Ten hit był hymnem PRL-u, uchodzi za pierwszy polski przebój. Jest uwielbiana do dzisiaj
„Dziwny jest ten świat” Czesława Niemena to utwór z 1967 roku, który stał się symbolem epoki PRL. Poznaj historię powstania, inspiracje i ciekawostki związane z tą piosenką.
„Dziwny jest ten świat” została skomponowana i napisana przez Czesława Niemena w 1967 roku. To jeden z pierwszych polskich utworów wyraźnie inspirowanych muzyką soul, a zarazem jeden z najbardziej emocjonalnych protest songów w historii polskiej kultury. Nagrana w Studio Polskiego Radia, w czasach cenzury i napięć politycznych, przebiła się dzięki autentycznemu przekazowi i poruszającemu wykonaniu. Piosenka szybko stała się hymnem pokolenia, a sam Niemen – ikoną. Geneza powstania utworu "Dziwny jest ten świat" „Dziwny jest ten świat” nie powstał jako przypadkowy przebój – był efektem głęboko osobistych przemyśleń artysty i jego inspiracji płynących z amerykańskiego soulu, a szczególnie twórczości Jamesa Browna. Utwór powstał w czasie, gdy Niemen był już uznanym muzykiem, ale nieustannie poszukiwał nowego brzmienia i autentycznego przekazu. Niemen był zafascynowany ruchem praw obywatelskich w USA oraz działalnością Martina Luthera Kinga. Wiele elementów „Dziwnego świata” – melodia, dramatyzm, sposób śpiewania – ma swoje korzenie w stylistyce protest songów lat 60. Utwór był jednocześnie odpowiedzią na osobiste rozczarowania i obserwacje rzeczywistości PRL, która pełna była hipokryzji, przemocy i niesprawiedliwości. ZOBACZ TEŻ: Zakazany hymn PRLu był wielkim hitem lat 70. Nie spodziewasz się, o jaką piosenkę chodzi Premiera i odbiór publiczności Utwór został zaprezentowany publicznie po raz pierwszy na festiwalu w Opolu w czerwcu 1967 r. To był moment przełomowy – wykonanie Niemena z ekspresyjnym ruchem scenicznym i łamiącym się głosem, wzbudziło wielkie emocje i podzieliło publiczność. Choć występ był kontrowersyjny – niektórzy oskarżali Niemena o „krzyczenie, a nie śpiewanie” – to właśnie ten bunt i ekspresja nadały utworowi status kultowego. Publiczność zareagowała owacją na stojąco, a jury festiwalu przyznało mu nagrodę specjalną. Piosenka natychmiast weszła do kanonu i była emitowana w radiu oraz odtwarzana w domach, pomimo ograniczeń cenzorskich. Znaczenie i wpływ utworu „Dziwny jest ten świat” to nie tylko przebój – to artystyczna wypowiedź o głębokim ładunku emocjonalnym i społecznym. Utwór stał się symbolem pokolenia '68 i jednym z niewielu przypadków w PRL, kiedy piosenka popularna przekraczała granice rozrywki, stając się manifestem. Z czasem piosenka stała się hymnem nie tylko epoki PRL, ale także wszystkich, którzy czują się zagubieni w świecie pełnym przemocy i fałszu. Śpiewali ją zarówno opozycjoniści, jak i artyści różnych pokoleń. Jej aktualność pozostaje niepodważalna – to utwór o empatii, niezrozumieniu i potrzebie dialogu, który nie zestarzał się ani trochę. Ciekawostki i wersje utworu „Dziwny jest ten świat” doczekał się wielu interpretacji i nowych aranżacji, które tylko potwierdzają jego ponadczasowość. Piosenka była wielokrotnie wykonywana przez młodych artystów, m.in. na „Szansie na sukces” czy „The Voice of Poland”. Choć utwór nie był oficjalnie tłumaczony na inne języki, Niemen wykonał go również w wersji angielskiej. Nagranie to można znaleźć w archiwach Polskiego Radia. Współcześnie „Dziwny jest ten świat” bywa reinterpretowany przez artystów jazzowych i rockowych, a jego przesłanie jest przypominane przy okazji ważnych rocznic społeczno-politycznych. SPRAWDŹ TEŻ: Polacy śpiewają ją od lat, ale nie znają jej prawdziwej nazwy. Ten hit PRL-u ma drugie oblicze
Natalia Niemen i Ania Rusowicz o relacji znanych rodziców: "Byli parą"
Wokaliści byli dla siebie ważni zarówno na scenie, jak i poza nią
W jednym z ostatnich odcinków programu "halo tu polsat" Natalia Niemen i Ania Rusowicz, córki dwojga wielkich ikon polskiej muzyki — Czesława Niemena i Ady Rusowicz opowiedziały o swoim najnowszym projekcie, a także wyruszyły w sentymentalną podróż do czasów, gdy ich rodzice byli młodymi, obiecującymi artystami. Panie wspomniały przy okazji, że ich znani rodzice byli niegdyś parą. [Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 04.11.2024 rok] Natalia Niemen, Ania Rusowicz i Natalia Kukulska na jednej scenie Córka Czesława Niemen jakiś czas temu wcieliła w życie wyjątkowy projekt muzyczny, w którym siły połączyły trzy piosenkarki: Natalia Niemen, Natalia Kukulska i Anna Rusowicz. Celem tego przedsięwzięcia jest przybliżenie szerszej publiczności mniej znanych utworów Niemena. "To jest tak naprawdę seria moich koncertów, cykl koncertowy "Niemen mniej znany". Koncerty pod tym tytułem dzieją się od 2013 roku, w 2017 roku wydałam płytę pod tym tytułem. Znajdują się tam utwory mojego ojca w interpretacjach moich i moich kolegów; ale również kilka znanych utworów gramy na koncertach. Stwierdziłyśmy, że będzie fantastycznie spotkać się we trójkę w konwencji niemenowskiej" - mówiła w studio halo tu polsat Natalia Niemen. W dalszej części wypowiedzi córka Czesława Niemena zdradziła, że spotkanie córek legend polskiej muzyki zaowocowało nie tylko wspaniałym koncertem, ale także burzą mózgów i nowymi, potencjalnymi projektami. Niemen i Rusowicz nie chciały jednak zdradzać za dużo. "(...) szykuje się niezła gratka, jeżeli to wypali. Widać po naszych social mediach, że ludzie bardzo burzliwie zareagowali, bardzo pozytywnie na nasze trio, co tylko motywuje nas do tego, by zrobić z tym coś więcej", wyznała Ania Rusowicz. Czytaj też: Tak Ania Rusowicz przeżyła stratę mamy: „Uznałam, że jej nigdy nie było. Wiele lat żyłam w wyparciu” Natalia Niemen i Ania Rusowicz o relacji łączącej ich rodziców Choć dziś mało kto o tym wie, Czesław Niemen i Ada Rusowicz byli kiedyś parą, a ich związek rozwijał się w czasach, gdy oboje zdobywali popularność na polskiej scenie muzycznej. Czesław — utalentowany, charyzmatyczny artysta o głębokim głosie i niepowtarzalnym stylu — oraz Ada, energiczna wokalistka zespołu Niebiesko-Czarni, wyznaczyli nowe standardy w muzyce rozrywkowej. "Moja mama i twój tata to naprawdę dobrze się znali" - przyznała Ania. "... a nawet kochali..." - dodała Natalia Niemen. "Oni byli parą" - dodały piosenkarki w programie halo tu polsat. Obie córki zgodnie zauważyły, że ich rodzice byli dla siebie ważni zarówno na scenie, jak i poza nią. Ich znajomość zaowocowała także wzajemną inspiracją, której efekty słyszymy w ich muzyce do dziś. "Oboje debiutowali w zespole Niebiesko - Czarni. Tata Natalii, Czesław Niemen, pisał dla mojej mamy największe przeboje" - wspominała Ania Rusowicz. "A jeśli chodzi o Natalię Kukulską, to nasze mamy z kolei się przyjaźniły. Mój brat nawet miał wózek po Natalii" - dodała, podkreślając przy tym, że dziś tworzą jedną, dużą, wielopokoleniową rodzinę. "Wydaje mi się, że siła naszych rodów i to, co jest między nami, to jest (...) niewidzialna, przepiękna siła, która pokazuje nam, że bez korzeni nie możemy fruwać" - podsumowała. Czytaj też: Natalia Niemen o ostatnich chwilach z tatą: „Rozmawiałam z nim, gdy leżał w śpiączce. Powiedziałam, że mu wybaczam”
Kochała go do końca życia, ich romans budził kontrowersje. Nie żyje Farida, ukochana Niemena
Nie żyje Farida, włoska ukochana Czesława Niemena. Concetta Gangi miała 78 lat i ostatnie lata spędziła na Sycylii w Taorminie. Tam właśnie zmarła, cztery dni po swoich urodzinach. Była w gwiazdą we Włoszech, ale w Polsce również znało ją wielu. Nie żyje Farida Smutne wieści dotarły do nas z Sycylii, gdzie odeszła wielka wokalistka, Farida. Według doniesień, Concetta Gangi zmarła w poniedziałek 30 września w swoim domu w Taorminie. Świat muzyki stracił prawdziwą gwiazdę, której utwory były znane i uwielbiane w całych Włoszech i nie tylko. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfIirr6-318b89e.jpg" width="1699" height="1600" alt="Sopot, 08.1970. X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie; n/z Czeslaw Niemen i Farida.,Image: 428666622, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie" /> ZOBACZ TEŻ: Czesław Niemen i włoska piosenkarka Farida: co ich połączyło, co zmusiło do rozstania? Kim była Concetta Gangi? Na scenie nosiła pseudonim Farida. W latach 70. była prawdziwą gwiazdą, która nie miała sobie równych. We Włoszech każdy znał jej piosenki, a wśród swoich współprac muzycznych miała takie nazwiska, jak Franco Battiato czy Renato Zero. Podczas festiwalu Cantagiro zachwyciła publiczność, a usłyszawszy ją Czesław Niemen, zaprosił ją do Polski na festiwal w Sopocie. W ten sposób zyskała popularność również w naszym kraju, a także... miłość! Romans z Czesławem Niemenem Farida i Czesław Niemen poznali się we Włoszech podczas festiwalu Cantagiro. Choć początkowo ich znajomość była typowo zawodowa, z biegiem czasu jednak ewoluowała i zamieniła się w romans. W Polsce, jak i we Włoszech uważano to za spory skandal i pisano o tym dość głośno, jak podaje Plejada. Para podczas pobytu w Zakopanem miała wziąć symboliczny ślub, który miał być symbolem ich miłości. Ich relacja niestety się zakończyła. Gdy ojciec Faridy zachorował, ta złożyła Bogu obietnicę, że wróci do Włoch, jeśli tylko wyzdrowieje jej tata. Tak też się stało. W 2020 roku przyznała, że Niemen był miłością jej życia. W 2021 odwiedziła jego grób, zaś rok później odznaczono ją Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za wybitne osiągnięcia w pracy artystycznej. Źródło: Plejada
Byli jak hipisi i prorocy. Relację Czesława Niemena i Stana Borysa zniszczyła zazdrość
Pisano, że Polska była dla nich obu za mała
Dwie ikony polskiej piosenki - Czesław Niemen i Stan Borys – nigdy się nie lubili. Obaj byli niezwykle utalentowani, mieli świetne głosy, nikt im nie mógł dorównać. Takie piosenki, jak „Dziwny jest ten świat” czy „Pod papugami” Niemena do dzisiaj inspirują wielu wykonawców. „Anna” czy „Jaskółka uwięziona” Stana Borysa nie mają może tylu współczesnych wykonań, ale kto tych przebojów nie zna... Fani dzielili się na dwa obozy, pytali: Stan Borys czy Niemen, a oni byli o siebie zazdrośni. Jak wyglądała historia ich relacji? Czesław Niemen i Stan Borys – byli trochę jak hipisi, trochę jak prorocy Czesław Niemen był o parę lat starszy od swojego kolegi i konkurenta, urodził się w 1939 roku w Starych Wasyliszkach na terenie dzisiejszej Białorusi, był emigrantem. Stan Borys był niewiele młodszy. Wokalista urodził się w 1941 roku pod Rzeszowem. Pochodzili z niezamożnych rodzin, byli muzycznymi samoukami, mieli naturalne, wrodzone talenty. Obaj nosili pseudonimy, Niemen to tak naprawdę Czesław Wydrzycki, artysta przyjął ten pseudonim w połowie lat 60. podczas koncertów w paryskiej, słynnej sali Olimpia. Stan Borys naprawdę nazywa się Stanisław Guzek, zresztą wszyscy mówili do niego Staszek. Obaj w latach 60. stali się gwiazdami, byli symbolami rockowej muzyki, wolności, życia na własnych warunkach. Obaj z długimi włosami, czasem ubrani w charakterystyczne szaty przypominali trochę hipisów, trochę proroków. Zobacz też: Gdy czuła pustkę i samotność, mogła liczyć na wsparcie Kingi Rusin. Mało kto wie, kim naprawdę była Danuta Rinn dla dziennikarki Czesław Niemen, lata 70. XX wieku Mieli ogromne powodzenie i mnóstwo wielbicielek, ale życie osobiste układało im się różnie. Czesław Niemen był po uszy zakochany we włoskiej piosenkarce Faridzie. Ale ich znajomość nie przetrwała, piękna Włoszka wróciła do swojego kraju, a przede wszystkim do męża, Sycylijczyka. W 1973 roku muzyk poznał polską supermodelkę Małgorzatę Niemen, połączyło ich głębokie uczucie. Byli razem do śmierci legendarnego wokalisty w 2004 roku. Stan Borys gorzej sobie radził z kobietami i powodzeniem, jakim był otaczany. Miał trzy żony, szczęście znalazł dopiero w dojrzałym wieku, u boku Anny Maleady, są razem od 15 lat. Stan Borys czuł się tym drugim Czesław Niemen miał bardzo dobry głos, czysty, obejmujący 5 oktaw, o elektryzującym, przykuwającym uwagę brzmieniu. Równie wspaniały głos – czysty jak dzwon - miał jego największy konkurent... Stan Borys zawsze miał poczucie, że jest tym drugim. Irytowało go to. Czuł się w Polsce niedoceniony, a nawet prześladowany. „Kiedy uczestniczyłem w międzynarodowych festiwalach, to wszędzie tam bardzo mnie szanowano. Ale jak wracałem do Polski, to nikt nie mówił o moich sukcesach, nagrodach. Zresztą, do tej pory się o tym nie mówi. Mówiono za to: „Tego apostoła więcej w telewizji pokazywać nie będziemy”. Albo: „Nie będziemy pokazywać tej postaci biblijnej podobnej do Jezusa, która nosi krzyż”. Czego więc miałem w Polsce szukać?”, opowiadał w rozmowie z Anitą Czupryn o powodach swojego wyjazdu do Ameryki. Stan Borys i Czesław Niemen mieli spore ego i, jak napisał w swojej książce „Big bit” Marek Karewicz, Polska była dla nich obu za mała. Choć trzeba dodać, że dla wielbicieli Czesława Niemena brzmi to trochę jak bluźnierstwo, bo uważali, że Niemen jest zjawiskiem w polskiej muzyce, niepowtarzalnym i nieporównywalnym z nikim. Zobacz też: Agata Buzek uciekła od zgiełku miasta na Podlasie. „Sporo czasu spędzam w samotności” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/forum-0629051509-f250b76.jpg" width="2725" height="2189" alt="Bialystok, 1975. Otwarcie Ogolnopolskiej Spartakiady Mlodziezy w sportach letnich; n/z Czeslaw Niemen przed koncertem. Stan Borys i Renata Lewandowska w głębi.,Image: 629051509, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jan Rozmarynowski / Forum" title="Czeslaw Niemen, Stan Borys i Renata Lewandowska, Białystok, 1975 rok" /> Niegroźne początkowo zaczepki i uszczypliwe komentarze w końcu zaczęły rozgrywać się na oczach publiczności. Stan Borys jako pierwszy przeniósł konflikt na scenę. Później gorzko tego pożałował. Któregoś razu czekał z zespołem Bizony za kulisami na rozpoczęcie koncertu. W pewnym momencie zdziwiło ich, że na widowni jest tak cicho. Wyjrzeli i zobaczyli jedną osobę… Czesława Niemena, to on wykupił wszystkie bilety i czekał, by Stan Borys śpiewał dla niego. „Nu, Stasiu, czas grać. Toż ja bilet kupiłem!”. Tak wyglądała drobna zemsta Niemena, który w rewanżu za uszczypliwości wykupił sobie prywatny koncert. Stan Borys w 1975 roku wyjechał do USA. Gdy wrócił na stałe do kraju w 2004 roku, Czesław Niemen był już ciężko chory na raka, w tym samym roku zmarł. Stan Borys ma dzisiaj 83 lata, przeszedł poważny udar i zawał serca, jest szczęśliwy u boku swojej ukochanej, Anny Maleady. Nigdy nie wymienia Czesława Niemena wśród artystów, którzy go inspirowali, odwołuje się do Tadeusza Nalepy, wykonawców muzyki poważnej albo Krzysztofa Cugowskiego...
Natalia Niemen o ostatnich chwilach z tatą: „Rozmawiałam z nim, gdy leżał w śpiączce. Powiedziałam, że mu wybaczam”
Czesław Niemen zostawił w córce to, co najpiękniejsze
Był 2004 rok, gdy Czesław Niemen dostał zapalenia płuc i zapadł w śpiączkę. Po 10 dniach zmarł. W rozmowie z VIVĄ.pl Natalia Niemen opowiedziała nam o tym, jak zapamiętała tatę, dzieciństwo i ostatnie chwile z nim spędzone. To wtedy powiedziała mu ważne słowa… [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 23.02.2025 r.] Natalia Niemen o tacie. Jaki był Czesław Niemen prywatnie? Piosenkarka dobrze pamięta swoje dzieciństwo i relację z ojcem. „Był tatą dość specyficznym. Był skupiony na pracy, swoich planach i ich realizowaniu. Był bardziej nieobecny, niż obecny. To był też rocznik ’39, hołdował zasadzie trzymania szacunku i dystansu w relacji rodzic-dziecko. W tamtych czasach ludzie mieli inne standardy, jeśli chodzi o rodzicielstwo”, powiedziała nam podczas sesji. Artystka odpowiedziała też na pytanie, czy Czesław Niemen miał swoje ciemne strony. „Oczywiście, że miał swoje ciemne strony. Ale nie powiem jakie! Powiem tak: zwykle jest tak, że jeśli mamy do czynienia z postacią ogromnie utalentowaną i taka osoba zdobywa szczyty w swoich dziedzinach, to zazwyczaj potrzebuje trochę więcej umiejętności w komunikacji, w emocjonalnej dojrzałości. Mój tata też tego potrzebował”, przyznała przed kamerą VIVY.pl. CZYTAJ TEŻ: Zobaczcie, jak w domu za miastem żyją Agnieszka i Modest Amaro Czesław Niemen, Festiwal Muzyków Rockowych w Jarocinie, próby, sierpień 1987 Czesław Niemen we wspomnieniach córki Pod koniec życia piosenkarza Natalia Niemen postanowiła zdobyć się na krok, dzięki któremu dużo łatwiej żyje się potem każdemu dziecko. „Tak, musiałam tacie coś przebaczyć. Rodzicom należy pokłonić się i podziękować, za tyle, ile umieli zrobić. Przychodzi taki moment dojrzałości, kiedy każdy powinien to zrobić. Jeśli chodzi o mnie, to rozmawiałam z tatą, gdy leżał w śpiączce. Powiedziałam, że mu wybaczam. Ale nawet jakbym nie zdążyła tego zrobić przed śmiercią, to ważne, żeby kiedykolwiek podziękować rodzicom za wszystko. Łatwiej się potem żyje”, usłyszeliśmy. Dziś piosenkarka widzi w sobie wiele cech, które zasiał w niej ojciec. Co na przykład? „To, co najpiękniejszego zostawił po sobie, to wrażliwość. Świat sztuki, w który weszłam dzięki niemu jak w masło. Ale i też mam po nim nadmiar natchnień. I coś, co nazywamy talentami. Ja nie umiem się lepiej wyrazić, niż w sztuce. Wszystko to mam po nim i jestem mu za to ogromnie wdzięczna”, podsumowała w rozmowie z VIVĄ.pl Natalia Niemen. Cały wywiad możesz zobaczyć na górze strony. Zobacz też: Poruszająco wspomina synka. Jednej sytuacji przez lata nie mógł sobie wybaczyć
Natalia Niemen opowiedziała o dorastaniu w domu gwiazdy. Jakim ojcem był Czesław Niemen?
„Według krytyków muzycznych i niektórych ludzi ze środowiska – byłam tegoż Niemena córką niegodną”
W najnowszym wywiadzie udzielonym VIVIE! Natalia Niemen opowiedziała o tym, jak wyglądało dorastanie w domu gwiazdy oraz jakim naprawdę ojcem był Czesław Niemen. Chociaż dzisiaj sama jest docenianą artystką, jej początki nie były jednak łatwe: nazwisko, które nosi, nie zawsze przynosiło jej korzyści. Fragmenty wywiadu Beaty Nowickiej z najnowszego numeru VIVY! 10/2024. Czesław Niemen, Zbigniew Wodecki, Wojciech Korda i królowa big-bitu Ada Rusowicz. Legendy muzyki i… Wasi rodzice. Macie w genach dziedzictwo wyjątkowe. Natalia Niemen: Do mnie świadomość, że ojciec jest legendą, docierała powoli. W moim dzieciństwie był człowiekiem z krwi i kości, matka również. Mieliśmy normalny dom, w którym się nie przelewało. Oczywiście znałam twórczość ojca, zwłaszcza z lat 80. i 90., bo przy jej tworzeniu dorastałam. Wiedziałam, że był kompozytorem i poetą, a przy okazji wybitnym śpiewakiem i multiinstrumentalistą. Z całą mocą dotarło to do mnie, gdy miałam 21 lat i rozpoczęłam własną przygodę z publicznymi wystąpieniami jako wokalistka. Był 1998 rok, ukazała się solowa płyta „Na opak”, sygnowana moim imieniem i nazwiskiem (to trudny wątek, dziś uważam, że dałam się wtedy wykorzystać różnym ludziom). Byłam pod opieką firmy BMG, miałam menedżera i w czasie promocji wylały się na mnie, jako córkę Czesława Niemena, kadzie jadu, pretensji, agresji i żalu. Gdyż – według krytyków muzycznych i niektórych ludzi ze środowiska – byłam tegoż Niemena córką niegodną. [...] Zobacz także: Jej mama zginęła w wypadku, gdy miała 7 lat. Dziś Ania Rusowicz ze smutkiem stwierdza: „Moje wspomnienia z nią związane są jak strzępy" Ania Rusowicz, Natalia Niemen, Katarzyna Wodecka-Stubbs, VIVA! 10/2024 Jakie flesze z dzieciństwa trzymacie blisko serca? Natalia: Kiedy byłyśmy z siostrą małe, jeździłyśmy z tatą na wycieczki do lasu. Zbieraliśmy grzyby, pamiętam papierówkę, która rosła pośrodku lasu iglastego, mam nawet zdjęcia. Tato był świetnym fotografem. Przez lata miałam poczucie, że tata poświęca nam niewiele czasu, że muzyka, sztuka były dla niego najważniejsze. Był w domu, ale nie do końca obecny emocjonalnie. Ciężko pracował: komponował, nagrywał, jednym słowem tworzył. Miał w salonie kąt zagospodarowany na studio, więc nasze życie rodzinne toczyło się bardzo blisko. Był i ja to doceniam. Też na piedestale, ale raczej jako głowa rodziny. Oczywiście kiedy nagrywał płytę „Terra Deflorata”, miałam wtedy 11 lat, i robił to w tym salonikowym studyjku, cały dom musiał być cicho, nie można było nawet dotykać przełączników światła. Nie chcę krytykować mojego taty. Robił, co potrafił, starał się, jak mógł. [...] Eleonora Niemen, Czesław Niemen, Natalia Niemen, 1989 rok Czesław Niemen był ojcem wspierającym? Natalia: Był dość surowy. Zdarzały mu się słowa krytyki. Czasem była konstruktywna, czasem wcale, ale obie z siostrą chodziłyśmy do szkoły muzycznej, komponowałyśmy na pianinie utwory, które tata doceniał. Szczególnie chwalił moją siostrę Eleonorę, która ma wybitny talent kompozytorski. Uważał, że powinnyśmy iść w świat muzyczny. Na poczet mojej przyszłej działalności dawał mi za przykład Laurie Anderson, multiartystkę amerykańską. A ponieważ wyrosłam w domu kultu sztuki, maluję, rzeźbię, rysuję, piszę wiersze, komponuję, gram na altówce, śpiewam. Przez lata miałam delikatny głos, bo byłam niewierząca w siebie w sposób chorobliwy. Mając 18 lat, poszłam do ojca i powiedziałam: „Tata, pokaż mi, jak pracuje przepona”. A on na to: „Dziecko, posłuchaj sobie Raya Charlesa, Otisa Reddinga, tych tuzów, których ci daję do słuchania od dzieciństwa”. To była jego rada (śmiech). Wybitne talenty nie wiedzą, jak działa przepona. Oni jej używają. Całość rozmowy z Natalią Niemen, Anią Rusowicz i Katarzyną Wodecką-Stubbs do przeczytania w najnowszym numerze VIVY!. Czytaj również: Mają za sobą wielkie kłótnie, dziś łączy je silna więź. Gdy Katarzyna Grochola zachorowała, córka była jej oparciem Ania Rusowicz, Natalia Niemen, Katarzyna Wodecka-Stubbs, VIVA! 10/2024 Natalia Niemen, Viva! 11/2019
Jedna z córek Czesława Niemena zmieniła nazwisko na tureckie. Oto, czym się dziś zajmuje
Był nie tylko utalentowanym artystą, ale także ojcem trzech córek. Najbardziej popularne są Natalia i Eleonora, będące owocami drugiego małżeństwa Czesława Niemena. Przed laty obie poszły w ślady taty, dziś jednak dalej tą drogą podąża tylko starsza z nich. A co wiadomo o młodszej? Okazuje się, że Nora zmieniła nazwisko na tureckie... Czym się zajmuje? Czesław Niemen: dzieci. Czym zajmuje się Eleonora? Był wyjątkowym i utalentowanym muzykiem, a pamięć o nim do dziś jest żywa. Jak na artystę przystało, życie Czesława Niemena również było dość barwne. Po raz pierwszy ożenił się z Marią Klauzunik i choć doczekali się córki Marii, to ich relacja rozpadła się niedługo po ślubie. Później przez wiele lat był związany z Małgorzatą Krzewińską, z którą miał dwie córki: Natalię i Eleonorę, zwaną Norą. Największą popularnością bez wątpienia cieszy się Natalia Niemen, która poszła w ślady słynnego taty i również realizuje się muzycznie. Nie stroni także od mediów. Młodsza z sióstr, Eleonora, przed laty także śpiewała, jednak od jakiegoś czasu zrobiło się o niej cicho. Okazuje się, że teraz córka Czesława Niemena nosi nazwisko Atalay. Dziennikarze ShowNews.pl trafili na internetowego bloga, którego prowadzi. Jak sama pisze, pomaga mamie w dbaniu o spuściznę taty. Zajmuje się również realizacją dźwięku – specjalizuje się renowacją nagrań analogowych, ponadto komponuje oraz śpiewa, jednak to ostatnie zdecydowanie rzadko. W 2002 roku wydała album „Eleonora Niemen”. Jak dowiadujemy się z jej bloga, po występie z 2009 roku, gdy swoich głosem uświetniła uroczystość z okazji wytłoczenia monet z wizerunkiem swojego ojca, zrobiła sobie przerwę od sceny. „Wtedy nie czułam się najlepiej emocjonalnie. Analizując teraz z perspektywy czasu, było to spowodowane, nazwijmy to sobie, przewlekłym stanem żałoby”, wyjaśniła Eleonora Atalay w 2020 roku. Po latach ponownie pojawiła się na scenie, tym razem w towarzystwie starszej siostry, Natalii Niemen. Występ emitowano na scenie Telewizji Polskiej w grudniu 2019 roku, a koncert, wystawa fotografii, a także premiera albumu „Być jak Czesław Niemen” związany był z 80-leciem urodzin muzyka. Czytaj też: Grażyna Torbicka nieustannie rozpieszcza mamę. Ten gest chwycił za serce internautów Eleonora Niemen, Czesław Niemen, Natalia Niemen, 1989 rok Eleonora Niemen, 2002 rok Najmłodsza córka Czesława Niemena: jak ma na nazwisko Eleonora? Imię i nazwisko najmłodszej córki Czesława Niemena może budzić pewne wątpliwości. Niektóre źródła nazywają ją Norą, inne Eleonorą, zdarza się, że używa się jej panieńskiego nazwiska, innym razem zaś Atalay. Jak więc tak naprawdę nazywa się kobieta? Okazuje się, że córka słynnego muzyka postanowiła poświęcić temu wpis na swoim blogu i wyjaśnić wątpliwe kwestie. Jak wyjaśniła, Nora jest zdrobnieniem od Eleonory (o czym dowiedziała się mając pięć lat), którego cały czas używała, z wyjątkiem niektórych sytuacji. „Pamiętam, kiedy dosłownie miałam pretensje do Natalii Kukulskiej, że na płycie "Światło", na której zaśpiewałam chórki, opisali mnie jako Norę. Natalia powiedziała, że nawet nie wiedziała, że jestem Eleonora, co jak najbardziej miało zapewne miejsce. W dalszym ciągu, jeżeli nie przypilnowałam, zostawałam już w różnych produkcjach muzycznych Norą Niemen”, pisała na swoim blogu Eleonora. Dopiero z czasem postanowiła zapoznać się ze znaczeniem swojego imienia, które mocno ją zaintrygowało. Zdecydowała się więc na dobre zostać Eleonorą, a nawet nazwała tak jeden ze swoich albumów. Nazwisko z kolei zmieniła po wyjściu za mąż. „Już naprawdę długo z tym się utożsamiam, powstało nawet kilka wywiadów z Eleonorą Atalay, nie mówiąc o tym blogu. A tu jak bumerang powraca Nora Niemen, którą byłam ale już wybaczcie, nie jestem”, wyjaśniła Eleonora Atalay. Zobacz także: "Macierzyństwo mnie wciągnęło i uszczęśliwiło". Edyta Geppert po urodzeniu syna chciała zrezygnować z kariery Eleonora Niemen, otwarcie studia nagrań Sound and More, 2004 rok Eleonora Niemen, otwarcie studia nagrań Sound and More, 2004 rok Eleonora Niemen, 2011 rok
Natalia Niemen szczerze o relacji z ojcem. Dopiero choroba sprawiła, że bardziej się otworzył
„Jako młoda dziewczyna pragnęłam, by ojciec był trochę bliżej”
Był nie tylko wyjątkowym, utalentowanym artystą, ale także ojcem. Relacje Czesława Niemena z córkami dalekie były od ideału. W wywiadzie dla Plejady Natalia Niemen szczerze opowiedziała o swoim tacie oraz o tym, jakim był człowiekiem. W kwestiach artystycznych zawsze miała w nim wielkie oparcie, jednak ich więź nie była tak silna, jak by tego chciała. Dopiero, gdy zachorował stał się bardziej otwartym i ciepłym człowiekiem, czego czasami brakowało jej w dzieciństwie... Natalia Niemen o ojcu: jaki był Czesław Niemen? Gdy Czesław Niemen odchodził, jego córka do końca przy nim czuwała. W tamtym czasie zdecydowała się również rozliczyć z przeszłością, która nie zawsze była łatwa. „Kiedy tata leżał w śpiączce, a wiem że ci ludzie słyszą co się do nich mówi, gadałam do niego. Z duszą na ramieniu, ze strachem, że on przecież może się z tej śpiączki nie wybudzić, powiedziałam, że przebaczam mu, a także ja proszę o przebaczenie. Czułam, że to jest dla nas obojga ważne”, wyznała Natalia Niemen w wywiadzie dla viva.pl. „Zawsze jest coś do przebaczenia”, dodała. „Pomimo iż uważam, że to rodzic przyczynia się w znacznym stopniu do niektórych problemów swoich dzieci własnymi niedojrzałymi postawami i nieumiejętnościami, to dziecko w pewnym momencie też ma swoje za uszami i dobrze jest przepraszać. A więc oczekiwać przebaczenia. Wiem, co mówię (…) Młodzieży odbija głupawka w każdym pokoleniu. Mój tata na przykład niejednokrotnie doprowadzał do białej gorączki swojego ojca. Wiem, bo sam o tym wielokrotnie opowiadał i miał poczucie winy, że go poważnie zasmucał nie będąc posłusznym synem”, dodała córka Czesława Niemena w rozmowie z dziennikarzem viva.pl. Tata Natalii Niemen był zodiakalnym Wodnikiem, a te znaki, jak podkreśliła „są bardzo dziwne”. „Sama jestem spod tego znaku (…) Mimo dużej świadomości, nad niektórymi rzeczami trudno zapanować. Mam silny imperatyw wewnętrzny, by zmieniać się na lepsze, jestem po dwunastu latach terapii, ale wiem, że nad pewnymi obszarami Wodniki po prostu nie mają kontroli”, wyjaśniła w wywiadzie z Piotrem Parzyszem dla Plejady. Czesława Niemena uważano za dość krytyczną i surową osobę. Czy słusznie? „Pamiętam, że jako młoda dziewczyna pragnęłam, by ojciec był trochę bliżej. A on był człowiekiem specyficznym — zamkniętym w sobie, chowającym emocje, introwertykiem”, dodała w tej samej rozmowie. Czytaj też: Kamila Łapicka opuściła Polskę, odetchnęła z ulgą. Tak dziś wygląda życie wdowy po Łapickim Eleonora Niemen, Czesław Niemen, Natalia Niemen, 1989 rok Czesław Niemen Natalia Niemen i Czesław Niemen: jaka relacja ich łączyła? Relacja Czesława Niemena i jego córki nie zawsze była idealna, jednak Natalia Niemen nie ma do niego o nic żalu. Przyznaje, że wówczas były także inne czasy, a ojcowie mieli inne podejście. „Jako bardzo męski facet musiał też uczyć się podejścia do córek. Na pewno byłoby fajnie, jakby więź między nami była silniejsza, ale takie refleksje przychodzą dopiero po latach. Z drugiej strony ojcowie z tamtego pokolenia tacy właśnie byli, nie mieli tej świadomości, co dzisiaj. Rodziców często zaczynamy rozumieć dopiero, jak sami nimi zostajemy. Nie mam do taty żadnych pretensji. Uważam, że jesteśmy tylko ludźmi i żyjemy tak, jak potrafimy”, mówiła w rozmowie z Piotrem Parzyszem dla Plejady. Okazuje się, że Natalia Niemen miała za to ogromne wsparcie w tacie, jeśli chodzi o kwestie artystyczne. „W obszarach artystycznych, dotyczących talentu, tata nie był wobec mnie krytyczny. Oczywiście zdarzały się sytuacje, kiedy zwrócił mi uwagę, gdy np. źle zagrałam w szkole na skrzypcach, ale była to raczej krytyka pobudzająca do działania. Pamiętam ze dwie sytuacje, kiedy powiedział, że powinnam nad czymś jeszcze popracować. Ogólnie kibicował mnie i mojej siostrze. Był natomiast krytyczny w innych obszarach, o czym publicznie wolałabym nie mówić. Gdy zachorował, na pewno stał się człowiekiem dużo cieplejszym, łagodniejszym, bardziej otwartym”, dodała w tym samym wywiadzie. Zobacz także: Lidia Popiel odnosi się do plotek o kryzysie w małżeństwie i stawia sprawę jasno: "Jest to bardzo męczące" Natalia Niemen w sesji dla magazynu VIVA!, 2019 rok
Gdy poinformowano o śmierci Czesława Niemena, zapadła cisza. Przykrą wiadomość przekazała Kora
Przed śmiercią Czesław Niemen chorował na nowotwór. Wszyscy więc liczyli się z tym, że może go zabraknąć w każdej chwili, jednak tak naprawdę nikt nie był na to przygotowany... 17 stycznia 2004 roku tę przykrą wiadomość przekazała Kora, wokalistka zespołu Maanam, podczas VII Charytatywnego Balu Dziennikarzy. Po wzruszającym geście Hirka Wrony na sali zapadła cisza. Jak ostatnie chwile ojca wspomina jego córka, Natalia Niemen? Śmierć Czesława Niemena: przykrą wiadomość przekazała Kora 17 stycznia mija dokładnie 20 lat od śmierci wybitnego muzyka. Informację tę przekazała wokalistka zespołu Maanam, Kora, podczas VII Charytatywnego Balu Dziennikarzy. „Wiemy wszyscy, że był chory. Niech ta piosenka będzie swoistym requiem dla niego”, powiedziała, a na sali rozbrzmiał utwór „Planety”. Zaraz po nim prowadzący uroczystość Hirek Wrona odtworzył dwie piosenki Czesława Niemena: „Wspomnienie” oraz „Dziwny jest ten świat”. W tym momencie na sali zapadła absolutna cisza. Nikt ze zgromadzonych nie tańczył. Wielkim sukcesem dla Czesława Niemena okazał się Festiwal Młodych Talentów w Szczecinie, po którym rozpoczął współpracę z zespołem Czerwono-Czarni. Franciszek Walicki przekonał muzyka do grania rocka, dzięki czemu szybko doceniono jego talent. W 1967 roku na 5. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu artysta wystąpił z tytułowym utworem ze swojej płyty „Dziwny jest ten świat”. Za tę piosenkę zdobył nagrodę Polskiego Radia, a dodatkowo zapisała się ona w historii jako hymn młodzieży z końca lat 60. Do dziś jest wspominana z sentymentem, a jej słowa mają ponadczasowe znaczenie. Artystę pochowano 30 stycznia 2004 roku na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W ostatnim pożegnaniu Czesława Niemena uczestniczyło około 3 tysiące osób. Gdy rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe, w wielu stacjach radiowych można było usłyszeć „Dziwny jest ten świat” w hołdzie dla zmarłego muzyka. „To był jedyny i niepowtarzalny człowiek, który pozostawił po sobie rzeczy, które są wzorcowe i które się w ogóle nie starzeją”, wyznał w rozmowie z Faktem Marek Sierocki. Czytaj też: Okrutnie cierpiał, odchodził powoli. Pod koniec życia Alan Rickman planował swój pogrzeb, był otoczony najbliższymi Czesław Niemen, VII Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, 17-20.08.1967 rok Olga Jackowska, Kora Natalia Niemen o ostatnich chwilach Czesława Niemena. Co było przyczyną śmierci? Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 roku w Centrum Onkologii Warszawie. Mówi się, że przyczyną śmierci był nowotwór jelita grubego, z którym od lat się zmagał, jednak córka artysty ma na ten temat nieco inne zdanie. „Przy chorobie nowotworowej śmierć zawsze się czai. Był w nas strach, że nadejdzie, wszyscy o tym myśleliśmy. A z drugiej strony mieliśmy nadzieję, że będzie dobrze. Mamy przekonanie, że gdyby nie wymiana okien na korytarzach warszawskiego szpitala onkologicznego w styczniu, po których przewożono pacjentów, w tym i mojego tatę, żyłby do dzisiaj. Ojciec po takiej jednej przejażdżce na wózku dostał zapalenia płuc i zapadł w śpiączkę. Po około 10 dniach zmarł”, wyznała dziennikarzowi viva.pl Natalia Niemen. Natalia Niemen do końca czuwała przy tacie, gdy odchodził. Wtedy też zdobyła się na szczerość i rozliczenie z przeszłością, która bywała też przykra. „Kiedy tata leżał w śpiączce, a wiem że ci ludzie słyszą co się do nich mówi, gadałam do niego. Z duszą na ramieniu, ze strachem, że on przecież może się z tej śpiączki nie wybudzić, powiedziałam, że przebaczam mu, a także ja proszę o przebaczenie. Czułam, że to jest dla nas obojga ważne”, zwierzyła się w tej samej rozmowie córka Czesława Niemena. Czemu prosiła ojca o wybaczenie? „Bo zawsze jest coś do przebaczenia”, wyjaśniła dziennikarzowi viva.pl. „Pomimo iż uważam, że to rodzic przyczynia się w znacznym stopniu do niektórych problemów swoich dzieci własnymi niedojrzałymi postawami i nieumiejętnościami, to dziecko w pewnym momencie też ma swoje za uszami i dobrze jest przepraszać. A więc oczekiwać przebaczenia. Wiem, co mówię (…) Młodzieży odbija głupawka w każdym pokoleniu. Mój tata na przykład niejednokrotnie doprowadzał do białej gorączki swojego ojca. Wiem, bo sam o tym wielokrotnie opowiadał i miał poczucie winy, że go poważnie zasmucał nie będąc posłusznym synem”, dodała w tej samej rozmowie. Zobacz także: Nie zdążyli zrealizować wspólnych marzeń. W ciągu jednego dnia Dorota Sumińska zyskała męża i go straciła Czesław Niemen z córkami, Natalia Niemen Natalia Niemen w sesji dla magazynu VIVA!, 2019 rok
Nie poszła w jego ślady, poznali się bliżej dopiero po latach. Jak wyglądały relacje Czesława Niemena z najstarszą córką?
Co robi dzisiaj Maria Gutowska i jak potoczyło się jej życie?
Maria Wydrzycka-Gutowska urodziła się w 1960 roku. Jest najstarszą córką Czesława Niemena z jego pierwszego małżeństwa, ze szkolną miłością Marią Klauzunik. Pobrali się w 1958 roku, byli razem trzynaście lat. Z tego związku urodziła im się córka - Marysia, którą sławny tata nazywał „Misią”. Co robi dzisiaj Maria Gutowska i jak potoczyło się jej życie? Kim jest Maria Gutowska, najstarsza córka Czesława Niemena? Maria Gutowska przyszła na świat niedługo po repatriacji rodziców do Polski. Oboje urodzili się na Kresach, w miejscowości Stare Wasiliszki - dzisiaj leżącej na terenie Białorusi. Tam jej rodzice zdążyli wziąć jeszcze ślub cywilny, byli młodzi - Czesław miał 19, a Maria 18 lat . Jeszcze w tym samym roku Czesław Niemen przyjechał do Polski, jego żona dołączyła do niego rok później. Zamieszkali w Gdańsku – Czesław uczył się w szkole muzycznej gry na fagocie, Maria poszła do szkoły pielęgniarskiej przy Akademii Medycznej. Nie mieli własnego kąta. „Mieszkałam w żeńskim internacie, w którym nie było miejsca dla mężczyzn, a pieniędzy na wynajem nie mieliśmy. Mąż pomieszkiwał w piwnicy Liceum Muzycznego w Gdańsku, następnie w Sopocie”, wspominała Maria Klauzunik. Dlatego, kiedy urodziła się córka, oddali ją na pewien czas do babci, do Biłgoraja. Zobacz też: Sława bardzo go peszyła. Zygmunt Malawski uciekł przed nią w drugoplanowe role. Odszedł nagle Dziewczynka nie miała pojęcia, że jej ojciec wygrał Festiwal Młodych talentów w 1962 roku i zaczyna robić karierę w środowisku polskiego big-beatu. „Nie mogę pamiętać nic z początków kariery mojego ojca. Urodziłam się w 1960, w dzieciństwie wychowywała mnie babcia Ania, mama mojego ojca. Do Białogardu wieści z wielkiego świata nie dochodziły. Dopiero gdy zamieszkałam z mamą w Gdyni, dotarło do mnie, że – po pierwsze mam rodziców, ojca, który jeździ po świecie i nigdy nie ma go w domu, i ludzi dookoła, którzy moim ojcem szalenie się ekscytowali”. Życiowe drogi rodziców Misi szybko się rozeszły Marysia zamieszkała z mamą, gdy miała 5 lat. Wtedy Marię Klauzunik stać było na wynajęcie kawalerki. Czesław Niemien, który koncertował i nagrywał, rzadko bywał w domu. Relacje między rodzicami małej Marii nie układały się najlepiej, chociaż pobrali się z wielkiej miłości. To podobno dla Marii Klauzunik jej mąż napisał swoją słynną piosenkę „Czy mnie jeszcze pamiętasz?”. Ale co innego piosenka-legenda a co innego rzeczywistość. Maria Klauzunik chciała, żeby mąż poszedł do normalnej pracy, zaczął przynosić pieniądze. Pragnęła, żeby Czesław spędzał więcej czasu z nią i córką. On coraz mocniej istniał w muzycznym środowisku, związał się uczuciowo z piosenkarką Adą Rusowicz. Trudno powiedzieć, czy jego żona o tym wiedziała. Sama też znalazła sobie kogoś innego, marynarza, w którym się zakochała. Wspominała: „Na początku odwiedzał mnie i córkę w naszej kawalerce, płacił alimenty, ale dla mnie to było za mało. Chciałam, by był z nami, lecz każde z nas zaczęło iść własną drogą”, wyznała w magazynie "Na żywo". Zobacz też: Dorastała bez ojca, do dziś ma bardzo bliską relację z bratem. Jak potoczyły się losy rodziny Beaty Tyszkiewicz? Formalnie rozwiedli się ostatecznie w 1971 roku, Czesław Niemen był już wtedy wielką gwiazdą. Porzucił nazwisko Wydrzycki na rzecz pseudonimu Niemen (od nazwy rzeki). W końcu lat 60. furorę zrobiła jego piosenka „Dziwny jest ten świat”, ale serca słuchaczy podbiła także sentymentalna piosenka „Pod papugami”, czy „Sen o Warszawie”. Miał swój własny zespół Akwarele. Jeszcze przed rozwodem Czesław Niemen zakochał się we włoskiej piosenkarce Faridzie, dopiero potem spotkał miłość swojego życia – modelkę Małgorzatę Krzewińską, później Małgorzatę Niemen. W 1975 roku wzięli ślub, urodziły się dwie córki - Małgorzata i Eleonora. Maria Gutowska: relacja z ojcem Jak układały się relacje Czesława Niemena z najstarszą córką? Ojciec odwiedzał ją, gdy występował na Wybrzeżu, zabierał na swoje koncerty. A – gdy podrosła - w sentymentalną podróż do Wasiliszek, gdzie się urodził i gdzie zakochał w jej matce. Maria Gutowska wspominała, że „przyjazd taty wiązał się z okupowaniem go przez wielbicieli i zwykłych gapiów, którzy podziwiali jego samochody. Nie mam niestety wspomnień domowego ojca w kapciach, przy pracy, przy stole (...). Oblicze ojca jako głowy rodziny, patriarchy poznałam dopiero z wizyt w jego domu w Warszawie, w otoczeniu nowej rodziny, przyrodnich sióstr. Na podstawie obserwacji gościa trudno się jednak wypowiedzieć, szczególnie że byłam już wtedy dorosłą kobietą, wkrótce mężatką, matką”, mówiła w rozmowie ze Sławomirem Orwatem dla Kuriera Wnet. I dalej: „Ojciec z mojego wczesnego dzieciństwa zawsze będzie dla mnie efemerycznym gościem, owianym tajemniczością i tajemniczym zapachem, z długim spojrzeniem oceniającym mój wzrost i rozwój, ale nie taksującym. Patrzył na mnie jakby przez coś, przez namacalną perspektywę, z czułością, jaka zawsze była w tym wzroku. Miał też łagodny głos i uśmiech. Zabierał mnie od mamy na wszystkie swoje występy na Wybrzeżu i stąd w sopockim Grand Hotelu czułam się jak we własnym domu, a Opera Leśna zawsze będzie mi się kojarzyć ze sceną Niemena. Miałam wówczas także okazję przysłuchiwać się próbom, słuchać koncertów, poznać współpracujących z ojcem muzyków i chodzić z nimi na plażę”. Czesław Niemen przedstawiał córkę „Moja pierworodna” Kiedy dojrzała, poczuła dumę i podziw dla ojca. Lepiej się wtedy poznali. Odnaleźli bliskość. Ich rozmowy stały się poważniejsze. Czesław Niemen dawał córce do posłuchania fragmenty swoich nowych nagrań. Była m.in. pierwszą recenzentką płyty „Terra deflorata”, którą do dzisiaj bardzo lubi. Poznała muzyków z zespołu ojca „Akwarele”, a także Adę Rusowicz, Faridę, z którą bardzo się polubiły, Marylę Rodowicz. Ojciec zawsze przedstawiał ją: „Moja pierworodna”. Na co dzień Maria Gutowska żyła jednak swoim życiem. Nie poszła w ślady ojca, przez wiele lat pracowała w jednym z gdańskich hoteli. Wyszła za mąż, urodziła troje dzieci, Macieja, Dorotę i Julię, dzisiaj już dorosłych ludzi. Ma wnuki. Zobacz też: Hanna Banaszak: kobiety czuły do niej zawiść, mężczyźni za nią szaleli.... Sprawy spadkowe, rodzinne kłótnie, pamiątki po tacie-idolu Jej relacje, z Małgorzatą Niemen i przyrodnimi siostrami popsuły się kilka lat po śmierci Czesława Niemena w 2004 roku. Wcześniej, jak mówiła, była u nich serdecznie przyjmowana, a Małgorzatę Niemen starszą od niej o 5 lat, traktowała jak przyjaciółkę. Po śmierci wokalisty nawzajem się wspierały. Ale potem zaczęły się spory o sprawy spadkowe. Maria Gutowska w 2011 roku wniosła pozew przeciw przyrodnim siostrom o sądowy podział majątku. Media pisały: „Co się dzieje z Niemenkami?”. Maria publicznie pożaliła się, że nie ma żadnej pamiątki po ojcu. Prosiła, by mogła dostać „kapelusz taty albo jakieś zapiski, kompozycje, które byłyby dla mnie i trójki moich dzieci wielkim skarbem, powiedziano, że nic mi się nie należy”, zdradziła w rozmowie z Na żywo. Padały wtedy mocne słowa, głównie pod adresem Małgorzaty Niemen. Wdowa po słynnym wokaliście miała powiedzieć – jak relacjonowała Maria Gutowska, że najstarszej córce nic się nie należy, bo nie dbała o ojca i nie utrzymywała z nim kontaktu. Maria uznała te słowa za krzywdzące i nieprawdziwe. Sądowe sprawy ciągnęły się latami. Dzisiaj te emocje nieco wygasły. Maria Gutowska należy do grona spadkobierców praw autorskich po Czesławie Niemenie. Ale z pamiątek po ojcu ma głównie zdjęcia. Dobrych relacji nie udało się przywrócić. Maria Gutowska osobno kultywuje dzisiaj pamięć po zmarłym ojcu, pokazuje się na odsłonięciu tablic upamiętniających go, była na odsłonięciu jego pomnika w Białogardzie, odwiedzała też Wasiliszki
Z Małgorzatą był długo, Maria wyrzuciła go z domu. Tajemnica pierwszego małżeństwa Czesława Niemena
Gdy po rozstaniu przyszedł do niej z kwiatami, była już z innym
Wielki artysta, ikona, silna osobowość. Mimo że od śmierci Czesława Niemena minęło już ponad 19 lat, to jego twórczość wciąż inspiruje. Intryguje również życie prywatne artysty, a zwłaszcza te elementy biografii, o których mówił bardzo niechętnie i rzadko. Mało kto wie, jak wyglądała relacja muzyka z pierwszą żoną, Marią Klauzunik, z którą był przez 13 lat i doczekał się z nią córki. Co o niej wiadomo i dlaczego ten związek nie przetrwał? Ona po latach ujawniła powód... Artykuł aktualizowany 07.12.2023 Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 17.01.2025 r. Czesław Niemen i Maria Klauzunik – pierwsza żona artysty Przyszły muzyk urodził się w 1939 roku jako Czesław Wydrzycki w Starych Wasiliszkach, terenie dzisiejszej Białorusi. W tym samym miejscu mieszkała również młodsza o rok Maria Klauzunik. Kiedy miał 17 lat, zaczął bardziej interesować się koleżanką, która wówczas nie narzekała na brak zainteresowania ze strony płci przeciwnej. Czym więc zdobył jej serce? Artysta śpiewał, wspaniale grał na gitarze i harmoszce, rysował... Namalował również jej portret. W 1958 roku zakochani wzięli ślub cywilny, tuż przed repatriacyjnym wyjazdem Wydrzyckich do Polski. Rodzina zdecydowała się na ten krok, by uniknąć powołania 19-letniego Czesława do Armii Radzieckiej. Po ślubie świeżo upieczony mąż Marii wyjechał do Drawska Pomorskiego, a ona sama została w Starych Wasiliszkach, by w 1959 roku dołączyć do ukochanego. Wówczas mieszkał już w Gdańsku i uczył się w średniej szkole muzycznej w klasie fagotu. W 1960 roku wzięli kolejny ślub, tym razem kościelny, a niedługo później urodziła się ich córka, Maria. O tym, jak wyglądało życie u boku Czesława Niemena Maria Klauzunik opowiedziała w rozmowie z Na żywo. „Mieszkałam w żeńskim internacie, w którym nie było miejsca dla mężczyzn, a pieniędzy na wynajem nie mieliśmy. Mąż pomieszkiwał w piwnicy Liceum Muzycznego w Gdańsku, następnie w Sopocie. Ja przez niecały rok z Marysią u jego rodziców w Białogardzie. Zaakceptowali mnie, nie miałam tam źle”, zdradziła. Czytaj też: Nigdy nie przestała go kochać. Gdy zmarł, nie zgodziła się, by spoczął pod krzyżem... Czesław Niemen i Małgorzata Niemen, Spodchmurykapelusza - wystawa i aukcja prac Czesława Niemena, 16.11.2001 Dlaczego związek Czesława Niemena i jego pierwszej żony się rozpadł? Z powodu przeprowadzki do Polski Maria Klauzunik przerwała naukę, a w 1961 roku wróciła do szkoły pielęgniarskiej przy Akademii Medycznej w Gdańsku. Córkę zostawiła pod opieką babci w Białogardzie, a w wieku pięciu lat dziewczynka zamieszkała z mamą w Gdyni. Żona Czesława Niemena dostała wówczas pracę w szpitalu, a on sam występował już wtedy pod tym nazwiskiem (oficjalnie zmienił je na Niemen-Wydrzycki w połowie lat 70.) i świętował sukcesy z zespołem Niebiesko-Czarni. Maria Klauzunik nie ukrywa, że problemy w ich związku były spowodowane kłopotami finansowymi. „Nie zarabiałam wiele, Czesiek też pieniędzy nie miał. Tylko muzyka dla niego istniała!”, mówiła w rozmowie z Na żywo. „Żona wyrzuciła Cześka z domu, chciała, żeby poszedł do normalnej roboty i zaczął wreszcie przynosić do domu jakieś pieniądze”, wyznał z kolei przyjaciel artysty, kontrabasista Helmut Nadolski na łamach „Gazety Wyborczej”. W 1963 roku Czesław Niemen śpiewał na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu: „Dziś gdy ciebie mi brak i gdy stało się tak, że odeszłaś już i nie wrócisz tu, muszę być sam", tylko jego bliscy wiedzieli, że piosenka „Wiem, że nie wrócisz” powstał z jego tęsknoty za straconą żoną, bo gdy pewnego dnia przyjechał do niej z kwiatami, na miejscu zastał innego mężczyznę. Para widywała się bardzo rzadko, jednak formalnie do 1971 roku pozostali w związku małżeńskim. O rozwód wystąpiła Maria Klauzunik. „Na początku odwiedzał mnie i córkę w naszej kawalerce, płacił alimenty, ale dla mnie to było za mało. Chciałam, by był z nami, lecz każde z nas zaczęło iść własną drogą”, wyznała w Na żywo. Czesław Niemen był wówczas już uznanym artystą, jednak w dalszym ciągu utrzymywał kontakt z córką. „Przyjazd taty wiązał się z okupowaniem go przez wielbicieli i zwykłych gapiów, którzy podziwiali jego samochody”, wspominała Maria Gutowska w rozmowie ze Sławkiem Orwatem. Zobacz także: Przyjaciele ją ostrzegali, ona nie posłuchała. Maria Seweryn i Robert Jaworski doczekali się córek, rozstali się po 11 latach Małgorzata Niemen, Eleonora Niemen, Maria Gutowska, Natalia Niemen, 22.06.2009, Warszawa Najstarsza córka Czesława Niemena walczy o pamiątki po tacie Chwilę przed rozwodem z Marią Klauzunik Czesław Niemen był w związku z Faridą Gangi, włoską piosenkarką. W 1973 roku w warszawskim klubie Remont poznał swoją drugą żonę, młodszą o 16 lat Małgorzatę Krzewińską. Przez 28 lat byli małżeństwem, doczekali się również dwóch córek: Natalii i Eleonory. Pierworodna córka muzyka oskarżyła Natalię Niemen-Otrembę i Eleonorę Atalay o niewłaściwe dbanie o spuściznę po ojcu, a macochę o zatajanie przed nią, co weszło w spadek po Czesławie Niemenie, o czym informowały media w 2011 roku. Maria Gutowska wniosła pozew przeciw przyrodnim siostrom o sądowy podział majątku. Po kilku latach wciąż walczyła o jakąkolwiek pamiątkę po tacie. „Gdy poprosiłam Małgosię o kapelusz taty albo jakieś zapiski, kompozycje, które byłyby dla mnie i trójki moich dzieci wielkim skarbem, powiedziano mi, że nic mi się nie należy”, zdradziła w rozmowie z Na żywo. „Od Małgorzaty, wdowy po ojcu, usłyszałam, że nie byłam dla niego nikim ważnym. Mówi to kobieta, którą kiedyś uważałam za przyjaciółkę. Była tylko pięć lat starsza ode mnie, często gościłam w domu, gdzie mieszkała razem z ojcem. Gdy tata żył, byłam u nich serdecznie przyjmowana. Cieszyłam się, gdy na świat przyszły moje przyrodnie siostry”, dodała Maria Gutowska. Czytaj również: Barbara Krafftówna i Michał Gazda: zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, doczekali syna. Ich szczęście przerwał tragiczny wypadek Czesław Wydrzycki (Niemen) z pierwszą żoną Marią Klauzunik
Córka Czesława Niemena dorastała w cieniu starszej siostry i sławnego ojca. Dziś stroni od mediów i sławy
Pierwszą żoną Czesława Niemena była Maria Klauzunik. Niedługo po ślubie para doczekała się córki — Marii. Niestety ten związek nie przetrwał próby czasu. Gdy ich małżeństwo oficjalnie przeszło do historii, legendarny muzyk związał się z o 16 lat młodszą Małgorzatą Krzewińską. Owocem ich miłości są: Natalia i Eleonora. Co wiemy o najmłodszym dziecku wokalisty? View Ediplayer on the source website Kim jest najmłodsza córka Czesława Niemena — Eleonora Niemen? Eleonora w porównaniu do swojej starszej siostry żyje w cieniu. Nie interesuje jej błysk fleszy czy imprezy branżowe. I choć w przeszłości próbowała swoich sił w środowisku artystycznym, dzisiaj niewiele o niej wiadomo. Z medialnych doniesień wynika, że karierę zaczynała w chórkach u Natalii Kukulskiej. Co więcej, przed laty występowała na jednej scenie nie tylko ze sławnym ojcem i siostrą. W 1997 roku wraz z rodziną zaprezentowała swoje umiejętności u boku takich wokalistów jak: Maryla Rodowicz, Grzegorz Markowski, Katarzyna Nosowska czy Edyta Bartosiewicz. Było to wówczas nagranie charytatywne singla — Moja i twoja nadzieja. Miał on promować kasetę różnych wykonawców — Wznieś serce. Dodatkowo współpracowała z wieloma polskimi piosenkarzami. Jest również autorką muzyki do filmu Obce ciało Jana Holubka. Natomiast w 2002 roku wydała debiutancki album Eleonora Niemen. Wytwórnia Mix Studio, która odpowiadała za ten krążek, już nie istnieje. Jej ojciec w rozmowie z Sound and Vision przyznał: „Eleonora ma duże wyczucie formy, harmonii, jest świetnym melodykiem. Moim zdaniem napisała niezwykłe piosenki”. Czy ona marzy o wielkiej karierze? „Wydaje mi się, że kariera to nie jest coś, o czym można marzyć, lecz to, co się robi. Dopóki działam, robię to, co chcę, nie muszę o niczym marzyć. Marzy się o czymś, czego nie ma”, mówiła w jednej z rozmów. Obecnie żyje w cieniu i niewiele więcej o niej wiadomo. Niektóre źródła dodają, że Eleonora ułożyła sobie życie. Ma szczęśliwą rodzinę i zajmuje się realizacją dźwięku. Specjalizuje się w renowacji. Od 2015 roku prowadzi bloga. Jej nazwisko — Atalay — sugeruje, że jej mąż nie jest Polakiem. CZYTAJ TEŻ: Zamieszkała z nim i jego rodziną, traktowała go jak brata. Justyna Steczkowska wiele zawdzięcza Grzegorzowi Ciechowskiemu Eleonora Niemen, Czesław Niemen, Natalia Niemen, 1989 rok Eleonora Niemen, Czesław Niemen, Natalia Niemen, 1989 rok Konflikt między córkami Czesława Niemena Po latach pierworodna córka Czesława Niemena oskarżyła Natalię Niemen oraz Eleonorę o niewłaściwe dbanie o spuściznę po ojcu. Do macochy natomiast miała żal o to, że zataiła przed nią informacje dotyczące spadku po jej ojcu. Czas pokazał, że Maria Gutowska wniosła pozew przeciwko swoim przyrodnim siostrom do sądu. Domagała się wówczas podziału majątku. „Gdy poprosiłam Małgosię o kapelusz taty albo jakieś zapiski, kompozycje, które byłyby dla mnie i trójki moich dzieci wielkim skarbem, powiedziano mi, że nic mi się nie należy”, mówiła w rozmowie z Na Żywo. „Od Małgorzaty, wdowy po ojcu, usłyszałam, że nie byłam dla niego nikim ważnym. Mówi to kobieta, którą kiedyś uważałam za przyjaciółkę. Była tylko pięć lat starsza ode mnie, często gościłam w domu, gdzie mieszkała razem z ojcem. Gdy tata żył, byłam u nich serdecznie przyjmowana. Cieszyłam się, gdy na świat przyszły moje przyrodnie siostry”, kontynuowała. W rozmowie z magazynem VIVA! Podkreśliła również, że „Kiedy ojciec umarł, byłyśmy dla siebie wielkim oparciem. Wydawało mi się, że zgodnie zadbamy o schedę po nim. Ale od Małgorzaty usłyszałam, że nie byłam dla niego nikim ważnym", zwierzyła się. W międzyczasie Natalia Niemen zasugerowała, że jej ojciec nie zostawił po sobie wielkiego majątku... CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mówiono, że ich sceny miłosne nie były udawane. Przemysław Cypryański i Maria Niklińska nigdy nie skomentowali plotek o romansie Eleonora Niemen, 2002 rok Małgorzata Niemen, Eleonora Niemen, Maria Gutowska, Natalia Niemen, 2009 rok Eleonora Niemen, 2011 rok
Natalia Niemen przerwała milczenie. W gorzkich słowach rozliczyła się z ojcem i trudnym dzieciństwem
Niedawno Natalia Niemen postanowiła wrócić pamięcią do wspólnych chwil z ojcem. Z relacji wokalistki wynika, że legendarny muzyk był wobec niej wymagający, nie szczędził gorzkich słów i nie okazywał uczuć. Takie wychowanie sprawiło, że piosenkarka straciła poczucie własnej wartości. Jak dzisiaj wspomina tamten czas? View Ediplayer on the source website Natalia Niemen wspomniała dzieciństwo i trudną relację z ojcem Natalia Niemen niedawno odwiedziła Annę Zejdler. To właśnie w rozmowie z nią opowiedziała o trudnej relacji z ojcem. Okazuje się, że Czesław Niemen nie komplementował córki. „Nie mówił tego. Dlatego ja musiałam wykonać dużo pracy, żeby uwierzyć, że jestem piękna, że mogę się podobać mężczyznom, że jestem ważna, silna i sprawcza. To wszystko, co wymieniłam to takie podstawowe słowa kluczowe. Nie miałam sygnałów od taty, że właśnie taka jestem, dlatego tym bardziej jestem z siebie dumna", opowiadała. Mimo wszystko nie ma żalu do ojca, ponieważ z upływem lat traktuje jego zachowanie jak cenną lekcję. „Im człowiek jest dojrzalszy, jeśli stawia na samorozwój i jest świadomy, to jest ogromną przyjemnością zrozumienie rodziców, wejście w ich buty, przebaczenie, wzięcie tego wszystkiego jako lekcję. Tak naprawdę paradoksem jest to, że jeśli mamy zbyt fajnie i łatwo w życiu, to stoimy w miejscu. Jest takie powiedzenie, że w deficycie jest obfitość", kontynuowała. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman rzadko o nim opowiada. Teraz już wiemy, czym będzie zajmował się syn dziennikarki Natalia Niemen o relacji z ojcem, Czesławem Niemenem Natalia Niemen w czerwcu 2019 roku na łamach magazynu VIVA! również otworzyła się na temat swojego ojca. Przyznała wówczas, że Czesław Niemen lubił jej dogryzać. „Pamiętam go jako osobę raczej poważną, skupioną na sobie i kochającą dotykać głębi wszelkich i te głębie opisywać w swojej sztuce, poezji [...]. Tata był bardzo poważny, ale miał też poczucie humoru, które nazwać można było czarnym humorem. Potrafił czasem żartować nie na miejscu. Jeśli żart dotyczył osoby dorosłej, w miarę ukształtowanej – nie było źle, ale jeśli żartował pod adresem nastoletnich córek, to już bywało słabo (śmiech)", wspominała. W tej samej rozmowie przytoczyła pewną anegdotkę. „Na przykład powiedział mi kiedyś tak w żartach... Nie wiem, czy powinnam to mówić, ale zacytuję, bo się z tego śmieję: „Masz gębę jak funt śrubów”, mówiła. Natalia Niemen nie ukrywała, że jej ojciec często krytykował różnych artystów, ale też ją. „Co do swoich dzieci, to oczywiście, że zdarzały mu się słowa krytyki. Był raczej surowy. Czasem była ona konstruktywna, czasem mało konstruktywna. Pedagogicznych talentów to tata nie miał (śmiech)", zdradziła. Później dodała, że między nią a nim dochodziło do sprzeczek. „Były między nami, może konflikty to za dużo powiedziane, ale wzajemne niezrozumienie, po którym pozostał", wyznała Beacie Nowickiej. W wywiadzie dla VIVY! wspomniała również, że wszystko wybaczyła ojcu, ale jego również poprosiła o przebaczenie. „Nie ma dziecka, które nie miałoby do rodzica żalu, pretensji. Chętnie, na spokojnie, porozmawiałabym dzisiaj z tatą o różnych rzeczach. Ale zrobiłam coś ważnego. Kiedy tata leżał w śpiączce, a wiem, że ci ludzie słyszą, co się do nich mówi, gadałam do niego. Z duszą na ramieniu, ze strachem, że on przecież może się z tej śpiączki nie wybudzić, powiedziałam, że przebaczam mu, a także ja proszę o przebaczenie. Czułam, że to jest dla nas obojga ważne [...] Zawsze jest coś do przebaczenia. Pomimo iż uważam, że to rodzic przyczynia się w znacznym stopniu do niektórych problemów swoich dzieci własnymi niedojrzałymi postawami i nieumiejętnościami, to dziecko w pewnym momencie też ma swoje za uszami i dobrze jest przepraszać. A więc oczekiwać przebaczenia. Wiem, co mówię. Mam w domu dwóch cudownych, ale charakternych nastolatków i półtoraroczną księżniczkę. Młodzież odbija głupawka w każdym pokoleniu. Mój tata na przykład niejednokrotnie doprowadzał do białej gorączki swojego ojca. Wiem, bo sam o tym wielokrotnie opowiadał i miał poczucie winy, że go poważnie zasmucał, nie będąc posłusznym synem", czytaliśmy. Na koniec posumowała, że: „Miałam poczucie, że tata poświęca nam niewiele czasu, że muzyka, sztuka była dla niego najważniejsza. Głównie pracował: komponował, nagrywał, jednym słowem tworzył, a wtedy każdy z domowników musiał być cicho jak mysz. Niestety, niewiele rozmów ze mną przeprowadził, bardzo tego żałowałam. Już jako dorosła kobieta, mając naturalną smykałkę do efektywnego analizowania siebie i innych ludzi pod względem psychologicznym, zaczęłam dostrzegać w sobie pewne braki, i ich źródło widziałam właśnie w niemocach i nieumiejętnościach taty. Ojciec jest w życiu córki bardzo ważny. To taki jakby pierwszy mężczyzna", mówiła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jakub Gąsowski jest wdzięczny ojcu, że dzięki niemu przyszedł na świat. Piotr Gąsowski miał do niego jedno ale
On był mistrzem, ona jego muzą. Małgorzata i Czesław Niemen byli ze sobą do samego końca
„Miałam wyrzuty sumienia, że to mnie wybrał", wyznała żona artysty
Jako pierwsza Polka w historii zdobiła łamy włoskiego magazynu „Vogue”. Ikona mody, zjawiskowa, hipnotyzująca. Po prostu Małgorzata. Czesław Niemen nazywał ją swoją muzą. Gdy się poznali, on miał już znaczącą pozycję w branży muzycznej, tłumy wielbicielek i wielbicieli, zaś „Dziwny jest ten świat” stał się protest songiem i kultowym przebojem pokolenia. Byli razem przez 30 lat, aż do jego śmierci. „Ja miałam taki problem, że było mi trochę wstyd, czy może miałam wyrzuty sumienia, że to mnie wybrał", wyznała żona artysty w rozmowie z Magdaleną Żakowską. Poznaj ich niezwykłe losy! Dzisiaj Czesław Niemen skończyłby 85 lat. [Ostatnia aktualizacja: 16.02.2024 rok]. Małgorzata i Czesław Niemen: jak się poznali? Był 1973 rok, impreza w „Remoncie". Projektantka Grażyna Hase, u której Małgorzata rozpoczęła swoją karierę modelki, zapoznała ich ze sobą. Czesław siedział wtedy na ladzie w szatni, robiąc na młodziutkiej modelce piorunujące wrażenie. Zaczęli ze sobą rozmawiać, tańczyć... Oboje wiedzieli jednak, że nie jest to ich pierwsze spotkanie. Obojgu zapadła w pamięć ich wcześniejsza wymiana spojrzeń. „Pierwszy raz zobaczyłam Czesława w Wytwórni Filmów Fabularnych na Chełmskiej. [...] Mijaliśmy się. Zaintrygował mnie, ale się nie obejrzałam. Nie chciałam mu dać powodu do satysfakcji, że jakaś małolata ogląda się za artystą. Czesław potem mi powiedział, że wtedy przystanął i patrzył za mną. Miał nadzieję, że się odwrócę", wyznała Małgorzata Niemen w rozmowie z „Galą". Małgorzata Niemen na Pokazie Galerii Grażyny Hase 1986 r. Wiedziała, że minęła się właśnie z gwiazdorem ówczesnego show-biznesu, ale Małgorzata nie była wtedy nawet jego fanką. Wolała wówczas „Trubadurów" i „Czerwone Gitary". Wiedziała jednak, jaki jest popularny i nie chciała być jedną z jego adoratorek. On jednak zdążył się nią zauroczyć. Po spotkaniu w „Remoncie" Czesław przyszedł do niej do domu. Nie zastał Małgorzaty, ale zostawił karteczkę. „Wtedy straciłam głowę na dobre", wyznała modelka w rozmowie dla „Urody Życia". „Pamiętam, że mama zastała mnie któregoś dnia w pokoju przy biurku – rysowałam i pochlipywałam. „Córeńko, co się stało !”. A ja, łkając, odpowiedziałam: „Zakochałam się”. Do dziś mam ten rysunek", dodała. Zobacz też: Jan Englert odszedł od rodziny, gdy Tomasz był już dorosły. Uczył syna, że mężczyzna musi być silny i nie płakać Małgorzata i Czesław Niemen: życie po ślubie Po ślubie zamieszkali razem w kawalerce niedaleko Ogrodu Saskiego. Adres bożyszcza kobiet bardzo szybko poznało wiele fanek, które wystawały pod oknami mieszkania. Wyznania miłosne w windzie budynku, setki listów, to wszystko było nową normą dla Małgorzaty, która została drugą żoną Czesława Niemena, najpopularniejszego wokalisty w Polsce. Czasami jednak wobec pewnych zachowań ciężko było jej przejść obojętnie. Jedna z wielbicielek, która regularnie słała listy do Niemena, podpisując się zawsze tak samo – „Tfa Irenka", pewnego dnia czekała na niego pod drzwiami mieszkania. Zamiast Czesława, spotkała Małgorzatę. „Powiedziała mi wtedy: »Ja przyjechałam do mojego męża, chcę z nim porozmawiać«. Musiałam jej grzecznie wytłumaczyć, że to ja jestem jego żoną", wspominała tę sytuację Małgorzata Niemen w rozmowie dla „Gali". Te sytuacje nie wpłynęły jednak na ich życie małżeńskie. Małgorzata w wielu wywiadach podkreślała, że bardzo sobie ufali. „Naszą rozpoznawalność czy popularność zostawialiśmy przed drzwiami. W domu byliśmy jak każda rodzina Kowalskich czy Wiśniewskich. Czesław miał 34 lata, kiedy się poznaliśmy. Miałam poczucie, że zdążył już się wyszumieć. A do tego był bardzo mądrym i troskliwym mężczyzną. [...] Uważam, że każdemu potrzebne jest przebywanie z samym sobą. Byliśmy autonomicznymi jednostkami. Dzieci szły spać, a my pogrążaliśmy się w swoich zajęciach – ja np. malowałam, on zamykał się w swojej pracowni", opowiadała w rozmowie dla „Urody Życia". Mimo że to Czesław robił największą karierę, nigdy nie dawał odczuć żonie, że na jej rozwój nie ma w tej relacji miejsca. Nieustannie wspierał ją i zachęcał, żeby poszukiwała swojej ścieżki zawodowej i pasji. „Zdawałam do liceum plastycznego, ale się nie dostałam. Byłam bardzo rozczarowana, zaczęłam malować do szuflady. Czesław mówił wtedy, żebym się nie poddawała, robiła to, co wcześniej zaplanowałam" – mówiła w wywiadzie. Kibicowanie męża na pewno dodawało jej skrzydeł. Mimo że to ona wzięła na siebie obowiązki domowe i opiekę nad dziećmi, nadal robiła to, co kochała. Brała udział w pokazach, spełniała się jako aktorka na planach filmowych, malowała. Zobacz także: Roman Polański – reżyser, aktor i producent filmowy Małgorzata i Czesław Niemen: córki Para doczekała się dwójki dzieci. W 1976 roku na świat przyszła Natalia, rok później rodzina Niemenów powiększyła się także o Eleonorę. Wychowanie córek należało głównie do Małgorzaty, Czesław poświęcał im znacznie mniej czasu. Po latach Natalia Niemen wyznała, że zawsze miała wrażenie, że sztuka była dla jej ojca najważniejsza, a ona i siostra zawsze były w kolejce, gdzieś za komponowaniem i tworzeniem muzyki. „Kiedy tworzył, każdy z domowników musiał być cicho jak mysz. Niestety, niewiele rozmów ze mną przeprowadził, bardzo tego żałowałam. Już jako dorosła kobieta, mając naturalną smykałkę do efektywnego analizowania siebie i innych ludzi pod względem psychologicznym, zaczęłam dostrzegać w sobie pewne braki, i ich źródło widziałam właśnie w niemocach i nieumiejętnościach taty. Ojciec jest w życiu córki bardzo ważny. To taki jakby pierwszy mężczyzna", wspominała swoje dzieciństwo Natalia Niemen w rozmowie dla VIVY!. Zapytana w jednym z wywiadów o to, jaki był Czesław Niemen, Małgorzata przytoczyła jego zamiłowanie do remontowania i naprawiania rzeczy w domu. Poza tworzeniem uwielbiał pracę fizyczną, uważał, że to ona buduje ludzi. „Czesław uwielbiał remontować, odnawiać starocie. [...] Miał nadzieję, że starczy mu życia na komponowanie, pisanie, malowanie, a jednocześnie urządzenie naszego domu – wszystko chciał zrobić sam. Heblował, szlifował, przybijał, cyklinował. Ale nie zdążył zrobić wszystkiego, co sobie zaplanował… Uwielbiał wszystkie manualne zajęcia", opowiadała Małgorzata dla „Urody Życia". Czytaj także: Jan Piechociński: choć w latach 80. był gwiazdą polskiego kina, nie wystarczało mu na życie. Uratowała go rola w "Klanie" Czesław Niemen, Małgorzata Niemen, Warszawa, styczeń 1993 roku Małgorzata z córkami , Eleonorą (L) i Natalią Małgorzata Niemen: czas nie leczy ran Rozdzieliła ich śmierć. Po latach zmagań z nowotworem układu chłonnego Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 r. w Centrum Onkologii w Warszawie. Bezpośrednią przyczyną śmierci były powikłania po zapaleniu płuc. „Czas nie leczy ran, może łagodzi ból. Ale już nigdy nic nie było potem dla mnie takie, jak z nim. I ta niemożność jest najgorsza. Na początku myślałam, że to zły sen. Że się z niego obudzę i Czesław będzie znowu narzekał, że jem mięso. A potem mijały kolejne dni, miesiące i dotarło do mnie, że to nie sen", wyznała Małgorzata Niemen w wywiadzie dla „Urody Życia". Czesław i Małgorzata Niemenowie spędzili u swojego boku trzydzieści lat, ona otaczając go swoim ciepłem i wrażliwością, on poczuciem bezpieczeństwa i silnymi ramionami. Trwali razem, w pełnej harmonii, jako kochankowie i przyjaciele. „Małżeństwo rodziców uważam za wzór. Niewiele znam podobnych. Nie jestem w stanie na przykład przypomnieć sobie, by się kiedykolwiek pokłócili"– podsumowała córka pary, Natalia. Małgorzata i Czesław Niemenowie na wernisażu ich wspólnej wystawy, Warszawa.1.10.1995r.
Córka Czesława Niemena o ostatnich dniach jego życia: „Gdyby nie to, mój tata żyłby do dzisiaj”
Był legendą polskiej sceny muzycznej. Czesław Niemen — genialny twórca i wybitny artysta odszedł dokładnie dwadzieścia jeden lat temu, lecz pamięć o nim wciąż jest żywa. Jego piosenki do dziś nucą kolejne pokolenia Polaków, a utwór Dziwny jest ten świat nadal zajmuje czołowe miejsca w rankingach przebojów wszech czasów. Czesław Niemen w ostatnich dniach życia walczył z chorobą nowotworową, lecz zdaniem córki muzyka przyczyna jego śmierci była zupełnie inna... Swoimi przypuszczeniami podzieliła się w wywiadzie dla magazynu VIVA! w 2019 roku. Tekst aktualizowany 17.01.2025 r. Natalia Niemen o ojcu. Jaki prywatnie był Czesław Niemen? Choć wydawało się, że Czesław Niemen jest osobą poważną, skupioną na emocjach i wydobywaniu ich w ramach tworzenia sztuki, to prywatnie miał ogromne poczucie humoru: „Pamiętam go jako osobę raczej poważną, skupioną na sobie i kochającą dotykać głębi wszelkich i te głębie opisywać w swojej sztuce, poezji [...]. Tata był bardzo poważny, ale miał też poczucie humoru, które nazwać można było czarnym humorem. Potrafił czasem żartować nie na miejscu. Jeśli żart dotyczył osoby dorosłej, w miarę ukształtowanej – nie było źle, ale jeśli żartował pod adresem nastoletnich córek, to już bywało słabo (śmiech)”, zdradziła dziennikarzowi viva.pl Natalia Niemen. Córka Czesława Niemena nie ukrywała, że ojciec był perfekcjonistą. Ale jej zdaniem, nie była to zaleta: „Mówi się zwykle, że tacy ludzie wymagają od innych tyle, ile od siebie samych. Myślę, że i mój tata miał ten problem. Perfekcjonizm zaliczam do wad ludzkich, gdyż – oględnie mówiąc – zabija relacje, a w najlepszym wypadku w sposób poważny je upośledza. […]. Myślę, że mój tata z tym perfekcjonizmem gdzieś w głębiach swej duszy nieco walczył. Przecież rozwijał się jako człowiek, czyli nie tylko w temacie talentów artystycznych, lecz także intelektualnie i, co najważniejsze, emocjonalnie. W późniejszych latach nie był już taki ostry”, powiedziała. Gdy artysta odchodził, córka przy nim czuwała. Wówczas też przyszedł czas podsumowań, szczerości i rozliczenia z przeszłością – również tą przykrą. „Kiedy tata leżał w śpiączce, a wiem, że ci ludzie słyszą co się do nich mówi, gadałam do niego. Z duszą na ramieniu, ze strachem, że on przecież może się z tej śpiączki nie wybudzić, powiedziałam, że przebaczam mu, a także ja proszę o przebaczenie. Czułam, że to jest dla nas obojga ważne”, zwierzyła się. CZYTAJ TAKŻE: Natalia Niemen o ostatnich chwilach z tatą: „Rozmawiałam z nim, gdy leżał w śpiączce. Powiedziałam, że mu wybaczam” Dlaczego prosiła go o wybaczenie? „Bo zawsze jest coś do przebaczenia. Pomimo iż uważam, że to rodzic przyczynia się w znacznym stopniu do niektórych problemów swoich dzieci własnymi niedojrzałymi postawami i nieumiejętnościami, to dziecko w pewnym momencie też ma swoje za uszami i dobrze jest przepraszać. A więc oczekiwać przebaczenia. Wiem, co mówię [...] Młodzieży odbija głupawka w każdym pokoleniu. Mój tata na przykład niejednokrotnie doprowadzał do białej gorączki swojego ojca. Wiem, bo sam o tym wielokrotnie opowiadał i miał poczucie winy, że go poważnie zasmucał nie będąc posłusznym synem”, przypomniała. A co ona sama mu wybaczyła? „Że za mało go było jako taty. Przez lata miałam poczucie, że tata poświęca nam niewiele czasu, że muzyka, sztuka była dla niego najważniejsza. Głównie pracował: komponował, nagrywał, jednym słowem tworzył, a wtedy każdy z domowników musiał być cicho jak mysz. Niestety, niewiele rozmów ze mną przeprowadził, bardzo tego żałowałam. Już jako dorosła kobieta, mając naturalną smykałkę do efektywnego analizowania siebie i innych ludzi pod względem psychologicznym, zaczęłam dostrzegać w sobie pewne braki, i ich źródło widziałam właśnie w niemocach i nieumiejętnościach taty. Ojciec jest w życiu córki bardzo ważny. To taki jakby pierwszy mężczyzna”, stwierdziła. Przyczyna śmierci Czesława Niemena Jak sama przyznała, nie był wylewny, ale „przytulenia się zdarzały”. Ostatnie miesiące jego życia nie były łatwe. Czesław Niemen zmagał się z nowotworem układu chłonnego, ale w rozmowie z magazynem VIVA! w 2019 roku córka artysty przyznała, że bezpośrednią przyczyną śmierci muzyka było prawdopodobnie coś zupełnie innego. „Przy chorobie nowotworowej śmierć zawsze się czai. Był w nas strach, że nadejdzie, wszyscy o tym myśleliśmy. A z drugiej strony mieliśmy nadzieję, że będzie dobrze. Mamy przekonanie, że gdyby nie wymiana okien na korytarzach warszawskiego szpitala onkologicznego w styczniu, po których przewożono pacjentów, w tym i mojego tatę, żyłby do dzisiaj. Ojciec po takiej jednej przejażdżce na wózku dostał zapalenia płuc i zapadł w śpiączkę. Po około 10 dniach zmarł”, powiedziała Natalia Niemen, która do samego końca czuwała przy ojcu. Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 roku. Czy tej śmierci dało się zapobiec? Tego już nigdy się nie dowiemy, lecz jego utwory na zawsze pozostaną z nami... ZOBACZ: Gdy poinformowano o śmierci Czesława Niemena, zapadła cisza. Przykrą wiadomość przekazała Kora
Natalia Niemen: „Przez lata miałam poczucie, że tata poświęca nam niewiele czasu”
W czym jest podobna do Czesława Niemena i czego nie zdążyła mu powiedzieć?
Kobieta wielu talentów. Uzdolniona zarówno plastycznie, jak i muzycznie. Córka geniusza i ikony polskiej sceny. Wciąż kultywuje pamięć po Czesławie Niemenie. Wykonuje m.in. jego piosenki w ramach tras koncertowych. A prywatnie? Przez kilkanaście lat zajmowała się... domem. Mężem, synami, malutką córeczką, która urodziła się z wadą serca. Kochała to. Dziś mówi: ,,Tak się czasem życie układa, że zamyka marzenia w klatce. Ja z tej klatki dopiero teraz wychodzę”. W czym Natalia Niemen jest podobna do ojca, czego nie zdążyła mu powiedzieć, jak chce realizować swoje pasje? O tym w czerwcu 2019 roku opowiedziała Beacie Nowickiej. Trasa koncertowa „Niemen inaczej” rozpoczęła się w dniu 80-te urodzin Pani ojca, Czesława Niemena. Wyobraża sobie Pani czasami jaki tato byłby dziś, gdyby żył? Natalia Niemen: Zanim odpowiem na pytanie, pozwolę sobie zareklamować troszkę ową trasę. To seria prawie dwugodzinnych koncertów, gdzie wraz z kwiatem polskiej wokalistyki męskiej, czyli ze Staszkiem Soyką, Januszem Radkiem, Kubą Badachem i Sławkiem Uniatowskim podejmujemy się prób interpretacji zarówno hitów, jak i mniej znanych utworów mojego taty. Towarzyszy nam kapitalny zespół „Kameleon” pod wodzą Hadriana Tabęckiego, autora pysznych i zaskakujących aranżacji. W roli chórku jest z nami legendarny „Kwartet Rampa”. Wszystko wymyślone i wyreżyserowane przez człowieka - orkiestrę, Marcina Kołaczkowskiego. Mamy za sobą pierwszą, zimowo - wiosenną część trasy. Organizator i producent koncertów, „Music Company” planuje wznowienie „Niemen inaczej” jesienią. Bardzo byśmy chcieli odwiedzić mniejsze miasta, gdyż wiemy, że tamtejsi mieszkańcy bardzo na te koncerty czekają. Ci z większych miast fundowali nam za każdym razem owacje na stojąco. Ludzie na tych koncertach śmieją się, płaczą, wpadają w zadumę. Zrywają boki oglądając nasz popisowy kwintet kabaretowy w piosence „Jaki kolor wybrać chcesz?” (śmiech). Zainteresowanych odsyłam na stronę www.niemeninaczej.com. Myślę, że tata byłby naszymi poczynaniami zachwycony. A co do pani pytania…. Czasem przelatują mi takie myśli przez głowę i zastanawiam się czy pozostałby poważny, smutny, milczący – choć bywał jednocześnie rubaszny, uwielbiał się przekomarzać- z małym dystansem do samego siebie, jak każdy artysta tak szczodrze obdarowany talentami? Czy byłby tak samo krytyczny? Wobec Pani? Wobec praktycznie wszystkiego i wszystkich. Na przykład w naszej rodzinie słynne już były posiadówki przed telewizorem podczas dwóch najpopularniejszych w latach mojego dzieciństwa festiwali piosenki, czyli w Opolu i w Sopocie. Na ekranie festiwal piosenki, a przy naszym stole festiwal krytykanctwa made by Czesław Niemen (śmiech). Niestety było to zaraźliwe (śmiech). Wszak przykład idzie z góry. Potrafił być bezlitosny dla wokalistów niemuzykalnych, bezgustnych, bądź niezdolnych. Ale jego krytyka nie omijała również przedstawicieli innych zawodów. A także spraw różnych. Co do swoich dzieci, to oczywiście, że zdarzały mu się słowa krytyki. Był raczej surowy. Czasem była ona konstruktywna, czasem mało konstruktywna. Pedagogicznych talentów to tata nie miał (śmiech). No właśnie, czy tata by się zmienił? Czy częściej by się uśmiechał, częściej machał ręką na przykrości, których doświadczał? Bardzo przejmował się płytami pirackimi, i myślę że tym wciąż by się martwił, ale może nabrałby więcej dystansu do krytyki ze strony recenzentów? A krytykowali go? Ostatnia płyta „spodchmurykapelusza” została przyjęta raczej źle przez rodzimy światek redaktorów muzycznych. Jest to album, nad którym trzeba się pochylić. Przetrawić. Wymaga od słuchacza pewnego wysiłku intelektualnego. W mojej ocenie to krążek stworzony przez geniusza i proroka. I to od początku do końca, bo tata nie tylko skomponował utwory i napisał wiersze, które zaśpiewał i zagrał, ale sam był sobie realizatorem nagrań, producentem oraz twórcą szaty plastycznej płyty. Ten album, to ni pies, ni wydra. Znam tylko jeden tak „kopnięty” i niezrozumiały dla większości album muzyczny. To „Neither fish nor flesh” Terence’a Trenta D’Arby sprzed niespełna trzydziestu lat, na którym recenzenci anglosascy nie pozostawili suchej nitki. Zresztą Terence’a tata kazał mnie i siostrze słuchać, co wykonywałyśmy z przyjemnością. Do dziś wielbię tego geniusza pasjami. A fizycznie jakby wyglądał? Kobiety mówiły o nim: „niepokojąco przystojny”, o „hipnotyzującej urodzie”... Naprawdę (śmiech)? Tego nie wiedziałam. Ale wiadomo, że przystojnym facetem był. Wysoki, o atletycznej budowie ciała, męski. Miał taki typ urody, że czas tylko by ją podkreślił, uszlachetnił. Ostatnio Natalia Kukulska powiedziała mi: „Zobacz, artyści wolniej się starzeją”. W głowie wyświetlały mi się różne osoby, które zajmują się sztuką i przyznałam jej rację. Coś naprawdę w tym jest. I myślę, że nie chodzi tu o dostęp do nianiek, pań od sprzątania, ogrodników i czyścicieli basenów, co wtedy mogłoby dawać dużo czasu na zabiegi upiększające i relaks. Bo po pierwsze artysta nie równa się celebryta, czy ten, który ma świtę menadżerów i jest widoczny medialnie. Po drugie, większość artystów, których znam to ludzie bardzo ciężko pracujący za przysłowiowe parę groszy. Ale też urobieni rodzice zajmujący się sprawami domowymi, jak wszyscy obywatele. To artyści niezależni. W moim domu rodzinnym wszystko robiliśmy sami, jak normalni ludzie. Nigdy nie mieliśmy tzw. pomocy domowej. A zarówno jak i tata nigdy nie wyglądał na swój wiek, tak i mama prezentuje się na lat ok. ze dwadzieścia mniej niż faktycznie liczy. A zaiwaniała z wszystkimi pracami domowymi przez całe życie jak dziki królik. Uprzedzam już potencjalne dywagacje niektórych czytelników. Nigdy nie korzystała z usług medycyny estetycznej, a do twarzy stosowała odkąd pamiętam najprostsze kremy polskich firm, co czyni do dzisiaj. Ja jestem pracownikiem fizycznym, ciężko pracującym w domu jako gospodyni domowa, matka, nauczycielka, etc. od lat. Generalnie jestem człowiekiem urobionym. Sama wszystko robiłam i robię przy dzieciach i domu, oczywiście z pomocą męża i okresowym ogromnym wsparciem mojej mamy i jej rodziców. A wyglądam też nie najgorzej jak na moje czterdzieści trzy lata (śmiech). Więc wrodzona wrażliwość i kreatywność działa na fizjonomię i ducha. A wracając do taty, to lubię myśleć, że byłby dzisiaj uśmiechniętym... … wyluzowanym staruszkiem? (śmiech) To chciałam powiedzieć. Na pewno by taki był. Kiedy zmarł miała Pani 28 lat. Na śmierć rodziców człowiek nigdy nie jest gotowy, ale Pani wiedziała, że ona nadchodzi? Baliśmy się. Przy chorobie nowotworowej śmierć zawsze się czai. Był w nas strach, że nadejdzie, wszyscy o tym myśleliśmy. A z drugiej strony mieliśmy nadzieję, że będzie dobrze. Mamy przekonanie, że gdyby nie wymiana okien na korytarzach warszawskiego szpitala onkologicznego w styczniu, po których przewożono pacjentów, w tym i mojego tatę, żyłby do dzisiaj. Ojciec po takiej jednej przejażdżce na wózku dostał zapalenia płuc i zapadł w śpiączkę. Po około dziesięciu dniach zmarł. Przeżyliśmy szok, bo tata miał już dobre wyniki, lekarz był zadowolony, wszystko szło ku lepszemu. Co zrobić. Wszyscy jedziemy na tym samym wozie nomen omen i nie ma lepszych, czy gorszych. Ma Pani jakieś nierozwiązane sprawy z ojcem? Domyślam się, że nie zdążyła Pani o paru ważnych rzeczach z nim porozmawiać, bo takie sprawy zawsze odkłada się na później. Tylko, że często... … jest już za późno. Chciałabym przegadać z nim różne ważne sprawy. Były między nami, może konflikty to za dużo powiedziane, ale wzajemne niezrozumienie, po którym pozostał ... … żal? Żal. Jakieś niespełnienie. Nie ma dziecka, które nie miałoby do rodzica żalu, pretensji. Chętnie, na spokojnie, porozmawiałabym dzisiaj z tatą o różnych rzeczach. Ale zrobiłam coś ważnego. Kiedy tata leżał w śpiączce, a wiem że ci ludzie słyszą co się do nich mówi, gadałam do niego. Z duszą na ramieniu, ze strachem, że on przecież może się z tej śpiączki nie wybudzić, powiedziałam, że przebaczam mu, a także ja proszę o przebaczenie. Czułam, że to jest dla nas obojga ważne. Ale dlaczego Pani prosiła ojca o wybaczenie? Bo zawsze jest coś do przebaczenia. Pomimo, iż uważam, że to rodzic przyczynia się w znacznym stopniu do niektórych problemów swoich dzieci własnymi niedojrzałymi postawami i nieumiejętnościami, to dziecko w pewnym momencie też ma swoje za uszami i dobrze jest przepraszać. A więc oczekiwać przebaczenia. Wiem, co mówię. Mam w domu dwóch cudownych, ale charakternych nastolatków i półtoraroczną księżniczkę. Młodzież odbija głupawka w każdym pokoleniu. Mój tata na przykład niejednokrotnie doprowadzał do białej gorączki swojego ojca. Wiem, bo sam o tym wielokrotnie opowiadał i miał poczucie winy, że go poważnie zasmucał nie będąc posłusznym synem. A co wybaczyła Pani ojcu? Że za mało go było jako taty. Przez lata miałam poczucie, że tata poświęca nam niewiele czasu, że muzyka, sztuka była dla niego najważniejsza. Głównie pracował: komponował, nagrywał, jednym słowem tworzył, a wtedy każdy z domowników musiał być cicho jak mysz. Niestety, niewiele rozmów ze mną przeprowadził, bardzo tego żałowałam. Już jako dorosła kobieta, mając naturalną smykałkę do efektywnego analizowania siebie i innych ludzi pod względem psychologicznym, zaczęłam dostrzegać w sobie pewne braki, i ich źródło widziałam właśnie w niemocach i nieumiejętnościach taty. Ojciec jest w życiu córki bardzo ważny. To taki jakby pierwszy mężczyzna. Męża wybrała Pani na podobieństwo czy przeciwieństwo ojca? Mój mąż na pewno jest do taty podobny w tym, że jest człowiekiem wielu talentów, nie tylko artystycznych. Jest wrażliwy, ale bardzo męski zarazem. Multiartysta. Z wykształcenia znakomity fotografik. Studiował we wrocławskim Wyższym Studium Fotografii AFA pod okiem m.in. Natalii LL i Piotra Komorowskiego. Jako muzyk jest samoukiem. Lider założonego przez siebie zespołu „Mate.O”. Komponuje, pisze teksty, śpiewa, gra na gitarze i innych instrumentach szarpidrucących (śmiech). Jest wybitnym melodykiem. Napisał w swoim życiu tyle genialnych piosenek, że niejeden gwiazdor z pierwszych miejsc list przebojów nie dałby rady stworzyć takich pięknych kawałków. Przepraszam, że tak się mężem chwalę, ale trafił mi się mężczyzna bardzo wyjątkowy, choć niepozbawiony oczywiście wad. Jest chwalonym w branży realizatorem nagrań ścieżek wokalnych. Stworzył przydomowe studio, w którym powstają rejestracje nagrań wokalnych do płyt jego, moich oraz innych wokalistów. Mateusz jest na scenie od ponad dwudziestu lat. Nagrał siedem płyt, współpracował jako wokalista i kompozytor z wieloma muzykami, zespołami. Swego czasu pracował rownież jako fotograf przy sesjach mody i innych. Namawiam go, aby wrócił na poważnie do fotografiki. Poza tym potrafi pomóc murarzom w budowie domu, fascynuje go stolarka, synom porobił stoliki, szafki, nawet malutkie harfy. Jest w nim czułość, delikatność, olbrzymia poezja ale też agresja, taka dobrze rozumiana, bardzo ważna męska cecha, która objawia się w tym, że facet ma instynkt samozachowawczy, w chwili zagrożenia jego rodziny lub słabszych, czy poszkodowanych i natychmiast reaguje bojowo, walczy. Poza tym mój mąż będąc typem intelektualisty jest też typem sportowym. Podobnie jak mój ojciec, ma piękną, męską sylwetkę. Niewiele mu trzeba pracy nad tkanką mięśniową, aby wyglądać niczym Adonis (śmiech). Ten typ już tak ma (śmiech). W latach młodzieńczych zwracał uwagę otoczenia, farbując włosy na różne kolory i ubierając się krzykliwie i nietuzinkowo. Szedł zawsze pod prąd. To także cały Niemen (śmiech). Ach! Byłabym zapomniała! Mati genialnie gotuje i odnajduje się w kuchni! Potrawy przez niego przygotowane są przepyszne i przepiękni podane! A mój tata też gotował. Mój mąż, to niezwykle fascynujący facet. I tu byłby koniec podobieństw. A w czym jest przeciwieństwem? Ano chociażby w tym, że jest niezwykle oddany rodzinie. Ofiarny, zgadujący potrzeby najbliższych. Wychodzący naprzeciw tym potrzebom. Oddałby ostatnią koszulę i dał gwiazdkę z Nieba. Mężczyzna, który przyniesie kawę z ciastkiem do łóżka. Zrobi ci śniadanie, o jakim marzysz od rana. Kupujący kwiaty bez okazji. To człowiek, o którym się mówi, że nigdy nie spotkał nieznajomego (śmiech). Lubi ludzi i kocha pomagać potrzebującym. Staje na głowie, żeby z synami spędzać czas, nie wiem, który ojciec robi to w takim zakresie jak mój mąż. Specjalnie dla nich został druhem jednego z zastępów szczepu Royal Rangers, czyli organizacji harcerskiej. Żeby być bliżej nich, jeździć z nimi na obozy, na zbiórki, uczestniczyć, w taki praktyczny sposób, w ich wychowaniu. To było poważne wyzwanie, ponieważ mąż ma dziesiątki innych zajęć. Ostatnio o tym rozmawialiśmy, mąż głośno zastanawiał się czy coś wartościowego przekazał naszym synom. Stuknęłam się w głowę: „Człowieku, przecież wyprułeś z siebie flaki, oddałeś siebie całego. Nawet, jeśli tego teraz nie widzimy, czas pokaże wartość twojej inwestycji w relację z dziećmi”. Jest jeszcze jedna różnica. Mój mąż dużo szybciej wyrzuca z siebie złe i trudne emocje. Tata niestety zbierał je pod powierzchnią. Przeciwieństwem ogromnym jest też to, że Mateusz jest gadatliwy, wylewny i umie słuchać. Co prawda mój tata też słuchać umiał, ale dopiero z wiekiem przyszła do niego łagodność i delikatność wypowiedzi, taki szacunek do intelokutora. Trzeba przyznać, że mój Mateusz pod kilkoma, poważnymi względami przerósł mojego tatę o parę długości. Pani też jest wszechstronnie uzdolniona. Co było pierwsze: malowanie czy muzyka? Malowanie, rysowanie, rzeźbienie, robienie kolaży. Rysowałam od około drugiego, trzeciego roku życia, mama zachęcała mnie do oglądania albumów z malarstwem, które były w domu. Sama jest malarką samoukiem. Z mojego dzieciństwa pamiętam mamę prawie cały czas „plastyczącą”. A to z nami coś malowała, robiła kolaże, uczyła technik malarskich. Robiła dla nas tekturowe zamki dla lalek. Chodziła z nami po galeriach sztuki. Ciągłe ćwiczenie czyni mistrza. Już w podstawówce rysowałam na zamówienie. Wtedy była popularna kreskówka „D'Artagnan i trzech muszkieterów” gdzie wszyscy bohaterowie byli zwierzętami, hit dla dzieci z lat 80-tych i ja na przerwach rysowałam tego pieska D'Artagnan i jego przyjaciół. Koledzy i koleżanki zamawiali. W liceum „trzaskałam” natomiast na zamówienie malowaną farbami plakatowymi romantyczną scenę rozstania Kevina Costnera i Mary Elisabeth Mastrantonio z ówczesnego hitu kinowego „Robin Hood: Książę złodziei”. Za darmo? Za darmo. Nie wpadło mi do głowy, że mogłabym w ten sposób zarobić parę złotych. Aha! jeszcze pod koniec podstawówki, również na zamówienie produkowałam broszki z gliny. To były twarze kobiece o wydatnych ustach, pomalowanych lakierami do paznokci. Kiedy ciocia z Kostaryki przywiozła nam pewnego razu fioletowy lakier do paznokci, moje broszkowe panie zaczęły wzbudzać jeszcze większe zainteresowanie (śmiech). Również w liceum okazało się, że potrafię uchwycić podobieństwo w karykaturach. Na lekcjach, zamiast skupić się na nauce karykaturowałam nauczycieli. Powstała z tego wzbudzająca salwy śmiechu kolekcja, którą ówczesna pani dyrektor zgodziła się wywiesić na ścianie szkolnego holu. Mój pierwszy zarobek artystyczny jest związany z polską edycją ELLE. Zauważyłam, że publikują rysunki i pomyślałam, że pojadę do redakcji, pokażę im swoje prace, może się spodobają. Spotkałam się z redaktor naczelną, i w drugim numerze pisma ukazał się mój rysunek nagiej kobiety jako ilustracja notatki o kosmetyku pod prysznic firmy Clarins bodaj. Dostałam za to chyba dwadzieścia złotych, o ile dobrze pamiętam. Był 1994 rok. A muzyka? Lubiłam sobie podśpiewywać, ale przez lata miałam bardzo cichy głos. To był efekt nieśmiałości, braku wiary w siebie. Nie mogłam głośno śpiewać, bo wszystkie moje mięśnie były ściśnięte, a tata nie wiedział, jak pracuje przepona. Gdy go o to pytałam, odpowiadał: „Dziecko, słuchaj Raya Charlesa” (śmiech). Plus w tym był taki, że rzeczywiście Raya, jak i innych „misiów” z tamtej epoki się osłuchałam, dzięki czemu mam w sobie stary soul z jego frazowaniem, rytmem, akcentami, zaśpiewami. A uświadomienie sobie pracy przepony i wzmocnienie głosu przyszły później. Chodziłam do szkoły muzycznej, komponowałam na pianinie utwory, które tata chwalił, ale ćwiczenie na instrumentach było dla mnie zmorą. Trzeba było przysiąść i pracować, a mi się nie chciało. Leń, po prostu. Bardzo szybko zniechęcałam się jak coś mi nie wychodziło. Machałam ręką i twierdziłam, że jestem niezdolna, nie umiem. Gdyby nie wybitny altowiolista i pedagog, pan Marek Iwański, rzuciłabym szkołę muzyczną tuż przed metą. Pan profesor potrafił rozpalić we mnie miłość do altówki, a przede wszystkim nauczył mnie wierzyć w siebie, jako altowiolistkę. To piękny instrument, bardziej liryczny niż skrzypce, gram na nim do tej pory. Mimo to, zawsze wolałam „plastyczyć”. Podobają mi się Pani prace. Często rysuje Pani siebie i często ma Pani smutne oczy na tych obrazach. Tak, bo jestem raczej smutną osobą. Melancholijną. Tzw. konflikty wewnętrzne i nadwrażliwość to cechy artystów. Coś za coś. Skoro dostałam tak dużo talentów artystycznych, to jest chyba niemożliwe, żebym była do końca ogarnięta psychicznie (śmiech). Z drugiej strony jestem ogromnie towarzyska i zabawowa. Ubóstwiam się śmiać i szaleć. Jednak uważam, że dobry portret, to smutny portret. Chociaż w życiu codziennym jestem dość poukładana. Chyba nie ma Pani wyboru jako mama trójki dzieci. Mam w sobie kilka cech kobiety, która zawsze sobie poradzi. Z drugiej jestem słabą kobietką, która szalenie potrzebuje zaopiekowania. Wielobarwna jestem. Z ogromem wad. Czasem mam dosyć tego wachlarza kolorów w sobie. Tak to jest, że artyści, szczególnie ci, którzy zajmują się kilkoma sztukami płacą za owo piękno i wzniosłość kreatywności tym, jakby bez skóry odczuwali świat. To jest ta melancholia. Taka symboliczna Szkocja. To znaczy? Nie lubię ciepłych, zalanych słońcem krajów. Kocham kraje Północy, a szczególnie Szkocję z jej ascetycznym krajobrazem, zmienną pogodą, górami, zamkami... Mam w duszy taką Szkocję, jej surowość, szarość i mgłę. A dlaczego często rysuję siebie? Bo zazwyczaj byłam jedynym modelem na podorędziu i nie miało to żadnego związku z samouwielbieniem, z wpatrzeniem w siebie. Choć nie przeczę, że jestem kobietą, która lubi przeglądać się w lustrze, lubię się zrobić (śmiech). Myślałam, że mnie to nie dotknie, ale chyba mam kryzys czterdziestolatki, która wciąż chce być młoda i atrakcyjna. Dlatego rozumiem te wszystkie panie na Instagramie robiące dziubka i pozujące trzy czwarte twarzy (śmiech). Przecież trzeba głowę pochylić, bo wtedy buźka wydaje się smuklejsza (śmiech) Pani nie musi, jest Pani bardzo szczupła, a przecież w prezencie na 40 urodziny urodziła Pani córeczkę. Danusia ma siedemnaście miesięcy. W prezencie na czterdziestkę mąż zabrał mnie i synów do Szkocji właśnie (śmiech), a Danusię urodziłam przed skończeniem 42-ich urodzin. Dana jest darem z nieba. Zawsze mówiłam: „Jak będę miała córeczkę, nazwę ją Danusia”. W ciąży przeczytałam, że to imię litewskie, oznacza „dana z nieba”. Jak to się wszystko pięknie zgodziło! Miałam bardzo trudną ciążę. Zaskoczyło mnie to, bo z synami w brzuchu mogłam robić wszystko do końca. A tu, prawie non stop leżałam. Czułam, że umrę na porodówce. Że mój organizm nie wytrzyma. Nie miałam dobrych wyników badań. Długa historia. Kiedy urodziła się Danusia, okazało się że nie wszystko jest z nią w porządku. Nie chciała jeść. Potem trudna diagnoza, wada serca. Pierwsze pół roku swojego życia ta maleńka dziewczynka spędziła w szpitalach, odżywiana sondą, wymiotowała, czasem nawet kilka razy na dobę…..to była gehenna i dla nas i dla niej. Po tylu cierpieniach, nieskutecznym zabiegu w trzecim miesiącu życia jest bardzo pogodną, silną i czarującą dziewczynką. Danusia jest pod opieką zespołu lekarzy z Centrum Zdrowia Dziecka. To dziecko jest światełkiem dla nas wszystkim, również dla moich synów, którzy szaleją na jej punkcie z wzajemnością. Zapala się w Pani jakieś wewnętrzne światło, kiedy opowiada o najbliższych, zresztą to Pani słowa: „Przez kilkanaście lat byłam kurą domową i matką. I kochałam to bardzo”. Nadal mnie to fascynuje. Uwielbiam być z dziećmi, lubię gotować, sprzątać, potem wypić sobie kawę, obejrzeć coś na Netflixie, zasnąć i w kółko to samo... Ale z drugiej strony dzisiaj, w wieku, w którym jestem, przyznaję się do tego, że przez lata kiedy tak trąbiłam o tym, że dam radę przeżyć bez moich pasji i nie muszę się rozwijać, nie muszę realizować swoich marzeń związanych ze sztuką, bo realizuję się jako matka, okłamywałam sama siebie. Wytrzymała Pani kilkanaście lat. Dlatego nie krytykuję kobiet, które dokonały takiego wyboru i wciąż tak żyją, uważam jednak, że każda z nas ma różne talenty, wcale nie chodzi o talenty artystyczne, i nie wolno ich zmarnować. Kiedyś czytałam wywiady z artystkami, które mówiły: „Urodziłam dziecko trzy miesiące temu i wróciłam do pracy, bo chcę, żeby moja córka była ze mnie dumna”. Czytałam i myślałam: „Boże, co za kobieta! Jej dziecko nie chce być z mamy dumne…. ...tylko? Chce mieć mamę dla siebie. Dzieci, zwłaszcza takie małe nie mają potrzeby, żeby być dumne z rodziców. One chcą mieć rodziców w domu. Przy sobie. Blisko. Te panie mówiły również: „Chcę być spełnioną mamą, bo wtedy jestem lepszą mamą”. Śmiałam się z tego przez wiele lat. Czułam się lepsza, że oto ofiarowałam swoje pasje i marzenia dla rodziny. Jednak nawróciłam się z tej pychy (śmiech). I dziś wiem, że gdybym wtedy tylko mogła realizować się jako artystka, byłabym dużo lepszą matką. Usprawiedliwia mnie jednak fakt, że nasze losy tak się potoczyły, że - nie wnikając w szczegóły, bo to długa i bolesna historia - nie miałam absolutnie żadnych szans na rozwój jako muzyk i plastyk przez ostatnie kilkanaście lat. Tak się czasem życie układa, że naszpikowane niesprzyjającymi okolicznościami zamyka marzenia w klatce. Ja z tej klatki dopiero teraz wychodzę. Moje bałwochwalcze podejście do roli Matki Polki było tak naprawdę zakneblowaniem w sobie artystki. Paniczną próbą wytłumaczenia sobie, że mi nie wolno być tym, kim naprawdę jestem. Takie uciekanie od siebie. Trzeba nauczyć się żonglować sobą, swoim czasem, a nie rzucać się ze skrajności w skrajność: najpierw całkowicie się poświęcasz, a potem masz w pompce rodzinę, bliskich ludzi i stajesz się egoistą do kwadratu. Pani udało się to jakoś wyważyć. Faktycznie zaczęła Pani nowy rozdział w życiu, wystawy, koncerty, nowa płyta… Dużo tego. To prawda, moje obrazy wisiały trzy miesiące w klubokawiarni „Kalinowe Serce” na warszawskim Żoliborzu, od kwietnia są wystawiane w Centrum Sztuki i Nauki „Stara Kopalnia” w Wałbrzychu, potem nam kolejne zaproszenia. Biorę udział w różnych koncertach. Bardzo się cieszę, że niezwykły muzyk, Michał Zator przyjął moje zaproszenie do współtworzenia duetu „Niemen Zator”. Michał cudownie muzykuje na harfie celtyckiej i śpiewa. Mamy kilka cykli koncertowych na głosy, hatfę i altówkę. Skupiamy się na recitalach pt „Improwizacje”, gdzie na gorąco tworzymy utwory do wybranej współczesnej poezji polskiej. Ale gramy też utwory rozrywkowe, kolędy, czy pieśni wielkopostne. Dla mnie to jest coś nowego, szokującego i…czasem nie dowierzam, że ludzie chcą oglądać moje obrazy, że są pod ich wrażeniem, albo są zainteresowani moją autorską twórczością muzyczną. Że słuchają naszych dziwnych z Michałem improwizacji. Niedawno odświeżyłam znajomość z kolegą sprzed lat, Jurkiem Runowskim, wybitnym gitarzystą, aranżerem, producentem. Zaprosiłam go do jednego z moich projektów koncertowych „Piosenki mojego dzieciństwa”, gdzie wykonujemy z całym bandem stare hity soulowe i rhytm’n’ bluesowe, jak np. piosenki Arethy Franklin, czy Otisa Reddinga. Zgadaliśmy się, że bardzo chcemy razem pracować nad moją płytą, o której zrobieniu marzę od niespełna trzydziestu lat. Pomału nad tym materiałem pracujemy. Trafiła pani na taki moment, że w moim życiu pojawiła się wiosna. Pączkują zakopane przez lata ziarenka, na razie są to tylko jasnozielone kiełki, ale chyba pierwszy raz w życiu odczuwam aż taką radość, nieśmiało bratam się z nadzieją na piękne jutro. Być może w końcu będę mogła być prawdziwie sobą.
Czesław Niemen i włoska piosenkarka Farida: co ich połączyło, co zmusiło do rozstania?
„Kochał mnie, zanim jeszcze mnie poznał”
Wiele razy śpiewała dla niego piosenkę „Pensami strasera” - „Pomyśl o mnie dziś wieczorem." Powtarzała w niej: „Kocham cię. Kocham”. On był nią absolutnie zafascynowany, organizował koncerty, tak by mogli wspólnie występować. Ściągnął ją do Polski. Zamieszkali razem, nie bacząc na wściekłość jej męża, Sycylijczyka, dla którego zdrada żony była jak skaza na honorze. Farida na pewno była rozdarta między małżeństwem a niespodziewaną miłością do Czesława, pochodziła z tradycyjnej włoskiej rodziny, dla której jej zachowanie było głupie, skandaliczne i niepojęte. A jednak po latach powiedziała o Czesławie: „Dziękuję mu, że mogłam spotkać taką miłość. Niemen mówił mi często, że kochał mnie, zanim jeszcze mnie poznał, zawsze… i że będzie mnie kochał także „tam”. Nasze dusze po prostu się rozpoznały, ponieważ jesteśmy identyczni". Dlaczego Farida i Czesław Niemen, mimo takiego uczucia, nie zdecydowali się na małżeństwo i czemu ten związek jednak się rozpadł? Czesław Niemen i Farida: historia miłości Poznali się w 1970 roku, na letnim konkursie piosenki „Cantagiro” we Włoszech. Czesław Niemen pojechał tam już jako gwiazda. W Polsce wszyscy nucili jego piosenkę „Pod papugami” albo „Czy mnie jeszcze pamiętasz”. Potężne wrażenie zrobił przebój jego życia „Dziwny jest ten świat”. Niemen nie był już wtedy chłopcem, miał 31 lat i za sobą trudne przeżycia. Czesław Niemen, a właściwie Czesław Juliusz Wydrzycki, był – jak wiadomo repatriantem ze Wschodu, z Białorusi (wtedy ZSRR). Cała rodzina Wydrzyckich przyjechała do Polski w 1958 roku, w ramach ostatniej fali repatriacji. Bardzo naciskał na to Czesław, bojąc się powołania do Armii Czerwonej. Zostawili ukochany dom, przerobiony potem przez nowych właścicieli na sklep spożywczy. Wypielęgnowany przez pokolenia ogród rozjechały samochody dostawcze. Przeszli przez obóz dla repatriantów, potem mieszkali w różnych miastach: Świebodzinie, Kołobrzegu, w końcu trafili do Gdańska. Żyli biednie, w Gdańsku muzyk pomieszkiwał w piwnicy szkoły muzycznej, do której chodził (był w klasie fagotu). Żeby dorobić, zaczął grać w różnych kabaretach, klubach, pomału wchodził w środowisko polskiego bigbitu, i robił karierę jako muzyk. W 1970 roku formalnie był jeszcze mężem Marii Klauzunik. Zakochali się w sobie jeszcze jako nastolatki, w ukochanych rodzinnych Starych Wasiliszkach. Potem Czesław ściągnął Marię do Gdańska, gdy brali ślub, on miał 19, ona 18 lat. W 1960 roku urodziła im się córka Marysia, zwana przez swojego tatę – Mysia. Raczej pomieszkiwali, niż mieszkali razem, nie było ich stać na wynajęcie mieszkania. Żona i córka Niemena mieszkały w internacie liceum pielęgniarskiego, a później u rodziców muzyka w Białogardzie. Maria poszła do szkoły pielęgniarskiej, potem zaczęła pracę w Szpitalu Miejskim w Gdyni. W końcu udało jej się wynająć kawalerkę. Jak sama wspominała, chciała, żeby Czesław więcej czasu spędzał z nią i córką, ale dla niego „istniała tylko muzyka”. Zaczęli się od siebie oddalać, żyli innymi sprawami, inaczej. W 1971 roku oficjalnie wzięli rozwód, ale nie byli ze sobą już od lat. W drugiej połowie lat 60. Czesław Niemen zakochał się w ślicznej bigbitowej wokalistce Adzie Rusowicz, ale ten związek też nie przetrwał próby czasu. Farida, a tak naprawdę Concetta Gangi, urodziła się w Katanii we Włoszech. Po mamie miała egipskie korzenie, co dodawało jej egzotyczności. Kiedy poznali się z Niemenem, była 24-letnią wschodzącą gwiazdą, śpiewała nie tylko popowe piosenki, interesował ją także jazz i rock, śpiewała m.in. utwory Janis Joplin. Zobacz też: Skrajna bieda, głód i nałóg ojca… Irena Jarocka nie miała łatwego dzieciństwa Czesław Niemen i Farida: jak potoczyła się ich relacja? Na Czesławie Niemenie zrobiła wielkie wrażenie, przede wszystkim jako kobieta, Niesamowicie mu się podobała, wspominała, że czuła nieustannie na sobie jego wzrok. „Przypalał mnie tym wzrokiem, aż ciarki przechodziły mi po plecach”, opowiadała. On też jej się podobał. „Czułam, że rodzi się między nami wyjątkowe porozumienie dusz, tym bardziej zaskakujące, że przecież właściwie się nie znaliśmy. Nawet go unikałam, ponieważ byłam bardzo krótko po ślubie i przestraszyłam się tego, co mogłoby się między nami wydarzyć”, mówiła. Dlatego odetchnęła z ulgą, gdy festiwal się skończył. Myślała, że już nigdy się nie zobaczą. Kiedy po pewnym czasie przyszło dla niej zaproszenie na Festiwal w Sopocie, od razu skojarzyła ten gest z Czesławem Niemenem. I nie miała chwili wątpliwości, że chce tam pojechać. Chociaż we Włoszech nikt o tej imprezie nie słyszał. W każdym razie nie było to żadne ważne ani prestiżowe muzyczne wydarzenie. Koledzy dziwili się, że chce jechać do Polski. „Przecież tam niczego nie ma”, odradzali. Ale to nieprawda, bo był tam Czesław. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfIirr6-318b89e.jpg" width="1699" height="1600" alt="Sopot, 08.1970. X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie; n/z Czeslaw Niemen i Farida.,Image: 428666622, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie" /> Gdy wylądowała na lotnisku w Gdańsku, Czesław Niemen czekał na nią z bukietem orchidei. Nigdy nie widziała piękniejszych kwiatów. „Serce waliło mi jak oszalałe, kiedy na kolanach wręczał mi te kwiaty i całował po rękach”, opowiadała. Festiwalowe próby fatalnie jej szły. W pewnym momencie dyrygent orkiestry zapytał: „Kogo wyście tu przywieźli, ona przecież nie umie śpiewać!". A ona miała burzę w głowie: co będzie z Czesławem, co z jej małżeństwem, jak ułoży się przyszłość… Bo tak naprawdę Farida miała dobry głos, była bardzo muzykalna i śpiewać umiała. Gdy zaśpiewała na koncercie, dyrygent, który objechał ją na próbach, przeprosił. A Czesław siedział w pierwszym rzędzie i patrzył tylko na nią. W Sopocie zaczęła się ich wielka miłość. „(...) To była prawdziwa magia, brak słów, by móc opisać tamtą radość, nasze spojrzenia przyciągające się. Jeszcze dzisiaj to czuję”, mówiła w jednym z wywiadów (cytuję za dziennik.pl). Zobacz też: Henryk Machalica miał troje dzieci, ale w domu bywał rzadko. Jego pierwsze małżeństwo nie przetrwało Czesław Niemen i Farida: symboliczny ślub Gdy artystka odwiedzała go w Warszawie, zatrzymywali się w małym mieszkaniu Niemena przy ulicy Niecałej w Warszawie. „Tam odcinałam racjonalne myślenie o tym, że kiedyś za te chwile szczęścia przyjdzie nam obojgu słono zapłacić. Uwielbiałam kurczaki, więc Czesław, żeby mi je przyrządzać, zdobył gdzieś rożen. Był fantastycznym, wesołym, pełnym energii mężczyzną, który w niczym nie przypominał tego zamkniętego w sobie człowieka, jakim znaliśmy go w ostatnich latach”, mówiła gwiazda. Podobno któregoś dnia Farida dostała od Czesława Niemena białą sukienkę i wzięli symboliczny ślub w Zakopanem, formalnie jednak małżeństwem być nie mogli. Farida była pod ogromną presją rodziny, która naciskała na nią, by zakończyła ten niezrozumiały dla nich polski romans i wracała do męża. Wiadomo było, że mąż nie da jej rozwodu. Farida wiedziała, że wcześniej czy później przyjdzie jej zapłacić za związek z ukochanym Gulio (tak mówiła do Czesława Niemena, przerabiając jego drugie imię Juliusz). Do tego doszła jeszcze… choroba ojca. Wokalistka bardzo go kochała, kiedy dowiedziała się, że ciężko choruje przysięgła Bogu i sobie, że jeśli ojciec wyzdrowieje, ona wróci do męża. I tak się stało. Zobacz też: Mówiono o nim: oszust i polakożerca. Życie i tragiczna śmierć Jerzego Kosińskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgzVw4Kk-e595b24.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, lata 80. Czeslaw Niemen - muzyk, piosenkarz, kompozytor.,Image: 427784582, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Czeslaw Niemen" /> Czesław Niemen nie chciał słyszeć o rozstaniu, ale Farida była zdeterminowana, być może wywierana na nią presja była za dużym obciążeniem. Spakowała walizki, zerwała kontakt, nie odbierała telefonów. Choć jak mówiła „serce jej krwawiło”. Wspominała, że zadała ogromny ból sobie i Niemenowi i że zachowała się z rozsądkiem, na jaki w innej sytuacji nigdy by się nie zdobyła. Wróciła do męża, urodziła dwoje dzieci, starała się być przykładną żoną. Czesław Niemen w 1973 roku spotkał piękną modelkę Małgorzatę Krzewińską (potem Niemen), która okazała się miłością jego życia. Pobrali się w 1975 roku i byli nierozłączni aż do śmierci muzyka w 2004 roku, ale to już historia na inną opowieść. Z Faridą po latach znów mieli kontakt, byli przyjaciółmi. Piosenkarka przyleciała do Polski w 2009 roku i z okazji 70. urodzin Czesława Niemena dała koncert w Poznaniu, poszła też na grób muzyka na warszawskie Powązki. Zobacz także: Ciężka choroba, śmierć męża... Tak wyglądało życie Małgorzaty Lorentowicz
Małgorzata Niemen: "Czesław był z innego wymiaru. Nie ma już takich mężczyzn"
Druga żona Czesława Niemena w szczerym wywiadzie o artyście
Czesław Niemen, legenda polskiej sceny muzycznej, odszedł 17 stycznia 2004 roku. Artysta urodził się jako Czesław Juliusz Wydrzycki, lecz w trakcie trwania swojej kariery przyjął pseudonim "Niemen", a następnie oficjalnie zmienił nazwisko na Niemen-Wydrzycki. Przez lata opracował swój własny oryginalny i niepowtarzalny styl. Jego przeboje takie jak "Sen o Warszawie" czy "Dziwny jest ten świat" znają wszyscy, mimo że liczą one sobie ponad 50 lat. W życiu prywatnym Czesław Niemen był dwukrotnie żonaty i miał trzy córki – Natalię Niemen, Eleonorę Atalay i Marię Gutowską. Jego druga żona, Małgorzata Niemen, cztery lata po śmierci męża udzieliła pierwszego wywiadu, w którym o nim opowiada, właśnie "Vivie!". Staram się żyć normalnie. Aczkolwiek ja jedna wiem, jak się czuję. Tych, co milczeli, gdy Czesław odszedł, rozumiem. Sama chciałam niedawno dzwonić do znajomej, której zmarł mąż, wesprzeć, coś powiedzieć. Ale nie podniosłam słuchawki. Nie ma takich słów. A ja? Raz sobie radzę, raz trochę mniej. W 2008 roku Małgorzata Niemen, żona i muza artysty, powiedziała też, jak wyglądało życie domowe z mistrzem. Co jeszcze? Została zapytana m.in. o utwór "Jagody szaleju"... To pastisz. Czesław nie był pompatyczny, jak wielu się zdaje. Miał świetne poczucie humoru. Pamiętam, parę lat temu siedzieliśmy w kuchni, kiedy naszą ulicą szedł sprzedawca jagód i wołał: „Ja-go-dy, ja-go-dy, ja-go-dy, ja-”. I tak na okrągło. Czesława wielokrotnie inspirowało to, wobec czego inni przechodzą obojętnie. Wtedy napisał „Jagody szaleju”. Opole, 06.1979. Festiwal Piosenki Polskiej. Czesław Niemen z Małgorzatą Niemen – I zmieściły się na „Spiżowym krzyku”, płycie, którą Pani złożyła z utworów bliskich swojemu sercu. Myśli Pani, że bliskich równie mocno sercom fanów? Pewna grupa fanów męża ma odmienne zdanie na temat tego, co powinnam robić. Co w jakiej kolejności wydawać. Rzecz ciekawa, tym osobom wydaje się, że są wyspą na oceanie, a wokół nie ma innych ludzi. Trafnie w ubiegłorocznej „Machinie” powiedziała Agnieszka Chylińska, że są fani i fanatycy. Ci ostatni mają postawę roszczeniową, wszystko wiedzą najlepiej, chcą mieć wpływ na to: „kiedy masz wydawać płyty, jak masz się ubierać i co mówić w wywiadach”. Teraz te pretensje przeniosły się na spadkobierców Niemena. A wracając do „Spiżowego krzyku” wydanego przez Polskie Nagrania, jest to płyta z kluczem. Szanowni Państwo, choćbyście nie wiem jak mocno ją ściskali, nie wyciśniecie z niej „Dziwnego świata”, „Snu o Warszawie” ani „Wspomnienia”...to płyta żony, gospodyni domowej i eksmodelki (śmiech). Młody Czesław Niemen. Kadr z filmu "Sen o Warszawie" – Kobiety, z którą przeżył 30 lat. Fanki wypisywały każdego dnia w jego windzie: „Kocham Niemena”. Tyle dziewczyn go otaczało, wybrał Panią. Czy czułam satysfakcję? Nie, choć zdawałam sobie sprawę, że Czesław jest wyjątkowym człowiekiem. I miałam świadomość, że podoba się kobietom. Kiedy się poznaliśmy, miał forda mustanga i czasem, gdy przejeżdżaliśmy koło jego domu, mijaliśmy ławeczkę, na której dzień w dzień siedziała jedna lub dwie dziewczyny. Siedziały tak i patrzyły w jego okna. Tamtego miejsca dziś już nie ma. Zamiast ławeczki i kiosku z gazetami stoi nowoczesny budynek. Ale mam zdjęcie tamtego skwerku sprzed lat. – Niemen miał w sobie jakiś magnetyzm. Był z innego wymiaru. Nie ma już takich mężczyzn. Kiedy byłam zeźlona na kogoś, obejmował mnie i mówił: „Popatrz w gwiazdy”. Najpierw się jeżyłam, obruszałam, ale za chwilę przyznawałam mu rację. Lepiej spojrzeć w niebo, zamiast się spalać. To jego „kosmiczne” spojrzenie bardzo mi pomagało. Wiedziałam, że jako gospodyni powinnam dbać o dom i czasem użalałam się: „No zobacz, dopiero co odkurzałam, a tu znów wszystko od nowa”. A on na to ze spokojem: „Kosmos cały kurzy”. Nie przejmował się mniej ważnymi sprawami. Z czasem drogą osmozy i na mnie przeszło to zdystansowanie (śmiech). – Sam wiedział dobrze, czego chce? Czasem pokazywał mi swoje nowe kompozycje i pytał, co myślę. Wolę rozwiązania minimalistyczne, Czesław odwrotnie – ornamenty, ozdobniki, zagęszczał aranżacje. „Strasznie dużo się tu dzieje”, mówiłam. A on lekko uśmiechał się i przekornie odpowiadał: „Tak, co powiesz?”. Ale jeśli pisał wiersz czy felieton, byłam pierwszą recenzentką, brał pod uwagę moje sugestie. To niesamowite, ale nie uczył się w szkole polskiego. Urodził się w Starych Wasiliszkach, małej polskiej wsi, która po 1939 roku znalazła się poza naszymi granicami. W szkole uczono języka rosyjskiego, ale w domu mówiło się po polsku. Z drugą repatriacją rodzina Wydrzyckich wyjechała do Polski. Stało się tak za namową Czesława, któremu groziła służba w sowieckiej armii. View oEmbed on the source website Zwiastun filmu dokumentalnego o Czesławie Niemenie - "Sen o Warszawie" – Mocna osobowość, wpłynął na Panią? Będąc modelką trudno nie poddać się fascynacji modzie. Pani się udawało. To jego zasługa? Pamiętam, kiedyś kupiłam sukienkę i mówię do męża: „Zobacz, to teraz modne”. A on: „No to co, że modne”. Dla niego nie był to wyznacznik, że skoro zgodne z trendami, to dobre. Czesław miał taki własny radar, jak chodzi o garderobę, był może kontrowersyjny, ale pozostawał sobą. – Mąż coś kiedyś Pani w życiu narzucił? Mieliśmy różne zdania, jeśli chodzi o szkołę dzieci. Wolałam, żeby dziewczynki poszły do zwykłej podstawówki. „Bo spokojne dzieciństwo”, argumentowałam. Czesław uważał, że powinny uczyć się gry na instrumentach, a mając warsztat muzyczny, kiedyś same zdecydują, w jakim kierunku pójść. – Wspierał córki, pomagał dziewczynkom w nauce? Kiedyś poprosiłam Czesława, żeby którejś z dziewczynek pomógł przebrnąć przez ćwiczenia na fortepianie i tu okazało się, że raczej nie ma talentów pedagogicznych. Ze swobodą pokazywał, jak to trzeba zagrać, ale nie umiał tego dzieciom przekazać. – To on miał zawsze w domu decydujący głos? Czy spieraliście się o życie? Czesław był człowiekiem dobrodusznym, ale niewątpliwie to on był w naszej rodzinie wodzirejem. Wszystko mu podlegało, o wiele spraw go pytałam. Kłótnie? Oczywiście bywały różnice zdań. Zdarzało się, że dzień czy dwa były tak zwane ciche. Ale potem albo ja zaczynałam się łasić, albo Czesław obejmował mnie i wszystko szło w niepamięć. Między nami było 16 lat różnicy. Bardzo imponował mi swoim postrzeganiem świata. Właściwie wszystko, co Czesław mówił, robił, przyjmowałam bezkrytycznie, jako to najlepsze, najmądrzejsze, najwłaściwsze. Ktoś pięknie powiedział, że życie z nim było jak uniwersytet. Myślał o tym, co Czesław śpiewał na koncertach. Ale dla mnie rzeczywiście tak było. Bo nie przyjmował czyichś sądów za własne, a ja uczyłam się od niego. Kadr z filmu "Sen o Warszawie" – Jak Pani sobie radzi z tym, by odnaleźć się teraz na nowo? Staram się żyć normalnie. Ja jedna wiem, jak się czuję. Tych, co milczeli, gdy Czesław odszedł, rozumiem. Sama chciałam niedawno dzwonić do znajomej, wesprzeć, coś powiedzieć. Ale nie podniosłam słuchawki. Nie ma takich słów. A ja? Raz sobie radzę, raz trochę mniej. Jem, staram się wyspać, ruszać się. Luksusem jest spokój. Takie chwile tylko „moje”. Nigdy nie lubiłam podróżować. Od dziecka mam problemy lokomocyjne. A teraz świadomie pielęgnuję swoje domatorstwo. – Nie musi Pani wstawać rano do pracy, ale wstaje. Nie muszę, ale odkąd zajmuję się sprawami Czesława, mój plan dnia się zmienił. Sporo czasu spędzam przy komputerze. Córka nauczyła mnie jego obsługi. To dla mnie wielki przełom, ponieważ jestem zupełnym antytalentem technicznym. Kiedyś Czesław próbował wprowadzić mnie w zawiłości grafiki komputerowej. Pokazywał, jak to jednym ruchem można rysować niby ołówkiem, grubym pędzlem, robić pastelową fakturę. Jednak byłam oporna. Bo w malowaniu lubię się pobrudzić, czuć zapach farb. I tak się skończyło na jednej lekcji. – Malowania Pani brakuje? Brakuje mi rodzaju beztroski związanej z malowaniem. Takiej wręcz naiwnej radości z położenia plamy. Może jeszcze przyjdzie jakaś wena, ale do tego potrzebny jest spokój. Na razie mam myśli zaprzątnięte innymi sprawami. – Ma Pani tyle kwiatów w ogrodzie, to też sztuka, gdy rośnie. Kwiaty to zasługa mojej mamy i córki. Mają rękę do roślin. Dla Czesława zieleń przy domu też była ważna. Wychowywał się przecież wśród pól i łąk. Jemu też rosło. Kilka lat temu w naszym ogródkowym kompoście zakiełkowała wielka pestka awokado. Czesław posadził ją w donicy, hołubił i podlewał, aż wyrosło delikatne drzewko. Rośnie do dziś. – Potrafi Pani poprosić o pomoc? Gdyby okoliczności mnie do tego zmusiły – na pewno tak. Jednak nie lubię zaprzątać sobą innych. Próbuję w miarę możliwości radzić sobie sama. Hmm, może to uciekanie od zobowiązań? View oEmbed on the source website Fragment filmu "Sen o Warszawie" – Ma Pani przyjaciółki? Ich prosić o nic nie trzeba. Ewcia Wajnert, Lidka Popiel, Bogna Sworowska, Madzia Siemińska. Tak się trzymamy, trzymamy się w pamięci. Czasem nie gadamy ze sobą pół roku. Zastanawiałam się, na czym więc ta bliskość polega. Może podobne poczucie humoru, estetyka? Lidka fotografuje, Ewcia jest utalentowaną artystycznie osobą. Kiedy się spotykamy, rozmawiamy o kolorowych sprawach, choć nie tylko. Już samo to, że one są, bardzo mnie krzepi. – Są twarze, którym czas nie robi krzywdy. Pani ma taką twarz. W prasie często robią mi liftingi komputerem. Wtedy gromy ślę, bo jeśli w wywiadzie mówię, że jestem babcią, nie mogę mieć twarzy ponaciąganej jak dziewczynka. Kiedy ktoś pyta mnie o dietę, odpowiadam: Dobrze robi dieta „newsowa”. I podaję jako przykład 95-letniego dziadka mojego zięcia. Wincenty mieszka w lesie, hoduje pszczółki, włosy ma gdzieniegdzie przyprószone siwizną, jest w dobrej kondycji. Jego głowy nie bombardują od rana informacje, który polityk zrobił szpagat i gdzie wybuchła bomba. Budzę się i nie włączam telewizji. – Dużo Pani myśli. Bywa. Czasami mam skłonność do czarnowidztwa, ale staram się to od siebie odsuwać. Dużo myślę o dzieciach, lubię towarzystwo wnuków. Ich naiwność, świeżość, spontaniczność. Dużo się od nich uczę. Próbuję od nowa wyzwolić w sobie optymizm i czułość do świata. Kadr z filmu "Sen o Warszawie" Rozmawiała: Monika Kotowska
„Był z innego wymiaru.…”. Czesław Niemen skończyłby dziś 82 lata!
Którą piosenkę artysty lubisz najbardziej?
Przy grobie Czesława Niemena na warszawskich Starych Powązkach non stop palą się znicze. Choć zmarł wiele lat temu (17 stycznia 2004 roku), fani wciąż pamiętają wybitnego artystę. Nic dziwnego. Przecież uznawany jest za najwybitniejszego twórcę muzyki rozrywkowej XX wieku! Jaki był Czesław Niemen? Miał charyzmę. Kobiety go kochały. Jego druga żona Małgorzata, mówiła w VIVIE!: „Był z innego wymiaru. Nie ma już takich mężczyzn”. I jeszcze mówiła, że wiedziała, że jest obiektem westchnień wielu kobiet (codziennie w jego windzie pojawiał się napis: „Kocham Niemena”): „Zdawałam sobie sprawę, że Czesław jest wyjątkowym człowiekiem. I miałam świadomość, że podoba się kobietom. Kiedy się poznaliśmy, miał forda mustanga i czasem, gdy przejeżdżaliśmy koło jego domu, mijaliśmy ławeczkę, na której dzień w dzień siedziała jedna lub dwie dziewczyny. Siedziały tak i patrzyły w jego okna. Tamtego miejsca dziś już nie ma. Zamiast ławeczki i kiosku z gazetami stoi nowoczesny budynek. Ale mam zdjęcie tamtego skwerku sprzed lat”. Czesław Niemen jako muzyk Zaczynał z zespołem Czerwono-Czarni, a następnie zasilił szeregi grupy Niebiesko-Czarni, wraz z którą podróżował po całej Polsce i Europie. Potem zaczął komponować własne utwory. Potem były występy z grupą Akwarele. W latach 70. stworzył formację Niemen, następnie zaczął komponować projekty dla teatru i telewizji. Chociaż w latach osiemdziesiątych występował już dość rzadko, pod koniec XX wieku wydał pierwszy album CD z autoryzowaną kompilacją utworów. Jako jeden z pierwszych artystów odważył się wykorzystywać w swojej twórczości elementy muzyki elektronicznej. Przez lata stworzył niepowtarzalny styl. Nie tylko muzyczny. Na przykład zawsze nosił czarny kapelusz i brodę. Nie ma osoby, która nie słyszałaby jego największych utworów. Dziwny jest ten świat, Pod papugami, Sen o Warszawie nucą ludzie w każdym wieku…
Siedemnaście lat temu zmarł Czesław Niemen...
Tak wspominała go w VIVIE! żona Małgorzata
Minęło siedemnaście lat od śmierci jednego z najwybitniejszych polskich muzyków. Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 roku w Warszawie. Przez lata zmagał się z chorobą nowotworową... Artysta wszech czasów, który wyprzedzał swoje czasy. Jako jeden z pierwszych polskich muzyków odważył się wykorzystać w swojej twórczości elementy muzyki elektronicznej. Czesław Niemen tworzył nie tylko ballady i rockowe utwory – przez lata opracował swój własny oryginalny i niepowtarzalny styl. Muzyka elektroniczna, filmowa, blues, pop, jazz czy big bit... Nie ograniczał się do jednego nurtu muzycznego. Kto z nas nie zna największych utworów artysty: „Dziwny jest ten świat”, „Pod papugami” czy „Sen o Warszawie”, mimo, że liczą sobie ponad 50 lat. Kobiety go kochały. Często na ławce pod jego domem dziewczyny schodziły się grupkami i spoglądały w okna. Postrzegany jest jako jedna z największych indywidualności polskiego rocka. Artysta urodził się jako Czesław Juliusz Wydrzycki, lecz w trakcie trwania swojej kariery przyjął pseudonim „Niemen”, a następnie oficjalnie zmienił nazwisko na Niemen-Wydrzycki. „Dziwny jest ten świat” Niemen z początkiem lat 60-tych występował na festiwalach. Swoją karierę związał z zespołem Czerwono-Czarni, a następnie zasilił szeregi grupy Niebiesko-Czarni, wraz z którą podróżował po całej Polsce i Europie. Na tym etapie zaczął po raz pierwszy komponować własne utwory. Swoim charyzmą i talentem zachwycił samą Marlenę Dietrich, a ta zafascynowana jedną z piosenek nagrała jej własną wersję tyle, że w przekładzie na niemiecki. Kolejnym etapem muzycznej przygody były występy z grupą „Akwarele”. Tym razem Niemen stworzył swój największy przebój „Dziwny jest ten świat”, który uważany jest za hymn młodzieży końca lat 60-tych. W latach 70. stworzył formację Niemen, następnie zaczął komponować projekty dla teatru i telewizji. Chociaż w latach osiemdziesiątych występował już dość rzadko, pod koniec XX wieku wydał pierwszy album CD z autoryzowaną kompilacją utworów. W życiu prywatnym Czesław Niemen był dwukrotnie żonaty i miał trzy córki – Natalię Niemen, Eleonorę Atalay i Marię Gutowską. Zaraził dzieci miłością do muzyki, chociaż podobno brak mu było talentów pedagogicznych. Jego druga żona, Małgorzata Niemen, cztery lata po śmierci męża udzieliła pierwszego wywiadu. Mistrz i jego Muza. To żona była pierwszym słuchaczem jego nowych kompozycji. To ona sprawiała, że ciągle rozwijał skrzydła. W 2008 roku Małgorzata Niemen udzieliła wywiadu Monice Kotowskiej. Co mówiła VIVIE! o mężu? Jaki był Czesław Niemen? Przypominamy niezwykły archiwalny wywiad. „Jagody szaleju” Niemena? Nie znam. Świetnie. Pozna pani. To pastisz. Czesław nie był pompatyczny, jak wielu się zdaje. Miał świetne poczucie humoru. Pamiętam, parę lat temu siedzieliśmy w kuchni, kiedy naszą ulicą szedł sprzedawca jagód i wołał: „Ja-go-dy, ja-go-dy, ja-go-dy, ja-”. I tak na okrągło. Czesława wielokrotnie inspirowało to, wobec czego inni przechodzą obojętnie. Wtedy napisał „Jagody szaleju”.
Koronawirus doprowadził Natalię Niemen do problemów finansowych: „Nie przelewa mi się...”
Córka Czesława Niemena już zaczęła się przebranżawiać
Protesty w całej Polsce trwają już czternasty dzień. Wiele osób domaga się znacznie więcej, niż wycofania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który uznał aborcje eugeniczne za niezgodne z Konstytucją. Na ulicach pojawili się także przedsiębiorcy, kierowcy autobusów turystycznych i artyści. Ci ostatni protestowali w poniedziałek na Placu Zamkowym. Co o ich losie mówiła Natalia Niemen? Natalia Niemen o pandemii i braku zarobków Przez wprowadzone przez rząd obostrzenia artyści i ich ekipy właściwie nie mają pracy. Trudna sytuacja trwa od marca i jak na razie nie wydaje się, aby rządzący zamierzali pomóc ludziom kultury. O tym, jak jest im ciężko, opowiedziała córka Czesława Niemena. „Pomimo tego, że noszę takie, a nie inne nazwisko, nie przelewa mi się. Mam trójkę dzieci, mam dwa kredyty, jestem freelancerem, nikt za mną nie stoi, oprócz mojej kochanej managerki. Artyści i ludzie sztuki to nie są tylko tak zwane gwiazdy, które widzimy wszędzie. To jest cała masa "małych żuczków", którzy nie są widoczni, którzy odwalają bardzo poważną robotę. To są nie tylko soliści, a technicy, instrumentaliści, oświetleniowcy…” , wyliczała na Placu Zamkowym piosenkarka. „Chcemy funkcjonować, chcemy żyć! Ja nie chcę specjalnych wynurzeń tutaj uskuteczniać, ale miesiąc temu miałam na koncie 500 złotych. Naprawdę mi kasa z nieba nie spada, tatuś mi nie zostawił kokosów”, dodała szczerze. Okazuje się, że nieciekawa sytuacja finansowa, jaka dosięgła Natalię Niemen sprawiła, że wokalistka już poczyniła pierwsze kroki, by znaleźć inne źródło dochodów. „Była tu mowa o przebranżowieniu. Ja mam jeszcze taki dar, że potrafię malować, rysować. Zaczęłam więcej rysować. Złośliwi powiedzą: "Dobrze, maluj. Bo nie umiesz śpiewać". Ale są tacy, którzy chętnie odbierają to, co ja przez muzykę jestem w stanie przekazać”, mówiła do tłumu protestujących córka Czesława Niemena. Przypomnijmy, że polscy artyści domagają się od rządu przywrócenia możliwości organizowania wydarzeń kulturalnych z frekwencją 50% a także zwolnienia z ZUS-u za okres trwania pandemii. Mamy nadzieję, że politycy usłyszą ich głos!
Na zawsze w naszej pamięci.. Tak wyglądają najpiękniejsze groby wielkich ludzi
Cmentarz Powązkowski w Warszawie, określany zwyczajowo także mianem Starych Powązek, powstał jeszcze w 1970 roku, a otwarty i poświęcony został dwa lata później. Zabytkowa warszawska nekropolia w 2014 roku uznana została za pomnik historii. Stare Powązki często bywają mylone z Cmentarzem Wojskowym na Powązkach, znajdującym się przy tej samej ulicy. Znany również jako Powązki Wojskowe, jest jednak oddzielnym, dużo młodszym cmentarzem. Otwarty i poświęcony został on w 1912 roku. Obie nekropolie są miejscem spoczynku wielu znamienitych Polek i Polaków, do grona których wliczają się literaci, aktorzy, muzycy, artyści, dziennikarze, politycy czy też sportowcy. Chociaż nie każdy się wyróżnia, to wiele ze znajdujących się na cmentarzu grobów oraz towarzyszących im rzeźb stanowią nie tylko godne podziwu zabytki, lecz przede wszystkim dzieła sztuki. Podczas wizyty na Powązkach, oprócz oddania czci wielkim rodakom, warto także zwrócić uwagę zarówno na te zabytkowe, jak i najnowsze dzieła. Zobacz, jak spoczywają jedni z najbardziej zasłużonych Polek i Polaków!
Demarczyk, Rodowicz, Geppert... To one zawdzięczają popularność festiwalowi w Opolu!
Festiwal w Opolu w 2020 roku odbędzie się po raz 57. Choć dziś często traktowany jest jako mało znaczące wydarzenie kulturalne, co roku oglądają go miliony Polaków. Nazywany świętem polskiej piosenki, wylansował w kraju nad Wisłą wiele niezapomnianych przebojów i gwiazd, które z powodzeniem przez lata (często do dziś) koncertują, nagrywają kolejne piosenki i... na stałe wpisały się w pejzaż rodzimej sceny muzycznej. Największy gwiazdy festiwalu w Opolu: Ewa Demarczyk, Anna German, Czesław Niemen, Beata Kozidrak To na opolskiej scenie pierwsze kroki stawiali tacy artyści, jak Krystyna Prońko czy Beata Kozidrak. Część z nich, jak Ewa Demarczyk, Edyta Geppert czy Anna German miały na swoim koncie mniejsze i większe sukcesy na lokalnych rynkach jeszcze przed udziałem w wydarzeniu, jednak dopiero występ na festiwalu polskiej piosenki dał im przepustkę do ogólnokrajowej kariery. To w Opolu pierwsze kroki stawiała Maryla Rodowicz, to tutaj odkryto talent m.in. Zdzisławy Sośnickiej, to wreszcie tutaj Anna Jantar dała początek znakomitej, choć trwającej zaledwie dekadę karierze, wykonując w 1973 roku przebój Najtrudniejszy pierwszy krok, zaś Czesław Niemen w 1967 roku przeszedł do historii, brawurowo śpiewając Dziwny jest ten świat, uważany dziś za jeden z polskich przebojów wszech czasów. Kto jeszcze zawdzięcza opolskiej scenie sympatię słuchaczy i ponadczasową popularność? Sprawdź, oglądając nasz materiał wideo
Metallica zachwyciła fanów perfekcyjnym wykonaniem utworu Niemena!
Koncert kultowego zespołu Metallica na Stadionie Narodowym obejrzało blisko 60 tysięcy osób! Każdy występ „starych wyjadaczy” sceny rockowej to prawdziwie widowiskowe wydarzenie, na które zjeżdżają się fani z całego świata. Muzycy zawsze okazują szacunek miejscu, w którym właśnie grają: gitarzysta Kirk Hammett i basista Robert Trujillo wybierają specjalny utwór, który podbija serca mieszkańców. Tym razem nie było inaczej! Metallica na Stadionie Narodowym: Sen o Warszawie Niemena Nie jest to pierwszy raz, kiedy Metallica śpiewa polski utwór na koncercie, ponieważ na zeszłorocznym koncercie w Krakowie wykonali Wehikuł czasu Dżemu. Jednak zespół przygotował wyjątkową niespodziankę dla fanów ze stolicy! Muzycy wykonali cover legendarnej piosenki Czesława Niemena Sen o Warszawie. Utwór został odśpiewany razem z publicznością, co tylko spotęgowało niesamowite wrażenia. Posłuchajcie... View oEmbed on the source website Perfekcyjne wykonanie umownego hymnu Warszawy to nie wszystko. Członkowie zespołu znani są z tego, że często pomagają potrzebującym i angażują się w akcje społeczne oraz charytatywne. Z tego powodu nikogo nie dziwi fakt, że spotkali się z przedstawicielami hospicjum dla dzieci. „Przed występem członkowie zespołu spotkali się z przedstawicielami Fundacji Warszawskie Hospicjum dla Dzieci, aby przekazać na ich ręce symboliczny czek na niebagatelną kwotę 222 740 złotych”, czytamy w oficjalnym komunikacie Fundacji. „Serdecznie dziękujemy za zainteresowanie potrzebami nieuleczalnie chorych dzieci, którymi się opiekujemy i za przekazaną pomoc. Jesteśmy zaszczyceni faktem, że znani na całym świecie artyści zainteresowali się naszą pracą i spośród wielu działających w Polsce organizacji non profit, wybrali właśnie Fundację Warszawskie Hospicjum dla Dzieci jako odbiorców swojej pomocy”, brzmi oświadczenie. Metallica powstała na początku lat 80., kiedy wokalista i gitarzysta James Hetfield poznał się z perkusistą Larsem Ulrichem. Debiutancki album Kill'Em All wydano w 1983 roku. Trzy lata później świat usłyszał płytę Master of Puppets, która znajduje się na liście 100 najważniejszych płyt wszech czasów według magazynu Time. Występ na Stadionie Narodowym w Warszawie to dwunasty koncert zespołu w Polsce.
Natalia Niemen o sobie: „Cały czas czuję się kurą domową”
Artystka szczerze o rodzinie, dzieciach i zawodowych obowiązkach
Artystka, żona, matka – Natalia Niemen na co dzień musi godzić kilka różnych ról. Mimo że – jak sama podkreśla – przez lata miała status „kury domowej”, dzisiaj nie wyobraża sobie jedynie zajmowania się domem. Z powodzeniem koncertuje i stara się realizować zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym. Kim są mąż i dzieci Natalii Niemen? Prywatnie Natalia Niemen jest związana z Mateuszem Otremby, synem pastora i byłego prezesa fundacji Młodzież dla Chrystusa. Wychowują razem dwójkę nastoletnich synów: Bronisława i Wincentego oraz małą córeczkę. W książce Niebo będzie później, która ukazała się w październiku 2016 roku, wokalistka zdradziła, jak się poznali. „Któregoś dnia zadzwonił do mnie niejaki Mate O. pod pretekstem, żebyśmy nawiązali współpracę. Odpowiedziałam mu, że „W porzo! Nie ma sprawy, koleś!”. Pamiętam, że byłam taka bezpośrednia i wyluzowana, a on się potem przyznał, że – przepraszam za wyrażenie – był „posikany”, wyznała córka Czesława Niemena. Natalia Niemen o mężu i dzieciach Co więcej, przyszły mąż na początku nie zrobił na niej wielkiego wrażenia - przynajmniej pod względem wizualnym. „Na pierwszym spotkaniu nie zrobił na mnie żadnego wrażenia. Był ode mnie troszeczkę niższy, a ja nigdy nie brałam pod uwagę, że moim mężem mógłby być ktoś ode mnie niższy. Tymczasem on od razu się we mnie bujnął, choć zachował pokerową twarz”, zdradziła. Udało im się jednak stworzyć szczęśliwą rodzinę. Wszyscy jej członkowie mocno wspierają Natalię Niemen. – Teraz jestem na takim etapie, że staram się łączyć te wszystkie aspekty i z pomocą mojej rodziny mi to wychodzi. Spoważniałam, bo przez lata było mi smutno z tego powodu, że nie mogłam realizować pasji i tłumaczyłam to sobie na różne sposoby, że tak trzeba, że ja nie muszę tego w ogóle realizować, że ja dam radę, że ja jestem bohaterką. Ale teraz jestem w takim przełomowym momencie mojego życia, że wiem, że nie jestem bohaterką i po prostu nie można tak robić. Jeśli Bóg daje talenty kobiecie, to kobieta jakoś – w miarę możliwości, nie za wszelką cenę – dobrze, gdy stara się je realizować i wtedy można poczuć się szczęśliwym. To się przekłada potem na życie domowe, na działania „kury domowej – zaznacza wokalistka. Dodaje, że samorealizacja w jej przypadku nie byłaby możliwa, gdyby nie wsparcie najbliższych. – Jestem w stanie na razie podołać byciu mamą, żoną, gospodynią domową oraz artystką kilku sztuk tak naprawdę dzięki mojej rodzinie. Dzięki pomocy mojej mamy głównie, męża, babci, dziadka oraz dzięki pomocy moich synów, bo mam synów nastolatków i malutką córeczkę. Ta najmłodsza osóbka jest najbardziej delikatna i potrzebuje opieki - podkreśla Natalia Niemen