Był legenda PRL-u. Oświadczył się dla żartu przypadkowej kobiecie i spędził z nią całe życie
Słynny aktor z "Wojny domowej" Kazimierz Rudzki oświadczył się kelnerce przy barze, gdzie zapijał smutki
To był jeden z najbardziej szalonych ślubów w historii PRL-u. W takie historie aż trudno uwierzyć. Mówi się o nich, że są filmowe. A jednak ta wydarzyła się naprawdę. Jej bohaterem jest Kazimierz Rudzki, jeden z najbardziej uznanych aktorów, legenda PRL-u. Znamy go wszyscy choćby z serialu „Wojna domowa”, gdzie grał ojca Pawła, męża Ireny Kwiatkowskiej, wiecznie w terenie, wiecznie w delegacji. Jaka była miłosna historia Kazimierza Rudzkiego? Kazimierz Rudzki najpierw odrzuciła go Danuta Szaflarska, w której był szaleńczo zakochany Małżeństwo Kazimierza Rudzkiego zdarzyło się niemal przez przypadek. Aktor tak naprawdę kochał się do szaleństwa w koleżance po fachu, słynnej aktorce Danucie Szaflarskiej. Śliczna Szaflarska podobała się wielu mężczyznom, między innymi premierowi Józefowi Cyrankiewiczowi. Rudzki stracił dla niej głowę. On sam mógł się podobać. Mówiono o nim, że jest typem angielskiego dżentelmena. Miał styl, klasę, i zawsze wszystko miał pod kontrolą. Ale tym razem życie wymknęło mu się z rąk. Oświadczał się Danucie Szaflarskiej dwa razy, w środowisku teatralnym krążyły o tym legendy. Rozpaczał, jak wspominał jego znajomy, słynny reżyser Erwin Axer to było uczucie z incydentami w postaci kwiatów i łez. Danuta Szaflarska – w latach 40. była już po rozwodzie z pierwszym mężem, znanym pianistą Janem Ekierem. Nie kochała i nie chciała Rudzkiego. Miała do niego chłodny stosunek, czuła może sympatię i to wszystko. CZYTAJ TEŻ: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś Kazimierz Rudzki i przypadkowa panna młoda. Z baru przed ołtarz Wala była kelnerką w jednej z warszawskich restauracji. Miała 35 lat. To był wieczór, jakich wiele – gwar, śmiech i zamówienia rzucane przez roześmianych klientów. Wśród nich on – Kazimierz Rudzki, aktor znany i podziwiany. Tego wieczoru zapijał smutki. Mówiono, że to właśnie z rozpaczy po niezdobytej Danucie Szaflarskiej Rudzki oświadczył się kelnerce z nocnego lokalu. Miał wtedy 37 lat. „A może pani zostałaby moją żoną?" - zapytał Walę, a ona zgodziła się myśląc, że to są jednak żarty. Ale nie były. Para wzięła ślub kilka miesięcy po tym spotkaniu. Waleria Ablewska stanęła na ślubnym kobiercu, u boku znanego aktora w 1948 roku. I jak się okazało, byli dobrym małżeństwem, pozostali razem do śmierci aktora w 1976 roku. Wszyscy znajomi powtarzali: „To się nie uda". Nie mieli racji Wieść o niespodziewanym ożenku obiegła stołeczne środowisko artystyczne z prędkością światła. Jedni śmiali się z żartu aktora, bo tak to postrzegali. Inni przestrzegali go przed życiową pomyłką. „To się nie uda”, słyszał zewsząd Rudzki. On sam miał na te uwagi gotową odpowiedź. „Życie aktora to teatr – czasem bez prób generalnych” – komentował. Jak wspominała siostra aktora Helena Głowacka (matka pisarza Janusza Głowackiego) „Wala umiała stworzyć Kazikowi idealne warunki do pracy, odsuwając od niego wszelkie troski dnia codziennego. Zawsze pogodna, wesoła, towarzyska, uczynna, przez wszystkich lubiana. Przeżywała wraz z nim jego sukcesy i porażki. Była Kaziowi najbliższym człowiekiem i najlepszym przyjacielem”, pisała w książce „Wspomnienia o Kazimierzu Rudzkim". Potem ich przyjaciele i rodzina żałowali, że Wala i Kazik nie doczekali się potomstwa. Podobno czuli się już na takie decyzje "za starzy". Waleria Rudzka przeżyła ukochanego męża o 10 lat. Była z nim do końca, opiekowała się nim gdy chorował. Sama odeszła 15 października 1986 roku. Spoczęła obok męża na warszawskich Powązkach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ta jedna piosenka niemal zrujnowała jej karierę, wszyscy się od niej odwrócili. Wprost mówi o koszmarze
Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego oświadczyny
Złamane serce doprowadziło go do kogoś innego...
Młodej Danusi mama radziła, żeby nie wychodziła za mąż do 25. roku życia, a zamiast tego wybawiła się i poznała świat. Posłuchała, bo do ślubu od początku nie było jej spieszno. Doczekała się dwóch mężów, kiedy szła do ołtarza z pierwszym, płakała, przekonana o tym, że właśnie odebrano jej wolność. Utalentowanej i urodziwej aktorce nie brakowało wielbicieli. Kochał się w niej sam premier Józef Cyrankiewicz. Z miłości do niej cierpiał także znakomity aktor, Kazimierz Rudzki. Swojego czasu o tym uczuciu było w stolicy głośno. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u 30.08.2024 r.] Kazimierz Rudzki zakochał się w Danucie Szaflarskiej Kazimierz Rudzki zasłynął w środowisku teatralno-filmowym jako znakomity aktor, ceniono go za jego warsztat i bogate doświadczenie. Dzisiaj znamy go choćby z roli ojca Pawła w serialu „Wojna domowa”, czy zatrzaśniętego w windzie dyrektora z filmu Tadeusza Chmielewskiego „Nie lubię poniedziałku”. Zakochał się w Danucie Szaflarskiej jeszcze przed wojną, gdy był studentem Państwowego Instytutu Sztuki w Warszawie. Ich kontakt urwał się wraz z wybuchem II wojny światowej. Zobaczyli się ponownie dopiero po siedmiu latach, w Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza w Łodzi. Aktor reżyserował tam wówczas sztukę "Spotkanie" Jeana Anouilha, a młoda Szaflarska dostała w niej główną rolę kobiecą. Prywatnie miała za sobą rozwód z pierwszym mężem, pianistą Janem Ekierem. Para doczekała się córki Marysi, rozstali się tuż po Powstaniu Warszawskim. Aktorka usłyszała wówczas od męża, że powinna zrezygnować z zawodu i zająć się rodziną, domem. Nie wyobrażała sobie, że stać ją na takie poświęcenie, rozwiodła się więc z mężem i nadal rozwijała jako aktorka. Kiedy na jej drodze ponownie po kilku latach stanął Kazimierz Rudzki, stosunek do mężczyzn miała co najmniej neutralny, żeby nie powiedzieć chłodny. Nie myślała o kolejnym stałym związku, a jeśli idzie o jej kolegę z lat studenckich - zwyczajnie nie była nim zainteresowana, nie podobał jej się. Uczucie z jej strony ograniczało się zaledwie do sympatii. Zobacz także: Wzdychał do jej urody, nie wiedział, że jest mężatką. Daniel Olbrychski przed laty kochał się w Barbarze Brylskiej Kazimierz Rudzki i Irena Kwiatkowska, kadr z serialu "Wojna domowa" Danuta Szaflarska odrzuciła oświadczyny Kazimierza Rudzkiego Z kolei Kazimierz Rudzki był w aktorce zakochany po uszy. Kiedy subtelne zaloty nie dawały skutku, przeszedł do intensywniejszych działań i wręcz błagał, by z nim była. Reżyser Erwin Axer wspominał, że Rudzki kochał się mocno, „z efektami specjalnymi w rodzaju łez i kwiatów” (cytat za wp.pl). Do oświadczyn doszło aż dwa razy. "Mówiono, że to właśnie z rozpaczy po niezdobytej Szaflarskiej Rudzki oświadczył się kelnerce z nocnego lokalu. Z rozpaczy czy nie, kelnerka, panna Wala, oświadczyny przyjęła, małżeństwo doszło do skutku i było całkiem udane", pisał Gabriel Michalak, autor książki "Danuta Szaflarska. Jej czas". I rzeczywiście, w 1948 roku Kazimierz Rudzki ożenił się z Walerią Ablewską, kobietą, która pierwszej nocy, gdy się poznali, serwowała mu alkohol, aby mógł topić w nim swoje smutki. Para wzięła ślub kilka miesięcy od tego spotkania. Znajomi aktora trochę żartowali z tego związku, nie wróżąc mu wielkiej przyszłości, ale Kazimierz Rudzki był z Walą bardzo szczęśliwy aż do swojej śmierci w 1976 roku. Co do Danuty Szaflarskiej, jeszcze w końcówce lat 40. zakochała się w lekarzu Tadeuszu Orłowskim, przyjęła jego oświadczyny, ale do ślubu nie doszło. Po raz drugi wyszła za mąż dopiero kilka lat później za Janusza Kilańskiego. Zobacz też: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka Danuta Szaflarska
Danuta Szaflarska była przede wszystkim aktorką, mamą w drugiej kolejności. Jak wyglądały jej relacje z córkami?
Aktorka miała za sobą dwa nieudane małżeństwa, doczekała się dwóch córek
„Zakazane piosenki” oraz „Skarb” uczyniły z niej gwiazdę w latach 40. Od tamtego czasu grała niestrudzenie przez kilkadziesiąt lat aż do setnych urodzin, ostatni raz na ekranie pojawiła się w 2015 r. Pytana przez dziennikarzy o swoją karierę, uśmiechała się od ucha do ucha, odpowiadając, że czuje się spełniona. Inaczej było przy pytaniach o życie prywatne, Danuta Szaflarska nie lubiła rozwodzić się nad tą sferą życia. Aktorka miała za sobą dwa nieudane małżeństwa, podkreślała, że jedną z przyczyn tych niepowodzeń było aktorstwo. O córkach nie wspominała wcale. Fani aktorki dopiero dwa lata po jej śmierci mogli dowiedzieć się nieco więcej o tym, jaką była matką. Danuta Szaflarska doczekała się dwóch córek. Jaką była matką? Jeszcze przed wojną, w 1936 roku poznała swojego pierwszego męża, Jana Ekiera, wybitnie uzdolnionego pianistę. Poznali się w szkole teatralnej i pobrali niedługo po wybuchu wojny. Ich córka Maria przyszła na świat w 1943 roku, młode małżeństwo przeżyło horror bombardowań, głodu, chorób. Rozstali się na krótko po wojnie. „Mąż mnie zostawił, nie mogliśmy się dogadać, on widział we mnie gospodynię domową, a ja chciałam grać”, mówiła Danuta Szaflarska. W początku lat 50. poznała aktora i spikera radiowego — Janusza Kilańskiego. Był przystojny, postawny, a co najważniejsze — miał za sobą podobne, nieudane przejścia, co ona. Też miał na koncie rozwód, był także ojcem dwóch pociech, Jany i Ireny. Pobrali się w 1952 roku, doczekali córki, Agnieszki, ale i to małżeństwo aktorki skończyło się niepowodzeniem. Rozstali się w 1959 roku. Janusz Kilański zakochał się w Kirze Gałczyńskiej, która okazała się kobietą jego życia. Danuta Szaflarska, choć w wywiadach mówiła o niezależności i niechęci do podporządkowywania się mężczyznom, przez długie lata miała żal do drugiego męża o to, że wybrał życie u boku innej kobiety. "Może właśnie to mój ojciec był jej ogromną miłością? I jego odejście uraziło jej dumę? Nie wiem, jak jest naprawdę – mama nigdy tego nie wyartykułowała", opowiadała ich córka, Agnieszka. W 2019 r. pojawiła się biografia aktorki pt. "Szaflarska. Grać, aby żyć". Dzięki rozmowom autorki, Katarzyny Kubisiowskiej z córkami zmarłej legendy ekranu i sceny, fani aktorki mogli dowiedzieć się, jaką matką była Danuta Szaflarska. Z relacji córek można wywnioskować, że była przede wszystkim aktorką, w drugiej kolejności rodzicem. Sama artystka podkreślała, że była w domu gościem. Zobacz też: Józef Cyrankiewicz i Danuta Szaflarska — to dla niej miał zostawić Irenę Dziedzic Danuta Szaflarska, 1957 r. Agnieszka Kilańska-Cypel wspominała, że mamy „często nie było, a jak była to odpoczywała po pracy”. "Jako dziewczynka zazdrościłam innym dzieciom normalnego domu. Czego konkretnie? Tego, że ich mamy poświęcały im uwagę. Bo ja miałam strasznie samotne dzieciństwo". Młodsza córka wspominała, że matka bywała wobec niej surowa i swoimi komentarzami potrafiła sprawić jej przykrość. "Kiedyś obrzuciła mnie wzrokiem i wyparowała: . A gdy teraz patrzę na swoje zdjęcia z nastoletniości, to wcale gruba nie byłam", mówiła na łamach książki Katarzyny Kubisiowskiej "Szaflarska. Grać, aby żyć". Danuta Szaflarska nie poświęcała dzieciom wiele swojej uwagi w dni wypełnione pracą, ale czas wakacji i urlop również traktowała jako świętość i chciała go spędzać w samotności. Dla młodszej córki wynajmowała na dwa miesiące dom w górach, opłacała jej jedzenie. "Odwoził mnie tata, miałam wynajęty pokój u górali, opłacone posiłki, na które chodziłam do domu wczasowego dla pracowników MKiSz. No i tak się bujałam sama przez dwa miesiące wakacji. Z jednej strony z poczuciem własnej , z drugiej okropnie samotna! Wspominam to jako koszmar", wspominała Agnieszka Kilańska-Cypel. Namiastkę domu odnalazła wśród nowej rodziny swojego taty. Lubiła jego nową partnerkę, Kirę, ale to przede wszystkim ojca uważała za "najlepszego na świecie". "Wierzył we mnie zawsze, interesował się moimi problemami", podkreśliła na łamach książki córka Szaflarskiej i Kilańskiego. To tata chodził na wywiadówki Agnieszki, gościł ją u siebie w mieszkaniu kilka razy w tygodniu, robił jej kanapki do szkoły... W domu Danuty Szaflarskiej najbardziej rodzinne były święta Bożego Narodzenia, to wtedy zamieniała sie w panią domu i przygotowywała pierogi, barszcz z uszkami i karpia w galarecie. Jej specjalnością było ciasto drożdżowe. "Był czas, kiedy tata przychodził do nas na Wigilię, potem jechaliśmy do niego i Kiry. U nich był Mikołaj, a u mamy – Aniołek", dodawała młodsza córka aktorki. Ze swoją przyrodnią, starszą o kilkanaście lat siostrą Marią Agnieszka nawiązała kontakt dopiero w wieku siedemnastu lat. "Wcześniej to mijałyśmy się – albo Marysia mieszkała w internacie, albo studiowała, albo siedziała za granicą. A jak już była w domu, to nie miała głowy do tego, by się ze mną, smarkatą, zadawać", wspominała. Czytaj też: Odszedł nagle... Tak wyglądały ostatnie chwile Jerzego Bińczyckiego Danuta Szaflarska z córkami, 05.02.2015 r. Warszawa Danuta Szaflarska: relacja ze starszą córką Agnieszka Kilańska-Cypel wyznała, że jej starsza przyrodnia siostra miała bliższą relację z mamą, więcej je łączyło, a ona jako druga córka z kolejnego małżeństwa, czuła się "ulepiona z innej gliny". Maria Ekier podkreślała, że w mamie odnajdywała partnerkę do rozmów i zwierzeń. "Moje koleżanki zazdrościły mi mamy przyjaciółki. Niekiedy im coś doradzała, przychodziły do niej", wspominała. Miała około 8 lat, kiedy mama nalała jej odrobinę czerwonego wina do kryształowej szklanki, żeby razem wypiły noworoczny toast. Mówiła, że poczuła się ważna. Wspominała też, że w domu panowały określone zasady. Gdy mama wypoczywała po pracy, dziewczynce nie wolno było wchodzić do jej pokoju bez pukania. Maria Ekier podkreślała, że nigdy nie oskarżała mamy za jej wybory, choć zrozumiała je dopiero po latach, z perspektywy dorosłej już osoby. Do dziś ma przed oczami najwcześniejsze wspomnienie z mamą z 1947 roku, które naznaczyło ją na kolejne lata. "Jadę z mamą saniami (...) Wjeżdżamy pod dom, jakaś pani bierze mnie na ręce. A mama beze mnie wsiada w sanie i wraca". Danuta Szaflarska postanowiła zorganizować wówczas córce dwuletni pobyt w prewentorium w Zakopanem. "Przypuszczam, że przez to pozostawienie mnie w prewentorium całe życie mam lekko zwichrowane; lękam się, że będę odrzucona", podkreśliła Maria Ekier. Czytaj również: Byli ze sobą 61 lat. Całe życie, choć nie zawsze idealne. Oto historia małżeństwa Wojciecha Pokory i jego żony Hanny Danuta Szaflarska z córkami i wnuczką, od lewej; Agnieszka Kilańska-Cypel, Zofia Cypel, Danuta Szaflarska i Maria Ekier, marzec 2005 r. Źródła: plejada.pl, wysokieobcasy.pl
Danuta Szaflarska i Janusz Kilański: tworzyli patchworkową rodzinę, zostawił ją dla innej
Aktorka nigdy nie zaakceptowała jego nowej żony
Po tym, jak nie udało się jej pierwsze małżeństwo z pianistą Janem Ekierem, postanowiła dać miłości jeszcze jedną szansę. Rozwiedziona w 1947 roku Danuta Szaflarska miała wtedy 32 lata, córeczkę Marysię i ogromną potrzebę grania. Tej pasji i wolności początkowo nie zamierzał zabierać jej drugi mąż Janusz Kilański. Niestety aktor i spiker nie okazał się ani słowny, ani gotowy na miłość mimo wszystko. Artystka nigdy nie zaakceptowała jego następnej wybranki... [Ostatnia aktualizacja na VUŻ i Viva Historie: 24.01.2025 rok] Danuta Szaflarska i Janusz Kilański – historia relacji Był początek lat 50. ubiegłego wieku, gdy Danuta Szaflarska i Janusz Kilański spotkali się po raz pierwszy. Wpadli na siebie w Teatrze Współczesnym. Przystojny brunet o piwnych oczach szybko stał się partnerem aktorki. Oboje mieli na kontach zawody miłosne. Wspólnie wychowywali jej córkę Marysię i jego córki Irenę i Janę. Pod koniec stycznia 1952 roku wzięli ślub cywilny, a już dwa lata później powitali na świecie kolejne dziecko. Ich córka Agnieszka była ostatnim elementem patchworkowej rodziny, która świetnie działała jeszcze pięć lat. Pięć lat, w których było miejsce na miłość; na pasję artystki — czyli pracę na planach filmowych oraz na pasje pana Janusza — bycie spikerem i kolekcjonowanie aut. Zobacz też: Daniel Olbrychski i Jan Englert rywalizowali o względy tej samej kobiety! Atmosferę podgrzewał Kazimierz Kutz Danuta Szaflarska, 1959 Danuta Szaflarska, 1969 Danuta Szaflarska i Janusz Kilański: patchworkowa rodzina Aktorstwo nie sprzyja trwałości małżeństwa – tak twierdziła po kolejnym rozstaniu ulubienica publiczności. W roku 1959 jej małżeństwo z prezenterem radiowym było już przeszłością. Co dokładnie się stało? „Kolejny mąż miał problem z tym, że mam własne zdanie i nikogo o pozwolenie nie pytam”, wspominała Wysokim Obcasom. Dodawała także, że nigdy nie zamierzała być tylko opiekunką dzieci i panią domu. To nie wszystko. Danuta Szaflarska nie ukrywała jednak też nigdy innego powodu końca tej miłości. Tego, że na jej drodze do szczęścia stanęła inna kobieta. „Moje związki nie przetrwały, ponieważ mężowie zakochiwali się i mnie zostawiali. Na początku myślałam: Trudno, przejdzie im. Ale kiedy widziałam, że rodzi się coś poważniejszego, natychmiast się rozwodziłam, nie tolerowałam trójkątów małżeńskich, choć bardzo to przeżywałam. Gdyby była szansa naprawienia małżeństwa, tobym przeczekała. Ale nie było”, mówiła magazynowi Zwierciadło. W przypadku Janusza Kilańskiego ową trzecią osobą była Kira Gałczyńska, córka poety Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Artysta trwał u jej boku do swojej śmierci w 2002 roku. Ale Danuta Szaflarska nigdy nie zaakceptowała tego związku. Wielokrotnie też dawała wyraźne sygnały córce Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, że nie jest mile widziana w jej towarzystwie. Zobacz też: Krzysztof Respondek poznał żonę jeszcze w szkole. Pomogła mu zdać maturę, wiele jej zawdzięczał Gdy panie spotykały się na kolejnych przyjęciach i uroczystościach, Danuta Szaflarska zawsze przedstawiała się Kirze Gałczyńskiej tak, jak gdyby widziały się pierwszy raz w życiu. Córka aktorki – Agnieszka – uważała po latach, że jej mama czuła się skrzywdzona i miała urażoną dumę. Dama polskiego kina już nigdy nie zakochała się tak mocno, by ponownie wyjść za mąż... Danuta Szaflarska, 2000 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYCMUIb-7874e22.jpg" width="1600" height="2400" alt="Gdynia, 22.09.2007. Danuta Szaflarska - aktorka (najlepsza rola zenska). XXXII Festiwal Filmow Fabularnych w Gdyni. Gdynia. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM,Image: 425067854, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Danuta Szaflarska" />
Józef Cyrankiewicz i Danuta Szaflarska — to dla niej miał zostawić Irenę Dziedzic
Wysyłał jej do teatru kwiaty, był nią oczarowany
Józef Cyrankiewicz był nie tylko politykiem i najdłużej urzędującym premierem Polski. Był także królem życia. Lubił wystawne imprezy, które organizował w ośrodkach rządowych. Był pewny siebie, arogancki, żył jak sybaryta, zastawiał stoły niedostępnymi dla zwykłych ludzi luksusowymi produktami, takimi jak kawior, łosoś, francuskie koniaki. Miał też słabość do kobiet, swoją żonę, aktorkę - królową polskiej sceny, Ninę Andrycz zdradzał na potęgę. Na tle szarości ówczesnej władzy sprawiał jednak wrażenie światowca, umiał się poruszać wśród warszawskiej elity. Czy plotki o jego romansie z wybitną aktorką Danutą Szaflarską była prawdziwe? Danuta Szaflarska niewiele mówiła o swoim życiu uczuciowym Danuta Szaflarska nigdy nie odniosła się do tych plotek. Nie znosiła zresztą słowa romans, niechętnie mówiła o swoim życiu uczuciowym. Powodzenia nigdy jej nie brakowało. Kochało się w niej wielu kolegów, m.in. uwielbiany w środowisku aktorskim Kazimierz Rudzki. Chciał jej przychylić nieba, ale ona go nie chciała. Nie podobał jej się. Danuta Szaflarską była gwiazdą. Ogromna popularność przyniosły jej dwa powojenne filmy: „Zakazane piosenki” w 1946 roku i komedia „Skarb” z 1948 roku. Była wspaniałą aktorką teatralną. Nikogo więc specjalnie nie dziwiło, że jej czarowi mógł też ulec premier Józef Cyrankiewicz. Życie osobiste premiera było zresztą tematem rozmów przy obiedzie, może właśnie dlatego, że wiązał się ze znanymi kobietami. Plotkowano, że Irena Dziedzic nigdy nie zrobiłaby, tak szybkiej i spektakularnej kariery w telewizji, gdyby nie romans z Józefem Cyrankiewiczem. A potem, o zauroczeniu premiera Danutą Szaflarską, której nazwisko miał mieć w swoim słynnym kajeciku z listą kochanek! Zobacz też: Danuta Szaflarska i Janusz Kilański: tworzyli patchworkową rodzinę, zostawił ją dla innej Nina Andrycz i Danuta Szaflarska nie przepadały za sobą Wiadomo było też, że Danuty Szaflarskiej nie znosiła Nina Andrycz. Były niemal w tym samym wieku, Nina Andrycz urodziła się w 1912 roku, Danuta Szaflarska była od niej od 3 lata młodsza. W obecności Niny Andrycz nie można było nawet wymienić nazwiska Szaflarskiej. „Towarzyszka królowa”, jak mówiono o Andrycz, nigdy nie skomentowała krążących plotek o romansie jej męża z koleżanką po fachu. Wspomniała jedynie, że mąż „miał słabość do pewnej aktorki" i nawet „słał jej kwiaty do teatru". Nie lubiły się zresztą wzajemnie. Szaflarska nazwała kiedyś Ninę Andrycz „osobą prostą, w której nie ma ani krzty z królowych, w które tak chętnie się wciela". Zobacz też: Maja Wachowiak była gotowa rzucić wszystko dla Gustawa Holoubka. Ich huczny ślub wszedł do literatury Danuta Szaflarska nie miała posągowej urody Niny Andrycz, czy Ireny Dziedzic. Była drobna, bardzo kobieca, pełna wdzięku. Ale było coś, co je łączyło, a co na pewno nie ucieszyłoby Józefa Cyrankiewicza, gdyby związali się na dłużej. Marzył on bowiem o rodzinie, dzieciach, a ona spełniała się bardziej w pracy, niż w życiu rodzinnym. Danuta Szaflarska zakochiwała się dość często, ale jak sama mówiła, jej fascynacje trwały rok, najwyżej dwa. Nie miała potrzeby formalizowania związków, to jej mężowie zabiegali, by wzięła z nimi ślub. Tak było w przypadku jej pierwszego męża wybitnego pianisty i pedagoga Jana Ekierta. Ksiądz chciał, żeby dali na zapowiedzi i czekali kilka tygodni. „Ja wcale ślubu mieć nie muszę”, żachnęła się wtedy Szaflarska. Uległ i powiedział, że da im „ślub dla konających”. Mąż widział w niej gospodynię domową, ale ona chciała grać. „On chciał mnie wyłącznie dla siebie, a ja w gruncie rzeczy byłam w domu gościem. Sztuka to egoistyczna kochanka, nie lubi się dzielić z innymi”, mówiła w rozmowie z Łukaszem Maciejewskim w książce „Aktorki. Spotkania". Pięć lat po rozwodzie z Janem Ekiertem wyszła za mąż w 1952 roku za spikera radiowego Janusza Kilańskiego. Uchodził za przystojniaka, doczekali się córki Agnieszki. Ale i to małżeństwo nie przetrwało. Rozwiedli się w 1959 roku. Jej domem był w gruncie rzeczy teatr. Podobnie jak dla Niny Andrycz. Aktorstwo było dla nich obu na pierwszym miejscu. Nina Andrycz też nie naciskała na ślub z Cyrankiewiczem, wystarczało jej, że będzie jego kochanką. To on chciał wziąć ślub, mówił: "Przyjaciółek to ja miałem dosyć w młodości. A teraz chcę żonę, taką jak Ty!". Zobacz też: W tym małżeństwie była miłość, wierność, szacunek. Historia Jana Kobuszewskiego i Hanny Zembrzuskiej Co łączyło kobiety Cyrankiewicza? Danuta Szaflarska i Nina Andrycz przez całe życie unikały się jak ognia. W pracy spotkały się dopiero w 2008 roku, gdy obie były już starszymi paniami - Danuta Szaflarska miała 93 lata, a Nina Andrycz 96. Zagrały wtedy w przejmującym filmie „Jeszcze nie wieczór” Jacka Bławuta zrealizowanym w Domu Aktora Weterana w Skolimowie. I były wspaniałe. Obie aktorki przeżyły Józefa Cyrankiewicza, który zmarł w 1989 roku. Danuta Szaflarska po rozwodzie z Januszem Kilańskim nigdy nie wyszła za mąż. Nina Andrycz po rozwodzie z Józefem Cyrankiewiczem w 1968 roku też była sama. Przynajmniej formalnie. Obie kochały najbardziej mężczyzn, za których nigdy nie wyszły za mąż. Nina Andrycz wybitnego aktora Aleksandra Węgierkę. Danuta Szaflarska wybitnego nefrologa, prof. Tadeusza Orłowskiego
Dzisiaj szósta rocznica śmierci Danuty Szaflarskiej. Niemal do ostatnich dni była aktywna na scenie
„Życie jest cudem”, mówiła w jednym z wywiadów przed śmiercią
Była legendą! Wybitna aktorka filmowa i teatralna, Danuta Szflarska zmarła w niedzielę 19 lutego 2017 roku. Miała wówczas 102 lata. Niemal do ostatnich dni była aktywna na scenie, jednak wypadek z 2016 roku odmienił jej życie. Do końca, wierzyła, że wróci do pracy, bo jak sama mówiła: "teatr jest jak narkotyk". Złamała biodro, a to wiązało się z długim leczeniem. Później pojawiły się problemy z oddychaniem. „Ludzie często mnie pytają, co robić, aby tak długo żyć? Nie wiem. Ja niczego specjalnego nie robię. Po prostu kocham życie we wszystkich jego barwach, odcieniach i cieniach. Życie jest cudem”, opowiadała w jednym z wywiadów. Z okazji 6. rocznicy śmierci wybitnej artystki, przypomnijmy jej historię. Życie i kariera Danuty Szaflarskiej Danuta Szaflarska na koncie ma ok. 80 ról filmowych i 100 teatralnych. Aktorka urodziła się w 1915 roku we wsi Kosarzyska na Sądecczyźnie. Tuż przed II wojną światową ukończyła warszawski Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej, a zaraz po studiach zadebiutowała w 1939 roku rolą w spektaklu „Szczęśliwe dni”. Podczas wojny występowała w Wilnie i teatrach konspiracyjnych oraz była łączniczką w Powstaniu Warszawskim, podczas którego nosiła pseudonim „Młynarzówna”. Na wielkim ekranie Danuta Szaflarska zadebiutowała zaraz po wojnie w „Zakazanych piosenkach” Leonarda Buczkowskiego i od razu zdobyła uznanie widzów. Jej popularność umocniła rola w „Skarbie” Krystyny Tokarskiej. W latach 50. jednak o niej zapomniano. Grała głównie epizodyczne role, by triumfalnie powrócić w latach 70. w telewizyjnej wersji „Lalki”. W latach 80. zagrała „Dolinie Issy” Tadeusza Konwickiego, a w 1993 roku zagrała ważną w swojej karierze rolę Doktorowej w „Pożegnaniu z Marią” Filipa Zylbera. Emerytura Danuty Szaflarskiej Nie chciała iść na emeryturę. Tuż przed 101. urodzinami trafiła jednak do szpitala, bo podczas próby w warszawskim Teatrze Żydowskim złamała biodro. Liczyła na to, że szybko wróci do pracy, ale nie wróciła. W listopadzie 2016 roku ponownie trafiła do szpitala, wtedy też oficjalnie zakończyła karierę. Nie chciała tego, bo jak sama twierdziła "teatr jest jak narkotyk". Podobno miała też problemy z oddychaniem… „Ludzie często mnie pytają, co robić, aby tak długo żyć? Nie wiem. Ja niczego specjalnego nie robię. Po prostu kocham życie we wszystkich jego barwach, odcieniach i cieniach. Życie jest cudem”, mówiła w jednym z wywiadów przed śmiercią. "Przy niej zapomina się o różnicy wieku. W trakcie zdjęć do "Pora umierać" to ja miałam wrażenie, że jestem starsza — przyjeżdżałam na plan, mówiłam, że "tu mnie boli, tam strzyka, źle się dzisiaj czuję", tymczasem pani Danuta nie narzekała. Ona w pracy nie narzeka. Jest absolutnie przygotowana do zdjęć, zna tekst na pamięć, nie ma aktorskich fochów", mówiła Dorota Kędzierzawska w 2015 roku. Przypomnijmy, że w ostatnich latach życia została wyróżniona między innymi: Nagrodą im. Norwida w kategorii Dzieło życia, Polską Nagrodą Filmową - Orłem, Złotą Kaczką czy Nagrodą Gustaw. Co więcej, w 2015 roku została odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Odeszła 19 lutego 2017 roku w wieku. Miała wówczas 102 lata. Zobaczcie nasze wideo o życiu Danuty Szaflarskiej!
Danuta Szaflarska miała dwóch mężów. Kochała mężczyznę, za którego nigdy nie wyszła
Mama jej radziła, żeby nie wychodziła za mąż do 25. roku życia
Zachwycała spokojem i pogodą ducha. Wybitna aktorka i skromna kobieta, która dożyła imponujących 102 lat. Odeszła w lutym 2017 roku i niemal do końca pozostawała aktywna zawodowo. Mówiła: „Obejrzę sobie świat po śmierci. Zobaczę to, czego nie udało mi się za życia”. Trudno wyliczyć jej wszystkie role, ale z pewnością te najbardziej pamiętane to te w filmach „Zakazane piosenki” oraz „Skarb”. Uczyniły z niej gwiazdę w latach 40. Mimo że była łączona z partnerującym jej na ekranie Jerzym Duszyńskim, prywatnie nic między nimi nie było. Młodej Danusi mama radziła, żeby nie wychodziła za mąż do 25. roku życia, ale miała czas wybawić się, poznać świat, dojrzeć. Posłuchała. Kim byli mężowie znanej aktorki i jakie były losy jej związków? Tak naprawdę miłością jej życia był mężczyzna, za którego nigdy nie wyszła... [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 03.01.2025 r.] Danuta Szaflarska: dorastanie, czasy dzieciństwa Danuta Szaflarska urodziła się w 1915 roku w Kosarzyskach, które teraz są częścią uzdrowiska Piwniczna-Zdrój. Pochodziła z nauczycielskiej rodziny, szybko osieroconej, bo jej tata umarł nieoczekiwanie na zapalenie wyrostka robaczkowego. Danuta miała wtedy 9 lat. Z mamą i rodzeństwem przeprowadziła się do Nowego Sącza. Brakowało jej pól, lasów, łąk. „Ja byłam dzikie stworzenie”, wspominała siebie w rozmowie z miesięcznikiem „W drodze". Nie żyli w luksusach. „Kiedy już mieszkaliśmy w Sączu, mama kupowała kilo cukierków na miesiąc i dostawaliśmy po jednym dziennie. Jedliśmy też pomarańcze, ale zawsze jedną na kilka osób. Marzyłam o tym, żeby zjeść całą pomarańczę, tak żeby aż sok mi ściekał po brodzie. I zdarzyło się to dopiero, kiedy byłam na studiach w Krakowie”, wspominała aktorka. Zanim poszła do szkoły teatralnej, studiowała ekonomię w Wyższej Szkole Handlowej w Krakowie. I może nigdy nie zostałaby aktorką, gdyby nie tyfus. Rozchorowała się, przerwała studia, wróciła do domu. Dopiero kiedy doszła do siebie pod okiem mamy, pojechała do Warszawy, tym razem do szkoły teatralnej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9GVzcF-85cdb20.jpg" width="1600" height="1967" alt="PHOTO: EAST NEWS/POLFILM SKARB, THE TREASURE; PRODUKCJA: FILM POLSKI; 1948; REZYSERIA: LEONARD BUCZKOWSKI (MARIAN LEONARD); SCENARIUSZ: ROMAN NIEWIAROWICZ, LUDWIK STARSKI; ZDJECIA: SEWERYN KRUSZYNSKI, MIECZYSLAW VEROCSY; FOTOSY; KAZIMIERZ WAWRZYNSKI" title="INPLUS - Skarb" /> Danuta Szaflarska: wyrzucono ją z egzaminu Zakochała się się w Warszawie. W jednej z rozmów mówiła, że nigdy w żadnym mężczyźnie nie zakochała się od pierwszego wejrzenia. A w mieście tak, czuła że to jest jej miejsce na ziemi. Chodziła ulicami i zachwycała się. Szkołę Teatralną ukończyła w 1939 roku, dostała się do niej nie bez kłopotów, bo brakowało jej wiedzy o teatrze. Nie wiedziała czym jest komedia dell’arte, a Redutę kojarzyła z „Redutą Ordona”, a nie sławnym teatrem. Mistrz Aleksander Zelwerowicz wyrzucił ją z egzaminu i powiedział: „Czerwieniłem się i bladłem słuchając, co pani wygaduje. Pani wiedza o teatrze wygląda tak, jakby aptekarz pomylił olej rycynowy z kwasem solnym". Nadrobiła szybko braki i została przyjęta, Zelwerowicz wyczuł w niej dobrą aktorkę. Na studiach słyszała, że jest nadwrażliwa, szybko się wzrusza, płacze. Jeśli czasem nie pokażesz kłów i pazurów, nie przetrwasz, mówili jej profesorowie. Zadebiutowała we wrześniu 1939 roku w wileńskim Teatrze Na Pohulance. Zobacz też: To o niej ksiądz Jan Twardowski napisał swój najsłynniejszy wiersz. Kim była wybitna poetka, Anna Kamieńska? Danuta Szaflarska i Jan Ekier: historia pierwszego małżeństwa Jeszcze przed wojną, w 1936 roku poznała swojego pierwszego męża, Jana Ekiera. Spotkali się w szkole teatralnej, on dorabiał tam akompaniując na zajęciach ruchowych. Ekier był wybitnie uzdolnionym pianistą. Przed wojną brał udział w Konkursie Chopinowskim, zajął VIII miejsce i dostał nagrodę publiczności. A za wygrane w konkursie pieniądze - 500 złotych, zamówił sobie elegancki frak u krawca. W Szaflarskiej zakochał się po uszy i trudno się dziwić, była śliczna, bardzo kobieca, pełna wdzięku. W 1939 roku wyruszył pod bombami z Warszawy do Wilna, by odszukać ukochaną. Udało się, zjawił się u niej ze ślubnymi obrączkami. „Wędrował sześć dni!”, wspominała Danuta Szaflarska. Trudno powiedzieć, czy była w nim bardzo zakochana, na pewno podziwiała go jako pianistę. Wzruszył ją tą wędrówką. „Nie lubię wychodzić za mąż. Ale on jechał do mnie prawie tydzień. Zgodziłam się. Cóż, że potem płakałam przez dwa dni nad papierkiem zabierającym mi, jak sądziłam, wolność…”, mówiła w rozmowie z „Wysokimi Obcasami." Pobrali się w 1941 roku, już w Krakowie, rodzinnym mieście Jana Ekiera. Ksiądz chciał, żeby dali na zapowiedzi, czekali kilka tygodni. „Ja wcale ślubu mieć nie muszę”, żachnęła się Szaflarska. Uległ i powiedział, że da im „ślub dla konających”. Danuta jechała na tę ceremonię tramwajem, w pożyczonej sukience, kiedy po ceremonii mąż pytał dlaczego płacze, mówiła że teraz czuje, że coś musi. Zobacz też: Tragedie z dzieciństwa naznaczyły jego życie, ocalał dzięki matce. Niechętnie wracał wspomnieniami do przeszłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTDv75p-375b23c.jpg" width="1600" height="1610" alt="Warszawa 04.1969 r. Panstwowa Wyzsza Szkola Muzyczna. Prof. Jan Ekier.,Image: 429922115, License: Rights-managed, Restrictions: 731 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Aleksander Jalosinski / Forum" title="Panstwowa Wyzsza Szkola Muzyczna" /> Danuta Szaflarska: narodziny córki W Warszawie Ekier dawał konspiracyjne koncerty, grał Chopina ku pokrzepieniu serc. W czasie Powstania warszawskiego grał „Etiudę rewolucyjną" Chopina, pod ostrzałem, w gmachu architektury w Śródmieściu Warszawy. Danuta związała się z teatrem konspiracyjnym. Występowała też w Teatrze Frontowym, który podlegał pod Biuro Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. W czasie wojny z małym dzieckiem - ich córka Maria przyszła na świat w 1943 roku, przeżyli horror bombardowań, głodu, chorób. Jedzenie organizowali głównie dla dziecka, które pochorowało im się jeszcze na czerwonkę. Sami nie dojadali. W 1946 roku Danuta Szaflarska zagrała w filmie „Zakazane piosenki”, bo słyszała że na planie dają ciepłe posiłki. Przez lata pamiętała zjedzoną wtedy jajecznicę, z chlebem. Rozstanie z pierwszym mężem Wojenne trudy i przeżycia nie zacieśniły ich związku. Rozstali się właściwie od razu po wojnie. „Mąż mnie zostawił, nie mogliśmy się dogadać, on widział we mnie gospodynię domową, a ja chciałam grać”, mówiła w rozmowie dla Wysokich Obcasów. Powiedziała mu, że zrezygnuje z teatru, jeśli on przestanie być pianistą. Prawda była taka, że nie pasowali do siebie. „Kochaliśmy pracę, mieliśmy wielkie ambicje. On chciał mnie wyłącznie dla siebie, a ja w gruncie rzeczy byłam w domu gościem. Sztuka to egoistyczna kochanka, nie lubi się dzielić z innymi. (…)”, opowiadała Danuta Szaflarska w rozmowie z Łukaszem Maciejewskim w książce „Aktorki. Spotkania". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsfJ8uz-99c63ac.jpg" width="1574" height="2000" alt="PHOTO: EAST NEWS/POLFILM SKARB, THE TREASURE; PRODUKCJA: FILM POLSKI; 1948; REZYSERIA: LEONARD BUCZKOWSKI (MARIAN LEONARD); SCENARIUSZ: ROMAN NIEWIAROWICZ, LUDWIK STARSKI; ZDJECIA: SEWERYN KRUSZYNSKI, MIECZYSLAW VEROCSY; FOTOSY; KAZIMIERZ WAWRZYNSKI" title="INPLUS - Skarb" /> Danuta Szaflarska: partnerzy i romanse Z Janem Ekierem rozstali się w 1947 roku. Muzyk, edytor dzieł Chopina, ożenił się z nauczycielką fortepianu Marią Haus, mieli dwóch synów. Danucie Szaflarskiej powodzenia nie brakowało. Podobno kochał się w niej premier Józef Cyrankiewicz, mówiono, że była z nim związana, i że zastąpiła nieformalnie u jego boku Irenę Dziedzic. Z miłości do Danuty cierpiał Kazimierz Rudzki, znakomity aktor i bardzo ceniona postać w środowisku teatralnym. Dzisiaj znany choćby jako ojciec Pawła z „Wojny domowej”, czy zatrzaśnięty w windzie dyrektor z filmu Stanisława Barei „Nie lubię poniedziałku”. Zakochał się w niej jeszcze przed wojną, błagał by z nim była. Reżyser Erwin Axer wspominał że Rudzki kochał się mocno, „z efektami specjalnymi w rodzaju łez i kwiatów” (przytaczam za wp.pl). O tym uczuciu musiało być więc głośno. Ale Danuta Szaflarska wybrała kogo innego. Zobacz także: Wzdychał do jej urody, nie wiedział, że jest mężatką. Daniel Olbrychski przed laty kochał się w Barbarze Brylskiej Danuta Szaflarska i Janusz Kilański: drugie małżeństwo W początku lat 50. poznała aktora i spikera radiowego - Janusza Kilańskiego. Był bardzo przystojnym wysokim brunetem z piwnymi oczami. Spotkali się w Teatrze Współczesnym w jednym spektaklu. Zbliżyło ich to, że oboje mieli za sobą nieudane związki, Danuta Szaflarska miała córkę, Janusz Kilański był ojcem dwóch pociech, Jany i Ireny. Ślub cywilny wzięli w 1952 roku. Po dwóch latach na świecie pojawiła się córka Agnieszka. Ale i to małżeństwo Danuty Szaflarskiej nie przetrwało długo. Rozpadło się już w 1959 roku. Dlaczego? Janusz Kilański poznał Kirę Gałczyńską, zakochał się w niej, spędzili razem resztę życia. Danuta Szaflarska nie uchodziłaby pewnie za idealną żonę i panią domu. Sama przyznawała, że była w domu gościem. Jej córka Agnieszka wspominała, że mamy „często nie było, a jak była to odpoczywała po pracy”. Dlatego ona dopiero u taty czuła, że ma dom. Danuta Szaflarska jeździła sama na wakacje, które były dla niej święte, dla córki wynajmowała na dwa miesiące dom w górach, opłacała jej jedzenie. Agnieszka Kilańska opowiadał, że z jednej strony czuła się dorosła i samodzielna, z drugiej bardzo samotna. Danuta Szaflarska nie była pewnie jedynie złą mamą, ale chyba przede wszystkim była aktorką, jej domem był teatr. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfqgtMC-6b0efa0.jpg" width="1911" height="1360" alt="04.03.2005 Danuta Szaflarska z corkami i wnuczka "Fioletowa Krowa"- premiera spektaklu i oficjalne otwarcie Teatru Nowego Fot. Tatiana Jachyra / studio69,Image: 475150046, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Tatiana Jachyra / Studio69 / Forum" title="imgfqgtMC-6b0efa0" /> Danuta Szaflarska: „Zawód aktorski zagraża trwałości małżeństwa” Córka Danuty Szaflarskiej uważa, że jej mama „miała żal do taty o ich nieudane małżeństwo. Choć w wywiadach mówiła coś zupełnie innego: jak bardzo była niezależna i nie chciała podporządkować się żadnemu mężczyźnie. Może właśnie to mój ojciec był jej ogromną miłością? I jego odejście uraziło jej dumę?”. Podobno nie tolerowała Kiry Gałczyńskiej. Gdy spotykały się przy okazji jakichś rodzinnych uroczystości, zawsze przedstawiała się – Szaflarska, zawsze, jakby widziały się po raz pierwszy. Sama aktorka nie komentowała tego związku, mówiła enigmatycznie, że „zawód aktorski zagraża trwałości małżeństwa”. W rozmowie z miesięcznikiem „Zwierciadło” tłumaczyła: „Moje związki nie przetrwały, ponieważ mężowie zakochiwali się i mnie zostawiali. Na początku myślałam: „Trudno, przejdzie im”. Ale kiedy widziałam, że rodzi się coś poważniejszego, natychmiast się rozwodziłam, nie tolerowałam trójkątów małżeńskich, choć bardzo to przeżywałam. Gdyby była szansa naprawienia małżeństwa, tobym przeczekała. Ale nie było”. Zobacz też: Jolanta Nowak zachwyciła w "najbardziej bezwstydnej komedii PRL-u". Dlaczego porzuciła aktorstwo? Danuta Szaflarska: kochała mężczyznę, za którego nigdy nie wyszła Chyba jeszcze w końcu lat 40. w Zakopanem Danuta Szaflarska poznała Tadeusza Orłowskiego. Był wybitnym lekarzem, specjalistą w dziedzinie nefrologii. Pierwszy w Polsce przeprowadził przeszczep nerek w 1966 roku i wiele innych nowatorskich zabiegów. Jego imię nosi dzisiaj Instytut Transplantologii w Warszawie. Nowe szlaki wytyczał nie tylko w medycynie. Był odkrywcą wielu dróg w w Tatrach, po których wędrował jeszcze przed wojną, wędrował także trudnymi szlakami po Alpach. Był wspaniałym żołnierzem batalionu „Baszta”, uratował życie wielu ludzi, mózgowcem, wizjonerem. Z Danutą Szaflarską być może zbliżyła ich miłość do gór, chodzili na wspólne wspinaczki. Imponował jej. Zaręczyła się z Tadeuszem, lecz do ślubu nie doszło. A jednak przez całe życie byli blisko. On nigdy się nie ożenił, w mieszkaniu miał galerię jej zdjęć, przychodził na jej premiery, nie opuścił ani jednej. Ona jednak wyszła za mąż (wtedy za Janusza Kilańskiego), ale jej znajomość z Tadeuszem Orłowskim przetrwała wiele lat, właściwie do jego śmierci w 2008 roku. Danuta Szaflarska opiekowała się przyjacielem, gdy nie mógł już wstawać. Dlaczego nigdy nie zdecydowali się na oficjalny związek, pozostanie ich tajemnicą. Źródła: „Wysokie Obcasy", „Zwierciadło", „W drodze", „izba-lekarska.pl"
"Dziękujemy za wszystko, czego mogliśmy się od ciebie nauczyć". Polscy artyści żegnają Danutę Szaflarską
„Na jej drodze artystycznej od samego początku spotykała się z historią. Danuta Szaflarska wkracza na scenę, debiutując w lekkiej francuskiej komedii 'Szczęśliwe dni' w połowie września 1939 r., kiedy dla jej pokolenia – wyrosłego w niepodległej II RP – i całego naszego narodu, rozpoczynają się dni bodaj najcięższej w dziejach próby” - napisał prezydent Andrzej Duda. Jego list został odczytany podczas pogrzebu wielkiej aktorki Danuty Szaflarskiej, która zmarła 19 lutego w wieku 102 lat. We wtorek skromna, drewniana urna z jej prochami została złożona do grobu na w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach Wojskowych. W Warszawie pożegnano Danutę Szaflarską https://t.co/j8OM0qRsg7 pic.twitter.com/NOTwTRgYjp — Dzieje.pl (@dziejepl) 28 lutego 2017 Tłumy żegnały Danutę Szaflarską Podczas uroczystości, która miała charakter państwowy, głos zabrały aktorki oraz aktorzy stołecznego Teatru Rozmaitości. „Udało nam się być z tobą przez te ostanie lata w radościach i zaszczytach, i w cierpieniach. Dziękujemy za wszystko, czego mogliśmy się od ciebie nauczyć. Za troskę, poczucie humoru i mądrość” - powiedziała aktorka Maria Maj. Na zdj. Anna i Bronisław Komorowscy W ostatniej drodze Szaflarskiej towarzyszyło wielu artystów. Na pogrzeb przyszli m.in. Olgierd Łukasiewicz, Maja Komorowska, Danuta Stenka, Andrzej Chyra i Agnieszka Holland. Pojawili się też politycy, w tym Anna i Bronisław Komorowscy. Na zdj. Andrzej Chyra i Danuta Stenka „Kochała Warszawę. Najbardziej zdziwiło mnie, gdy w jednym z wywiadów powiedziała, że bardzo jej się podobała ta Warszawa zaraz po wojnie, pełna gruzów. A powiedziała tak, bo ją kochała. Tylko miłość może tłumaczyć podobanie się miasta w gruzach” - mówiła podczas pogrzebu prezydent m. st. Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz. Na zdj. Hanna Gronkiewicz-Waltz Prezydent Warszawy podkreśliła, że Danuta Szaflarska, choć nie urodzona w Warszawie, zawsze podkreślała szczególną więź, łączącą ją ze stolicą – zauważyła. Na zdj. Agnieszka Holland i Magdalena Lazarkiewicz Kim była Danuta Szaflarska? Z pewnością ikoną całego powojennego polskiego kina. Tak pisaliśmy o jej rolach w VIVIE podczas 102 urodzin aktorki. Na naszych łamach gościła tylko raz - 15 lat temu zgodziła się pozować do sesji wraz z innymi gwiazdami rodzimego kina. Ale do historii przeszłaby nawet wtedy, gdyby przestała pojawiać się na ekranach po debiucie w "Zakazanych Piosenkach", pierwszym polskim filmie powojennym. Powód? Scena, w której grana przez nią Halinka dowiaduje się o śmierci ukochanego. Sekwencja cierpiącej dziewczyny, która jeszcze przed chwilą miła wymalowane na twarzy śmiech i nadzieje wzrusza do dziś. Środek powstańczych walk, piwnica zaadoptowana na powstańczą świetlicę. Ktoś częstuje herbatą, jest pianino, przy którym odpoczywający żołnierze śpiewają "Serce w Plecaku". I właśnie tam wpada ładna młoda dziewczyna, z opaską na ramieniu. Chwilę się rozgląda po czym zastyga w uśmiechu. Dostrzega brata, który od miesięcy walczył w lasach i wraz z powstaniem przedostał się do miasta. Wie, że razem z nim w partyzantce był też jej narzeczony. Szuka go wzrokiem, nie znajduje. Odpowiedź chyba już zna. - Nie płacz Halinka - pociesza ją filmowy brat. Na to bohaterka Szaflarskiej: - ja nie płaczę ja śpiewam i przez łzy zaczyna nucić "Tę piosenkę tę jedyną", czyli motyw przewodni kultowego filmu. View oEmbed on the source website Jak Danuta Szaflarska została aktorką? Na ustawianie się twarzą tak by światło odbijało się w jej oczach uwagę zwrócił Szaflarskiej jeszcze przed wojną prof. Aleksander Zelwerowicz, wychowawca całych pokoleń najlepszych polskich aktorów. Zrobił to zresztą w dość intrygujący sposób. Przez niemal cały okres studiów Szaflarskiej w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej uważał ją za zdolną, ale zbyt grzeczną. Wreszcie pewnego dnia wypalił, że nie będzie z niej aktorki ze względu na zbyt wąskie oczy. Tego urodzona w Kosarzyskach na Sądecczyźnie góralka, która studiując często niedojadała nie wytrzymała nerwowo. Zaczęła krzyczeć, gestykulować, dopytywać, czy teraz ma sobie zapałki włożyć w oczodoły. Zelwerwiocz był z całej sytuacji wybitnie zadowolony. Wiedział, że wychował aktorski brylant. Choć być może szlifowanie zajmie jeszcze chwilę. Wojna Danuty Szaflarskiej Niestety szlifowanie warsztatu przerwała wojna. Szaflarska zadebiutowała wprawdzie tuż przed jej wybuchem, na deskach teatru przy Pohulance w Wilnie, a potem grywała w teatrach konspiracyjnych, jednak jej kariera miała rozpocząć się na dobre dopiero po 1945 r. W trakcie wojny trafiła do Warszawy działała w Armii Krajowej, podczas Powstania Warszawskiego była łączniczką o pseudonimie "Młynarzówna". Dlatego w "Zakazanych piosenkach" poniekąd zagrała siebie. Wprawdzie jej bohaterka jest około 10 lat młodsza od 30-letniej już wówczas Szaflarskiej jednak delikatna uroda i lśniące oczy długo ujmowały aktorce lat. Ona sama wspominała występ w filmie jako pierwszy od lat czas, gdy mogła najeść się do syta. - Pierwszego dnia dostaliśmy jajecznicę ze skwarkami. Nigdy nie zapomnę tego smaku - mówiła w wywiadzie dla miesięcznika "Film". Trafiła na okładkę pierwszego numeru pisma. Sukces zakazanych piosenek sprawił, że przez kolejne lata obsadzano ją w roli amantek. Zagrała w "Skarbie "(za tę rolę mogła całej rodzinie kupić porządne ubrania), "Warszawskiej premierze", "Głosie z tamtego świata". Potem na niemal 40 lat zniknęła z ekranów, pojawiając się czasem w rolach drugoplanowych, czy epizodach. Za to brylowała w teatrach: Współczesnym, Narodowym, Dramatycznym. Erwin Axer tak o aktorstwie Szaflarskiej mówił w "Rzeczpospolitej" w 1999 roku: "Danusia zawsze była otwarta na życie. Ale dziś widać, że kiedy zajmuje się teatrem, to jest w tym cała prawda. Każda jej rola błyszczy jak kryształ. Praca z nią należy do największych przyjemności reżysera. Ona jest tym kamertonem, który pozwoli oceniać czystość gry całej orkiestry." Na ekrany kin powróciła w latach 90. dzięki reżyserce Dorocie Kędzieżawskiej. Razem nakręciły trzy filmy, „Diabły, diabły”, za które zdobyła Złote Lwy dla najlepszej aktorki drugoplanowej, „Nic” oraz słynne „Pora umierać” w 2006 r. Rola samotnej, pogodnej starszej pani w tym ostatnim przyniosła jej stos nagród: Złote Lwy, Orła i Złotą Kaczkę. Tu podobnie jak w "Zakazanych Piosenkach" ponad pół wieku wcześniej grała samą siebie. View oEmbed on the source website Bo o poczuciu humoru Danuty Szaflarskiej i jej dystansie do sibie krążyły legendy. W lutym ubiegłego roku w ramach internetowej akcji, życzenia z okazji 101 urodzin złożyło jej ponad 5,3 tys. osób. Sama Aktorka długo wygrywała ze starością. Jeszcze w listopadzie kwestowała na cmentarzu na stołecznych Powązkach zbierając pieniądze na renowacje nagrobków. Brakować jej będzie nie tylko w teatrze. Polecamy też: Odeszła wielka legenda polskiego kina i teatru. Przypominamy najważniejsze role Danuty Szaflarskiej
"Pani Danusiu, nie wolno zostawiać nas tutaj samych". Gwiazdy, politycy i twórcy kultury wspominają Danutę Szaflarską
„Ludzie często mnie pytają, co robić, aby tak długo żyć? Nie wiem. Ja niczego specjalnego nie robię. Po prostu kocham życie we wszystkich jego barwach, odcieniach i cieniach. Życie jest cudem” - mówiła jeszcze niedawno Danuta Szaflarska. Aktorka zmarła kilka dni po swoich 102. urodzinach. Swoimi znakomitymi rolami zapisała się na kartach historii i w pamięci twórców polskiej kultury. A jeszcze nie tak dawno aktorzy, twórcy kultury, politycy i dziennikarze życzyli jej nie stu, ale dwustu lat życia. Dziś składają kondolencje najbliższym Danuty Szaflarskiej i wspominają, jak niedoścignionym wzorem była gwiazda dwóch stuleci. „To był niezwykły dar, być i pracować z Nią”, napisali członkowie zespoły Teatr Rozmaitości, z którym aktorka była związana od 2010 roku. „Wnosiła do naszego teatru serce, wrażliwość i artystyczną energię, a zarazem świadomość tradycji i kultury teatralnej. Łączyła nas z przeszłością, a jednocześnie kierowała w przyszłość. Sama przekraczała granice wieku, tak jakby czas dla niej nie istniał”. Dla wielu twórców kultury Danuta Szaflarska była prawdziwym autorytetem. „Pani Danusiu tak nie wolno, zostawiać nas tutaj samych... tak nie wolno...” - pisze na Instagramie Karolina Korwin-Piotrowska. „Już jej nie ma wśród nas. Danuta Szaflarska zmarła w wieku 102 lat...” Jarosław Bieniuk pożegnał Danutę Szaflarską. Wspomniał też Anię Przybylską "Ani nigdy nie da sie zapomniec za jej cieplo, cudowny usmiech ta iskierke w oczach i jej dowcip.....zal ze tak cudowni ludzie tak szybko odchodza? Czas nie leczy ran, jedynie pozwala się z nimi oswoić... Królowa nad królowe nie będzie nigdy takiej innej pięknej mądrej i niezastąpionej?￰ﾟ Prezydent Andrzej Duda wspomina Danutę Szaflarską Wielkość aktorki doceniają też rządzący. Na Twitterze Kancelarii Prezydenta czytamy: „Odeszła legendarna aktorka Danuta Szaflarska. Była symbolem odradzającej się po wojnie polskiej kinematografii”. View oEmbed on the source website "Łączyła misję artystyczną z głębokim pojmowaniem patriotyzmu. Ujmowała wdziękiem, naturalnością, radością. Do końca pozostawała osobą aktywną zawodowo, pełną pasji i nowych pomysłów", pisze prezydent Andrzej Duda na stronie prezydent.pl. "Legendarna aktorka, którą będziemy pamiętać ze znakomitych ról teatralnych i filmowych. Była symbolem odradzającej się po wojnie polskiej kinematografii. Uznanie wzbudzała różnorodność jej aktorskich kreacji. Zachwycała doskonałym warsztatem, otwartością zarówno na klasyczny, jak i współczesny repertuar. Zapamiętamy Danutę Szaflarską jako wspaniałą aktorkę, która przysłużyła się polskiej kulturze", dodaje Duda, przypominając uczestnictwo Szaflarskiej w powstaniu warszawskim. Danuta Szaflarska - aktorka totalna "Danuta Szaflarska była aktorką totalną. Całkowicie oddana i skupiona na sprawie. Wnosiła do zespołu teatralnego świadomość tradycji i pewnego etosu. Nigdy nie demonizowała przyszłości", wspomina reżyser teatralny Grzegorz Jarzyna w rozmowie z PAP. "Jako człowiek była fenomenem. Przekraczała granice swojego wieku, czas dla niej nie istniał. Była niewzruszona wobec tego, jak potraktował ją los. Była wobec tego ironiczna. Uwielbialiśmy jej cięty humor i opowieści z drugiej wojny światowej. Zawsze opowiadała o najstraszniejszych rzeczach z dystansu. To nas wciągało w prawdziwy, nieustraszony wir życia. Zawsze miała dobry humor, a jak ktoś odpadał, to przypominała mu, że ból i cierpienie jest tylko w naszym mózgu i możemy nad tym zapanować", mówi reżyser. "Dzisiaj myślimy, że mamy w stosunku do widza pewną odpowiedzialność. Szaflarska przypominała nam, że tak samo było przed wojną. Umiejscawiała nas w pewnym ciągu. Odwoływała się do tradycji, łączyła nas z nią", mówi Jarzyna. "Danuta Szaflarska była wielką aktorką, ale nie dawała tego do zrozumienia" "Szaflarska była fenomenem. Myślę, że zadecydował o tym nie tylko fakt, że dożyła tak pięknego wieku i bardzo długo pracowała na scenie. Miała dystans do zawodu, który uprawiała. Była wielką aktorką, ale nie dawała tego do zrozumienia wszystkim naokoło. Opinie o niej - jako o wielkiej aktorce - wynikały z oceny widzów, krytyków, ludzi teatru i filmu, którzy z nią współpracowali. Nie robiła wokół siebie szumu, nie zachowywała się jak gwiazda", mówi PAP krytyk teatralny Wojciech Majcherek. Jej obecność była darem "Uczyła nas fachu i rzemiosła, jej obecność wśród nas była darem" - wspomina w rozmowie z PAP Olgierd Łukaszewicz, prezes Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru. "Danuta Szaflarska pozostała na nieboskłonie gwiazd polskiego teatru, filmu i telewizji do końca życia. To fenomen. Świadczy to o niezwykłej wirtuozerii warsztatu, który opanowała w sposób zdumiewający, ale także człowieczeństwie, które zachowała, i - w opozycji do wielu artystek, które dodają sobie pewnej aury, zapożyczając ją z ról, które grają - zachowała swoją naturalność, prostotę. Zachowała siebie" - mówi prezes ZASP. Śmierć Danuty Szaflarskiej to zamknięcie pewnej epoki "To zamknięcie pewnej epoki, epoki klasycznego aktorstwa" - wspomina w rozmowie z PAP Andrzej Kołodyński, redaktor naczelny miesięcznika "Kino". "To aktorstwo narodziło się przed wojną. Szaflarska była ze szkoły wileńskiej, ten styl gry - umówmy się, że nie supernowoczesny - z nią pozostał. Teraz modnie jest mieć do roli dystans i ironiczny stosunek. Czasami to bardzo udane i ciekawe. Szaflarska jednak identyfikowała się z postacią, nadawała jej własne rysy, własne cechy. Swoją postać, swój charakter przenosiła na ekran" - mówi. "Wydawało się, że zawsze będzie. Do Szaflarskiej zawsze mogliśmy się odwołać. Odeszła w pięknym wieku. Wykorzystała swoje stulecie na ekranie w sposób znakomity", dodaje. Szaflarska w garderobie rozwiązywała krzyżówki "Poznałyśmy się, gdy pracowałyśmy razem w Teatrze Współczesnym nad sztuką 'Jego Ekscelencja', grałam jej bonę. Film 'Pora umierać' był kontynuacją naszej znajomości. To była fantastyczna współpraca", mówi w rozmowie z portalem tvp.info aktorka Małgorzata Rożniatowska. "W garderobie rozwiązywała krzyżówki, a my razem z nią, pomagałyśmy jej je rozwiązywać. To nie były banalne krzyżówki, ale takie, które zamieszczał swego czasu 'Przekrój', nad którymi trzeba było się mocno nagłowić", wspomina. Polityka bije pokłony Danutą Szaflarską Danutę Szaflarską wspominają też politycy i dziennikarze. „Wielka strata dla polskiej kultury”, napisał szef Nowoczesnej Ryszard Petru. View oEmbed on the source website Bogdan Zdrojewski, były minister kultury znał wielką aktorkę osobiście: „Dopiero co świętowała 102 urodziny, do końca życia pozostając aktorką TR Warszawa, a także występując gościnnie na innych warszawskich scenach teatralnych. Już samo to stanowiło absolutny ewenement na skalę światową. (…) Jej śmierć to wielka, realna strata dla polskiej kultury. Łączę się w smutku z rodziną” - wspomina polityk. Posłanka PO Joanna Mucha: „Danuta Szaflarska, wspaniała aktorka filmowa i teatralna odeszła w wieku 102 lat...” „A więc przyszła pora, pani Danuto” - napisała na Facebooku reportażystka Magdalena Kicińska. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Odeszła wielka legenda polskiego kina i teatru. Przypominamy najważniejsze role Danuty Szaflarskiej
Danuta Szaflarska kończy dziś 101 lat. I Ty możesz złożyć życzenia pierwszej damie polskiej sceny
Dziś Danuta Szaflarska kończy 101 lat. Wybitnej aktorce filmowej i teatralnej, a także powstańczej łączniczce wciąż można składać życzenia - trwa internetowa akcja zorganizowana przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Zostaną one potem wydrukowane na specjalnej karcie i doręczone jubilatce. Życzenia złożyło już ponad 5,3 tys. osób. Wśród wpisów jest między innymi ten znanego koszykarza Marcina Gortata: "Wspaniałej kobiecie najwspanialsze życzenia z okazji urodzin.#Polish Pride". "Przede wszystkim pragnę podziękować Pani za wszystkie wzruszenia, które dzięki Pani kreacjom i postawie przeżyłem. Dzięki takim ludziom jak Pani świat normalnieje. Życzę wiele lat życia w zdrowiu i formie, bo jest nam Pani potrzebna" - napisał Leszek Kasprzak. Internautka Magda z Gdańska nie kryła wzruszenia: "Pani Danuto, mam 32 lata i chociaż dzieli nas różnica trzech pokoleń to wydaje mi się, że duchem i entuzjazmem jest Pani dużo młodsza ode mnie i moich znajomych. Pani pasja i odwaga są dla mnie dowodem na to, że wyprzedziła Pani swoją epokę o co najmniej kilka pokoleń". Paulina Zielińska: "Mam wobec Pani ogromny szacunek, Pani Danuto, głównie za kreacje aktorskie, za Pani niezłomność i odwagę. Czegóż mogę życzyć tak wielkiej Bohaterce? Przede wszystkim zdrowia, spokoju, uśmiechu, kolejnych 100 lat życia! jestem z Pani dumna głównie za Pani walkę w Powstaniu. Wszelkiej pomyślności, Pani Danuto!!!!". "Pani Danuto, kłaniam się uniżenie przed Pani osobowością! Niezmiennie jestem pod wrażeniem Pani charyzmy, poczucia humoru i dystansu do siebie i świata, Życzę pełni sił i zdrowia, mnóstwa powodów do radości i wielu wspaniałych ról.Proszę być z nami jak najdłużej!" - to życzenia od Małgorzaty Kaszuby. Życzenia urodzinowe można składać na stronie facebookowej Muzeum Powstania Warszawskiego. Danuta Szaflarska i Jan Świderski w filmie "Zakazane piosenki", 1946 "Wszyscy czekamy aż powróci do zdrowia!" Danuta Szaflarska, ps. "Młynarzówna" urodziła się 6 lutego 1915 roku na Sądecczyźnie. W latach 1943-45 była aktorką Teatru Frontowego Armii Krajowej, a w powstaniu warszawskim - łączniczką. Współorganizowała wówczas słynne koncerty w murach Politechniki Warszawskiej. Zagrała w pierwszych powojennych filmach Leonarda Buczkowskiego: "Zakazanych piosenkach" i "Skarbie", a ostatnio m.in. w "Pokłosiu" Władysława Pasikowskiego oraz "Innym świecie" Doroty Kędzierzawskiej i Arthura Reinharta. Jest też aktorką TR Warszawa, gdzie od lat występuje w sztuce Doroty Masłowskiej "Między nami dobrze jest", która bije rekordy popularności. Danuta Szaflarska w przedstawieniu "Między nami dobrze jest" Erwin Axer tak o aktorstwie Szaflarskiej mówił w "Rzeczpospolitej" w 1999 roku: "Danusia zawsze była otwarta na życie. Ale dziś widać, że kiedy zajmuje się teatrem, to jest w tym cała prawda. Każda jej rola błyszczy jak kryształ. Praca z nią należy do największych przyjemności reżysera. Ona jest tym kamertonem, który pozwoli oceniać czystość gry całej orkiestry." Legenda polskiego kina i teatru 12 lutego miała wystąpić gościnnie w głównej roli w premierze "Sklep przy głównej ulicy" w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Miała zagrać główną rolę, ale z powodu choroby, premierę przełożono na maj lub czerwiec. Gołda Tencer, dyrektor Teatru Żydowskiego, komentuje: "Nie wyobrażam sobie tej premiery bez niej, dlatego wszyscy czekamy aż powróci do zdrowia!". Danuta Szaflarska w "Vivie!" luty 2002