Tak brzmiały ostatnie słowa córki Ewy Błaszczyk, zanim zapadła w śpiączkę. Ta historia łamie serce...
Tragiczny wypadek zmienił życie Ewy Błaszczyk na zawsze. 11 maja 2000 roku jej córka, Ola Janczarska, zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę, z której nie wybudziła się do dziś. Przejmujące słowa, które wypowiedziała tuż przed dramatem, do dziś łamią serce aktorki i tych, którzy poznali tę wzruszającą historię.
Ola Janczarska, córka Ewy Błaszczyk, zapadła w śpiączkę po tragicznym wypadku, kiedy zadławiła się tabletką. Od tamtego dramatycznego momentu, czyli od dwudziestu pięciu lat, aktorka nie ustaje w staraniach o przywrócenie córki do świadomości, choć – jak sama wielokrotnie przyznawała w wywiadach – nie obyło się bez chwil zwątpienia. Kilka lat temu w programie „Demakijaż” prowadzonym przez Krzysztofa Ibisza, Ewa Błaszczyk podzieliła się bolesnymi wspomnieniami tamtego dnia, ujawniając także ostatnie słowa, jakie usłyszała od córki. To wyznanie głęboko porusza... [Ostatnia aktualizacja: 28.04.2025] View Ediplayer on the source website Śpiączka córki Ewy Błaszczyk: jak doszło do tej tragedii? 11 maja 2000 roku, dokładnie sto dni po tym, gdy Ewa Błaszczyk straciła ukochanego męża Jacka Janczarskiego, jedna z jej córek zakrztusiła się tabletką. Ten z pozoru niegroźny incydent spowodował u niej obrzęk mózgu, a w konsekwencji śpiączkę. Od tamtej pory aktorka podejmuje wszelkie próby, by Ola Janczarska się wybudziła. W 2002 roku, wraz ze swoim przyjacielem Wojciechem Drozdowiczem, założyła fundację „Akogo?”, działającą na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych oraz ich rodzin. Z kolei 10 lat później z jej inicjatywy wybudowano Klinikę Neurorehabilitacyjną „Budzik” przy Centrum Zdrowia Dziecka dla dzieci po ciężkich urazach mózgu. Artystka poszukuje również na całym świecie innowacyjnych metod leczenia i specjalistów, którzy za nie odpowiadają. Zobacz też: Dorota Wellman długie starania o dziecko przypłaciła zdrowiem. Nie żałuje. „Sens pojawił się, gdy urodziłam” Czy Ola Janczarska wybudzi się ze śpiączki? W jakim jest stanie? Siedem lat temu jej córka przeszła zabieg wszczepienia stymulatora mózgu, który przeprowadzili pod nadzorem japońskich ekspertów polscy lekarze. Za jego sprawą u córki Ewy Błaszczyk poprawiło się ukrwienie mózgu i - jak określiła aktorka - „jej wzrok jest bardziej przytomny i pewne czynności wykonuje regularnie, na wyraźną prośbę”. Zmieniono także sposób jej rehabilitacji. Dla aktorki nawet nieznaczna zmiana jest ogromnym postępem. Ewa Błaszczyk ze wzruszeniem podkreślała we wrześniu 2017 roku, że dzięki temu odnalazła w sobie nowe pokłady nadziei. „Trzeba czekać i być cierpliwym. Kropla drąży skałę”, mówiła. Mówiło się również, że Ola ma przejść zabieg wszczepienia komórek macierzystych, które pobudzą jej układ nerwowy i odbudują połączenia między neuronami. Do pełnego wybudzenia droga jednak daleka. W jednym z wywiadów dla Urody Życia, aktorka podkreślała: „Ola mieszka w domu, ładnie pracuje z cyberokiem, słucha, jest pod ciągłą opieką. Niedawno miała podawaną prolię przeciwko osteoporozie, potem było badanie EEG, za chwilę będzie konsultacja neurologiczna, za dwa tygodnie będzie botulina. I tak się to toczy w swoim rytmie. A czy przyjdzie jakieś światło z kosmosu? Pracujemy nad tym, tyle mogę powiedzieć". Ewa Błaszczyk nie zamierza się poddawać. „Każdy tak ma na początku, widzimy to u wszystkich rodziców w Budziku. Ale potem powoli zaczyna się inne myślenie, które bardzo człowieka boli, ale jest potrzebne, żeby dalej mógł żyć. Nauczyłam się radzić sobie z rzeczywistością. Wiem, że wszystko może się zdarzyć w każdej chwili, że wszystko jest kruche [...] Ciągle walczę, jestem zaangażowana, ale dziś już mam w sobie akceptację, że wszystko może się stać. I że niekoniecznie ma się na cokolwiek wpływ. Dopiero kiedy się już przyjmie to do wiadomości, trzeba zacząć działać i robić wszystko, co tylko jest możliwe", dodawała aktorka. Mimo nadziei, jaką wciąż żywi co do przyszłości swojej córki, Ewa Błaszczyk zdaje sobie sprawę, że na ten moment, ani ona, ani lekarze nie są w stanie zrobić już nic więcej. „Właściwie już wykorzystaliśmy wszystkie możliwości. Ona się oczywiście poprawia, bo cały czas pracujemy ciężko z całym teamem i wykorzystujemy stymulator w przedłużonym rdzeniu tylnego sznura. To, co robiliśmy z Japończykami. Ola była najtrudniejszym pacjentem w tej grupie, najbardziej oddalonym od zdarzenia, co zawsze gorzej rokuje. Ale bardzo wielu osobom się znacznie poprawiło, więc to ma sens”, opowiadała w rozmowie z Super Expressem Ewa Błaszczyk w październiku 2021 roku. „Będziemy szukać w nauce nowych rozwiązań i nowych pomysłów. W tej chwili genetyka i komórka macierzysta neuralna to jest coś takiego, nad czym zaczęliśmy pracę i będziemy szukać grantów po całym świecie. To jest takie światełko w tunelu”, mówiła dalej w Super Expressie. „Na tym poziomie tego co jest dostępne w tej chwili, można liczyć na cud. Ale mam z nią kontakt emocjonalny i niewątpliwie ona jest”, dodała. W niedawnym wywiadzie artystka wspomniała, że Ola „trwa. Powinna się jakoś degenerować i psuć przy tak długim leżeniu, a się lekko poprawia, więc te wektory zupełnie się nie zgadzają. Myślę, że jest jeszcze jakiś inny plan". Przyznała również, że „utrzymujemy Olę w jak najlepszym stanie, żeby mogła ewentualnie skorzystać, jeśli się pojawi coś nowego. Nigdy nie pytałam, dlaczego mi się przytrafiło to nieszczęście. Znam takie przypadki... Dwóch chłopców po wypadku samochodowym i matka, która została z tym sama. Walczyła trzy lata, potem wszystkich zlikwidowała, łącznie ze sobą. Jaka to jest droga? Okropna”, dodawała w rozmowie z Wprost. „Ola leży i czeka. My ją utrzymujemy w jak najlepszym stanie, żeby mogła ewentualnie skorzystać, jeśli się pojawi coś nowego, bo medycyna, którą możemy dziś wykorzystać, jest niewystarczająca (…) Śledzimy świat medyczny tak uważnie, jak tylko się da. Mamy radę naukową „Budzika”: są to Polacy, i mamy radę naukową fundacji: to już jest cały świat. Pandemia trochę te konferencje naukowe przerwała, ale teraz wrócimy do nich”, kontynuowała. Sprawdź też: Robert El Gendy pokazał synów. Chłopcy są bardzo podobni do przystojnego taty Marianna Janczarska o stanie zdrowia siostry „Ola na zawsze jest częścią mojego życia”, mówiła Marianna w VIVIE!. W rozmowie z Aliną Mrowińską wyznała, że stan jej siostry jest stabilny. „Na świecie stale pojawiają się nowe metody leczenia ludzi w śpiączce. Ale na pewno podchodzę już do tego ostrożniej… Chyba pamiętasz, jak kilka lat po wypadku Oli przyjechał do nas lekarz z Wielkiej Brytanii, który podawał tam ludziom w śpiączce zolpidem. Wtedy wydawało mi się, że przyjechał niemal Pan Bóg, poda tabletkę i Ola wstanie. Miałam 11 lat, strasznie się nakręciłam. Pamiętam, że chciałam się do tego lekarza przytulać, a on cały czas mnie odpychał. Dziwiłam się, czemu mnie tak odpycha, trzyma na dystans. A on nie chciał mi dawać nadziei. Coś tam się po tym leku z Olą działo, ale nie to, na co ja czekałam. Bardzo to przeżyłam. To był chyba taki moment zwrotny w przejściu od małego dzieciaka do dorastającej dziewczyny, do której powoli dochodzi to wszystko, zmienia się punkt widzenia", mówiła nam w lutym 2021 roku. Ewa Błaszczyk w programie Demakijaż Krzysztofa Ibisza o ostatnich słowach Oli W marcu 2018 roku Ewa Błaszczyk była gościem Krzysztofa Ibisza w programie Demakijaż, w którym opowiedziała między innymi, jak brzmiały ostatnie słowa wypowiedziane przez jej córkę. „Jak lekarze sprawdzali, jak jest z tym obrzękiem mózgu, to Ola wtedy krzyczała 'Mama!', ale później już nigdy nic nie powiedziała...”, wspominała aktorka ze smutkiem. W naszej galerii przypominamy wyjątkową sesję Ewy Błaszczyk z córkami dla VIVY! z sierpnia 2016 roku.
Druga córka Ewy Błaszczyk chciała zmienić nazwisko. Marianna Janczarska ujawniła powód
Dziś spełnia marzenia i kroczy własną ścieżką
Stroni od medialnego zgiełku, rzadko zabiera publicznie głos. Druga córka Ewy Błaszczyk nie ukrywa, że dla niej liczy się działanie. A jest kobietą wielu talentów... Dziennikarka, projektantka, wiceprezeska fundacji „Akogo?” – to tylko niektóre z jej życiowych ról. Jak się jednak okazuje, był czas, kiedy Marianna Janczarska rozważała zmianę nazwiska. Dlaczego? Marianna Janczarska: jej dzieciństwo naznaczone było osobistymi dramatami Przyszła na świat 2 stycznia 1994 roku wraz z siostrą bliźniaczką, Aleksandrą. Są owocem uczucia, które połączyło aktorkę Ewę Błaszczyka i pisarza oraz dramaturga Jacka Janczarskiego. Ich dzieciństwo było sielskie, szczęśliwe. Aż do 2 lutego 2000 roku. Wówczas ich tata był na kolacji z ukochaną i przyjacielem, Stefanem Friedmannem. Stwierdził, że jest szczęśliwy, wszystko mu wychodzi i „jeszcze nigdy tak mu nie szło”. Chwilę później zasłabł i został odwieziony karetką do szpitala. Okazało się, że miał tętniaka aorty. Nie miał szans. Zmarł... „Mama mi opowiadała, że to był bardzo dobry czas w naszym życiu. Tata aż się bał, co się za chwilę wydarzy, że jest za fajnie. Potwierdził to Stefan Friedmann… Tata miał przed sobą mnóstwo projektów, planów, my z Olą byłyśmy już podrośnięte. Zrobiło się spokojnie i rodzinnie, i zawodowo”, wspominała na łamach „VIVY!” w rozmowie z Aliną Mrowińską w lipcu tego roku córka Ewy Błaszczyk. Zaledwie trzy miesiące później jej siostra Ola zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę. Do dziś nie odzyskała przytomności. Mimo tego, co ją spotkało, Marianna Janczarska zawalczyła o spełnienie marzeń... Czym się zajmuje? Czytaj także: Marianna Janczarska poruszająco opowiedziała o ostatnich chwilach ojca. „Tata aż się bał, co się za chwilę wydarzy, że jest za fajnie" Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski z córkami, Manią i Olą, 1997 rok Ewa Błaszczyk, Jacek Janczarski, córki Marianna i Aleksandra, lata 90. XX wieku Marianna Janczarska walczy o marzenia. Był czas, że chciała zmienić nazwisko Jak sama przyznaje, jest w ciągłym ruchu, zawsze musi coś robić: czy to zawodowo, czy prywatnie. W 2009 roku zadebiutowała w fabularyzowanym dokumencie „Historia Kowalskich”, poźniej zdała do warszawskiej Akademii Teatralnej, ale porzuciła te studia na rzecz dziennikarstwa, które ukończyła. Mimo tego wystąpiła w kilku filmach („Ojcze nasz”, „Fatum”, „Na skraju”), ma na koncie również role teatralne i serialowe. Poza tym w trakcie pandemii stworzyła własną markę ubraniową MAÑANA, która jej się... przyśniła. Napisała również m.in. książkę dla dzieci „Mania i czarodziejska bania”, zaś w maju tego roku wydała tę, dotyczącą swojego ojca: „Jacek Janczarski. I tak dalej. I tak dalej”. Była to dla niej niezwykła podróż, ponieważ – jak sama przyznaje – ma niewiele wspomnień z nim związanych. Przedstawiła jego historię: i tę zawodową, i prywatną. Projekt wynikał z potrzeby serca. Włożyła w niego mnóstwo wysiłku, przesłuchała archiwalne nagrania, spotkała się z osobami, które znały Jacka Janczarskiego. Odbyła również osobistą rozmowę ze swoją mamą... Przy tym wszystkim prężnie działa w fundacji założonej przez Ewę Błaszczyk ”Akogo?”. Od 2019 roku jest jej wiceprezeską, niezwykle zaangażowaną. Mimo trudnych doświadczeń, Marianna Janczarska zachowuje pogodę ducha. Stroni od medialnego zgiełku, bardzo rzadko zabiera głos i udziela wywiadów. „Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą”, zwierzała się Alinie Mrowińskiej w rozmowie dla „VIVY!” w lutym 2021 roku. W innej z kolei przyznała, że dawniej irytowało ją, że nie jest postrzegana przez pryzmat własnych osiągnięć, marzeń i aspiracji tylko rodzinnej historii. Do tego stopnia, że rozważała nawet... zmianę nazwiska! „Irytowało mnie to, że ktoś może komentować moje życie. Miałam parę takich sytuacji, żeby nie dopuścić do tego, żeby ktoś skojarzył mnie z mamą, to próbowałam zmienić imię i nazwisko, nieoficjalnie, ale na potrzeby jakiegoś projektu. Niestety okazało się to nielegale, bo musiałam podać numer dowodu osobistego i PESEL, więc nie udało się (śmiech). Ale mówię o tym, żeby zauważyć, jak to jest silne, do czego czasami dochodzi, że wpadam na taki pomysł”, zwierzała się w rozmowie z cozatydzien.tvn.pl. Dziś prężnie działa w kolejnych projektach i realizuje marzenia i plany... Czytaj także: Marianna Janczarska w krótkim odstępie czasu straciła ojca i kontakt z siostrą. Wspomnienia ostatnich wspólnych chwil chowa głęboko w sercu Ewa Błaszczyk, Marianna Janczarska, 2003 rok Marianna Janczarska w sesji dla „VIVY!”, luty 2021 roku Marianna Janczarska w sesji dla magazynu „VIVA!”, w tle zdjęcie jej ojca, Jacka Janczarskiego, lipiec 2023 roku Marianna Janczarska z mamą, Ewą Błaszczyk, sesja dla magazynu „VIVA!”, styczeń 2013 roku
Ewa Błaszczyk o postępach w leczeniu córki. Czy Olę uda się wybudzić? „To dla nas światełko w tunelu''
Miała 6 lat, gdy zakrztusiła się tabletką. Jedna z córek Ewy Błaszczyk do dziś przez zdarzenie z 2000 roku pozostaje w śpiączce. Ola ma dziś 29 lat i niewielkie szanse na wybudzenie. Choć jej mama jest z tym pogodzona, z wielką nadzieją mówi o postępie medycyny. Ewa Błaszczyk o córce Oli — nowe informacje Niedawno aktorka udzieliła wywiadu, w którym wyjaśniła, jak sprawdza się, czy pacjent w śpiączce robi postępy dzięki leczeniu i rehabilitacji. U jej dziecka zaobserwowano bowiem drobne dobre przesłanki, ale na niekorzyść gra z kolei czas. „To skomplikowany proces, który wymaga pomocy sztabu ludzi. Co jakiś czas przechodzimy przez diagnozy porównawcze, dzięki czemu dowiadujemy się, czy mamy do czynienia z postępem, czy zanikiem”, zaczęła swoją wypowiedź artystka. „U Oli możemy mówić o drobnych postępach, lecz musimy pamiętać, że mijają właśnie dwadzieścia trzy lata od zdarzenia. Czas sprawia, że przebudzenie po takim czasie od strony medycznej, rozpatrywane jest raczej w kategorii cudu”, powiedziała dla Na żywo. CZYTAJ TAKŻE: Marianna Janczarska w krótkim odstępie czasu straciła ojca i kontakt z siostrą. Wspomnienia ostatnich wspólnych chwil chowa głęboko w sercu Czy medycyna będzie umiała pomóc Oli w pełni tak, by udało się ją wybudzić? Są nowe metody. „Ola trwa i czeka, a ja wciąż obserwuję, co dzieje się na świecie. Do niektórych rozwiązań podchodzę sceptycznie, ale staram się być na bieżąco ze wszystkimi możliwościami, jak się pojawiają. Dla naszego zespołu genetyka i komórka macierzysta są światełkiem w tunelu”, opowiedziała pani Ewa Błaszczyk. Niezmiennie trzymamy za nią kciuki i podziwiamy jej siłę. Ewa Błaszczyk o aktorstwie. Bywa na drugim planie Przypomnijmy, że mama Oli i Marianny Janczarskich od wielu lat jest też prezeską Fundacji Akogo?. Tak wielkie zaangażowanie w jej pracę sprawił, że aktorstwo schodzi czasem na dalszy plan. „Bywa, że jestem zaangażowana w wiele projektów, dwa lata temu było ich siedem, i wtedy faktycznie nie jest to takie proste. (...) staram się to jakoś połączyć z działaniami fundacji. Czasami przy okazji odwiedzin jakiegoś miasta z recitalem odbywam też spotkania medyczne. Bardzo mi zależy na tym, aby maksymalnie wykorzystać swój czas”, wyznała w tym samym wywiadzie. Czekamy na kolejne piękne role, ale i na cudowne efekty pracy fundacji. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Pożegnał ukochaną mamę, trzymając ją za rękę. "Wierzę i w Boga, i w anioły, które często mają nade mną pieczę" Ewa Błaszczyk, Jacek Janczarski z córkami, Manią i Olą, 1997
Ewa Błaszczyk o najnowszych ustaleniach w leczeniu córki. "Jest światełko w tunelu"
Aktorka nie traci nadziei na powrót Oli do zdrowia
W ostatniej rozmowie Ewa Błaszczyk podzieliła się najnowszymi ustaleniami lekarzy w sprawie stanu zdrowia córki Oli. Wieści napawają nadzieją. Ola Janczarska od ponad dwóch dekad przebywa w śpiączce Ponad dwie dekady temu Ewa Błaszczyk zmierzyła się z ogromną tragedią. Czteroletnia wówczas córka aktorki, Aleksandra, zakrztusiła się tabletką. Po rozpaczliwej walce o tlen dziewczynka straciła przytomność. „Jak lekarze sprawdzali, jak jest z tym obrzękiem mózgu, to Ola wtedy krzyczała »Mama!«, ale później już nigdy nic nie powiedziała” — wspominała jej mama w programie „Demakijaż”. U córki aktorki stwierdzono stan wegetatywny i spastyczny niedowład czterokończynowy. Od tamtego wydarzenia kobieta robiła wszystko, co w jej mocy, by pomóc wrócić Oli do zdrowia. Zdeterminowana otworzyła Klinikę Neurorehabilitacyjną "Budzik" przy Centrum Zdrowia Dziecka, dzięki której udało się pomóc już wielu osobom. Od lat szerzy także świadomość w mediach na temat problemów osób z chorobami neurologicznymi. I choć ciężki przypadek Oli do tej pory przerastał jej możliwości, Ewa Błaszczyk się nie poddaje, a przy wierze o powrót do zdrowia córki wciąż trzymają aktorkę najmniejsze sukcesy w leczeniu... W nowym wywiadzie opowiedziała o ostatnich ustaleniach lekarzy, które wykazują, że niektóre obszary mózgu Oli stają się bardziej aktywne. Czytaj też: Marianna Janczarska poznała tatę dopiero po śmierci. Jej dzieciństwo upłynęło pod znakiem bolesnej pustki Ewa Błaszczyk z córkami, VIVA! sierpień 2016 Jak wygląda stan zdrowia córki Ewy Błaszczyk? Córka aktorki przez cały czas przebywa w Klinice Budzik dla dorosłych przy Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, gdzie przy dostępie do nowoczesnego sprzętu medycznego, najlepszy zespół lekarzy czuwa nad nią przez całą dobę. "Ola jest tutaj, ma wszystkie niezbędne sprzęty do rehabilitacji. To jest walka z czasem, bo staramy się ją utrzymać w jak najlepszej formie, stymulujemy wszystkie bodźce. To jest też ciężka praca sztabu ludzi od rana do nocy", wyznała Ewa Błaszczyk w najnowszym wywiadzie dla "Newseria Lifestyle". Wszystkie te wysiłki dają rezultaty. Ostatnie badania napawają nadzieją. "Tutaj jest jednak bardzo duża odległość czasowa od urazu, mimo to w czynnościowym rezonansie magnetycznym widać, że na przykład odzywają się płaty czołowe, a więc coś się poprawia, nie psuje. Jest więc światełko w tunelu", podkreśliła Ewa Błaszczyk. Mama Oli liczy, że nowe metody leczenia dadzą jeszcze większą szansę na powrót jej córki do zdrowia. "Gdyby się okazało, że coś możemy odbudować w tych neuronach, to by była wielka sprawa. Dzieje się w tej nauce, więc może coś się pojawi", dodała aktorka. Zobacz także: Tak brzmiały ostatnie słowa córki Ewy Błaszczyk, zanim zapadła w śpiączkę. Ta historia łamie serce... Warszawa, lata 90. Aktorka Ewa Błaszczyk, jej córki Ola i Mania oraz mąż Jacek Janczarski
Ewa Błaszczyk: „Gdybym skupiała się na tym, co było, albo na tym dlaczego, nic bym nie zyskała” [WYWIAD]
Przypominamy rozmowę z aktorką — o stracie, nowym życiu i ratunkowym aktorstwie
„Jak żyć, to się zabierzmy do życia, pomyślałam. I otworzyłam wszystkie drzwi. Nie uważam, że należy umrzeć, bo ktoś odchodzi. Jeśli ta osoba, która odeszła, cię kochała, to nie chciałaby, żebyś trwała w rozpaczy. Poza tym ludzie, którzy wyszli z komy, opowiadają, że tam, gdzie byli, było tak fajnie, że nie chcieli wracać, więc też takiej osobie musisz dać powód, żeby chciała wrócić. Musisz coś zaproponować” – mówi Ewa Błaszczyk – aktorka, prezes Fundacji Akogo?. Rozmowa z Ewą Błaszczyk ukazała się w „Urodzie Życia” 9/2016. Anna Maruszeczko: W maju w Klinice Neurochirurgii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Olsztynie odbyły się cztery nowatorskie operacje zwiększające szanse na wybudzenie pacjentów. Implanty elektryczne, wszczepione do kręgosłupa na poziomie C2, C4, mają bodźcować mózg. Fundacja Akogo? dostała te operacje w darze od Japończyków. Twoja Ola od dwóch miesięcy ma ten implant. Widać poprawę? Ewa Błaszczyk: To są drobniusieńkie rzeczy. Mniejsza spastyka w lewej ręce, lepsze trzymanie głowy, podążanie głową za dźwiękiem. Na efekty trzeba czekać. To jest proces. Mikrozmiany? Profesor Isao Morita, który wszczepiał stymulator Oli, powiedział, że pacjenci operowani w Japonii po tych zabiegach byli w stanie samodzielnie jeść, pić, nawiązywali kontakt z otoczeniem... Oczywiście nie wszyscy. Ewo, widziałam, że ty, na zewnątrz siła spokoju, popłakałaś się przy tym Japończyku. Ze szczęścia? Gdy masz do czynienia z naukowcem, który pracuje z pasją, to czujesz, że jesteś bliżej celu. Dlatego nie wytrzymałam, jak Morita zaczął mi mówić, ile razy w Japonii patrzył na zdjęcia, na dokumentację Oli, jak kombinował, co można zrobić. Kocham w ludziach taką otwartość, więc pękłam. Bo nie ma takich ludzi za wielu? Nie ma. Morita twierdzi, że te zabiegi nie są powszechne na świecie tylko dlatego, że niewielu lekarzy zajmuje się śpiączką. Ale i u nas spotkałam lekarzy, którzy zawsze szli do przodu, nie zasłaniają się procedurami, chcą – profesor Maksymowicz z Olsztyna, profesor Harat z Bydgoszczy, profesor Ząbek. W ogóle lubię kreatywnych ludzi, z empatią, z wyobraźnią, świrniętych, z jakimś fikokiem. Jak to się stało, że ci japońscy lekarze przylecieli do Olsztyna? Najpierw byli w Warszawie. Budzik dla dzieci już się kręci, a my jako fundacja robimy wszystko, żeby powstał Budzik dla dorosłych. Śledzimy, co w naszej dziedzinie – w diagnostyce i leczeniu komy – dzieje się na świecie, co dzięki rozwojowi medycyny jest już osiągalne. Z tym stymulatorem „żyję” już jakiś piąty rok. Doprowadziliśmy do tego, że w listopadzie 2015 odbyła się u nas międzynarodowa konferencja m.in. na temat tego, jak odróżnić stan minimalnej świadomości od stanu wegetatywnego. Dlaczego to takie ważne? Ponieważ tylko przy stanie minimalnej świadomości może mieć miejsce stymulacja. Chodziło o to, żebyśmy potrafiliokreślić, kto ma minimalną świadomość. Jak można stwierdzić, czy u pacjenta są symptomy minimalnej świadomości? Jest do tego odpowiednia aparatura. Kiedyś można było przeprowadzić takie badania tylko w Toruniu, gdzie Nina Mirończuk z Fundacji Światło prowadzi tak zwaną długą stację śpiączki. W tej klinice przebywają ludzie, którzy nie budzą się latami. Byłam u niej z Olą. I z Manią. Mieli tam CyberOko i kask EEG. To jest taki zestaw wyposażony w czujniki wyłapujące aktywność mózgu. Na ekranie pojawia się zadanie do wykonania, na przykład przesunięcie myślą klocka. Powtarzając ćwiczenie, można określić, czy jednak istnieje jakaś świadomość. Najpierw zrobiła to Mania i przekonała się, ile umysłowego wysiłku to kosztuje. Później zobaczyliśmy, że Ola „przesuwa” czerwoną figurę na ekranie, że reaguje na polecenia, powtarza czynności. Dla Mani to był wstrząs. Najpierw, gdy zobaczyła tak wielu ludzi w komie w jednym miejscu, i potem, gdy dostała dowód, że w siostrze jest jakaś świadomość. To było 12 lat od urazu Oli! Teraz CyberOko jest już w Budziku. Mamy już Eye Tracker, który dokupił nam Owsiak. Profesor Maksymowicz pracuje na tym sprzęcie ze swoim zespołem neurochirurgów w Olsztynie. Pacjentom puszcza się filmy, fotografie, coś, co szokuje, co interesuje. Widzisz na ekranie, gdy ten mózg „się zapala”. Wtedy po prostu jest dowód na to, że ktoś tam jest. I jest się do czego odwołać. Czyli fundacja robi taką researcherską robotę, żeby odpierać krytykę niedowiarków, żeby nikt wam nie zarzucał, że robicie rzeczy bezsensowne? Teraz nikt już nas raczej nie posądza o szarlatanerię, zależy nam jednak, by stworzyć front przychylnych lekarzy, dostosować prawo. Potrzebne są rozwiązania systemowe, bo bardzo łatwo dać nadzieję, ale jeśli ktoś umrze, to kto weźmie za to odpowiedzialność? A ten Japończyk cudowny, jak on ci się objawił? Isao Morita jest uczniem profesora Kanno, ojca metody wszczepiania elektrod do rdzenia. Lekarze japońscy zrobili 300 tego typu operacji. Opowiadali o tym na konferencji. Wykład każdego z panów można zobaczyć na naszej stronie. I te 60 czy 70 procent wybudzonych to oszałamiająca statystyka. Pod okiem profesora Mority wykonano cztery operacje, w planie macie 15… To wszystko dzięki twojej fundacji. Niesamowite. Oni przy okazji tej konferencji zobaczyli fundację, zobaczyli Olę, pojechali do Budzika. Pani Pobłocka zagrała im coś Chopina... (śmiech) I jak to zobaczyli, tak przejęli się całą sytuacją, że potem przyjechał Morita ze swoimi technikami. Reagowali bardzo emocjonalnie. Oznajmili, że nie wypada im brać za to pieniędzy. Co na nich tak działa? Przejmują się pacjentami. Na przykład spóźniliśmy się mocno do profesor Pobłockiej, ponieważ oni z wielką uważnością pochylali się nad każdą matką i każdym pacjentem w Budziku. To było po prostu clou programu. Fantastyczne! Wchodzą w to holistycznie, głęboko? To kompletnie inna kultura. Kanno zaczął swój wykład od tego, że nie ma medycyny bez filozofii i religii. Morita, jak mówił o Japonii, podał przykład operacji, gdzie wprawdzie nie było medycznego wskazania do wykonywania wszczepu, ale był „głęboki powód społeczny”. Europejsko-amerykańska kultura w ogóle nie jest w stanie wyprodukować takiego zdania. W ślad za Moritą poszła firma Boston Scientific, która dała za darmo pierwsze cztery stymulatory. Jak to się uruchomiło medialnie, to tam, gdzie nocowali Japończycy, właścicielka hotelu odmówiła wzięcia pieniędzy. (śmiech) A my teraz składamy podziękowania w MSZ dla Fujita Health University. I to już będzie nawiązana współpraca między uniwersytetami. Zobacz także: Ewa Błaszczyk o stanie zdrowia córki: „Już wykorzystaliśmy wszystkie możliwości” Otwieracie okna, budujecie mosty! Oni nawet zaczęli mówić, że chcieliby zrobić taki Budzik w Japonii. A przez lata napotykałaś na mur. Kpiny. Procedury. Niedowład: „A może jutro…”, a ja potrzebowałam na przedwczoraj. Teraz jest dużo łatwiej, dlatego że mamy do czynienia z pasjonatami. Gdy przyznano nam nagrodę WHO za nasz program wybudzania z komy, to mieliśmy już jakąś legitymację międzynarodową. Wiedziałam, że przyjdzie taki moment. Po konferencji przyszły maile od profesora Berningera, który pracuje nad modelowaniem i przeprogramowywaniem mózgu dorosłego człowieka, i od Laureysa z Liege (najnowsze metody diagnostyczne osób z zaburzeniami świadomości), że chcą współpracować. Niebywałe! Każdy z nich robi co innego, ale to się łączy. Mnie to strasznie kręci. Berninger zrekonstruował korę mózgową myszy w 24 godziny. Jak wygląda Polska na tle świata, jeżeli chodzi o wybudzanie? Teraz wygląda dobrze. Za chwilę będą jeszcze dwa wybudzenia. W połowie lipca minęły trzy lata od otwarcia Budzika i przez ten czas wybudziło się 29 osób. To jest 29 odzyskanych żyć! Oczywiście są ci, którzy się nie wybudzili w tym czasie, ale jeśli mają minimalną świadomość, to jest jeszcze szansa – stymulatory. Jak zrobimy tych 15 operacji i pokażemy, jakie są wyniki, to będziemy musieli się starać, żeby dopiąć to do systemu wybudzania ze śpiączki jako procedurę, czyli znowu legislacja. Step by step. W Olsztynie jest też Laboratorium Medycyny Regeneracyjnej. Profesor Maksymowicz założył Fundację na rzecz Regeneracji Komórek Nerwowych, której jestem prezesem. I znowu: żeby praca nabrała rozmachu, następna konferencja, jaką chcemy robić, będzie poświęcona komórce macierzystej. Chcemy usystematyzować wiedzę na ten temat, bo jest spory chaos. Czyli właściwie fundacja skupia wszystkich, którzy mogą być tym zainteresowani i mają do tego przekonanie, pasję? Jesteśmy takim „super glue”. Ale pamiętam, że pierwszy raz powiedziałam to słowo przy Bożenie Walter, kiedy wyszła z inicjatywą, żeby połączyć wszystkie duże fundacje, zrobić taką falę informacyjną… „Ponad podziałami”. Pamiętam. Dawno! Stanęły za tobą TVP, TVN, Polsat. Gdy zrozumiałam, co ona do mnie mówi, wyszło ze mnie: „To ja polecę zaraz do tej publicznej i będę klejem”. Wszystkie telewizje, operatorzy sieci komórkowych razem. To był ewenement. Umiałaś wychwycić sygnały, pójść za tym. I jednak spotykałaś ludzi, którzy pchali cię do przodu. Mamy taką ochronę. Gdy jest jakieś tąpnięcie, wkrada się zwątpienie, to nagle się to odwraca, a my sami nie wiemy jak. Pamiętam, jak przyjechał Ralf Clauss z Londynu, który robił eksperymenty z zolpidemem (środek nasenny, który w przypadku ludzi w komie działa na odwrót – zwiększa świadomość), i też zwołaliśmy konferencję, media w ogóle na to nie odpowiedziały. Ale nagle dowiadujemy się, że po 19 latach obudził się motocyklista w Belgii i wszystkie kamery przyjechały do nas. (śmiech) My w fundacji już wiemy, że nad tym projektem jest jakaś niebieska reżyseria. Cudnie. Ale podejrzewam, że musiało potrwać, zanim ty, która wcześniej robiłaś w życiu zupełnie inne rzeczy, znalazłaś w sobie wiarę, przekonanie do tego, żeby energię życiową, swoją i innych ludzi, nakierować na wybudzanie? Poniekąd nie miałam wyjścia. Bo zobacz, jak to wyglądało: jest chore dziecko, a nie ma placówki, w której mogłoby dostać właściwą pomoc, jest zdrowe dziecko, które chce mieć normalne życie. I nie masz męża – właśnie straciłaś połowę życia. I to się dzieje prawie jednocześnie. Skupiając się na tym, co było, czy na tym „dlaczego”, nic bym nie zyskała, bo z tego nic nie wynika. Więc musiałam myśleć do przodu. Przyjechał Gerstenbrand, który dobrze zna te historie i te rodziny. Przyjechał, bo… Bo konsultował Olę. Profesor Franz Gerstenbrand z kliniki w Insbrucku. Przyjaciółka, która mieszka w Wiedniu, jakimś cudem przekonała go, żeby przyjechał do Polski. On jest we wszystkich światowych publikacjach na temat komy. Narysował mi na szybko na serwetce w knajpie, o co poszło u Oli, i mówi: „Tu już jest poza szansą medyczną. Wybudzenie przechodzi w kategorię cudu. Proszę się skupić na zdrowym dziecku”. Nie owijał w bawełnę... Siekiera między oczy. Musiałam to przyjąć do wiadomości. Ale powiedział jeszcze coś: „Trafiło w panią”. Był zdziwiony, że nie ma w Polsce szpitala ani żadnego programu leczenia dzieci, które są długo w komie. „Jest pani osobą publiczną. Nie ma tego w systemie, więc proszę to zrobić”. Podejrzewam, że nigdy wcześniej nie miałaś do czynienia z tą dziedziną. Musiałaś mieć za to co innego...? Zawsze miałam organizację, bo tatuś mnie nauczył, że jak nie mam poniżej cztery, to jestem wolnym człowiekiem i on się nie wtrąca, więc musiałam się tak zorganizować… ...żeby mieć czwóreczkę i wolność? Tak. Do tej pory bardzo cenię sobie wolność. Poza tym zawsze albo robię bardzo, albo odpoczywam i muszę wiedzieć po czym i przed czym. Masz też chyba w sobie zawziętość, bo gdzieś wyczytałam, że nauczyłaś się roli po francusku, nie znając francuskiego, i nikt się nie zorientował! A to nie była rólka, tylko Joanna d’Arc. Potem uciekałam po krzakach przed dziennikarzami, żeby ze mną nie przeprowadzali wywiadów po francusku. (śmiech) Mam przyjaciółkę, Ewę Stanek, która świetnie zna francuski, więc dosłownie układała mi mięśnie gardła. Trenowałyśmy to cztery miesiące. Niewykonalne okazało się wykonalne? Taka przygoda młodości. Pewnie teraz bym czegoś takiego nie zrobiła. Nie, nadal robisz rzeczy niewykonalne. Poszłaś za tym, co powiedział ci profesor, podjęłaś to wyzwanie... To się zbiegło z koncertem na rzecz Oli. Była pełna Sala Kongresowa, znajomi, nieznajomi, ludzie przyjechali ze Szczecina, z Rzeszowa… Mnie to po prostu wzruszyło po ludzku… I wytoczyło się ze mnie takie zdanie na scenie: „Jakoś to zwrócimy. Jeszcze nie wiem jak, ale zwrócimy to z Olą”. Zeszłam ze sceny i mówię: „Co ja powiedziałam?”. Ale to samo poszło. Skleiłam to z Gerstenbrandem. Potem jeszcze widziałam matkę z takim dzieckiem jak moje w Centrum Zdrowia Dziecka i uświadomiłam sobie, że jeśli ktoś ma siedmioro dzieci, mieszka na wsi pod Białymstokiem, to po prostu trzeba być milionerem, żeby dało się żyć, bo przecież chcesz temu dziecku zapewnić jak najlepsze warunki. Uznałam, że to jest ten moment. Wyraźnie zobaczyłam, że jest dziura w systemie opieki zdrowotnej, bo dziecko się nie budzi, ale i nie umiera, lekarze wyczerpali możliwości, zaczyna przeszkadzać w szpitalu, ale nie ma gdzie z nim pójść. A ja wiem, że jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia dla takiego człowieka. Z księdzem Wojciechem Drozdowiczem założyłaś Fundację Akogo?, po czym z lekarzami specjalistami i Ministerstwem Zdrowia stworzyliście autorski program wybudzania dzieci ze śpiączki. Jednak Ola była już poza tą szansą. Budzik jest krótką stacją wybudzeniową, ponieważ trwa tylko 15 miesięcy, więc to od początku nie było dla niej. Ale próbowałyśmy innych rzeczy. Wszystkiego. Teraz zakwalifikowała się na stymulator, który jest dla niej większą szansą. Ja uczepiłam się czegoś takiego, że jeśli już wydarzyła się taka tragedia, to jedynym sensem cierpienia Oli jest to, żeby to przerobić na pozytyw. Tak sobie powiedziałam, że to ona robi nami. Trwa i walczy. I czeka. A jak budzą się inne dzieci, to co wtedy czujesz? Wszystko to mnie cieszy, ale też się tego spodziewałam, bo to jest naprawdę medyczna szansa, która jest na początku, i jak wszystko się dobrze zrobi, to się potwierdza. Gdyby nie ty, nie byłoby w Polsce takiego miejsca. Takie innowacyjne ośrodki powstają z determinacji ludzi, których dotknęło to, co nas. Z dzikiej miłości do dziecka. Budowę specjalistycznej kliniki w Wiedniu zainicjował ojciec dziewczynki, która miała wypadek na skuterze i zapadła w śpiączkę. Robi się to bez względu na to, jak irracjonalny wydaje się pomysł. Ale dla ciebie to jest racjonalne. Tak. Co nie znaczy, że wszystkim się udaje, bo każdy ma inny rodzaj uszkodzenia i każdy program leczenia musi być indywidualny. Ciągle jeszcze za mało wiemy o mózgu. Profesor Walecki, z którym rozmawiałam, mówił, że widział bardzo zniszczony mózg, a pacjent pisał piękne wiersze, i widział mózg prawie nieuszkodzony, a człowieka nie było. Mamy swój zapis losu. Czy stan Oli to jakaś stała, czy żyjecie na bombie? To jest kruche. Ola miała wiele trudnych momentów. Przeszła sepsę, ciężką operację kręgosłupa... Tylko przez tę kruchość też zaczęłam inaczej reagować w życiu na różne sytuacje. Na przykład stałam się dużo bardziej spontaniczna i otwarta. Bo? Bo może to jest ta chwila najważniejsza w życiu. Jak sobie radziłaś z krytyką, z szyderstwami? Ja to wszystko wiedziałam i czułam, ale nie skupiałam się na tym. Tak jak nie wchodzę w internet i nie czytam komentarzy. Szukam oczu, które mają empatię, zrozumienie i chcą. Bo ja nie będę się przy niczym upierać, jeśli okaże się, że wychodzi średnio, czy że jakaś hochsztaplerka... Powiem szczerze, że sama czasami wątpiłam: „Ona nie da rady, klinika przy Centrum Zdrowia Dziecka?! Za wielkie przedsięwzięcie!”. Dlatego, gdy ci się udało, to dla mnie było mistrzostwo świata. To zrozumiałe, jak nie siedzi się w środku. Tylko tak jak ci mówię, w mojej drodze niespecjalnie był wybór. Bo jak to sobie odbierzesz, to co zostaje? Równia pochyła. 16 lat harówki. Trzeba było chyba wypracować sobie system reaktywacji? Dbam o siebie. Żeby mnie na dłużej starczyło. Lubię pojechać gdzieś daleko z Manią. Żeby było słońce. Nagrzać się. Łatwo się wypalić. Żeby się chciało chcieć – tego trzeba pilnować. Ale też jak mnie coś podnieca, kręci, to jest łatwiej. Może we mnie trafiło, bo mam ten zawód jak wentyl. Robię sobie nową płytę czy nowy recital. Jeżdżę z tym do ludzi i mam wymianę energetyczną. Wyrzucam emocje. Czytaj też: Marianna Janczarska to kobieta wielu talentów! Czym zajmuje się córka Ewy Błaszczyk? Ewa Błaszczyk z córką Marianną Aktorstwo ratunkowe? Coś ci przeczytam. „Rok magicznego myślenia” – grałam to trzy lata. Zrobiło mi to lepiej niż stu psychiatrów, bo głośno wypowiadasz słowa, które są bardzo trudne. Autorka opisuje żałobę po stracie męża i walkę o życie córki. Ewa, ta co mnie uczyła francuskiego, dała mi kamień z Lourdes. A tu jest taki finał tej sztuki, geologiczny: „Żal po stracie okazuje się miejscem, którego żadne z nas nie zna, dopóki nie dotrzemy do niego. Wiemy, że ktoś z naszych bliskich może umrzeć, spodziewamy się, że będzie to szok. Nie spodziewamy się, że ten szok będzie unicestwiający, destabilizujący ciało i umysł. Nie spodziewamy się, że naprawdę zwariujemy. (...) Nie możemy też przewidzieć, i w tym leży sedno różnicy między żalem, jaki sobie wyobrażamy, a żalem takim, jaki jest, niekończącej się nieobecności, która następuje potem, pustki, nieubłaganego pochodu chwil, podczas których będziemy się zmagać z doświadczeniem beznadziejności i bezsensu. Po upływie pewnego czasu, kiedy nie udało mi się znaleźć sensu w większości poleconych miejsc, odkryłam, że mogę znaleźć go w geologii. To z kolei pozwoliło mi odnaleźć znaczenie w kościelnej modlitwie, szczególnie w słowach: »(…) jak było na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków«, które pojmowałam jako dosłowny opis stałych zmian Ziemi, niekończącej się erozji brzegów i gór, niepowstrzymanego ruchu geologicznych struktur, który może wypiętrzać góry i wyspy, i niezawodnie może je zabrać...”. Z tego idzie taki spokój i taki porządek organizacyjny wszystkiego. My jesteśmy jedynie pyłkiem… Świadomość tego dużo daje. Więc takie rzeczy do mnie przychodzą, jak sobie to powiem czy jak zaśpiewam „Konie” Wysockiego: „Czy to ja się drę i klnę…”. Ale to nie jest tak, że raz na zawsze dostaje się ten spokój, tylko cały czas trzeba wypracowywać w sobie harmonię? To cały czas idzie. Po 10 latach wróciłam na Santorini, gdzie byliśmy po raz ostatni we czwórkę, całą rodziną. A tam – ruina. I jak to sobie zinterpretowałaś? Że tamtego nie ma, jest nowy rozdział. I zamknęłam tamtą książkę i otworzyłam nową. Śniło mi się to, zanim tam pojechałam. Jest w ludziach taka potrzeba. Kilka lat temu Paweł Rudziński, znany kardiochirurg, topił się w Chorwacji. Wrócił nieprzytomny i sparaliżowany. Medycyna nie dawała mu szans. Przeżył i dochodzi do zdrowia. Dostałam od niego kartkę z Chorwacji. Pojechał w to miejsce, gdzie nurkował. Potrzebował tej konfrontacji, żeby pójść dalej. Masz taką właściwość, że nie wściekasz się na los, próbujesz ugłaskać to, co tragiczne, przyklepać, przykryć dobrymi emocjami, że walczysz o to światło w sobie. To też jest niesamowita mądrość, żeby tak się wypełniać czymś dobrym od środka. Kiedyś strasznie przeżyłam opowieść starego Żyda z Izraela, który stracił wszystko. Na jego oczach zabijali żonę i dzieci. A jednak się podniósł. Potrafił być szczęśliwym, wesołym człowiekiem. Miał nową rodzinę i tak o tym opowiedział, że po prostu żyjesz dalej. Masz innych ludzi wokół, ale ten proces życia trwa, to jest możliwe. Mówisz też, że charakteryzuje cię myślenie beziluzyjne. A jak jest z nadzieją? Czy masz nadzieję, że Ola się wybudzi? Mam. Bo to jest taka dialektyka. Z jednej strony pogodzenie się… Ja nie jestem pogodzona z takim stanem, bo uważam, że to jest bez sensu. Ola powinna biegać, gadać i mieć chłopca jak Mania. Tylko co innego nadzieja, a co innego myślenie życzeniowe, stwarzanie fikcji. Nauczyłam się to odróżniać. W pracy także. Czasem aktorzy tak wchodzą w rolę, że mają kłopot, ja nie. Robiąc „Rok magicznego myślenia”, miałam pełną świadomość, że widownia na mnie patrzy jeden do jednego, bo to samo się stało w moim życiu… A jednak bardzo walczyłam o to, że nie, że jestem aktorem na scenie. Ale jednak dużo ci to dało osobiście? Oczywiście. Ale tym, którzy przychodzili, niektórzy siedem, osiem razy, też. Oni też potrzebowali przejścia przez ten tekst. Zastanawiałam się, czy dam radę. Ale musiałam to zrobić. To było budujące, oczyszczające. Mówisz, że musi być ruch w twoim życiu, musi być rozwój, nowe wyzwania. Mania taka sama. Już widzę. Czy to nie jest rodzaj ucieczki? Ucieczka jest wtedy, gdy zabijasz się pracą, żeby coś przygłuszyć. Nie jestem za tym, żeby się zabić pracą, choć bywa ciężko. Lubię też lżejsze barwy i ich szukam. Na przykład zagrałam w „Mistyfikacji”. To taki film, gdzie grałam Cześkę Oknińską, muzę Witkacego, co się razem zabijali – nagle taki kolorowy ptak i trzeba iść do fryzjera, zrobić sobie czerwone paznokcie. Zupełnie co innego niż na co dzień. Cudowna schizofrenia. Po takim filmie ta kometa się za mną jeszcze wlecze. To mi na jakiś czas starcza. Zobacz także: Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski: „To była miłość od pierwszego wejrzenia. Z taką nie ma dyskusji” Ewa Błaszczyk, Jacek Janczarski z córkami, Manią i Olą, 1997 Niektórzy ludzie po takiej traumie dopełniają żywota w przekonaniu, że nie mają prawa do lżejszych tonów i dobrego życia. Nie wiem, nikt im nie powie, że nie muszą? Ty od początku dawałaś sobie to prawo, czy musiałaś sobie stworzyć teorię na to? Dosyć szybko, jak tylko wyszłam z pierwszego szoku. Spojrzałam na Manię, która miała wtedy siedem, osiem lat, i mówię: „Znowu nie ma tu wyboru”. „Muszę żyć”? „Jak żyć, to się zabierzmy do życia”. I otworzyłam wszystkie drzwi. Nie uważam, że należy umrzeć, bo ktoś odchodzi. Jeśli ta osoba, która odeszła, cię kochała, to nie chciałaby, żebyś trwała w rozpaczy. Myślę, że jeśli jest jakieś połączenie, to obciążasz też tamtą osobę. Umarł mąż, a z drugiej strony prawie odeszła Ola. Jak stymulować Olę do życia, jeśli samemu się jest półtrupem? Właśnie. Ludzie, którzy wyszli z komy, opowiadają, że tam, gdzie byli, było tak fajnie, że nie chcieli wracać, więc też takiej osobie musisz dać powód, żeby chciała wrócić. Musisz pokazać, że tu jest fajniej? Musisz coś zaproponować. Pracując, grając, jesteś mniej z Olą... Ja mogę z nią być mniej, ale jakość tego jest ważna. Zawszę do niej dzwonię. Dzwonisz? Oczywiście. Mówię jej „dzień dobry”... I ona wtedy zaczyna szybciej oddychać i wzrasta jej ciśnienie. Tak samo, gdy słyszy moje kroki. Ważni są rehabilitanci. Na przykład Ola od lat ma cudne zajęcia pozawerbalne z Jolą, która jest tak pozytywna i tak cieszy się każdym jej „kroczkiem”, tak ją chwali, jak coś wychodzi... Jeżeli ktoś przychodzi tylko zarobić pieniądze, to nic z tego nie będzie. Ola ma też koleżankę Asię, która jest wolontariuszem i filozofem. Gadają, jest muzyka, opowieści, takie bieżące życie, że dzisiaj jest Dzień Matki, a potem Dziadka, że to jesień przyszła, to zima. Jak zmieniało się twoje myślenie o tym, co przytrafiło się Oli? Najpierw był szok, wstrząs. Potem spodziewasz się, że to zaraz wróci do stanu sprzed urazu. Potem myślisz, że do gorszego stanu, ale że będzie. Otrzeźwiająca była konsultacja Gerstenbranda, kiedy powiedział, że to już przechodzi w kategorię cudu. Wtedy uświadomiłam sobie, że już nie mogę liczyć na pomoc, bo świat toczy się dalej, ludzie zajmują się swoimi sprawami, a lekarze zajmują się tym, gdzie jest szansa. To musi być porażające. To było trudne. Minęły dwa lata i uświadomiłam sobie, że oto teraz jestem sama. Pozostało mi tak wszystko zorganizować, żeby Ola była w jak najlepszej formie, i jednocześnie zaczęłam bardzo działać, żeby powstał Budzik. Dużo na mnie wisiało, a musiałam pójść do roboty. Zbawienne? Tak. Na przykład to śpiewanie, to też jest takie coś, co jest zawsze najbliżej ciała. Repertuar na przetrwanie: „I poczucie szczęścia… Nawet gdy wichura”. Mamy świadomość wichury, ale toczy się walka. Ja już jestem w kompletnie innym punkcie i mój nowy recital nazywa się „Pozwól mi spróbować jeszcze raz”. Jest taki teledysk, który zrobił Wojtek Drozdowicz na Syberii po śmierci Riedla, i pozwolił mi to wykorzystać do tła. Tajga, ścinają piłą zdrowe, piękne drzewa, które walą się z hukiem. Wmontowałam tam twarz Oli, ona jest niewyraźna, właściwie widać tylko oczy. Mocne to jest. Cały czas szukasz sensu, próbujesz zrozumieć, próbujesz coś zbudować z tego, co się stało? Tak. A czego chciałabyś spróbować jeszcze raz? Wszystkiego. Czy jesteście z Olą bliżej niż dalej? Ona musi się wygoić, musi to odreagować i dopiero potem będziemy oceniać. Ukrwienie mózgu powinno być lepsze. Tego się spodziewamy. To jest proces, który trwa do pół roku i trzeba to wnikliwie monitorować i ćwiczyć. Gdy pojawia się cokolwiek nowego, to w neurorehabilitacji natychmiast trzeba to wzmacniać. Jeśli na przykład Ola na polecenie ściska cię za rękę, musisz ją wtedy też mocno ściskać i bawić się z nią tak, że raz ty, raz ona. Każdy nowy impuls, jaki się pojawi, trzeba wychwycić i z tym pracować. Ci sceptyczni mówią: „Ale co, wybudzi się i będzie świadomym, ciężko niepełnosprawnym człowiekiem”. Ale tego przecież nie wiesz. Trzeba robić wszystko, żeby mózg nie przestawał pracować, żeby nie spał, trzeba go przygotowywać na ewentualność większego skoku rozwojowego, bo nigdy nie wiadomo, co naukowcy mogą jeszcze wynaleźć. Komórka macierzysta. To właśnie z tego wszyscy się robimy, więc jest jakaś droga, żeby powstał system nerwowy, paznokieć, włos, skóra itd. Oczywiście można nic nie robić i potem narzekać, że w sercu rośnie kość albo że coś rakowacieje. Ale w nauce tak jest, że próbujesz, próbujesz. Relidze też nie wszystko się udawało z przeszczepem serca, a jednak teraz te serca przeszczepiamy. *** Rozmowa z Ewą Błaszczyk ukazała się w „Urodzie Życia” 9/2016
Poruszający gest córki Ewy Błaszczyk. Aktorka sama nie mogła się na to zdobyć...
Ewa Błaszczyk dla wielu Polaków jest źródłem inspiracji. Życie nie szczędziło jej ciosów, ale aktorka wciąż nie poddaje się, walczy o lepsze jutro i nie poddaje się. Ma za sobą trudne doświadczenia - w 2000 roku zmarł jej mąż, Jacek Janczarski, a kilka miesięcy później jedna z córek, Ola, zapadła w śpiączkę. Od tamtej pory aktorka nie ustaje w podejmowaniu walki o jej zdrowie. W tym wspiera ją druga córka Marianna, która zdecydowanie odziedziczyła po mamie determinację, siłę i wolę walki. Już na początku tego roku w wywiadzie dla magazynu VIVA! Marianna Janczarska zdradziła, że napisała monografię twórczości taty, Jacka Janczarskiego. Dziś ujawnia kolejne szczegóły swojej książki. Córka Ewy Błaszczyk pisze książkę o zmarłym ojcu Nie ma wątpliwości, że córka Ewy Błaszczyk, Marianna Janczarska, jest kobietą wielu talentów. Skończyła dziennikarstwo, pisze, gra w filmach, projektuje ubrania. Jest wiceprezesem Fundacji „Akogo?”. Mimo przeciwności losu, podobnie jak mama, spełnia marzenia i idzie własną drogą. Na początku roku w rozmowie z Aliną Mrowińską dla magazynu VIVA! przyznała, że poszukiwanie własnej tożsamości nie było łatwe. Marianna Janczarska nie chce być postrzebana tylko przez pryzmat rodzinnej tragedii: „Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą. Robię dużo różnych rzeczy, nie tylko pracuję w fundacji. Jak tworzę swoje CV, to sama się śmieję, że nie wiadomo, kim ja jestem. Mam aktorstwo, dziennikarstwo, napisałam bajkę, założyłam firmę ubraniową. Dużo tego, ale lubię takie życie. Kiedyś mi się wydawało, że jak będę miała 27 lat, to już będę taka dojrzała i na pewno będę wiedziała, kim jestem. Nie do końca tak jest”, przyznała. Zobacz: Marianna Janczarska:„Pamiętam bardzo mało, chyba tylko śmiech taty… Wszystko jest dla mnie odkryciem” Marianna Janczarska o książce o ojcu Marianna Janczarska zdradziła wówczas, że lubi swoją różnorodność i zamierza odkrywać siebie na wielu polach. Tak narodziła się myśl, by napisać książkę o ojcu: „Pisałam pracę magisterską o ojcu i pomyślałam, że nie ma o nim żadnej książki i warto ją napisać. Żeby przybliżyć ludziom, a przy okazji samej sobie, Jacka Janczarskiego”, zdradziła Marianna Janczarska w rozmowie z Aliną Mrowińską dla magazynu VIVA!. Przypomnijmy, kim był mąż Ewy Błaszczyk? Jacek Janczarski był znanym polskim pisarzem, dramaturgiem i satyrykiem. Tworzył scenariusze do polskich filmów i seriali. Zmarł 2 lutego 2000 roku z powodu tętniaka aorty. Zobacz: Śmierć taty, śpiączka siostry... Marianna Janczarskapogodziła się z wydarzeniami z przeszłości? Teraz w rozmowie z Plejadą.pl Marianna Janczarska, córka Ewy Błaszczyk i Jacka Janczarskiego, ujawniła jeden szczegół na temat swojej książki: „Nie nazywałabym tego stricte biografią, bo jest bardziej chyba takim jego ludzkim portretem. Póki co więcej nie mogę na ten temat powiedzieć, bo jestem w trakcie podpisywania umowy z wydawnictwem”, powiedziała. Dla samej Ewy Błaszczyk książka o Jacku Janczarskim okazała się być niespodizzianką ze strony córki. „Jestem jej za to niezwykle wdzięczna, dlatego, że ja nie zrobiłam po jego śmierci kompletnie nic”, powiedziała w rozmowie z Życiem Na Gorąco. Pozostaje nam mocno trzymać kciuki za twórczość Marianny Janczarskiej!
Ewa Błaszczyk zdecydowała się zaszczepić córkę przebywającą w śpiączce przeciwko COVID-19
Córka Ewy Błaszczyk, Ola Janczarska, zapadła w śpiączkę po tym, jak zakrztusiła się tabletką. Od tamtej pory minęło dwadzieścia jeden lat. W ciągu tych lat aktorka nieustannie walczy o wybudzenie córki. Próba niesienia pomocy Oli zaowocowała wielkim projektem, który pomaga obecnie wielu innym pacjentom zmagającym się ze śpiączką po urazach neurologicznych. Wraz z ks. Wojciechem Drozdowiczem Ewa Błaszczyk założyła fundację "Akogo?" oraz klinikę "Budzik". Ewa Błaszczyk zaszczepiła córkę przeciw COVID-19 Próby wybudzania Oli Janczarskiej ze śpiączki stały się jeszcze trudniejsze w dobie pandemii koronawirusa. W wywiadzie dla Jastrząb Post Ewa Błaszczyk podzieliła się swoimi obawami wobec obecnie panującej pandemii. Aktorka nie ukrywa, że jeśli wirus przedostanie się do kliniki, będzie miało to dla pacjentów i ich rodzin ogromne konsekwencje. "To jest niebezpieczne. Nie możemy doprowadzać do sytuacji, która rodzi coś takiego, że to pójdzie dalej. Jak był lockdown, to w ogóle nie było odwiedzin. Przywoziło się jedzenie, robiło się dla nich zakupy. To by była tragedia, gdyby ten wirus dostał się do kliniki", powiedziała Ewa Błaszczyk. W związku z rosnącymi obawami aktorka postanowiła zaszczepić swoją córkę przeciw COVID-19. Skąd taka decyzja? Czytaj też: Tak brzmiały ostatnie słowa córki Ewy Błaszczyk, zanim zapadła w śpiączkę "Każdy dyrektor jakiegoś oddziału czy ordynator wprowadza pewne zasady. Niedawno rozmawiałam z profesorem, który się zajmuje szpiczakiem, to powiedział, że on zaszczepi siebie, swoją rodzinę i wszystkich swoich pacjentów" - tłumaczyła mama Oli Janczarskiej. Ewa Błaszczyk wyznała, że to nie była prosta decyzja. Zanim zdecydowała, że zaszczepi córkę przeciwko koronawirusowi, skonsultowała to z medycznymi autorytetami. "Moja córka też jest zaszczepiona. Mimo że była bardzo duża burza mózgów wśród neurologów, bo to nie jest takie oczywiste", wyjaśniła. "Te osoby są bezbronne dlatego, że przebywając w śpiączce, bardzo dużo się dzieje w organizmie, który leży, a jesteśmy stworzeni do pionu i do ruchu. Więc powstają różnego typu zaburzenia. Ale przede wszystkim odporność takiej osoby jest taka, jak przy HIV. To są lampy, to jest wypalanie tego wszystkiego. To jest wietrzenie, to jest maska, reżim, kombinezon, rękawiczki. To się po prostu tak odbywa" - wyznała Ewa Błaszczyk.
Córka Ewy Blaszczyk oddała hołd zmarłemu ojcu. To wyjątkowy gest z jej strony!
Córka Ewy Błaszczyk już niedługo otrzyma tytuł magistra. Marianna Janczarska wybrała wyjątkowy temat pracy dyplomowej. I choć długo nie mogła poradzić sobie z traumatycznymi wydarzeniami z dzieciństwa - miała zaledwie sześć lat gdy zmarł jej tata - to dziś w wyjątkowy sposób uczciła jego pamięć. Marianna Janczarska będzie magistrem. Tytuł pracy Marianna Janczarska każdego dnia wraz z mamą, Ewą Błaszczyk, toczy nieustanną walkę o wybudzenie Oli ze śpiączki. Wierzą, że do nich wróci i nie tracą nadziei. Trudne momenty zmieniły ich życie, ale nie sprawiły, że zamknęły się na świat. Marianna długo nie mogła pogodzić się z traumatycznymi wydarzeniami z dzieciństwa. Miała zaledwie sześć lat kiedy zmarł jej tata, Jacek Janczarski. Potem 11 maja 2000 roku jej siostra bliźniaczka zakrztusiła się, popijając wodą tabletkę i zapadła w śpiączkę. Córka Ewy Błaszczyk szybko musiała dojrzeć. „Ciężko i emocjonalnie odchorowałam to wszystko. Miałam duży żal do losu i nie mogłam zrozumieć, dlaczego te tragedie przydarzyły się nam. Spróbowałam ułożyć swoje życie na nowo, na terapii. (…) Dzięki założonej przez mamę fundacji Akogo? poznałam wiele osób cierpiących, chorych”, mówiła rok temu w rozmowie z Pani. Przez jakiś czas próbowała swoich sił w aktorstwie idąc w ślady mamy. „Granie z mamą w jednym spektaklu jest ciekawym doświadczeniem, ale niełatwym. Przecież to aktorska wyga. (…) nie dawała mi zawodowych rad. I dobrze, bo trudniej przyjąć uwagi od najbliższej osoby”, tłumaczyła Marianna Janczarska rok temu w wywiadzie dla magazynu Pani. Finalnie zdecydowała się jednak na studiowanie dziennikarstwa. Naukę stara się łączyć z pomaganiem mamie w prowadzeniu fundacji. W rozmowie z Plejadą przyznała teraz, że swoją pracą magisterską postanowiła upamiętnić ojca, który zmarł dwadzieścia lat temu. „Piszę pracę o twórczości mojego ojca”, mówi wprost. Przypomnijmy, kim jest ojciec Marianny Janczarskiej. Jacek Janczarski był cenionym dramaturgiem, satyrykiem i scenarzystą. Był redaktorem naczelnym satyrycznego tygodnika Szpilki oraz członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jacek Janczarski napisał scenariusz m.in. do takich filmów i seriali, jak Stan wewnętrzny, Zmiennicy czy Aż do świtu…. Zmarł w 2000 roku z powodu tętniaka aorty. Nie ma wątpliwości, że Marianna Janczarska jest pracowitą młodą kobietą. Mocno trzymamy kciuki za jej dalsze sukcesy!
Córka Ewy Błaszczyk przejdzie poważny zabieg! Czy Ola wybudzi się ze śpiączki?
Ewa Błaszczyk od niemal dwudziestu lat toczy heroiczną walkę o wybudzenie córki ze śpiączki. Dwa lata temu Ola Janczarska przeszła zabieg wszczepienia stymulatora układu nerwowego, dzięki czemu w jej zachowaniu zaczęto obserwować pewne znaczące zmiany (między innymi ściśnięcie palca na wyraźne polecenie). Wraz z lekarzami aktorka podjęła decyzję, że teraz jej córka może przejść zabieg wszczepienia komórek macierzystych, które mają w jeszcze większym stopniu przyczynić się do zajścia korzystnych zmian w mózgu pacjentki. View Ediplayer on the source website Ewa Błaszczyk o stanie zdrowia Oli Janczarskiej W maju 2016 roku cała Polska wstrzymała oddech, gdy polscy lekarze pod okiem japońskich specjalistów przeprowadzili zabieg wszczepienia stymulatora układu nerwowego Oli Janczarskiej. Dzięki temu kontakt z córką Ewy Błaszczyk uległ widocznej poprawie. „Ma przytomniejsze spojrzenie, wydaje mi się, że uważniej słucha. To nie jest coś bardzo spektakularnego, nie rozstąpiła się ziemia. Ola jest w procesie, w całej serii drobnych kroczków, które może zauważyć tylko ktoś, kto ją widzi każdego dnia. Jej stan się poprawia zamiast degradować”, zwierzyła się wyraźnie wzruszona aktorka w rozmowie z Życiem na gorąco. Dodała również, że stara się bardzo skrupulatnie śledzić wszelkie zmiany, które zachodzą w zachowaniu jej córki. „Mam taki specjalny zeszyt, w którym zapisuję to, co się ewidentnie powtarza. Niedawno siedmiokrotnie powtórzyło się coś takiego, że przekręcała za wzrokiem głowę na moją zdecydowaną prośbę i bardzo dużo ją to kosztowało”, wyznała poruszona Ewa Błaszczyk. Ola Janczarska przejdzie zabieg wszczepienia komórek macierzystych Już dwa lata temu mówiło się o kolejnym zabiegu, który ma usprawnić pracę mózgu przebywającej od 18 lat w śpiączce Oli Janczarskiej. 24-latce, która w wieku sześciu lat zakrztusiła się tabletką, zostaną wszczepione komórki macierzyste. Będzie to miało miejsce za trzy miesiące, zaś specjaliści, z którymi współpracuje Ewa Błaszczyk dbają o jak najlepszą kondycję jej córki do czasu, aż zostanie przeprowadzony. „Mamy spróbować terapii nerwowymi komórkami macierzystymi. Widziałam 75-letnich ludzi po udarach. Lekarze twierdzili, że nie ma już mowy o regeneracji, a podanie im komórek macierzystych czyniło cuda. Komórki macierzyste potrafią nawiązać kontakt z niezniszczonymi obszarami mózgu i uczą je wszystkiego od początku”, zdradziła pełna nadziei artystka. Internauci o Ewie Błaszczyk i jej córce Być może dzięki temu zabiegowi Ola Janczarska odzyska pełną sprawność, za co trzymają kciuki miliony polskich internautów! W komentarzach dotyczących córki Ewy Błaszczyk nie brakuje tych niezwykle serdecznych i ciepłych, w których osoby postronne wyrażają swój podziw i uznanie dla jej działań. „Mam nadzieję, że z ust córki usłyszy Pani jeszcze słowo „mama”, napisała jedna z nich. „Cudowna matka”, „Podziwiam panią za wolę walki”, podkreślają wyraźnie wzruszeni internauci.
Jest przełom w leczeniu Oli Janczarskiej, córki Ewy Błaszczyk! Kiedy wybudzi się ze śpiączki?