Zanim poznał Osiecką, miał ułożone życie. Cała prawda o pierwszej żonie Daniela Passenta
Zanim Agnieszka Osiecka pojawiła się w jego życiu, Daniel Passent prowadził spokojne, ustabilizowane życie u boku swojej pierwszej żony. Poznaj nieznaną historię ich związku.
Daniel Passent – wybitny dziennikarz związany niemal przez całe życie z tygodnikiem „Polityka” – swoją drogę zawodową rozpoczął przypadkiem. Jako młody student szukał możliwości zarobku i trafił do redakcji „Sztandaru Młodych”. Jego uporządkowane życie osobiste zmieniło się radykalnie dopiero wtedy, gdy na jego drodze stanęła Agnieszka Osiecka. Zanim to jednak nastąpiło, Passent cieszył się stabilizacją i miał żonę. Ostatnia publikacja na FB 10.11.2025 r. Początki kariery Daniela Passenta: dziennikarstwo z przypadku Passent swoją karierę rozpoczął jeszcze w czasach studenckich, kiedy – z czysto praktycznych powodów – trafił do „Sztandaru Młodych”. Jego talent szybko został dostrzeżony i wkrótce przyjął go do „Polityki” sam Mieczysław Rakowski. Pierwszy artykuł Daniela Passenta w tym prestiżowym tygodniku ukazał się w 1958 roku. Szczególną sławę przyniosła mu publikacja wspomnień Adolfa Eichmanna, które zdobył dzięki znajomości z Thomasem Harlanem, synem niemieckiego reżysera znanego z nazistowskich sympatii. Pięcioodcinkowa seria opublikowana w „Polityce” w 1961 roku wzbudziła ogromne emocje i umocniła jego pozycję w świecie dziennikarskim. Daniel Passent: pierwsze małżeństwo. Kim była pierwsza żona dziennikarza? W czasie intensywnego rozwoju kariery, Daniel Passent prowadził również ustabilizowane życie prywatne. Był przez siedem lat żonaty z pracowniczką Polskiej Akademii Nauk. Jak sam wspominał w książce „Passa”, to właśnie dzięki swojej pierwszej żonie oraz Agnieszce Osieckiej zaczął intensywnie czytać, co miało duży wpływ na jego późniejszą pracę publicystyczną. Ich małżeństwo trwało do momentu, gdy w życiu Passenta pojawiła się nowa miłość – Agnieszka Osiecka. Czytaj też: Zbliżyły ich bolesne przeżycia. Byli razem ponad 30 lat. Oto historia Marty Dobromirskiej-Passent i Daniela Passenta Daniel Passent był żonaty, zanim poznał Agnieszkę Osiecką. Dla niej zostawił wszystko Pod koniec lat sześćdziesiątych, gdy jego żona przebywała na rocznym stypendium naukowym w Stanach Zjednoczonych, Daniel Passent poznał Agnieszkę Osiecką w Studenckim Teatrze Satyryków. Ich pierwsze rozmowy szybko przerodziły się w głębsze uczucie. Oczarowała go jej błyskotliwość, oczytanie, żywiołowość i uroda. Coraz częściej spędzali ze sobą czas: on wprowadzał ją w świat polityki, ona podsuwała mu nowe lektury. Ta relacja zmieniła bieg ich życia, mimo że oboje byli wówczas formalnie związani z innymi osobami. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent: trudne początki nowej miłości Daniel Passent rozwiódł się z pierwszą żoną, Agnieszka Osiecka także zakończyła swoje małżeństwo z Wojciechem Jesionką. Jednak mimo wielkich emocji, Osiecka miała obawy przed stabilizacją i wspólnym życiem. Wyraz swojego niepokoju dawała m.in. w zapiskach dziennikowych, opisując ówczesną rzeczywistość jako szarą, pozbawioną dawnych ideałów i spontaniczności. Wkrótce jednak Passent i Osiecka zamieszkali razem w segmencie w Falenicy, który poetka nabyła dzięki namowom przyjaciela, Jana Borkowskiego. To tam próbowali stworzyć wspólne życie, choć ich związek na zawsze pozostał nieformalny. Zobacz również: Osiecka była wściekła, Rodowicz odmówiła. Wtedy napisała „Orszaki, dworaki” dla Błaszczyk [fragment książki] Agnieszka Osiecka i Daniel Passent: życie razem bez formalności Sąsiadami Daniela i Agnieszki byli m.in. Stan Borys i Ernest Bryll. W ich domu tętniło życie towarzyskie – na przykład na przyjęcie urodzinowe Osieckiej Maryla Rodowicz przywiozła w prezencie żywe prosię. Mimo wieloletniego związku nigdy nie zdecydowali się na ślub. Daniel Passent otwarcie przyznawał, że nie czuł potrzeby formalizowania relacji, zwłaszcza po doświadczeniach swojego pierwszego małżeństwa. Z perspektywy czasu żałował, że nie walczył o utrzymanie ich wspólnego szczęścia. Czytaj też: Nie byli parą, a spędzili razem noc w Paryżu. Daniel Olbrychski szczerze o relacji z Agnieszką Osiecką *** Materiał na podstawie książki Piotra Derlatki "Agnieszka. Osiecka między wierszami", wyd. Emocje Plus Minus, 2025 r.
Tak alkoholizm wyniszczał Agnieszkę Osiecką. Choroba ją pogrążyła...
„Nawet jako mama dochodząca wybierała alkohol, nie mnie”, mówiła jej córka
Kiedy jej córeczka miała zaledwie sześć lat, Agnieszka Osiecka odeszła od partnera. Mimo że była wybitną osobowością, to przez całe życie walczyła z różnymi demonami. Największym z nich była choroba alkoholowa... To właśnie przez nią stopniowo traciła nad wszystkim kontrolę i wiele razy zawodziła swoje jedyne dziecko. Niemal wszyscy wiedzieli o tym, że wybitna poetka zatraca się w nałogu... Dziś mija 26. rocznica jej śmierci. View Ediplayer on the source website Agata Passent o alkoholizmie Agnieszki Osieckiej: „w końcu straciła kontrolę” Dlaczego piła? Według jej córki początkowo z powodów czysto towarzyskich. Agnieszka Osiecka nie lubiła samotności, często widywała się zatem ze znajomymi i przyjaciółmi. Nieodłącznym elementem spotkań był alkohol, nierzadko w dużych ilościach. Wynikało to z wciąż obecnej w Polsce kultury spędzania wolnego czasu. Z czasem problem zaczął się pogłębiać. Poetka zostawiła partnera, Daniela Passenta oraz sześcioletnią córkę. Odeszła do innego. Wówczas już zaczęła powoli tracić kontrolę nad piciem. Gdy Agata Passent była w podstawówce, w wieku około 10-11 lat, uświadomiła sobie, że alkohol stał się nieodłącznym elementem życia jej matki. „Ale nie pamiętam z tego czasu żadnej drastycznej sceny. Jej choroba alkoholowa postępowała powoli. Zaczęło się od tego, że była osobą towarzyską. Nie lubiła samotności. Ciągle się bawiła, wychodziła do znajomych”, wspominała w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim dla „Gazety Wyborczej” w listopadzie 2010 roku. Niestety, choroba postępowała nieubłaganie. Agnieszka Osiecka pogrążała się w niej coraz bardziej, traciła kontrolę nad wszystkim i z powodu swojego postępowania pod wpływem alkoholu dostarczała córce kolejnych powodów do wstydu. „Potem przez całe lata była na okrągło w stanie podchmielenia. Długo potrafiła to kontrolować, w końcu kontrolę straciła. Pamiętam uroczystość na zakończenie swoich studiów. Koledzy, ich rodzice, mama z tatą, pełna sala. Prosiłam ją: „Nie pij chociaż dzisiaj”. „Dobrze, córeczko, nie ma sprawy”. A potem się upiła, wszyscy widzieli. Wiecznie te cholerne niespełnione obietnice”, stwierdziła gorzko córka poetki. Zdarzały się również okresy, w których artystka nie piła. Po nich jednak znowu sięgała po kieliszek. Wówczas wystarczyła niewielka ilość trunku, by się upiła. „Po długim okresie picia wystarczało pół kieliszka, żeby się zalać. A inni mówili: „Nie jest pijaczką, przecież to był tylko naparstek”, przytacza ich wypowiedzi Agata Passent. Czytaj też: Dariusz Krupa chciałby odzyskać kontakt z Allanem. Nie rozmawiali ze sobą od lat Agnieszka Osiecka i Agata Passent Córka Agnieszki Osieckiej wielokrotnie musiała wyciągać matkę ze słynnego Baru Saks na Saskiej Kępie. Poetka uwielbiała w nim przesiadywać. Według miejskich legend, właśnie tam miała pisać teksty słynnych piosenek oraz wiersze. Niestety, była to też okazja do oddawania się zgubnemu nałogowi. „Nie chciała być wyciągnięta. Wystarczyła wymiana spojrzeń i wiedziałam, że sytuacja jest zaawansowana. Ktoś tam ją potem doprowadzał, bo wśród alkoholików jest cała siatka wzajemnej pomocy i solidarności”, relacjonowała Agata Passent. Nie inaczej było w trakcie rodzinnych, wakacyjnych wyjazdów. Agnieszka Osiecka w ich trakcie uwielbiała spędzać czas w gronie ludzi i pić. Jej córka w tym czasie siedziała samotnie w pokoju. Czuła się zagubiona i rozbita. Tym bardziej, że matka nie chciała lub nie potrafiła rozmawiać o problemie, który z czasem zdominował jej życie. „Pamiętam szczere rozmowy o facetach, o miłości, seksie, antykoncepcji. Liczyła, że te nauki pozwolą chociaż mi ułożyć sobie życie rodzinne. Ale o alkoholu nigdy nie mówiła. Próbowałam pytać wprost, potem w listach. „Po co ten alkohol?”, „Dlaczego jesteś smutna?”, „Czy czujesz się samotna?”. Zawsze się wymigiwała, uciekała w jakieś żarty. Albo zaprzeczała. „Znowu piłaś?”. „O, nie, troszeczkę tylko”, podkreślała ponad dekadę temu w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim. I dodawała, że w otoczeniu słynnej poetki nieustannie walały się butelki po wódce. „Szłam do niej i wszędzie znajdowałam butelki, żelazna klasyka. Dręczyło mnie, że może są jakieś ukryte powody, dla których mama pije. Ale nie mogłam się przebić do prawdy. W końcu zaczęłam szukać tych powodów w sobie”, zwierzała się gorzko Agata Passent. W jej głowie kłębiły się pytania. Dlaczego mama pije? Dlaczego woli spędzać czas z kolegami od kieliszka a nie ze mną? Czy jest jakiś ukryty powód, dla którego nie wyobraża sobie dnia bez alkoholu? Czy jest we mnie coś, co sprawia, że nie chce spędzać ze mną czasu? W tym niewyobrażalnie trudnym czasie mogła liczyć na tatę. Daniel Passent chodził z córką do lekarzy i poradni. Sam jednak miał taktykę wychwalania Agnieszki Osieckiej, by zrekompensować Agacie Passent koszmar związany z nałogiem byłej partnerki. To tylko pogłębiało traumę. Wody w usta nabierali również przyjaciele artystki. Twierdzili, że „poeci tak mają”. Choroba alkoholowa matki, kłębiące się w głowie pytania i brak poczucia bezpieczeństwa i zrozumienia sprawiły, że córka Agnieszki Osieckiej zachorowała na depresję. „Włosy wychodziły mi garściami. Chodziłam po szpitalach, bo oczywiście myślałam, że mam raka albo coś równie strasznego”, zwierzała się. Dzięki terapii w Stanach Zjednoczonych, w których studiowała, zrozumiała, że wina nie leży w niej i że nie jest odpowiedzialna za życie sławnej mamy. To pomogło jej stanąć na nogi i rozpocząć nowe życie. A Agnieszka Osiecka? W notatkach, które codziennie robiła, dawała upust emocjom. Wiedziała, że jest chora. Była na siebie wściekła, ale jednocześnie bezradna. Wyrzuty sumienia jedynie pogłębiały chorobę. W końcu alkoholicy potrafią radzić sobie z emocjami w jeden sposób – pijąc. Mimo tej niezwykle skomplikowanej relacji, Agata Passent wielokrotnie deklarowała, że mamę kocha. Dba o jej dorobek i pamięć. Nie zamieniłaby jej również na żadną inną mamę... Od niej nauczyła się wrażliwości i miłości do ludzi oraz słuchania ich. Jednocześnie nie robiła z nałogu matki tematu tabu. Po raz pierwszy szczerze opowiedziała o nim w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” w 1997 roku, tuż po śmierci sławnej poetki. „Wiedziałam, że zrobiłam dobrze. Przeczytałam dużo tego typu wywiadów w prasie amerykańskiej i wszystkie książki profesora Osiatyńskiego. Nie można milczeć, może to kogoś innego uratuje”, podkreślała po latach. Żałuje jednego - że jej mama się nie leczyła... Sprawdź też: Karolina Szostak z mamą Marylą: „Zamieniłyśmy się rolami. Kiedyś mama bardzo dbała o mnie. Teraz ja tak samo dbam o nią. Agnieszka Osiecka, Warszawa, 01.06.1991. Przyjaciele o alkoholizmie Agnieszki Osieckiej: „lubiła pić wódkę, alkohol ją rozluźniał” Temat powrócił w książce „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie”. Tam żona Daniela Olbrychskiego, Krystyna Demska-Olbrychska wspominała, jak słynna poetka upijała się w trakcie ich spotkań. „Kiedy przyjeżdżała Agnieszka, całe noce chodziłyśmy po klubach i piłyśmy wódkę. (...) Była alkoholiczką. Pamiętam, jak przychodziłyśmy do Klubu Związków Twórczych we Wrocławiu, a to było w czasach, kiedy nie można było zamówić całej butelki wódki”, relacjonowała. „Podawano ją w kieliszkach. No więc Agnieszka mówiła: "To poproszę dziesięć pięćdziesiątek". I kelner przynosił tacę z kieliszkami, a potem kolejną i kolejną. Ona lubiła pić wódkę, alkohol ją rozluźniał, była bardziej otwarta, żartowała. Nigdy jednak nie widziałam jej, żeby piła do upadłego. Był moment, że wstawała i szła do pokoju. Do picia na umór miała inne towarzystwo”, tłumaczyła żona słynnego aktora. Także Hanna Bakuła, bliska przyjaciółka Agnieszki Osieckiej potwierdziła, że w jej domu wielokrotnie odbywały się libacje alkoholowe z udziałem znajomych lub innych uzależnionych. Hanna Bakuła i Agnieszka Osiecka Maryla Rodowicz broni Agnieszki Osieckiej: „nie widziałam, żeby ona tak piła” Nieco odmienne zdanie od reszty bliskich poetce osób ma królowa polskiej piosenki. Twierdzi, że problem alkoholizmu Agnieszki Osieckiej został wyolbrzymiony, także w serialu TVP. „Przeszkadza mi też ilość alkoholu, który aż wylewa się z ekranu. Agnieszka przez cały czas pije, w ręce trzyma butelkę i pije z gwinta. W każdym odcinku jest dużo tego alkoholu. Znałam Agnieszkę naprawdę długo, bo ponad 20 lat i nie widziałam, żeby ona tak piła. Może wieczorem, może na jakimś spotkaniu, ale w ciągu dnia absolutnie nie”, zapewniała Maryla Rodowicz w rozmowie z serwisem Plejada, oceniając produkcję telewizji publicznej. Jak było naprawdę? Tego już nigdy się nie dowiemy... Czytaj też: Marianna Dufek wspomina Kamila Durczoka. Dziennikarz świętowałby dziś urodziny... Agnieszka Osiecka niemal przez całe życie zmagała się z alkoholizmem: O walce z nałogiem Agnieszki Osieckiej po raz pierwszy po jej śmierci w 1997 roku opowiedziała jej córka Agata Passent:
Zbliżyły ich bolesne przeżycia. Byli razem ponad 30 lat. Oto historia Marty Dobromirskiej-Passent i Daniela Passenta
Rodzinną idyllę przerwała nagła śmierć dziennikarza...
W chwili poznania ona miała 32 lata, on był o 10 lat starszy. Jednak to, co ich do siebie zbliżyło to wspólne bolesne przeżycia. Oboje mieli za sobą nieudane związki. Daniela Passenta zostawiła wówczas Agnieszka Osiecka, zaś Marta Dobromirska musiała pogodzić się faktem, że jej były mąż wyjechał do Australii z drugą żoną. Ponadto musieli sprostać samotnemu wychowaniu dzieci. To właśnie w tych trudnych momentach byli dla siebie ogromnym wsparciem. Małżeństwem byli ponad 30 lat. Niestety, nagła śmierć dziennikarza przerwała ich miłosną podróż przez życie. Wybitny dziennikarz odszedł rok temu, 14 lutego 2022 roku. Poznaj wyjątkową historię miłości Daniela Passenta i jego żony Marty. Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent: historia poznania Kobieta z przeszłością i mężczyzna po przejściach. Mogłoby się wydawać, że nie stworzą szczęśliwego związku. A jednak postanowili spróbować. Poznali się w październiku 1980 roku, dzięki wspólnej znajomej. Zaczęło się od tego, że Marta Dobromirska wyruszyła swoim żółtym maluchem na lotnisko, aby odebrać swoją dobrą koleżankę Nitę Weissman, która właśnie przyleciała z USA do Polski. Po kilku dniach panie wybrały się do opery na „Halkę”. Zwieńczeniem ich wieczoru była kolacja u znajomego Nity. Mężczyzną tym okazał się Daniel Passent, który niedawno co, rozstał się z poetką Agnieszką Osiecką. Kolacja przebiegała w przyjacielskiej atmosferze, lecz o motylach w brzuchu nie było mowy. Każde z nich miało z tyłu głowy bolesne doświadczenia związane z poprzednimi partnerami. Ponadto oboje wychowywali samotnie dzieci, więc byle romanse nie wchodziły w grę. Miłość przyszła z czasem, jak na dorosłych ludzi przystało, musieli swoje wychodzić. „Najpierw spotykaliśmy się sami, potem zaczęliśmy zabierać dzieci na wspólne wyjścia, wyjazdy nad morze. Ja – trzyletniego Łukasza, Daniel – siedmioletnią Agatę”, opowiadała Marta Dobromirska-Passent w miesięczniku „Pani”. Czytaj także: Była więziona i poddawana torturom, mąż zostawił ją dla innej... Tragiczne losy Zofii Rysiówny Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, XIV WIELKANOCNY FESTIWAL LUDWIGA VAN BEETHOVENA, Warszawa, 21.03.2010 rok Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent: kochali się mimo przeciwieństw Po dłuższym okresie randkowania postanowili zrobić krok do przodu i zamieszkać razem. Kiedy Marta wprowadziła się do mieszkania Daniela na Żoliborzu w Warszawie, jego dom zaczął tętnić życiem. Kuchnia, która do tej pory służyła Danielowi i byłej partnerce Agnieszce tylko do jedzenia, nagle dzięki Marcie stała się głównym punktem wydarzeń. Publicysta w jednym z wywiadów przyznał, że odkąd zamieszkała z nim Marta nie musiał już martwić o sferę kulinarną. „Kiedyś sam gotowałem i to jak na mężczyznę, dużo. Ale teraz wyparła mnie z kuchni całkowicie Marta i w ogóle nie gotuję”, oznajmił. Marta uwielbiała spędzać czas w kuchni. Zrobiła z niej swoje małe królestwo. Wypieki czy przetwory nie stanowiły dla niej problemu. Pod tym względem była zupełnym przeciwieństwem Agnieszki Osieckiej. Nie bez przyczyny Daniel zaczął mówić o swojej nowej partnerce „bogini domowego ogniska”. Oprócz gotowania Marta potrafiła wprowadzać do domu ciepłą atmosferę, dzięki której zapanował upragniony spokój. Oni sami byli jak ogień i woda. Ona ekstrawertyczka, on zaś introwertyk, który najwięcej czasu spędzał w swoim gabinecie na pisaniu i czytaniu. „Nigdy bym nie zagadnął obcej osoby. Marta natomiast, wchodząc do sklepu, wita się ze wszystkimi jak ze starymi znajomymi”, wyznał pisarz na łamach „Pani”. Czytaj też: O mało się nie rozwiedli, są razem ponad 50 lat. Oto historia miłości Jana i Teresy Peszków Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, Srebrne Jabłka miesięcznika „Pani”, Warszawa, 31.01.2011 rok Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent stworzyli zgraną „rodzinę patchworkową” Najtrudniejsze w relacji dwóch dojrzałych ludzi było wychowanie dzieci, które do tej pory były jedynakami. Daniel Passent był wówczas ojcem Agaty, a Maria Dobromirska matką Łukasza. „Były kłopoty. Bo każde z nich przestało być jedynakiem. Były też problemy z równym traktowaniem ich przez Martę i przeze mnie. Trudno wyzwolić się z nadopiekuńczości w stosunku do swojego dziecka. W takich klejonych rodzinach może być ten problem, u mnie był. Dużo rozmawiałem o tym z Martą. To były trudne rozmowy, wymagające dyplomacji”, przyznawał Daniel Passent. Szczere rozmowy zaprocentowały na przyszłość. Rodzicom udało się stworzyć zgraną „rodzinę patchworkową”. Potwierdziły to późniejsze słowa Agaty Passent, która przyznała, że do dziś ma świetny kontakt z macochą oraz przyszywanym bratem. „Jestem w czepku urodzona — mam bliski kontakt z drugą żoną mojego taty, Martą, i przyszywanym bratem. Kiedy miałam siedem lat, stworzyliśmy drugą rodzinę z żoną taty i moim kochanym przyszywanym bratem Łukaszem, z którym chodziliśmy do jednej podstawówki. Teraz Łukasz jest psychologiem i świetnym facetem”, wyjaśniała dziennikarka. Czytaj także: „Potrafię śmiać się z siebie i płakać też”, mówił Roman Kłosowski, który zasłynął rolą Maliniaka w „Czterdziestolatku” Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, Srebrne Jabłka miesięcznika „Pani”, Warszawa, 18.02.2013 rok Śmierć Daniela Passenta pogrążyła całą rodzinę w rozpaczy Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent przeżyli ze sobą jako małżeństwo ponad 30 lat. Nie jedna medialna para nie dotrwała tak długiego stażu, rozstając się z hukiem. Jednak im to nie groziło. „Z wiekiem, a jesteśmy razem już 30 lat, coraz lepiej się dopasowujemy. Żyje nam się ze sobą dobrze”, twierdziła Marta Dobromirska-Passent. W pewnym momencie, kiedy już dzieci dorosły i opuściły mury domu, Passentowie zostali sami. Jednak nigdy nie nudziło im się w swoim towarzystwie. Chodzili na wspólne spacery, podróżowali, dyskutowali lub czytali. Z kolei przestrzeń po dzieciach zajęły wnuki, które swoim energią i śmiechem wypełniały mieszkanie dziadków po brzegi. Udało im się stworzyć dom pełen ciepła, dobra i miłości, do którego z przyjemnością przychodzili najbliżsi, znajomi i sąsiedzi. Niestety, rodzinna idylla została boleśnie przerwana. 14 lutego 2022 roku nagła śmierć Daniela Passenta pogrążyła w smutku całą rodzinę. Jak napisała na Facebooku córka dziennikarza Agata: „Jesteśmy zdewastowani…”. Czytaj także: Piotr Machalica o ojcu Henryku: „Zawsze mi go brakowało. Tęskniliśmy, ale czuliśmy, że jest blisko” Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, Poskromienie złośnicy - premiera w Operze Narodowej, Warszawa, 27.11.2015 rok 25.02.2022 rok, Warszawa Pogrzeb Daniela Passenta
Wychował ją samotnie, miał wpływ na jej związki. Taką relację miał Daniel Passent z córką Agatą
Felietonistka zdradziła, jak wyglądały ostatnie tygodnie życia taty
Byli jak ogień i woda, a jednak udało im się stworzyć piękną relację. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent doczekali się córki Agaty. Gdy Osiecka odeszła od rodziny, Agatę wychowywał ojciec. Byli sobie szczególnie bliscy. Ojciec miał wpływ niemal na każdą dziedzinę życia córki. Jak wyglądały ich relacje? Agata Passent – dzieciństwo pod opieką taty Agata Passent urodziła się w lutym 1973. Jej zakochani w sobie rodzice dbali, by małej i zdolnej dziewczynce niczego nie zabrakło. Początkowo jej dzieciństwo nie różniło się od tego, które miały inne małe dziewczynki. „Nie miałam wrażenia, że są koło mnie wielki figury, które chcą mi imponować czy rzucać wyzwania”, mówiła felietonistka w rozmowie z Polskim Radiem. Dopiero odejście z domu jej mamy wywróciło świat 6-latki do góry nogami. Agnieszka Osiecka nagle zapragnęła związać się z innym mężczyzną - Zbigniewem Mentzlem. Obowiązek opieki nad kilkulatką całkowicie spadł na Daniela Passenta. Czytaj także: Piotr Adamczyk o karierze w Hollywood: „Okazuje się, że nigdy nie jest za późno” Agata Passent, Daniel Passent, 1975 w Warszawie Agnieszka Osiecka, Agata Passent, Daniel Passent, 1975 - Warszawa Jego smutek z powodu rozpadu związku i starania, dotyczące bycia dobrym ojcem Agata Passent pamięta do dziś. „W pierwszych latach życia tata jest dla dziecka symbolem siły, a tymczasem na moich oczach tata zupełnie się rozsypał z rozpaczy. Był ofiarą rozstania, więc tym silniej stanęłam w jego obronie, a mamę piętnowałam. Denerwują mnie potoczne opinie o tym, że mężczyźni nie wyrażają uczuć i są mało empatyczni. Ja mam na szczęście tatę czułego, wrażliwego, który od dziecka mówi mi, że mnie kocha”, zwierzała się w wywiadzie dla Planety Kobiet. Wpływ Daniela Passenta na związki Agaty Passent. Córka o dziennikarzu Co ciekawe fakt, że publicysta bardzo dobrze radził sobie w roli samodzielnego rodzica i szybko stał się dla dorastającej córki autorytetem, nie miał tylko pozytywnych stron. Obraz idealnego ojca przełożył się negatywnie na miłosne relacje dorosłej felietonistki. „Wchodząc potem w swoje romanse i związki byłam naiwna. Wydawało mi się, że każdy facet będzie oczytany, empatyczny, zawsze trzeźwy i chcący mnie słuchać. Okazywało się jednak, że wielu panów jest narcyzami czy jedno mówią a drugie robią. Miałam więc w głowie zbyt optymistyczne obrazy o panach”, dzieliła się Agata Passent w rozmowie z dziennikarką radiowej Trójki Katarzyną Stoparczyk. W dorosłości felietonistka i jej ojciec dalej znajdowali wspólny język. Ulubienica czytelników wielokrotnie podkreślała publicznie, że Daniel Passent jest wspaniałym rozmówcą i doradcą, którego rady często bierze do siebie. „Mam z nim świetną więź – umiemy rozmawiać o wszystkim. Ojciec jest dla mnie prawdziwym autorytetem, wzorem do naśladowania, jeśli chodzi o pracowitość i karierę w mediach. Zazwyczaj dzieci przerastają intelektualnie swoich rodziców. Ja wciąż mam do czego dążyć”, mówiła Plejadzie. ZOBACZ: Małgorzata Tomaszewska pokazała urocze zdjęcie z mamą. Kim jest Katarzyna Calińska-Moura? Daniel Passent, Agata Passent, 2004 Ostatnie chwile Daniela Passenta. Pożegnanie przez córkę Regularnie prowadząca bloga Agata Passent zamieściła w połowie stycznia wpis, w którym podzieliła się pierwszymi smutnymi informacjami na temat stanu zdrowia taty. Między słowami, skupiając się na temacie pisania, wplotła szczegóły dotyczące złego samopoczucia ukochanego rodzica. „Jedni chodzą, żeby zrozumieć albo żeby nie zwariować czy żeby się skupić. Inni ćwiczą jogę czy medytują. Wiele kobiet nuci sobie coś pod nosem, nawet jeśli są same w domu. Może mężczyźni też to robią, ale częściej słyszę to u pań. […] A mój tata zamiast tego ma pisanie. Teraz nie czuje się dobrze, nie może pisać i wiem, że to jak odebrać dzikiemu zwierzęciu możliwość wybiegania się albo złotej rybce zanieczyścić wodę. Niepisanie mojego taty to na pewno trudny moment dla nas wszystkich, jego czytelniczek i czytelników. Daniel nas wychował do systematyczności”, czytamy na stronie agatapassent.blog.polityka.pl. Dodała też, że niemoc zawodowa ojca wpływa też i na nią. „Gdy tata nie pisze, ja czuję się bezradna. Musimy od nowa stworzyć sobie Daniela tożsamość. Daniel, który nie pisze. To zadanie na teraz. Tata zawsze daje radę i zawsze dawał radę. Nigdy nie słyszałam, żeby jęczał z powodu obowiązków rodzicielskich”, napisała Agata Passent, wyjaśniając, że chwilę wcześniej jej tata miał więcej sił. „Jeszcze kilka dni temu ojciec upominał mnie, że nie szukam jakiejś ambitniejszej szkoły dla mojego syna. Wiem, że tata nie leni się, wiem, że systematycznie pracuje nad tym, żeby wrócić na te łamy”, obiecywała czytelnikom. Niestety 14 lutego 2022 roku przekazano wiadomość, że Daniel Passent nie żyje. Zmarł w wieku 83 lat. Córka pożegnała go na Facebooku. „Daniel Passent umarł dziś. Jesteśmy zdewastowani. Proszę uszanować naszą prywatność. Dziękuję Wszystkim Przyjaciołom i Przyjaciółkom Taty, wszystkim Czytelnikom Taty i Słuchaczkom za wsparcie. O terminie pożegnania Taty poinformuję Was na moim blogu”, podkreśliła Agata Passent. Dziś mija pierwsza rocznica jego śmierci. W social mediach Agaty Passent wciąż można zobaczyć wiele zdjęć z tatą, który był dla niej bardzo ważny. Relacja, która łączyła tych dwoje, była silna, skomplikowana, ale piękna. Pełna miłości. Zawsze będziemy pamiętać o mądrości i otwartości pana Daniela. ZOBACZ: 18 lat temu Martyna Wojciechowska prowadziła Dzieciaki z klasą. Co dziś robi laureat drugiej edycji? Daniel Passent, Agata Passent, 2019
Królowa Elżbieta II, Daniel Passent, Kamil Durczok. Oni odeszli w ciągu ostatnich 12 miesięcy
Koniec października i początek listopada do wyjątkowy czas w roku. W tym okresie wspominamy tych, którzy odeszli: członków naszych rodzin, przyjaciół, krewnych. Nie inaczej jest z osobami znanymi. W ciągu ostatnich 12 miesięcy pożegnaliśmy wiele znamienitych osobistości: dziennikarzy, aktorek, wokalistek... Kto odszedł w tym czasie? Oni odeszli w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Kogo pożegnaliśmy? W listopadzie 2021 roku zmarł Kamil Durczok. Dziennikarz, przez lata związany ze stacją TVN, bohater kilku skandali, zmagał się z chorobą alkoholową. Miał 53 lata. Zmarł niespodziewanie, choć – jak mówili jego przyjaciele i bliscy – ostatnie tygodnie nie były dla niego najłatwiejsze... W grudniu media obiegła niespodziewana informacja o śmierci tancerza i choreografa Żory Korolyova. Odszedł tuż przed świętami Bożego Narodzenia, osierocił córeczkę Sonię. Wiadomość ta zaszokowała wszystkich, którzy go znali: miał zaledwie 34 lata, mnóstwo planów do realizacji i marzeń do spełnienia... Czytaj także: Andrzej Piaseczny o ostatnim spotkaniu z Anną Przybylską. Ma do siebie żal Pogrzeb Żory Koroliova odbył się na początku stycznia 2022 roku Kolejne miesiące przyniosły informacje o śmierci wybitnej aktorki Barbary Krafftówny, dziennikarza i byłego partnera Agnieszki Osieckiej, Daniela Passenta czy wokalisty grupy VOX, jurora „The Voice Senior” Witolda Paszta. W sierpniu pożegnaliśmy aktorkę i piosenkarkę Oliwię Newton-John oraz prezentera i animatora publiczności Piotra Balickiego. We wrześniu z kolei odeszła monarchini Wielkiej Brytanii, królowa Elżbieta II oraz wybitny polski aktor Franciszek Pieczka. Kogo jeszcze pożegnaliśmy w tym roku? Tego dowiesz się z powyższego materiału wideo. Czytaj także: Menadżerka Anny Przybylskiej wspomina ją w poruszającym wpisie Franciszka Pieczkę pożegnano pod koniec września 2022 roku
Byli jak ogień i woda. Jak wyglądał związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta?
„Każde z nas było ciekawe drugiego. I na pewno byliśmy bardzo blisko intelektualnie”
On był zdolnym dziennikarzem i publicystą, który przeszedł w życiu wiele. Ona miała artystyczną duszę, zawsze poszukiwała: inspiracji, siebie, ludzi. Doczekali się córki Agaty. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent byli w związku przez osiem lat. Nigdy nie podjęli decyzji o ślubie... W pewnym momencie para musiała zmierzyć się z kryzysem i wszystko się rozsypało. On nie ukrywał, że rozstanie było dla niego bolesnym ciosem. Dlaczego? Jak wyglądała ich relacja? Agnieszka Osiecka i Daniel Passent: historia miłości Rozkochiwała w sobie wielu mężczyzn, łamała im serca. Sama również cierpiała z powodu miłości. „Chociaż raz warto umrzeć z miłości. Chociaż raz”, pisała w wierszu. Jednak jednym z najważniejszych mężczyzn w jej życiu był Daniel Passent. Kiedy się poznali, był początek lat 70. Agnieszka Osiecka była cenioną autorką tekstów, poetką i artystką. On był znanym dziennikarzem, tłumaczem i felietonistą Polityki. Kiedy się poznali, oboje byli w związkach. Ale zapragnęli być razem. „Agnieszka pojawiła się w moim życiu. Każde z nas już kogoś wtedy miało. Po jakimś czasie zerwaliśmy swoje poprzednie związki i zostaliśmy ze sobą”, wspominał w rozmowie z Imperium Kobiet Daniel Passent. ZOBACZ: Agata Passent nie ogląda serialu o Agnieszce Osieckiej. Córka poetki zdradziła powód Agnieszka wyprowadziła się z rodzinnego domu i wspólnie z ukochanym zamieszała w Falenicy. Stamtąd przeprowadzili się na Żoliborz. Tam tworzyli własną historię. Byli jednak jak ogień i woda. Wiele ich różniło, a jednak jakaś siła ich do siebie przyciągała. View Burdaffi on the source website „Jest potwornie wrażliwy i drażliwy. Jeśli sobie wezmę kogoś takiego na głowę, to już trzeba z nim siedzieć na serio i być w porządku. Ale czy ja się do tego nadaję?”, pisała poetka. Czy obawiała się miłości? „Agnieszka wiązała się z wieloma mężczyznami. Po mnie też miała jeszcze życie uczuciowe. Trudno stwierdzić, który z mężczyzn był dla niej najbardziej ważny. Ja może zaspokajałem tę potrzebę tworzenia normalnego domu, domu rodzinnego, z zupą...”, mówił dziennikarz. Daniel Passent relację z Agnieszką Osiecką opisywał jako... pouczającą, inspirującą. Artystka nauczyła go zupełnie innego spojrzenia na wiele kwestii. Dla obojga był to bardzo ważny, cenny czas. Dziennikarza i poetkę łączyła pasja do zawodu, ogromne zaangażowanie i czuli się w tym spełnieni. „Każde z nas było ciekawe drugiego. I na pewno byliśmy bardzo blisko intelektualnie. Obserwowałem jej pracę w STS-ie, poznawałem jej środowisko – reżyserów, aktorów, piosenkarki. Dużo rozmawialiśmy. Czy Agnieszka skorzystała? Nie wiem. Ale ja na pewno skorzystałem bardzo dużo. Ona nauczyła mnie innego spojrzenia na świat. Widziała dookoła siebie dużo więcej, niż ja widziałem. Wspólne rozmowy, które prowadziliśmy w towarzystwie, np. w SPATiF-ie – z Minkiewiczem, Ważykiem i wieloma innymi – to bardzo mnie wzbogacało”, pisał w Imperium Kobiet Daniel Passent. ZOBACZ: Jak naprawdę wyglądało życie Agnieszki Osieckiej? Hanna Bakuła ujawnia sekrety poetki! Agnieszka Osiecka, Agata Passent, Daniel Passent, 1975 rok Związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta W końcu na świecie pojawiła się ich córka – Agata. Dziewczynka urodziła się 4 lutego 1973 roku. Poetka pragnęła stabilizacji, ale z drugiej strony obawiała się tej codzienności... To był dla niej zupełnie inny świat, niż ten, do którego była przyzwyczajona. Dusiła się w nim. Ona – dusza towarzystwa, żywioł, wolny duch. Para nigdy nie wzięła ślubu. „Szczęśliwa miłość nie była dla Agnieszki interesująca. Dom, dziecko, pieluchy, zupki – to ją nudziło”, wyjaśniała Maryla Rodowicz w rozmowie z Urodą Życia. Z czasem nie dało się już ukrywać różnic w charakterach i oczekiwaniach od życia. Związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta przetrwał osiem lat. „To nie było formalne małżeństwo. To był wolny związek partnerski – jak to się teraz mówi. To trwało około 8-10 lat. Były przerwy, rozstania. Wyjeżdżaliśmy osobno, również zagranicę”, mówił Daniel Passent w Imperium Kobiet. Agnieszka Osiecka z córką Agatą Rozstanie Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta Decyzja o rozstaniu była bolesna. „Byłem zrozpaczony. Zostałem z córką sam w tym domu, który zbudowaliśmy na Żoliborzu. Agnieszka uważała, że tak będzie dla Agaty lepiej. Sama wróciła na Saską Kępę, do swojej matki. Nie wiedziałem, jak sobie dam radę”, wspominał dziennikarz. Agnieszka Osiecka odeszła do innego mężczyzny. Związała się ze Zbigniewem Mentzlem. Krytyk literacki i eseista był młodszy o 15 lat od poetki. Z czasem relacje między Danielem Passentem a Agnieszką Osiecką uległy poprawie. „Po jakimś czasie relacje nasze ułożyły się optymalnie. Agnieszka interesowała się swoją córką. Pomagała mi, sfinansowała remont domu, bywała z nami bardzo często. Nawet, kiedy założyłem nową rodzinę, przyjaźniła się z nami”, wspominał Daniel Passent. „Agnieszka była świetną partnerką, pogodną, żywą, koleżeńską, skromną (…). była osobą jednocześnie bardzo dobrą i niedobrą. Dobrą, gdy kupowała brzydkiego słonia od zmęczonej przekupki ze Wschodu, a niedobrą, bo zostawiała ludzi, zmieniała kompozytorów, nie bawiła się w sentymenty”, dodawał dziennikarz. ZOBACZ: Kusiła, czarowała, a potem... odchodziła. Kim byli najważniejsi mężczyźni Agnieszki Osieckiej? Daniel Passent ożenił się z Martą Dobromirską, z którą do dziś tworzy szczęśliwe małżeństwo. Z kolei związek Agnieszki Osieckiej i Zbigniewa Mentzla przetrwał dziesięć lat. W 1988 roku poetka została porzucona. Wtedy związała się z Michałem Kottem, a następnie z André Ochodlo. Źródło: Uroda Życia, NaTemat.pl, Onet Kobiet.pl, Imperium Kobiet Daniel Passent z córką Agatą
Za nami wzruszający pogrzeb Daniela Passenta. Rodzina ujawniła jego ostatnie słowa...
Prochy felietonisty złożono w szczególnym miejscu
Jedenaście dni temu 14 lutego odszedł od nas Daniel Passent. O śmierci wybitnego felietonisty i dziennikarza poinformowała jego córka. „Jesteśmy zdewastowani. Proszę uszanować naszą prywatność. Dziękuję wszystkim Przyjaciołom i Przyjaciółkom Taty, wszystkim Czytelnikom Taty i Słuchaczkom za wsparcie”, napisała w sieci Agata Passent. Chwilę temu wspomniane bliskie sercu publicysty osoby pożegnały go na jednym z warszawskich cmentarzy. Pogrzeb Daniela Passenta – zapowiedź uroczystości Niestety już od trzeciego dnia stycznia 2022 roku było wiadomo, że Daniel Passent ma problemy ze zdrowiem. To wtedy publicysta napisał na blogu, że musi przerwać pisanie dla Polityki. Według Se.pl cierpiał od lat na Parkinsona. Kilka tygodni później jego córka napisała smutno, że w dniu jej urodzin, tata dalej źle się czuje. „Moje pierwsze w życiu urodziny, w które nie słyszałam się z tatą, bo tata nadal w szpitalu. […] Nigdy nie zależało mi w życiu na prezentach, ale teraz marzę o prezencie. Żeby ojciec wyzdrowiał. Za rok w urodziny poszłabym z nim w nasze miasto i pokazała kilka innych świetnych wystaw”, pisała Agata Passent 6 lutego na swoim blogu. Osiem dni później 83-letni dziennikarz zmarł. CZYTAJ TAKŻE: Nie znał twarzy matki, dzieciństwo spędził za szafą... Daniel Passent przeżył wojnę dzięki pomocy innych. Do trudnych wspomnień nie wracał przez lata Kilka dni temu podano pierwsze szczegóły ostatniej drogi Daniela Passenta. „Pożegnanie odbędzie się 25 lutego 2022 roku na Powązkach Wojskowych. Rodzina prosi również o nieskładanie kondolencji, a zamiast kwiatów odbędzie się zbiórka na Fundację OKO.press”, napisano na klepsydrze wieloletniego felietonisty Polityki. W związku z trudną sytuacją pandemiczną zdecydowano o przeprowadzeniu dla wszystkich chętnych transmisji online z uroczystości pogrzebowych. Była ona dostępna na Facebooku magazynu Polityka, choć - przez problemy techniczne - ze sporym opóźnieniem, nie na żywo. Zobacz też: Wychował ją samotnie, miał wpływ na jej związki. Taką relację miał Daniel Passent z córką Agatą Relacja z pogrzebu Daniela Passenta - zdjęcia, wspomnienia Przed godziną 14:00 na miejscu zebrali się bliscy zmarłego: żona Marta Dobromirska-Passent, Agata Passent i jej syn Jakub. Ponadto pojawili się także: Bożena i Mariusz Walterowie, Feliks Falk, Ryszard Kalisz, Adam Bodnar, Monika Olejnik, Maja Komorowska, Tadeusz Woźniak, Marian Turski, Lech Majewski i Marek Borowski. Zanim rozpoczęto przemawiać na środku domu pogrzebowego ustawiono urnę z prochami zmarłego. Narysowane na niej potężne drzewo symbolicznie gubiło liście... Wraz z pierwszymi żałobnikami pojawili się też instrumentaliści, którzy odpowiadali za muzykę podczas pogrzebu. Saksofonista i gitarzysta przygrywali od pierwszych sekund spotkania, kiedy wybrzmiały słowa Krzysztofa Cezarego Buszmana o tytule „Czy będą o nas pamiętali?”. Wśród zdań pożegnania padło też jedno, które wywołało szczególne emocje. Ujawniono ostatnie słowa, jakie Daniel Passent wypowiedział do córki Agaty. „Opiekuj się Martą", miał powiedzieć dziennikarz mając na myśli swoją ukochaną żonę. Głos zabrał też między innymi historyk Marian Turski. „Danek często dzwonił do mnie, żeby pytać: kogo sugerujesz mi do tematu? I żeby koniecznie była to kobieta, zaznaczał”, mówił dziennikarz do zgromadzonych. „Proszę Państwa, przyjaciele. Ponuro dookoła, ludzie giną, bezprawie hasa, bardziej niż kiedykolwiek człowiek dzisiaj odczuwa potrzebę indywidualnej przyjaźni. Odczuwa potrzebę mądrej rady. Danku, brak Ciebie na te czasy. Nigdy nie zapomnę Ci tego, z jaką czułością zwracałeś się do mojej córki. Nie zapomnę Ci też, że w rocznicę śmierci mojej żony zawsze się tu zjawiałem i przychodziłeś na jej grób. Dziękuję Ci”, dodał. Zaraz po nim kilka słów powiedział naczelny tygodnika Polityka, z którym Daniel Passent był związany ponad pół wieku. „ Wczoraj oglądałem wielokrotnie scenę, jak rosyjska rakieta uderza w ukraińskie lotnisko w mieście, w którym Daniel się urodził na dwa lata przed wojną. Pomyślałem, że to jest pewna klamra jego życia – to miasto było atakowane zarówno przy jego narodzinach, jak i przy jego śmierci”, mówił Jerzy Baczyński mając na myśli miasteczko Iwano-Frankowsk (nazywane też Stanisławowem). W kolejnych zdaniach podkreślono, jak ważną rolę odgrywał zmarły dziennikarz dla polskiej prasy. „To, co łączy jego felietonistykę, jest umiarkowanie – zawsze uważał, że ciepła woda w kranie jest lepsza niż krew na ulicach. Zawsze był uczulony na radykalizację, bezkompromisowość. Mimo że umiał być złośliwy i bezkompromisowy. Sam mówił kiedyś, że nie byłoby Passenta bez „Polityki”. My dodajemy: nie byłoby „Polityki” bez Passenta. Zawsze do nas wracał”, mówił naczelny tego pisma. Monika Olejnik, Tomasz Ziółkowski - pożegnanie Daniela Passenta Agata Passent z synem, żona zmarłego Marta Dobromirska-Passent - pożegnanie Daniela Passenta Po pożegnaniu w domu pogrzebowym żałobnicy przenieśli się nieco dalej. Daniel Passent spoczął na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Alei Zasłużonych w tym samym grobie, co jego krewny Jakub Prawin. Wuj dziennikarza opiekował się nim po wojnie. Dłuższą historię tej niezwykłej relacji znajdziecie tutaj. Wszystkim jego bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Nie znał twarzy matki, dzieciństwo spędził za szafą... Daniel Passent przeżył wojnę dzięki pomocy innych
Do trudnych wspomnień nie wracał przez lata
Miał ledwie ponad rok, gdy w Polsce rozpoczęła się II Wojna Światowa. Czas okupacji to dla Daniela Passenta czas odebranego dzieciństwa. Dziennikarz aż do śmierci nie wiedział, gdzie zostali pochowani jego rodzice. Przez dużą część życia nie szukał też informacji o dalszych krewnych. Jak udało mu się przeżyć wojnę? Zmarły 14 lutego 2022 roku felietonista opowiadał o tym nie raz. View Ediplayer on the source website Pierwsze lata życia Daniela Passenta. Dzieciństwo spędził za szafą Był ciepły kwiecień 1938 roku, gdy 28 dnia tego miesiąca urodził się Daniel Passent. Chłopiec przyszedł na świat w podwarszawskim Stanisławowie w żydowskiej rodzinie. Kim byli jego rodzice, czyli Bernard Passenstein i Izabela z domu Mitz? „Mój ojciec wywo­dził się z typowej biedoty żydowskiej – był najmłodszym synem „krawca mężczyź­nianego”. Rodzina pomieszkiwała czę­ściowo pod Warszawą, częściowo w Czę­stochowie. Nikt z rodzeństwa ojca nie zdobył wykształcenia. [...] Dopiero gdy naj­starszy brat ojca Marek, zaczął przy­zwoicie zarabiać, to sfinansował naukę najmłodszego brata aż do studiów w Pa­ryżu włącznie. Tak więc mój ojciec ukoń­czył w Paryżu agronomię, ale niestety w 1936 roku wrócił do Polski. Te powro­ty do kraju to coś na kształt tradycji w mojej rodzinie”, opowiadał Daniel Passent dziennikarce Dorocie Szwarcman w 2005 roku. W tej samej rozmowie dodał, że jego mama pochodzenia żydowskiego była dyplomowaną pielęgniarką. Zakochani rodzice przeprowadzili się w 1937 roku do Stanisławowa, a rok później na świecie pojawił się ich jedyny syn. Parze wydawało się, że w swoim małym domu pod okupacją sowiecką będą bezpieczni, ale wszystko zmieniło się w 1941 roku, gdy okupować te ziemie zaczęli też Niemcy. Należało podjąć decyzję, które zmieniły los rodu Passentów. „Rodzina i środowiska żydowskie doszły do wniosku, że małe dzieci są dla rodzin obciążeniem. Nie było według nich opcji, by cała trzyosobowa rodzina przeżyła okupację. Oddano mnie więc przyjacielowi Tadeuszowi Płońskiemu, który miał tak zwany dobry wygląd. On wziął mnie i przez całą wojnę pilotował. Jak? Oddawał mnie różnym polskim rodzinom. Nikt nie przypuszczał, że Polacy będą przez kilka lat opiekować się na zmianę jakimś żydowskim dzieckiem”, mówił w podcaście Passent&Passent zmarły kilka dni temu dziennikarz. Najdłużej mały chłopiec przebywał u rodziny Kowalskich na warszawskiej Pradze. Trudno jednak mówić o beztrosce, gdy Daniel Passent po prostu walczył o przeżycie. „Byłem tam trzymany we wnęce za szafą. Siedziałem za tą szafą, nie mo­głem wychodzić na dwór, nie wolno mi było zbliżać się do okna. Kiedy raz zna­ lazłem się na balkonie, z wrażenia się zlałem. Pan Płoński przychodził raz w miesiącu, przynosił ciastka i wspoma­gał moich dobroczyńców. Wydał naj­pierw swoje pieniądze, potem pieniądze swojej siostry, następnie zbierał wśród znajomych, wreszcie w końcowej fazie wojny dostawał na mnie 500 zł miesięcz­nie od „Żegoty””, wspominał publicysta w wywiadzie dla strony ZapisPamieci.pl. Zobacz też: Wychował ją samotnie, miał wpływ na jej związki. Taką relację miał Daniel Passent z córką Agatą Daniel Passent, 1981 Dorastanie Daniela Passenta po wojnie. Dziennikarz o byciu sierotą Siedmiolatkowi udało się wyjść z wojny bez szwanku. Znacznie mniej szczęścia mieli jego mama i tata, którzy, zginęli przed jej końcem. „Rodzice ukrywali się aż do 1944 roku, kiedy zostali zadenuncjowani i rozstrzelani w tak zwanej rzezi, o ironio, w Radości. Mnie już dawno z nimi rozdzielono. Nie pamiętam ich twarzy, głosów, zapachów.”, mówił Passent w VIVIE! dekadę temu. Dorastającego chłopca ostatecznie zwrócono jego krewnym. Po wojnie Danielem Passentem zajął się wuj Jakub Prawin i ciotka, którzy najpierw zabrali go do Berlina. „Myli mnie w obawie przed wszami, ale dla mnie to symboliczna scena, jakby chcieli też spłukać tę moją przeszłość – dziecka żydowskiego ukrywanego, naznaczonego tragedią utraty obojga rodziców, pozbawionego korzeni. Mieszkaliśmy w Berlinie, gdzie wuj Prawin był szefem Polskiej Misji Wojskowej w Niemczech. [...] Byłem byłem pogodzony z sieroctwem”, czytamy w Newsweeku. Daniel Passent wspomina wujków jako ludzi wyjątkowych i dobrych. Nigdy nie słyszał, żeby ktoś powiedział o nich złe słowo. To także oni nadali dziennikarzowi nową tożsamość. „W Berlinie musiałem pójść do szkoły, więc dostałem kwestionariusz do wypeł­nienia i w rubryce „narodowość” wpisałem: żydowska. Prawinowa kazała mi to wymazać i zaczęła tłumaczyć, że nie je­stem Żydem, tylko Polakiem. Wymaza­łem, cóż miałem zrobić? Miałem dzie­więć lat, byłem na ich utrzymaniu, to by­ła moja jedyna rodzina, moi dobroczyń­cy. Zacząłem nawet do Prawinowej mó­wić „mamo”, ale mi wyjaśniła, że nie jest moja matką, że ja miałem swoją matkę. Do mojego pochodzenia nie przywiązy­wałem wówczas ani później specjalnej wagi, a wtedy, w Berlinie, i tak byliśmy za granicą”, tłumaczył w rozmowie z serwisem ZapisPamieci. W późniejszych latach cała rodzina powróciła do Polski. Dopiero czas studiów stał się dla Daniela Passenta okazją do rozwinięcia skrzydeł poza Polską. Podjął międzynarodowe studia i jak mówił VIVIE! spędził w USA najwspanialszy rok swojego życia. „Rok 1962 na stypendium w Princeton – jednym z najlepszych college’ów świata. Byłem młody, wolny, mogłem oglądać i czytać, co chcę – nic nie było problemem. Prezydentem był Kennedy, a w radiu królował Sinatra. Odpowiednio nazwałem jeden z rozdziałów książki: „Najlepszy rok mojego życia”. Tyle rzeczy było wtedy „pierwszych”: Pierwszy raz w życiu piłem martini, pierwszy raz jadłem avocado i carpaccio, pierwszy raz…” zakończył tajemniczo. W roku 1962 publicysta już od czterech pisał dla tygodnika Polityka i pracował ciężko na swoje nazwisko, które dziś zna niemal każdy Polak. Jego życie powoli zaczynało się układać w spokojnych barwach. Daniel Passent, 1982 Daniel Passent o wypieraniu wspomnień z dzieciństwa Zmarły 14 lutego 2022 roku dziennikarz długie lata nie próbował nawet dowiedzieć się, jak wyglądali jego rodzice, kim byli i jak dokładnie zakończyło się ich życie. Dlaczego? „Nie było grobów, nie pozostał żaden ślad materialny tamtego życia – łyżka, stół, album, krzesło. Nie wiedziałem, po co mam szukać, skoro niczego nie znajdę. Zostałem fizycznie odcięty od przedwojennego świata”, opowiadał w Newsweeku podkreślając, że nie zna twarzy mamy. Dopiero w dorosłości los sprawił, że poznał kilka ważnych szczegółów. „Zdjęcie ojca, Bernarda, zobaczyłem dopiero jako dorosły człowiek, podczas pobytu w Paryżu, gdzie ojciec w latach 30. studiował. […] Wysoki, przystojny i lekko się uśmiecha. Bardzo mi się podobał”, dodawał w tym samym wywiadzie. CZYTAJ TAKŻE: Daniel Passent szczerze o życiu, pracy i Agnieszce Osieckiej: „Była osobą jednocześnie dobrą i niedobrą”. Przypominamy archiwalny wywiad ze zmarłym felietonistą Daniel Passent, 2004 Z kolei w latach 90. ubiegłego wieku, gdy Daniel Passent pracował w Bostonie, otrzymał list od rodziny, która ukrywała go na warszawskiej Pradze. Poproszono w nim o pewną przysługę. „Odezwała się pani Kowalska–córka. Napisała, że jej rodzina ukrywała mnie w czasie wojny, że ona – starsza ode mnie o kilka lat –bawiła się ze mną, a obecnie przyjęto w Polsce ustawodawstwo, dzięki które­mu ci, którzy przechowywali Żydów, mogą otrzymać status kombatantów i prawo do renty, zatem ona mnie prosi o poświadczenie”, opowiadał dziennikarz. Wspominał też, że przez kolejny list poprosił Agnieszkę Osiecką o sprawdzenie, czy wszystkie podane informacje są prawdziwe. Poetka poszła do mieszkania na Pradze i tam potwierdziła wszystkie szczegóły podane przez autorkę listu. Rodzina Kowalskich zapisała nawet w 1941 roku imię i nazwisko przekazanego im pod opiekę chłopca, by nigdy nie zapomnieć jego danych. Słowa „Daniel Passent” przez wszystkie lata pozostały niezmazane z tyłu obrazka świętego, na którym dokonano podczas wojny tej krótkiej notatki. Felietonista nigdy dokładnie nie opowiedział córce, ani wnukom o tym, jak wyglądała jego przeszłość. „Tak żeby usiąść i wprost Agacie opowiedzieć, to nie. Po to napisałem tę książkę, by mogli się wszystkiego dowiedzieć o ojcu i dziadku”, mówił w VIVIE! zachęcając do przeczytania książki Passa, w której zawarł pierwsze wspomnienia ze swojego życia. Daniel Passent, VIVA! 10/2012
Daniel Passent szczerze o życiu, pracy i Agnieszce Osieckiej: „Była osobą jednocześnie dobrą i niedobrą”
Przypominamy archiwalny wywiad ze zmarłym felietonistą
Czternastego lutego dotarła do nas smutna informacja o śmierci Daniela Passenta. Dziennikarz, a prywatnie tata Agaty Passent, miał 83 lata. Dziś, pogrążeni w smutku, przypominamy rozmowę Liliany Śnieg-Czaplewskiej z legendarnym publicystą. Wywiad ukazał się w maju 2012 roku w magazynie VIVA!. View Ediplayer on the source website Daniel Passent o pracy, życiu, córce i Osieckiej - archiwalny wywiad dla Magazynu VIVA! Ocalały z Holocaustu, mąż Agnieszki Osieckiej, ojciec Agaty. Kontrowersyjny. Raz z prądem, raz pod prąd. W której z życiowych sytuacji czuł się najlepiej, w której gorzej – Daniel Passent opowiada Lilianie Śnieg-Czaplewskiej. W książce „Passa” wyznaje Pan: „Kiedy pięć lat temu urodził się mój wnuk Kubuś, rozpłakałem się ze szczęścia. Dostałem od życia wszystko. Pora na rachunek. W gazetach pełno jest ludzi, którzy wystawiają rachunki innym. Własnych nie regulują. Ja uważam, że czas się pakować”. Nie za wcześnie na pakowanie? Mam nadzieję, że za wcześnie, ale jestem zapobiegliwy, zawsze jestem na stacji na długo przed odjazdem pociągu. W moim wieku każdy dzień, każdy rok przeżyty jest darowany. Życie to ulica jednokierunkowa i kiedyś się człowiek zderzy z murem. Uważałem, że dopóki żyję, mam siły, pamięć, dokumenty, powinienem z tego złożyć sprawozdanie. Ale zamierzam pracować, jak najdłużej będę mógł. 67 lat mam daleko za sobą. Mam satysfakcję, że ta książka powstała wspólnie z Jankiem Ordyńskim i że bilans został sporządzony. Na dodatek audyt dokonany przez czytelników wypadł pomyślnie. Pan wie, że bilans to proces nieskończony, będzie trwał aż do zderzenia z murem. Pokuśmy się o jego próbę. Najlepszy rok w Pana życiu? Rok 1962 w Stanach, na stypendium w Princeton – jednym z najlepszych college’ów świata. Byłem młody, wolny, mogłem oglądać i czytać, co chcę – nic nie było problemem. Prezydentem był Kennedy, a w radiu królował Sinatra. Odpowiednio nazwałem jeden z rozdziałów książki: „Najlepszy rok mojego życia”. Tyle rzeczy było wtedy „pierwszych”: Pierwszy raz w życiu piłem martini, pierwszy raz jadłem avocado i carpaccio, pierwszy raz… Trudno pytać o rok najgorszy, gdy się rozmawia z osobą, której – jak sam Pan mówi – „amputowano dzieciństwo”. Nie widział Pan nigdy twarzy mamy, a okupację przesiedział w schowku za szafą na Pradze. Mawiam, że tkam z niepamięci. Najwięcej o swojej rodzinie dowiedziałem się już na starość, gdy udałem się do Żydowskiego Instytutu Historycznego przy ulicy Tłomackie w Warszawie. Mój ojciec, którego jedyne zdjęcie dostałem, będąc dorosłym człowiekiem, był inżynierem agronomem ze specjalnością „kwiaty” i niejedynym w rodzinie, który ukończył studia. Rodzice ukrywali się aż do 1944 roku, kiedy zostali zadenuncjowani i rozstrzelani w tak zwanej rzezi, o ironio, w Radości. Mnie już dawno z nimi rozdzielono. Nie pamiętam ich twarzy, głosów, zapachów. Może gdybym pamiętał, bardziej by bolało. A jakby bardziej bolało, byłbym innym człowiekiem. Gdy teraz przy okazji głośnych książek Grossa, Engelking czy Grabowskiego pytają, jak to jest z tym polskim antysemityzmem, odpowiadam tak samo: „Spójrzcie na mnie, zostałem ocalony, a mój ojciec i matka – zdradzeni, zadenuncjowani”. O czym tu więcej mówić? „Gdyby Armia Czerwona nie wkroczyła w 1944 do Polski, tobym podzielił los rodziców. Była to tylko kwestia czasu”, pisze Pan w „Passie”. O swoim dzieciństwie opowiadał Pan córce, wnukowi? Tak żeby usiąść i wprost Agacie opowiedzieć, to nie. Po to napisałem tę książkę, by mogli się wszystkiego dowiedzieć o ojcu i dziadku. Za najlepszy fragment książki uważam list Agnieszki Osieckiej, z którą wówczas byłem, do mnie, po tym jak odwiedziła rodzinę, która mnie ukrywała w okupację. Dlaczego sam Pan ich nie odwiedził? Bo napisali do mnie, gdy pracowałem w Bostonie i jeszcze kilka lat tam miałem być. Chcieli, bym zaświadczył, że mnie ukrywali, żebym wystąpił o drzewko w Yad Vashem i tytuł Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, co natychmiast uczyniłem. Potem przyjechałem do Warszawy na uroczystość wręczenia odznaczenia pani Salonek. Rodzice byliby z Pana dumni. Dziennikarz i dyplomata, autor kilkunastu książek i bloga En passant, który ma milion odsłon rocznie. Człowiek konsekwentny, o wyrazistych poglądach, za które obrywał po nosie. Nie wiem, czemu, ale kojarzy mi się Pan z bohaterem książki Jerzego Andrzejewskiego „Idzie skacząc po górach”. Poskaczmy w tej rozmowie po górach Pana życia, zwłaszcza po tych, o których nowe pokolenia niewiele wiedzą, jak na przykład stan wojenny. Przed stanem wojennym był październik i marzec. Nie dla wszystkich świat zaczął się od stanu wojennego. Ta niewiedza potrafi być zadziwiająca. Niedawno spotkałem się ze studentami uniwersytetu zainteresowanymi felietonistyką, przytaczając im felieton Andrzeja Dobosza „Sartre w PIW-ie”. I nikt w kilkunastoosobowej grupie nie potrafił objaśnić tytułu, nie wiedział, kto to był Sartre ani co to był kultowy lokal PIW-u. Nie żartuję! Pan uważał, jak ja, że stan wojenny był mniejszym złem, w co do dzisiaj wierzy blisko połowa Polaków. Ale wielu publicystów ignoruje te fakty. Niektórzy dziennikarze, kiedy mowa o stanie wojennym, lubią wywyższać się kosztem rozmówcy i pełnić rolę oskarżycieli i sędziów. Nie zdążyli obalić komuny, więc chociaż obalą Passenta. Aż zacząłem się buntować. Wtedy świat wstrzymał oddech: „wejdą – nie wejdą?”, a dziś wspomina to się jak sielankę. Raz nawet zapytałem wywiadowcę: „Pan naprawdę z »Playboya«, nie z IPN?”. Na promocji Pana książki, na którą przyszło wiele osobistości, Adam Michnik przyznał, że nikt Panu tak mocno nie przykładał za stan wojenny, jak on: „Byłem brutalny. Kąsałem go w podziemnych gazetkach i w Wolnej Europie. A Daniel odpowiadał mi na łamach »Polityki« w felietonach. Dlaczego te teksty mnie wściekały? Bo były inteligentne i trafiały do tej części inteligencji, która w gruncie rzeczy nie wiedziała, czy stan wojenny był czymś nieuchronnym”. Autoironicznie napisałem, że „kładłem się do łóżka ze stanem wojennym, ale chciałem ocalić cnotę”. Pani wspomniała, że mam wyraziste poglądy, a są ludzie, którzy uważają przeciwnie, że jestem kameleonem. Tyle lat minęło, a podziały w Polsce trwają i obie strony wierzą, że reprezentują dobro. Tak jak ja. Mam na Żoliborzu sąsiadów, którzy w stanie wojennym byli bardzo wobec mnie krytyczni. Nie witali się ze mną, nie odkłaniali, czuło się obcość i niechęć. Minęło parę lat i któregoś dnia pani zagadała: „Było, minęło, ale zawsze podziwiałam, jakim był pan ojcem”. Pytałem ją czasem o to i owo, na przykład jak ugotować zupę dla dziecka. Dziś jesteśmy przyjaciółmi. Wybaczyli mi stan wojenny albo sami bali się sowieckiej interwencji, tylko nie chcą się do tego przyznać. To, jakim byłem ojcem, pomogło odzyskać niektórych ludzi, zasypać pewne podziały. To przez te podziały ktoś mi powiedział: „Uważaj, nie idziesz do człowieka nieskazitelnego”. Inni zazdrościli: „To felietonista wszech czasów”. Na taki tytuł zasługuje chyba Antoni Słonimski. Ja tylko wygrałem plebiscyt miesięcznika „Press” o miano najlepszego felietonisty, a typowali redaktorzy naczelni pism. Jeśli chodzi o nieskazitelność, to święty nie byłem – w odróżnieniu od innych pani rozmówców. À propos, gratuluję pani nominacji do nagrody imienia Barbary Łopieńskiej w „Polityce”, w konkursie na najlepszy wywiad. Zobacz też: Wychował ją samotnie, miał wpływ na jej związki. Taką relację miał Daniel Passent z córką Agatą Wiem tyle, że Matka Teresa z Kalkuty też kryształowa nie była, ani święty Tomasz z Akwinu, który uważał, że „kobiety są błędem natury”. Ja do bycia nieskazitelnym nie aspiruję. Może budzę więcej kontrowersji, może inni czują się lepsi ode mnie, ale z drugiej strony to i owo osiągnąłem. I gdzie są te autorytety moralne, które mogłyby stanowić Sąd Ostateczny? Tak zwani dziennikarze niepokorni? Dziś każdy o każdym wszystko może powiedzieć. Proszę popatrzeć na Wałęsę, Michnika, Jaruzelskiego – ludzi, którzy odegrali ogromną rolę w Polsce. Wszyscy są zmieszani z błotem. Zgadzam się, że trzeba dążyć do doskonałości, rozróżniać dobre uczynki od złych, ale to nie jest proste, gdy granica bywa płynna. Stan wojenny był faktem o płynnych granicach. Teraz panuje moda, by do niego wracać. „Polityka” zapłaciła wtedy rozłamem w zespole, część osób odeszła bezpowrotnie. Pozostali spotykali się w moim domu (miałem spory pokój w naszym segmencie na Żoliborzu), bo przecież redakcje były zamknięte, nie wolno było się „gromadzić”. „Polityka” nie wszystkim się wtedy podobała, ale miała najwyższą sprzedaż w swojej długiej historii. Kolejny skok: umiał Pan w życiu iść na całość? Są ludzie, którzy zakręty biorą ostro. Najpierw PZPR, potem „Solidarność”; raz w jednej partii, potem w przeciwnej, teraz w kolejnej. Ja do nich nie należę. Zakręty biorę łagodnie, nawet narciarzem ani cyklistą nie jestem odważnym. Pewni ludzie mają do mnie pretensję, że za długo pracuję w mediach. Denerwuje ich, że żyję. Może powinienem być bardziej życzliwy, ale nie mogę w sobie stłumić chęci doznania satysfakcji. Skąd Pana zdaniem wzięło się kłamstwo, którego uczono w szkole, że sześć milionów Polaków straciło życie w II wojnie światowej, bez wspominania, że to byli Polacy pochodzenia żydowskiego? Winnych jest wielu, w tym komuniści, którzy rządzili od 1944 roku i ustalali programy szkolne, prowadzili „politykę historyczną”. Część z nich wstydziła się, że są Żydami, „ukrywała się” po wojnie nadal, nie przyznawała się do żydowskich korzeni. Bodaj Julian Stryjkowski albo Aleksander Wat powiedział: „Żyd, który staje się komunistą, przestaje być Żydem”. Odcinając się od żydowskiej genealogii, mieli zamknięte usta. Nie mogli powiedzieć: „To my, Żydzi, byliśmy największymi ofiarami hitleryzmu”. A jednocześnie chcieli zdobyć sobie uznanie i akceptację Polaków, może dlatego godzili się na tę manipulację statystyczną. Poza tym trzeba powiedzieć, że Żydzi, którzy zginęli na terenie Polski i poza, w czasie Zagłady, byli przecież obywatelami polskimi. Kiedy po II wojnie światowej porównywało się straty polskie, rosyjskie, niemieckie, bałkańskie, wygodnie było operować obywatelstwem, było w tym wiele prawdy. Ma Pan dzisiaj specjalne uczucia do Izraela? Na pierwszy rzut oka – nie, ale każdy Żyd w podświadomości ma, że państwo Izrael istnieje. Kiedy pojawi się nowy Hitler, zaczną się pogromy – będzie dokąd uciec. Był Pan tam? Raz i chciałbym wrócić. Ale marzę o innym przedsięwzięciu. Chciałbym odwiedzić miejsca, gdzie przez długi czas byłem w życiu: pojechać do Stanisławowa, Petersburga (wtedy Leningradu), Berlina, Wietnamu, USA i napisać książkę o podróży własnymi śladami. Kosztowny pomysł, wątpię, bym znalazł sponsora. Pisze pan w „Passie”: „Lepszego wywiadu niż z Orianą Fallaci, ważniejszego rozmówcy niż prezydenta George’a Busha, ciekawszego reportażu niż z igrzysk w Monachium czy z wojny wietnamskiej – już nie zrobię. A felietony mogę pisać coraz lepsze”. Dlaczego postawił Pan na felietony? Bo mam przewrotną naturę, zbiera mi się na śmiech w trudnych chwilach. Początki mojej pracy to czas październikowej odwilży 1956 roku. Entuzjazm, upadek stalinizmu, powrót do władzy Gomułki, w Polsce panowała nadzieja. W tekstach pojawiło się zapotrzebowanie na żart; po marcu ’68 przyszły czasy gorzkie i zawstydzające. A ja wtedy pisałem do śmiechu. Pamiętam, że się Pan podpisywał „Bywalec”. PRL był pełen absurdów. Kiedyś zaproszono mnie na podwieczorek wydany przez pewnego pana, dla uczczenia 10. rocznicy oczekiwania na przydział telefonu stacjonarnego. Kiedy indziej na spotkanie właścicieli samochodów Mikrus lub obronę pracy doktorskiej dotyczącej gry w palanta, a felieton nosił tytuł „Palant”. Albo na rozprawę dotyczącą dźwięków wydawanych przez zachodnich Słowian przy popędzaniu koni w zaprzęgu. Inna rozprawa doktorska dotyczyła przyczyn ciemnienia ciasta makaronowego. Te felietony cieszyły się powodzeniem i gdy ukazały się w książce „Bywalec” pod moim nazwiskiem – byłem zdekonspirowany. Bywanie się skończyło. Skończyło, ale nie do końca. Dopiero co otrzymałem propozycję pójścia na pokaz mody pana Zienia w celu napisania felietonu. Z radością propozycję przyjąłem, ale – ze względów niezależnych – nie mogę go zrealizować. Zaproponował mi to młody naczelny! Pewnie gdzieś się natknął na mojego Bywalca. Odkąd wróciłem z Chile, piszę nie tylko w papierowej „Polityce”, ale i bloga, bo mogę komentować bieżącą rzeczywistość na szybko, co daje mi kontakt z młodszym pokoleniem. Nie brak mi kontaktu z czytelnikami starszymi, a wojna toczy się o czytelników młodych. Po kilku latach ten mój blog jest nawet wysoko notowany w różnych rankingach. Mnie też Pan czegoś nauczył: „Aby coś napisać, najpierw trzeba o wiele więcej przeczytać”. Czytanie jest głównym źródłem dobrych pomysłów. Bez czytania nie ma pisania. Bez czytania nie ma życia. Mój ostatni felieton zainspirowała książka Danuty Wałęsy, gdzie krytycznie wyraża się o niektórych przedstawicielach Kościoła: Rydzyku, Orszuliku, księdzu Jankowskim, a to głos krytyki płynący z samego serca Kościoła. Matka ośmiorga dzieci, Matka Polka chodząca na każdą mszę, której mąż nosił Matkę Boską w klapie. Jak Pan tyle czyta, to jak daje sobie radę z nadmiarem gazet i książek? Biurko i podłoga założone są stosami książek, które przeczytałem, czekają na swoją kolejkę lub nigdy ich nie przeczytam. Jeden stos do oddania, drugi do zachowania, tylko na półkach miejsca brak. Na biurku straszny bałagan, bo zbieram wycinki z gazet, a wszystko się może przydać. I one leżą miesiącami, bo… …wszystko się może przydać. O, tak. Raz na jakiś czas robię czystkę na biurku. Przez wiele, wiele lat miałem teczkę, do której wkładałem wycinki o sobie. Recenzje, polemiki, paszkwile… Trzymałem, bo może kiedyś będą potrzebne. I gdy stały się potrzebne przy pisaniu „Passy”, to wszystko zginęło. Bezpowrotnie. Pana córka Agata też jest osobą piszącą. Tata był zaskoczony? Bardzo! Była studentką Harvardu, a zadebiutowała w londyńskim piśmie „Zapis”, potem w „Filipince”. Myślałem, że zrobi doktorat z germanistyki, którą wtedy studiowała. Pamiętam, jak kiedyś wieczorem spacerowaliśmy po Harvardzie i w bibliotece głównej, na ósmym piętrze, świeciło się jedno okienko. Pokazała je: „Widzisz, tatusiu, gdybym została germanistką, tam bym siedziała do końca życia”. Ale nie siedzi. Okazało się, że ma większy temperament. Nie byłem zachwycony jej „opcją dziennikarską”. Myślałem, że wybierze coś lepszego. Niestety, poszła w moje ślady. Gdy odeszła od Pana Agnieszka Osiecka, Agatka była mała. Został Pan „Jewish father”. Los tak zrządził, że zostałem sam z sześcioletnią córeczką, a rzecz miała miejsce w USA, w okresie Bożego Narodzenia 1979 roku. Agnieszka wiedziona uczuciem wyjechała do Polski. Mnie zagrało na ambicji, że nie mogę córki zaniedbać, bo sam straciłem rodziców w czasie okupacji. Znikąd pomocy, ani niani, ani rodziny, a miałem jeszcze cały semestr na Uniwersytecie Harvarda. Starałem się dać Agacie dużo miłości, zapewnić wszystko – w sensie emocjonalnym, nie materialnym. Jak Amerykanie zobaczyli, ile dziecku poświęcam, zaczęli na mnie mówić „Jewish father”. Bo w Ameryce określenie „Jewish mother” odnosi się do matek zwariowanych na punkcie swoich dzieci. A ja grałem rolę ojca i matki jednocześnie. View Burdaffi on the source website Kolejny skok: z książki wynika, że miał Pan tylko trzy ważne kobiety w życiu? Taka jest prawda. Ważne były trzy. Piszę w „Passie”, że miałem w życiu szczęście do kobiet. Wszystkie, z którymi się wiązałem, były wspaniałe. Jak napisałem: „Kobieta to najpiękniejsza forma istnienia białka”, nawiązując do piosenki Agnieszki… Nadal jestem tego zdania. „…tylko w kominie czasem coś załka”. Agnieszka w przypływie uczuć do Pana napisała zabawny wiersz – wariację na temat „Passy” – Pana nazwiska. Nie wiem, czy w przypływie uczuć, ale lubiła bawić się słowem. Agnieszka była świetną partnerką, pogodną, żywą, koleżeńską, skromną. Ten wiersz to owoc naszego partnerstwa. Nie mówiąc o innym owocu, Agacie. A wie Pan, że widziałam na koronie nieistniejącego Stadionu Dziesięciolecia Agnieszkę Osiecką kupującą potwornie brzydkiego słonia: „Bo jak ja go nie kupię, to kto go kupi?”. Teraz Kubuś śpi z tym słoniem w objęciach, kiedy przychodzi do dziadków na wizytę połączoną ze spaniem. Ten słoń na niego czeka. Agnieszka była osobą jednocześnie bardzo dobrą i niedobrą. Dobrą, gdy kupowała brzydkiego słonia od zmęczonej przekupki ze Wschodu, a niedobrą, bo zostawiała ludzi, zmieniała kompozytorów, nie bawiła się w sentymenty. Nie była wierna w przyjaźni? Była w stosunku do nielicznych, zwłaszcza do Jana Borkowskiego z Polskiego Radia – przyjaciela przez całe życie, od lat szkolnych. Innych tolerowała, fascynowali ją nowi ludzie, nowe przyjaźnie. Bo przyjaźnie rzadko kończą się raptownie. O ile w miłości następują nieraz dramatyczne zwroty, zerwania, o tyle przyjaźń stygnie powoli, ludzie oddalają się od siebie. Szczerze Pan mówi o sprawach osobistych, na przykład o różnej miłości do dzieci: moich, twoich, naszych. Swoje dzieci i swoje wnuki biologiczne kocha się inaczej niż te, które mają innych rodziców. Mam dwoje dzieci – własną Agatę i pasierba Łukasza, syna mojej żony Marty. Oboje bardzo kocham, ale wiem, że Agata ma tylko mnie, a Łukasz – dwoje rodziców. To różnica w potrzebie zapewnienia im bezpieczeństwa. Kolejny skok: prowadzi Pan higieniczny tryb życia? Staram się, staram. Jeżdżę rowerem antycznym, choć rodzina chciała mi sprawić nowy, górski, ale ja się bronię, bo do mnie pasuje ten z Rometu w Bydgoszczy. Nawet raz byłem nim w pracy, z okolicy placu Wilsona pojechałem w okolice placu Narutowicza, w dniu kiedy był w Warszawie Jan Paweł II. Uległem pogłoskom, że miasto będzie sparaliżowane. ZOBACZ: Agata Passent nie ogląda serialu o Agnieszce Osieckiej. Córka poetki zdradziła powód Kibicuje Pan, zalegając na kanapie przed telewizorem? Kibicuję od czasu do czasu. Właśnie obejrzałem rewanż Barcelony z Chelsea i mecz Real Madryt– Bayern Monachium. Prawie codziennie gimnastykuję się kwadransik. Ćwiczenia dobrał mi terapeuta, który wyprowadza mnie z problemów z kręgosłupem. Nie jestem systematyczny, dlatego nie zrobiłem doktoratu, nie napisałem wielkiej książki. Pan mi się wydaje człowiekiem wolnym od używek. Bo jestem. Nigdy nie miałem skłonności do alkoholu. Wypiję drinka albo dwa z wielką przyjemnością – i tyle. W życiu nie byłem pijany. Popalałem dwa, trzy papierosy dziennie w czasach, kiedy nie można było być dziennikarzem, nie paląc papierosów, nie pijąc kawy (i wódki). Dopiero gdy 30 lat temu związałem się z Martą, moją obecną żoną, a ona była nałogową palaczką, aby jej pomóc rzucić, sam definitywnie przestałem palić. Jako smarkacz paliłem fajkę, żeby dodać sobie powagi, i nawet mam zdjęcie z Jeanem-Paulem Sartre’em na spotkaniu w „Polityce”, jak palę fajkę. Wyglądałem jak młody kabotyn. Pisywał Pan w STS-ie. Kabaret to przeszłość? Niestety. Pierwszy tekst napisałem do STS-u jeszcze w czasach przed Agnieszką. Staszek Tym uczył mnie pisania monologów u niego w domu. To były rady w stylu: „Pamiętaj, że monolog musi haczyć się na tekście”. Z lat 70. i na początku 80. dobrze wspominam współpracę z Kabaretem pod Egidą, gdzie znalazłem wspaniałych wykonawców – Piotra Fronczewskiego, Wojciecha Pszoniaka, Janka Pietrzaka. Bardzo lubiłem kabaret, głośno się śmiałem ze swoich tekstów, na przykład z monologu „Rąsia, klapa, buźka, goździk” czy ze skeczu „Szachy”. Aktorzy też się dobrze bawili. A wie pani, że Agata z dwoma kolegami ma własny kabaret Łubudubu, w telewizji Comedie Central, niedziela, 22.00? Kibicuję jej. Gdy wyjechałem do Chile, to się wszystko rozeszło po kościach, już nie wróciłem do kabaretu. Tylko małżeństwo z „Polityką” pozostaje najtrwalszym z moich związków. Daniel Passent, Viva! z 2012 roku
Łączyła ich wyjątkowa więź. Agata Passent zdradziła, jak wyglądały ostatnie tygodnie życia taty
„Moje pierwsze w życiu urodziny, w które nie słyszałam się z tatą”, pisała
Agatę Passent łączyła z tatą wyjątkowa więź. „Ja mam na szczęście tatę czułego, wrażliwego, który od dziecka mówi mi, że mnie kocha”, mówiła w jednym z wywiadów. Daniel Passent wychowywał córkę samodzielnie. Zawsze mogła liczyć na jego nieocenione wsparcie i radę. Był dla niej najważniejszym autorytetem. W poniedziałek felietonistka przekazała smutną wiadomość o śmierci Daniela Passenta. To dla całej rodziny ogromny cios. Agata Passent o ostatnich tygodniach życia taty W ostatnim czasie Daniel Passent nie czuł się najlepiej. W styczniu 2022 roku, w jednym z wpisów na blogu, Agata Passent zdradziła, że jej tata przez problemy zdrowotne nie mógł pisać. To była nietypowa sytuacja, ponieważ nie zdarzały mu się nigdy przerwy w pisaniu. A kiedy już takowe były, powodowały je trudne sytuacje. „Jedni chodzą, żeby zrozumieć albo żeby nie zwariować czy żeby się skupić. Inni ćwiczą jogę czy medytują. Wiele kobiet nuci sobie coś pod nosem, nawet jeśli są same w domu. Może mężczyźni też to robią, ale częściej słyszę to u pań. […]A mój tata zamiast tego ma pisanie. Teraz nie czuje się dobrze, nie może pisać i wiem, że to jak odebrać dzikiemu zwierzęciu możliwość wybiegania się albo złotej rybce zanieczyścić wodę. Niepisanie mojego taty to na pewno trudny moment dla nas wszystkich, jego czytelniczek i czytelników. Daniel nas wychował do systematyczności”, pisała na blogu agatapassent.blog.polityka.pl. Agata Passent wyznała, ze dla niej to był bardzo przygnębiający okres. Czuła się bezradna mając świadomość, że tata nie pisze. „Musimy od nowa stworzyć sobie Daniela tożsamość. Daniel, który nie pisze. To zadanie na teraz. Nigdy nie widziałam żadnego z moich rodziców w stanie niepisania, bo przecież nawet, gdy fizycznie nie byli przy kartce czy ekranie, to myślami pracowali nad tekstem. Zmierzenie się z bezradnością to coś, czego starsze roczniki nas nie nauczyły”, dodawała na blogu. Córka Daniela Passenta podkreślała, że ten zawsze dawał sobie ze wszystkim radę. „Nigdy nie słyszałam, żeby jęczał z powodu obowiązków rodzicielskich […] Wiem, że tata nie leni się, wiem, że systematycznie pracuje nad tym, żeby wrócić na te łamy”, wyznała. Zobacz też: Wychował ją samotnie, miał wpływ na jej związki. Taką relację miał Daniel Passent z córką Agatą Uroczystość z okazji święta Niepodległości Francji w ogrodach obok ambasady, Agata Passent z tatą Danielem Passentem, 2004 rok Na początku lutego Agata Passent zwierzyła się, że to były jej pierwsze urodziny w życiu, których nie spędziła z tatą. Dziennikarz w tym czasie przebywał w szpitalu. „Moje pierwsze w życiu urodziny, w które nie słyszałam się z tatą, bo tata nadal w szpitalu. […] Nigdy nie zależało mi w życiu na prezentach, ale teraz marzę o prezencie. Żeby ojciec wyzdrowiał. Za rok w urodziny poszłabym z nim w nasze miasto i pokazała kilka innych świetnych wystaw”, pisała 6 lutego na blogu. W poniedziałek dziennikarka przekazała smutną informację o śmierci taty. Daniel Passent odszedł w wieku 83 lat. „Daniel Passent umarł dziś. Jesteśmy zdewastowani. Proszę uszanować naszą prywatność. Dziękuję Wszystkim Przyjaciołom i Przyjaciółkom Taty, wszystkim Czytelnikom Taty i Słuchaczkom za wsparcie. O terminie pożegnania Taty poinformuję Was na moim blogu”, przekazała Agata Passent. Rodzinie, bliskim, przyjaciołom składamy wyrazy współczucia. Sprawdź też: Nie żyje polski dziennikarz i publicysta, Daniel Passent Agata Passent, Daniel Passent 2012 rok
Stworzyli rodzinę, ale nigdy nie wzięli ślubu. Co łączyło Daniela Passenta z Agnieszką Osiecką?
Dziennikarz i publicysta zmarł w wieku 83 lat
Byli jak ogień i woda, rozstali się zanim ich córka stała się dorosła. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent poznali się na początku lat 70. Stworzyli rodzinę, doczekali się dziecka, ale nie stanęli na ślubnym kobiercu. Byli razem ponad osiem lat. W końcu pisarka zostawiła dziennikarza dla innego mężczyzny... Jak potoczyły się losy Daniela Passenta? Właśnie przekazano informację o śmierci publicysty. „Z ogromnym żalem i wciąż nie mogąc w to uwierzyć, informujemy, że odszedł nasz drogi Przyjaciel Daniel Passent”, napisano na Twitterze tygodnika Polityka, z którym dziennikarz związany był od 1959 roku. Kim jest Daniel Passent? Życie prywatne Agnieszki Osieckiej po latach od jej śmierci znów wzbudzało zainteresowanie mediów. Wszystko za sprawą serialu TVP Osiecka, z 2020 roku, w którym mieliśmy okazję śledzić to, jak wyglądało życie poetki. Na koncie miała wiele romansów, dwa nieudane małżeństwa, odrzucone zaręczyny… Nie ma jednak wątpliwości, że jednym z najważniejszych mężczyzn Agnieszki Osieckiej był Daniel Passent. To znany dziennikarz i wieloletni felietonista tygodnika Polityka. Jego rodzice zginęli pod Warszawą w 1944 roku: „Zostali zadenuncjowani i rozstrzelani w tak zwanej rzezi, o ironio, w Radości. Mnie już dawno z nimi rozdzielono. Nie pamiętam ich twarzy, głosów, zapachów. Może gdybym pamiętał, bardziej by bolało. A jakby bardziej bolało, byłbym innym człowiekiem”, wyznał w rozmowie z Lilianą Śnieg-Czaplewską dla magazynu VIVA! 10 lat temu. Po wojnie zamieszkał w Berlinie, gdzie poświęcił się nauce. Choć z wykształcenia był ekonomistą, wybrał dziennikarstwo. W 1959 roku dołączył do redakcji magazynu Polityka, z którym do śmierci współpracował, tworząc felietony. Daniel Passent był autorem książek, satyrykiem i tłumaczem. W kwietniu skończyłby 84 lata. CZYTAJ TAKŻE: Daniel Passent: „Trzeba dążyć do doskonałości, ale to nie jest proste, gdy granica bywa płynna”. Przypominamy wywiad z felietonistą Daniel Passent, 2011 Daniel Passent - związek z Agnieszką Osiecką. Historia miłości Gdy dziennikarz poznał Osiecką, ona miała już na koncie dwa nieudane małżeństwa - z Wojciechem Frykowskim i Wojciechem Jesionką. „Agnieszka pojawiła się w moim życiu. Każde z nas już kogoś wtedy miało. Po jakimś czasie zerwaliśmy swoje poprzednie związki i zostaliśmy ze sobą”, mówił w rozmowie z magazynem Imperium Kobiet. Czy był najważniejszym mężczyzną w jej życiu? Wielu twierdzi, że tak, ale on w jednym z wywiadów mówi wprost: „Ja nie miałem takiego wrażenia. Agnieszka wiązała się z wieloma mężczyznami. Po mnie też miała jeszcze życie uczuciowe. Trudno stwierdzić, który z mężczyzn był dla niej najbardziej ważny. Ja, może zaspokajałem tę potrzebę tworzenia normalnego domu, domu rodzinnego, z zupą…”. Skąd takie założenie? „Nie odkładajcie na później ani piosenek, ani egzaminów, ani dentysty, a przede wszystkim nie odkładajcie na później miłości”, pisała Osiecka. Choć wiecznie szukała uniesień, zdaje się, że tylko raz obawiała się siły miłości. „Jest potwornie wrażliwy i drażliwy. Jeśli sobie wezmę kogoś takiego na głowę, to już trzeba z nim siedzieć na serio i być w porządku. Ale czy ja się do tego nadaję?”, pisała. Spróbowała. „Każde z nas było ciekawe drugiego. I na pewno byliśmy bardzo blisko intelektualnie. Obserwowałem jej pracę w STS-ie, poznawałem jej środowisko - reżyserów, aktorów, piosenkarki. Dużo rozmawialiśmy. Czy Agnieszka skorzystała? Nie wiem. Ale ja na pewno skorzystałem bardzo dużo. Ona nauczyła mnie innego spojrzenia na świat. Widziała dookoła siebie dużo więcej, niż ja widziałem. Wspólne rozmowy, które prowadziliśmy w towarzystwie, np. w SPATiF-ie - z Minkiewiczem, Ważykiem i wieloma innymi - to bardzo mnie wzbogacało”, pisał o ich relacji w Imperium kobiet Daniel Passent. Choć mieli odmienne charaktery, to te różnice tylko ich do siebie przyciągały. Wzajemnie byli dla siebie inspiracją: „Agnieszka była bardzo systematyczna i pracowita. Dużo czytała. Inspiracje czerpała z rozmów, ze spostrzeżeń. Pamiętam, jak razem z małą Agatką, w Falenicy poszliśmy na spacer. Zatrzymaliśmy się u miejscowego kowala w kuźni, który właśnie podkuwał konia. Mała Agatka powiedziała wtedy: „tylko koni żal”. Z inspiracji tego stwierdzenia córeczki, Agnieszka napisała właśnie tekst piosenki „ Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma” z refrenem – „Tylko koni, tylko koni, tylko koni, tylko koni żal”. W naszym domu panowała atmosfera twórczej wrażliwości”, mówił Passent. 4 lutego 1973 roku urodziła się ich córka, Agata. Związek Osieckiej i Passenta mimo pożaru we krwi, jak określał swój związek z Osiecką publicysta, nie przetrwał próby czasu. Wraz z upływem lat różnice charakterów coraz bardziej były widoczne. Jemu odpowiadało spokojne życie, wieczory z książką, ona potrzebowała szaleństw, przyjęć, towarzystwa. Rozstali się się po ośmiu latach. „Nasze rozstanie było bardzo bolesne. Byłem zrozpaczony. Zostałem z córką sam w tym domu, który zbudowaliśmy na Żoliborzu. Agnieszka uważała, że tak będzie dla Agaty lepiej. Sama wróciła na Saską Kępę, do swojej matki. Nie wiedziałem, jak sobie dam radę”, opowiadał po latach Daniel Passent. Czytaj też: Nie żyje polski dziennikarz i publicysta, Daniel Passent. Miał 83 lata. Oto pierwsze przekazane mediom szczegóły Daniel Passent z córką, Agatą Passent, 2013 Osiecka sama przyznawała, że nie była gotowa do zobowiązań na dłuższą metę: „Zdrada. Miała do niej wielką skłonność, bo często nudziła ją rzeczywistość, w której już trochę pobyła. Nie była w stanie wytrzymać nudy albo po prostu zwyczajności. Rozkochiwała w sobie ludzi, zwierzęta, rośliny i porzucała w pół kroku, w pół zdania, nagle, może nawet nieoczekiwanie dla niej samej. Pisała: „Nie umiem inaczej. Ja się rozwijam przez zdradę. No i odchodziła rozwijać się, ale tylko na nasze szczęście. My mieliśmy coraz piękniejsze piosenki, a Ona była coraz bardzie samotna. I nikt nie umiał Jej pomóc, chociaż parę osób próbowało”, pisała Magda Umer dla Imperium Kobiet. Osiecka zostawiła Passenta dla Zbigniewa Mentzla. Daniel Passent jednak zawsze wypowiadał się o niej z szacunkiem: „Agnieszka była świetną partnerką, pogodną, żywą, koleżeńską, skromną (…). była osobą jednocześnie bardzo dobrą i niedobrą. Dobrą, gdy kupowała brzydkiego słonia od zmęczonej przekupki ze Wschodu, a niedobrą, bo zostawiała ludzi, zmieniała kompozytorów, nie bawiła się w sentymenty”. Agnieszka Osiecka i Zbigniew Mentzel byli ze sobą 10 lat i był to najdłuższy związek poetki. Pisarz zostawił ją jednak w 1988 roku, a ona związała się z Michałem Kottem, a później z André Hübner-Ochodlo. Z kolei Daniel Passent poślubił Martę Dobromirską. Para poznała się w 1980 roku i była razem aż do chwili śmierci publicysty. Wszystkim jego bliskim składamy wyrazy współczucia. ZOBACZ: Odeszła od córki i partnera, popadła w alkoholizm... Jaką matką była Agnieszka Osiecka?
Nie żyje polski dziennikarz i publicysta, Daniel Passent
Zmarł były ambasador RP w Chile, dziennikarz, tłumacz i felietonista. Daniel Passent odszedł w wieku 83 lat. Smutną informację podał tygodnik „Polityka”. Potwierdziła ją również jego córka, Agata Passent. Nie żyje Daniel Passent, felietonista tygodnika „Polityka” O śmierci dziennikarza poinformował również tygodnik „Polityka”, z którym Daniel Passent był związany przez wiele lat jako felietonista. „Z ogromnym żalem i wciąż nie mogąc w to uwierzyć informujemy, że odszedł nasz drogi Przyjaciel Daniel Passent.” View oEmbed on the source website Do tygodnika dołączył w 1959 roku, publikował felietony poświęcone sprawom politycznym, społecznym, gospodarczym, międzynarodowym, jak i również kulturalnym. W swoich tekstach dzielił się wrażeniami z lektur, wspominał i żegnał przyjaciół. Opublikował ich ponad 1700. „Tak, to prawda, 'Polityka' jest moim drugim domem. Ponad 60 lat pozostaję w związku, raz formalnym, raz na 'kocią łapę', ale zawsze z 'Polityką'. Na pewno ma to coś wspólnego z potrzebą bezpieczeństwa, jaką odczuwałem po wojnie" - pisał w tekście „Jak odnalazłem korzenie" w listopadzie 2021 roku. Daniel Passent urodził się w Stanisławowie 28 kwietnia 1938 roku w żydowskiej rodzinie. W czasie wojny był ukrywany. Jego rodzice zginęli w 1944 roku. Po wojnie wychowywany w Berlinie przez wuja, przyszły dziennikarz marzył, aby zostać w przyszłości felietonistą. Zadebiutował w wieku 18 lat, zaczynając publikować na łamach „Sztandaru Młodych". Pisał również dla kabaretów Dudek i Pod Egidą. Jego pierwszy tekst w „Polityce" pod słynnym tytułem „Czy ekonometria jest nauką burżuazyjną" ukazał się w 1958 roku. Czytaj także: Stworzyli rodzinę, ale nigdy nie wzięli ślubu. Co łączyło Daniela Passenta z Agnieszką Osiecką? Daniel Passent. Pożegnała go córka: „Jesteśmy zdewastowani" Córka dziennikarza, Agata Passent, potwierdziła odejście ojca we wpisie na swoim profilu. „Daniel Passent umarł dziś. Jesteśmy zdewastowani. Proszę uszanować naszą prywatność" - napisała. Agata Passent poszła w ślady swojego ojca, dziś jest znaną dziennikarką, autorką książek i bloga „Jakoś to nie będzie". Daniel Passant prowadził z nią niegdyś podcast „Polityki" - „Mój pierwszy raz" - o nim samym: o życiu, dorastaniu, wartościach, pracy i dziennikarstwie we współczesnej Polsce. Już jakiś czas temu córka dziennikarza wspominała na swoim blogu, że Daniel Passent nie czuje się ostatnio najlepiej. „Jedni chodzą, żeby zrozumieć albo żeby nie zwariować czy żeby się skupić. Inni ćwiczą jogę czy medytują. Wiele kobiet nuci sobie coś pod nosem, nawet jeśli są same w domu. Może mężczyźni też to robią, ale częściej słyszę to u pań. […] A mój tata zamiast tego ma pisanie. Teraz nie czuje się dobrze, nie może pisać i wiem, że to jak odebrać dzikiemu zwierzęciu możliwość wybiegania się albo złotej rybce zanieczyścić wodę. Niepisanie mojego taty to na pewno trudny moment dla nas wszystkich, jego czytelniczek i czytelników. Daniel nas wychował do systematyczności." Agata Passent podkreśliła, jak ważne jest pisanie dla jej ojca, i że ciężko pracuje, aby wkrótce powrócić do ulubionego zajęcia. „Gdy tata nie pisze, ja czuję się bezradna. Musimy od nowa stworzyć sobie Daniela tożsamość. Daniel, który nie pisze. To zadanie na teraz. Tata zawsze daje radę i zawsze dawał radę. Nigdy nie słyszałam, żeby jęczał z powodu obowiązków rodzicielskich. […]Jeszcze kilka dni temu ojciec upominał mnie, że nie szukam jakiejś ambitniejszej szkoły dla mojego syna. Wiem, że tata nie leni się, wiem, że systematycznie pracuje nad tym, żeby wrócić na te łamy." Rodzinie i bliskim składamy kondolencje i głębokie wyrazy współczucia. Czytaj także: Wychował ją samotnie, miał wpływ na jej związki. Taką relację miał Daniel Passent z córką Agatą Daniel Passent, Agata Passent, 2019
Do dziś pielęgnuje pamięć o mamie. Kim jest córka Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta?
Kusiła, czarowała, a potem... odchodziła. Agnieszka Osiecka była kobietą pełną tajemnic, ale nikt tak jak ona, nie pisał o miłości. Na koncie miała kilka poważnych związków. Kochali się w niej utalentowani i piekielnie zdolni mężczyźni. Jednym z nich był Daniel Passent. Byli kompletnymi przeciwieństwami, ale to właśnie różnice ich do siebie przyciągały. Owocem ich związku jest Agata Passent. Córka Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta ma dziś 47 lat i kultywuje pamięć o zmarłej mamie. Kim jest Agata Passent i czym się zajmuje? View Ediplayer on the source website Kim jest Agata Passent? Za sprawą serialu Osiecka, który od ostatniego tygodnia grudnia gości na łamach TVP, wzrosło zainteresowanie życiem znanej polskiej pisarki i autorki tekstów. Agnieszka Osiecka była wybitną postacią, a jej życie zawodowe rozwijało się równie ciekawie, co życie prywatne. Jej związki często były gwałtowne, dynamiczne, pełne burzliwych uczuć, ale i napięć. Nie lubiła kłótni, więc odchodziła, by zacząć od nowa. Była zaręczona z Markiem Hłasko, przez rok była żoną Wojciecha Frykowskiego, później stanęła na ślubnym kobiercu u boku Wojciecha Jesionki. W jej sercu na chwilę zagościli Witold Dąbrowski, Jerzy Giedroyc, Zbigniew Mentzel, Andre Ochodlo czy Jeremi Przybora, ale także Daniel Passent. Poznali się na początku lat 70. „Jest potwornie wrażliwy i drażliwy. Jeśli sobie wezmę kogoś takiego na głowę, to już trzeba z nim siedzieć na serio i być w porządku. Ale czy ja się do tego nadaję?”, pisała Osiecka. Postanowiła spróbować. „Każde z nas było ciekawe drugiego. I na pewno byliśmy bardzo blisko intelektualnie. Obserwowałem jej pracę w STS-ie, poznawałem jej środowisko - reżyserów, aktorów, piosenkarki. Dużo rozmawialiśmy. Czy Agnieszka skorzystała? Nie wiem. Ale ja na pewno skorzystałem bardzo dużo. Ona nauczyła mnie innego spojrzenia na świat. Widziała dookoła siebie dużo więcej, niż ja widziałem. Wspólne rozmowy, które prowadziliśmy w towarzystwie, np. w SPATiF-ie - z Minkiewiczem, Ważykiem i wieloma innymi - to bardzo mnie wzbogacało”, pisał o ich relacji w Imperium kobiet Daniel Passent. 4 lutego 1973 roku urodziła się ich córka, Agata. Związek Osieckiej i Passenta mimo pożaru we krwi, jak określał swój związek z Osiecką publicysta, rozpadł się się po ośmiu latach. „Nasze rozstanie było bardzo bolesne. Byłem zrozpaczony. Zostałem z córką sam w tym domu, który zbudowaliśmy na Żoliborzu. Agnieszka uważała, że tak będzie dla Agaty lepiej. Sama wróciła na Saską Kępę, do swojej matki. Nie wiedziałem, jak sobie dam radę”, opowiadał po latach Daniel Passent. Relacja Agnieszki Osieckiej z córką Z kolei Agata Pasent w wywiadzie z Gazetą Wyborczą wspomniała: „Odeszła od nas, kiedy miałam sześć lat. Była wiec mamą dochodzącą. Tym bardziej kontakty z nią chciałam celebrować, było to dla mnie święto. A ona w to święto się spóźniała, zawalała. Czułam się jako dziecko podwójnie odtrącona. Pierwsze odtrącenie - ze nie chciała ze mną mieszkać. Drugie - że nawet jako mama dochodzącą wybiera alkohol, nie mnie”, mówiła w 2010 roku. Jak wyznał w jednym z wywiadów Daniel Passent, dopiero w późniejszych latach Agnieszka Osiecka poprawiła relacje z córką. W rozmowie z Plejadą.pl, Agata Passent wyznała, że wiele zawdzięcza rodzicom: „Nie wyobrażam sobie lepszych rodziców niż Daniel Passent i Agnieszka Osiecka. Gdy matki chorują, odchodzą za wcześnie - pewnie, wtedy czujemy brak. W tym sensie matki brakuje mi każdego dnia od kilkunastu lat. Ale jestem w czepku urodzona - mam bliski kontakt z drugą żoną mojego taty, Martą, i przyszywanym bratem. Wspaniały klan”, mówiła. Córka Agnieszki Osieckiej odziedziczyła po niej (i po ojcu) talent literacki. Ukończyła studia na Harvardzie i germanistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Publikowała swoje felietony na łamach Twojego Stylu, współprowadzi program Xięgarnia w TVN24. Agata Passent jest dziennikarką, którą możemy usłyszeć na antenie ChilliZet, gdzie prowadzi audycję Passent passuje. Jest autorką czternastu książek. W 2000 roku założyła Fundację Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej, która za cel stawia sobie promocję twórczości Osieckiej. Życie prywatne Agaty Passent początkowo wielu przypominało burzliwe życie Agnieszki Osieckiej. W 2001 roku poślubiła Wojciecha Borowskiego, ale ich związek nie przetrwał próby czasu. Pięć lat później była w związku z fotografem, Wojciechem Wieteską. Wówczas została mamą. „Zakochałam się w moim poprzednim mężczyźnie, bo robił niesamowite zdjęcia. Oczywiście bardzo pragnął też miłości, potem rodziny, ale często tylko to idealne zdjęcie się liczyło”, mówiła w 2013 roku dla Twojego Stylu. W końcu para rozstała się. W 2013 roku Agata Passent stanęła na ślubnym kobiercu u boku Wojciecha Kuczoka. „To była fascynacja od pierwszego wejrzenia. Poznaliśmy się z Agatą w listopadzie, a w czerwcu następnego wzięliśmy ślub. Tempo piorunujące. Nie daliśmy sobie czasu na zastanowienie. Przez pół roku właściwie żyliśmy w łóżku”, mówił poeta w rozmowie z Romanem Praszyńskim dla magazynu VIVA! w 2013 roku. Mąż Agaty Passent jest poetą. Jak się poznali? „Spotkaliśmy się po raz pierwszy podczas nagrania programu o książkach „Xięgarnia”, który prowadzi Agata. Zauważyłem wtedy, że mam do czynienia z najzgrabniejszymi nogami polskiej felietonistyki. Ale nie tylko z tego powodu poczułem konieczność przedłużenia tej rozmowy. I kontynuowania jej w sposób istotny”, wyjawił. Z kolei Agata Passent w rozmowie z Twoim Stylem wyznała: „Kiedy poznałam Kuczoka, przeżyłam takie prawdziwe coup de foudre. Miłość od pierwszego wejrzenia. Jak mówi moja przyjaciółka - to krejzol. Kolejny w moim życiorysie. Po roku małżeństwa mieli pierwszy kryzys. W mediach pojawiła się informacja, że para chce się rozwieść. Po kilku miesiącach okazało się, że rozwód odwołano: „ Informacje o naszym rekordowo krótkim stażu małżeńskim okazały się przedwczesne. Postępowanie rozwodowe zostało wstrzymane. Różnica charakterów okazała się pikantną przyprawą do przepisu na udany związek. Żyjemy zgodnie i konwencjonalnie”. mówiła w Show Agata Passent. Chwilę później Agata Passent spodziewała się drugiego dziecka. W grudniu 2015 roku na świat przyszedł syn Antoni. Źródła: Gazeta Wyborcza, Plejada, Twój Styl, Show, Imperium Kobiet, magazyn VIVA!