Miliony widzów płakały razem z Isaurą. Dziś Lucelia Santos żyje zupełnie inaczej
„Niewolnica Isaura” była w latach 80. prawdziwym fenomenem, a Lucelia Santos stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet świata. Dziś brazylijska gwiazda kończy 69 lat i wciąż budzi ogromne emocje – choć od dawna nie skupia się już wyłącznie na aktorstwie. Serialowa Isaura postawiła na działalność społeczną, politykę i walkę o ochronę Amazonii.
Kiedy w 1985 roku „Niewolnica Isaura” trafiła do polskiej telewizji, ulice pustoszały, a miliony widzów z zapartym tchem śledziły losy pięknej niewolnicy i okrutnego Leoncia. Lucelia Santos i Rubens de Falco błyskawicznie stali się idolami Polaków, a wokół serialu wybuchła prawdziwa „Isauromania”. Choć od emisji kultowej telenoweli minęły dekady, odtwórczyni głównej roli wciąż pozostaje ikoną. Dziś 69-letnia aktorka angażuje się w politykę, działalność społeczną i walkę o prawa człowieka, udowadniając, że sławę można wykorzystać do czegoś więcej niż tylko kariery przed kamerą. Lucelia Santos dzięki serialowi „Niewolnica Isaura” stała się międzynarodową gwiazdą Lucelia Santos największą rozpoznawalność zyskała, wcielając się w tytułową bohaterkę w telenoweli „Niewolnica Isaura”. Podczas rozmowy z dziennikarką Sandrą Hajduk-Popińską dla programu „Dzień dobry TVN” w 2021 roku szczerze przyznała, że nie spodziewała się, że produkcja odniesie tak ogromny sukces i to na całym na świecie. „Nigdy nie bylibyśmy w stanie sobie tego wyobrazić, ta telenowela została nagrana w bardzo prosty sposób. Nie spodziewaliśmy się, że może być takim sukcesem poza Brazylią”, stwierdziła. Serial podbił serca widzów nie tylko w Brazylii, w której został wyprodukowany, lecz także został doceniony w innych państwach Ameryki Łacińskiej, Europy, Afryki i Azji. Dotarł do prawie 70 krajów czyniąc z Lucelii Santos międzynarodową gwiazdę. W Chinach przyznano aktorce za rolę Isaury nagrodę Złotego Orła. „Właściwie powinnam powiedzieć, że całe moje życie byłam sławna i z tą sławą musiałam sobie radzić. Prawdę mówiąc, nawet nie wiem, jak to jest żyć inaczej, bez sławy. W wielu miejscach na świecie ludzie wciąż rozpoznają mnie na ulicy i kojarzą z Isaurą. To jest ta pozytywna strona. Wiesz, to takie uczucie, jakbyś była przytulana przez wielką rodzinę”, wyznała, wymieniając pozytywne strony grania w telenoweli. Popularność produkcji była tak duża, że przekładało się to na realne czyny jej odbiorców. Widzowie często nie potrafi odróżnić fikcji od rzeczywistości, posuwając się do abstrakcyjnych pomysłów. Jednym z nich była organizacja zbiórki pieniędzy przez Węgrów, aby wspomóc biedną „niewolnicę”. Środki finansowe nigdy jednak nie trafiły do aktorki. Za to trafiały do jej rąk paczki z listami. Były tego tysiące, od wyrazów wdzięczności i pozdrowień, aż po oferty matrymonialne. Odtwórcy głównych ról byli witani wszędzie z należytymi honorami. Niczym greccy bogowie na Olimpie. Sława i nadmierne zainteresowanie fanów nigdy jednak nie przeszkadzały aktorom. CZYTAJ TAKŻE: Wojciech Siemion mówił, że to teatr wybrał jego. Aktor ożenił się drugi raz kilka dni przed swoimi 80. urodzinami Rubens de Falco (Leoncio) i Lucelia Santos (Niewolnica Isaura) Polacy pokochali „Niewolnicę Isaurę” Podobnie było podczas ich wizyty w Polsce w maju 1985 roku. Gdy emisja serialu w polskiej telewizji zbliżała się ku końcowi, Lucelia Santos i Rubens de Falco (odtwórca Leoncia Almeidy) zawitali do kraju nad Wisłą. I rozpętała się prawdziwa Isauromania... Radość polskiej widowni była imponująca. Na lotnisku na warszawskim Okęciu witały ich tłumy. Dosłownie każdy chciał ich zobaczyć choć przez chwilę. W sumie spędzili w Polsce tydzień, odwiedzając różne zakłady pracy, szkoły, a nawet szpitale, gdzie wśród pacjentów też mieli wierne grono wielbicieli. Udało im się odwiedzić Warszawę, Kraków, Katowice, Łódź, Skierniewice i Sosnowiec. Fenomen „Niewolnicy…” był tak wielki, że po wizycie aktorki w Polsce, panie zaczęły strzyc się u fryzjerów „na Isaurę”, życząc sobie włosów do ramion z przedziałkiem pośrodku. Co ciekawe, ślad po Isaurze na polskiej ziemi pozostał do dzisiaj. Aż 66 dziewczynkom w latach 80. i 90. podczas narodzin nadano imię na cześć głównej bohaterki. ZOBACZ TAKŻE: Izabella Czajka-Stachowicz miała trzy daty urodzenia, trzech mężów, pięć nazwisk. I życiorys jak z filmu… Polskich widzów, ale nie tylko, ciekawiły też relacje między odtwórcami głównych ról w życiu prywatnym. Jak się okazuje, stosunki pomiędzy Lucelią a Rubensem, w przeciwieństwie do ról serialowych, były bardzo dobre. Gwiazda w wywiadzie zdradziła, że do 2008 roku, czyli momentu śmierci aktora (zmarł na atak serca z powodu zatoru) mieli ze sobą przyjacielskie relacje. Wiele dla niej znaczył jako człowiek. „Do końca jego życia byliśmy przyjaciółmi, często się spotykaliśmy, bardzo go lubiłam i był to bardzo ważny człowiek w mojej karierze”, przyznała aktorka. Rubens de Falco (Leoncio) i Lucelia Santos (Isaura) w Warszawie Lucelia Santos (Niewolnica Isaura) w Warszawie Lucelia Santos porzuciła aktorstwo na rzecz reżyserii, produkcji filmowej i polityki W tym roku Lucelia Santos obchodzi 69. urodziny. Brazylijska gwiazda, która w 2021 roku świętowała także 50-lecie pracy artystycznej, karierę rozpoczęła już jako nastolatka. Najpierw występowała w teatrze, a później trafiła przed kamerę. Kultową Isaurę zagrała, mając zaledwie 18 lat. Ogromny sukces „Niewolnicy Isaury” otworzył jej drzwi do międzynarodowej kariery – jak sama przyznała w wywiadzie dla PAP Life z września 2025 roku, rola pomogła jej nie tylko artystycznie, ale również w działalności społeczno-politycznej. „Dzięki mojej sławie mogę pomagać innym” – podkreślała aktorka. Na fali popularności „Niewolnicy…” obsadzono ją także w głównej roli w serialu „W kamiennym kręgu”, który również emitowano w Polsce, choć nie powtórzył sukcesu historii Isaury. Dziesięć lat później Lucelia ponownie spotkała się na planie z Rubensem de Falco w „Pannie dziedziczce”. Mimo kolejnych ról długo nie mogła uwolnić się od łatki serialowej Isaury – dla wielu widzów do dziś pozostaje właśnie bohaterką kultowej telenoweli. Z biegiem lat Santos coraz bardziej poświęcała się reżyserii, produkcji filmowej oraz działalności społecznej i politycznej. W swoich projektach odważnie porusza kwestie praw człowieka, ekologii i przemocy politycznej. Za dokument poświęcony dramatycznej walce Timoru Wschodniego o niepodległość zdobyła liczne nagrody. Od dekad aktywnie angażuje się także w ochronę Amazonii i działania ekologiczne. W rozmowie z PAP Life wspominała, że była współzałożycielką brazylijskiej Partii Zielonych, a pierwsze spotkanie ugrupowania odbyło się właśnie w jej domu. Od lat wspiera też inicjatywy związane z ochroną praw rdzennej ludności Brazylii. Aktorka nigdy nie ukrywała swoich lewicowych poglądów i zaangażowania społecznego. Jak sama przyznała: „Część artystów trzyma się z dala od polityki. Ja taka nie jestem”. Santos działa dziś m.in. na rzecz organizacji BRICS, jest również aktywistką klimatyczną i feministyczną. Wciąż podróżuje po świecie, regularnie odwiedza Chiny i bierze udział w międzynarodowych konferencjach społeczno-politycznych. Prywatnie była związana z dyrygentem i kompozytorem Johnem Neschlingiem, z którym ma syna Pedra. Jedynak poszedł w ślady mamy i został reżyserem. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu, a sama Lucelia po latach przyznała, że było dla niej trudnym doświadczeniem. Od niemal 20 lat jest wyznawczynią buddyzmu, praktykuje jogę, biega i chętnie spędza czas blisko natury. Dziś Lucelia Santos pozostaje ikoną brazylijskiej popkultury, ale także jedną z najbardziej zaangażowanych społecznie artystek Ameryki Południowej. Tak dziś z kolei wygląda 69-latka. Rozpoznajecie w niej bohaterkę kultowego serialu?
Zobacz bajkowe zamki Polski, które stały się planem filmowym. Jeden kryje mroczny sekret!
W Polsce kryje się kilka zamków, które górują nad krajobrazem — wyglądają jak żywcem wyjęte z klisz filmowych i w rzeczywistości pełniły role planu zdjęciowego. Od baśniowej Pałac w Mosznej, przez renesansowy Zamek w Gołuchowie, aż po monumentalny Zamek Książ, który kryje mroczną legendę…
Czy wiesz, że niektóre z najpiękniejszych polskich zamków stały się tłem filmowych historii, które poruszały wyobraźnię widzów na całym świecie? Bajkowy Pałac w Mosznej przypomina zamek Disneya, Zamek w Gołuchowie przenosi nas do świata „Akademii Pana Kleksa”, a monumentalny Książ w Wałbrzychu skrywa mroczne sekrety II wojny światowej i... legendę o złotym pociągu. Każdy z tych obiektów to nie tylko majstersztyk architektury, ale i żywa sceneria kina. Odkryj, gdzie kręcono kultowe filmy i seriale, jakie tajemnice skrywają ich mury i dlaczego warto odwiedzić je choć raz w życiu. Pałac w Mosznej – polski zamek Disneya Położony w województwie opolskim pałac w Mosznej wygląda jak przeniesiony z bajki Disneya. Ma aż 99 wież i wieżyczek oraz 365 pomieszczeń, co sprawia, że jego architektura budzi skojarzenia z animowanymi zamkami znanymi z dzieciństwa. Budowla ta zyskała ogromną popularność w mediach społecznościowych jako jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w Polsce. Wokół pałacu rozciągają się malownicze parki, które dodają miejscu magicznej atmosfery, idealnej do spacerów i sesji zdjęciowych. Zamek w Mosznej niejednokrotnie stawał się tłem dla filmów fabularnych oraz fabularyzowanych. Obiekt, kojarzony z baśniową architekturą i atmosferą tajemnicy, przyciągał twórców z różnych gatunków – od science-fiction po kino kostiumowe i komedie. Najstarszym znanym filmem z udziałem zamku jest polsko-rosyjska produkcja science-fiction „Test pilota Pirxa”, oparta luźno na opowiadaniu Stanisława Lema pt. „Rozprawa”. W 1985 roku powstał horror-komedia „Lubię nietoperze”, a w roku 1990 „Piggate” – komedia z udziałem Katarzyny Figury, Henryka Talara i Ewy Skibińskiej. Kolejne produkcje to film „Daas” (2011), filozoficzny dramat kostiumowy z Andrzejem Chyrą i Mariuszem Bonaszewskim oraz „Brigitte Bardot cudowna” w reżyserii Lecha Majewskiego z Andrzejem Grabowskim, Magdaleną Różdżką i Tomaszem Saprykiem. Jedna z najstarszych legend dotyczących pałacu w Mosznej mówi o tunelu, który miał prowadzić spod zamku aż do odległej wsi – używany rzekomo przez zakonników lub alchemików. Zamek w Gołuchowie – filmowa „Akademia Pana Kleksa” W województwie wielkopolskim znajduje się kolejna perełka architektoniczna – zamek w Gołuchowie. To właśnie tutaj powstały ujęcia do znanej produkcji „Akademia Pana Kleksa”. Zamek wystąpił również w filmie „Królowa Bona”. Jego zabytkowe mury i malownicze otoczenie sprawiają, że idealnie nadaje się na tło opowieści filmowych. Zamek w Gołuchowie został przebudowany w stylu francuskiego renesansu na wzór zamków znad Loary. Charakterystyczne wysokie, kryte łupkiem dachy, smukłe kominy i bogaty wystrój rzeźbiarski nadają mu unikalny charakter. Wnętrza zamku zdobią oryginalne, zabytkowe elementy architektury, nabyte przez ówczesną właścicielkę Izabellę Czartoryską w antykwariatach z całej Europy, m.in. późnogotyckie i renesansowe kominki, portale czy okiennice. Tajemnice zamku w Goluchowie Jedną z najbardziej znanych legend związanych z zamkiem jest opowieść o Czarnej Damie. Według przekazów, duch Izabelli Czartoryskiej pojawia się nocą w zamkowych korytarzach, dba o porządek i organizuje tajemnicze przyjęcia. Mieszkańcy okolicznych miejscowości twierdzą, że widzieli ją w oknach zamku, zwłaszcza podczas mglistych nocy. Inna fascynująca legenda mówi o Królu Kruków, który rzekomo władał tymi terenami wieki temu. Miał czarne pióra zamiast włosów i potrafił rozkazywać ptakom, które przynosiły mu wiadomości z najdalszych zakątków królestwa. Uważany był za potężnego czarodzieja, otaczającego swój zamek mistyczną aurą. Zamek Książ w Wałbrzychu – kulisy oscarowego filmu Zamek Książ, położony w województwie dolnośląskim, pojawił się na ekranie w głośnym filmie „Strefa interesów”, który zdobył uznanie międzynarodowej publiczności i był nominowany do Oscara w kategoriach „najlepszy film międzynarodowy” oraz „najlepszy dźwięk”. Monumentalna budowla oraz jej dramatyczna historia stanowiły doskonałe tło do filmu o tematyce wojennej. Zdjęcia do produkcji rozpoczęły się latem 2021 roku, a ostatnie sceny, przedstawiające elegancki bal, zrealizowano w styczniu 2022 roku w Sali Maksymiliana oraz sąsiednich salonach zamku. Książ, ze względu na swoją architekturę i atmosferę, jest popularnym miejscem dla filmowców i w przeszłości był wykorzystywany jako plan zdjęciowy dla wielu produkcji. Oprócz „Strefy interesów”, kręcono tam m.in. filmy: „Tortura nadziei”, dramat kostiumowy w reżyserii Ewy i Czesława Petelskich, „Hrabina Cosel”, film Jerzego Antczaka, „Diabeł”, horror kostiumowy Andrzeja Żuławskiego oraz. „Trędowata”, melodramat Jerzego Hoffmana, z scenami kręconymi na Tarasie Wodnym i Tarasie Zachodnim zamku. W Książu powstawały także seriale takie jak „Tajemnica twierdzy szyfrów”, „1983” i „Czarne Stokrotki”. Wojenne sekrety Zamku Książ Zamek Książ w Wałbrzychu skrywa wiele tajemnic, które od lat fascynują historyków, badaczy i turystów. Jego historia sięga XIII wieku, jednak to wydarzenia z czasów II wojny światowej budzą największe emocje. Jedną z najbardziej znanych legend związanych z zamkiem Książ jest opowieść o złotym pociągu. Według niej, w podziemiach zamku ukryto pociąg wypełniony złotem i kosztownościami zrabowanymi przez nazistów. Mimo licznych poszukiwań, pociągu nigdy nie odnaleziono, co tylko podsyca zainteresowanie i tajemniczość tego miejsca. Zamek Książ owiany jest również licznymi legendami o duchach. Najbardziej znana jest opowieść o Białej Damie, która rzekomo pojawia się w zamkowych korytarzach. Niektórzy wierzą, że to duch księżnej Daisy, ostatniej właścicielki zamku przed II wojną światową. Polska jak z bajki – zwiedzanie zamków filmowych Zwiedzanie zamków filmowych w Polsce to nie tylko gratka dla kinomanów, ale też fascynująca podróż przez historię, architekturę i sztukę. Zarówno pałac w Mosznej, zamek w Gołuchowie, jak i Zamek Książ przyciągają tłumy turystów z kraju i zagranicy. Każdy z tych obiektów ma swoją unikalną atmosferę i charakter. Od bajkowego stylu secesyjnego w Mosznej, przez renesansowy klimat Gołuchowa, po monumentalny Książ – Polska oferuje szeroką gamę doświadczeń dla każdego miłośnika niezwykłych miejsc. Filmowe szlaki – inspiracje dla miłośników kina i historii Zamki filmowe w Polsce stają się coraz popularniejszym kierunkiem podróży tematycznych. Dzięki produkcjom takim jak „Akademia Pana Kleksa” czy „Strefa interesów” widzowie mogą przenieść się wprost do miejsc znanych z dużego ekranu. Jeśli szukasz pomysłu na wyjątkowy weekend, odwiedzenie tych miejsc to świetna okazja, by na własne oczy zobaczyć scenerie filmowe, poczuć magię opowieści i dotknąć historii. Polska, dzięki swoim zabytkom, potrafi oczarować jak żadna inna.
Filmowy plan na Halloween 2025 last minute: które tytuły naprawdę działają?
Już dziś Halloween, a Ty nadal zastanawiasz się, co włączyć wieczorem? Spokojnie — zbieramy zestaw filmów, które działają zarówno jako zabawa, jak i klimat grozy. Oto sprawdzony plan na seans dla całej ekipy.
W noc 31 października każdy może zostać kinomanem‑poszukiwaczem strachu, śmiechu albo nostalgii. Halloween to nie tylko cukierki i przebrania — to przede wszystkim atmosfera: mrok, tajemnica, drobny dreszczyk i chwila, w której możemy pozwolić sobie na odrobinę przesady. W 2025 roku warto sięgnąć po tytuły, które nie tylko pokazują duchy i potwory, ale robią to z pomysłem — od klasyków aż po animacje, które sprawdzą się też w gronie mniej strachliwych widzów. Przygotowaliśmy dla Was listę filmów, które naprawdę działają — czyli pobudzają, bawią i zostawiają w głowie obraz, którym warto się pochwalić. Spis treści: Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Inne filmy na Halloween Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Film opowiada o trzech wyzwolonych kobietach z małego, purytańskiego miasteczka w Nowej Anglii. Alexandra Medford (Cher), Jane Spofford (Susan Sarandon) i Sukie Ridgemont (Michelle Pfeiffer) są niepocieszone tym, że w takim miejscu nie ma dla nich interesującej partii. Co więcej, okazuje się, że kobiety władają magią. Spotykają się w każdy czwartek, aby eksperymentować z czarami i doskonalić kunszt. Pewnego wieczoru postanawiają przywołać mężczyznę godnego ich uczuć. Następnego dnia w miasteczku pojawia się tajemniczy nieznajomy (Jack Nicholson). Wszystkie trzy są oczarowane jego urokiem, więc naprzemiennie rzucają na niego coraz silniejsze czary. Jednak mężczyzna też skrywa pewien sekret. „Czarownice z Eastwick” w reżyserii George'a Millera zostały nagrodzone na festiwalu BAFTA w 1988 r. za najlepsze efekty specjalne. Dodatkowo Jack Nicholson otrzymał Saturna za rolę demonicznego Daryla Van Horne'a. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Akcja filmu rozgrywa się w Nowym Jorku. Świat stoi w obliczu zagłady, spowodowanej ponownym pojawieniem się sumeryjskiego boga Gozera. Zwiastunem nadciągającego zniszczenia są duchy, których inwazji nie są w stanie powstrzymać standardowe służby bezpieczeństwa, czyli policja i wojsko. Dlatego powstają tytułowi „Pogromcy duchów” – grupa naukowców, próbująca badać zjawisko z zastosowaniem metod akademickich. Firmę tworzą Egon Spengler (Harold Ramis), Ray Stantz (Dan Aykroyd) i Peter Venkman (Bill Murray). Komedia grozy w reżyserii Ivana Reitmana doczekała się kontynuacji w 1989 r., a także odświeżonej wersji w 2016 r. W filmie „Ghostbusters. Pogromcy duchów” Paula Feiga zjawiska paranormalne badają cztery kobiety. Pierwowzór z 1984 r. zdobył nagrodę na festiwalu Saturny w 1985 r. jako najlepszy film fantasy. Zajmuje także 14. miejsce na liście 101. najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów, opublikowanej przez Amerykańską Gildię Scenarzystów w 2015 r. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Czarno–biały film w reżyserii Tima Burtona nawiązuje do popularnej powieści Mary Shelley. Tylko tym razem zamiast człowieka, do życia powraca pies Sparky – najlepszy przyjaciel Victora. Chłopiec nie zamierza dzielić się wieścią o ożywieniu zwierzaka, ale trudno jest mu ukryć go w tajemnicy. Niestety, wkrótce będzie musiał zmierzyć się z konsekwencjami ingerencji w porządek życia i śmierci. Film zachwyca świetnymi kadrami, zrealizowanymi w wyniku połączenia metody poklatkowej z animacją 3D. Do klimatycznego obrazu idealnie pasuje muzyka skomponowana przez Danny'ego Elfmana. „Frankenweenie” został nagrodzony dwoma Saturnami w 2013 r. – jako najlepszy film animowany i za rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł To pierwsza część z serii zabawnych filmów animowanych na Halloween. Tytułowy hotel Transylwania to miejsce prowadzone przez hrabiego Draculę jako bezpieczna przystań dla wszelkiej maści duchów i potworów. Budynek został specjalnie zabezpieczony przed ludźmi, więc żaden śmiertelnik nie ma tam prawa wstępu. W hotelu, poza upiornymi gośćmi, mieszka także właściciel posiadłości – hrabia Dracula i jego córka, Mavis. Ich życie toczy się spokojnym torem do dnia, w którym próg hotelu przekracza śmiertelny chłopiec. „Hotel Transylwania” powstał w reżyserii Genndy'ego Tatarkovsky'ego. W oryginalnym dubbingu głosu hrabiemu Draculi użyczył Adam Sandler, za co został nagrodzony Sterowcem na gali Kids Choice w 2013 r. Do tej pory powstały 4 części serii – więcej na ten temat w rankingu filmów o wampirach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi „Sok z żuka” to już drugi w rankingu film Tima Burtona – specjalisty od mrocznych klimatów. Tym razem główną postacią jest Beetlejuice, bioegzorcysta – czyli postać z zaświatów, która pomaga duchom wypędzać ludzi. To do niego zwracają się Barbara i Adam Maitlandowie (Geena Davis i Alec Baldwin), kiedy po ich śmierci przytulny dom, który zamieszkiwali za życia, zostaje zamieniony w muzeum przez nowych właścicieli i miłośników sztuki. Na bazie scenariusza do filmu powstał znany serial animowany – „Żukosoczek”. Produkcja z 1988 r. została nagrodzona Oscarem w 1989 r. za najlepszą charakteryzację. „Sok z żuka” zajmuje również 6. miejsce w naszym rankingu filmów o duchach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny W rankingu filmów na Halloween nie może zabraknąć historii o najmroczniejszej rodzinie wszech czasów – rodzinie Addamsów. Gomez (Raúl Juliá), Morticia (Anjelica Huston) i ich dwójka dzieci (Christina Ricci i Jimmi Workman) mieszkają w pełnej tajemnic posiadłości na odludziu. Uznani za dziwaków i ekscentryków trzymają się z dala od ludzi z miasteczka. Pewnego dnia urządzają seans spirytystyczny, aby dowiedzieć się, gdzie przepadł brat Gomeza, Fester (Chrstopher Lloyd). Jednocześnie w posiadłości pojawia się Gordon, który wyglądem przypomina zaginionego brata. Upiorna rodzina daje się nabrać, tymczasem mężczyzna planuje dostać się do ukrytego w rezydencji skarbu. Film w reżyserii Barry'ego Sonnenfelda powstał w oparciu o komiks autorstwa Charlesa Addamsa, który był publikowany w tygodniku The New Yorker od 1938 do 1988 r., a także na podstawie serialu telewizyjnego z 1964 r. W ostatnich latach pojawiła się kolejna „Rodzina Addamsów” (2019) – w reżyserii Conrada Vernona i Grega Tiernana. Dużą popularnością cieszy się także serial „Wednesday” w reżyserii Alfreda Gougha i Milesa Millara, opowiadający historię córki Gomeza i Morticii. W roli głównej – Jenna Ortega. Produkcja z 1991 r. figuruje na Filmwebie z oceną: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach W dniu swojego ślubu Victor, przerażony czekającą go przyszłością, ucieka sprzed ołtarza do lasu. Tam gubi obrączkę, która przez przypadek ląduje na palcu nieżyjącej Emily. Dziewczyna, zamordowana przed laty przez swojego ówczesnego narzeczonego, zabiera go w zaświaty. Za pomocą podstępu Victor przedostaje się ponownie do świata żywych, gdzie udaje mu się powiadomić o wszystkim swoją prawdziwą narzeczoną, Victorię. „Gnijąca panna młoda” to już trzeci w rankingu film Tima Burtona (ale czy ostatni?). Animacja została stworzona poklatkowo z zastosowaniem dużych lalek z mechanizmem przekładniowym. Lalki mówią głosami Johnny'ego Deppa, Heleny Bonham Carter czy Emily Watson. W 2006 r. film zdobył Nagrodę Specjalną na MFF w Wenecji, Saturna i nagrodę na festiwalu Annie za osiągnięcia techniczne. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Akcja rozgrywa się w upiornym miasteczku Halloween, którego królem jest Jack Skellington. Jednak jest on już znudzony rolą najstraszniejszego potwora na świecie. Błądząc po lesie znajduje portal do zupełnie innego, pełnego kolorów Gwiazdkowego Miasteczka św. Mikołaja. Postanawia porwać dobrodusznego staruszka z białą bordą i przejąć jego obowiązki. Film powstał w reżyserii Henry'ego Selicka, według scenariusza Tima Burtona, Catherine Thompson i Michaela McDowella. „Miasteczko Halloween” otrzymało dwa Saturny w 1994 r. – jako najlepszy film fantasy i za najlepszą muzykę – oraz dwie nagrody Annie (również w 1994 r.) – za najlepsze osiągnięcie artystyczne w dziedzinie animacji (dla Deane'a Taylora i Henry'ego Selicka). Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Z filmów w klimacie Halloween należy wymienić jeszcze jeden tytuł Tima Burtona. „Edward Nożycoręki” – to piękna baśń w mrocznym stylu noir o człowieku–androidzie. Główny bohater mieszka zupełnie sam w zamczysku na skraju miasteczka. Po śmierci swojego twórcy nie ma nikogo. O jego istnieniu dowiaduje się przypadkiem akwizytorka, Peg Boggs (Dianne Wiest). Poruszona historią wrażliwego Edwarda (Johnny Depp), zabiera go do domu. Dziwny nieznajomy z nożycami zamiast rąk wzbudza mieszane uczucia u lokalnych mieszkańców. Jedni wykorzystują go w celach użytkowych, inni stronią od niego, widząc w nim zagrożenie dla siebie i swoich dzieci. Osobą, która wydaje się rozumieć Edwarda najbardziej, jest córka akwizytorki o imieniu Kim (Winona Ryder). Kultowy film lat 90. zdobył w 1991 r. nagrodę Hugo za najlepszą prezentację dramatyczną, a w 1992 r. – Saturna jako najlepszy film fantasy i nagrodę BAFTA za najlepszą scenografię. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Filmem, który w szczególnie malowniczy sposób oddaje nastrój Halloween, jest piękna i mądra animacja Disneya – „Coco” w reżyserii Lee Unkricha i Adriana Moliny. Akcja filmu w dużym stopniu rozgrywa się w krainie zmarłych, a w świecie wierzeń meksykańskich zaświaty przedstawione są w wyjątkowo ciekawy sposób. Do świata zmarłych trafia dwunastoletni Miguel. Chłopiec pragnie zostać muzykiem wbrew obecnym tradycjom rodzinnym. Zagłębiając się w przeszłość, dociera do swoich przodków, dzięki którym może urzeczywistnić marzenie. W świecie „Coco” znajdziemy wiele przedmiotów i symboli, które są obecne w kulturze Meksyku – duchowymi przewodnikami ludzi po krainie umarłych są fantastyczne zwierzęta z mitologii, a domy, ulice i cmentarze na listopadowe święta ozdabiają aksamitki. Szkielety z animacji stały się także inspiracją dla projektantów strojów i twórców makijażu na Halloween. Film animowany o zmarłych zdobył dwa Oscary w 2018 r., z czego jeden został przyznany za utwór „Remember me” w wykonaniu Miguela i Natalii Lafourcade. Obraz otula doskonała ścieżka dźwiękowa. „Coco” to także nasz numer 1 w rankingu filmów animowanych. Ocena na Filmwebie: 8,3. View oEmbed on the source website Inne filmy na Halloween Osoby, które szukają dobrego i strasznego seansu na Halloween, mogą rozważyć następujące pomysły: Halloween (1978) – przerażający horror w reżyserii Johna Carpentera rozgrywający się w wigilię Halloween, Totalna magia (1998) – film o dwóch siostrach (Sandra Bullock i Nicole Kidman), wychowywanych przez ciotki–czarownice. Reżyseria: Griffin Dunne, Upiorna noc Halloween (2007) – to kilka mrocznych historii rozgrywających się w noc halloweenową. Reżyseria: Michael Dougherty, ParaNorman (2012) – film animowany o chłopcu, który posiada dar rozmowy z duchami zmarłych. Reżyseria: Chris Butler i Sam Fell, Carrie (2013) – ekranizacja powieści Stephena Kinga o dziewczynce (Chloë Grace Moretz) posiadającej zdolności paranormalne, reżyseria: Kimberly Peirce, Gęsia skórka (2015) – film o potworach uwolnionych z baśni na podstawie książek R. L. Stine'a. Reżyseria: Rob Letterman, Dziedzictwo. Hereditary (2018) – horror w reżyserii Ariego Astera o tajemnicy seniorki rodu Grahamów, która po jej śmierci ciąży nad rodziną córki, Annie (Toni Collette).
To może być najlepszy film Marvela od czasów Endgame. Szykuje się hit z Pedro Pascalem
Fantastyczna Czwórka wraca na wielki ekran – piękniejsza, mocniejsza i bardziej emocjonująca niż kiedykolwiek! Pascal, Kirby i Quinn w kosmicznej superprodukcji, która nie tylko otworzy nowy rozdział Marvela, ale może też ocalić całe uniwersum. W tle miłość, zagłada i walka o wszystko. Premiera już 25 lipca – to będzie filmowe lato pełne adrenaliny i gwiezdnego blasku!
To nie tylko film – to wielki powrót jednej z najbardziej kultowych drużyn w historii popkultury. W czerwcu 2025 roku Marvel zaprezentował świeżutki zwiastun produkcji „Fantastyczna 4: Pierwsze kroki”. To niepowtarzalna okazja, by zobaczyć, jak legendarna ekipa superbohaterów wraca na wielki ekran – w nowej odsłonie, nowym stylu i z zupełnie nową energią! Pedro Pascal, Kirby i Quinn kontra koniec świata – obsada robi wrażenie Tu nie ma miejsca na przypadek – każda rola w nowej "Fantastycznej Czwórce" to strzał w dziesiątkę. Pedro Pascal wcieli się w kapitana Reeda Richardsa, a Vanessa Kirby wystąpi w roli Sue Storm. Towarzyszyć im będą Joseph Quinn jako Johnny Storm i Ebon Moss-Bachrach jako potężny Ben Grimm. Na ekranie zobaczymy również: • Julię Garner jako Srebrny Surfer • Ralpha Inesona w roli Galactusa – kosmicznego pożeracza światów, • oraz Johna Malkovicha, Natashę Lyonne, Paula Waltera Hausera i Sarah Niles. Reżyserię powierzono Mattowi Shakmanowi, a całość produkcji nadzoruje nie kto inny jak Kevin Feige. View oEmbed on the source website Fantastyczna 4 – Marvel wchodzi na nowe tory. Tym razem Marvel sięga po poważne tony. Fabuła rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości – Ziemi-828 – pełnej retro futurystycznych smaczków, inspirowanej latami 60. A Fantastyczna Czwórka, która dosłownie sięgnęła gwiazd, dziś błyszczy nie tylko mocami, ale i statusem celebrytów. Pełnią rolę nieustraszonych obrońców ludzkości. Ich świat legnie w gruzach, gdy pojawi się Galactus. Kosmiczne monstrum, które żywi się planetami, ma nowy cel – Ziemię. Zanim rozpocznie się kosmiczna uczta, Galactus – złowieszczy bóg zagłady – wysyła do Nowego Jorku swojego niepokojącego herolda. Lśniący, milczący, pełen tajemnic: Srebrny Surfer zjawia się w samym sercu metropolii, niosąc zwiastun katastrofy. Ale Fantastyczna Czwórka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Rodzina Richardsa i Storm stanie do heroicznej walki – nie tylko o przyszłość planety, lecz także o to, co najcenniejsze – swoją rodzinę i człowieczeństwo. Sprawdź też: Ten film z ikoną lat 90. już zapowiada się na hit. Stoi za nim oscarowy reżyser View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Premiera Fantastycznej 4. Kiedy w kinach? „Fantastyczna 4: Pierwsze kroki” trafi do kin 25 lipca 2025 roku, rozpoczynając 6. fazę Marvel Cinematic Universe. To od sukcesu tego filmu zależy przyszłość całego uniwersum. I nie jest to przesada – potwierdził to sam Kevin Feige. Wydarzenia z filmu będą bezpośrednim wstępem do „Avengers: Doomsday”, którego premierę zapowiedziano na 18 grudnia 2026 roku. W obsadzie tej kontynuacji znajdą się m.in. Robert Downey Jr., Florence Pugh, Ian McKellen i Tom Hiddleston. W lipcu 2026 widzowie mogą też liczyć na powrót Toma Hollanda w filmie „Spider-Man: Brand New Day”. Marvel potrzebuje nowego początku, a „Fantastyczna 4: Pierwsze kroki” ma być tym, co da fanom wiarę w powrót do złotych czasów MCU. Po dobrze przyjętym „Thunderbolts”, studio rozpoczyna nowy etap. Fantastyczna Czwórka powraca nie tylko z supermocami, ale i wielkimi emocjami. Czy ta niezwykła rodzina zdąży ocalić świat? To będzie najbardziej elektryzujące lato w historii kina! Czytaj też: Nowa narzeczona, stare nawyki. DiCaprio znów zakochany, ale o ślubie ani słowa…
Niepozorny thriller z Niemiec to prawdziwy hit Netfliksa! Polacy nie przestają oglądać
„Za murem” podbił polski Netflix. Thriller Philipa Kocha z Matthiasem Schweighöferem i Ruby O. Fee w rolach głównych wciąga widzów w duszną, klaustrofobiczną rzeczywistość. Mur, który pojawia się znikąd, odcina bohaterów od świata – a każda minuta to walka o przetrwanie i zaufanie w świecie bez wyjścia.
Netflix znowu to zrobił! Już od 10 lipca 2025 na platformie można zanurzyć się w duszny, klaustrofobiczny klimat niemieckiego thrillera „Za murem”. To opowieść, która trzyma w napięciu od pierwszych sekund – mur, który pojawia się znikąd, i ludzie, którzy muszą nauczyć się ufać, choć wszystko wokół krzyczy: „nie wolno!” Fabuła filmu 'Za murem' "Za murem" to pełen napięcia thriller, który od samego początku angażuje widzów w mroczną i emocjonalną podróż. Reżyser Philip Koch tworzy atmosferę grozy, która od pierwszych minut buduje napięcie i niepewność. Wyobraź sobie: budzisz się rano, wyglądasz przez okno... i wszystko, co znasz, zniknęło. Blok, w którym mieszkasz, otoczony jest tajemniczym murem. Nie wiadomo skąd, nie wiadomo po co. To miał być zwykły poranek. Tim, pracownik gamedevu, nie spodziewał się, że tego dnia jego życie wywróci się do góry nogami. Kiedy razem z dziewczyną Olivią próbuje wyjść z mieszkania, napotyka coś, co przeczy logice – wszystkie okna są szczelnie zamurowane. Ściany, które miały dawać poczucie bezpieczeństwa, nagle stają się więzieniem. Bohaterowie zostają odcięci nie tylko od świata, ale i od siebie nawzajem. Bez wody, bez prądu, bez zasięgu – ich codzienność zamienia się w brutalny test zaufania i wytrzymałości. Nawet narzędzia, które kiedyś pomagały w codziennych naprawach, dziś nie zdają egzaminu. Klimat tego filmu jest gęsty jak noc w wielkim mieście – nieprzenikniony, duszny, pełen niedopowiedzeń. A kiedy do dramatu pary dołącza kolejny wątek – para, która przyjechała do budynku przez Airbnb i również została uwięziona – zaczyna się gra o przetrwanie. W klaustrofobicznej przestrzeni rodzi się nieufność, a każda sekunda może przesądzić o losie bohaterów. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć! „Za murem” to nie tylko thriller – to studium lęku, samotności i tego, co dzieje się z człowiekiem, gdy odbiera mu się wolność. Nie potrzeba potworów ani pościgów. Wystarczy ściana z cegieł, kilka odciętych okien i narastająca świadomość, że być może nikt nie przyjdzie z pomocą. Film to psychologiczna łamigłówka o granicach – tych fizycznych i tych w głowie. Bohaterowie są zdani tylko na siebie, a każda decyzja może ich ocalić... lub zniszczyć. Ten film zostawia z pytaniami, które zostają na długo po napisach końcowych. Czy można ufać ludziom, kiedy wszystko wali się na głowę? Obsada i twórcy filmu "Za Murem" W roli Tima – niezawodny Matthias Schweighöfer. Jako Olivia – hipnotyzująca Ruby O. Fee. Do tego świetne drugoplanowe role: Frederick Lau, Murathan Muslu, Alexander Beyer. Każdy z aktorów wnosi coś do tej hermetycznej atmosfery. Ich emocje są tak gęste, że niemal da się je kroić nożem. Za kamerą stoi Philip Koch – twórca, który doskonale wie, jak budować napięcie, nie uciekając się do tanich chwytów. To kino, które szanuje inteligencję widza. Czytaj też: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Opinie widzów Czasem wystarczy intrygujący tytuł, nazwisko w obsadzie i zagadkowy mur, by rozbudzić ciekawość tysięcy widzów. Tak właśnie stało się z niemieckim thrillerem „Za murem”, który krótki po premierze wspiął się na sam szczyt listy najchętniej oglądanych tytułów na Netfliksie w Polsce. Ale chociaż polska publiczność zasiadła na kanapach z wypiekami na twarzy, recenzenci nie zostawili na produkcji suchej cegły. Na Filmwebie użytkownicy przyznali „Za murem” skromne 5,2, a Rotten Tomatoes nie pozostawia złudzeń – tylko 31% pozytywnych recenzji. Może „Za murem” nie zapisze się złotymi zgłoskami w historii kina, ale jedno jest pewne – potrafi wywołać dyskusję. A przecież o to w kulturze chodzi. Czasem nawet przewidywalna opowieść może stać się hitem, jeśli tylko dobrze wpisze się w nastrój czasu. A ten, jak widać, dziś jest pełen niepokoju i... cegieł.
Polacy dziś nie zasną. Wielki kinowy hit z piosenkami ABBY wzruszy i rozbawi. Tego o nim nie wiedziałaś
To znacznie więcej niż kultowy film. To obraz, który wzrusza i budzi same miłe wspomnienia. Już dziś Polsatu wyemituje drugą część kultowego „Mamma Mia!”. Musical z piosenkami ABBY z pewnością rozbawi i sprawi, że się uśmiechniesz. Tego na pewno o nim nie wiesz! Poznaj ciekawostki.
„Mamma Mia: Here We Go Again!” to nie tylko kontynuacja uwielbianego musicalu, ale także film pełen interesujących faktów zza kulis. Od niespodziewanych występów, przez egzotyczne lokacje, po kulisy produkcji – odkryj, co kryje się za tym kinowym hitem. Obsada i nowe twarze w „Mamma Mia: Here We Go Again!” Film z 2018 roku to sequel kultowego musicalu „Mamma Mia!” z 2008 roku. W kontynuacji powrócili wszyscy główni aktorzy, w tym Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Colin Firth, Stellan Skarsgård, Christine Baranski, Julie Walters, Dominic Cooper i Meryl Streep. Do obsady dołączyła Lily James, która wcieliła się w młodą Donnę Sheridan. Prawdziwym zaskoczeniem był jednak udział Cher w roli Ruby Sheridan – matki Donny. Reżyserią filmu zajął się Ol Parker, natomiast producentką była Judy Craymer, która odpowiadała również za pierwszą część musicalu. Czytaj także: Gwiazdor zespołu ABBA już po trzecim ślubie! Ukochana Björna Ulvaeusa jest 27 lat młodsza View oEmbed on the source website Kulisy produkcji i miejsca kręcenia filmu Zdjęcia do filmu trwały od 12 sierpnia do 2 grudnia 2017 roku. Filmowcy odwiedzili wiele malowniczych miejsc. Główne zdjęcia kręcono na chorwackiej wyspie Vis, która zastąpiła grecką Kalokairi znaną z pierwszej części. Dodatkowe ujęcia realizowano m.in. w Bordeaux, Sztokholmie, Oksfordzie oraz w londyńskim studiu Shepperton Studios. Choć akcja filmu rozgrywa się głównie w Grecji, Chorwacja zaoferowała wyjątkową scenerię, która idealnie wpasowała się w klimat produkcji. Wyspa Vis stała się turystycznym hitem po premierze filmu. Epizodyczne występy członków ABBA Film obfituje w niespodzianki, w tym gościnne występy członków legendarnego zespołu ABBA. Björn Ulvaeus i Benny Andersson pojawili się na ekranie w epizodycznych rolach. Ulvaeus wcielił się w profesora podczas sceny „When I Kissed the Teacher”, natomiast Andersson zagrał pianistę w paryskiej kawiarni w sekwencji „Waterloo”. Dodatkowo Benny Andersson był odpowiedzialny za muzyczne aranżacje piosenek wykorzystanych w filmie, co podkreśla bezpośrednie zaangażowanie zespołu w kontynuację swojej muzycznej spuścizny. Czytaj także: Trudne dzieciństwo, śmierć córki, strata trzeciego męża. Los nie oszczędzał gwiazdy zespołu ABBA Cher jako Ruby Sheridan – kulisy dołączenia do obsady Dołączenie Cher do obsady wywołało spore poruszenie. Artystka, wcielająca się w postać Ruby Sheridan – matki Donny – pojawiła się na ekranie w kulminacyjnej części filmu. Jej wykonanie piosenki „Fernando” razem z postacią grana przez Andy’ego Garcíę spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem widzów. Ciekawostką jest fakt, że Cher w chwili premiery filmu miała 72 lata, a mimo to wystąpiła jako matka postaci granej przez Meryl Streep, która miała wtedy 69 lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/EN013301500017-26d8b9a.jpg" width="2000" height="1125" alt="Kadr z filmu „Mamma Mia! Her We Go Again”, plan filmowy, 2017 rok. Na zdjęciu: Cher, Meryl Streep, Amanda Seyfried, Dominic Cooper, Pierce Brosnan, Julie Walters, Christine Baranski, Colin Firth, Lily James, Stellan Skarsgard, Jeremy Irvine, Hugh Skinner i Andy Garcia" title="Kadr z filmu „Mamma Mia! Her We Go Again”, plan filmowy, 2017 rok. Na zdjęciu: Cher, Meryl Streep, Amanda Seyfried, Dominic Cooper, Pierce Brosnan, Julie Walters, Christine Baranski, Colin Firth, Lily James, Stellan Skarsgard, Jeremy Irvine, Hugh Skinner i Andy Garcia" /> Sukces kasowy i odbiór filmu przez widzów „Mamma Mia: Here We Go Again!” okazał się sukcesem finansowym. Budżet filmu wynosił 75 milionów dolarów, a globalne przychody przekroczyły 394 miliony dolarów. Film spotkał się z pozytywnym odbiorem fanów, zwłaszcza tych, którzy pokochali pierwszą część musicalu. Fani docenili kontynuację historii, wyjątkowe lokalizacje, a także nowe aranżacje znanych hitów zespołu ABBA. Ścieżka dźwiękowa, podobnie jak w przypadku poprzedniej części, zdobyła dużą popularność na listach przebojów. Czytaj także: Ich przeboje zna każdy... Tak wyglądają dziś członkowie legendarnego zespołu ABBA! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/EN013299393766-c0d1769.jpg" width="1335" height="2000" alt="Premiera filmu „Mamma Mia! Herę we go again”, Hammersmith, Londyn, Wielka Brytania. 16.07.2018 rok. Na zdjęciu członkowie grupy ABBA: Bjorn Ulvaeus, Benny Andersson" title="Premiera filmu „Mamma Mia! Herę we go again”, Hammersmith, Londyn, Wielka Brytania. 16.07.2018 rok. Na zdjęciu członkowie grupy ABBA: Bjorn Ulvaeus, Benny Andersson" />
Ten thriller z Emily Blunt to umysłowy rollercoaster. Nie uwierzysz, jak kończy się ta łamigłówka!
Z każdym mijanym domem, z każdą stacją – napięcie rośnie. W „Dziewczynie z pociągu” Emily Blunt zabiera nas w hipnotyczną podróż, gdzie granica między prawdą a iluzją rozmywa się jak widok zza okna rozpędzonego pociągu. Ten thriller wbija w fotel.
Jeśli kiedykolwiek marzyłeś, by zajrzeć w głąb duszy bohaterki thrillera i poczuć mroczne napięcie niczym u Hitchcocka – „Dziewczyna z pociągu” spełnia to życzenie z nawiązką. Emily Blunt wciela się w kobietę na krawędzi rozsądku i emocjonalnej ruiny, a każdy kadr tej ekranizacji bestsellera Pauli Hawkins trzyma widza w żelaznym uścisku aż do samego końca. To nie jest kolejny thriller. To psychologiczna petarda. „Dziewczyna z pociągu” – ekranizacja światowego bestsellera To nie tylko film. To złożona, emocjonalna podróż przez labirynt ludzkiej psychiki. „Dziewczyna z pociągu”, adaptacja głośnej powieści Pauli Hawkins z 2015 roku, to thriller psychologiczny, który zawładnął wyobraźnią milionów czytelników na całym świecie. Sprzedana w niemal 20 milionach egzemplarzy, przetłumaczona na ponad 40 języków książka, zyskała miano bestsellera. A jej ekranowa wersja z Emily Blunt w roli głównej odkrywa nowe, jeszcze mroczniejsze warstwy tej historii. Czytaj też: Objawienie? Jego poprzednicy zabrali głos, ocenili go w nowej roli. Ich słowa nie pozostawiają złudzeń Emily Blunt jako Rachel – kobieta na granicy wytrzymałości Emily Blunt, laureatka Złotego Globu, w „Dziewczynie z pociągu” przełamuje wszystkie granice aktorskiego wyrazu. Jej Rachel to kobieta poraniona, pogubiona, zmagająca się z osobistymi traumami. Codziennie o godzinie 8.04 rano wsiada do podmiejskiego pociągu, by po raz kolejny podglądać przez okno dom pewnej pary. Pozornie zwyczajna czynność zamienia się w obsesję, która uruchomi lawinę dramatycznych wydarzeń. Rachel to nie typowa bohaterka thrillera. To postać z krwi i kości, pełna sprzeczności, wewnętrznych konfliktów i bolesnych wspomnień. Blunt tworzy portret kobiety, która balansuje na granicy rzeczywistości i złudzeń – i robi to z przerażającą precyzją. Mroczna fabuła, zaginiona Megan i psychologiczne napięcie W centrum tej historii znajduje się zaginięcie Megan – kobiety, której życie Rachel obserwowała z pociągu. Wydawało się idealne: piękna, zakochana, szczęśliwa. Ale jej nagłe zniknięcie wstrząsa główną bohaterką i wciąga ją w wir zdarzeń, których nie potrafi już racjonalnie wyjaśnić. Czy to, co widziała, naprawdę się wydarzyło? A może to tylko wytwór jej wyobraźni? Wraz z rozwojem akcji, „Dziewczyna z pociągu” zamienia się w labirynt wspomnień, fałszywych tropów i psychologicznych rozterek. Film przypomina emocjonalny rollercoaster – raz prowadzi nas ścieżką litości, by za chwilę rzucić w otchłań paranoi i niepokoju. Ale to nie tylko zagadka kryminalna. To dogłębna analiza psychicznego rozchwiania osoby, która nie ufa nawet samej sobie. Rachel, w pogoni za prawdą, odkrywa nie tylko sekrety Megan, ale także własne, głęboko zakopane traumy. Alkohol, depresja, utracona miłość – to nie są dodatki do fabuły, ale jej kręgosłup. Film porusza widza na wielu poziomach. Wymaga koncentracji, refleksji i odwagi, by skonfrontować się z własnymi wyobrażeniami o winie, ofierze i sprawcy. To opowieść o tym, jak łatwo zgubić się w emocjonalnym mroku – i jak trudno z niego powrócić. „Dziewczyna z pociągu” – obsada i twórcy „Dziewczyna z pociągu” może pochwalić się obsadą, która sama w sobie gwarantuje wysoki poziom emocji. W roli głównej – niepowtarzalna Emily Blunt, laureatka Złotego Globu. U jej boku pojawia się Luke Evans jako Scott – mąż zaginionej Megan, którego postać aż kipi od emocjonalnych napięć i niepokojących tajemnic. Justin Theroux gra byłego męża Rachel, Toma – mężczyznę, którego intencje i przeszłość nieustannie pozostają w cieniu wątpliwości. Rebecca Ferguson wciela się w Annę – nową partnerkę Toma, uwikłaną w złożoną sieć domowych dramatów i psychicznych napięć. Nie sposób nie wspomnieć o Haley Bennett, która jako Megan – zaginiona kobieta z pozornie idealnego życia – magnetyzuje ekran swoją charyzmą, tajemniczością i emocjonalną głębią. Za kamerą stanął Tate Taylor, reżyser znany m.in. ze „Służących” (The Help), który doskonale odnajduje się w dramatyczno-psychologicznym klimacie. Taylor serwuje widzom film, który nie tylko zaskakuje twistami, ale też zagłębia się w psychikę postaci z niemal analityczną precyzją. Scenariusz napisała Erin Cressida Wilson, specjalistka od adaptacji literackich, która z sukcesem przeniosła na ekran psychologiczną gęstość i zawiłość powieści Pauli Hawkins. Gdzie obejrzeć „Dziewczynę z pociągu”? Produkcja w reżyserii Tate’a Taylora dostępna jest na platformie Prime Video. Jeśli szukasz filmu, który nie tylko zaskoczy, ale przede wszystkim zaintryguje i zmusi do myślenia, „Dziewczyna z pociągu” to propozycja obowiązkowa. CZYTAJ TEŻ: Zwrot akcji w sprawie „Lalki”, huczy o decyzji TVP. Znamy szczegóły. Jest inaczej niż wszyscy myśleli View oEmbed on the source website
Emeryci lepsi od detektywów. Netflix odpala kryminalny hit z gwiazdorską obsadą!
Brytyjski humor, intryga i gwiazdorska obsada – „Czwartkowy Klub Zbrodni” to nowa filmowa propozycja Netflixa, która już niedługo zawładnie ekranami. To kryminał, który zapowiada się na hit lata!
Netflix ogłosił premierę filmu „Czwartkowy Klub Zbrodni”. Ekranizacja bestsellerowej powieści Richarda Osmana z udziałem Helen Mirren, Pierce’a Brosnana i Bena Kingsleya zapowiada się na jeden z największych hitów lata. Detektywistyczna intryga, brytyjski humor i ekscytujące śledztwo – to wszystko już wkrótce na ekranie. Fabuła filmu „Czwartkowy Klub Zbrodni” „Czwartkowy Klub Zbrodni” to ekranizacja bestsellerowej powieści Richarda Osmana. Akcja filmu rozgrywa się na spokojnym, brytyjskim osiedlu dla emerytów – Coopers Chase. Czworo seniorów, członków tytułowego klubu, spotyka się co tydzień, by analizować niewyjaśnione sprawy kryminalne. Silne osobowości, cztery zupełnie różne życiorysy – była agentka wywiadu Elizabeth, urocza pielęgniarka Joyce, charyzmatyczny psychiatra Ibrahim i niepokorny działacz związkowy Ron – tworzą nietuzinkową drużynę, której nie sposób się oprzeć. Sytuacja zmienia się dramatycznie, gdy zbrodnia zostaje popełniona blisko nich. Amatorscy detektywi postanawiają przeprowadzić własne śledztwo. Bohaterowie udowadniają, że nigdy nie jest za późno na rozwiązanie zagadki – i świetną zabawę. Czytaj też: Ten hit PRLu powstał przez zakład dwóch wielkich twórców. Mało kto wie, że był owocem silnego uporu Gwiazdorska obsada ekranizacji Produkcja może pochwalić się imponującą obsadą. W rolach głównych występują: • Helen Mirren jako Elizabeth • Pierce Brosnan jako Ron • Ben Kingsley jako Ibrahim • Celia Imrie jako Joyce Reżyserii podjął się Chris Columbus, twórca takich hitów jak „Kevin sam w domu”, „Harry Potter i Kamień Filozoficzny”, „Harry Potter i Komnata Tajemnic” czy „Pani Doubtfire”. Dla prawdziwego kinomaniaka to prawdziwa uczta! Oprócz głównych bohaterów, na ekranie zobaczymy plejadę aktorskich pereł: Naomi Ackie, Daniela Maysa, Henry’ego Lloyd-Hughesa, Toma Ellisa, Jonathana Pryce’a, Davida Tennanta, Paula Freemana, Geoffa Bella, Richarda E. Granta i Ingrid Oliver. A wisienką na torcie są scenariusze autorstwa utalentowanych Katy Brand i Suzanne Heathcote – zapowiada się film, który po prostu trzeba zobaczyć! Czytaj też: Ta komedia z lat 90. to hit, który pokochały miliony kobiet. Rola Kasprzyk to złoto! Data premiery i dostępność na Netflixie Netflix potwierdził, że premiera „Czwartkowego Klubu Zbrodni” odbędzie się 28 sierpnia 2025 roku. Pojawił się też oficjalny zwiastun, który spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem widzów. A Ty? Dasz się wciągnąć w wir zagadek? View oEmbed on the source website
Prawdziwa perła na Netfliksie! Nie oderwiesz się od ekranu, ale... nie każdy dotrwa do finału!
„Zodiak” Davida Finchera hipnotyzuje widzów klimatem grozy. Historia seryjnego mordercy z San Francisco i śledztwa dziennikarsko-policyjnego dostępna jest na jednej z platform. Ten film to emocjonalna jazda bez trzymanki – sprawdź, czy wytrzymasz do końca.
Fani twórczości Davida Finchera będą zachwyceni. „Zodiak” z 2007 roku wkroczył na jedną z platform streamingowych. Ten oparty na faktach thriller trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. Sprawdź, dlaczego warto go obejrzeć! Fabuła filmu „Zodiak” – o czym opowiada thriller? „Zodiak” to film, który nie daje chwili wytchnienia. Akcja rozgrywa się w San Francisco i okolicach, gdzie nieuchwytny seryjny morderca, znany jako Zodiak, sieje postrach wśród mieszkańców. Produkcja oparta jest na prawdziwych wydarzeniach i przedstawia śledztwo prowadzone przez rysownika Roberta Graysmitha (Jake Gyllenhaal), dziennikarza Paula Avery'ego (Robert Downey Jr.) oraz inspektora Davida Toschiego (Mark Ruffalo). Reżyser David Fincher i scenarzysta James Vanderbilt zanim jeszcze padł pierwszy klaps na planie „Zodiaka”, przez półtora roku zagłębiali się w mroczny świat przestępcy. Analizowali każdy trop, każdy raport policyjny, każdy szczegół sprawy, by stworzyć film tak autentyczny, jak tylko to możliwe. „Do tej sprawy zgromadzono olbrzymią ilość danych, ale duża ich część jest niewiarygodna lub małowartościowa. Nie uważam, by ten film dawał ostateczną odpowiedź. […] Ale przynajmniej można tam znaleźć dużo interesujących zbiegów okoliczności. To dlatego ta sprawa jest wciąż nierozwiązana”, opowiadał reżyser [cytat za kinopodbaranami.pl]. Film pokazuje wieloletnie śledztwo, które prowadzi bohaterów przez gąszcz niejasności, strachu i obsesji. Każdy list, każdy znak Zodiaka, każdy moment milczenia – wszystko to sprawia, że widz zostaje wciągnięty w atmosferę niepokoju i rosnącego napięcia. To nie tylko historia zbrodni, ale też portret ludzi gotowych poświęcić wszystko, by poznać prawdę. Czytaj też: Śpiewał przebój, którego bały się rozgłośnie. Ten hit lat 90. to prawdziwy klasyk! Gwiazdorska obsada w filmie Davida Finchera Reżyser David Fincher, znany z takich tytułów jak „Siedem” czy „Podziemny krąg”, w „Zodiaku” sięga po najwyższą ligę aktorską. Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr., Mark Ruffalo, Anthony Edwards, Brian Cox i Chloe Sevigny tworzą niezapomniane kreacje. Każdy z aktorów wnosi do filmu niepowtarzalny klimat – od obsesji po rezygnację i frustrację. Gdzie obejrzeć film „Zodiak”? Dlaczego to produkcja, którą warto zobaczyć? Dobra wiadomość dla fanów mocnego kina: film „Zodiak” jest obecnie dostępny na platformie Netflix. Dodatkowo można go wypożyczyć na Max, Player, Apple TV+, Prime Video oraz Premiery Canal+. To idealna okazja, by przypomnieć sobie ten klasyczny thriller lub odkryć go po raz pierwszy. To nie jest produkcja dla każdego – to film dla tych, którzy szukają w kinie czegoś więcej niż tylko rozrywki. „Zodiak” angażuje emocjonalnie, intelektualnie i psychologicznie. Działa jak powoli narastający dreszcz – z każdą minutą napięcie rośnie, prowadząc do finalnej konfrontacji z... niepewnością. Czytaj też: Dziś TVP pokaże film, w którym swoją ostatnią rolę zagrała ukochana aktorka Polaków. Nie oderwiemy się od ekranów To majstersztyk reżyserii, scenariusza i aktorstwa. Jest dokładny, szczegółowy, momentami niemal dokumentalny – a jednak przez cały czas trzyma w napięciu. Dla fanów kryminałów, thrillerów i historii opartych na faktach to absolutna pozycja obowiązkowa. Nie czekaj – wejdź na Netflix i przekonaj się, dlaczego „Zodiak” uznawany jest za jeden z najmocniejszych filmów gatunku.
Nowy film z Bradem Pittem już podbija kina. "F1" zapewni Ci adrenalinę i emocje jak "Top Gun"!
Brad Pitt znowu za kierownicą – tym razem w najszybszym wydaniu! "F1", sportowe widowisko roku z hollywoodzkim gwiazdorem w roli głównej, to połączenie adrenaliny, emocji i spektakularnej realizacji. Film, który już teraz porównywany jest do "Top Gun: Maverick", zadebiutuje w polskich kinach 27 czerwca 2025 roku.
"Film F1" z Bradem Pittem w roli byłego kierowcy wyścigowego zadebiutuje w kinach 27 czerwca 2025 roku. Produkcja, której budżet wyniósł 300 milionów dolarów, zbiera entuzjastyczne recenzje i jest porównywana do "Top Gun: Maverick". Fabuła filmu "F1" – powrót legendy na tor Brad Pitt powraca na duży ekran jako Sonny Hayes – emerytowany kierowca Formuły 1, który zostaje poproszony o powrót do wyścigów, by ratować pogrążający się w kryzysie zespół. Ale to nie wszystko – na jego barkach spoczywa również szkolenie młodego i utalentowanego kierowcy, którego gra Damson Idris. To opowieść o drugiej szansie, walce z własnymi słabościami i... prędkości, która odbiera dech w piersiach. Emocje? Gwarantowane! To kino, które się czuje – na poziomie serca i adrenaliny. Czytaj też: „Pati” wraca z hukiem. Tuż przed premierą producenci przeszli samych siebie. Odsłaniały kulisy uwielbianego serialu Co czyni "F1" wyjątkowym? Autentyczność! Nad produkcją pieczę sprawowała Międzynarodowa Federacja Samochodowa. A film powstawał przez dwanaście intensywnych miesięcy – dokładnie w rytmie realnego sezonu Formuły 1. Zdjęcia kręcono na prawdziwych torach wyścigowych w trakcie realnych weekendów Grand Prix. Kamera zagląda prosto do kokpitu bolidu, a dźwięk silnika przyprawia o ciarki. Reżyser Joseph Kosinski, ten sam, który dał nam "Top Gun: Maverick", zadbał o każdy detal – od technologii po emocje. Za scenariusz odpowiada Ehren Kruger. U boku Brada Pitta i Damsona Idrisa na ekranie błyszczą także Kerry Condon, Javier Bardem i Tobias Menzies – aktorskie nazwiska, które dodają tej produkcji jeszcze więcej klasy i ekranowego magnetyzmu. Recenzje i opinie – czy "F1" to hit lata? Krytycy nie mają wątpliwości – "F1" to petarda sezonu! Rozpisują się nad aktorstwem Pitta, chwalą napięcie w scenach wyścigowych i autentyczność, która bije z każdej sceny. Film porównywany jest do "Top Gun: Maverick" – i to nie bez powodu. „To jeden z najfajniejszych i najbardziej rozrywkowych filmów, jakie prawdopodobnie zobaczycie”, można przeczytać na Rotten Tomatoes. To nie tylko kino akcji – to spektakl, który porusza, wciąga i zostaje z widzem długo po seansie. Recenzenci są zgodni – „F1” to widowiskowe kino sportowe na najwyższych obrotach, które nie tylko zachwyca realizacją, ale i chwyta za serce. Dynamiczne zdjęcia, porywająca narracja, hipnotyzująca muzyka i autentyczne ujęcia z torów Formuły 1 tworzą mieszankę, która rozpala emocje do czerwoności. Krytycy nie mają wątpliwości – to jeden z najmocniejszych pretendentów do miana filmowego hitu tego lata. Gdzie obejrzeć "F1" – informacje o seansach Premiera w polskich kinach odbędzie się 27 czerwca 2025 roku. Film dostępny jest w szerokiej dystrybucji – warto sprawdzić repertuar lokalnego kina, bo bilety schodzą jak świeże bułeczki! Nie zwlekaj – jeśli kochasz kino, szybkość i wielkie emocje, "F1" jest obowiązkowym punktem tego lata. Sprawdź też: Mama, żona, ofiara: Netflix odkrywa tajemnice śmierci Nory Dalmasso. Po tym dokumencie nie zaśniesz View oEmbed on the source website
Polacy dziś nie zasną. Ten kultowy film z lat 80. wychował pokolenia. Każdy go zna!
Już dziś wieczorem TVP1 zaprasza na niezapomnianą podróż w czasie – kultowa komedia „Kogel-mogel” rozbawi widzów do łez! Perypetie Katarzyny Solskiej, pełne humoru i nostalgii, powracają na ekran.
To będzie wieczór pełen śmiechu, wspomnień i niepowtarzalnego klimatu PRL-u! Już dziś wieczorem TVP1 wyemituje kultową komedię z lat 80. Film od lat bawi kolejne pokolenia Polaków. To doskonała okazja, by przypomnieć sobie perypetie Katarzyny Solskiej. To będzie wieczór pełen śmiechu, wspomnień i niepowtarzalnego klimatu! „Kogel-mogel" – klasyka polskiej komedii Film "Kogel-mogel" to jedna z najbardziej lubianych komedii czasów PRL. Zrealizowany w 1988 roku obraz w reżyserii Romana Załuskiego zyskał status kultowego. Scenariusz filmu współtworzyła Ilona Łepkowska, której lekkie pióro i znajomość realiów codziennego życia przyczyniły się do sukcesu produkcji. Komedii nie brakuje wdzięku, a także trafnych obserwacji społecznych. Dzięki temu, mimo upływu lat, "Kogel-mogel" nadal przyciąga przed telewizory widzów w różnym wieku. Fabuła filmu: perypetie Katarzyny Solskiej Wyobraź sobie młodą, pełną marzeń dziewczynę z prowincji, która właśnie stanęła na życiowym rozdrożu. Katarzyna Solska wraca do rodzinnego domu po egzaminach na studia, nieświadoma, że rodzice... już zaplanowali jej przyszłość! Czeka na nią bogaty kandydat do ręki – Stasiek Kolasa. Jest majątek, są plany, tylko... brakuje miłości. Ale „Kogel-mogel” to nie zwykła opowieść o zaręczynach. To wybuchowy miks komedii, ironii i realiów PRL-u! Gdy Kasia słyszy, że nie dostała się na studia, rezygnuje z marzeń i... zgadza się na ślub. Los jednak bywa przewrotny! Prawdziwa bomba wybucha w dniu ceremonii – okazuje się, że została przyjęta na studia w Warszawie! I co robi nasza bohaterka? Rzuca wszystko i rusza ku wolności! Ten film to nie tylko klasyka – to manifest młodości, odwagi i marzeń. Jeśli jeszcze go nie widziałeś lub chcesz znów poczuć smak nostalgii, nie przegap emisji „Kogla-mogla”! Czytaj też: Zobacz, jak zmienił się dom z kultowego filmu „Kogel-Mogel”. Przetrwał próbę czasu? Obsada i twórcy: kto stoi za sukcesem filmu? Za sukces filmu odpowiada nie tylko sprawna reżyseria i scenariusz, ale również znakomita obsada aktorska. W roli Kasi wystąpiła Grażyna Błęcka-Kolska. Partnerują jej między innymi Ewa Kasprzyk, Zdzisław Wardejn, Katarzyna Łaniewska, Jerzy Turek i Małgorzata Lorentowicz. W filmie pojawiają się także Maciej Koterski, Dariusz Siatkowski, Ferdynand Matysik, Anna Milewska, Jerzy Rogalski, Krystyna Kołodziejczyk, Halina Bednarz, Ewa Kania, Barbara Winiarska oraz Ryszard Kotys. Ta plejada aktorów stworzyła niezapomniane kreacje, które do dziś wzbudzają sympatię. Kogel-mogel Emisja w TVP1: kiedy i o której godzinie? "Kogel-mogel" to film, który nie traci na aktualności. Jego uniwersalne przesłanie, ciepły humor i doskonała gra aktorska sprawiają, że nawet po latach jest odbierany z równą przyjemnością. To także sentymentalna podróż do realiów lat 80., która może być okazją do rodzinnego seansu i wspólnego śmiechu. Dzisiejszy wieczór to idealny moment, by sięgnąć po tę klasykę. TVP1 postanowiła przypomnieć widzom tę niezapomnianą produkcję. "Kogel-mogel" zostanie wyemitowany dziś, 27 czerwca 2025 roku, o godzinie 22:10. Seans będzie dostępny za darmo dla wszystkich widzów Telewizji Polskiej. Czytaj też: Co dziś dzieje się z Piotrusiem Wolańskim z Kogla Mogla? Od jednego „Kogla-mogla” do filmowego fenomenu! To nie jest zwykła komedia – to kultowy świat, który pokochali Polacy! Ogromny sukces pierwszej części z 1988 roku sprawił, że historia Katarzyny Solskiej nie zakończyła się na jednej odsłonie. Widzowie chcieli więcej – i dostali! Już rok później, w 1989 roku, na ekrany kin trafiła druga część – „Galimatias, czyli kogel-mogel II”, która rozwijała dalsze losy bohaterki i pokazywała, jak życie Kasi zmienia się po przeprowadzce do Warszawy. Po latach przerwy, w 2019 roku, przyszedł czas na kolejną odsłonę – „Miszmasz, czyli kogel-mogel 3”, a następnie „Koniec świata, czyli kogel-mogel 4” w 2022 roku. I właśnie wtedy stało się jasne – to nie tylko seria filmowa, to filmowa saga pokoleń! W 2024 roku do kin weszła piąta część – „Baby boom, czyli kogel-mogel 5” – udowadniając, że miłość widzów do tej komedii nie słabnie z wiekiem! Niech dzisiejszy seans pierwszej części będzie początkiem (lub powrotem!) do przygody z najbardziej zwariowaną rodziną PRL-u!
Najlepsza komedia dekady wraca z hukiem! Tu wszystko wymyka się spod kontroli. Szykuje się murowany hit
„Teściowie 3” zapowiadają się na najbardziej wybuchową komedię tej jesieni! Z Dorocińskim, Kuną, Ostaszewską i Woronowiczem na czele – tej premiery nie można przegapić!
Ten film to będzie jazda bez trzymanki – i absolutny must see tej jesieni! Marcin Dorociński, Izabela Kuna, Maja Ostaszewska i Adam Woronowicz znów razem na ekranie! W trzeciej odsłonie hitu „Teściowie” rodzinne chrzciny stają się prawdziwym polem bitwy. Co skrywa kolejna część jednej z najzabawniejszych polskich komedii ostatniej dekady? Znamy datę premiery! Teściowie 3 powracają: odsłaniamy tajemnice fabuły. Twórcy zaskoczą fanów Nowa odsłona komedii to połączenie sarkazmu, rodzinnej dramaturgii i absurdalnych sytuacji. „Teściowie 3” mają udowodnić, że nawet najświętsza uroczystość może przekształcić się w pole walki, gdzie nie chodzi o miłość, a o kontrolę, ego i rodzinne rachunki krzywd. Zgodnie ze słowami twórców: „Zdrada nie dzieli tak mocno, jak… święty sakrament!” W trzeciej części komediowego hitu czeka nas prawdziwy wybuch emocji! Tym razem rodzinna ferajna zjeżdża się do malowniczego ośrodka na prowincji, gdzie mają odbyć się chrzciny. Wanda i Tadeusz – para z klasą i charakterem – planują idealną uroczystość. Ale spokojne świętowanie szybko zmienia się w emocjonalny rollercoaster, kiedy na miejscu zjawia się Małgorzata z towarzyszką, psychoterapeutką Grażyną... oraz niespodziewanie – Andrzej! Były mąż Małgorzaty przylatuje specjalnie z Australii, i to nie sam! Sytuacja natychmiast zaczyna się komplikować. Rodzinne sekrety wychodzą na jaw, napięcia kipią, a serca biją mocniej – także z powodu nagłych romansów i dramatycznych zwrotów akcji. Finał? Eksplozja emocji i wejście... lokalnej policji! „To film, który znów pokaże, że w rodzinnych relacjach nic nie jest oczywiste, a każda uroczystość może w ułamku sekundy przerodzić się w bezwzględną i często absurdalną wojnę. W tej części zdejmuję z bohaterów kolejne maski, dzięki czemu widzowie poznają ich od nowej strony. Ponownie staramy się nie oceniać a zrozumieć. Wbijane wzajemnie szpilki są ostrzejsze, bo nasi bohaterowie mają teraz jeszcze więcej do stracenia – i więcej do zyskania! A to wszystko mam nadzieję, przyniesie widzom jeszcze więcej wzruszeń i śmiechu”, opowiada reżyser, Kuba Michalczuk. Czytaj też: To światowy hit, zagrał w nim Dorociński. Jest już dostępny w sieci. To prawdziwa gratka dla fanów Gwiazdorska obsada: kto wraca, a kto debiutuje? W obsadzie „Teściów 3” prawdziwy gwiazdozbiór! Na ekranie ponownie zabłysną Izabela Kuna jako charyzmatyczna Wanda i Adam Woronowicz w roli jej niezłomnego męża Tadeusza. Obok nich – zjawiskowa Maja Ostaszewska jako Małgorzata oraz niepokorny Marcin Dorociński, który w roli Andrzeja powraca z impetem prosto z Australii! To jednak nie koniec niespodzianek. Do kultowej czwórki dołącza Magdalena Popławska jako Grażyna – pełna wdzięku psychoterapeutka i powierniczka sekretów Małgorzaty. Pojawia się także Wojciech Mecwaldowski jako Marek – lokalny przedsiębiorca z amerykańskim zacięciem i własnymi planami na życie. Całości dopełnia Joachim Lamża, który wciela się w ojca Wandy – postać niepozorną, ale niezwykle istotną w tym emocjonalnym galimatiasie. Z takim zestawem aktorskim szykuje się prawdziwa uczta – dramat, śmiech i rodzinne napięcia gwarantowane! Czytaj też: Polacy kochają ten hit, ale mógł nigdy nie wybrzmieć. Nie uwierzysz, co naprawdę kryło się za ryzykownym utworem lat 80. Już pierwsze kadry z planu „Teściów 3” rozpalają wyobraźnię! Klimat jest gęsty od ironii, podszyty rywalizacją i nasycony nieprzewidywalnymi zwrotami akcji – dokładnie tak, jak kochają fani serii. Zdjęcia kipią od emocji, a ujęcia mówią jedno: będzie się działo! Za scenariusz po raz kolejny odpowiada Marek Modzelewski – mistrz dialogu i błyskotliwego humoru, autor obu poprzednich części. Producentem filmu jest renomowane Akson Studio, znane z takich hitów jak „1670”, „Filip” czy „Atak paniki”. W roli koproducentów występują TVN Warner Bros. Discovery oraz NEXT FILM – gwarancja jakości i kinowej klasy. Kiedy premiera „Teściowie 3”? Premiera filmu „Teściowie 3” zapowiedziana jest na 12 września 2025 roku. Wcześniejszy pokaz zaplanowano na 2 lipca 2025 roku podczas festiwalu BellaTOFIFEST w Toruniu. Źródło: Materiały prasowe View oEmbed on the source website
Ten film był hitem PRL-u. Nie uwierzysz, ile zarobili na nim Kaczyńscy. To fortuna
Zanim trafili na szczyty władzy, jako 12-latkowie zagrali w kultowym filmie. Rola w „O dwóch takich, co ukradli księżyc” dała braciom Kaczyńskim sławę i fortunę – a także zasiała ziarno ich politycznych ambicji.
Zanim stali się jednymi z najważniejszych postaci polskiej sceny politycznej, zrobili furorę na ekranie. Jarosław i Lech Kaczyńscy jako 12-latkowie zagrali w filmowym hicie „O dwóch takich, co ukradli księżyc”. Rola przyniosła im nie tylko ogólnopolską rozpoznawalność, ale i ogromną – jak na tamte czasy – gażę. Mało kto wie, że ich dziecięca przygoda z kinematografią miała wpływ na późniejsze wybory życiowe i polityczne. Bracia Kaczyńscy – angaż, który dał im popularność Jarosław i Lech Kaczyńscy, zanim zapisali się w historii polskiej polityki, jako dzieci zagrali główne role w filmie „O dwóch takich, co ukradli księżyc”, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Na początku lat 60. XX wieku 12-letni bliźniacy wcielili się w postaci Jacka i Placka. Ich przygody zachwyciły publiczność, a bracia z dnia na dzień stali się rozpoznawalni w całym kraju. Jak doszło do tego, że to właśnie bracia Kaczyńscy otrzymali angaż w filmowym hicie? Ruszył ogólnopolski casting, podczas którego twórcy szukali bliźniaków do ról jacka i Placka. To właśnie Stanisław Miedza-Tomaszewski, wuj Jarosława i Lecha Kaczyńskich, odegrał w tej historii znaczącą rolę. Natknął się na ogłoszenie o przesłuchaniach. „Decyzję podjął nasz wuj, mąż siostry mojej mamy. To on wysłał list na kartce papieru wyrwanej z zeszytu i podobno to właśnie zwróciło uwagę. Zaproszono nas i później się udało”, opowiadał po latach Jarosław Kaczyński w rozmowie z Pytaniem na śniadanie. Bracia zostali zatrudnieni do produkcji, a udział w projekcie był dla nich niezwykłym przeżyciem. Nie tylko dla nich, ponieważ cała rodzina musiała dostosować się do nowej rzeczywistości. Mama 12-latków na pół roku przerwała pracę w szkole, by towarzyszyć synom na planie produkcji. Przez sześć miesięcy codzienność braci Kaczyńskich była wypełniona obowiązkami – dni spędzali na planie filmowym, a naukę nadrabiali dopiero po zakończeniu zdjęć. Nie ukrywał tego sam Lech Kaczyński. „To była uciążliwa praca, powtarzanie ujęć po 10 razy, kiedy np. osioł nie chciał nas zrzucać z grzbietu. Kręciliśmy początkowo w Łebie. Atrakcją było zamieszkanie w wojskowym osiedlu. Tam rozgrywały się sceny na pustyni”, relacjonował na łamach książki "O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich" autorstwa Piotra Zaremby i Michała Karnowskiego. Sprawdź też: Kandydat na prezydenta wychował dziecko swojej żony. Mało kto wie, że Marta Nawrocka została mamą w wieku 16 lat Psoty na planie: wspomnienia braci Kaczyńskich i ekipy Jak wspominał Marek Kondrat, który poznał ich w czasie, gdy sam kręcił sceny do filmu „Historia żółtej ciżemki”: „To były dwa czorty, które ze swoją piękną matką mieszkały w tym samym hotelu i przewracały go do góry nogami. Byli żywiołem nie do opanowania, problemem edukacyjnym dla wszystkich, bo – żeby zrobili coś na gwizdek – trzeba ich było najpierw spacyfikować. […] Oni byli żywi, normalni, niezwykle inteligentni i – co ważne – wspierali się, jeden miał koło siebie drugiego.” [cytat Duży Format 2003 rok za Plejada.pl]. Bracia, mimo wymagającego grafiku, nie tracili energii i rozrabiali – jak przystało na 12 latków. Atmosfera na planie była intensywna, ale wśród ekipy panowała sympatia do młodych aktorów. To właśnie dzięki takim wspomnieniom film „O dwóch takich…” do dziś pozostaje legendą polskiej kinematografii dziecięcej. Sam Lech Kaczyński tak opowiadał o jednym z przypadków: „Jarek zrobił coś złego i wezwano go do pana Petersile [przyp. red. producenta filmowego]. Jarek wysłuchał nagany, a wszystko to działo się w nowym gmachu, prawie zupełnie pustym. Jarek pokiwał głową, wyszedł, a potem… przekręcił klucz w drzwiach. Zamknął sekretarkę i pana Petersile. Wynikła z tego wielka draka, oni wezwali kogoś przez telefon. Petersile rozwścieczony znów woła Jarka. On przeprasza, po czym wychodzi i… znów przekręca ten klucz. Do dziś twierdzi, że bezwiednie…", opowiadał na łamach „O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich”. Czytaj też: Już nie ukrywa tej miłości, pokazali się razem publicznie i wszyscy oniemieli. Piękność to mało powiedziane! Aż zapiera dech <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1961100100C-df07a72.jpg" width="1998" height="2048" alt="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." title="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1961111400M-1025497.jpg" width="2048" height="2026" alt="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." title="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." /> Tyle Jarosław i Lech Kaczyńscy otrzymali za rolę w kultowym filmie Dziecięce gwiazdy otrzymały za swoje występy oszałamiającą – jak na tamte czasy – sumę: aż 40 tys. zł. Dla porównania, średnia pensja w Polsce w tamtym okresie wynosiła 600–700 zł miesięcznie. To oznaczało równowartość kilku lat pracy przeciętnego obywatela! Kwota ta budziła podziw i zazdrość, ale również przyniosła pytania o to, co dalej z aktorską przyszłością bliźniaków. Choć rola przyniosła im ogólnopolską rozpoznawalność, Kaczyńscy nie zdecydowali się kontynuować kariery aktorskiej. W filmowej przygodzie krył się jednak zalążek ich przyszłości – Lech Kaczyński przyznał, że to wtedy postanowił zostać politykiem. Jarosław stwierdził, że podjął tę decyzję jeszcze wcześniej. Tak narodziły się ambicje, które w kolejnych dekadach doprowadziły obu braci na sam szczyt władzy w Polsce. Dla braci udział w filmie był wprawdzie fascynującą przygodą, ale również doświadczeniem, które – jak później przyznali – bywało dla nich wymagające i obciążające, choć w tamtym czasie nie do końca to dostrzegali. "Jeszcze wiele lat później przypominano nam Jacka i Placka. Całkiem niedawno obok mojego biura poselskiego w Warszawie zaczął tak do mnie wykrzykiwać jakiś pijak. Po 40 latach o premiery filmu!”, relacjonował Jarosław Kaczyński [cytat za Plejda.pl]. Czytaj też: Wspaniałe wieści o Kondracie! Wielki powrót po 20 latach. Fani wzruszeni, a kulisy zaskakują!
Był ikoną lat 90. Teraz zagra po raz ostatni u kultowego reżysera. „To koniec”
To będzie ostatni wspólny film Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Czy „Zamach na papieża” to finał jednej z najgłośniejszych karier w historii polskiego kina?
Jakiś czas temu Bogusław Linda wspomniał o tym, że zamierza zakończyć karierę aktorską. Jednym z ostatnich filmów, w którym zobaczymy legendę polskiego kina, jest „Zamach na papieża” w reżyserii Władysława Pasikowskiego. O czym opowiada produkcja? W kogo tym razem wciela się ikona polskiego filmu? To będzie ostatnia rola Bogusława Lindy? Bogusław Linda, ikona polskiego kina lat 90., znany z niezapomnianych ról w takich filmach jak „Psy”, „Pan Tadeusz”, „Sara”, „Czas surferów”, „Kroll”. Po dekadach intensywnej pracy przed kamerą i na scenie, aktor postanowił powiedzieć „stop”. Nadszedł czas na nowy rozdział – bez scenariuszy, planów zdjęciowych i reflektorów. Bogusław Linda wyznał, że jego czas przed kamerą dobiegł końca. Nie planuje już przyjmować żadnych ról filmowych. To definitywny koniec pewnej ery w polskim kinie. Jego wybór jest świadomy i przemyślany – nie wynika z braku propozycji, ale z chęci zamknięcia tego rozdziału. Bogusław Linda wybiera zasłużony odpoczynek i skupia się na tym, co naprawdę ważne. Wszystko wskazuje na to, że po raz pojawi się na dużym ekranie. Czy to właśnie kreacja w filmie Władysława Pasikowskiego zamknie jego bogatą i pełną charyzmy karierę aktorską? „Obaj zaprosiliśmy się do tej współpracy. Umówiliśmy się, że zrobimy film, który zostanie w naszej pamięci”, mówił w rozmowie z Polską Agencją Prasową. Czytaj też: Ten polski thriller z Lichotą na Netfliksie przyprawi cię o dreszcze. Miłośnicy Cobena dają mu 5+ „Zamach na papieża” – fabuła i miejsce akcji. O tym opowiada film Władysława Pasikowskiego To właśnie Władysław Pasikowski przed laty stworzył kultowe „Psy” i uczynił z Lindy niezapomnianego Franza Maurera. Teraz ponownie połączyli siły, by napisać finał jednej z najbardziej wyrazistych karier polskiej kinematografii. Nie da się ukryć, że to jeden z najważniejszych duetów w polskim kinie. Ich wspólne filmy na zawsze zapisały się w historii. Ten ostatni tytuł – „Zamach na papieża” stanie się symbolicznym pożegnaniem. Nowy film Władysława Pasikowskiego, to porywający thriller, który opowiada o jednym z najbardziej tajemniczych wydarzeń XX wieku – zamachu na papieża Jana Pawła II. Film wejdzie do kin w Polsce jesienią 2025 roku i już teraz wzbudza ogromne zainteresowanie, nie tylko ze względu na tematykę, ale przede wszystkim z powodu udziału Bogusława Lindy i jednej z jego ostatnich ról. Linda wciela się w Konstantego „Bruno” Brusickiego – byłego snajpera, ikonę wywiadu i człowieka, którego przeszłość owiana jest tajemnicą. Zmuszony przez kremlowskich decydentów, zostaje wciągnięty w mroczną, tajną misję: ma zatrzeć ślady po zamachu na Jana Pawła II i wyeliminować Alego Agcę. Tak rozpoczyna się jego udział w niebezpiecznej grze wywiadów, gdzie nic nie jest oczywiste, a każda decyzja może mieć tragiczne konsekwencje. W sieci pojawił się już trailer filmu. Sprawdź też: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś W komentarzach nie brakuje zachwytów. Fani mają nadzieję, że to nie będzie ostatni film aktora. „Panowie to nie może być Wasz ostatni film, polskie kino Was potrzebuje! Was razem”, „No i git. Wracamy do korzeni”, „Najlepszy polski duet filmowy. Niczym Cameron i Schwarzenegger”, „Linda i Pasikowski to najlepsze polskie kino. [...] Jaka wielka szkoda, że z Panem Linda wyszło tak niewiele filmów Czekamy na kontynuację psów”, „Ale czad!!! To wszytko w Karkonoszach i Izerach kręcone! A tutaj nikt o tym nie wiedział!!”, piszą widzowie. I faktycznie, jak wynika z informacji podanych na Filmwebie, na początku 2026 roku na ekrany wyjdzie film "Pojedynek". View oEmbed on the source website Co dalej z Bogusławem Lindą? Plany na przyszłość Choć żegna się z kamerą, nie zamierza znikać z pola widzenia. Bogusław Linda uchylił rąbka tajemnicy i zdradził, co zamierza robić po zakończeniu kariery. „Chciałbym sobie trochę pożyć. Pojeździć po świecie, ponurkować, popływać, polatać, pojeździć konno, pobawić się”, mówił kilka miesięcy temu w rozmowie z PAP. Choć Bogusław Linda ogłosił przejście na aktorską emeryturę, pozostawił sobie uchyloną furtkę. „Wiem, że nie mogę powiedzieć zdecydowanie, bo, jeżeli zabraknie mi kasy, to będę musiał wrócić”, dodawał. A w rozmowie z Newsweekiem podkreślał, że nie ogląda swoich filmów i nie lubi siebie na ekranie: "Nie znoszę siebie. Uważam, że jestem tandetny, straszny, niedobry, a mój zawód jest nudny, trudny i ja go, szczerze mówiąc, nie lubię”. Źródło: Onet Film, Film Web, Radio Złote Przeboje
Tylko dziś Polsat pokaże dziś światowy hit. Żaden fan Gwiezdnych wojen tego nie przegapi
Moc znów przemówi – dziś o 19:55 Polsat otwiera bramy odległej galaktyki. O 19:55 na ekranie zagoszczą „Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi”. Powrót Luke’a, tajemnica Rey, wewnętrzna walka Kylo Rena – to opowieść, której nie da się zapomnieć. Jesteś gotów, by spojrzeć w oczy ciemności?
W piątkowy wieczór, 13 czerwca 2025 roku jedna ze stacji przygotowała prawdziwą gratkę dla fanów science fiction. O 19:55 na szklanym ekranie pojawi się światowy hit – ósma część legendarnej sagi „Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi”. Emocje gwarantowane! Polacy rozsiądą się dziś przed telewizorami. Na szklanym ekranie prawdziwy hit! Już dziś, 13 czerwca punktualnie o 19:55 widzowie Polsatu będą mogli zanurzyć się w odległej galaktyce. Stacja pokaże jeden z najbardziej kasowych filmów ostatniej dekady – „Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi”. To doskonała okazja, by ponownie przeżyć emocje towarzyszące tej epickiej opowieści – zupełnie za darmo, w otwartym paśmie telewizji. Kilka dni później stacja wyemituje powtórkę hitu – dokładnie 15 czerwca o 15:20. O czym opowiada ósmy epizod Gwiezdnych wojen? W "Ostatnim Jedi" emocje sięgają zenitu już od pierwszych minut – akcja rusza z pełnym impetem, dokładnie tam, gdzie zatrzymało się "Przebudzenie Mocy". Ruch Oporu, na skraju unicestwienia, desperacko walczy o każdy oddech, ścigany bez wytchnienia przez bezlitosny Najwyższy Porządek. W tym samym czasie Rey, pełna pytań i niepewności, staje twarzą w twarz z legendą – Luke’em Skywalkerem. Odnajduje go na odludnej planecie Ahch-To. Chce obudzić w nim nadzieję i przywrócić do walki, ale mistrz Jedi okazuje się inny, niż wszyscy go zapamiętali. Ich spotkanie staje się początkiem trudnej i emocjonalnej podróży, podczas której Rey zmaga się z własnym przeznaczeniem. A gdzieś pośród gwiazd Kylo Ren coraz mocniej targany jest wewnętrznym konfliktem – między dziedzictwem światła a pokusą mroku. Kasowy sukces i Oscary – liczby mówią same za siebie Czytaj też: Numer jeden w Polsce! „Aniela” na Netflixie jest prawdziwym hitem. To serial z najwyższej półki Kasowy sukces i Oscary – liczby mówią same za siebie Film, wyreżyserowany przez Riana Johnsona, wyszedł na ekrany w 2017 roku i szybko stał się globalnym fenomenem. Co ciekawe, produkcja nie do końca szczyciła się uznaniem zagorzałych fanów Gwiezdnych Wojen, jednak krytycy nie szczędzili jej pochwał za nieprzewidywalność czy efekty wizualne. Choć dla niektórych wielbicieli ten epizod był niczym galaktyczny szok – zbyt śmiały, zbyt różny od klasycznej opowieści George’a Lucasa – nie sposób odmówić mu filmowej odwagi. Rian Johnson postawił wszystko na jedną kartę, odważnie reinterpretując legendę Jedi i pokazując, że nawet w odległej galaktyce czasem trzeba przewrócić porządek rzeczy. Efekt? Widowisko, które urzeka rozmachem i hipnotyzuje obrazem. A publiczność? Tłumnie ruszyła do kin – film zarobił imponujące 1,3 miliarda dolarów, co czyni „Ostatniego Jedi” jednym z najbardziej dochodowych filmów w historii. Na ekranie wystąpili m.in.: Daisy Ridley jako Rey, Mark Hamill w roli Luke’a Skywalkera oraz Adam Driver jako Kylo Ren. W obsadzie pojawili się również Carrie Fisher, Oscar Isaac, John Boyega i Benicio Del Toro. Czytaj także: Twórcy „Domu z papieru” szykują nowy serial! Ekskluzywny bunkier, tajemnice i zagłada! To może być hit Netflixa! Produkcja Riana Johnsona nie tylko wzbudziła gorące emocje wśród fanów, ale została również dostrzeżona przez Amerykańską Akademię Filmową. „Ostatni Jedi” zdobył aż cztery nominacje do Oscara – w prestiżowych kategoriach: najlepsza muzyka, dźwięk, efekty specjalne oraz montaż dźwięku. To dowód na to, że galaktyczna opowieść może zachwycać nie tylko narracją, ale i mistrzowskim warsztatem filmowym. Jeśli jeszcze nie widziałeś „Ostatniego Jedi” lub chcesz odświeżyć sobie tę część przed kolejnym seansami sagi, dziś jest ku temu idealna okazja. Polsat daje widzom możliwość obejrzenia hitu za darmo, w doskonałej jakości. Fani Mocy, rebelii i dramatycznych zwrotów akcji nie będą zawiedzeni. Ten film to emocjonalna huśtawka, spektakularne efekty wizualne i kolejne, ważne rozdziały w historii kultowej galaktyki.
Ten film uznawany za dzieło wszech czasów wrócił na Netflix. Jest adaptacją noweli Stephena Kinga. Zgadniesz, o który chodzi?
Więzienny dramat uznawany za jeden z najlepszych filmów w historii kina w 2025 roku świętował 30-lecie. Niesamowite, że na siedem nominacji do Oscara nie zdobył ani jednej statuetki.
Akcja „Skazanych na Shawshank” rozgrywa się w latach 40. i 50. XX wieku. To historia Andy’ego Dufresne’a (Tim Robbins), bankiera niesłusznie skazanego za zamordowanie swojej żony i jej kochanka. W więzieniu Shawshank poznaje Ellisa Boyda „Reda” Reddinga (Morgan Freeman), wieloletniego więźnia i nieoficjalnego dostawcę nielegalnych towarów. Lata mijają, a Andy zyskuje szacunek współwięźniów. Zdobywa też zaufanie naczelnika więzienia i zostaje zatrudniony do prowadzenia nielegalnych operacji finansowych. Mimo brutalnej i niesprawiedliwej rzeczywistości, nie traci nadziei i krok po kroku realizuje swój plan ucieczki. „Skazani na Shawshank” (oryg. The Shawshank Redemption) to amerykański dramat filmowy z 1994 roku, który z biegiem lat zyskał miano jednego z najważniejszych filmów w historii kina. Choć początkowo nie odniósł spektakularnego sukcesu komercyjnego, dziś uchodzi za klasyk, który porusza serca widzów na całym świecie. Siła przyjaźni i nadziei Jednym z głównych motywów filmu jest przyjaźń – relacja między Andym a Redem stanowi emocjonalny fundament opowieści. Red, początkowo sceptyczny wobec idealizmu Andy’ego, z czasem zaczyna dostrzegać w nim inspirację i źródło siły do przetrwania. Ich więź pokazuje, że nawet w najbardziej ponurych warunkach można odnaleźć człowieczeństwo. Nadzieja – słowo, które przewija się przez cały film – staje się symbolem wewnętrznej wolności i siły ducha. Andy mówi: „Albo się zajmiesz życiem, albo umieraniem” – cytat ten oddaje sedno przesłania filmu. Sprawdź też: Wiemy, kiedy zobaczymy finalny sezon Stranger Things. Fani Netflix podzieleni! View oEmbed on the source website Gwiazdy w obsadzie Reżyserem i scenarzystą filmu jest Frank Darabont, który oparł scenariusz na noweli Stephena Kinga pt. „Rita Hayworth and Shawshank Redemption”. Darabont nadał tej krótkiej historii epickiego wymiaru, tworząc dzieło pełne emocji, symboliki i subtelnych obserwacji ludzkiej natury. Film wyróżnia się znakomitą grą aktorską. Morgan Freeman, jako narrator i obserwator wydarzeń, wnosi do filmu głębię i spokój. Jego głos prowadzi widza przez więzienną codzienność, pełną przemocy, niesprawiedliwości, ale i drobnych momentów triumfu ducha. Tim Robbins z kolei doskonale oddaje introwertyczną siłę i inteligencję Andy’ego. Oscarowy przegrany i późniejszy sukces Premiera filmu miała miejsce w 1994 roku. Niefortunnie, bo w tym samym roku powstały „Forrest Gump” Roberta Zemeckisa oraz „Pulp Fiction” Quentina Tarantino, które zgarnęły wszystkie możliwe nagrody. Film „Skazani na Shawshank” nie zdobył ani jednego Oscara mimo siedmiu nominacji w tym w najważniejszych kategoriach: Najlepszy film, Najlepszy aktor drugoplanowy (Morgan Freeman), Najlepszy scenariusz adaptowany (Frank Darabont), Najlepsze zdjęcia (Roger Deakins), Najlepszy montaż (Richard Francis-Bruce), Najlepsza muzyka filmowa (Thomas Newman) i Najlepszy dźwięk. Sukces przyszedł z czasem. Pomimo początkowej porażki komercyjnej (film zarobił w kinach stosunkowo niewiele jak na swoje ambicje), prawdziwa popularność „Skazanych na Shawshank” przyszła z czasem, głównie dzięki emisjom telewizyjnym i dystrybucji na VHS, DVD oraz platformach streamingowych. Nieprzerwanie od 2008 roku znajduje się w #1 w rankingu IMDb Top 250, przed „Ojcem chrzestnym” Francisa Forda Coppoli i „Mrocznym rycerzem” Christophera Nolana. Regularnie trafia na wysokie miejsca w rankingach „najlepszych filmów wszech czasów” magazynów Empire, Total Film, Entertainment Weekly, Time Out i wielu innych. W 2015 roku film został wpisany do Krajowego Rejestru Filmowego USA (National Film Registry) jako dzieło o znaczeniu kulturowym i historycznym. Czytaj też: „Dept. Q” przebił „Znachora”! Ludzie oszaleli na punkcie tego thrillera
Najpiękniejsze filmy o Mikołaju – 7 magicznych propozycji na świąteczny seans
Nasze TOP 7 filmów o Mikołaju to przezabawne, urocze, a także pełne refleksji produkcje, które skupiają się na tej legendarnej postaci. Czasami jest to zdziwaczały odludek, innym razem sympatyczny staruszek albo pełen werwy mężczyzna w średnim wieku. Skąd pochodzi i w jaki sposób dostarcza w jeden wieczór prezenty dla dzieci na całym świecie? Dla dociekliwych – nie jedna, ale wiele odpowiedzi na te i inne nurtujące pytania. Spis treści: Miejsce 1: Klaus (2019) – alternatywna geneza legendy o Świętym Mikołaju Miejsce 2: Cud na 34. ulicy (1947) – klasyka świątecznych filmów Miejsce 3: Noc Świętego Mikołaja (2000) – film moralnego niepokoju o Mikołajkach w Polsce Miejsce 4: Przyjaciel Świętego Mikołaja (2010) – familijny film przygodowy na Święta Miejsce 5: Kronika świąteczna (2018) – familijna przygoda twórców „Harry'ego Pottera” Miejsce 6: Artur ratuje Gwiazdkę (2011) – film animowany o dysfunkcyjnej rodzinie Świętego Mikołaja Miejsce 7: Ekspres polarny (2004) – porywająca podróż do krainy Mikołaja Inne filmy o Mikołaju na Gwiazdkę, które bawią i wzruszają do łez Klaus (2019) – alternatywna geneza legendy o Świętym Mikołaju Urocza i zabawna animacja „Klaus” opowiada o tym, jak rozkręcił się świąteczny biznes w niewielkim miasteczku za kołem podbiegunowym. A wszystko za sprawą egoistycznego listonosza Jespera. Aby zrealizować pracowniczą normę, czyli 6 tysięcy listów, postanawia zająć się dystrybucją zabawek, które wytwarza miejscowy stolarz. Wpada na pomysł, aby wysyłać je dzieciom na całym świecie w zamian za napisanie listu. Niestety działania dwójki głównych bohaterów nie podobają się lokalnemu burmistrzowi. Mieszkańcy Smeerensburga zaczynają ze sobą rozmawiać, wieszają skarpety na kominkach, są życzliwi i hojni, co zaburza dotychczasowy porządek. Hiszpański film animowany w reżyserii Sergio Pablosa to świetna rozrywka dla całej rodziny. Magiczna opowieść o Mikołaju zdobędzie serca i zaspokoi ciekawość młodszych widzów, a starszych rozbawią inteligentne dialogi. W 2020 r. „Klaus” otrzymał nagrodę BAFTA jako najlepszy film animowany oraz siedem nagród na festiwalu Annie. Ocena na Filmwebie: 8,1. View oEmbed on the source website Cud na 34. ulicy (1947) – klasyka świątecznych filmów Głównym bohaterem jest Kris Kringle (Edmund Gwenn), który pracuje jako Święty Mikołaj w domu towarowym w Nowym Jorku. Sympatyczny staruszek utrzymuje, że jest prawdziwym Mikołajem. Zupełnie inaczej myśli Doris Walker, która jest odpowiedzialna za marketing i promocję sklepu – nie wierzy w bajki o świętym Mikołaju, a swoje przekonania wykłada kilkuletniej córeczce, Susan. Na głównego bohatera podają oskarżenia o ukrywanie prawdziwej tożsamości. Sprawa ląduje w sądzie. W głośnym procesie uczestniczy całe miasto. Jedni są za podtrzymaniem zarzutów wobec oszusta, inny sympatyzują ze staruszkiem. W obronie Mikołaja staje Fred Gailey (John Payne). Jemu szczególnie zależy na tym, aby przywróć magię Świąt Bożego Narodzenia. Jest zakochany w Doris i chciałby tchnąć w jej życie trochę więcej wiary i radości. „Cud na 34. ulicy” w reżyserii George'a Seatona w 1948 r. otrzymał trzy Oscary w kategoriach: najlepszy aktor drugoplanowy (Edward Gwenn), najlepsze materiały do scenariusza, najlepszy scenariusz (George Seaton). Na podstawie oryginalnej fabuły powstały aż trzy telewizyjne remake'i i jedna produkcji kinowa – „Cud na 34. ulicy” w reżyserii Lesa Meyfielda. Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Noc Świętego Mikołaja (2000) – film moralnego niepokoju o Mikołajkach w Polsce Akcja filmu rozgrywa się przed Mikołajkami. Lucjan (Zbigniew Buczkowski) i Jędruś (Leszek Zduń) otrzymują przepustkę z więzienia, aby zawieźć prezenty dla dzieci z domu dziecka. Przebierają się za anioła i św. Mikołaja, ale na wolności mają zupełnie inne plany, np. Lucjan chce odwiedzić swoją narzeczoną Izę (Edyta Olszówka). Pod domem dziecka okazuje się, że w paczce od sponsorów zamiast zabawek znajdują się artykuły dla dorosłych, takie jak prezerwatywy. Lucjan i Jędruś włamują się do zamkniętego supermarketu, aby uratować Boże Narodzenie. Film powstał w ramach cyklu „Święta polskie”, którego inicjatorem był Grzegorz Łoszewski. W ramach serii powstało 13 produkcji, których akcja rozgrywa się podczas głównych świąt obchodzonych w Polsce, takich jak Mikołajki, Wigilia, Wielkanoc, Boże Ciało, ale także Pierwsza Komunia, Barbórka, Dzień Ojca czy Walentynki. Dzięki temu możemy obejrzeć także inne głośne tytuły, takie jak „Biała sukienka” Michała Kwiecińskiego czy „Przybyli Ułani” Sylwestra Chęcińskiego. Ocena na Filmwebie: 6,9. View oEmbed on the source website Przyjaciel Świętego Mikołaja (2010) – familijny film przygodowy na Święta Tuż przed świętami dochodzi od strasznego zdarzenia – Święty Mikołaj traci pamięć. Dzieje się to podczas podróży do Nowego Jorku, którą główny bohater odbywa w towarzystwie śnieżnobiałego pupila o imieniu Łapa. Mikołaj zatrudnia się w centrum handlowym, a Łapa i jego nowopoznani przyjaciele usiłują przywrócić mu pamięć. „Przyjaciel Świętego Mikołaja” to piękny i zabawny film dla małych i dużych widzów. Szczególnie zauroczy fanów czworonogów, ponieważ gadające psiaki wypadają wprost rewelacyjnie. A do tego tak pięknie i lekko niezdarnie budują świąteczną atmosferę. Ocena na Filmwebie: 6,8. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najciekawsze filmy o zwierzętach – mniej lub bardziej udomowionych Kronika świąteczna (2018) – familijna przygoda twórców „Harry'ego Pottera” Kate (Darby Camp) i Teddy (Judah Lewis) to rodzeństwo, które nie zawsze jest zgodne i ma sobie wiele do zarzucenia. Starszy brat jest złośliwy wobec młodszej siostry, która wierzy w świąteczne bajki. Kiedy zostają sami w Wigilię, dziewczynka postanawia nagrać Mikołaja (Kurt Russell) w akcji. Ustawia kamerę i okazuje się, że to wszystko jest prawdą – starszy pan z brodą w czerwonym kubraczku, sanie i renifery istnieją! Dzieciaki zakradają się do zaprzęgu i powodują wypadek, który w konsekwencji znacznie opóźnia dostawę prezentów. Czy uda się naprawić błąd? Czas nagli, ale z pomocą gromady lojalnych elfów jest na to szansa. Film w reżyserii Claya Kaytisa szybko zdobył serca dzieciaków na całym świecie. Być może dlatego, że proponuje nowy, bardziej współczesny wizerunek Mikołaja. Na pewno nie jest on tylko rubasznym staruszkiem z brodą i wypiekami na twarzy. Za to znacznie bardziej przypomina superbohatera z komiksów i filmów sci–fi. Za produkcję „Kroniki świątecznej” odpowiadają twórcy filmu „Harry Potter i kamień filozoficzny”. Na fali popularności w 2020 r. powstał sequel w reżyserii Chrisa Columbusa. Główna bohaterka nie jest już dzieckiem, ale nastolatką, która nie ma ochoty spędzać świąt z matką i jej nowym partnerem. Z kolei u boku Kurta Russela pojawia się Goldie Hawn w roli Pani Mikołajowej. Ocena na Filmwebie: 6,7. View oEmbed on the source website Artur ratuje Gwiazdkę (2011) – film animowany o dysfunkcyjnej rodzinie Świętego Mikołaja Dziadek Mikołaj jest już na emeryturze. Teraz firmą i logistyką dystrybucji prezentów zajmuje się jego najstarszy syn, Steve. Paczki dostarczane są w nowej technologii – na saniach, które nie są wykrywalne przez tradycyjne policyjne radary. Jednak w tym roku dochodzi do wpadki. Pomimo dobrej logistyki i pełnej automatyzacji procesu, na koniec zostaje jeden prezent, którego nie otrzyma w tym roku ośmioletnia dziewczynka z Kornwalii. Steve nie ma zamiaru się tym przejmować, ale zupełnie innego zdania jest jego młodszy brat, Artur. Ma dwie godziny na to, aby samodzielnie dostarczyć prezent i uratować honor rodziny. Za reżyserię odpowiada Sarah Smith, która jest autorką także innej świetnej animacji z 2021 pt. „Ron Usterka”. Film opowiada o przyjaźni chłopca z nie–do–końca–sprawnym robotem. Produkcja z 2011 r. otrzymała nagrodę Annie za przezabawny dubbing w wykonaniu Billa Nighy'ego. Ocena na Filmwebie: 6,7 View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy animowane nagrodzone Oscarem – TOP 5 Ekspres polarny (2004) – porywająca podróż do krainy Mikołaja Nasze TOP 7 zamyka film o magicznej gwiazdkowej przejażdżce pociągiem na Biegun Północny, która jest marzeniem każdego dziecka. Tajemniczy ekspres zatrzymuje się w środku nocy tuż pod oknem głównego bohatera. Chłopiec jest sceptyczny wobec tych wszystkich świątecznych bajek dla małych dzieci. A jednak wsiada do pociągu, który zabiera go wprost do polarnej krainy. Podczas podróży Hero Boy poznaje Hero Girl i Billy'ego. Razem przeżywają niesamowite chwile i odkrywają zachwycającą wioskę elfów. W końcu docierają do warsztatu Świętego Mikołaja. Jednak w tej pięknej historii przyjdzie im także stanąć do walki z nieprzyjemnym typem, który planuje zepsuć Święta. Podróżą zarządza ekscentryczny konduktor (Tom Hanks) w eleganckim mundurze, który stale pobudza ciekawość i wyobraźnię załogi ekspresu. Komputerowo stworzona animacja wiernie oddaje prawdziwe ruchy aktora. Można więc powiedzieć, że Tom Hanks nie tylko użyczył głosu, ale faktycznie zagrał w filmie. Dzięki zaawansowanej technologii powstała postać chłopca, który przypomina aktora z dziecięcych lat. Ocena na Filmwebie: 6,6. View oEmbed on the source website Inne filmy o Mikołaju na Gwiazdkę, które bawią i wzruszają do łez Nieważne, czy wierzymy w istnienie Świętego Mikołaja, czy nie. Nawet w najbardziej zabieganych domach zawsze jest chwila oddechu. Warto przeznaczyć ją na wspólny seans, który przypomina o tym, co najważniejsze. A dla zwiększenia wyboru, uzupełniamy listę o inne doskonałe produkcje: Dzika noc (2022) – thriller w reżyserii Tommy'ego Wirkola to propozycja dla starszych dzieci. Kiedy posiadłość zamożnej rodziny staje się obiektem ataku przestępców, Święty Mikołaj (David Harbour) przybywa na ratunek. Śnięty Mikołaj (1994) – komedia familijna w reżyserii Johna Pasquina, w której główny bohater – Scott Calvin (Tim Allen) zastępuje Mikołaja, Zły Mikołaj (2003) – film o oszuście, który w przebraniu Świętego Mikołaja i z pomocą wspólnika – Elfa wykorzystuje świąteczne zamieszanie, aby przeprowadzić serię udanych kradzieży. Jednak na drodze staje im ośmiolatek, który naprawdę wierzy w Święta. Reżyseria: Terry Zwigoff, Święty Mikołaj (1985) – to wzruszająca opowieść o chłopcu o imieniu Mikołaj, który dawno temu żył w odległej Laponii. Gdy jego rodzice zginęli, sierotą zaopiekowali się wszyscy mieszkańcy wioski. W ramach wdzięczności chłopiec postanowił raz w roku podrzucać im własnoręcznie przygotowane podarki. Reżyseria: Juha Wuolijoki, Dawid i Elfy (2021) – polski film familijny o elfie Albercie, który ucieka z fabryki Mikołaja. Poznaje chłopca Dawia, który szuka magii świąt w wielkim mieście. Reżyseria: Michał Rogalski. W rolach głównych: Cezary Żak, Monika Krzywkowska, Jakub Zając Zawód Święty Mikołaj (2001) – akcja toczy się wokół producentki telewizyjnej (Whoopi Goldberg), która zatrudnia nowego aktora do roli Świętego Mikołaja. Reżyseria: Peter Werner. Renifer Świętego Mikołaja (1989) – film o niezwykłej przyjaźni ośmioletniej dziewczynki z rannym reniferem. Reżyseria: John D. Hancock.
Czarna komedia – gatunek, który rozładowuje napięcie
Czy dla filmów z czarnym humorem istnieją tematy tabu?
Czarna komedia to specyficzny gatunek filmowy, który dotyka tematów drażliwych, ale w taki sposób, aby nikogo nie urazić. Odpowiednio dobrana scenografia i przerysowani bohaterowie sprawiają, że widz automatycznie nabiera dystansu. Śmierć, wojna, ludzkie ułomności – to tematy, z których nie można śmiać się przy stole. W kinie wszystko jest dozwolone. Spis treści: Wyróżniki czarnych komedii Czarny humor od Franka Capry Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Klasyka w reżyserii Tima Burtona Delicatessen (1991) – sekret pewnego sklepu u Jean-Pierre’a Jeuneta Bękarty wojny (2009) – jak Quentin Tarantino zdetonował napięcie w temacie II wojny światowej? Czarna komedia w Polsce Wyróżniki czarnych komedii W czarnej komedii przedmiotem żartu są sprawy zazwyczaj traktowane poważnie. Najczęstsze motywy to śmierć, gwałt, cierpienie, nieuleczalna choroba, niepełnosprawność, wojna, morderstwo. Wizualnie korzysta z estetyki surrealizmu. Scenografia często ma charakter baśniowy lub fantastyczny. Czarna komedia operuje groteską, łącząc w sobie elementy przeciwstawne, takie jak piękno i brzydota, realizm i fantastyka. Bohaterowie mają wyraźnie zarysowane cechy charakterystyczne, które dodatkowo podkreśla ich wygląd, np. niecodzienna fryzura, strój i zachowanie. Czarny humor od Franka Capry Za najstarszy przykład komedii, która nie boi się przekraczać granicy tzw. dobrego smaku, uchodzi „Arszenik i stare kroniki” (1944) w reżyserii Franka Capry. Jest to opowieść o pozornie zwyczajnych i sympatycznych ciotkach Mortimera Brewstera (Cary Grant). Główny bohater przyjeżdża do nich ze swoją świeżo poślubioną małżonką. Starsze panie (Josephine Hull i Jean Adair) skrywają jednak pewien sekret – przychodzących na amory mężczyzn częstują winem z arszenikiem. Ofiary zakopują w piwnicy przy pomocy chorego psychicznie Teddy'ego (John Alexander). View oEmbed on the source website Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Pisząc o czarnej komedii, nie można nie wspomnieć o brytyjskich komikach, którzy w swoich skeczach nie uznawali tematów tabu. John Cleese, Terry Gilliam, Graham Chapman, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin śmiali się ze wszystkiego – religii, narodowości i ludzkich przywar. Ich „Żywot Briana” (1979) jest satyrą na życie Jezusa Chrystusa, a w „Sensie życia według Monty Pythona” (1983) obśmiewają służbę zdrowia, zwyczaje seksualne, system edukacji, otyłość i śmierć. View oEmbed on the source website Klasyka w reżyserii Tima Burtona Niekwestionowanym mistrzem czarnych komedii jest Tim Burton, a jego „Sok z żuka” (1988) stał się inspiracją dla wielu późniejszych twórców. Film opowiada o duchach, które po śmierci nie zamierzają opuścić swojego dotychczasowego domu. Żyją sobie szczęśliwie do czasu, gdy do ich posiadłości wprowadza się rodzina miłośników sztuki. Adam (Alec Baldwin) i Barbara (Geena Davis) wynajmują bioegzorcystę, aby usunąć ludzi ze swojego domu. Przywołują go trzykrotnie wypowiadając jego imię: „Beetlejuice, Beetlejuice, Beetlejuice!”. Tymczasem okazuje się, że córka nowych lokatorów jest całkowicie odporna na niecne zagrywki „Żukosoczka”. Lydia Deetz (Winona Ryder) o wiele lepiej dogaduje się z istotami ze świata umarłych niż ludzi żywych. View oEmbed on the source website Czarne komedie stanowią główny dorobek w filmografii Tima Burtona. Z pozostałych filmów warto wymienić: Gnijącą pannę młodą (2005) – film animowany dla dorosłych opowiada o świecie żywych i alternatywnym świecie umarłych, do którego zostaje wciągnięty Victor, kiedy zagubiony ucieka z próby generalnej do własnego ślubu, Marsjanie atakują (1996) – komedia fantastycznonaukowa łączy w sobie elementy czarnego humoru i satyry politycznej. W rolach głównych zagrali: Jack Nicholson, Glenn Close, Natalie Portman i Pierce Brosnan, Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street (2007) – film na podstawie broadwayowskiego musicalu opowiada historię Benjamina Barkera (Johnny Depp), który wraca z wygnania do rodzinnego miasta z planem zemsty. W domu nad piekarnią pani Lovett (Helena Bonham Carter) otwiera zakład fryzjerski. A dzięki swoim klientom zaopatruje sąsiadkę w farsz do pasztecików. Obrazy Tima Burtona zdominowały nasz ranking filmów na Halloween. View oEmbed on the source website Delicatessen (1991) – sekret pewnego sklepu u Jean-Pierre’a Jeuneta Akcja filmu rozgrywa się w pewnym francuskim miasteczku po globalnym kataklizmie. Ogromną popularnością cieszy się sklep mięsny pana Clapeta (Jean-Claude Dreyfus). Nie wszyscy jednak wiedzą, że rzeźnik skrywa tajemnicę. Podstępnie zwabia nowych lokatorów, aby następnie przerobić ich mięso na wyroby garmażeryjne. Do mieszkania wprowadza się młody akrobata Louision (Dominique Pinon), który także ma paść ofiarą zasadzki. Sprawa się komplikuje, kiedy chłopak zakochuje się w córce rzeźnika, Julie Clapet (Marie-Laure Dougnac). Film „Delicatessen” został nagrodzony czterema Cezarami w 1992 roku jako najlepszy film debiutancki, za najlepszy scenariusz, montaż i scenografię utrzymaną w duchu surrealizmu. View oEmbed on the source website Bękarty wojny (2009) – jak Quentin Tarantino zdetonował napięcie w temacie II wojny światowej? Film porusza kilka wątków. Jednym jest zemsta na nazistach, którą planuje Aldo Raine (Brad Pitt). W tym celu we Francji powołuje tajną jednostkę złożoną z amerykańskich Żydów. Ich celem ma być wytropienie nazistów. Największych fanatyków zabijają, a tych, którym darują życie, naznaczają swastyką wypaloną na czole. Drugi ważnym wątkiem jest historia Żydówki Shosanny Dreyfus (Mélanie Laurent), która w przeszłości była świadkiem egzekucji swojej rodziny. Teraz jako dorosła kobieta jest właścicielką kina i również ma okazję do zemsty. Za rolę nazisty Hansa Landy, zwanego „łowcą Żydów”, Christoph Waltz otrzymał Oscara, nagrodę na festiwalu BAFTA i Złote Globy w 2010 roku. Czarna komedia Quentina Tarantino została uhonorowana także Kryształową Statuetką w konkursie People's Choice. To również miejsce 4. w naszym rankingu filmów o nazistach. View oEmbed on the source website Czarna komedia w Polsce Filmy zawsze stanowiły wentyl bezpieczeństwa, pozwalając na rozładowanie napięcia. Także na naszym rodzimym gruncie powstawały komedie z czarnym humorem, takie jak: Sprawa się rypła (1984) – film w reżyserii Janusza Kidawy opowiada o babci Kornelii i jej rodzinie. Gospodarz domu (Franciszek Pieczka), łasy na nagrodę z urzędu z okazji 100. urodzin babci, postanawia „wskrzesić” zmarłą staruszkę, Rewers (2009) – akcja czarnej komedii w reżyserii Borysa Lankosza toczy się równolegle w dwóch czasach – współcześnie i w latach 50. XX wieku. Główną bohaterką jest Sabina (Agata Buzek), którą matka (Krystyna Janda) i babcia (Anna Polony) chcą intratnie wydać za mąż. W pewnym momencie na horyzoncie pojawia się przystojny Bronisław Falski (Marcin Dorociński), który jednak okazuje się agentem Urzędu Bezpieczeństwa, Kołysanka (2010) – czarna komedia Juliusza Machulskiego opowiada o bladolicej rodzinie Makarewiczów, która wprowadza się do posiadłości na Mazurach. Więcej na temat fabuły w rankingu filmów o wampirach. View oEmbed on the source website
Film noir – gatunek, nurt czy styl? Historia i najlepsze produkcje
Kryminały, horrory i melodramaty w charakterystycznej oprawie wizualnej. Co jeszcze wyróżnia filmy noir?
Film noir jako gatunek lub nurt w kinematografii zaistniał i trafił na podatny grunt w latach 40. i 50. XX wieku. To przede wszystkim dzieło europejskich reżyserów, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych, aby móc tworzyć filmy niezależnie od propagandy związanej z II wojną światową. Kino noir jest trudne do zdefiniowania, a jednak wyróżnia się charakterystyczną mroczną estetyką, archetypami bohaterów i motywami, po które chętnie sięgają również późniejsi twórcy. Spis treści: Co to znaczy kino noir? Historia gatunku Pierwszy film w stylu noir Wyróżniki mrocznych filmów Klasyczne filmy noir z lat 40. XX wieku Filmy inspirowane kinem noir Co to znaczy kino noir? Historia gatunku Badacze filmu są podzieleni i nie wszyscy uznają filmy noir jako oddzielny gatunek filmowy. Niektórzy są bardziej skłonni operować terminem „styl” lub „nurt noir” w odniesieniu do amerykańskich filmów kryminalnych z lat 40. i 50. XX wieku. Mroczne produkcje powstały z inspiracji powieściami detektywistycznymi i niemieckim ekspresjonizmem. Termin wywodzi się z języka francuskiego i w dosłownym tłumaczeniu oznacza „czarny film”. Po raz pierwszy w odniesieniu do produkcji hollywoodzkich użył go francuski krytyk filmowy Nino Frank w 1946 roku. Przyjmuje się, że w wyborze terminu zainspirował się nazwą francuskiego wydawnictwa literackiego Série noire. Niemiecki ekspresjonizm w kinie amerykańskim Do zmiany trendu w filmach amerykańskich mocno przyczyniła się II wojna światowa. Z Niemiec do USA wyemigrowali między innymi Fritz Lang i Otto Preminger. Reżyser słynnego „Metropolis” (1926) opuścił Europę po tym, jak odrzucił propozycję Josepha Goebbelsa, aby tworzył filmy dla III Rzeszy. W 1934 roku założył własną wytwórnię w Hollywood. Historia Ottona Premingera zaczęła się inaczej. Urodził się w Wyżnicy w Ukrainie w zamożnej rodzinie żydowskiej, w latach 20. razem z bratem studiował prawo na uniwersytecie w Wiedniu. Do Stanów Zjednoczonych wyjechał na trzy lata przed przyłączeniem Austrii do III Rzeszy. Na charakterystykę bohaterów w filmach noir duży wpływ miały teorie psychologiczne Zygmunta Freuda. Filmy zapowiadające kino noir Nowy gatunek w dużej mierze jest dziełem europejskich emigrantów. To nie tylko wyżej wspomniani ekspresjoniści niemieccy, tacy jak Fritz Lang czy Otto Preminger. Za prekursorskie uważane są także filmy Jacquesa Tournera, Roberta Siodmaka czy Michael Curtiza. Pierwszy film w stylu noir Jeśli jednak potrzebujemy konkretnej daty, to za początek kina noir uznawany jest 1941 rok, w którym ukazał się „Sokół maltański” w reżyserii Johna Hustona. Film przedstawia zagadkę kryminalną, w którą zamieszany jest prywatny detektyw Sam Spade (Humphrey Bogart). Na prośbę Ruth Wonderly, która później podaje się za Brigid O'Shaughnessy (Mary Astor), podejmuje on śledztwo w sprawie serii tajemniczych morderstw. W toku dochodzenia okazuje się, że kluczem do rozwiązania zagadki jest statuetka sokoła wysadzona klejnotami. Obraz powstał na podstawie powieści Dashiella Hammetta i jest remake'iem filmu z 1931 roku. View oEmbed on the source website Wyróżniki mrocznych filmów Akcja filmów noir najczęściej rozgrywa się w scenerii dużego miasta. Charakterystyczne ujęcia dla filmów noir to skąpane deszczem ulice nocą. Nastrój niepokoju oddają wyraziste cienie i mocne kontrasty. Światło umieszczone nisko lub wysoko sprawia, że część kadru pozostaje niedoświetlona, skrywając tajemnicę. Charakterystyczne typy postaci to: femme fatale, osoby przypadkowe wplątane w zagadkę kryminalną i prywatni detektywi. Przedstawieni bohaterowie często wtapiają się w tło, wychodzą z mroku lub są oświetleni tylko z jednej strony. Ujęcia z dołu mają spotęgować cechy oprawcy, z kolei ujęcia z góry umniejszają postaci ofiary. Fabuła nie jest przedstawiona liniowo. Zaburzona chronologia ma zdezorientować widza. Klasyczne filmy noir z lat 40. XX wieku Chociaż to „Sokół maltański” został wyznaczony jako pierwszy film w stylu noir, na gatunek składają się obrazy różnych twórców, zwłaszcza z lat 40. XX wieku. To czarno-białe produkcje, które wypracowują archetypy femme fatale, prywatnego detektywa, nieszczęsnego oszusta czy przypadkowego obywatela wciągniętego w świat nielegalnych rozgrywek. Poniżej najważniejsze filmy: Obywatel Kane (1941) – film w reżyserii Orsona Wellesa uznawany jest za przełom w prezentacji filmów fabularnych ze względu na wprowadzenie nieliniowego sposobu prowadzenia narracji. W rolach głównych wystąpili: Orson Welles, Joseph Cotten i Dorothy Comingore, Cień wątpliwości (1943) i inne filmy Alfreda Hitchcocka, takie jak: „Osławiona” (1946), „Nieznajomi z pociągu” (1951) czy „Niewłaściwy człowiek” (1956), Laura (1944) – kryminał w reżyserii Ottona Premingera przedstawia tajemnicze śledztwo detektywa Marka McPhersona (Dana Andrews)w sprawie zabójstwa Laury Hunt (Gene Tierney), film otrzymał Oscara w kategorii: najlepsze zdjęcia za kadry autorstwa Joseph LaShelle, Kobieta w oknie (1944) – thriller psychologiczny w reżyserii Fritza Langa opowiada o kobiecie cierpiącej na agorafobię, która przez okno swojego mieszkania obserwuje pozornie idealną amerykańską rodzinę. W pewnym momencie jest świadkiem zbrodni, Dom przy 92 ulicy (1945) – film sensacyjny o agentach FBI walczących z tajnymi agentami III Rzeszy jest przykładem kina noir inspirowanego filmem dokumentalnym. Obraz został nagrodzony Oscarem w 1946 roku za najlepszej oryginalne materiały do scenariusza, Kręte schody (1946) – thriller w reżyserii Roberta Siodmaka opowiada o małym miasteczku, w którym w niewyjaśnionych okolicznościach giną niepełnosprawne kobiety. W rolach głównych wystąpiły: Ethel Barrymore, Dorothy McGuire i George Brent. Dama z Szanghaju (1947) – film noir Orsona Wellesa przedstawia intrygę małżeńską, w którą zostaje wplątany Michael O'Hara (Orson Welles) pod wpływem uroku pięknej Elsy Bannister (Rita Hayworth). View oEmbed on the source website Filmy inspirowane kinem noir Estetyka filmów, w których nic nie jest oczywiste, była szczególnie bliska taki twórcom jak: Roman Polański, Martin Scorsese czy David Lynch. Poniżej tytuły określane jako filmy neo-noir, czyli inspirowane czarno-białym mrocznym gatunkiem z okresu po II wojnie światowej. Chinatown (1974) – głośny film Romana Polańskiego Intryga napisana przez Romana Polańskiego i Roberta Towne'a rozgrywa się w mrocznych latach 30. w Stanach Zjednoczonych. Znakomity prywatny detektyw Jake Gittes (Jack Nicholson) specjalizujący się w zdradach małżeńskich zostaje zmanipulowany przez femme fatale Evelyn Mulwray (Faye Dunaway). Film otrzymał Oscara w 1975 roku za najlepszy scenariusz oryginalny. View oEmbed on the source website Taksówkarz (1976) – Nowy Jork nocą w reżyserii Martina Scorsese Cierpiący na bezsenność weteran wojny w Wietnamie (Robert De Niro) zatrudnia się na jako nocny taksówkarz, aby czymś zając czymś głowę i przy okazji zarobić na swojej przypadłości. Jeździ po Bronksie, najbardziej niebezpiecznej dzielnicy Nowego Jorku. Mroczny film Martina Scorsese został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes w 1976 roku. Przyczynił się także do rozkwitu kariery Roberta De Niro i trzynastoletniej wówczas Jodie Foster. View oEmbed on the source website Blue Velvet (1986) – kryminał erotyczny Davida Lyncha Jeffrey Beaumont (Kyle MacLachlan) odkrywa mroczny świat klubów nocnych i powiązanych z nimi morderstw za sprawą przypadkowo znalezionego ludzkiego ucha. Od córki detektywa dowiaduje się o sprawie kryminalnej, w którą jest zamieszana piosenkarka Dorothy Vallens (Isabella Rossellini). Aktorka odgrywająca główną rolę w filmie Davida Lyncha otrzymała nagrodę Independent Spirit w 1987 roku. View oEmbed on the source website Pulp Fiction (1994) – gangsterskie porachunki, kradzieże i narkotyki w wizji Quentina Tarantino Quentin Tarantino przedstawia świat szemranych interesów, które dogadywane są w klubach nocnych i luksusowych willach, za pomocą czterech luźno powiązanych wątków. Film otrzymał Oscara w 1995 roku za najlepszy scenariusz, napisany przez Tarantino i Rogera Avary'ego. W zachwycających rolach wystąpili: Samuel L. Jackson jako Jules Winnfield, John Travolta jako Vincent Vega, Uma Thurman jako Mia Wallace i Bruce Willis jako Butch Coolidge. View oEmbed on the source website Fargo (1996) – czarna komedia neo-noir w reżyserii braci Coen W śnieżnej scenerii Minnesoty Jerry Lundegaard (William H. Macy) wynajmuje dwóch podejrzanych przestępców (Steve Buscemi i Peter Stormare), aby sfingowali porwanie jego żony. W ten sposób chce wyłudzić pieniądze od swojego teścia, które pozwolą mu wyjść z finansowego dołka. Jednak akcja nie przebiega zgodnie z planem, a w pościg za porywaczami rusza policjantka w zaawansowanej ciąży (Frances McDormand). W 1997 roku film Ethana i Joela Coenów został nagrodzony dwoma Oscarami – dla doskonałej Frances McDormand i za najlepszy scenariusz oryginalny. View oEmbed on the source website
Ryszard Filipski – aktor, reżyser filmowy i twórca spektakli teatralnych
W filmach grał silne role „prawdziwych twardzieli”
Ryszard Filipski w latach 50. 60. i 70. XX wieku był jednym z najlepszych polskich aktorów. Po mocnym debiucie mógł przebierać w ofertach, a reżyserzy chętnie widzieli go w roli stanowczego mężczyzny, który doskonale zna reguły brutalnego świata. Po próbach reżyserskich zszedł ze sceny i osiadł na południowo-wschodnim krańcu Polski. Jako aktor filmowy wrócił do branży pod koniec ubiegłego wieku. Spis treści: Skrócony życiorys Ryszarda Filipskiego Życie prywatne aktora i reżysera Kariera filmowa Ryszarda Filipskiego Filmy w reżyserii znanego aktora Skrócony życiorys Ryszarda Filipskiego Ryszard Filipski urodził się 17 lipca 1934 we Lwowie. W 1958 roku zdał eksternistycznie egzamin krakowskiej szkoły teatralnej. W czasie studiów zadebiutował jako aktor w filmie sportowym „Trzy straty” (1955), na który składały się nowele w reżyserii Ewy Petelskiej, Czesława Petelskiego i Stanisława Lenartowczza, a także w dramacie wojennym „Godziny nadziei” (1955) w reżyserii Jana Rybkowskiego. Zagrał w nich role epizodyczne, ale już wtedy zwrócił uwagę krytyków wyjątkowym talentem, charyzmą i pewnością siebie. W 1966 roku założył teatr jednego aktora eref-66 w Krakowie, pod którego szyldem do 1981 roku wystawił ok. 6 tysięcy spektakli. W przedstawieniach, najczęściej monodramach, wracał do historii okupacji niemieckiej i działalności Żegoty – policji żydowskiej, co wielokrotnie wzbudzało duże emocje wśród odbiorców i krytyków teatralnych. Lata 70. i 80. XX wieku – największe sukcesy filmowe i teatralne W karierze aktorskiej Ryszard Filipski największy rozgłos zdobył jako tytułowy „Hubal” (1973), czyli major Henryk Dobrzański w filmie wojennym Bohdana Poręby. Został zapamiętany też z roli w „Potopie” (1974) Jerzego Hoffmana. W latach 1975-1979 był dyrektorem Teatru Ludowego w Nowej Hucie, od 1980 do 1981 roku pełnił funkcję kierownika Zespołu Filmowego „Kraków”, a od 1982 do 1987 – „Iluzjonu”. W jego dorobku reżyserskim najważniejszym filmem był „Zamach stanu” (1980) – opowieść o Józefie Piłsudskim, w której sam zagrał główną rolę. Po tym filmie na długi czas zrezygnował z działalności aktorskiej. Wycofanie się z branży i powrót po latach Znany aktor i mniej znany reżyser osiadł w Białowieży, gdzie prowadził stadninę koni i zapisywał swoje przemyślenia. Ich owocem jest książka pt. „Mzehomo” wydana w 1997 roku. Dopiero po kilkunastu latach wrócił do aktorstwa. Wystąpił w filmie „Lazarus” (1993) w reżyserii Waldemara Dzikiego, ale na kolejną rolę musieliśmy poczekać do 2003 roku. Pojawił się wtedy na planie serialu „Zaginiona” w reżyserii Andrzeja Kostenki. Zmarł 22 października 2021 roku. Został pochowany na cmentarzu w Żukowie, koło Grodziska Mazowieckiego. Życie prywatne aktora i reżysera Ryszard Filipski miał cztery żony i w sumie dziesięcioro dzieci. Pierwsze małżeństwo zawarł z aktorką Zofią Kalińską. Jego czwartą żoną była Małgorzata Filipska, z którą miał sześcioro dzieci. Aktor i reżyser zerwał kontakt z rodziną w chwili, gdy związał się z młodszą o 40 lat poetką i aspirującą aktorką Lusią Ogińską. Dzieci i jego byłe żony nie zostały powiadomione o śmierci Ryszarda Filipskiego. Oficjalna informacja ukazała się w mediach już po pogrzebie, 29 października 2021 roku. Kariera filmowa Ryszarda Filipskiego Po raz pierwszy w roli głównej wystąpił w 1956 roku w filmie „Koniec nocy” (1956) w reżyserii Juliana Dziedziny, Pawła Komorowskiego i Walentyny Uszyckiej. Zagrał Edka Słowika u boku Zbigniewa Cybulskiego, a rola „brutalnego mężczyzny” zaowocowała kolejnymi propozycjami na kreacje aktorskie w tym stylu. Wybrane filmy, poza własną reżyserią, w których zagrał Ryszard Filipski: Wycieczka w nieznane (1967) – w filmie psychologicznym w reżyserii Jerzego Ziarnika aktor zagrał rolę pisarza Andrzeja Millera. Jest to ekranizacja opowiadania Andrzeja Brychta o obozie Auschwitz-Birkenau. Przekładaniec (1968) – w komedii science fiction reżyserii Andrzeja Wajdy Ryszard Filipski wystąpił jako adwokat Richarda Foxa – kierowcy rajdowego, na którego sukces składają się ciała i osobowości ofiar karamboli na torze wyścigowym. Film został wyreżyserowany na podstawie opowiadania Stanisława Lema, Brylanty Pani Zuzy (1971) – w filmie kryminalnym Pawła Komorowskiego aktor wcielił się w rolę tajnego agenta, Hubal (1973) – film wojenny w reżyserii Bohdana Poręby opowiada historię majora Henryka Dobrzańskiego, który nie złożył broni w 1939 roku. Jego oddział podejmował działania sabotażowe podczas okupacji niemieckiej, Potop (1974) – druga część „Trylogii” na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza rozgrywa się w czasie wojny polsko-szwedzkiej w XVII wieku. Ryszard Filipski wystąpił w roli wachmistrza Soroki, Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem (2003) – w adaptacji powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego w reżyserii Jerzego Hoffmana zagrał Wisza, ojca pięknej Dziwy (Marina Aleksandrowa), w której zakochał się młody wojownik Ziemowit (Michał Żebrowski), Pitbull (2005) – w filmie sensacyjnym Patryka Vegi występuje w roli „sędziego” Wora, guru gangsterskiego półświatka. Więcej na temat fabuły w rankingu najlepszych filmów o polskiej mafii. Filmy w reżyserii znanego aktora Aktor występujący w roli „prawdziwych twardzieli” próbował swoich sił także jako reżyser filmowy, dla którego ważna jest historia Polski. Orzeł i reszka (1974) – film szpiegowski na podstawie powieści Jerzego Bronisławskiego Akcja filmu rozgrywa się w Krakowie w 1954 roku. Na wolność wychodzi więzień polityczny Marcin Nowak (Ryszard Filipski). Opuszczając placówkę spotyka kobietę, która wypytuje go o swojego męża, również osadzonego w charakterze „wroga systemu”. Niestety, jest to mężczyzna, któremu nie udało się przetrwać tortur stosowanych przez pracowników Urzędu Bezpieczeństwa. Główny bohater nie potrafi ułożyć sobie życia w nowej rzeczywistości. Dzięki przypadkowej znajomości zatrudnia się jako inżynier w państwowych zakładach rolniczych, jednak nie udaje mu się na dłużej utrzymać posady. Postanawia odszukać żonę swojego kolegi z celi. Razem uciekają na Zachód. Film w reżyserii Ryszarda Filipskiego był nominowany do Złotych Lwów w Gdyni w 1975 roku. Wysokie loty (1978) – dramat obyczajowy o rzeczywistości w PRL-u Jest to opowieść o nowym dyrektorze przedsiębiorstwa „Tokar” (Jerzy Złotnicki), którego działania są pod stałą obserwacją lokalnego działacza partyjnego, Wojciecha Średniawy (Jerzy Aleksander Braszka). Równoległym wątkiem jest historia syna sekretarza, Janusza (Tomasz Borkowy), który własnym sumptem postanawia skonstruować samolot o symbolicznej nazwie „Don Kichot”. Ryszard Filipski pojawia się w obsadzie filmu w epizodycznej roli – jako gość na przyjęciu u dyrektora Matusiaka. Obraz był wyświetlany w konkursie głównym na festiwalu w Gdyni w 1979 roku. Zamach stanu (1981) – film polityczny o marszałku Piłsudskim Akcja filmu rozgrywa się w 1925 roku, który dla rządu Wincentego Witosa (Jerzy Sagan) był szczególnie niekorzystny. Podzielony wewnętrznie nie jest w stanie pracować i traci poparcie społeczne. Za to coraz większą przychylność zdobywa Józef Piłsudski (Ryszard Filipski), który w maju decyduje się na przejęcie władzy. Historia przewrotu majowego w reżyserii Ryszarda Filipskiego została uhonorowana Nagrodą Główną Jury na festiwalu w Gdyni w 1980 roku. View oEmbed on the source website
Michał Skolimowski – reżyser i scenarzysta, jeden z dwóch synów Jerzego Skolimowskiego
Reżyser uczył się warsztatu od ojca, ale twórczo rozwijał się współpracując z bratem
Michał Skolimowski współpracował z ojcem przy międzynarodowych produkcjach. Jednocześnie próbował tworzyć filmy na własny rachunek. Razem z bratem napisał scenariusz i wyreżyserował psychodeliczny thriller, jednak na jego premierze pojawił się sam, bez Józefa Skolimowskiego. Spis treści: Skrócona biografia reżysera Najlepszą zemstą jest sukces (1984) – współpraca z ojcem przy scenariuszu do filmu Ferdydurke (1991) – adaptacja powieści Witolda Gombrowicza według scenariusza Michała, Józefa i Jerzego Skolimowskich Motyw cienia (1993) – dramat psychologiczny stworzony z bratem Essential Killing (2010) – współpraca reżyserska z ojcem Jerzym Skolimowskim Ixjana. Z piekła rodem (2012)– film Michała i Józefa Skolimowskich Skrócona biografia reżysera Michał Skolimowski urodził się w 1968 roku. Jest synem znanego reżysera Jerzego Skolimowskiego i aktorki Joanny Szczerbic. Jako dziecko Michał często podróżował z rodzicami, razem z bratem Józefem (1970-2012) chodzili do szkoły w Anglii. Reżyser, znany także pod pseudonimami John Yorick i Michael Lyndon, był samotnikiem, nie potrafił odnaleźć się w grupie. Za to łączyła go szczególna więź z bratem. Obydwaj poszli w ślady ojca. Razem pracowali nad scenariuszem i reżyserią filmu „Motyw cienia” (1993), a następnie „Ixjana. Z piekła rodem” (2012). Niestety, okazało się, że było to ich ostatni wspólny projekt. Film ukazał się już po śmierci Józefa. Mężczyzna zmarł w Indiach w wieku 42 lat w wyniku przemęczenia organizmu i wysokiej gorączki spowodowanej sepsą. Dwa lata później zmarła ich matka, Joanna Szczerbic. Została pochowana razem z synem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Po śmierci brata Michał Skolimowski jak dotąd nie stworzył kolejnego filmu. Najlepszą zemstą jest sukces (1984) – współpraca z ojcem przy scenariuszu do filmu Michał pomagał ojcu przy pisaniu scenariusza do dramatu obyczajowego produkcji francusko-brytyjskiej „Najlepszą zemstą jest sukces”. Zagrał w nim także jedną z głównych ról. Tematem filmu jest relacja między ojcem a synem. Fabuła rozgrywa się w Londynie, gdzie mieszka pewna rodzina z Polski. Adam (Michał Skolimowski) jest zbuntowanym nastolatkiem. Czując ból i wyobcowanie w obcym kraju, planuje wróci do Polski, o czym nie ma pojęcia jego ojciec (Michael York). Michał zagrał w filmie ojca pod pseudonimem Michael Lyndon. Ferdydurke (1991) – adaptacja powieści Witolda Gombrowicza według scenariusza Michała, Józefa i Jerzego Skolimowskich W pracę nad ekranizacją „Ferdydurke” Jerzy Skolimowski zaangażował dwóch swoich synów. Do współpracy aktorskiej zaprosili: Roberta Stephensa, Zbigniewa Zamachowskiego, Beatę Tyszkiewicz, Artura Żmijewskiego i wielu innych znanych polskich oraz zagranicznych aktorów. Film opowiada o trzydziestoletnim Józiu (Iain Glen), który jako dorosły mężczyzna wraca do gimnazjum. W szkole poznaje Miętusa (Crispin Glover) i Syfona (Marek Probosz), a następnie przeprowadza się na stancję do Młodziaków. Tam zakochuje się w Zucie (Judith Godreche). View oEmbed on the source website Motyw cienia (1993) – dramat psychologiczny stworzony z bratem Film opowiada o sztuce, która ma być wystawiona w niewielkiej nadmorskiej miejscowości. Mark (Józef Skolimowski), który odgrywa w niej rolę Napoleona, nie ma pojęcia, że autorem spektaklu jest jego brat Matthew (Michał Skolimowski). Kiedy jednak Mathew sugeruje wprowadzenie zmian w swoim dziele, dowiaduje się od ojca (Michael Sarne) i jednocześnie producenta sztuki, że jest już za późno. Wtedy ujawnia się jako autor. Nad scenariuszem i reżyserią filmu „Motyw cienia” Michał i Józef pracowali razem. Essential Killing (2010) – współpraca reżyserska z ojcem Jerzym Skolimowskim Michał Skolimowski współpracował także z ojcem przy reżyserowaniu filmu „Essential Killing”. Jest to przejmująca historia Afgańczyka Mohammeda (Vincent Gallo), który w obronie własnej zabija trzech amerykańskich żołnierzy. Udaje mu się uciec z tajnej bazy w Europie Środkowej. Do końca filmu nie mamy pojęcia, czy Mohammed jest terrorystą, czy niewinnym człowiekiem, który znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. Film zdobył trzy nagrody na festiwalu w Wenecji w 2010 roku, Grand Prix i cztery nagrody indywidualne na festiwalu w Gdyni i cztery Orły w 2011 roku. View oEmbed on the source website Ixjana. Z piekła rodem (2012) – film Michała i Józefa Skolimowskich Utalentowany pisarz Marek (Sambor Czarnota) pojawia się na balu u ekscentrycznego milionera. Tajemnicza atmosfera przyjęcia i duże ilości środków odurzających sprawiają, że mężczyzna traci kontrolę nad sytuacją. Następnego dnia okazuje się, że zabił swojego przyjaciela. Próbuje przypomnieć sobie przebieg zdarzeń, ale jedyne co pamięta, to postać pięknej kobiety (Anna Dereszowska). Film „Ixjana. Z piekła rodem” ukazał się po śmierci Józefa Skolimowskiego. Na jego premierze Michał nie rozstawał się ze zdjęciem brata. View oEmbed on the source website
Stanisław Brejdygant – aktor teatralny i filmowy, dramaturg, pisarz, reżyser
Jakie filmy powstały w reżyserii znanego polskiego aktora?
Stanisław Brejdygant sprawnie łączył i rozwijał swoje talenty w różnych obszarach kulturalnego świata. Jako młody aktor teatralny przyciągnął uwagę krytyków brawurową rolą w warszawskim Teatrze Narodowym. Z pasją realizował pisane przez siebie dramaty, znajdując również czas na reżyserię filmową i niejedną wielką miłość. Spis treści: Droga do kariery na scenie Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Spektakle zaangażowane politycznie Dorobek literacki Stanisław Brejdygant jako aktor filmowy Filmy w reżyserii Stanisława Brejdyganta Życie prywatne aktora i reżysera Droga do kariery na scenie Stanisław Brejdygant urodził się 2 października 1936 roku w Warszawie. Jego ojciec Ignacy Brejdygant był lekarzem, matka – Janina z domu Paprocka – pracowała w Towarzystwie Opieki nad Niemowlętami w Wołominie, a także w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci w Warszawie. Przyszły aktor, dramaturg, reżyser już od dziecka pałał miłością do literatury. Jako licealista należał do Koła Młodych działającego przy Związku Literatów Polskich. Po ukończeniu Liceum im. Władysława IV w Warszawie, Stanisław Brejdygant rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie zdecydował się na aktorstwo w Warszawskiej Szkole Teatralnej, a potem także na reżyserię na akademii filmowej w Łodzi. Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Aktorsko Brejdygant zadebiutował już w wieku 23 lat na scenie Teatru Narodowego w Warszawie w roli Hamleta, którą zachwycił publiczność i krytyków. Doskonałe recenzje i jeszcze większe ambicje otworzyły mu drogę do kariery na deskach innych teatrów w Warszawie, Koszalinie, Poznaniu i Łodzi. Spektakle zaangażowane politycznie Jako reżyser teatralny ma w swoim dorobku adaptacje powieści Dostojewskiego i pięć oper Piotra Czajkowskiego. Stanisław Brejdygant wystawiał także autorskie spektakle, które zabierały ważny głos w trudnych politycznie czasach. W 1982 roku, rok po ogłoszeniu stanu wojennego, wyreżyserował sztukę pt. „Wyzwolony”, której premiera w Teatrze Powszechnym w Warszawie była głośnym wydarzeniem o wymiarze kulturalno-politycznym. Jest to opowieść o samotności i poczuciu krzywdy w czasach od powstania listopadowego do styczniowego. W kontrze do trójki głównych bohaterów stoi postać zgermanizowanego strażnika więziennego, który jako jedyny sprawia wrażenie szczęśliwego. Dorobek literacki Jednak Stanisław Brejdygant pisał nie tylko dramaty, ale także powieści, w których rozlicza traumy z przeszłości, takie jak: „Testament” (1981), „Być Bogiem: opowiadania” (1981), „Stypa” (1991), „Maligna” (1995), „Zwierzenia” (2023). W 2023 wydał autobiografię „Pokoje. Od urodzenia do wieku klęski”. Wraca w niej do dzieciństwa w czasie Powstania Warszawskiego, opowiada o życiu w mieszkaniu na Koszykowej, licznych podróżach i kobietach. Stanisław Brejdygant jako aktor filmowy Szerokiej publiczności znana jest jego rola w serialu „Klan”, w którym zagrał Janusza Zamojdowskiego, przyjaciela rodziny Lubiczów. W filmach pełnometrażowych mogliśmy podziwiać jego kunszt między innymi w następujących kreacjach aktorskich: strażnik z fabryce Schindlera w „Liście Schindlera” (1993) w reżyserii Stevena Spielberga, dyplomata brytyjski w filmie „Akwarium” (1996) Antoniego Krauzego, „Papież” w „Drogówce” (2013) Wojciecha Smarzowskiego, ksiądz Teodor w „Klerze” (2018), również w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. View oEmbed on the source website Filmy w reżyserii Stanisława Brejdyganta Na swoim koncie aktor i reżyser teatralny ma także kilka filmów fabularnych, wśród których warto wymienić następujące tytuły: „Księżyc” (1969) – krótkometrażowy film historyczny rozgrywający się w Rosji w czasie rewolucji październikowej, „Wyspy szczęśliwe” (1972) – dramat krótkometrażowy o lekarzu, który przeżywa kryzys małżeński. W roli głównej wystąpił Gustaw Holoubek, „Zakręt” (1977) – film pełnometrażowy o dwójce przyjaciół, którzy spotykają się w górskiej samotni. W rolach głównych wystąpili Józef Nowak i Michał Pawlicki. Stanisław Brejdygant jest także autorem scenariuszy do filmów „Księżyc”, „Zakręt” i „Opowieść w czerwieni” w reżyserii Henryka Kluby. Życie prywatne aktora i reżysera Stanisław Brejdygant czterokrotnie podchodził do instytucji małżeństwa. Jego pierwszą żoną była malarka i scenografka Zofia Wierchowicz. Jako drugą poślubił śpiewaczkę Nelę Obarską. Ich syn Igor Brejdygant (ur. 1971) poszedł w ślady ojca, robiąc karierę aktorską i reżyserską. Zawodowo zajmuje się też fotografią. Jest także ojcem piosenkarza Krzysztofa Zalewskiego (ur. 1984). O tym, że ma drugiego syna, dowiedział się dopiero w 1997 roku, bo śmierci matki znanego muzyka. Igor i Krzysztof dowiedzieli się, że są braćmi, dopiero w 2002 roku. Trzecią żoną aktora i dramaturga była historyczka sztuki Barbara Janicka. W 2015 roku Stanisław Brejdygant poślubił Ritę Kożewnikową, mistrzynię akupunktury pochodzącą z Mongolii. Para poznała się w Łodzi, a wchodząc w związek małżeński popularny aktor został ojczymem dorosłego syna Rity – Miagmara.
Jacek Bromski – reżyser popularnych komedii obyczajowych i sensacyjnych
Życie prywatne, zawodowe i najważniejsze filmy
Filmy Jacka Bromskiego to przede wszystkim komfortowa rozrywka, która wywołuje uczucie nostalgii, nie wchodząc na patetyczne tony. W jego dorobku prym wiodą komedie obyczajowe z wątkami sensacyjnymi, które wkradają się nawet w pozornie beztroski i sielankowy krajobraz polskiego Podlasia. Spis treści: Skrócony życiorys Jacka Bromskiego Życie prywatne reżysera Najważniejsze filmy Jacka Bromskiego Skrócony życiorys Jacka Bromskiego Jacek Bromski urodził się w 1946 roku we Wrocławiu. W 1965 roku rozpoczął studia malarskie na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Następnie studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1974 roku – reżyserię na akademii filmowej w Łodzi. W 1988 roku założył Zespół Filmowy „Zebra” (razem z Juliuszem Machulskim i Jackiem Moczydłowskim), który w późniejszych latach przyjął nazwę Studia Filmowego „Zebra”. To tu powstały takie produkcje jak „Kroll” (1991) i „Psy” (1992) Władysława Pasikowskiego czy „Kiler” (1997) i „Kiler-ów 2-óch” (1999) w reżyserii Juliusza Machulskiego. W 1996 roku Jacek Bromski objął stanowisko prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich, które pełnił do 2024 roku. Przy Stowarzyszeniu założył Związek Autorów i Producentów Audiowizualnych, aby zadbać o regulacje praw autorskich twórców filmowych na arenie międzynarodowej – nie tylko w Europie, ale także w Azji i obydwu Amerykach. Życie prywatne reżysera Jacek Bromski był mężem Anny Zielińskiej. W 1972 roku urodził się ich syn Łukasz, który jako dorosły mężczyzna został grafikiem komputerowym. W latach 80. miał miejsce jego głośny romans z aktorką Ewą Błaszczyk, którą poznał podczas kręcenia filmu „Alicja” (1982) – współpraca reżyserska z Jerzym Gruzą. Więcej na ten temat w historii miłości Jacka Bromskiego i Ewy Błaszczyk. Następnie wziął ślub z aktorką Anną Romantowską, która była świeżo po rozwodzie z Krzysztofem Kolbergerem. Chociaż wydawało się, że Jacek Bromski i Anna Romantowska są dla siebie stworzeni, ich małżeństwo zakończyło się cichym rozwodem. Oficjalnie od 2011 roku reżyser jest w związku z Moniką Smoleń-Bromską, która była wiceministrem kultury w rządzie Donalda Tuska. Więcej w artykule o Jacku Bromskim i Monice Smoleń. Mają córkę Zosię – dziewczynka pojawiła się w jego filmie „Solid Gold” z 2019 roku. Najważniejsze filmy Jacka Bromskiego Jacek Bromski znany jest z lekkich filmów, które nie mają ambicji rozstrzygania głębokich dylematów moralnych. Największą popularność zdobyły jego obrazy z serii „U Pana Boga...” rozgrywające się na Białostocczyźnie i komedie gangsterskie. Reżyser współpracował między innymi z Januszem Gajosem, Zbigniewem Zamachowskim, Bogusławem Lindą, Cezarym Pazurą, Anną Romantowską, Krystyną Feldman i Anną Przybylską. Alicja (1982) – debiut we współpracy z Jerzym Gruzą Musical jest adaptacją książki Lewisa Carrolla pt. „Alicja w krainie czarów”. Dziewczyna (Sophie Barjac) poznaje Białego Królika (Jean-Pierre Cassel) i zakochuje się w nim. Jednak ich miłości zagraża zazdrosna Królowa Kier (Susannah York). Królik, chcąc ocalić ukochaną przed gniewem kapryśnej monarchini, ucieka za granicę. Dziewczyna popada w rozpacz myśląc, że została odrzucona. View oEmbed on the source website Ceremonia pogrzebowa (1984) – dramat obyczajowy o relacjach rodzinnych Do wsi pod Warszawą zjeżdżają się bliscy zmarłego profesora etyki Jana Nepomucena Tarnowskiego (Andrzej Szalawski). Wśród nich jest jego starszy syn Stefan (Bogusław Linda), który w młodości uciekł z domu rodzinnego, aby podjąć studia malarskie wbrew woli ojca. Z czasem staje się cynicznym człowiekiem. Na pogrzebie pojawia się z byłą żoną Anną (Jadwiga Jankowska-Cieślak) i ich synem Pawłem (Paweł Gruza). Jan (Piotr Machalica) jest drugim synem profesora i prowincjonalnym nauczycielem historii – z kompleksami i apodyktyczną żoną (Anna Romantowska). Na pogrzeb przyjechali razem z córką Joasią (Julia Kolberger). Film otrzymał Brązowe Lwy Gdańskie w 1985 roku jako najlepszy debiut telewizyjny. View oEmbed on the source website Zabij mnie, glino (1987) – film gangsterski Skazany za kradzieże i napady z bronią Jerzy Malik (Bogusław Linda) wydostaje się z więzienia dzięki pomocy szefa gangu (Jerzy Zass). Na wieść o jego ucieczce milicjant Popczyk (Piotr Machalica) natychmiast przerywa urlop i wraca na posterunek, aby ścigać zbiegłego. Udaje mu się ponownie osadzić przestępcę w więzieniu, ale i tym razem gangster wkrótce odzyskuje wolność. Tym razem dzięki pomocy Seweryna (Zbigniew Zamachowski), który terroryzuje zgromadzonych na sali sądowej. Aby przetrwać, Malik musi zmienić tożsamość. Poznaje Dorotę (Anna Romantowska), która zakochuje się w nim, nie wiedząc, kim jest naprawdę. Film otrzymał Brązowe Lwy Gdańskie w 1988 roku w kategorii najlepszy montaż. View oEmbed on the source website Sztuka kochania (1989) – komedia erotyczna Seksuolog Olgierd Pasikonik (Piotr Machalica) odpowiada na list czytelniczki Anny (Joanna Trzepiecińska), która ma wątpliwości odnośnie planowanego małżeństwa z Piotrem (Piotr Polk). Dziewczyna ucieka sprzed ołtarza, po czym pijana zjawia się w domu doktora. Chwilę wcześniej pojawia się tam także jego wielbicielka Eliza (Ewa Ziętek), a jej wizyta ujawnia problemy seksuologa z własną impotencją. W filmie erotycznym w reżyserii Jacka Bromskiego wystąpili także: Anna Romantowska, Wiktor Zborowski i Zbigniew Zamachowski. View oEmbed on the source website U Pana Boga za piecem (1998) – pogodna komedia umiejscowiona na pograniczu W Królowym Moście na Białostocczyźnie niespodziewanie pojawia się Marusia (Ira Łaczina). Kobiecie udało się uciec z autobusu napadniętego przez ukraińską mafię. Zgłasza sprawę na policję i znajduje tymczasowe schronienie na parafii. Marusia stopniowo osadza się w mieście. Poznaje organistę Witka (Jan Wieczorkowski) i zaprzyjaźnia z miejscową ludnością. Wkrótce okazuje się, że nawet kiedy udaje się odzyskać jej pieniądze zabrane przez „Gruzina” (Władimir Abramuszkin), nie ma potrzeby wracać do domu. Film zdobył cztery nagrody indywidualne i nagrodę Złoty Klakier dla najdłużej oklaskiwanego filmu na festiwalu w Gdyni, a także Brązowe Grono na Lubuskim Lecie Filmowym w 1998 roku. View oEmbed on the source website W kolejnych latach powstały kontynuacje opowieści, która skradła serca Polaków: U Pana Boga w ogródku (2007) – do miasteczka pod Białymstokiem zostaje skierowany nieudolny policjant Marian Cielęcki (Wojciech Solarz), tymczasem okazuje się, że trzeba zapewnić ochronę przebywającemu nieopodal świadkowi koronnemu, U Pana Boga za miedzą (2009) – w Królowym Moście zbliżają się wybory na burmistrza, co zbiega się z powrotem Stasia z USA (Grzegorz Heromiński) i cieszącego się złą sławą „Gruzina”. W mieście pojawia się także doświadczona inspektor Marina Chmiel (Agnieszka Kotlarska), która ma przeszkolić policję z komputerów. To ja, złodziej (2000) – komedia sensacyjna o młodocianych przestępcach Szesnastoletni Piotrek (Jan Urbański) pracuje jako mechanik samochodowy u Romana Wyskocza (Janusz Gajos). Po godzinach kradnie radia samochodowe razem z jedenastoletnim Frankiem zwanym „Szczurkiem” (Zbigniew Dunin-Kozicki). Aby zaimponować prawdziwemu złodziejowi Maksowi (Maciej Kozłowski), postanawia ukraść luksusowe auto kompozytora Seweryna (Daniel Olbrychski). W filmie wystąpiły także Kinga Preis jako matka „Szczurka” i Krystyna Feldman w roli babci Piotrka. Janusz Gajos i Krystyna Feldman za role w komedii Jacka Bromskiego otrzymali Orły na gali w 2001 roku. Młody wówczas Jan Urbański otrzymał nagrodę w konkursie Ale Kino. View oEmbed on the source website Kariera Nikosia Dyzmy (2002) – współczesna adaptacja kultowej powieści Film luźno nawiązuje do książki „Kariera Nikodema Dyzmy” autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i serialu, który w latach 80. bił rekordy popularności. Imię „Nikoś” przywołuje także pamięć o trójmiejskim gangsterze Nikodemie Skotarczaku. W rolę szarej eminencji wcielił się Cezary Pazura. Po tym, jak publicznie naubliżał wicepremierowi Maciejowi Terkowskiemu (Lew Rywin), o jego względy biją się dyrektorzy potężnych spółek, politycy i wpływowe kobiety, w tym król branży spożywczej Roman Kiliński (Andrzej Grabowski) i senator Anna Walewska (Ewa Kasprzyk). View oEmbed on the source website Bilet na księżyc (2013) – wyprawa przez Polsce w końcówce lat 60. Jest 1969 rok. Antek (Mateusz Kościukiewicz) postanawia odwieźć swojego młodszego brata Adama (Filip Pławiak) do jednostki wojskowej nad morzem. Czeka ich podróż przez całą Polskę, a podczas niej starszy brat chce pokazać młodszemu najlepsze strony życia. W ten sposób trafiają do klubu Albatros, gdzie Antek poznaje tancerkę Roksanę (Anna Przybylska). Niestety nowa znajomość, choć pełna ekscytujących wrażeń, zamiast happy endu powoduje szereg kłopotów. Komedia obyczajowa w reżyserii Jacka Bromskiego została uhonorowana Nagrodą Project London i indywidualną za najlepszy scenariusz (napisany przez Jacka Bromskiego) na festiwalu w Gdyni w 2013 roku. View oEmbed on the source website
Dariusz Gajewski – reżyser i scenarzysta. W swoich filmach stawia na bohaterów i ich historie
Prywatnie jest mężem znanej polskiej aktorki
Dariusz Gajewski karierę filmową zaczynał od form dokumentalnych. To rodzaj, który wymaga od reżysera szczególnej rzetelności, wrażliwości i uważności na drugiego człowieka. Warsztat ten widać w późniejszych filmach fabularnych. Nie tylko przedstawiają one ludzkie historie, ale i oddają całą paletę emocji, które jak w życiu są zmienne – narastają, odpuszczają, powracają lub przechodzą w kolejne. Spis treści: Krótka biografia reżysera Warszawa (2003) – debiut fabularny z nagrodą główną na festiwalu w Gdyni Lekcje pana Kuki (2008) – komedia obyczajowa o pracy za granicą Obce niebo (2015) – thriller o emigracji na północ Legiony (2019) – dramat wojenny na rocznicę odzyskania niepodległości Życie prywatne Dariusza Gajewskiego Krótka biografia reżysera Dariusz Gajewski urodził się 3 grudnia 1964 roku w Częstochowie. Po szkole średniej studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim (1983-1986), a następnie reżyserię w Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1988-1994). Zanim nakręcił „Warszawę” (2003), tworzył filmy dokumentalne dla Telewizji Polskiej i sztuki teatralne. W 1999 roku wystawił „Skórzaną maskę” na podstawie dramatu Helmuta Kraussera, którą następnie zaadaptował w filmie „AlaRm” (2002). Zamknięta w krótkim metrażu opowieść artysty, który podejmuje grę z rzeczywistością, otworzyła mu drogę do kariery na wielkim ekranie. Warszawa (2003) – debiut fabularny z nagrodą główną na festiwalu w Gdyni To opowieść o mieście, które daje możliwości rozpoczęcia nowego etapu w życiu. Poprowadzone w wielogłosie historie głównych bohaterów pokazują, że nie jest to łatwe, ale jeśli mamy szczęście i jesteśmy odważni, to może się udać. W postawach swoich bohaterów reżyser przemyca osobiste doświadczenie Warszawy. Na stronie culture.pl przytoczone są jego następujące słowa: Zderzyłem się z tym miastem tak, jak zderzają się bohaterowie mojego filmu. Jak skończyłem Filmówkę, to wyszedłem z torbą z Dworca Centralnego i naprzeciwko mnie była jakaś dziwna, pusta przestrzeń. Oczywiście znałem ją wcześniej, ale teraz przyjechałem do tego miasta, żeby [...] znaleźć swoje miejsce w życiu. Nie miałem dokąd pójść, nie miałem gdzie spać [...]. To jest fascynujące, fantastyczne miasto, które cały czas odrasta, cały czas siebie szuka. Jest taką metaforą poszukiwania własnego kształtu, odpowiedzi na pytanie: „Kim jestem?”. Jego bohaterami są: Klara (Agnieszka Grochowska) – przyjechała do Warszawy, aby zamieszkać z narzeczonym, Paweł (Łukasz Garlicki) – chłopak po domu dziecka przybył na rozmowę o pracę, Wiktoria (Dominika Ostałowska) – dziewczyna zgadza się na propozycję nieznajomego mężczyzny, ojciec poszukujący córki (Sławomir Orzechowski) – przyjechał do Warszawy samochodem dostawczym wyładowanym jabłkami, kombatant (Andrzej Szenajch) – nie może odnaleźć się w mieście, które zapamiętał z czasów Powstania Warszawskiego. Film zdobył Złote Lwy i pięć nagród indywidualnych na festiwalu w Gdyni w 2003 roku, a Dominika Ostałowska dodatkowo otrzymała także Orła w 2004 roku w kategorii: najlepsza rola drugoplanowa. View oEmbed on the source website Lekcje pana Kuki (2008) – komedia obyczajowa o pracy za granicą Film komediowy produkcji polsko-austriackiej opowiada o młodym mężczyźnie (Łukasz Garlicki), który myśli o wyjeździe za granicę, aby dorobić i zobaczyć trochę świata. Nie mając pojęcia, jak się do tego zabrać, postanawia poradzić się bardziej doświadczonego w zagranicznych podróżach pana Kuki (Andrzej Grabowski), znajomego rodziców. Za jego namową decyduje się pojechać do Wiednia. Kiedy nadchodzi długo wyczekiwany dzień podróży, okazuje się, że rzeczywistość daleko odbiega od ideału, jaki przedstawiał Waldkowi pan Kuka. Do stolicy Austrii chłopak jedzie autobusem pełnym przemytników, przewożących z Polski kiełbasę i wódkę na handel. Na miejscu Waldemar poznaje Lothara (August Diehl), pianistę i kleptomana, który namawia go do drobnych kradzieży. Spotyka też Alę (Anna Przybylska), w której ramionach doświadcza pierwszej miłości. Film jest adaptacją książki Radka Knappa, który razem z Dariuszem Gajewskim opracował scenariusz. View oEmbed on the source website Obce niebo (2015) – thriller o emigracji na północ Film opowiada o rodzicach, Basi i Marku (Agnieszka Grochowska i Bartłomiej Topa), którzy razem ze swoją córką Ulą (Barbara Kubiak) postanawiają zamieszkać w Szwecji. Jednak życie na granicy prawa skutkuje odebraniem im dziecka. Dziewczynka zostaje przekazana rodzinie zastępczej, ale Basia i Marek nie zamierzają odpuścić. Agnieszka Grochowska za rolę w „Obcym niebie” otrzymała nagrodę główną na festiwalu w Gdyni w 2015 roku. Film został wyróżniony także na festiwalu Off Camera w 2016 roku, zdobywając dwie statuetki – dla Agnieszki Grochowskiej za najlepszą rolę żeńską i dla Dariusza Gajewskiego za reżyserię. View oEmbed on the source website Legiony (2019) – dramat wojenny na rocznicę odzyskania niepodległości Fikcyjni bohaterowie filmu Dariusza Gajewskiego osadzeni są w realiach historycznych. Ułan Tadek Zbarski (Bartosz Gelner) jest narzeczonym Aleksandry Tubilewicz (Wiktoria Wolańska), agentki wywiadu z Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego. Ich miłość zostaje wystawiona na próbę, kiedy Ola poznaje Józka Wieżę (Sebastian Fabijański) – żołnierza zbiegłego z armii carskiej. W tle rozgrywającego się love story młodzi bohaterowie spotykają sztandarowe osobistości tamtych czasów, w tym Józefa Piłsudskiego (Jan Frycz), Stanisława Kaszubskiego (Mirosław Baka), rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza (Borys Szyc) czy Jerzego Topór-Kisielnickiego (Antoni Pawlicki). Film powstał pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej z okazji setnej rocznicy odzyskania niepodległości. Melodramat o I wojnie światowej był nominowany do Orłów w 2020 roku w kategorii: najlepsza charakteryzacja. View oEmbed on the source website Życie prywatne Dariusza Gajewskiego Reżyser od 2004 roku jest mężem Agnieszki Grochowskiej, z którą wielokrotnie współpracował przy swoich filmach. Aktorka jest młodsza od niego o 15 lat, jednak różnica wieku nie stanowi dla nich problemu. Więcej o tym w artykule na temat ich związku. Dariusz Gajewski i Agnieszka Grochowska mają dwóch synów – Władysława (ur. 2012) i Henryka (ur. 2016).
Jan Komasa – utalentowany reżyser i scenarzysta z rodziny aktorsko-muzycznej
Jego życie i filmy, które podbiły festiwale
Jan Komasa jest głosem ludzi młodych. O problemach nastolatków mówi w taki sposób, w jaki do tej pory nikt nie odważył się mówić – wprost, używając ich języka i estetyki. W innych obrazach porusza tematy wrażliwe, takie jak wykluczenie społeczne czy polska religijność. Jest również autorem filmów o Powstaniu Warszawskim. Spis treści: Droga do reżyserii filmowej Życie prywatne reżysera Filmy krótkometrażowe w reżyserii Jana Komasy Sala samobójców (2011) – dramat psychologiczny o samotności w świecie wirtualnym Boże ciało (2019) – film nominowany do Oscara Pozostałe filmy Jana Komasy Spektakle teatralne Inne formy audiowizualne Droga do reżyserii filmowej Jan Komasa urodził się 28 października 1981 roku w Poznaniu. Jest synem Wiesława i Giny Komasów, aktora teatralnego i wokalistki oraz producentki muzycznej. Ma trójkę młodszego rodzeństwa:Szymon jest śpiewakiem barytonowym w operze, Maria (Mary Komasa) – wokalistką i kompozytorką, a Zofia – kostiumografką i reżyserką (więcej w artykule na temat rodziny Jana Komasy). Przyszły reżyser skończył Podstawową Szkołę Muzyczną nr 2 im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Następnie przeprowadził się z rodzicami do Warszawy, gdzie uczęszczał do 21. Społecznego Liceum Ogólnokształcącego im. Jerzego Grotowskiego. W 2001 roku rozpoczął studia reżyserskie w Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Życie prywatne reżysera Jest mężem Kingi Komasy. Para poznała się już w podstawówce. Jan Komasa został ojcem mając 19 lat. Razem z Kingą mają córkę Maję (ur. 2001). Jak przyznaje w wywiadzie z października 2016 roku, dziecko zmotywowało go do podjęcia decyzji o dorosłym życiu i w związku z tym rozpoczął reżyserię na łódzkiej filmówce. Filmy krótkometrażowe w reżyserii Jana Komasy Zanim reżyser zdobył rozgłos filmem psychologicznym o życiu nastolatków w sieci, tworzył krótkie formy, które także były zauważane przez krytyków. W 2004 roku nakręcił 15-minutową etiudę „Fajnie, że jesteś”, w której przedstawia scenę niezapowiedzianego przyjazdu ojca (Stanisław Penksyk) do akademika córki (Julia Kijowska). Kolejny film w jego reżyserii pojawił się w zestawieniu obrazów trójki debiutantów: Jana Komasy, Anny Kazejak-Dawid i Macieja Migasa. Całość nosi tytuł „Oda do radości” (2005) i jest podzielona na części: „Śląsk”, „Warszawa” i „Morze”. Jan Komasa jest autorem filmu pt. „Warszawa”, w który opowiada o młodym raperze (Piotr Głowacki), pragnącym zaimponować swojej dziewczynie, Marcie (Roma Gąsiorowska). Za nowelę z „Ody do radości” młody reżyser otrzymał szereg ważnych nagród, w tym nominację do Paszportu Polityki, Nagrodę Publiczności na festiwalu w Koninie, Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Gdyni (2005) i dwie nagrody na festiwalu „Młodzi i Film” w Koszalinie (2006). Sala samobójców (2011) – dramat psychologiczny o samotności w świecie wirtualnym Dominik Santorski (Jakub Gierszał) jest nastolatkiem, który nie cieszy się popularnością w szkole. Jest wyśmiewany przez rówieśników i nie ma wsparcia u stale nieobecnych rodziców. Do tego presja związana z maturą sprawia, że chłopak zamyka się w swoim pokoju, spędzając czas w wirtualnej rzeczywistości. W Internecie poznaje Sylwię (Roma Gąsiorowska). Dziewczyna jest zainteresowana śmiercią i samookaleczeniem. Wprowadza Dominika na platformę, która nazywa się „Sala samobójców”. Film powstał według autorskiego scenariusza Jana Komasy, którego zainspirował wirtualny świat „Second Life”. Obraz uzupełniają symboliczne animacje komputerowe, podkreślające odrębność życia w sieci. „Sala samobójców” okazała się wydarzeniem kinowym roku. Na festiwalu w Gdyni w 2011 roku zdobyła Srebrne Lwy, pięć nagród specjalnych i dwie indywidualne. Otrzymała także nagrody na wielu innych festiwalach, w tym EnergaCamerimage, Nowe Horyzonty, Ale Kino czy Off Camera. W 2012 roku film został uhonorowany na festiwalu Orły w kategoriach: odkrycie roku i najlepszy montaż. View oEmbed on the source website Boże ciało (2019) – film nominowany do Oscara To nietypowy film religijny, który nie tylko porusza dylematy natury moralnej, ale także opowiada o problemach z edukacją i socjalizacją młodzieży z zakładów poprawczych. Dwudziestoletni Daniel (Bartosz Bielenia) zostaje zwolniony z placówki ze względu na zagrożenie życia. Brat chłopaka, którego pobił ze skutkiem śmiertelnym, już kilkukrotnie próbował się na nim zemścić. Wcześniej, w wyniku rozmów z księdzem Tomaszem, Daniel odnajduje powołanie do duchowieństwa. Jednak zgodnie z obowiązującym prawem jako osoba skazana nie może wstąpić do seminarium. Opuszczając placówkę, kradnie sutannę księdza Tomasza (Łukasz Simlat). Udaje się na wieś na południu Polski, gdzie w wyniku zbiegu okoliczności zostaje wzięty przez miejscowego proboszcza za swojego zastępcę. Autorem scenariusza do filmu jest Mateusz Pacewicz. Zainteresowany historią chłopaka, który udawał księdza, przeprowadził z nim wywiad, którego efektem była książka i reportaż w Dużym Formacie. Obraz w reżyserii Jana Komasy zdobył nagrodę specjalną Label Europa Cinemas na festiwalu w Wenecji w 2019 roku, dziesięć nagród indywidualnych i Nagrodę Publiczności na festiwalu Orły 2020, Nagrodę Publiczności, pięć nagród specjalnych i trzy indywidualne na festiwalu w Gdyni w 2020 roku. Był także nominowany do Oscara w kategorii: najlepszy film indywidualny. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy Jana Komasy W swoich obrazach reżyser podejmuje tematy, które poruszają ważne kwestie dla naszej społeczności, kultury i narodowości. Poza dwoma głośnymi tytułami, które zostały opisane powyżej, Jan Komasa wyreżyserował także: Powstanie Warszawskie (2014) – film fabularny wyprodukowany na zlecenie Muzeum Powstania Warszawskiego na podstawie nagrań archiwalnych, więcej w zestawieniu filmów o Powstaniu Warszawskim, Miasto 44 (2014) – opowieść o doświadczeniu Powstania Warszawskiego z perspektywy młodych ludzi. Film otrzymał pięć nagród na festiwalu w Gdyni w 2014 roku i cztery Orły w 2015 roku, Sala samobójców. Hejter (2020) – spin-off „Sali samobójców” opowiada o nieczystych zagrywkach PR w internecie skierowanych przeciwko politykowi Pawłowi Rudnickiemu (Maciej Stuhr). Ich wykonawcą jest Tomek Giemza (Maciej Musiałowski), a jego przełożoną – Beata Santorska (Agata Kulesza), matka Daniela z pierwszej części. View oEmbed on the source website Spektakle teatralne W 2008 roku autor „Sali samobójców” wyreżyserował spektakl w Teatrze telewizji pt. „Golgota wrocławska” (2008). Przedstawia w nim dramatyczny przebieg brutalnego komunistycznego śledztwa i procesu, który miał miejsce w latach 1948-1949. Listy skazanych, które nie zostały przekazane ich bliskim, trafiają w ręce młodego nauczyciela historii. Przejęty losem trzech ofiar systemu, postanawia przekazać listy żyjącym bliskim i zorganizować wystawę. Spektakl otrzymał wyróżnienie na Festiwalu Telewizyjny w Chicago, Grand Prix i cztery nagrody indywidualne na festiwalu Dwa Teatry w Sopocie w 2009 roku. W 2016 roku można było zobaczyć kolejny spektakl Jana Komasy, tym razem w ramach festiwalu Malta w Poznaniu. Było to widowisko multimedialne pt. „Ksenofonia. Symfonia dla Innego”, które powstało przy okazji obchodów 60. rocznicy Poznańskiego Czerwca 1956 roku. Inne formy audiowizualne Jan Komasa ma w swoim dorobku artystycznym również pracę nad reżyserią seriali telewizyjnych, takich jak „Krew z krwi” (2012-2015) czy „Ultraviolet” (2017-2019). Według jego pomysłu powstał także teledysk do piosenki Mary Komasy pt. „Lost me”. View oEmbed on the source website