To była rewolucja w komedii romantycznej lat 90. Teraz Bridget Jones powraca– dojrzalsza, silniejsza i gotowa na nowy rozdział
Jak zmieniła się najsłynniejsza singielka świata?
Bridget Jones, najsłynniejsza singielka świata, wraca do nas w nowej roli dojrzałej kobiety i wdowy. Nigdy nie była wyidealizowaną bohaterką komedii romantycznej. Nie przypominała księżniczki z bajki. Zaliczała wiele wpadek. Miała mnóstwo kompleksów, stale się odchudzała, a potem zajadała stresy słodyczami i zapijała winem. Wydawała się normalną, choć nieco neurotyczną kobietą. Jaka jest dzisiaj? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 14.02.2025 r.] Powrót Bridget Jones Bridget Jones, ikona popkultury lat 90., wraca po latach w nowym filmie „Bridget Jones: Szalejąc za facetem”. Nie jest już 30-letnią singielką, tylko dojrzałą kobietą po pięćdziesiątce. Wdową. Matką dwójki małych dzieci, co oznacza, że macierzyństwo długo odkładała, jak wiele z nas, na później. Jej ukochany, przystojny prawnik Mark Darcy, grany przez Colina Firtha, nie żyje. Zginął od wybuchu miny lądowej podczas akcji humanitarnej w Sudanie. Kto czytał książkę z 2013 roku pod tym samym tytułem – na tej powieści oparty jest film – był na to przygotowany, a jednak… Wielu wielbicieli Bridget sądziło, że film nie będzie w tym wątku tak wiernie trzymał się powieści i że Darcy’ego jednak zobaczymy. „Zabili go? Niemożliwe!”, „Nie ma filmu bez niego”, pisali rozgoryczeni internauci. Ale film jest, Bridget znowu musi radzić sobie sama (Mark Darcy pojawia się jedynie w krótkich retrospektywach). Po czterech latach żałoby pani Darcy wraca do życia i nabiera ochoty na randkowanie. W jej otoczeniu pojawi się dawny kochanek Daniel Cleaver, grany przez Hugh Granta, i młodszy o 20 lat, poznany w randkowej aplikacji, sympatyczny chłopak Roxster. W tej roli zobaczymy modnego dzisiaj angielskiego aktora Leo Woodalla. Czy Bridget zmieniła się w kuguarzycę? Czemu nie… „Starzenie się to przywilej. Jestem przekonana, że wszyscy powinniśmy żyć pełnią życia, niezależnie od wieku”, napisała w recenzji nowego filmu o Bridget Jones dziennikarka „The Independent”. Bridget Jones miałaby nam tym razem przypomnieć, że kobiety po pięćdziesiątce nie są jeszcze gotowe na samotność i na to, by stać się niewidzialnymi dla mężczyzn. Zobacz też: To właśnie w nim zakocha się ekranowa Bridget Jones, mówi się o nim, że jest kolejnym DiCaprio. Kim jest Leo Woodall, który dziś szturmem podbija kino? Zjawisko ikon felietonów: Bridget Jones i Carrie Bradshaw Trudno o bardziej rozpoznawalną kobiecą bohaterkę we współczesnej literaturze i filmie. W różnych literackich rankingach Bridget Jones nazywana jest jedną z najbardziej wpływowych kobiet w show-biznesie i to, że jest postacią fikcyjną, nie ma nic do rzeczy. Zawładnęła emocjami i wyobraźnią kobiet bardziej niż niejedna realna postać. Właściwie można ją porównać jedynie do innej wielkiej ikony lat 90., Amerykanki Carrie Bradshaw z „Seksu w wielkim mieście”. Obie były początkowo wymyślone jako bohaterki felietonów. Autorka „Seksu w wielkim mieście” Candace Bushnell zaczęła je pisać w dzienniku „New York Observer”, w 1994 roku. Opisywała w nich życie singli – siebie i swoich przyjaciółek na Manhattanie. Bridget Jones pojawiła się w 1995 roku jako bohaterka felietonów angielskiej dziennikarki Helen Fielding w gazecie „The Independent” (dziś już nieistniejącej w papierowej wersji). Fielding do tej pory z rozczuleniem wspomina pracę w redakcji i swoje dziennikarskie teksty, takie jak „Dokąd zmierza wieś?” czy rozprawkę o kaloriach w oliwkach. Ale musiała być niezła, ponieważ to ona dostała propozycję prowadzenia rubryki o życiu singielki w Londynie. Początkowo miała to być czysto satyryczna kronika z życia londyńskich singletonów („samotników, pojedynczych”, tak Fielding prześmiewczo nazywała singli). Nie chciała pisać o sobie, była ambitna i snobistyczna: „Uznałam, że felietony oparte na ciągłym eksponowaniu siebie byłyby żenujące i zbyt mnie obnażały”. Dlatego wymyśliła fikcyjną bohaterkę Bridget Jones. Felieton, który miał być jednym z dodatków do poważnego dziennika, zaczął żyć własnym życiem. W 1996 roku ukazał się „Dziennik Bridget Jones”, a w 2001 roku na ekrany wszedł film pod tym samym tytułem, który natychmiast okazał się światowym hitem. Po nim przyszły kolejne powieści, również ekranizowane. Pierwszy film zarobił 280 milionów dolarów, drugi – „Bridget Jones: W pogoni za rozumem” – 260 milionów. Zobacz także: Renée Zellweger zachwyciła na premierze „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” O mały włos, a Renée Zellweger nie dostałaby roli Bridget Może trudno w to uwierzyć, ale do roli Bridget Jones brano pod uwagę 35 aktorek, wśród nich przede wszystkim faworytkę Brytyjczyków Kate Winslet, wówczas gwiazdę „Titanica”. Producenci uznali jednak, że Winslet jest zbyt młoda do tej roli. Mówiło się o Cameron Diaz (za seksowna), Rachel Weisz (za ładna), a także Nicole Kidman, Tony Collette, Cate Blanchett, Patricii albo Rosannie Arquette i wielu innych gwiazdach. O pochodzącej z Teksasu Renée Zellweger początkowo nikt nie myślał. W przypadku Renée, która okazała się idealna do tej roli, sprawa rozbijała się w dużej mierze o akcent. Chodziło o to, by aktorka pozbyła się nie tylko teksańskiego akcentu, ale mówiła tak zwanym Estuary English, czyli tak jak mówią ludzie z południowo-wschodniej Anglii. Niektórzy śmiali się, że Zellweger w roli Bridget Jones to zemsta za to, że kilkadziesiąt lat wcześniej słynną Amerykankę Scarlett O’Harę z „Przeminęło z wiatrem” zagrała z kolei angielska aktorka Vivien Leigh. Nie ma miejsca, by opisywać tu pracę, jaką wykonała nad sobą Zellweger. Zatrudniła się nawet w wydawnictwie Picador, by pracować tak jak Bridget. A co najdziwniejsze, podobno nikt jej nie poznał! Chociaż na biurku postawiła zdjęcie swojego ówczesnego ukochanego, słynnego komika Jima Carreya. Dość powiedzieć, że akcent opanowała tak dobrze, że Hugh Grant oniemiał, gdy już po premierze usłyszał, jak naprawdę mówi Renée w swoim rodzimym języku. Czym ujmowała Bridget Bridget to była rewolucja w komedii romantycznej lat 90., która wtedy jako gatunek filmowy święciła triumfy. Nazywano ją nawet antybohaterką gatunku – poznajemy bowiem Bridget jako 30-letnią starą pannę (sorry za archaiczne określenie), która próbuje ułożyć sobie życie osobiste i zawodowe. Daleko jej do ideału, ma kompleks na punkcie ciała. Uważa, że jest gruba i stale się odchudza, a jednocześnie zajada stresy słodyczami, serem i zapija winem. W chwilach kryzysu siada przed telewizorem rozmemłana, w piżamie, z kubkiem lodów w jednej i papierosem w drugiej ręce. „Jestem zapuszczona – niewydepilowana, krzaczaste brwi, zero ćwiczeń, peelingu, pedikiuru i medytacji, odrosty nietknięte, włosy niewymodelowane, nieubrana (fatalnie, bo zupełnie już o to nie dbam) – na dodatek kompensuję to obżeraniem się. Muszę się za siebie wziąć”, mówi o sobie Bridget w powieści „Bridget Jones: Szalejąc za facetem”. Kiedyś deklarowała, że nie chce już popełniać starych błędów, bo czas na nowe. Ale jako 30- i 50-latka ma ten sam problem z ogarnięciem siebie. Nie jest mistrzynią kuchni. „Gotuję. To znaczy robię popcorn w mikrofali”. Bywa nieporadna, niezdarna, zalicza wiele wpadek. Choćby wtedy, gdy jako początkująca dziennikarka BBC nie rozpoznaje słynnego pisarza Salmana Rushdiego i pyta go jedynie, którędy do toalety. A pamiętacie tę scenę z „Dziennika Bridget Jones”, kiedy Bridget przychodzi w kostiumie króliczka na rodzinne przyjęcie? Gdyby taka historia przytrafiła się dzisiejszym „Zetkom”, pewnie ktoś wrzuciłby zdjęcia do mediów społecznościowych, narażając ich na publiczne obśmianie. W tamtym czasie nie było jeszcze Instagrama czy Facebooka, ale można zrozumieć upokorzenie Bridget jako kobiety. Takie emocje są ponadpokoleniowe. A Bridget zaliczała wpadki nawet z bielizną odchudzającą. Jej spłaszczające brzuch majtki ujawniły się niespodziewanie podczas intymnej sceny z ukochanym Danielem Cleaverem. Upokorzenia Bridget były tym boleśniejsze, że tak bardzo chciała się wszystkim podobać, uchodzić za fajną i atrakcyjną. Trudno się dziwić, że podbiła serca kobiet, które mogły przejrzeć się w tej bohaterce jak w lustrze. Zobaczyć złożony portret kobiety niedoskonałej, która przeżywa wzloty i bolesne upadki, a nie królewnę z bajki. Czytaj również: Colin Firth i klątwa pana Darcy'ego. "Ta rola zaszkodziła mojej karierze" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/BEW1DCF9D76-1d5bb7b.jpg" width="3653" height="1784" alt="UK. Renee Zellweger in a scene from ©Miramax film: Bridget Jones's Diary (2001).Plot: Bridget Jones is determined to improve herself while she looks for love in a year in which she keeps a personal diary. Ref: LMK110-J6973-131120 Supplied by LMKMEDIA. Editorial Only. Landmark Media is not the copyright owner of these Film or TV stills but provides a service only for recognised Media outlets. pictures@lmkmedia.com" title="Renee Zellweger" /> Bridget Jones i mężczyźni Bridget marzy, by wyjść za mąż, bo takie są też oczekiwania rodzinne i towarzyskie, po trzydziestce wypada nosić obrączkę na palcu. Z Darcym poznaje ją toksyczna mamusia, która pragnie, by córka wyszła za bogatego adwokata. Pierwsza reakcja Bridget? „Fuj!”. I dalej: „Wydało mi się to dość śmieszne, że nazywam się Darcy i stoję sama, wyglądając wyniośle na przyjęciu”, notowała, odwołując się do stereotypu Darcy’ego. Minie dużo czasu, zanim Bridget Jones się ustatkuje. W wydanej w 1998 roku powieści „Bridget Jones: W pogoni za rozumem” bohaterka miota się między statecznym Markiem Darcym a uwodzicielskim Danielem Cleaverem. W filmie „Dziecko Bridget Jones” z 2016 roku (nieopartym na powieści) panna Jones w wieku 43 lat rodzi pierwsze dziecko – syna Williama. Nie wie, czy jest synem Marka Darcy’ego, czy przystojniaka Jacka, granego przez Patricka Dempseya. Ostatecznie wychodzi za ojca swojego synka – Darcy’ego. Teraz zobaczymy ją jako wdowę, książka, na podstawie której powstał film „Bridget Jones: Szalejąc za facetem”, jest formalnie trzy lata wcześniejsza niż film „Dziecko Bridget Jones” z 2016 roku. Ale jej ekranizacja trafia do kin na całym świecie dopiero teraz [premiera w Polsce w Walentynki, 14 lutego - przyp. red.] Bridget Jones a Duma i uprzedzenie Bridget Jones uchodzi dziś za sztandarowe dzieło tak zwanej chick lit, literatury dla laseczek, jak pogardliwie nazywa się książki pisane przez kobiety dla kobiet. Są to zwykle historie kobiet po trzydziestce, które przeżywają różne rozterki zawodowe i miłosne. Do tego nurtu należą między innymi „Diabeł ubiera się u Prady” Lauren Weisberger, „Spotkajmy się w kawiarni” Jenny Colgan czy „Wyznania zakupoholiczki” Sophie Kinselli. Za matkę gatunku krytycy uważają między innymi Jane Austen, ale wielu sądzi, że trudno zamykać dzieła Austen w takiej etykiecie, a i sama Bridget Jones się jej wymyka. Za dużo tu przełamywania stereotypów powieściowej love story. Helen Fielding w oczywisty sposób odwołuje się do „Dumy i uprzedzenia” Jane Austen, choćby przez postać Darcy’ego. Colin Firth grał Fitzwilliama Darcy’ego w telewizyjnym serialu „Rozważna i romantyczna”, zdobył dzięki tej roli sławę i uwielbienie. W kolejnych odsłonach historii o Bridget Jones gra Marka Darcy’ego, adwokata. Podobnie jak jego legendarny pierwowzór, wydaje się arogancki i odpychający, a jest tak naprawdę szlachetnym, dobrym człowiekiem. Darcy to niejedyna nić łącząca obie powieści. Wydaje się bowiem, że singielki z Londynu, z przełomu wieków nie różnią się tak bardzo od panien z XIX wieku. Tak jak tamte gadają ciągle o facetach i mają kłopoty ze znalezieniem odpowiednich partnerów. Świat się zmienia, ale jak ktoś napisał, „na froncie romantycznym” zmiany nie są aż tak wielkie. Czytaj także: Świata poza sobą nie widzieli, on jednak nie był gotowy na ślub. Po latach gorzko pożałował rozstania <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-2198577180-e4f2e3f.jpg" width="4485" height="2990" alt="Renée Zellweger, Helen Fielding at Peacock's "Bridget Jones: Mad About the Boy" Special Screening at Lincoln Center on February 12, 2025 in New York, New York. (Photo by John Nacion/Variety via Getty Images)" title="Peacock's "Bridget Jones: Mad About the Boy" Special Screening" /> Nie wszyscy pokochali Bridget Jones Trzeba też dodać, że historia Bridget Jones nie została przez wszystkich entuzjastycznie przyjęta. Chłodno odnoszą się do niej zdeklarowane feministki, ale nie tylko. Padają zarzuty, że bohaterka szuka zależności od mężczyzny, a nie samodzielności (wolności, autonomii), szczęście zaś kojarzy jej się jedynie z instytucją małżeństwa. Bycie singielką oznacza życie w nieszczęściu, wstydzie i śmierć w samotności – Bridget boi się nawet, że jej ciało po samotnej śmierci zjedzą psy. Bycie singielką jest gorsze niż tajskie więzienie, do którego Bridget Jones trafia w drugiej powieści „W pogoni za rozumem”. Brytyjska wykładowczyni i feministka Angela McRobbie pisała, że Bridget jest słaba i poddaje się patriarchalnym oczekiwaniom. Dzisiaj syndromem Bridget Jones nazywa się anuptafobię, czyli strach przed życiem bez partnera. „Sama miewam takie lęki i nawet jeśli trudno mi się do tego przyznać publicznie, wiem, że Bridget miała prawo tak się czuć”, mówiła w jednej z rozmów Helen Fielding. I dodawała: „Nie ma nic złego w byciu singielką, pod warunkiem że nie czujesz się z tym głupio”. Nie podobała się też obsesja Bridget na punkcie ciała i wagi oraz ciągłe poczucie winy, że nie jest taka, jak powinna. Czy Helen Fielding w swoich książkach podsycała toksyczne oczekiwania, by obsesyjnie liczyć kalorie i sprawdzać wagę? Czy rzeczywiście budowała schemat, według którego szczupły jest dobry, a gruby zły i do odrzucenia? W każdym razie jest to ciągle gorący temat, bo dziewczyny nadal potrafią mieć fobie na punkcie ciała i martwić się, tak jak Bridget, że mają tyłki wielkie jak Brazylia. A jak bardzo potrafimy być oceniane na podstawie wyglądu, doświadczyła sama Renée Zellweger, która najpierw bez sensu zrobiła sobie operację plastyczną, aby się odmłodzić. A potem musiała się jeszcze zmierzyć z totalnym hejtem. „To nie botoks ani operacja, ale porwanie. Ktoś podmienił nam Renée. Ratujmy ją!”, pisali internauci. Ktoś sugerował, że to nie Zellweger, a Michael Jackson w nowym wcieleniu. Jedno na pewno się zmieniło. „Dzisiaj nie wyobrażam sobie sceny, w której szef łapie Bridget za cycki czy tyłek, w czasach po #MeToo to nie do przyjęcia”, mówiła sama Helen Fielding. Pisarka zwracała uwagę, w jak bardzo seksistowskim świecie żyła, co znalazło odbicie w pierwszej, legendarnej powieści – „Dzienniku Bridget Jones”. Bridget Jones ma mnóstwo wad, bywa infantylna, ale przy tym wzrusza, wywołuje uśmiech i sympatię. Próbuje się odnaleźć w niełatwym życiu, popełniając przy tym mnóstwo błędów, ale kto ich nie popełnia…
Colin Firth i klątwa pana Darcy'ego. "Ta rola zaszkodziła mojej karierze"
Niezapomniana scena sprzed dwudziestu siedmiu lat: Colin Firth jako pan Darcy – w mokrej, oblepiającej ciało koszuli, z kroplami wody kapiącymi z włosów, bo właśnie przepłynął staw – natyka się na swoją wielką miłość Liz Bennet. Jest tak stremowany, że podczas niezręcznej rozmowy co chwila pyta ją, czy rodzice są w dobrym zdrowiu. Tych kilka minut na ekranie sprawiło, że brytyjski aktor stał się jednym z najbardziej pożądanych amantów swojego pokolenia. Wcześniej w zasadzie nieznany, po serialu „Duma i uprzedzenie” (BBC) natychmiast trafił do panteonu gwiazd. Wydawałoby się, że dla 35-letniego wówczas mężczyzny była to wymarzona sytuacja. Tymczasem w wywiadzie, którego udzielił w 2020 roku dla magazynu „Good Housekeeping” Colin Firth stwierdził, że… zaszkodziła jego karierze. Ta wypowiedź wzbudziła takie zdumienie, że cytowały ją i komentowały najważniejsze brytyjskie media. „Guardian” żartował z aktora, pisząc z ironią: „Pewnie chodzi o to, że zniknął po tej roli. Och, pomijając «Angielskiego pacjenta», «Bridget Jones», «To właśnie miłość», «Jak zostać królem», za które dostał Oscara. Było jeszcze wiele innych nagród, nie wspominając o paru funtach… No tak, totalnie zawalona sprawa”. Zobacz też: Colin Firth, czyli niezapomniany Mark Darcy z Dziennika Bridget Jones, obchodzi dziś urodziny! Colin Firth oczekiwał więcej aktorskich wyzwań, niż granie amantów Colin Firth narzeka tymczasem, że od czasu pana Darcy'ego został zaszufladkowany jako amant i przez lata obsadzano go w rolach kogoś, kto „wygląda dobrze i kręci się wokół, a dla aktora to dosyć nudne”. Taki wizerunek utwierdziła potem seria o „Bridget Jones”, w której zagrał przedmiot westchnień głównej bohaterki – również mężczyznę o nazwisku Darcy. Mark Darcy. Sama Bridget podczas jednego z przyjęć obserwując go, myślała: „To trochę śmieszne, nosić nazwisko Darcy i stać samotnie na przyjęciu, z dumną i nieprzystępną miną. To tak jakby nazywać się Heathcliff i spędzić cały wieczór w ogrodzie, krzycząc: «Cathy» i waląc głową w drzewo”. Cóż, wcielić się w Heathcliffa byłoby więc nieco ciekawszym aktorskim wyzwaniem. „Guardian” żartował, że Firth chciał pewnie grać gangsterów ze wschodniego Londynu, raperów i goblinów. Aktorowi chodziło jednak raczej o takie postaci, jak starzejący się, pogrążony w depresji wykładowca uniwersytecki w „Samotnym mężczyźnie” Toma Forda. Na taką propozycję musiał czekać piętnaście lat, za to gdy już przyszła, rzeczywiście odmieniła jego wizerunek. Był za nią nominowany do Oscara, a wkrótce potem zagrał Jerzego VI w „Jak zostać królem” i wtedy statuetkę otrzymał. Czytaj też: Król Jerzy VI był słabego zdrowia, nie miał charyzmy i jąkał się. Oto nieznana historia ojca Elżbiety II Colin Firth: kultowa scena Colin Firth docenia oczywiście, że dzięki „Dumie i uprzedzeniu” zrobiło się o nim głośno. Wolałby jednak, żeby w filmie przynajmniej nie było tej jednej sceny – gdy kąpie się w bieliźnie w jeziorze. „W powieści Jane Austen jej nie znajdziecie”, podkreśla. Tych kilka ujęć aktor obwinia o to, że został zaszufladkowany jako symbol seksu. „Chciałbym, żeby były mniej pamiętane”, mówi dziś. Niestety, na You Tube film pod tytułem „Scena nad jeziorem (Colin Firth się rozbiera)” ma ponad dziesięć milionów wyświetleń, a wśród najbardziej lubianych komentarzy widnieje ten: „I właśnie dlatego ta wersja «Dumy i uprzedzenia» jest moją ulubioną”…
Colin Firth ma romans... z księżną?! Sensacyjna plotka budzi mieszane uczucia
Sensacyjna plotka od kilku dni budzi sporo emocji w sieci. Jak donosi jeden z tabloidów – Colin Firth, jeden z ulubionych aktorów Wielkiej Brytanii i ulubieniec kobiet z kultowego „Dziennika Bridget Jones” podobno się zakochał. Być może takie wieści nie budziłyby tyle zainteresowania, gdyby nie szczegół, że chodzi o... byłą żonę księcia Andrzeja – Sarah Ferguson. Zaskoczeni? Sprawdzamy, co piszą zachodnie portale. View Ediplayer on the source website Sarah Ferguson i Colin Firth mają romans? W niedawnym wywiadzie dla magazynu „People” Sarah Ferguson stwierdziła, że ​​zaczyna wszystko od nowa, bo zrozumiała, że musi „autentycznie” być sobą. „To tak, jakbym zeszła sama sobie z drogi”, wytłumaczyła. Tabloid „New Idea” utrzymuje, że ​​te słowa Fergie (tak nazywana jest księżna Yorku) są wyraźną wskazówką, że w końcu zapomniała o byłym mężu i jest gotowa na nowy związek. A jej wybrankiem ma być Colin Firth. Zobacz też: Sarah Ferguson o ślubie Kate i Williama: „Nie byłam godna zaproszenia” Jak donosi portal New Idea, księżna i aktor znają się od niedawna, a połączyła ich ewentualna współpraca filmowa. Według źródeł, Ferguson jest „oczarowana” Firthem, czego nie kryła po pierwszym spotkaniu. „Omal nie umarła z podniecenia – zawsze się w nim podkochiwała”, ujawnił anonimowy informator. Fergie ma nadzieję, że wraz z gwiazdą „Jak zostać królem” popracuje nad filmem lub serialem o tematyce królewskiej, który ma opowiedzieć historię życia męża królowej Wiktorii, księcia Alberta. „W umyśle Sarah jest tylko jedna osoba, z którą chciałaby pracować nad filmem, i jest to Colin Firth”, czytamy. Zobacz też: Nie tylko Mark Darcy. Za te role pokochaliśmy Colina Firtha! Księżna Yorku skorzystała z pomocy sławnych znajomych. „Wysłała wiadomość przez wspólnych przyjaciół w Londynie, że Colin bardzo jej się podoba, a on ku jej radości stwierdził, że jest zainteresowany. [...] Sarah nazywa go „Wspaniałym Panem Firthem”, twierdzi informator New Idea i dodaje, że jest to rozsądny ruch dla nagrodzonego Oscarem aktora. „Colin byłby wściekły, gdyby nie skorzystał z okazji nakręcenia filmu o księciu Albercie. Tym bardziej z osobą, która jest ekspertką”, podkreśliło źródło. Znajomi Sarah Ferguson liczą, że romantyczna atmosfera na planie będzie początkiem związku. „Colin ma świetne poczucie humoru, a Fergie uwielbia się śmiać, więc może to być piękna relacja”, zauważa „New Idea”. „Fergie zasługuje na szczęście”, czytamy i dowiadujemy się, że córki księżnej są zadowolone z wyboru mamy i jej kibicują. Colin Firth i Sarah Ferguson - związki, życie prywatne W 2019 roku Colin Firth rozstał się z żoną Livią Giuggioli po 22 latach małżeństwa. Poznali się w 1996 roku na planie brytyjsko-włoskiego serialu „Nostromo”, a rok później pobrali się we Włoszech. Wychowali razem dwóch synów, Matteo i Lucę. Dwa lata przed rozwodem Livia przyznała się, że miała romans z przyjacielem Marco Brancaccio, którego później oskarżyła o prześladowanie. Jak wynika z oświadczenia pary, nawiązała z nim relację wtedy, kiedy na chwilę rozeszła się z Firthem. Dali sobie drugą szansę, ale związek nie przetrwał. Księżna Yorku w 1986 roku wyszła za mąż za syna królowej Elżbiety II, księcia Andrzeja. Byli dobraną parą, ale kiedy prasa opublikowała dwuznaczne zdjęcia Fergie z innym meżczyzną, jej mąż zażądał separacji. W 1992 ogłosili rozstanie, a cztery lata później byli już po rozwodzie. Mają dwie córki – księżniczki Eugenię i Beatrice. Zobacz też: Nieokrzesana buntowniczka i skandalista, któremu wszystko uchodziło na sucho. Historia księcia Andrzeja i księżnej Sarah Czy plotki o romansie Colina Firtha i Sarah Ferguson są prawdziwe? Tabloid „New Idea” ma sporo wpadek, jeśli chodzi o potwierdzone newsy, a internauci w ogóle nie wyobrażają sobie, żeby ta relacja miała się udać... ale gdyby tak było, byłby to romans dekady. Colin Firth i Livia Giuggoli rozwiedli się po 22 latach małżeństwa Sarah Ferguson i książę Andrzej przyjaźnią się po rozwodzie. Zdjęcie z 2015 roku
Colin Firth rozwodzi się z żoną po 22 latach małżeństwa!
Ich małżeństwo rozpadło się po 22 latach… Filmowy Pan Darcy z Dziennika Bridget Jones rozwodzi się z żoną, Livią. Dlaczego para zdecydowała się na taki krok? Rozstanie po 22 latach Chociaż przekonują, że nadal będą się przyjaźnić, ich drogi właśnie się rozchodzą. Colin Firth i reżyserka Livia Giuggioli rozstają się po 22 latach małżeństwa. Wystosowali pismo, w którym podkreślają, że mimo rozwodu, wspólnie będą dbać o dobro swoich dzieci i to oni są dla nich najważniejsi. Para doczekała się wspólnie dwóch synów. „Colin i Livia Firth rozstali się. Pozostają przyjaciółmi i nadal są w bliskiej relacji, by otaczać miłością swoje dzieci. Bardzo proszą o uszanowanie prywatności. Nie będzie więcej komentarzy w tej sprawie”, głosi oświadczenie opublikowane przez People. Para poznała się w Kolumbii, podczas kręcenia serialu Nostromo. Livia pracowała jako asystentka produkcji. Między tym dwojgiem od razu zaiskrzyło. ,,Zobaczyłem ją w tłumie i od razu wiedziałem, że to osoba niezwykła. Po prostu kobieta mojego życia. Zakochałem się w niej po tym pierwszym spojrzeniu”, wspominał dziennikarzom. Pobrali się w 1997 roku. Swoja żonę uważa za najwspanialszą kobietę na świecie. W wywiadach podkreślał, że znalazł przy niej oparcie i mocny fundament. Kiedy w jego życiu pojawiła się Livia i synowie, życie nabrało dla niego głębszego sensu. „Mówi się, że przeciwieństwa się przyciągają. I coś w tym jest. Choć nie uważam się za sztywniaka i nudziarza – zresztą takich Anglików poza partią konserwatystów chyba nie ma – włoskiemu temperamentowi mojej żony nie dorównam”, wspominał Colin Firth w jednym z wywiadów. Swoje życie dzielili między Londynem, Rzymem i domem w Umbrii. Brytyjski aktor dla specjalnie dla swojej ukochanej żony w 2017 roku otrzymał włoskie obywatelstwo. Rok temu w małżeństwie Livi i Colina doszło do kolejnego poważnego kryzysu. Jak podaje zagraniczna prasa okazało się, że włoska producentka i reżyserka zdradzała męża z dziennikarzem. W latach 2015-2016 małżeństwo było w separacji. „Byliśmy zakochani, ona chciała zostawić dla mnie Colina. Moje "prześladowanie" składało się z dwóch wiadomości za pośrednictwem WhatsApp po tym, jak zakończyła nasz związek w czerwcu 2016 r. Ona złożyła skargę przeciwko mnie ze strachu, że mogę upublicznić to, co mi powiedziała o swoim małżeństwie i pracy. W ciągu roku przesłała mi setki wiadomości na temat miłości, zdjęcia i filmy, a nawet swój pamiętnik”, zdradził Marco Brancaccia w rozmowie z The Times.
Oto dziewięć błędów scenariusza Mamma Mia! Here We Go Again
Fani musicalu Mamma Mia długo musieli czekać na jego kontynuację. Mamma Mia! Here We Go Again weszło na ekrany kin kilkanaście dni temu, 10 lat od premiery przebojowego oryginału. Film okazał się doskonałą rozrywką na lato – cała obsada powróciła, by zaśpiewać przeboje legendarnego zespołu ABBA. Dowiadujemy się, jak potoczyły się dalsze losy Sophie, jej mamy i trzech ojców. Spostrzegawczy widzowie szybko zauważyli jednak wiele nieścisłości scenariusza względem pierwszej części. Scenarzyści oryginału prawdopodobnie nie planowali kontynuacji, jednak tym razem trzeba było nico nagiąć historię, aby stworzyć spójną opowieść. Co się nie zgadza? Błędy scenariusza Mamma Mia! Here We Go Again W pierwszej części pojawia się dość dużo informacji na temat młodości Donny. Sophie odnajduje jej pamiętniki i czyta swoim przyjaciółkom, później także jej ojcowie opowiadają jaka matka była w przeszłości. Wiele z tych informacji zostało jednak pominiętych lub przekręcony w kontynuacji. Musical, jak wiadomo, rządzi się swoimi prawami, dlatego nagłe (i nie zawsze logiczne) zwroty akcji nie powinny nikogo dziwić. Scenarzyści okazali się pod tym względem wyjątkowo niekonsekwentni. Oto dziewięć nieścisłości, które zaprzeczają faktom z oryginalnego filmu Mamma Mia: Efektowne pojawienie się Cher w roli matki Donny w Mamma Mia! Here We Go Again z pewnością robi wrażenie. Jej wykonanie piosenek ABBY to coś, co trzeba zobaczyć. Wydaje się jednak, że scenarzyści zapomnieli o jednym drobiazgu. W pierwszej części Donna jasno daje do zrozumienia, że jej matka… nie żyje. Kiedy wygłupia się razem z przyjaciółkami, rozbawiona ląduje na łóżku i mówi: „Ktoś patrzy na mnie tam z góry. Założę się, że to moja matka”. Donna mówi też, że jej matka wyrzuciła ją z domu na wieść o ciąży. Babcia jaką jest Cher twierdzi raczej, że była zbyt zajęta własną karierą, by zajmować się wnuczką. Kiedy młoda Sophie znajduje pamiętniki swojej matki i zaprasza trzech potencjalnych ojców do Grecji, Donna jest przerażona. Chce uniknąć spotkania ze swoimi młodzieńczymi miłościami. Obawia się, że upływ czasu zmienił ją. Wolałaby zostać w ich pamięci jako młoda dziewczyna, tak samo, jak oni w jej wspomnieniach byli zawsze młodzieńcami. W krótkiej retrospekcji widzimy Pierce’a Brosnana, Colina Firtha i Stellana Skarsgårda oczami Donny. Harry był punkiem, a Sam i Bill hippisami – nosili zarost, długie włosy i makijaż. Młodzi aktorzy, którzy zagrali ich w Mamma Mia! Here We Go Again wyglądają zatem zupełnie inaczej. W drugiej części zupełnie pominięto wątek najlepszych przyjaciółek Sophie. Kiedy bohaterka ma kłopoty są przy niej jedynie Dynamitki – przyjaciółki jej matki oraz ojczym, Sam. W Mamma Mia wspomniane jest, że to Sam polecił Donnie wyjazd na wyspę. W kontynuacji – dopiero na niej para się poznaje. W Mamma Mia słyszymy, że Harry podarował Donnie gitarę. W Mamma Mia! Here We Go Again Harry chce odwiedzić Donnę i dać jej gitarę, ale spóźnia się na łódź i nigdy nie dociera na wyspę. Wydarzenia z Mamma Mia! Here We Go Again zupełnie nie zgadzają się z opisami z pamiętnika Donny z młodości. Napisała w nim, że spotykała się najpierw w Samem, potem Billem i na końcu Harrym. Teraz w filmie noc spędziła najpierw z Harrym, potem Samem, na końcu Billem. Warto wspomnieć też o tym, że pod koniec pierwszej części dowiadujemy się, że grany przez Colina Firtha Harry jest homoseksualistą. Scenarzyści pominęli ten wątek w kontynuacji. Niekonsekwentne jest też zachowanie Sophie, choć trudno nazwać to błędem. Bohaterka Amandy Seyfried w pierwszej części planuje opuścić grecką wyspę i realizować w życiu swoje marzenia. Po latach okazuje się, ze nie tylko została na wyspie, ale także sama prowadzi hotel, czyli realizuje marzenie swojej matki, a nie własne. Czy zauważyliście jeszcze jakieś? via GIPHY
Idealna rozrywka na lato, czyli dlaczego warto iść do kina na Mamma Mia! Here We Go Again
Kontynuacja hitu sprzed dekady wchodzi na ekrany!
Dziesięć lat po premierze przebojowego musicalu Mamma Mia! przyszła pora na jego kontynuację. Pierwsza część skradła serca widzów na całym świecie, film zarobił około 600 milionów dolarów i przywrócił musicale do łask. Co okazało się kluczem do sukcesu? Złożyły się na niego piosenki legendarnego zespołu ABBA, gwiazdorska obsada i wyjątkowy scenariusz stworzony na podstawie musicalu wystawianego najpierw w teatrze na londyńskim West Endzie. Czy Mamma Mia! Here We Go Again dorównuje pierwszej części? Mamma Mia! Here We Go Again – fabuła Cała (!) gwiazdorska obsada powraca do słonecznej Grecji i znów wciela się w role, które pokochała publiczność. Dowiadujemy się, jak potoczyły się dalsze losy Sophie (Amanda Seyfried), jej matki Donny (Meryl Streep) i trzech ojców (Pierce Brosnan, Colin Firth i Stellan Skarsgård). Główna bohaterka i jej ukochany Sky mierzą się w przeciwnościami losu – chcą odrestaurować i otworzyć hotel na odizolowanej od świata wyspie. Dla Sophie jest to okazja do opowiedzenia historii młodości jej matki. Sama lepiej ją rozumie po tym, jak dowiedziała się, że wkrótce zostanie mamą. W retrospekcji poznajemy przeszłość Donny granej w pierwszej części przez Meryl Streep (a teraz w młodości przez Lily James). Towarzyszą jej młodzi Harry, Sam i Bill. Jako gość specjalny dołączyła do nich Cher, która wcieliła się w mamę Donny oraz babcię Sophie. Przed młodą częścią obsady postawiono trudne wyzwanie – nie da się bowiem uniknąć porównywania ich z doświadczonymi aktorami. Fabuła Mamma Mia! Here We Go Again stanowi ramę dla wydarzeń, które poznaliśmy 10 lat temu. Pewne wątki zostają wyjaśnione, inne zamknięte i zakończone. Musical, jak wiadomo, rządzi się swoimi prawami, dlatego nagłe (i nie zawsze logiczne) zwroty akcji nie powinny nikogo dziwić. Najważniejsze są w nim muzyka i nieskrępowane emocje. Poszczególne wątki płynnie łączą kolejne brawurowe wykonania piosenek w spójną całość. Sceny muzyczne zarażają energią, nie nużą i nie spowalniają akcji filmu. Trzeba przyznać, że przeboje ABBY są genialnie wkomponowane w świat filmowy. Musical pozwala na nowo docenić ich uniwersalne przesłanie i ponadczasowe teksty. Tak jak poprzednio aktorzy sami zaśpiewali utwory, co nadaje ścieżce dźwiękowej dodatkowy urok. Szczególnie Fernando w wykonaniu Cher to coś, co po prostu trzeba zobaczyć! Dlaczego warto obejrzeć Mamma Mia! Here We Go Again? Przede wszystkim to wspaniała rozrywka na lato, która momentami potrafi też wzruszyć. Jeżeli jest się fanem pierwszej części filmu lub muzyki zespołu ABBA, to pozycja obowiązkowa. Tym razem w ścieżce dźwiękowej wykorzystano kilka mniej znanych utworów legendarnej grupy, można więc poszerzyć swoją wiedzę. Młodzi aktorzy znakomicie wywiązali się z niełatwego zadania. Nie było łatwo dorównać wielkim nazwiskom Hollywood. Szczególnie Lily James grająca młodą Donnę nie uniknie krytyki i porównań, jednak świetnie odnalazła się w roli. Widać, że cała obsada dobrze bawiła się na planie planie filmowym i z przyjemnością wróciła do Grecji, która w Mamma Mia! Here We Go Again jest istnym rajem na Ziemi. Kontynuacji momentami brak jest energii oryginału, ale było to zadanie niemal niemożliwe do osiągnięcia. Fani musicalu i nie tylko z pewnością będą zachwyceni. Mamma Mia! Here We Go Again trafi na ekrany 27 lipca. Wybierzecie się do kin?
Powstaje sequel kultowej komedii „Love Actually”! Wiemy, kto w nim zagra
Fani „Love Actually” będą zachwyceni! Powstanie krótkometrażowy sequel tej kultowej produkcji, który wesprze działania brytyjskiej fundacji charytatywnej. „Red Nose Day Actually”, czyli charytatywna wersja „Love Actually” Kolejna odsłona „Love Actually” („To właśnie miłość”) nie będzie pełnometrażowym filmem fabularnym, tylko krótkim 10-minutowym wideo wyprodukowanym dla brytyjskiej organizacji Comic Relief. Za kamerą ponownie stanie Richard Curtis, który wyreżyserował film „Love Actually”. W „Red Nose Day Actually”, bo tak będzie się nazywała produkcja, zobaczymy aktorów z kinowej wersji: Keirę Knightley, Hugh Granta, Colina Firtha, Liama Neesona, Billa Nighy’ego (który wygrał statuetkę BAFTA za rolę w oryginale) i Rowana Atkinsona. Na zdjęciu: Julia Roberts wspiera Red Nose Day, 2016 rok Skąd pomysł na kontynuację „Love Actually”? Skąd ten pomysł? Richard Curtis, który jest jednym z założycieli organizacji Comic Relief, już wcześniej kręcił specjalne filmiki z okazji Red Nose Day (Dnia Czerwonego Nosa), bowiem zwieńczeniem odbywających się od 1988 roku Dni Czerwonego Nosa, gdy zbierane są pieniądze na cele charytatywne, jest wieczorne show w telewizji. Co roku w akcję angażują się największe gwiazdy, podobnie jak w przypadku finału WOŚP w Polsce. Najwyraźniej w tym roku Richard Curtis uznał, że „Love Actually”, które podbiło kina od USA po Azję w 2003 roku, zwróci uwagę oczy większej liczby widzów na działalność fundacji. I miał rację, bo o sequelu „Love Actually” piszą media na całym świecie. „Nigdy nie marzyłem o napisaniu kolejnej części „Love Actually”, ale pomyślałem, że fajnie byłoby wyprodukować 10-minutowy filmik, który pokazywałby, co aktualnie dzieje się z bohaterami”, powiedział w jednym z wywiadów Richard Curtis. Na zdjęciu: Heidi Klum wspiera Red Nose Day, 2016 rok Kiedy emisja „Red Nose Day Actually”? 10-minutowy film na podstawie „Love Actually” zostanie wyemitowany przez brytyjską telewizję BBC One 24 marca (wtedy wypada Dzień Czerwonego Nosa w Wielkiej Brytanii), zaś amerykański gigant NBC pokaże go z okazji amerykańskiego Dnia Czerwonego Nosa, który przypada na 25 maja. W zeszłym roku Comic Relief pobił rekord. Organizacji udało się zebrać prawie 100 milionów funtów. Polecamy też: Sherlock Holmes na topie! Zdobył tytuł najbardziej lubianej postaci telewizji BBC​