Ten serial był hitem PRL-u. W tym roku minęło 50 lat od premiery. Barwny motyl w szarej rzeczywistości
Trudno wyobrazić sobie rodzimą kinematografię bez „Czterdziestolatka”. Serial z Andrzejem Kopiczyńskim i Anną Seniuk w rolach głównych zyskał miano kultowego. W tym roku minęło 50 lat od jego premiery. Poznaj ciekawostki i nieznane fakty o tej produkcji!
16 maja 1975 roku zadebiutował „Czterdziestolatek”, serial, który szybko podbił serca Polaków. Minęło już 50 lat, a on wciąż przyciąga przed ekrany – przypominamy fakty i ciekawostki o tym wyjątkowym dziele Jerzego Gruzy. Jubileusz kultowego serialu PRL Dokładnie 16 maja 1975 roku w programie pierwszym Telewizji Polskiej odbyła się premiera serialu „Czterdziestolatek”. Produkcja składająca się z 21 odcinków była emitowana w latach 1975–1978 i od samego początku cieszyła się ogromną popularnością. Twórcy – reżyser Jerzy Gruza oraz scenarzysta Krzysztof Toeplitz – stworzyli dzieło, które szybko wpisało się w kanon polskiej popkultury. Serial opowiadał o losach Stefana Karwowskiego – inżyniera zmagającego się z kryzysem wieku średniego, codziennością PRL-u oraz własnymi słabościami. Bohater zmagał się z próbą rzucenia palenia, szukał hobby, a także przeżywał romans – wątek ten rozwinął się w filmie „Motylem jestem, czyli romans 40-latka”. W tle zaś lata 70. w rozkwicie, czyli propaganda sukcesu i wielkie komunistyczne inwestycje, takie jak choćby budowa Dworca Centralnego czy Trasy Toruńskiej. Twórcy mieli nosa. Wiedzieli, co może się spodobać. I nie pomylili się ani trochę... Czytaj także: Oboje byli w innych związkach, o ich relacji wiedział każdy. Co tak naprawdę łaczyło Tatianę Sosna-Sarno i Jerzego Gruzę? Stefan Karwowski – bohater na miarę swoich czasów Postać Stefana Karwowskiego, jak opisywał Jerzy Gruza, była „idealistą, pozbawionym sprytu, trochę fajtłapą, uczciwym i naiwnym marzycielem”. Dzięki tej charakterystyce serial trafiał do szerokiej grupy odbiorców – widzowie utożsamiali się z bohaterem, który w prosty, często zabawny sposób, ukazywał codzienne absurdy życia w PRL. W serialu zagrali najwybitniejsi aktorzy tamtych lat: Anna Seniuk, Roman Kłosowski, Leonard Pietraszak, Janusz Gajos, Wojciech Pokora oraz Jan Kobuszewski (epizodycznie). Ich kreacje do dziś wspominane są z ogromnym sentymentem. Ale na małym ekranie lśnili najjaśniejszym blaskiem zwłaszcza Andrzej Kopiczyński i Anna Seniuk. To był duet, jakich mało. Wręcz przyciągali wzrok i uwagę widzów! Czytaj także: Jerzy Gruza miał trzy żony, zżymał się, gdy mówiono o nim playboy, ale też był z tego dumny Warszawa lat 70. w tle serialu „Czterdziestolatek” to także niepowtarzalna panorama Warszawy lat 70. Zdjęcia do pierwszego odcinka rozpoczęły się na przełomie marca i kwietnia 1974 roku w stolicy. W serialu przedstawiono historię trzech wielkich inwestycji budowlanych: Dworca Centralnego, Trasy Łazienkowskiej oraz osiedla Ursynów. Produkcja stała się także nośnikiem pewnych symboli tamtych czasów – jednym z nich był polski Fiat 126p, który pojawiał się w serialu i był marzeniem wielu Polaków. Czytaj także: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat... „Motylem jestem...” – filmowa kontynuacja Sukces serialu zaowocował powstaniem filmu pełnometrażowego „Motylem jestem, czyli romans 40-latka”, który rozwinął wątek uczuciowy Stefana Karwowskiego. Produkcja ta, podobnie jak serial, została dobrze przyjęta przez widzów i dopełniła historię bohatera. Święciła tryumfy popularności. Dziedzictwo "Czterdziestolatka" po 50 latach Mimo upływu pół wieku, „Czterdziestolatek” wciąż jest obecny w polskiej przestrzeni kulturowej. Widzowie nadal oglądają jego powtórki w telewizji, a treści poruszane w serialu okazują się ponadczasowe. Problemy codzienne, dylematy moralne i absurdalna biurokracja nie straciły na aktualności – serial trafia także do współczesnych czterdziestolatków. Jubileusz 50-lecia to doskonały moment, by wrócić do tego wyjątkowego dzieła. Serial Jerzego Gruzy przypomina, że nawet w trudnych czasach można było znaleźć humor, refleksję i ludzką prawdę. Czytaj także: Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz kochali się do szaleństwa. Odeszli niemal równocześnie
Jest ikoną PRLu, mało kto wie, że jej brat też jest aktorem. Życie tej uwielbianej gwiazdy owiane jest tajemnicą
Maja Komorowska to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, będziecie zaskoczeni kto jest jej bratem bliźniakiem
Maja Komorowska jest jedną z najwybitniejszych polskich aktorek. Nigdy nie mówiła za wiele o swoim życiu prywatnym. Łatwiej wymienić filmy z jej udziałem takie, jak „Wesele” Andrzeja Wajdy, w którym zagrała ikoniczną Rachelę, czy „Cwał” Krzysztofa Zanussiego niż opowiedzieć o życiu aktorki. W nowej wersji „Lalki” w reżyserii Macieja Kawalskiego zgodziła się zagrać panią Zasławską. To ważna postać w powieści, jedna z niewielu pozytywnie przedstawionych w niej arystokratek. Prezesowa mieszka w majątku Zasławek, jest niemłodą, schorowaną, samotną kobietą. I bardzo mądrą. Jest krytyczna wobec arystokratów żyjących w zbytku i luksusie, nie wierzy w niczyją wyższość z powodu pochodzenia, co próbuje wytłumaczyć Izabeli Łęckiej. Całym sercem sprzyja Wokulskiemu. Rodzina Mai Komorowskiej, brat bliźniak aktorki zagrał w hicie PRL Maja Komorowska sama pochodzi z arystokratycznej hrabiowskiej rodziny. Choć nigdy nie epatowała swoim pochodzeniem. Maria Janina Maja Komorowska-Tyszkiewicz ma dzisiaj 87 lat i każdy, kto ją widział, musi powiedzieć, że jest w doskonałej formie. Urodziła się w 1937 roku w Warszawie. Jej ojciec to hrabia Leon Komorowski herbu Korczak. Szlacheckie korzenie ojca sięgały czasów Kazimierza Jagiellończyka. Mama Irena pochodziła z rodziny bogatych przemysłowców. Niewielu wie, że aktorka miała brata bliźniaka, młodszego o 20 minut Piotra, którego pożegnała w 2017 roku. Piotr Komorowski był człowiekiem o wielu talentach, prawnikiem, reportażystą i niezawodowym aktorem. Grał w takich hitach jak "Brunet wieczorową porą", "Tato", "Sukces", "Ekstradycja" , „Quo Vadis” i „Ogniem i mieczem”. Na pewno kojarzycie jego postać z kultowego serialu PRL „Czterdziestolatka”, gdzie zagrał pana Waldka, instruktora narciarskiego. ZOBACZ TEŻ: Maja Komorowska zachwyca werwą i formą! 85-letnia aktorka pojawiła się na premierze wyjątkowej produkcji Przyjście na świat Mai i Piotra było wielkim wydarzeniem, bo w rodzinie nikt nie spodziewał się od razu dwójki dzieci. Aktorka miała z bratem bardzo dobry kontakt, jako dzieci wspólnie robili spektakle teatralne. Maja Komorowska miała też młodszą o sześć lat siostrę Magdalenę. Maja Komorowska jako dziecko szła na spacer idąc na rękach Jako dziecko żyła w dostatnim domu, w Komorowie. Ojciec był przed wojną dyrektorem ekskluzywnego hotelu Bristol w Warszawie. Mama zajmowała się domem. Maja Komorowska była bardzo żywym dzieckiem, wspominała ogród, zabawy, gimnastykę na trawie. Barbara Osterloff, autorka wywiadu rzeki z Mają Komorowska znalazła jej zdjęcie, z dzieciństwa, na spacerze z mamą, kiedy mała Maja spacerowała idąc na rękach. „Chodziłam na rękach, robiłam mostki, stawałam na głowie. W domu, wspólnie z rodzeństwem, przygotowywałyśmy przedstawienia teatralne. Mam poczucie, że do dziś czerpię z tamtego szczęśliwego czasu, choć nasze dzieciństwo nie było wolne od trosk”. Miała 6,5 roku, kiedy jej mama będąc w ciąży z Magdaleną zachorowała na gruźlicę. Ale udało się ją zaleczyć. W czasie wojny Komorowscy stracili majątki, m.in. na Litwie. Ciągle brakowało pieniędzy. Ale, jak wspomina aktorka rodzice potrafili zachować godność. Swoim życiem pisali testament. W biedzie umieli pielęgnować tradycje. „Pamiętam przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Starania rodziców, żeby każdy dostał jakiś prezent. Podziwiałam pracowitość mojego ojca, który codziennie rano z ciężką teczką jechał kolejką do pracy do Warszawy, potem robił zakupy i wracał do nas. I tak dzień za dniem”. W jednym z wywiadów Maja Komorowska mówiła, że ten mozół jej ojca jest jej bliski. Kochała bardzo ojca, który zmarł przedwcześnie w wieku 58 lat. „Na pewno mogę powiedzieć, że jestem pracowita i (posłużę się moim ulubionym sformułowaniem) że się staram. Im człowiek jest starszy, tym lepiej rozumie, ile trudu trzeba włożyć w przeżycie każdego dnia”, mówiła w rozmowie dla "Polityki". ZOBACZ TEŻ: Maja Komorowska przez 55 lat była żoną hrabiego Jerzego Huberta Tyszkiewicza Chciała zabawiać dzieci, występować z pacynką Jaśkiem Maja Komorowska długo nie wiedziała, co będzie robiła w życiu. Jako osiemnastolatka wyobrażała sobie jednak, że będzie zabawiała chore dzieci występując z laleczką - Jaśkiem. Wypożyczyła ją z domu kultury, w którym należała do kółka recytatorskiego. Dobrze odnajdywała się w tej roli. Pracowała w szpitalu dziecięcym , m.in. na Litewskiej w Warszawie, była kimś między niewykwalifikowaną pielęgniarką a salową, opiekowała się dziećmi. Nawet do Szkoły Teatralnej w Krakowie poszła na wydział lalkarski. Ale potem wciągnęło ją sceniczne aktorstwo. Trafiła do bardzo nowatorskiego, eksperymentalnego teatru Jerzego Grotowskiego. To było dla niej formacyjne przeżycie. Jak mówiła Jerzy Grotowski „wyprawił ją w świat”. Nauczył stawiania pytań, szukanie na siebie sposobu. Nauczył ją także posługiwania się ciałem, mówił o pamięci, jaką mają nasze ciała. Maja Komorowska podkreśla, że ciało ma być wygimnastykowane, „gotowe do skoku”, skłonne do wysiłku. Może jeszcze z tamtych czasów bierze się jej fantastyczna forma. Dla Teatru Laboratorium Grotowskiego, który był zresztą słynny w całym świecie, porzuciła Kraków i przeniosła się do Wrocławia. Zagrała tam wiele wspaniałych ról, między innymi w słynnym spektaklu „Akropolis”. Potem przyjechała do Warszawy, grała w teatrze Współczesnym u słynnego Erwina Axera. Zagrała kilkadziesiąt ról teatralnych i drugie tyle filmowych. Była też profesorem w warszawskiej Szkole Teatralnej. Czasem dość surowym. „Po co nam Pan w Szkole. Janosika już mamy” – zapytała Wojciecha Karolaka, wtedy młodego chłopaka z długimi włosami. Maja Komorowska: jesteśmy wojownikami Maja Komorowska od 9 lat jest wdową. Przez ponad pół wieku była żoną hrabiego Jerzego Huberta Tyszkiewicza, prawnika, starszego od niej o rok. Przez lata było to głównie małżeństwo na papierze. Nie mieszkali ze sobą , ale gdy mąż rozchorował się , Maja Komorowska opiekowała się nim z oddaniem do końca. Umarli jej rodzice i rodzeństwo, wielu przyjaciół. W „Polityce” pytana jako aktorka o przemijanie powiedziała: ” Każdego dnia wytaczamy bój, w którym walczymy o siebie. Jesteśmy wojownikami. Ludzie, których kochamy, wydarzenia, emocje, odchodzą w przeszłość. Wiele rzeczy chcemy zapamiętać, utrwalić, przechować. Być może w tym tkwi źródło twórczości? Jest w nas coś z Don Kichota. Kiedy byłam dzieckiem i ktoś dawał mi lalkę, pytałam, czy na zawsze, bo jeśli na chwilę, to nie chciałam jej wziąć. A z życiem wiemy, że jest na chwilę, i mimo to staramy się nie poddawać”. Maja Komorowska ma syna Pawła i czwórkę dorosłych już wnuków, z którymi ma bardzo dobry kontakt. Korzystałam z książki Barbary Osterloff „Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską dawne i nowe, wyd. Instytut Teatralny, 2023.
Mieli romans w „Czterdziestolatku”, mówiła o nich cała Polska. Prawda wyszła na jaw po latach
Żona Andrzeja Kopiczyńskiego doskonale wiedziała, że Irena Jarocka była obiektem jego westchnień
Z pozoru pochodzili z dwóch różnych światów. Andrzeja Kopiczyńskiego i Irenę Jarocką jednak miała połączyć silna więź, która narodziła się na planie filmu „Motylem jestem, czyli romans 40-latka". „To była bardzo wspaniała pani", mówił aktor w 2012 roku w wywiadzie dla Polskiej Agencji Prasowej. Jakie tajemnice skrywali artyści? Prawda o ich zażyłości wyszła na jaw dopiero po latach... [Ostatnia publikacja treści na Viva Historie i VUŻ 03.12.2024 r.] Kopiczyński i Jarocka mieli romans w „Czterdziestolatku”, byli na ustach wszystkich W 1976 roku Andrzej Kopiczyński i Irena Jarocka zagrali w kultowej już komedii - „Motylem jestem, czyli romans 40-latka". Okazuje się, że po premierze głośnej produkcji wiele osób zastanawiało się, czy słynną wokalistkę i wybitnego aktora połączyło coś więcej niż praca na planie. Przypomnijmy, że film przedstawiał historię inżyniera Stefana Karwowskiego, który wdał się w romans z piękną piosenkarką. Jerzy Gruza, reżyser produkcji już od początku wiedział, kto mógłby wcielić się w postać czarującej artystki. „Wiedziałem, że w Orską powinna wcielić się Irena Jarocka. Bałem się, że odmówi, ale na szczęście zgodziła się zagrać. Wspaniale sprawdziła się jako aktorka [...] Przeczuwałem, że między Ireną a Andrzejem zaiskrzy i nie pomyliłem się. Spodobali się sobie od pierwszego spotkania", wspominał. „Motylem jestem, czyli romans 40-latka" skradł serca publiczności. Co więcej, fani byli przekonani, że bohaterowie mieli romans nie tylko w filmie, ale też w życiu prywatnym. Oliwy do ognia miał dodać sam aktor, który w wielu wywiadach z wielkim szacunkiem i zachwytem opowiadał o Irenie Jarockiej. „Urocza, piękna, zachwycająca", zwierzał się wówczas. Po latach Andrzej Kopiczyński przyznał, że jego i wokalistkę łączyła „serdeczna zażyłość". Co więcej, już wcześniej z podziwem obserwował rozwój jej kariery. „Ona mi się ogromnie podobała. Bardzo... To była naprawdę niezwykła istota", wyznał w programie poświęconym Irenie Jarockiej na antenie TVP Historia. „Tak, podkochiwałem się w niej. Jak wszyscy! Byłem zachwycony zarówno nią samą, jak i tym, że była nie tylko piękną kobietą i świetną artystką, ale jednocześnie była bardzo dobrą aktorką", kontynuował. Żona Andrzeja Kopiczyńskiego doskonale wiedziała, że piosenkarka była obiektem jego westchnień. Ewa Żukowska miała jednak nadzieję, że po zakończeniu pracy nad filmem jego zauroczenie minie (małżonkowie rozstali się jednak z innego powodu). Aktor jednak w wywiadach przyznawał, że nie potrafił oprzeć się urokom kobiet. „Mam do nich słabość. Zawsze byłem, jestem i mam nadzieję, że będę nimi zafascynowany. Często powtarzam, że jest to inna, wyjątkowa odmiana ludzi", podkreślał. Podobnie było w przypadku, gdy pierwszy raz spotkał Irenę Jarocką. Był w niej zauroczony i nie odstępował jej na krok podczas pracy nad filmem. „Myślę, że gdyby tak dłużej było, to być może wpadlibyśmy w jakiś romans", wspomniał po latach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jego głos rozpozna każdy Polak! Najpierw czyścił buty artystom, potem stał się jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów View oEmbed on the source website Irena Jarocka i Andrzej Kopiczyński, kadr z filmu "Motylem jestem, czyli romans 40-latka" Co naprawdę łączyło Irenę Jarocką i Andrzeja Kopiczyńskiego? Co ciekawe, po premierze „Motylem jestem, czyli romans 40-latka" na wokalistkę spadła fala nieprzychylnych komentarzy. „Po premierze przez długi czas dostawałam mnóstwo listów z pogróżkami. Zszokowani widzowie nie szczędzili mi epitetów, nie mogli darować, że ich zawiodłam. Zawsze uważali mnie za porządną osobę, więc jak mogłam próbować rozbić szczęśliwą rodzinę i w dodatku igrać z uczuciem poważnego człowieka. W jednej ze scen filmu Irena Orska daje Stefanowi swój numer telefonu (naprędce go wymyśliłam). Widzowie byli święcie przekonani, że był to mój prywatny numer telefonu, i wydzwaniali, domagając się rozmowy ze mną", zwierzyła się w swojej autobiografii „Nie wrócą te lata". Relacja Andrzeja Kopiczyńskiego z piosenkarką zakończył się na zauroczeniu. Z wielu źródeł wynika, że między Ireną Jarocką a aktorem nie narodziło się silniejsze uczucie i nie mieli ze sobą romansu. Co więcej, oboje spotkali się po wielu latach. Był to 2007 rok, gdy twórcy Uwagi robili materiał o ulubienicy słuchaczy. Producenci poprosili wówczas aktora, by podjechał wynajętym porsche pod studio programu w Izabelinie i zabrał Irenę Jarocką na wycieczkę do lasu. W ten sposób mieli odtworzyć kultową scenę z filmu. Andrzej Kopiczyński bez żadnego oporu zgodził się na propozycję. „To było wzruszające spotkanie. Absolutnie wzruszające. Irena nie zmieniła się w ogóle, dalej była bardzo interesująca, urocza, piękna. Była zachwycająca", mówił. CZYTAJ TEŻ: Ewę Błaszczyk i Andrzeja Łapickiego dzieliło 31 lat. Swój romans utrzymywali w sekrecie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdMl4Me-0f94722.jpg" width="1600" height="2149" alt="N/z Irena Jarocka Top Trendy 2009 festiwal - konferencja prasowa Warszawa , Polska .2009-05-26 . Press conference of Top Trendy 2009 music festival . Warsaw, Poland. 2009-05-26,Image: 427225340, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Top Trendy 2009 festiwal - konferencja" />
Podziwiała ją, lecz się jej bała. Gdy Irena Kwiatkowska przychodziła na plan serialu, Anna Seniuk odczuwała tremę
Przez wiele lat grały razem w serialu, zachwycały też w Kabarecie Dudek. Anna Seniuk i Irena Kwiatkowska darzyły się ogromną sympatią i szacunkiem. „Była cudowną osobą, ale ja się na początku jej bardzo bałam", wspominała serialowa żona Czterdziestolatka. Jak naprawdę wyglądała ich relacja?. Jaką relację miały Anna Seniuk i Irena Kwiatkowska? Anna Seniuk w rozmowie z nami przyznała, że nazwanie Irenę Kwiatkowską przyjaciółką bądź koleżanką z branży byłoby nadużyciem. Była kimś więcej. Mentorką, nauczycielką, autorytetem i inspiracją. „Miałam ten honor, że spotykałam się wielokrotnie z Ireną Kwiatkowską w mojej pracy. W kabarecie Dudek przez rok dzieliłam z Ireną Kwiatkowską garderobę. Regularnie spotykałam się z nią na planie "Czterdziestolatka". I muszę powiedzieć, że w te dni zdjęciowe, kiedy do drzwi mieszkania Karwowskich miała zapukać "Kobieta pracująca "zawsze odczuwałam tremę", wspominała Anna Seniuk w innej rozmowie. Z kolei aktorka w wywiadzie z Karolem Sową z vivy.pl dodała, że Irena Kwiatkowska wiele ją nauczyła, a każdą radę do dziś trzyma głęboko w swoim sercu. „Miałam z nią okazję wielokrotnie współpracować, między innymi w Kabarecie Dudek. Muszę powiedzieć, że do dziś ją wspominam i w sercu zachowałam wszystkie rady od niej. Była bardzo ciepła i mówiła mi wszystko, co później przydało mi się w życiu. Irena Kwiatkowska była niezwykle pracowitą osobą. Gdy z innymi artystami czekałam za kulisami na swoje wejście, niekoniecznie skrupulatnie zapoznawałam się ze scenariuszem. Zaś nigdy nie widziałam Pani Ireny, żeby bezczynnie siedziała. Zawsze miała tekst, którego się uczyła. Gdy widziała, że jestem wolna, mówiła: „Chodź, posłuchaj, czy dobrze mówię”. I ona w ten sposób się uczyła. Obserwowała też moją reakcję. Zwróciłam się wtedy do niej: „Pani Ireno, Pani już tyle umie, a jeszcze się Pani uczy”. A ona mi odpowiedziała: „Im jestem starsza, tym więcej muszę się uczyć, żeby nikt mi nie zarzucił, że stanęłam w miejscu. Muszę być lepsza”, mówiła nam. W tej samej rozmowie podkreśliła, że najlepiej zapamiętała jedną lekcję, której od wielu lat się trzyma. „Szczególnie utkwiło mi w głowie jedno zdanie: „Nigdy nie patrz do tyłu. Gdybym żałowała wszystkich ról, które zagrałam, nie mogłabym wykonywać tego zawodu. Idź zawsze do przodu”, zwierzała się Karolowi Sowie. CZYTAJ TEŻ: Ma młodszą o 35 lat partnerkę, ich miłość wywołała skandal. Przy niej Robert De Niro po raz siódmy został ojcem Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, 1976 rok. Teatr Telewizji, Mikołaj Gogol "Ożenek", w reżyserii Ewy Bonackiej Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, 17.09.2002 rok, Teatr Polski. Uroczysty koncert na cześć pierwszej damy polskiej sceny - Ireny Kwiatkowskiej, która tego dnia ukończyła 90 lat. Irena Kwiatkowska we wspomnieniach Anny Seniuk „Irena Kwiatkowska jest wspaniałą aktorką, ale i ujmującym, pełnym uroku człowiekiem. Ma ogromne poczucie humoru", wyznała wiele lat temu. Anna Seniuk nigdy nie ukrywała, że współpraca z Ireną Kwiatkowską była dla niej czymś wyjątkowym i jest wdzięczna losowi, że mogły stanąć na swojej drodze. „Wszyscy kochamy Irenę Kwiatkowską i jesteśmy jej wdzięczni za wzruszenia, radość i śmiech, jakim szczodrze nas obdarza", wspominała podczas jubileuszu 95-lecia aktorki. „Nie znam człowieka, który nie darzył Ireny Kwiatkowskiej miłością, sympatią, atencją. Gdziekolwiek była wszystkie buzie się uśmiechały", mówiła. Zaś niedługo przed uroczystością przyznała wprost: „Wiele pokoleń nauczyła śmiać się, ale też i serio traktować siebie i świat. Dla mnie to ogromny zaszczyt, że będę towarzyszyć pani Irenie w uroczystym wieczorze z okazji jej 95 urodzin". Anna Seniuk zaznaczyła również, że Irena Kwiatkowska miała ogromny wpływ na kształtowanie ówczesnych mediów. „Ale też radio, telewizja i teatr bardzo wiele jej zawdzięczają. Dla dzisiejszych czterdziestolatków, pięćdziesięciolatków i wyżej audycje radiowe Ireny Kwiatkowskiej, jej repertuar Tuwimowski czy "Plastusiowy pamiętnik" stanowią część biografii. Bardzo chcę podkreślić jej działalność radiową, która dała ludziom tak wiele radości i wzruszeń", wyjaśniała. Ulubienica publiczności niejednokrotnie podziwiała starszą koleżankę z branży, która nieustannie pracowała. Słowa, które podkreślała w Czterdziestolatku: „Jestem kobieta pracująca, żadnej pracy się nie boję" idealnie ją określały. „Bardzo często potrafiła nas rozbawić już poza planem filmowym, czy sceną teatralną. A przy tym była i jest — przecież w sobotę zobaczymy ją w 200 spektaklu "Zielonej Gęsi" - tytanem pracy. Sposób, w jaki pracuje nad rolą, nad tekstem, może stanowić wzór dla innych aktorów. Ale jej stosunek do pracy, drogę, która doprowadziła ją do sukcesu, warto polecić wszystkim, zwłaszcza ludziom młodym. Bo na prawdziwy sukces można tylko zapracować w ten sposób jak ona. Szybka, pozornie efektowna kariera, najczęściej bywa powierzchowna i szybko mija", kwitowała. To była piękna relacja, przepełniona wzajemnym szacunkiem i uznaniem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Były ofiarami przemocy, spały w trójkę w jednym łóżku. Jennifer Lopez i jej siostry wiele przeszły, lecz nie zapomniały o swojej wyjątkowej więzi Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, Uroczystość 94 urodzin Ireny Kwiatkowskiej, 17.09.2006 rok Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, 17.09.2007 rok, 95. urodziny Ireny Kwiatkowskiej
Żona była moją miłością, mądrością, cierpliwością, mówił Roman Kłosowski, słynny Maliniak z „Czterdziestolatka”
Ratowała mu życie, dzięki niej mógł dalej grać. Byli razem 58 lat
Mówili do siebie Gabcio i Gabcia. Bardzo się kochali. "Nie umiałbym żyć bez Krystyny", mówił o żonie Roman Kłosowski. Nazywał ją najlepszym człowiekiem na świecie. Gdy zaczął tracić wzrok, była jego oczami, rękami, opoką. Dzięki niej mógł dalej grać, bo czytała mu sztuki i scenariusze, razem uczyli się ich na pamięć. Roman Kłosowski był bardzo popularnym aktorem. Zagrał wiele ról, nawet króla Ryszarda III w dramacie Szekspira. Był także Dobrym wojakiem Szwejkiem w teatralnej adaptacji powieści Haška. Ale widzowie najbardziej pokochali go za rolę Maliniaka w serialu „Czterdziestolatek”. Obrotny technik budowlany biegający za Karwowskim wołając „Panie inżynierze”, bawił i wzruszał. Był w gruncie rzeczy dosyć niefajną postacią, lizusem i cwaniakiem. Ale Kłosowski zagrał go tak, że stał się bliski ludziom. Był jedną z twarzy serialu, nawet ludzie na ulicy wołali za Romanem Kłosowskim „Maliniak”, za czym zresztą aktor nie przepadał. Roman Kłosowski: zdał do Szkoły Teatralnej mimo "nikczemnej postury" Roman Kłosowski urodził się 14 lutego. 1929 roku w Białej Podlaskiej. Gdyby żył kończyłby 95 lat. Niespecjalnie się uczył, jak mówił, był niepoważnym młokosem. W teatrze zaczął grać jako uczeń – jego nauczycielka napisała sztukę i obsadziła go. Niewielu wierzyło, że może zostać aktorem. Ale zdał do Szkoły Teatralnej w Warszawie mimo „nikczemnej postury”, jak powiedział jego profesor Aleksander Zelwerowicz. Mówił o nim też curduple jamnikowaty. Wydawało mu się, że jak powie kurdupel z francuska, to mniej urazi swojego studenta. Ale Romana Kłosowskiego to bolało i w końcu profesor widząc jego talent i zapał do nauki, wycofał się z takich odzywek. Filmowo zadebiutował w obrazie „Cień” Jerzego Kawalerowicz z 1956, a potem grał m.in. w „Pierwszym dniu wolności”, „Celulozie”, „Ewa chce spać”, „Pętli”, „Bazie ludzi umarłych”, „Kapeluszu Pana Anatola” i wielu, wielu innych. Skończył też reżyserię, zagrał mnóstwo ról teatralnych i chyba wcale nie uważał się tak bardzo za aktora komediowego. Ale widzowie go za takie role uwielbiali. Zobacz też: Śnieżna noc i tragiczny błąd dróżniczki. Jak wyglądały okoliczności wypadku, w którym 20 lat temu zginął Janusz Kulig? Żona była szefem nie tylko w domu, on się podporządkowywał Przyszłą żonę Krystynę poznał jeszcze na studiach, w Szczecinie. Była instruktorem teatrów dla dzieci. Kiedyś przyszła do niego z pytaniem, czy ona też mogłaby być aktorką. Przyjrzał się jej. Powiedział, że proponuje jej inną rolę – rolę swojej żony. Pobrali się w 1955 roku. Byli bardzo zgodnym małżeństwem. Pani Krystyna zajmowała się domem, zdejmowała mężowi z głowy wszystkie sprawy urzędowe i finansowe, Utrzymywała idealny porządek w domu. Kiedy Roman Kłosowski zaczął chorować i miał kłopoty ze wzrokiem, została jego agentką, by ułatwić mu życie. Była też jego kierowcą, bo aktor nie mógł już prowadzić auta. Zobacz też: Słynny tenor Wiesław Ochman i jego żona Krystyna byli razem niemal 60 lat. Tę miłość przerwała śmierć Oboje mówili, że przeszli przez życie trzymając się za ręce, choć zmagali się z różnymi problemami, chorobami. Nie zawsze było idealnie. Pan Roman miał taki czas, kiedy sporo pił. „Jak szli razem na spacer na działkę, to sąsiedzi mówili, że idzie Kłosowski z alkomatem. Babcia była siłą przewodnią w domu. Ona ustalała wszelkie wyjazdy, rzeczy, które należało kupić, załatwić. A on się podporządkowywał. Myślę, że taka rola mu zawsze pasowała. Pewnie trochę z wygodnictwa, a trochę z tego, że babcia lepiej to robiła” , mówił wnuk Romana Kłosowski (cytuję za gwiazdy.wp.pl). Doczekali się syna –Tomasza, wnuka i prawnuków. Roman Kłosowski nie mógł przeboleć śmierci żony Krystyna Kłosowska zmarła w 2013 roku, przegrała walkę z rakiem. Dla aktora to było, jak zawalenie się świata. Nie tylko dlatego, że bardzo kochał żonę. Ale była też jego oczami, rękami. "Bez Krysi moje życie straciło sens. Chciałbym już z nią być" , mówił "Życiu na gorąco". W innej rozmowie opowiadał: "Kiedy żyła Krysia, nie musiałem się o nic martwić, bo była moją przewodniczką. Widziałem świat jej oczami, wszędzie mnie woziła, czytała mi teksty, których miałem nauczyć się na pamięć". Po śmierci żony aktor przestał wychodzić z domu, sąsiadka robiła mu zakupy. A on? Siedział przy stole i modlił się o śmierć. W pewnym momencie zamieszkał w Domu Seniora pod Łodzią, zmarł na ostrą niewydolność organizmu spowodowaną pogarszającym się stanem zdrowia i wiekiem. Dołączyło się do tego zapalenie płuc. Lekarze robili, co mogli, ale aktor zmarł w czerwcu 2018 roku. Chciał być pochowany obok żony na Cmentarzu w Poznaniu. Ale rodzina przyjęła propozycję Ministerstwa kultury na pogrzeb państwowy, z wszelkimi honorami na Powązkach w Warszawie Zobacz też: Piotr Szczepanik urodził się w Walentynki, ale nie miał szczęścia w miłości. Kobiety, których pragnął odchodziły
To ona na początku grała córkę Stefana Karwowskiego w "Czterdziestolatku". Grażyna Woźniak rzuciła rolę przez rodziców
Rola Jagody sprawiła, że "wyleczyła się" z marzeń o aktorstwie
Niewielu widzów kultowego "Czterdziestolatka" wiedziało, że córkę głównego bohatera Stefana Karwowskiego grała nie jedna, a dwie dziecięce aktorki. Zanim w rolę Jagody wcieliła się Mirella Olczyk-Kurkowska, casting do tej postaci wygrała Grażyna Woźniak. Kim była Grażyna Woźniak, która jako pierwsza wcielała się w postać córki Karwowskich? Jako dorastająca dziewczynka marzyła o aktorstwie. Ale podobnie jak w przypadku drugiej Jagody, granej przez Mirellę Olczyk-Kurkowską, była to jedyna rola w życiu Grażyny Woźniak. Co sprawiło, że odeszła z "Czterdziestolatka", który dziś uznawany jest za jedną z najlepszych komedii w historii polskiego kina? Na casting poszła bez wiedzy rodziców, wiedziała, że będą próbowali ją od tego odwieść. Nie byli bowiem entuzjastami pomysłu córki o zostaniu aktorką. W ten sposób opiekunowie Grażyny zostali postawieni przed faktem dokonanym i dowiedzieli się o jej roli w serialu, gdy ekipa produkcyjna przyszła podpisać z nią umowę. Po latach debiutująca w "Czterdziestolatku" aktorka przyznała, że dzięki przygodzie na planie, sama wyleczyła się z marzeń o aktorstwie. Ze swojej serialowej przygody Grażyna Woźniak najbardziej zapamiętała... irytującą fryzurę. Okazało się, że warkocze pierwszej Jagody były doczepiane na mnóstwo wsuwek, co w efekcie bardzo podrażniało skórę głowy młodej aktorki. „Do dziś jestem wdzięczna pani charakteryzatorce, że pod koniec dnia zalewała mi głowę wodą brzozową. To była ulga” - cytował słowa aktorki magazyn "Na żywo". Zobacz też: Zagrał w serialu Siedem życzeń, porzucił karierę. Daniel Kozakiewicz za oceanem poznał swoją żonę, nie myśli o powrocie do telewizji Grażyna Woźniak w roli Jagody, kadr z 1. odcinka serialu "Czterdziestolatek" Grażyna Woźniak zrezygnowała z roli z powodu sytuacji rodzinnej Grażyna Woźniak zrezygnowała z roli Jagody pod koniec podstawówki, a powodem miała być jej trudna sytuacja rodzinna. Rodzice serialowej córki Karwowskiego byli wtedy bowiem w trakcie rozwodu. Kiedy się rozstali, jej ojciec wyjechał na placówkę do Iraku, a matka wybrała z drugim mężem życie we Francji. Był to z pewnością wymagający czas w życiu młodej aktorki, zdecydowała się na pozostanie w Warszawie, tym razem już bez opiekunów. Grażyna Woźniak nie kontynuowała aktorskiej przygody, poszła w zupełnie innym kierunku i ukończyła studium handlu zagranicznego. W pewnym momencie zdecydowała, że dołączy do swojej mamy we Francji. Przez dekadę pracowała jako negocjatorka i tłumaczka. Do Polski wróciła po 10 latach, podjęła naukę na wydziale prawa i założyła rodzinę. Została mamą dorosłego już dziś syna Marcina. Przez osiem lat rodzina Grażyny Woźniak walczyła o jego zdrowie, chłopiec cierpiał bowiem na poważną alergię pokarmową. "Nie żałuję tego ani trochę. Długie lata nie sypiałam w nocy, bo Marcinek się dusił. Ale teraz jest wspaniale. Mój syn jest pełen życia. Moje największe marzenie się spełniło", wyznała w programie "Kulisy sławy". W "Czterdziestolatku" Grażynę Woźniak zastąpiła Mirella Olczyk-Kurkowska. Obie Jagody różniło co prawda 12 centymetrów wzrostu, ale dla reżysera nie było to przeszkodą. Czytaj również: Grażyna Staniszewska: kultowa rola Danusi w "Krzyżakach" zmieniła jej los na zawsze Kadr z filmu "40-latek" w reżyserii Jerzego Gruzy, n/z od lewej: Grażyna Woźniak, Anna Seniuk, Piotr Kąkolewski, Andrzej Kopiczyński Kadr z filmu "40-latek" n/z od lewej: Piotr Kąkolewski, Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, Mirella Olczyk-Kurkowska
„To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat...
Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński na planie serialu „Czterdziestolatek” skradli serca publiczności. Do dzisiaj wiele osób wraca do tej produkcji z sentymentem. Aktorzy byli wówczas autentyczni. Okazuje się, że nie musieli udawać, ponieważ poza planem darzyli się wielkim szacunkiem i uznaniem. To właśnie podczas nagrywania tego serialu Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński zostali przyjaciółmi... View Ediplayer on the source website Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński — historia relacji, przyjaźń Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński skradli serca publiczności w serialu „Czterdziestolatek”. Aktorka często podkreślała, że kolega z planu był nie tylko współpracownikiem, ale również idealnym przyjacielem. To właśnie tam narodziła się ich znajomość. Dobre relacje w życiu prywatnym miały też odzwierciedlenie na szklanym ekranie. „Pan Andrzej był mi bardzo blisko osobą”, przyznała ulubienica publiczności. „Taka przyjaźń i taka wzajemna sympatia zostaje w duszy niezależnie od ilości spotkań”, dodawała. Przyznała również, że Andrzej Kopiczyński był dla niej wyjątkową osobą. Był dobrym, ciepły, kulturalnym człowiekiem z delikatnym poczuciem humoru. Anna Seniuk nie ukrywała też nigdy, że pracę nad produkcją wspomina doskonale. „Z nikim mi się tak wspaniale nie pracowało na planie, jak z panem Andrzejem. Jego kultura, poczucie humoru, dowcip. Naprawdę był idealnym mężem. Ani razu się z nim nie pokłóciłam, czego nie mogę powiedzieć o moim prawdziwym mężu. Urastał w moich oczach do ideału. Cieszę się, że mogłam go poznać. Świetnie rozumieliśmy się na planie. Nie musieliśmy omawiać specjalnie scen. W wielu szliśmy na żywioł, jednak według scenariusza”, mówiła w rozmowie z WP Teleshow. „Od pierwszego klapsa dogadywaliśmy się bez problemu. Nawet po tym, jak skończyliśmy zdjęcia do serialu, mówiliśmy do siebie „mężu”, „żono”. Zaprzyjaźniliśmy się", wspominała. Jej serialowy mąż nigdy nie był zniecierpliwiony, nigdy też nie okazywał złości wobec kolegów i koleżanek z planu. Gdy w 2016 roku media obiegła informacja o jego śmierci, powiedziała, że czuje ogromną pustkę, jakby zmarł ktoś jej najbliższy. A jak się o tym dowiedziała? „Tutaj rano był taki piękny słoneczny dzień jesienny, taki dobry nastrój. I od razu raniutko dowiedziałam się o odejściu mojego partnera, niezwykłego partnera, z którym bardzo byłam związana. I to nie o to chodzi, że graliśmy przez lata razem, bo to nasze granie było przecież wiele lat temu, ale zrobiło mi się bardzo smutno, jakby odszedł członek rodziny, takie miałam wrażenie. Ktoś bardzo, bardzo bliski. Z przykrością, smutkiem i bólem w sercu dowiedziałam się, że pan Andrzej, dla mnie Andrzej, a właściwie Stefan, z którym byłam związana wiele lat, wiele dni spędziłam na planie, odszedł. Byliśmy bardzo zaprzyjaźnieni w sensie takim koleżeńskim. Oprócz smutku, który mnie ogarnął, że odeszło tak wielkie nazwisko, to zostało piękne wspomnienie”, czytaliśmy w wywiadzie dla RMF FM. Dodała również, że: „myślę, że pan Andrzej zostanie w pamięci wszystkich wraz ze swoją szlachetnością, namiętnością, uczciwością. Prywatnie wykazywał się wielką kulturą, dowcipem, ciepłem i takiego zawsze będę go wspominać. Dzień jest smutny, ale Andrzej na zawsze zostanie w naszych wspomnieniach". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Nehrebecka dwa razy brała ślub. Dla drugiego męża poświęciła karierę i wyjechała z Polski Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, 01.06.1976 rok Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, 1976 rok Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat Anna Seniuk dodawała również, że Andrzej Kopiczyński był jej przyszywanym mężem. Często spotykali się również poza planem zdjęciowym. Przez cały czas mieli bardzo dobre stosunki. „To taki mój przyszywany mąż. Ja panu powiem, że są tacy partnerzy, z którymi się gra bardzo dobrze, potem odchodzą, gdzieś idą w świat, mają swoje życie, rozstajemy się, są nowi. A z Andrzejem było zupełnie wyjątkowo i inaczej. Przecież w końcu tych odcinków nie było tak dużo. W pierwszej serii mieliśmy 21 odcinków, a mimo to ta praca związała nas niebywale, w zasadzie na całe życie. Ile razy potem spotykaliśmy się przypadkowo, nieprzypadkowo, gdzieś w telewizji, to zawsze mieliśmy do siebie bardzo ciepły stosunek. Wspomnienia ożywały, witaliśmy się zawsze bardzo serdecznie", opowiadała w RMF FM. „Taki partner jak Andrzej zapadł mi bardzo głęboko w serce. Myślę, że tak jak milionom ludzi, którym dał tyle uśmiechu i tyle radości, że też nieprędko zapomną o jego fantastycznej kreacji, bo przecież to był bardzo dobry aktor. Zagrał wiele różnych ról, a jednak w tej roli pokazał całe mistrzostwo swoje — cudownie, dyskretnie, z wdziękiem, z poczuciem humoru tę rolę zagrał, że zaskarbił sobie miłość milionów ludzi", zapewniała. A jak wspomina serialowego męża? Zawsze z uśmiechem na twarzy. „Ta więź między mną a Andrzejem nie wygasła nigdy. Mimo że przecież nie spotykaliśmy się, był okres, przez wiele, wiele lat, to zawsze te spotkania były radosne. Ja myślę, że jak o nim wspominam, to z jednej strony jest wielki, dojmujący smutek, że odszedł taki wspaniały człowiek, a z drugiej strony, nie mogę się nie uśmiechnąć na wspomnienie Andrzeja, który był tak uroczym i wspaniałym partnerem — ale nie tylko aktorem, partnerem: był cudownym człowiekiem. Nigdy nie było między nami scysji, cudownie się porozumiewaliśmy. Jego kultura, jego wdzięk, poczucie humoru zaskarbiły sobie mój podziw", posumowała w rozmowie z Bogdanem Zalewskim. Taka przyjaźń zdarza się bardzo rzadko... CZYTAJ TEŻ: Jacek Fedorowicz, dziadek znanego restauratora Mateusza Gesslera, to znany aktor i satyryk Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, 10.04.2014 rok, Warszawa. 80. urodziny serialowego "czterdziestolatka" Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, serial "Czterdziestolatek"
Wiele lat temu zagrała córkę Karwowskich w „Czterdziestolatku”. Co dzisiaj robi Mirella Olczyk-Kurkowska?
Największą popularność zyskała dzięki roli Jagody w kultowym już „Czterdziestolatku”. Mimo że miała przed sobą świetlaną przyszłość, to aktorka nie chciała zrobić kroku wprzód. Dlaczego? Ponieważ nie wspomina dobrze czasów, gdy musiała stanąć przed obiektywem kamer. O pracy na planie nie opowiedziała nawet swoim rówieśnikom ze szkoły. Zaraz po zakończeniu produkcji, Mirella Olczyk-Kurkowska usunęła się w cień. Co dzisiaj robi i jak potoczyło się jej życie? Mirella Olczyk-Kurkowska: kariera. Dlaczego zrezygnowała z aktorstwa? Jak się okazuje, popularność to nie wszystko. Przekonała się o tym Mirella Olczyk-Kurkowska. Mimo że rola Jagody w „Czterdziestolatku” mogła wybić ją na sam szczyt, to postanowiła się wycofać. Gdy dowiedziała się o castingu, zdecydowała spróbować. „Chodziłam do szkoły podstawowej w Wilanowie, przeczytałam w gazecie o zdjęciach próbnych, więc na nie poszłam. W końcu z Wilanowa na Chełmską, gdzie mieści się wytwórnia, to dwa kroki”, opowiadała w „Życiu Warszawy” w 2006 roku. Czas pokazał, że była to jej pierwsza i ostatnia rola w jej życiu. Jednak co sprawiło, że nie chciała dalej prezentować swoich artystycznych umiejętności w innych produkcjach? Powodem takiej decyzji miały być różnego rodzaju nieprzyjemności, z którymi wówczas młoda dziewczynka musiała się mierzyć. Produkcja emitowana w latach 1975-1978 do dzisiaj uznawana jest za jedną z najlepszych komedii w historii Polskich seriali, jednak Mirelli nie było do śmiechu. „W szkole nie przyznawałam się, że gram w serialu. Któregoś razu miałam do wyboru: pójście na plan albo napisanie klasówki z chemii. Wybrałam klasówkę. Przyjechał kierownik produkcji, poprosił mnie na plan i wtedy wszystko się wydało. I wtedy, jeśli byłam proszona do odpowiedzi, to już jako gwiazda. Zwłaszcza pani od geografii starała się mi to gwiazdorstwo wytępić — byłam na każdej lekcji pytana, na każdej lekcji dostawałam tę samą ocenę. Dlatego w paru ujęciach mam rozłożony atlas do geografii i zakuwam tę geografię. Albo w odcinku dotyczącym Szekspira poprosiłam reżysera, żeby zamienił, że dostałam pałę nie z matematyki, ale — zgodnie z prawdą — kolejną pałę z geografii”, opowiadała Mirella w rozmowie z Onetem. Podkreślała, że ta rola nie dawała jej radości, a w dodatku średnio przepadała za swoją bohaterką. „Ta rola Jagody jest tak na przekór mojemu charakterowi, że bałam się, żeby nie być z nią utożsamiana. Że jestem taka mało energiczna, powolna. Ja byłam i jestem typem Mareczka [...]. Po pewnym czasie takie elementy większego temperamentu były dopuszczalne. Np. kiedy rodzice jadą do dziadka pożyczyć pieniądze, my wchodzimy do budynku i kopnęłam Mareczka, czego nie było w scenariuszu, ale zostało to zaakceptowane", wyjaśniała w 2015 roku w rozmowie z Onetem. Kobieta raz na zawsze zamknęła swoją przygodę aktorską. W rozmowie z tym samym portalem dodała, że rola w „Czterdziestolatku” uchroniła ją przed składaniem papierów do szkoły teatralnej. „Rola Karwowskiej bardzo mi się nie podobała, dlatego zależało mi na tym, żeby jeszcze raz pokazać się od tej lepszej strony w innej roli, ale rodzice już mi na to nie pozwolili, chociaż miałam propozycje zagrania u Janusza Majewskiego. [...] Wiedziałam, że nie mam zdolności wokalnych i że aktorstwo to jest zawód, w którym można nie zaistnieć, ale jak ciężki jest to zawód, nie miałam świadomości. Udział w »Czterdziestolatku« wpłynął na mnie w ten sposób, że nawet nie podejmowałam próby zdawania do szkoły aktorskiej”, czytamy w wywiadzie z PAP-em. Dodała również, że: „Wydawało mi się, że przychodzą tam ludzie nieprzygotowani, bo np. co chwilę zmieniano światło, więc percepcja dziecka czy osoby, która nie wie, jak pracuje się na planie filmowym, prowadzi na manowce”, wyznała w tej samej rozmowie. CZYTAJ TEŻ: 4-letni syn Mariny Łuczenko-Szczęsnej wie, kim zostanie w przyszłości? Żona piłkarza ujawniła prawdę Mirella Olczyk-Kurkowska, kadr z „Czterdziestolatka” Mirella Olczyk-Kurkowska, kadr z „Czterdziestolatka” Mirella Olczyk-Kurkowska, kadr z „Czterdziestolatka” Mirella Olczyk-Kurkowska, kadr z „Czterdziestolatka” Co dzisiaj robi Mirella Olczyk-Kurkowska? Myśl o aktorstwie wróciła do niej w czasie studiów. Pracowała wówczas jako adept mim w Teatrze Żydowskim. Jednak nie wiązała z tym większych nadziei. Postawiła na rodzinę. Dzisiaj ma trójkę dzieci: córkę Malinę oraz bliźniaków: Jakuba i Macieja. Później podjęła też studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. To właśnie tam zdobyła tytuł doktora nauk humanistycznych. „Wciąż bardzo miło wspominam swoją aktorską przygodę sprzed 35 lat. Czasem myślę, jak potoczyłoby się moje życie, gdybym zdecydowała się zostać aktorką... Ale nie szkoda mi tego, że wybrałam inną drogę. Jestem szczęśliwa, a rola Jagody to dziś tylko jedno z wielu moich pięknych wspomnień”, opowiadała „TeleTygodniowi”. Dzisiaj skupia się na pracy naukowej. Jest wykładowczynią W Centrum Europejskim Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadzi również zajęcia dla studentów na Wydziale Zarządzania oraz w kilku kolegiach językowych. „Jestem historykiem, a że nie próbowałam zostać aktorką, to jedna z moich lepszych decyzji. Ale film jest dla mnie przedmiotem badań naukowych — zajmuję się bowiem dziejami kultury popularnej i masowej w XIX i XX w.”, czytaliśmy w rozmowie z PAP-em. Dodatkowo rozwija swoje pasje. Od jakiegoś czasu trenuje karate. „Zapisałam się na zajęcia z synem, bo szkoda mi było czekania bezczynnie przez półtorej godziny”, wyznała. Zdobyła też brązowy pas oraz wzięła udział w zawodach. „Kiedy zdobyłam pierwsze miejsce, pokonując mężczyzn, mężowi składano kondolencje”, mówiła w „Życiem Warszawy". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wyjątkowi goście, moc wrażeń, niezwykłe talenty. Tak wyglądała gala VIVA! Photo Awards 2022 WARSZAWA 10.04.2014 SPOTKANIE Z ANDRZEJEM KOPICZYNSKIM, Mirella Olczyk Kurkowska Mirella Olczyk Kurkowska, WARSZAWA 30/10/2012 NA PLANIE PROGRAMU DZIEN DOBRY TVN Mirella Olczyk Kurkowska, 19.10.2012 Warszawa . Nagranie specjalnego odcinka " Familiady" Anna Popek, Mirella Olczyk Kurkowska, WARSZAWA 10.04.2014 SPOTKANIE Z ANDRZEJEM KOPICZYNSKIM
Cała Polska pokochała go za rolę Marka w „Czterdziestolatku”. Co dziś robi Piotr Kąkolewski?
Mężczyzna postanowił zrezygnować z aktorstwa
Dzięki roli rezolutnego Mareczka, syna inżyniera Karwowskiego, zdobył wielką popularność i sympatię widzów. Mimo że Piotr Kąkolewski miał wtedy zaledwie 11 lat, to przed kamerą czuł się i zachowywał bardzo naturalnie. Zamiast wróżonej mu wielkiej kariery, on wybrał inną drogą i zrezygnował z aktorstwa... Co dziś robi Mareczek z "Czterdziestolatka"? „Czterdziestolatek” - przepustką do kariery Kultowy serial trafił na nasze ekrany w latach 70., a także doczekał się ekranizacji filmowej, „Motylem jestem, czyli romans 40-latka”. Inżynier Karwowski i jego rodzina przyciągali przed ekrany niemalże wszystkich, a syn tytułowego czterdziestolatka, Mareczek, swoimi błyskotliwymi komentarzami i powiedzeniami wywoływał salwy śmiechu w niejednym domu. W rolę wygadanego chłopca wcielił się jedenastoletni Piotr Kąkolewski. Miał już za sobą epizod w szóstym odcinku „Przygód psa cywila” jako ośmiolatek, dlatego występy przed kamerami nie były mu obce. Zachowywał się jak profesjonalista: swobodnie i naturalnie, nie chcąc stwarzać problemów. „Jakby mi kazali ze szpadlem zagrać, to bym zagrał. Na planie rozkaz to rozkaz”, mówił. Mareczek i jego serialowa siostra Jagoda rozbawiali nie tylko widzów „Czterdziestolatka”, ale także całą ekipę filmową. Odtwórca tej roli, Piotr Kąkolewski, wystąpił także w „Żółwiu”, „Zazdrości i medycynie” oraz „Tajemnicy wielkiego Krzysztofa”. Czytaj również: Straszne dzieciństwo, nieszczęśliwe miłości. Oto wszystkie nieszczęścia Marlona Brando... Piotr Kąkolewski w "Czterdziestolatku", 1974 rok Piotr Kąkolewski – Mareczek w peruce Poza rolą Marka Karwowskiego, Piotr Kąkolewski niemal w tym samym czasie grał w teatrze w sztuce „Niemcy”. Wcielał się w rolę żydowskiego chłopca oraz bardzo do niego podobne martwe dziecko. Aby między obiema postaciami widoczna była różnica, charakteryzatorka zdecydowała się skrócić włosy młodego aktora. Pech chciał, że premiera sztuki była pierwsza... „Kiedy mama zobaczyła efekt, prawie dostała zawału, a Jerzy Gruza wpadł w furię”, mówił Piotr o zabiegu fryzjerskim. Na szczęście reżyser nie szukał kogoś innego do roli Mareczka. Sytuację uratowano zakładając Piotrowi Kąkolewskiemu... perukę zrobioną z naturalnych włosów, która doskonale imitowała jego poprzednią fryzurę. „Było mi w tej peruce piekielnie gorąco. Miałem wrażenie, że noszę wełnianą czapkę. Nie wiem, jak mogłem w niej wytrzymać podczas upałów. Może dzięki Annie Seniuk i Andrzejowi Kopiczyńskiemu. Traktowałem ich jak drugich rodziców, mieli styl i klasę”, wspominał mężczyzna przyznając, że godziny na planie w takiej peruce nie należały do łatwych i przyjemnych. Młody aktor dzielnie jednak zniósł te niedogodności. Rola, poza popularnością, przyniosła mu też pieniądze, dzięki którym mógł spełnić swoje marzenie. Kupił sobie motorower. „Za pieniądze zarobione w serialu spełniłem największe marzenie – kupiłem pierwszy motorower. Do dziś poruszam się motocyklem”, wyznał dodając: „Z auta zrezygnowałem, nie licząc czerwonego forda mustanga z 1966 r. Jeżdżę nim w wyścigach zabytkowych samochodów i zwykle zdobywam puchar. Za elegancję". Podczas tych wyścigów wraz z córką przebiera się w kolorowe, hipisowskie stroje. Czytaj też: Tę sympatyczną rodzinę znał cały kraj. Jak potoczyły się losy Bąbli z „Rodziny Leśniewskich”? Piotr Kąkolewski w "Czterdziestolatku" 1974 rok Co dziś robi Piotr Kąkolewski? Mimo że kariera stała przed nim otworem, mężczyzna nie zdecydował się dalej kroczyć tą drogą. Kiedy będąc w szkole średniej jechał na plan serialu „Z biegiem lat, z biegiem dni...” Andrzeja Wajdy, zdał sobie sprawę, że aktorstwo nie jest dla niego. W „Kulisach sławy” tłumaczył: „Byłem już pełnoletni. Pojechałem do Krakowa na pełnym luzie i nagle zdałem sobie sprawę, ilu ludzi stoi za taką produkcją. Powiedziałem sobie wtedy: w życiu nie zostanę aktorem". Piotr Kąkolewski dodał jeszcze, że to zdecydowanie nie jego świat. „Aktorstwo nie podobało mi się, byłem tym zmęczony. Oprócz tego, że trzeba grać kogoś innego, to poza planem trzeba walczyć o rolę. Nie lubię tego”. Po maturze postanowił pójść w ślady ojca i zdawać na architekturę. Mówił, że co prawda wychowywał się na planach zdjęciowych, ale również na desce kreślarskiej swojego taty. Odziedziczył po nim także charakter i miłość do architektury oraz poczucie humoru i szelmowski uśmiech. Piotr Kąkolewski wraz z przyjacielem założył pracownię architektoniczną ADD, którą prowadzi od 1999 roku. Czy żałuje, że zakończył pracę przed kamerą? Nie, choć żartuje, że pewnie by do tego wrócił, gdyby miał grać z Angeliną Jolie. Patrząc na siebie w roli Mareczka nie potrafi powstrzymać śmiechu. Czasami Piotr Kąkolewski, czyli serialowy Marek Karwowski spotyka się z odtwórczyniami swojej serialowej siostry, Jagody: Mirelli Olczyk-Kurkowskiej i Grażyny Woźniak. W dalszym ciągu wszyscy są zapraszani na spotkania radiowe i telewizyjne. Jednak żadne z „czterdziestolatkowego” rodzeństwa nie kontynuowało kariery aktorskiej... Zobacz także: „Jesteśmy ze sobą szczęśliwi” – mówił Andrzej Kopiczyński o swoim związku z Moniką Dzienisiewicz Piotr Kąkolewski na planie "Dzień Dobry TVN" w październiku 2012 roku Piotr Kąkolewski, 80. urodziny Andrzeja Kopiczyńskiego, Warszawa, 10.04.2014
Serial Czterdziestolatek obchodzi 46. urodziny!
Dokładnie 16 maja 1975 wyemitowano pierwszy odcinek serialu Czterdziestolatek! Losy inżyniera Stefana Karwowskiego i jego rodziny przyciągały przed telewizory miliony widzów. Andrzej Kopiczyński i Anna Seniuk byli ulubionym małżeństwem Polaków. Kultowe stały się też postaci drugoplanowe, jak inżynier Maliniak (Roman Kłosowski) czy Kobieta Pracująca (Irena Kwiatkowska). Zobacz też: Serial „Czterej pancerni i pies” ma już 55 lat! Fani 40-latka twierdzą, że Jerzy Gruza i Krzysztof T. Toeplitz idealnie odwzorowali rzeczywistość lat 70. Zgodnie z założeniem twórców, w serialu nie zabrakło nawiązań do tzw. kryzysu wieku średniego, z którym zmagał się inż. Karwowski. Popularny program doczekał się kontynuacji. W 1976 roku zrealizowano film Motylem jestem, czyli romans 40-latka, a w latach 90. Jerzy Gruza wyreżyserował serial Czterdziestolatek. 20 lat później. Czego nie wiecie o popularnym Czterdziestolatku? Sprawdźcie! View Ediplayer on the source website