Była spełniona. Naprawdę… Tak naprawdę dopiero przed śmiercią”, mówiła Krystyna Janda. Dziś, przyjaciele aktorki wypełniają jej misję, ziścili jej niespełnione marzenie. Kilka lat po śmierci Darii Trafankowskiej powstała fundacja jej imienia, której prezeską jest Dorota Landowska. Celem jest pomoc w ratowaniu życia i zdrowia aktorów. „To, jak Duśka żyła, w jaki sposób myślała, pomagała ludziom, to wszystko staramy się kontynuować i chyba z powodzeniem”, mówiła w Polskim Radiu. Czytaj też: Na ulicach wzbudzali sensację, byli piękną parą. Jacek Zejdler z dnia na dzień zostawił Darię Trafankowską dla innej kobiety Daria Trafankowska, 2000 rok
Po śmierci przyjaciółki wypełnia jej misję. Dorotę Landowską i Darię Trafankowską łączyła wyjątkowa więź
Gdy odchodziła, przyjaciele byli z nią do końca
Zawsze uśmiechnięta, zarażała pozytywną energią i niosła pomoc potrzebującym. Daria Trafankowska była uważna na drugiego człowieka. Sama do końca mogła liczyć na wsparcie przyjaciół. Wyjątkowa relacja łączyła ją z aktorką Dorotą Landowską, która dziś jest prezeską Fundacji im. Darii Trafankowskiej i częścią tego, co ulubienica widzów zawsze chciała robić i robiła na co dzień. „To, jak Duśka żyła, w jaki sposób myślała, pomagała ludziom, to wszystko staramy się kontynuować i chyba z powodzeniem”, mówiła w rozmowie z Polskim Radiem. Jak się poznały? To niezwykła historia przyjaźni dwóch niezwykłych kobiet. [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 14.10.2024 r.] Co o przyjaciółce opowiadała Dorota Landowska? Dorota Landowska doskonale pamięta moment, w którym poznała Darię Trafankowską. Była na trzecim roku studiów aktorskich. Wtedy trafiła do Teatru Powszechnego za sprawą Macieja Wojtyszki. Przepełniały ją radość i szczęście. Do zespołu teatralnego należeli: Janusz Gajos, Krystyna Janda, Franciszek Pieczka, a także Daria Trafankowska. „Tam spotkałam Darię. Już nie dziewczynę, ale dojrzałą kobietę. Świetną, choć nie wykorzystaną aktorkę”, opowiadała Dorota Landowska w rozmowie z strefalifestyle.pl. Czytaj też: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać Był to bardzo trudny moment dla ulubienicy widzów. Daria Trafankowska odniosła sukces w spektaklu „Iwona, księżniczka Burgunda”. Walczyła jednak z kryzysem, próbowała jakoś związać koniec z końcem. Dlatego przyjmowała każdą propozycję, która pojawiła się na horyzoncie. „Radio, dzień zdjęciowy, gościnne granie w innych teatrach. Ciągle brakowało jej pieniędzy. Wieczorem, przed spektaklem pomimo zmęczenia, wyciągała stertę książek, i mówiła nam, co warto przeczytać. Czytała i paliła nałogowo. Resztkami sił próbowała ratować związek”, opowiada Dorota Landowska. W tamtym momencie Daria Trafankowska wyprowadziła się z synem Witem i mężem Waldemarem Dzikim pod Warszawę. Spędzała sporo czasu w rozjazdach. Opiekowała się chorą mamą, zawoziła syna na zajęcia pozalekcyjne, a potem starała się zadbać o dom. „W międzyczasie zakupy, pranie, próba w teatrze, wieczorne spektakle. „Matka Boska Trafankowska”, mówili o niej przyjaciele, ale „Duśka” się z tego śmiała”, mówiła Dorota Landowska. Daria Trafankowska, 21 maja 2002 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKl8zCw-6df279f.jpg" width="1560" height="988" alt="Dorota Landowska, aktorka Teatru Narodowego, serial Miasteczko, Daleko od okna, Patrze na Ciebie Marysiu, Warszawa, 04-2001, WIECEJ NA SLAJDACH W FORUM,,Image: 429746890, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Michal Gmitruk / Forum" title="imgKl8zCw-6df279f" /> Dorota Landowska, serial Miasteczko, 4 kwietnia 2001 Miała niezwykły uśmiech i czar, który przyciągał do niej ludzi i sprawiał, że każdy czuł się przy niej dobrze. Przyjaciele Darii Trafankowskiej potwierdzają, że była osobą z sercem na dłoni i mówili o niej z czułością. To u niej znajdowali schronienie, gdy nie mieli się gdzie podziać. Przychodzili do niej o każdej porze, w każdej sprawie, a ona pomagała i bez wyjątku pochylała się nad ich problemami. Choć sama ledwo wiązała koniec z końcem, wszystkim się dzieliła. „Pomagała wszystkim: bezdomnym, ludziom w potrzebie, psom, kotom. Każdemu, kto potrzebował wsparcia. […] Duśka” żyła dla innych”, zaznaczała Dorota Landowska w strefalifestyle.pl. Daria Trafankowska była o piętnaście lat starsza od koleżanki. Niektórzy pomyślą – przepaść. Ale one świetnie się dogadywały, znalazły wspólny język i uwielbiały spędzać ze sobą czas. Łączyła je wyjątkowa nić porozumienia. „Uwielbiałam ją za śmiech. Ciągle się śmiałyśmy”, zwierzała się. Był moment, w którym Dorota Landowska mieszkała z ulubienicą widzów. Razem jeździły do teatru. W pamięci aktorki wciąż rysują się piękne wspomnienia związane z przyjaciółką. Niektóre z nich zapierają dech w piersiach, jak ta, gdy obie znalazły się w samym środku napadu. „Daria z uśmiechem podeszła do największego zbira i spytała, czy nie ma biletu odsprzedać. Konsternacja. Ale bilety szybko się znalazły. Bandyta szybko wysiadł”, opowiadała. Dorota Landowska i Daria Trafankowska: historia pięknej przyjaźni Daria Trafankowska o chorobie dowiedział się w momencie, gdy w jej życiu wszystko zaczynało się prostować. Spełniona, pełna nadziei… Aktorka była po rozwodzie, znalazła szczęście i spokój. Planowała wspólną przyszłość z miłością z dawnych lat. Jana poznała na studiach, był realizatorem telewizyjnym. Po dwudziestu latach połączyło ich wielkie uczucie. Zyskała też niezwykłą popularność za sprawą roli w „Na dobre i na złe”. Widzowie zakochali się w Danucie Dębskiej, oddziałowej szpitala w Leśnej Górze. „Generalnie jestem osobą miękką, daję sobą kierować, często idę na kompromis. W ogóle nie znoszę konfliktów i zawsze staram się mediować. A siostra Danuta, jak trzeba, to się i poawanturuje... Mogłabym nauczyć się od niej tej konsekwencji w działaniu. Umiejętności panowania nad sytuacją. Tego, by nie poddawać się manipulacjom…”, opowiadała sama aktorka w rozmowie z Małgorzatą Karnaszewską. Daria Trafankowska, 2 stycznia 2004 W 2003 roku usłyszała diagnozę – rak trzustki, a lekarze nie dawali jej szans na wyzdrowienie. Wówczas to ci, którym pomagała, trwali przy jej boku. Sama miała w sobie wielką siłę, wiarę i chęć życia. „Nigdy nie byłam tak popularna. Doświadczam takiej życzliwości i takiej miłości, że właściwie nie mam innego wyjścia, jak wyzdrowieć”, opowiadała. Bliscy i przyjaciele byli przy niej do końca. „Nikogo nie omijają trudy życia, natomiast w tych próbach, którym musiałam sprostać, dostałam wiele wsparcia. Nigdy nie czułam się osamotniona. Zawsze byli przy mnie moi bliscy i przyjaciele. (...) Jestem kochana i kocham. Umrę otoczona miłością”, mówiła. Dorota Landowska wspominała w wywiadzie, że gdy Daria Trafankowska leżała z innymi kobietami w szpitalu na Banacha, te cieszyły się, że jest z nimi na oddziale siostra Danusia z Na dobre i na złe. „Kiedy zabierali ją do izolatki, kobiety płakały. Mówiły, że kto to nam będzie opowiadał takie piękne historie. W tej izolatce pozwolono nam wszystkim znajomym, kolegom i przyjaciołom, się spotkać. Nigdy tego nie zapomnę, było nas ze czterdzieści osób. Przed Wielkanocą. Śmiech, gwar, okna pootwierane. Słońce. Wiosna. Wszystko budziło się do życia…”, mówiła. Sprawdź też: Pomaga innym, lecz sama przechodziła przez piekło. Ten sekret Katarzyna Kotula skrywała wiele lat Daria Trafankowska odeszła w Wielki Piątek, 9 kwietnia 2004 roku. Miała zaledwie 50 lat. Do końca zachowała pogodę ducha, uśmiech i spokój. Miłość otaczała ją z każdej strony. „To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana, z drugiej strony — miała szczęście, iż zdążyła spotkać tę wielką miłość i w ostatnich chwilach miała wsparcie w ukochanym mężczyźnie”, podkreślał syn aktorki, Wit Dziki, na łamach książki „Być dzieckiem legendy”. Aktorka została pochowana w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim. Pozostawiła po sobie wielką pustkę, ale w sercach i pamięci bliskich oraz fanów będzie żyła wiecznie. „Jest tyle pytań, które chciałabym jej zadać… Cieszę się, że nadal żyje w sercach i myślach wielu osób. To powód do radości. Cieszę się, że mieliśmy razem wspólny czas. Była wspaniałą aktorką i człowiekiem o wielkim sercu. Bez niej moje życie byłoby zupełnie inne. Każdego dnia cieszę się, że ją poznałam”, mówiła Dorota Landowska w rozmowie z Maciejem Łukomskim. Dziś aktorka jest prezeską Fundacji im. Darii Trafankowskiej, której celem jest pomoc w ratowaniu życia i zdrowia aktorów. Jest też pierwszą i jedyną, która wspiera środowisko ludzi związanych ze sceną. To była ostatnia wola serialowej siostry Danusi – stworzyć miejsce, niosące pomoc i nadzieję chorym. Dorota Landowska jest częścią tego projektu i wypełnia misję przyjaciółki. "Chcieliśmy spełnić jej ostatnie marzenie", mówiła. Źródło: Fundacja Darii Trafankowskiej , strefalifestyle.pl, dorotalandowska.blogspot.com, natemat.pl Dorota Landowska, Premiera filmu Ederly, 2016 rok
Syn Darii Trafankowskiej był przy niej do końca. Gdy odeszła, mierzył się ze złośliwymi plotkami
Pogodny uśmiech, spokój, wielkie serce. Dla przyjaciół po prostu Duśka. Taka była Daria Trafankowska. Uwielbienie widzów zdobyła dzięki roli oddziałowej Danuty Dębskiej-Tretter w „Na dobre i na złe”. Ale los srogo ją doświadczył... U aktorki zdiagnozowano raka trzustki. Nie dawano jej wielkich szans, bardzo cierpiała. Ale nie poddawała się. Walczyła dzielnie przez osiem miesięcy: od sierpnia 2003 do kwietnia 2004 roku, gdy zmarła w wieku 50 lat. Do końca mogła liczyć na jedyne dziecko — syna, który w chwili jej odejścia miał 24 lata. Co dziś robi Wit Dziki? Strata ukochanej mamy była dla niego niezwykle bolesnym doświadczeniem... [Tekst aktualizowany na viva.pl 05.01.2025 r.] [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 08.01.2025 r.] Syn Darii Trafankowskiej o rozwodzie rodziców i śmierci mamy Przez piętnaście lat Daria Trafankowska była żoną reżysera Waldemara Dzikiego. Czy byli dobraną parą? Wydawało się, że tak, ale najlepiej wiedzieli to oni sami... Ukoronowaniem ich uczucia był syn Wit, który przyszedł na świat w 1980 roku. Aktorka nigdy po rozwodzie nie mówiła źle o byłym partnerze. Podkreślała, że ten związek rozpadł się naturalnie, bez winy którejś ze stron. Wkrótce reżyser zakochał się w Małgorzacie Foremniak, a Daria Trafankowska związała się z realizatorem telewizyjnym o imieniu Jan. Zanim jednak artystce udało się znów znaleźć miłość, tuż po rozwodzie nie było jej łatwo wiązać koniec z końcem. Żyła bardzo skromnie, bez żadnych wygód. Mieszkała wraz z synem na strychu jednego z domów. Z Witem dzieliła nawet jedną szafę. By rodzina miała na codzienne wydatki, Daria Trafankowska pracowała na kilka etatów. Dorabiała w teatrze, telewizji i radiu. To też nie zawsze wystarczało... „Bywało, że nie miałam na chleb i idąc ulicą, modliłam się o to, by znaleźć choć 10 zł”, opowiadała w jednym z wywiadów. Wkrótce jednak przyszła propozycja zagrania w Na dobre i na złe. Serial odmienił los aktorki, która zaczęła sporo zarabiać oraz zyskała dużą popularność i sympatię widzów. Ale radość nie trwała tak długo, jak tego by chciała... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdpiG8H-01e2cd8.jpg" width="2000" height="1521" alt="PHOTO: EAST NEWS DARIA TRAFANKOWSKA (1954-2004) z synem Witem (Wit Dziki - prezenter radiowy) Aktorka. Po ukonczeniu szkoly sredniej pracowala jako lektorka i dziennikarka radiowa. Jako adeptka wystepowala w Teatrze im. A. Fredry w Gnieznie. Aktorka w latach 1979-81 grala w Warszawskim Teatrze Narodowym a od roku 1981 w Warszawskim Teatrze Powszechnym. W serialu tv "Na dobre i na zle" jako Danuta DA?bska, oddzia??owa. ACTRESS DARIA TRAFANKOWSKA WITH SON WIT" title="AKTORZY U PREZYDENTA" /> W sierpniu 2003 roku usłyszała diagnozę, która zwaliła ją z nóg. Rak trzustki. Kiepskie rokowania. „Kiedy powiedziała mi, że jest chora, miałem na początku typowy odruch zaprzeczenia: "Jest chora to wyzdrowieje". Czułem – dziś wiem, jak głupie to było – że ona po prostu nie może umrzeć. Nie w tym momencie, nie w tej sytuacji”, zareagował na diagnozę Wit Dziki, który tymi słowami wspominał ten niewyobrażalnie trudny czas w rozmowie z WP. Choć aktorka występowała w serialu TVP niemal do końca życia, nowotwór wyniszczał ją bardzo szybko. Nie pomogła nawet nowoczesna terapia, na którą Daria Trafankowska wyjechała do Austrii. Na miejscu nigdy nie odwiedził jej syn, bo rodzice, którzy znów mieli ze sobą lepszy kontakt, nie chcieli, by 24-latek żył chorobą mamy, widział jej cierpienie. Ta nierówna walka trwała tylko osiem miesięcy. 9 kwietnia 2004 roku Duśka – bo tak nazywali ją przyjaciele – zmarła. „To była oczywiście wielka tragedia. Mama była dla mnie wszystkim, a od czasu rozwodu, kiedy zostaliśmy sami, nasza więź jeszcze się wzmocniła”, mówił Wit Dziki w wywiadzie. CZYTAJ TAKŻE: Zbywała go miesiącami, miłość przepowiedziała jej wróżka. Alżbetę Lenską na ślub namówiła koleżanka Trudnym przeżyciem dla ówcześnie 24-latka był także pogrzeb mamy. Wszystko przez plotki. „Na pogrzebie miałem na sobie jedyny garnitur, jaki wtedy miałem pod ręką – brązowy. I od razu posypały się teksty o tym, że „syn nie pogodził się ze śmiercią gwiazdy, założył jasny garnitur”. To było nie do zniesienia”, mówił Wirtualnej Polsce Wit Dziki i wspominał, że pierwsze telefony od dziennikarzy odbierał zaraz po mszy, kiedy jeszcze nie zdążył wrócić do domu. Taka sytuacja miała jednak pewien plus. Syn Darii Trafankowskiej wspomina, że nie musiał już później nikomu tłumaczyć, co stało się mamą. „Wszyscy sąsiedzi, wszyscy ludzie, z którymi się spotykałem, doskonale wiedzieli z mediów, że zmarła”, podkreślił 44-letni dziś reżyser i producent. Czym dziś zajmuje się Wit Dziki? Kariera Okazuje się, że przez wiele lat Wit Dziki nie chciał iść w artystyczne ślady rodziców. Pamiętał przecież ze swojego dzieciństwa, że taki zawód ma wiele minusów. Ciągła nieobecność w domu mamy i taty, dorastanie wśród opiekunek, brak rutyny i stałych propozycji… „Dziś mógłbym pewnie przygotować całą listę błędów, które wtedy zrobili moi rodzice, ale w życiu nie posunąłbym się do tego, żeby ich oceniać. Po pierwsze – byli wtedy młodsi niż ja teraz. Po drugie – to były jednak inne czasy”, opowiadał 44-latek dziennikarzowi Przemkowi Guldzie. Wit Dziki próbował wielu prac — otworzył własną aptekę, potem knajpkę z kebabem… Wszystkie te interesy jednak się nie udały, a syn Darii Trafankowskiej popadł w długi. „Szybko okazało się, że to był idiotyczny pomysł. Zrobiłem wszystkie możliwe błędy, zbankrutowałem, długi ciągnęły się za mną przez kilka lat. Naprawdę zaciekle starałem się nie robić tego, co robili rodzice, ale bardzo mi się nie udało i musiałem koniec końców wylądować w tym miejscu, w którym dziś jestem”, mówił. ZOBACZ TEŻ: Łukasz Nowicki ujawnił prawdę o trudnej relacji z synem. Nie było kolorowo, tak Piotr zniósł rozwód rodziców Wkrótce został prezenterem stacji VIVA Polska, gdzie prowadził własny program Hell's Kitchen. W 2012 roku promował też ze swoim zespołem Funky Trip Foundation płytę Funk Punch. Zresztą to właśnie mama Wita miała duży wpływ na jego umuzykalnienie, rozwój wrażliwości. „Moja matka zawsze mnie niezmiernie dopingowała do tego, żebym tworzył. Jakieś piosenki jej podrzucałem, a ona puszczała je swoim znajomym w teatrze. Chodziłem kiedyś do szkoły muzycznej na perkusję. Oczywiście byłem strasznym dzieciakiem, bo mi się zmieniało co chwila. Najpierw uczyłem się na skrzypcach, później na trąbce, potem na gitarze. I ta moja biedna świętej pamięci matka za każdym razem musiała mi sprezentować inny instrument”, twierdził w wywiadzie dla Onetu wokalista grupy Funky Trip Foundation. Wszystko wskazywało na to, że to jednak blisko mediów jego talenty rozbłyskują najmocniej... Dziś Wit Dziki nie stara się być na pierwszym planie i trudno go spotkać przed kamerą. Założył za to firmę Dziki Film, która pomaga w realizacji, produkcji i postprodukcji krótkich i długich form telewizyjnych oraz fabularnych. O swojej pracy mówi tak: „Produkuję i reżyseruję różne formy audiowizualne. Od materiałów reklamowych, przez krótkie programy telewizyjne, do teledysków. Właśnie wróciłem z Ugandy, gdzie kręciłem wideoklip dla jednej z tamtejszych artystek. To mój nowy projekt, który robię niejako na boku z moimi kolegami. Wymyśliłem, że raz na rok będę robił teledysk w jakimś odległym kraju, niekoniecznie bardzo ważnym z punktu widzenia sceny muzycznej”, czytaliśmy w wywiadzie dla WP z lutego 2021 roku. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Mama Anny Przybylskiej mówi dość. Męczy ją porównywanie Oliwii Bieniuk do zmarłej córki Syn Darii Trafankowskiej prowadzi profil na Instagramie, który obserwuje ponad 1300 osób. Na początku grudnia 2024 roku opublikował wpis, którym zapowiedział swoje przyszłe zawodowe plany. Zdjęcie, na którym widzimy Rafała Rutkowskiego, Michała Meyera i Adę Fijał, opatrzył podpisem: "sekretny projekt". Poniżej możesz zobaczyć jego różne fotografie. Bardzo się zmienił? Wit Dziki, 2012 rok Wit Dziki, 2019 rok Wit Dziki, zdjęcie 2020 Opublikowany przez Dziki Film Środa, 19 lutego 2020
Daria Trafankowska przegrała walkę z chorobą i osierociła syna. Zaopiekowała się nim Małgorzata Foremniak
Śmierć Darii Trafankowskiej w 2004 roku była szokiem dla bliskich, a także fanów serialowej oddziałowej Danuty z „Na dobre i na złe”. Aktorka osierociła ukochanego syna, Wita. Opiekę nad chłopcem roztoczyła wówczas Małgorzata Foremniak, która związała się z jego ojcem. Po wielu latach wciąż ma dobre relacje z pasierbem. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 09.01.2025 r.] [Ostatnie odświeżenie na VIVA.PL: 10.01.2025] Daria Trafankowska: rozstanie z ojcem jej syna, choroba Większość fanów najlepiej kojarzy ją z rolą oddziałowej Danuty Dębskiej-Tretter w popularnym serialu „Na dobre i na złe”. Daria Trafankowska cieszyła się sympatią fanów, a prywatnie wyszła za mąż za reżysera, Waldemara Dzikiego. Kiedy jednak stracił on głowę dla Małgorzaty Foremniak, koleżanki swojej żony z planu, ich związek się rozpadł. Małżonkowie doczekali się wspólnie syna, Wita. Ten początkowo nie mógł wybaczyć ojcu związku z młodszą o ponad dekadę kobietą i nie pałał do niej sympatią. Daria Trafankowska nie była jednak negatywnie nastawiona do nowej ukochanej swojego byłego męża. Szybko zaprzyjaźniła się z Małgorzatą Foremniak, a z czasem przekonał się do niej także jej syn. 9 kwietnia 2004 roku aktorka zmarła po nierównej walce z rakiem trzustki. Wówczas nowa partnerka Waldemara Dzikiego troskliwie zajęła się osieroconym przez nią Witem Dzikim. Czytaj też: Piosenki komponował dla niej Jarosław Kukulski, a teksty pisała Osiecka. Dlaczego Jadwiga Strzelecka zniknęła ze sceny? Daria Trafankowska, Wit Dziki, 2000 rok Małgorzata Foremniak zaopiekowała się synem Darii Trafankowskiej. Jak wygląda ich relacja? Z czasem Małgorzata Foremniak i jej pasierb zbliżyli się do siebie. Kiedy po paru latach aktorka i ojciec Wita Dzikiego postanowili się rozwieść, to właśnie on wspierał swoją macochę przed i po rozstaniu. Młody mężczyzna w pewnym sensie poszedł w ślady mamy, jednak wolał zostać po drugiej stronie kamery i został producentem oraz operatorem filmowym, spełnia się również jako dziennikarz muzyczny. Wit Dziki był dziennikarzem muzycznego miesięcznika „XL”, a także prezenterem muzycznego programu VIVA Polska. Od 2005 roku prowadził na antenie Radiostacji wieczorny program „Gadu Gadu”. Jak donosił tygodnik Na Żywo, syn Darii Trafankowskiej i Waldemara Dzikiego rozpoczął pracę nad scenariuszem do filmu o swoim ojcu. Ten pomysł spotkał się z wielkim poparciem Małgorzaty Foremniak, która zachęca go do działania, nie wyklucza też, że być może sama wystąpi w produkcji. „Lubię wspierać i jeśli tylko moja pomoc będzie mu potrzebna, jestem gotowa. To musi się udać!”, wyznawała w Na Żywo. Zobacz także: Aktor Andrzej Szczepkowski był przerażony, ze córka pójdzie w jego ślady i zostanie aktorką Małgorzata Foremniak, Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach 2001
Kochały jednego mężczyznę, jednak ich przyjaźń przetrwała. Oto historia Małgorzaty Foremniak i Darii Trafankowskiej
W pewnym momencie relacja kobiet stanęła pod znakiem zapytania
Daria Trafankowska i Małgorzata Foremniak przed laty zagrały w serialu „Na dobre i na złe”. Na planie słynnej produkcji znalazły wspólny język. Zaprzyjaźniły się i rozmawiały ze sobą godzinami, jednak w pewnym momencie ich relacja stanęła pod znakiem zapytania. Dlaczego? Ponieważ Małgorzata Foremniak zakochała się w byłym mężu Darii Trafankowskiej, a później wyszła za niego za mąż... Czas pokazał, że nie musiała obawiać się reakcji koleżanki. Poznajcie kulisy tej znajomości. [Ostatnia aktualizacja tekstu: 06.01.2024 rok] Daria Trafankowska i Waldemar Dziki — historia miłości, dziecko, rozwód Zacznijmy jednak od początku. Daria Trafankowska poznała Waldemara Dzikiego w łódzkiej szkole filmowej. Jako student reżyserii niemal od razu zakochał się w młodej aktorce. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Co więcej, podczas pierwszej randki powiedział artystce, że w przyszłości zostanie jej mężem. Tak też się stało. „Przez parę tygodni chodziliśmy na spacery, oglądaliśmy filmy, aż któregoś dnia wzięłam z akademika swoją poduszkę i wprowadziłam się do niego. Na całe 15 lat...", mówiła ulubienica widzów w rozmowie z autorką książki „Duśka”. Okazuje się, że zanim skończyli studia, byli już po ślubie... Nie jest też tajemnicą, że to właśnie Daria Trafankowska była pierwszą wielką miłością słynnego reżysera. Uchodzili za zgrany i szczęśliwy duet. Mimo różnic nikt nie przewidział, że ich wspólna bańka może pęknąć. Problemy zaczęły się, gdy on zamarzył sobie duży dom za miastem. Chciał tam zamieszkać. Ona jednak kochała swoje mieszkanie na ulicy Orlej w Warszawie. W dodatku aktorka była duszą towarzystwa. Uwielbiała spotkania ze znajomymi, natomiast on tego nie lubił. Mieli również inne spojrzenie na świat, na sztukę, wychowanie syna i życie w ogóle... Słowem: różnili się od siebie diametralnie. Ona jednak nie skreślała tej relacji. Chciała zrozumieć męża i robiła wszystko, aby czuł się szczęśliwy. W pewnym momencie zgodziła się, aby zamieszkać w willi, która została wynajęta w Markach. Co więcej, ograniczyła też spotkania z przyjaciółmi. To jednak ją przytłaczało. Nie była szczęśliwa. Zrozumiała, że nie jest w stanie zadowolić jednocześnie męża oraz czuć się spełniona. W końcu poddała się. Nie walczyła już o jego uwagę i miłość. Zdawała sobie również sprawę z tego, że ukochany ją zdradza, jednak zawsze mu wybaczała. W pewnym momencie czara goryczy się przelała. Pozwoliła mu odejść, mimo że wciąż go kochała. Rozwiedli się w 1993 roku. „Ten rozwód to była moja osobista porażka", wyjaśniała Daria Trafankowska na łamach VIVY!. Po wszystkim aktorka nigdy nic złego nie powiedziała na temat byłego męża. „Nasze małżeństwo było fajnym związkiem dwojga ludzi i zaowocowało wspaniałym synem. Cieszę się, że Wit ma takiego ojca”. Spekulowano również, że reżyser zostawił żonę dla Małgorzaty Foremniak, jednak plotki nie okazały się prawdziwe. Jego małżeństwo zakończyło się wcześniej. Z serialową Zosią związał się dopiero kilka lat po rozwodzie. CZYTAJ TEŻ: Ich życie wyglądało, jak z bajki. Izabella i Jakub Pyżalscy rozstają się po 18 latach małżeństwa Małgorzata Foremniak i Daria Trafankowska — historia relacji, znajomość, przyjaźń W 1999 roku Małgorzata Foremniak i Daria Trafankowska spotkały się na planie słynnego serialu medycznego. Przypomnijmy, że to właśnie tam narodziło się uczucie między Waldemarem Dzikim a serialową Zosią. Pierwsza żona reżysera jednak nie złościła się na koleżankę z planu. Artystki nawet się zaprzyjaźniły.„Małgosia jest cudowną aktorką i wspaniałą przyjaciółką. Nigdy mi nawet nie przyszło do głowy mieć do niej żal o to, że pokochała mężczyznę, którego wcześniej kochałam ja. Każdemu wolno kochać... każdego”, przekonywała w rozmowie z „Dziennikiem Ilustrowanym”. Co więcej, Daria Trafankowska o tym, że jej były mąż zamierza poślubić 30-letnią wówczas Małgorzatę Foremniak, dowiedziała się od syna Wita. Relacja między artystkami z dnia na dzień była coraz lepsza. Lubiły wspólne pogawędki. Od czasu do czasu rozmawiały o Waldemarze Dzikim, nazywały go pięknisiem bądź elegantem, który wydawał prawie wszystkie pieniądze na jedwabne garnitury. W 2003 roku serialowa Danusia zachorowała na raka trzustki. Mieszkająca w pobliżu Małgorzata Foremniak była gotowa, aby jej pomóc. Gdy ulubienica widzów zmarła, jej były mąż przyznał, że nigdy nie przestał jej kochać. Traktował ją jak koleżankę, do której zawsze można przyjść na pierogi oraz szczerą rozmowę. Małgorzata Foremniak doskonale odnalazła się w roli macochy. Jej córka z poprzedniego związku — Ola – również polubiła Wita Dzikiego. Przypomnijmy, że małżeństwo między Małgorzatą Foremniak a Waldemarem Dzikim również nie przetrwało próby czasu... CZYTAJ RÓWNIEŻ: Marzena Kipiel-Sztuka wspomina swój związek z młodości. Sprawiła, że ukochany żałował tej jednej decyzji do końca swoich dni Małgorzata Foremniak, Waldemar Dziki, 2003 rok
Problemy finansowe, walka z chorobą... Jak naprawdę wyglądało życie Darii Trafankowskiej?
„To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana”
Dla przyjaciół „Duśka”. Zawsze pogodna, uśmiechnięta, serdeczna. Sympatię widzów zdobyła rolą w serialu „Na dobre i na złe” – dzięki niej zresztą mogła poradzić sobie również z poważnymi problemami finansowymi. Od jej śmierci mija dziewiętnaście lat. Daria Trafankowska odeszła po trudnej, bolesnej walce z chorobą nowotworową. Do końca zachowała pogodę ducha, stwierdziła, że odejdzie otoczona miłością. „To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana”, stwierdził w jednym z w wywiadów jej syn, Wit Dziki. Co mówiła o miłości, rodzinie i przyjaźni? View Ediplayer on the source website Jak wyglądało życie Darii Trafankowskiej? „Dla przyjaciół: Dusia”, kwitowała aktorka. Kobieta o wielkiej klasie, pokładach dobra, niesamowitej energii, uśmiechnięta, radosna. Najbliżsi mówili o niej - „Matka Teresa Dusia Trafankowska”. Może dlatego, że prowadziła dom otwarty. Gra w teatrze i radio nie przynosiła zbyt wiele pieniędzy. Chociaż nie było jej stać na własne mieszkanie czy samochód, potrafiła się dzielić wszystkim z potrzebującymi. Miała niemal ewangeliczną potrzebę, żeby godzić i uczyć, by ludzie potrafili dostrzegać to, co w innych dobre. Nigdy nie przeszła obojętnie obok ludzkiego cierpienia. „Od dziecka mam zakodowane poczucie, że jak ktoś wyciąga rękę i o coś prosi, to nie wolno mu odmówić”, tłumaczyła. Krystyna Janda śmiała się nawet, że powinna założyć firmę - Wysłucham Każdego. ,,Jest tak niewielu ludzi, którzy są w stanie poświęcić się pomocy innym, że ta cecha absolutnie wysuwa ją na pierwszy plan. Jeżeli ktoś zwracał się do niej z prośbą o pomoc, ona na pewno tej pomocy nie odmówiła. Nawet jeśli nie miała pieniędzy, to dała miskę strawy. Jak ktoś nie miał gdzie spać, przytuliła go”, wspominała w rozmowie z PAP jej przyjaciółka, Renata Berger. Zobacz też: Robert Janowski, Edyta Górniak i... Te gwiazdy grały w Na dobre i na złe! Ludzie pokochali aktorkę za rolę Danuty Dębskiej, oddziałowej szpitala w Leśnej Górze. Serialowa Duśka była uważana za niedostępną i z pozoru chłodną, a mimo to ludzie do niej lgnęli. Aktorka żartowała nawet, że niektóre cechy charakteru powinna zapożyczyć od swojej bohaterki. „Generalnie jestem osobą miękką, daję sobą kierować, często idę na kompromis. W ogóle nie znoszę konfliktów i zawsze staram się mediować. A siostra Danuta, jak trzeba, to się i poawanturuje... Mogłabym nauczyć się od niej tej konsekwencji w działaniu. Umiejętności panowania nad sytuacją. Tego, by nie poddawać się manipulacjom…”, mówiła Małgorzacie Karnaszewskiej. Niewiele osób zdawało sobie sprawę, że aktorka, pracując na planie serialu, przyjmowała już kolejne dawki chemii. Problemy finansowe Darii Trafankowskiej W życiu zawodowym odnosiła sukcesy. Aktorstwo było jej niejako pisane. Daria Trafankowska wychowywała się w artystycznym domu. Tata, który był plastykiem, zachęcił ją do tego, by spróbowała zdawać do szkoły aktorskiej. Nie było łatwo. Bo, jak w rozmowie z PAP wspominała Renata Berger, Daria Trafankowska trzykrotnie próbowała wstąpić w szeregi uczelni. "Nie pamiętam swojego pierwszego występu, ale oglądam się na zdjęciach: miałam wtedy 3-latka i grałam pazia w sztuce, w której Mama była królową. Pamiętam za to mój debiut w filmie 'Dziadki-niejadki', gdy miałam 6 lat. I bardzo bym chciała zdobyć ten film, już prywatnie, żeby zobaczyć, co po 40 latach zostało we mnie z dziecka", opowiadała w wywiadach Daria Trafankowska. Daria Trafankowska, 2000 rok Daria Trafankowska, plan serialu „Na dobre i na złe”, maj 2001 roku Ukończyła Wydział Aktorski w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Współpracowała z Agnieszką Holland, Krzysztofem Zanussim, Wajdą. Otrzymywała kolejne propozycje, reżyserzy doceniali jej talent, umiejętność kreowania roli. Daria Trafankowska występowała także na deskach Teatru Pantomimy, Teatru Narodowego czy Powszechnego. Teatrze Narodowym, a później przez wiele lat związana była z Teatrem Powszechnym. A jak układało jej się w życiu prywatnym? Z Waldemarem Dzikim poznali się jeszcze na studiach, na ostatnim roku wzięli ślub, a po 15 latach przyszedł czas na rozwód. Do męża nie miała żalu. Małżeństwo nie dawało jej szczęścia. Zaznaczała, że ich związek wygasł w sposób naturalny. Po latach jej syn Wit mówił w książce Małgorzaty Puczyłkowskiej: „Byłem przyzwyczajony do tego, że tata przyjeżdżał i odjeżdżał. Że stale pracował gdzieś poza domem, więc kiedy nagle zniknął na dłużej, nie poczułem się jakoś specjalnie zraniony”. Daria Trafankowska wspierała swoje dziecko w tworzeniu. Wit ma talent muzyczny. Uczył się grać na skrzypcach, trąbce, gitarze. Zobacz też: Katarzyna Skrzynecka w poruszający sposób pożegnała przyjaciela Daria Trafankowska wraz z synem zamieszkała na strychu. To był dla niej bardzo trudny czas… Samotne macierzyństwo, śmierć ojca, choroba mamy. Nawet wtedy była optymistycznie nastawiona do życia i nie traciła pogody ducha. Musiała wziąć kredyt, by spłacić poprzednie zapożyczenia. Opieka nad mamą pochłaniała całe oszczędności i wynagrodzenie. Nie było jej stać na nowe ubrania. Szafę dzieliła z Witem. Na szczęście rola w Na dobre i na złe przyniosła jej nie tylko ogromną popularność, ale pomogła odbić się od dna. Mówiło się, że decyzję o przyjęciu roli zawdzięcza… wróżbicie. Wielokrotnie opowiadała o swoim zainteresowaniu wiedzą ezoteryczną. „Wierzyła w przepowiednie, które zresztą wiele razy się jej spełniały. Mówiła, że choć nie jest przesądna, ma w domu różne talizmany, na szczęście”, mówiła Dorota Wellman. Daria Trafankowska z synem, Witem w 2000 roku Daria Trafankowska, aktorka Teatru Powszechnego, „Na dobre i na złe”, 24.10.2000 rok Dopiero gdy Wit był już dorosły, Daria Trafankowska pozwoliła sobie na prawdziwą miłość. Zresztą, to też jej przepowiedziano. Miała spotkać kogoś, kogo pamięta z młodych lat. Stało się! Jan był realizatorem telewizyjnym. Znali się ze studiów. Spotkali się pierwszy raz po dwudziestu latach. Zaręczyli się po pięciu miesiącach. „Spotkałam mężczyznę, o jakim dzisiaj można już tylko poczytać w starych, pięknych książkach”, opowiadała. Zaprzyjaźniony wróżbita przewidział coś jeszcze... „W 49. roku życia osiągniesz niesamowitą popularność, będzie koło ciebie mnóstwo pieniędzy i będzie się to wiązało z wyjazdem za granicę. Będziesz też otoczona taką miłością, że wielu ci będzie zazdrościć”. Wtedy nie wiedziała, że i te słowa się spełnią, ale nie tak, jakby tego wszyscy chcieli. Nadszedł przełomowy moment w jej życiu. Pełen nadziei, radości, spełnienia. Gdy wydawało się, że w końcu w jej życiu zaczyna się układać... aktorka zachorowała. Lekarze wydali wyrok — rak trzustki. Czytaj też: Tomasz Lis opublikował przejmujące zdjęcie. Tak dziennikarz wyglądał po ostatnim udarze Wyścig z czasem Rozpoczęła się walka z czasem. Lekarze w Austrii dawali jej nikłe szanse na wyzdrowienie. Ataki bólu nasilały się, aktorka przyjmowała kolejne dawki chemii, występowały krwotoki. Nie poddała się do ostatniej chwili. Zawsze uśmiechnięta, radosna, spokojna. Otrzymywała ogromne wsparcie od przyjaciół, znajomych, fanów... Spotkała się z niesamowitą ludzką życzliwością. W końcu teraz to inni mogli się odwdzięczyć za jej dobro. „Nigdy nie byłam tak popularna. Doświadczam takiej życzliwości i takiej miłości, że właściwie nie mam innego wyjścia, jak wyzdrowieć”, mówiła. Na krótko przed śmiercią udzieliła wywiadu, w którym zapewniała, że mimo przeciwności losu, zawsze uważała się za osobę szczęśliwą. Brała życie garściami. W najtrudniejszych życiowych momentach zawsze mogła liczyć na wsparcie bliskich. Nigdy nie była pozostawiona sama sobie. Do końca był przy niej ukochany Jan. „Nikogo nie omijają trudy życia, natomiast w tych próbach, którym musiałam sprostać, dostałam wiele wsparcia. Nigdy nie czułam się osamotniona. Zawsze byli przy mnie moi bliscy i przyjaciele. (...) Jestem kochana i kocham. Umrę otoczona miłością”, zwierzała się. „To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana, z drugiej strony — miała szczęście, iż zdążyła spotkać tę wielką miłość i w ostatnich chwilach miała wsparcie w ukochanym mężczyźnie”, mówił Wit Dziki na łamach książki Być dzieckiem legendy. „Przez cały czas trwania choroby była bardzo dzielna. Nie wiem, jak ona to robiła, ale mimo widocznego cierpienia nigdy nas, rodziny, tym cierpieniem nie obciążała. Zwłaszcza mnie starała się trzymać od swojej choroby z daleka. Dziś wiem, że chroniła mnie, żebym się nie zadręczał i miał przekonanie, że po prostu wszystko skończy się dobrze. Na co dzień przekonywała mnie i wszystkich dookoła, że przecież zdrowieje. Ale były chwile, w których rozmawiała ze mną „tak na wszelki wypadek” jakby się coś stało, o różnych sprawach, które trzeba było załatwić. Dawała rady na przyszłe moje życie”, mówił syn aktorki w książce Małgorzaty Puczyłowskiej Być dzieckiem legendy. Daria Trafankowska zmarła, 9 kwietnia 2004 roku. Miała 50 lat. Źródło: PAP, Pomponik.pl, Plotek.pl, książka Małgorzaty Puczyłkowskiej „Być dzieckiem legendy”, Kobieta.pl, Życie na gorąco, Fundacja im.Darii Trafankowskiej View Burdaffi on the source website Daria Trafankowska, gala konkursu „Polski Produkt - Polska Bielizna”, październik 2003
Robert Janowski, Edyta Górniak i... Te gwiazdy grały w Na dobre i na złe!
Mija 19 lat od emisji pierwszego odcinka serialu
Dokładnie 7 listopada 1999 roku na antenie Telewizji Polskiej miała miejsce premiera serialu Na dobre i na złe. Główne roli grali w nim wówczas Artur Żmijewski (Jakub Burski), Małgorzata Foremniak (Zofia Stankiewicz) oraz Krzysztof Pieczyński (Brunon Walicki). Byli oni przyjaciółmi ze studiów, którzy spotkali się po latach w szpitalu w Leśnej Górze, w którym zostali zatrudnieni. Dziś obsada serialu jest zupełnie inna, jednak widzowie telenoweli wciąż z sentymentem wspominają jej początki. 19 lat od emisji Na dobre i na złe: ciekawostki, aktorzy, fabuła Co ciekawe, początkowo Na dobre i na złe miało być serialem o zamkniętej fabule. Za wydarzenie końcowe przyjęto ślub Kuby i Zosi. Z czasem jednak plany produkcji uległy zmianie. Wszystko dlatego, że według statystyk to drugi najchętniej oglądany serial w polskiej telewizji (po M jak miłość) i trzeci pod względem długości emisji (po Klanie i Świecie według Kiepskich). Spośród innych rodzimych produkcji wyróżnia go częsta rotacja bohaterów. W każdym sezonie pojawia się w nim ktoś nowy. Obecnie obsada serialu zmieniła się niemal całkowicie. A kto występował w pierwszych sezonach produkcji? Robert Janowski grał narzeczonego Zosi, który okazał się... gejem. Z kolei Edyta Górniak wcieliła się w postać gwiazdy estrady, która miała poważne problemy zdrowotne. Jej managerkę zagrała natomiast nieżyjąca już Gabriela Kownacka. Kto jeszcze w ciągu tych lat pojawił się w Na dobre i na złe? Dowiesz się tego, oglądając powyższy materiał wideo
Rozwód, problemy finansowe, ciężka choroba… Daria Trafankowska skończyłaby dziś 64 lata. „To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana”
Bolesny rozwód, problemy finansowe, choroba... Trzynaście lat temu przegrała heroiczną walkę z rakiem. Los nie był dla niej łaskawy, ale zawsze stawała mu naprzeciw. Daria Trafankowska rolą w serialu „Na dobre i na złe” zyskała sympatię telewidzów. Dziś obchodziłaby 64. urodziny. Jak naprawdę wyglądało jej życie? Zobacz też: „Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś”. Joanna Racewicz w poruszających słowach o zmarłym mężu. Przypominamy piękną historię ich miłości… Daria Trafankowska w „Na dobre i na złe” Przez wiele lat Daria Trafankwoska wcielała się w postać Danuty Dębskiej, oddziałowej szpitala w Leśnej Górze. I chociaż na swoim koncie posiada wiele ról teatralnych, filmowych i telewizycjnych, to widzowie kojarzą ją głównie z kreacji w „Na dobre i na złe”. Serialowa Duśka była uważana za niedostępną i z pozoru chłodną, a mimo to ludzie do niej lgnęli. Czy coś je łączyło? „Generalnie jestem osobą miękką, daję sobą kierować, często idę na kompromis. W ogóle nie znoszę konfliktów i zawsze staram się mediować. A siostra Danuta, jak trzeba, to się i poawanturuje... Mogłabym nauczyć się od niej tej konsekwencji w działaniu. Umiejętności panowania nad sytuacją. Tego, by nie poddawać się manipulacjom…”, mówiła Małgorzacie Karnaszewskiej. Niewiele osób zdawało sobie sprawę, że aktorka pracując na planie serialu przyjmowała już kolejne etapy chemii. „Dla przyjaciół: Dusia” „Dla przyjaciół: Dusia”, kwitowała aktorka. Kobieta o wielkiej klasie, pokładach dobra, niesamowitej energii, uśmiechnięta, radosna. Najbliżsi mówili o niej - „Matka Teresa Dusia Trafankowska”. Może dlatego, ze prowadziła dom otwarty. Żyła w niedostatku. Gra w teatrze i radio nie przynosiła zbyt wiele pieniędzy. Chociaż nie było jej stać na własne mieszkanie czy samochód, potrafiła się dzielić wszystkim z potrzebującymi. Miała niemal ewangeliczną potrzebę, żeby godzić i uczyć, by ludzie potrafili dostrzegać to, co w innych dobre. „Od dziecka mam zakodowane poczucie, że jak ktoś wyciąga rękę i o coś prosi, to nie wolno mu odmówić”, tłumaczyła. W życiu zawodowym odnosiła sukcesy. Ukończyła Wydział Aktorski w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Współpracowała z Agnieszką Holland, Krzysztofem Zanussim, Wajdą A w życiu prywatnym? Po latach rozwiodła się z Waldemarem Dzikim. Reżyser później związał się z Małgorzatą Foremniak. Daria Trafankowska wówczas stanęła przed trudnym zdaniem - samotnie wychowywała syna. Do męża nie miała żalu. Małżeństwo nie dawało jej szczęścia. Razem z synem zamieszkała na strychu. Były mąż płacił alimenty. Po latach, jej syn Wit Dziki mówił w książce Małgorzaty Puczyłkowskiej: „Byłem przyzwyczajony do tego, że tata przyjeżdżał i odjeżdżał. Że stale pracował gdzieś poza domem, więc kiedy nagle zniknął na dłużej, nie poczułem się jakoś specjalnie zraniony. (…) Dopiero gdy byłem dorosły spotkała Jana, pozwoliła sobie na miłość”. To była młodzieńcza miłość. Jan był realizatorem telewizyjnym. „Spotkałam mężczyznę, o jakim dzisiaj można już tylko poczytać w starych, pięknych książkach”, opowiadała. To był przełomowy moment w jej życiu. Pełen nadziei, radości, spełnienia. Rola w „Na dobre i na złe” pomogła odbić się jej od dna, zdobyła serca widzów i w końcu razem z byłym mężem wypracowali sobie przyjacielskie relacje. I gdy wydawało się, że w jej życiu zaczyna się układać, że w końcu ma wszystko, aktorka zachorowała. Lekarze wydali wyrok - rak trzustki. Zobacz też: Serial „Diagnoza” ma rekordową oglądalność. Za co pokochali go widzowie? Heroiczna walka o życie Rozpoczęła się walka z czasem. Lekarze w Austrii dawali jej nikłe szanse na wyzdrowienie. Ataki bólu nasilały się, aktorka przyjmowała kolejne porcje chemii, występowały krwotoki. Nie poddała się do ostatniej chwili. Zawsze uśmiechnięta, radosna, spokojna. Doświadczała niesamowitej miłości i życzliwości od ludzi. W końcu teraz to oni mogli się odwdzięczyć za jej dobro. Na krótko przed śmiercią udzieliła wywiadu, w którym zapewniała, że mimo przeciwności losu, zawsze uważała się za osobę szczęśliwą. Brała życie garściami. W najtrudniejszych życiowych momentach zawsze mogła liczyć an wsparcie najbliższych. Nigdy nie była pozostawiona sama sobie. „Nikogo nie omijają trudy życia, natomiast w tych próbach, którym musiałam sprostać, dostałam wiele wsparcia. Nigdy nie czułam się osamotniona. Zawsze byli przy mnie moi bliscy i przyjaciele”, mówiła. „To niesprawiedliwe, że musiała odejść, kiedy wreszcie była kochana, z drugiej strony — miała szczęście, iż zdążyła spotkać tę wielką miłość i w ostatnich chwilach miała wsparcie w ukochanym mężczyźnie”, mówił Wit Dziki na łamach książki „Być dzieckiem legendy”. Daria Trafankowska zmarła, 9 kwietnia 2004 roku, przegrywając walkę z rakiem trzustki. Miała zaledwie 50 lat. Zobacz też: Anna Jurksztowicz gorzko o producentach „Na dobre i na złe”: „Nikt mi nawet nie podziękował za współpracę”