Emmanuel Macron ukrywa, że jest gejem? Plotka o jego orientacji seksualnej wstrząsnęła Francją
Odkąd w maju 2017 roku wygrał wybory prezydenckie, budzi ogromne zainteresowanie. Emmanuel Macron i jego żona Brigitte są tematem licznych medialnych publikacji. Choć dzielą ich 24 lata, łączy wyjątkowe, silne uczucie. Ale na temat tej relacji krąży wiele sensacyjnych spekulacji. Zarzucano im m.in., że wykorzystują życie prywatne do ocieplania wizerunku (w 2016 roku zdobili trzy razy okładkę Paris Match) i krytykowano za niegospodarność: mieli wydawać zbyt wiele pieniędzy na funkcje reprezentacyjne. To jednak nie wszystko. Zgodnie z doniesieniami mediów, polityk prowadzi podwójne życie i ukrywa przed światem swoją prawdziwą orientację! Kwestia ta była tematem kilku publikacji, w których wskazano m.in. jego domniemanego kochanka. View Burdaffi on the source website Emmanuel jest gejem? Czy żona to przykrywka dla jego prawdziwej orientacji seksualnej? Jak twierdziły francuskie media kilka lat tamu, przyszły (wtedy) prezydent Francji wdał się w płomienny romans z szefem Radia France, Mathieu Galletem. Ile jest prawdy w tych doniesieniach? Temat ten stanowi jeden z wątków książki „Państwo Macron” o kulisach małżeństwa Emmanuela i Brigitte, autorstwa Caroline Derrien i Candice Nedelec. ZOBACZ TEŻ: Uczeń i nauczycielka... Oto historia skandalicznej miłości Brigitte i Emmanuela Macronów Pierwsze informacje o tym, że Emmanuel Macron ukrywa swoją prawdziwą orientację seksualną i prowadzi podwójne życie, pojawiły się jeszcze przed kampanią prezydencką 2016/2017. Wiele wskazuje na to, że ich popularność wśród elit Paryża to zasługa potencjalnych (wówczas) kontrkandydatów polityka w wyborach, m.in. Nicolasa Sarkozy’ego. Potwierdzeniem tego miały być słowa tego ostatniego w wywiadzie dla Le Point w maju 2016 roku: „Co chcecie, żebym myślał? On jest cyniczny, trochę mężczyzna i trochę kobieta, taka jest dziś moda. Obojnak. To podoba się wam u Macrona, ponieważ wy lubicie tych, którzy nie każą wam wybierać”, powiedział ku oburzeniu wielu Francuzów były prezydent republiki. Apogeum plotek i spekulacji nastąpiło właśnie przed wakacjami 2016 roku. Paparazzi nie odstępowali Emmanuela Macrona na krok, trwało to około sześciu miesięcy. Nie wykonali żadnego kompromitującego polityka zdjęcia, ale jego małżonka, Brigitte, bardzo mocno przeżyła tę nagonkę mediów. Skąd wzięły się dalsze spekulacje na ten temat i jak poradzili sobie z nim Macronowie? O tym dowiesz się, czytając podpisy pod kolejnymi zdjęciami w galerii.
Śmierć dziecka, drastyczne dzieciństwo, samotność. Złamane życie Edith Piaf
Wychowywała się w domu publicznym, a gdy była nastolatką, została matką
Drobna wokalistka (miała tylko 147 centymetrów wzrostu) o specyficznej posturze i budowie z niebywale silnym, nosowym, szorstkim a jednocześnie przejmującym głosem. Jej przeboje, takie jak „Milord”, „La vie en rose” czy „Non, je ne regrette rien” do dziś nucą kolejne pokolenia. Niestety, życie osobiste Edith Piaf było pasmem nieszczęść. Wychowywały ją prostytutki, śpiewem na ulicy musiała zarabiać na życie. Gdy była nastolatką, została matką. Jej córeczka zmarła w wieku zaledwie dwóch lat. Później uzależnienie od alkoholu i narkotyków, kolejne romanse i tragiczna śmierć ukochanego przypieczętowały jej pełen dramatów los. Jednak czy na pewno była jedynie nieszczęśliwą ofiarą? A może sprytną konfabulantką, której pasją stała się mistyfikacja? Edith Piaf: drastyczne dzieciństwo. Śpiewem zarabiała na ulicy, wychowywały ją prostytutki Przyszła na świat jako Édith Giovanna Gassion 19 grudnia 1915 w szpitalu Tenon w dzielnicy XX na peryferiach Paryża. Już ten fakt z jej biografii przez lata budził kontrowersje. Lubiła powtarzać, że poród odebrało... dwóch policjantów na schodach jednej z kamienic. Dostępne dokumenty stanowczo to jednak obalają. Rodzice małej córce nadali imię Edith na cześć tragicznie zmarłej w trakcie I wojny światowej pielęgniarki Edith Cavell. Za pomoc brytyjskim żołnierzom w ucieczce z niewoli została rozstrzelana przez Niemców zaledwie dwa miesiące przed narodzinami Piaf... Zapewne ktoś przesądny powiedziałby, że już ten fakt mógł stanowić zapowiedź tego, co przyniesie przyszłej gwieździe los. A przyniósł jej wiele smutku i osobistych dramatów. W jej żyłach płynęła francuska, marokańska (od strony matki), kabylska oraz włoska krew. Ojciec był akrobatą cyrkowym, matka zaś śpiewaczką uliczną. Korzenie artystyczne miała zatem zarówno od jednego, jak i drugiego rodzica. Jej babka od strony mamy była w Paryżu znaną artystką kabaretową. Edith wychowywała się z młodszym bratem, Herbertem Gassionem. Niestety, matka porzuciła ich, gdy byli dziećmi. Nic dziwnego: ważniejszy był dla niej alkohol oraz narkotyki a nie wychowywanie córki i syna. Dziewczynka początkowo mieszkała ze swoją babką w stolicy Francji. Gdy dorosła, zwykła powtarzać, że to przez nią zaczęła mieć problemy z alkoholem. Według słów Piaf, była pojona czerwonym winem wlewanym do butelki ze smoczkiem... Dziś trudno w to jednak uwierzyć. Edith Piaf jako dziecko, około 1918 roku Po powrocie z frontu ojciec zabrał ją do swojej matki, która prowadziła... dom publiczny w miasteczku Berney w Normandii. I to właśnie jego pracownice, wykonujące najstarszy zawód świata, pomagały w wychowywaniu małej Edith. Z okresem tym wiąże się kolejny dosyć osobliwy fakt w biografii przyszłej artystki. Twierdziła, że w wieku trzech lat utraciła wzrok, który odzyskała dopiero... cztery lata później. Nazywała to cudem, do którego przyczynić się miały podopieczne babki. „Udały się na pielgrzymkę do grobu św. Teresy z Lisieux, zamknęły też lokal na cały dzień, by modlić się w intencji Édith”, przypomina w swoim artykule na łamach Onetu Paweł Piotrowicz. Prawda jednak była zupełnie inna i o wiele mniej dramatyczna niż przedstawiała to artystka. Obnażyła to jej biografia „Piaf – francuski mit” autorstwa Roberta Bellereta, dziennikarza uznanego dziennika „Le Monde”. Skupił się on na prywatnej korespondencji wokalistki, m.in. do przyjaciela Jacques'a Bourgeata. Z listów jasno wynikało, że tak naprawdę cierpiała tylko na zapalenie spojówek, które udało się w krótkim czasie wyleczyć z pomocą miejscowego lekarza. Był on zresztą stałym klientem prowadzonego przez babkę Piaf domu publicznego. Mimo licznych opiekunów, tak naprawdę wychowywała ją ulica. Na niej zaczęła występować i oczarowywać przechodniów mocnym, niezwykłym głosem. Miała 8 lat, gdy ojciec zabrał ją od swojej matki. Stwierdził wówczas, że może pomóc mu w trakcie cyrkowych występów na wolnym powietrzu. Jej zadanie było proste: miała zbierać pieniądze od tych, którzy chcieli w ten sposób nagrodzić go za akrobacje. Jednak pewnego dnia – czy to przypadkiem, czy z pełną premedytacją – objawiła wokalny talent. Słuchacze byli zachwyceni, zaś ojciec Piaf szybko przekalkulował, że umiejętności córki mogą przynieść mu wymierne korzyści. I co do tego ani trochę się nie mylił... Burzliwa młodość Edith Piaf: śmierć jedynego dziecka, problemy z alkoholem Ich współpraca trwała do 15. urodzin Edith. Wtedy postanowiła się usamodzielnić i wyprowadziła się do dzielnicy Pigalle. Powierniczką jej tajemnic i przyjaciółką została 14-letnia Simone Berteaut, posługująca się pseudonimem Mômone. Tym razem role się odwróciły i to ona zbierała pieniądze, gdy Piaf zachwycała przechodniów wokalnymi popisami. Okres ten, choć bardzo tajemniczy, przyniósł jedno wydarzenie, które było zapowiedzą tragicznego losu artystki. Miała 17 lat, gdy na świat przyszła jej córeczka. Nazwała ją Marcelle. Ojcem dziewczynki był chłopak na posyłki, Louis Dupont. Cios przyszedł niespodziewanie. Jedyne – jak się później okazało – dziecko wokalistki zmarło w wieku dwóch lat na zapalenie opon mózgowych. Czy dramat odcisnął piętno na życiu Edith Piaf? Lubiła to tak przedstawiać. Jednak nowe światło rzuciły na to późniejsze listy jej przyjaciółki. Według słów Mômone, prawda była znacznie mniej przejmująca. „Przestałyśmy o tym myśleć. Byłyśmy dziećmi. Édith miała 19 lat, ja 17” (cytat za Pawłem Piotrowiczem). Okres ten był zresztą bardzo burzliwy, choć równie zagadkowy. Wiadomo, że nastolatka korzystała z uciech doczesnych ponad miarę. Piła nieprawdopodobne ilości alkoholu, sypiała z mniej i bardziej przygodnymi mężczyznami, niektórzy twierdzili, że zarabiała na chleb, sprzedając swoje ciało. Nie ma co prawda potwierdzenia tego faktu, jednak wiadomo, że wdała się m.in. w romans z alfonsem o imieniu Albert. Nie zważała na to, z kim się spotyka. Wśród jej adoratorów byli m.in. kryminaliści mniejszego i większego kalibru. Nie trzeba dodawać, że warunkom, w których żyła, daleko było do luksusu. Brak pieniędzy, by opłacić mieszkanie i kupić cokolwiek do jedzenia stał się jej smutną codziennością... Do czasu. Szczęście uśmiechnęło się do niej w październiku 1936 roku Wtedy została odkryta przez ówczesnego łowcę talentów, impresaria Louisa Leplee. Zachwycił się jej nietuzinkowym głosem, gdy usłyszał, jak śpiewa przy placu Pigalle. Zaangażował Piaf do swojego kabaretu „Le Gerny's” przy Champs-Élysées. By publiczność lepiej mogła ją zapamiętać, wybrał dla niej pseudonim „La Môme Piaf” (mały wróbelek). Wkrótce, poza mieszkańcami Paryża, miał je również poznać cały świat... Edith Piaf w latach 30. XX wieku. Miała wtedy około 20 lat Edith Piaf: początek wielkiej kariery i niezliczeni kochankowie Louisowi Leplee zawdzięczała jeszcze jedną rzecz: wizerunek. To on stwierdził, że najbardziej wiarygodnie wypadnie w oczach publiczności, gdy założy zwykłą, prostą, obcisłą czarną sukienkę. Nie mylił się. Dzięki temu przekaz utworów, które wykonywała, był jeszcze bardziej dramatyczny i prawdziwy. Wkrótce o drobnej artystce z kabaretu usłyszał cały Paryż. Niestety, odkrywca jej talentu jakiś czas później został zamordowany. To jednak nie przeszkodziło jej karierze. W życiu Edith Piaf już tak było, że nieszczęście przeplatało się ze szczęściem – do samego końca, jak na ironię. Kontrakt płytowy z wytwórnią Polydor podpisała dzięki piosenkarzowi i aktorowi Maurice'owi Chevalierowi. Gdy usłyszał ją w klubie, oniemiał i nie miał wątpliwości, że stoi przed nim przyszła gwiazda. Nie mylił się. „Ludzie mówią, że mogę zaśpiewać książkę telefoniczną i nadal będzie to brzmiało dobrze”, mawiała. Trudno się z nią nie zgodzić. Dostępne nagrania są najlepszym dowodem na to, że miała niezwykłą umiejętność przyciągania uwagi nie tylko wokalem, lecz także gestami, spojrzeniem. „Les Momes de la Cloche”, „L'Etranger”, „Mon légionnaire” i „Le Fanion de la Légion” – te piosenki przetarły jej szlak na szczyt. Wkrótce o drobnej artystce usłyszała cała Francja. Zaczęła być zapraszana na salony, stanowiła element śmietanki towarzyskiej kraju nad Sekwaną. Mimo braków w edukacji i obycia, nadrabiała osobowością i urokiem osobistym. Nie brakowało również i takich, którzy chcieli jej pomóc za wszelką cenę. Wśród nich m.in. poeta Jacques Bourgeat, mający misję edukacyjną, śpiewak Raymond Asso – kochanek i opiekun w jednym, kompozytorka Marguerite Monnot czy wreszcie Jeana Cocteau, który był ojcem jej kariery aktorskiej. Dzięki niemu wystąpiła w 10 filmach oraz w przedstawieniach teatralnych. Kolejne sukcesy tylko wzmacniały jej pozycję. Kochanków Edith Piaf nie sposób policzyć. W latach 30. sypiała z kompozytorem Norbertem Glanzbergiem, aktorem Johnem Garfieldem, fryzjerem Théophanisem Lamboukasem, mistrzem w kolarstwie André Poussem czy piosenkarzami Georgesem Moustakim i Jacquesem Pillsem. Za tego ostatniego wyszła zresztą za mąż 20 września 1952 roku. Jak nietrudno się domyślić, związek nie przetrwał próby czasu. Rozwiedli się po zaledwie czterech latach. Edith Piaf, dokładna data powstania zdjęcia nie jest znana. Zrobione zostało na pewno po 1945 roku Edith Piaf i Marlene Dietrich: historia lesbijskiego romansu Był rok 1947. Edith Piaf po raz pierwszy występowała za oceanem. Niestety, początkowo jej koncerty nie spotykały się z ciepłym przyjęciem ze strony publiczności. Jak sama przyznała, „nie znała amerykańskich obyczajów”. Mieszkańcy USA lubili, gdy na scenie działo się więcej niż mniej. Stąd mile widziane były takie atrakcje, jak cekiny, pióra czy tancerze. Jak wiadomo, pochodząca z Francji artystka stawiała na minimalizm w najbardziej ascetycznej odsłonie. Prosta czarna sukienka i wyjątkowy, ale jednak osobliwy głos, nie każdego zachwycały. Nie poddała się jednak. Szczególnie że krytyk z „The New York Herald” opublikował bardzo przychylną jej recenzję na pierwszej stronie. Podjęła wyzwanie i wynajęła salę w prestiżowym kabarecie Versailles na Manhattanie. Koszt takiego przedsięwzięcia przyprawiał o zawrót głowy, ale Edith Piaf nigdy nie przejmowała się specjalnie pieniędzmi. „Pieniądze? Jak je straciłam? Nigdy ich nie straciłam. Po prostu nigdy nie wiedziałam, gdzie się rozeszły”, miała kiedyś powiedzieć z rozbrajającą szczerością. Na wspomniany koncert zaprosiła śmietankę towarzyską, wśród której znalazła się Marlena Dietrich, będąca wówczas gwiazdą światowego formatu. Występ okazał się niekwestionowanym sukcesem. Publiczność była oszołomiona talentem Francuzki. Owacjom i gratulacjom nie było końca. Jakież było zdziwienie Edith Piaf, gdy po koncercie do jej garderoby zapukała... słynąca z powściągliwości w okazywaniu emocji Marlena Dietrich. „Przypomniała mi Pani mój ukochany Paryż, jak mogę Pani dziękować?”, miała wówczas zapytać. Połączyła je nić porozumienia. Wszak aktorka również kontynuowała karierę wokalną, choć na początku miała problemy, by przekonać do siebie amerykańską publiczność. „Amerykanie nie mają europejskiego ucha, nie wiedzą, czym powinien być głos. Głos nie powinien brzmieć ślicznie, głos powinien coś ci przekazać i opowiedzieć historię”, twierdziła (cytat za Pomponik.pl). Podjęła decyzję, by zaopiekować się młodszą o 14 lat koleżanką. Słynęła ze swojego perfekcjonizmu i nieustępliwości. „Wśród 60 świecących prosto w oczy reflektorów była w stanie wypatrzyć ten jeden, ustawiony krzywo. By go poprawić, potrafiła w ciasnej sukni z trenem wdrapać się na drabinę”, przypomina portal. View oEmbed on the source website Udało się. W końcu Amerykanie dostrzegli wielki talent Edith Piaf, zakochali się jej przejmującym, niskim, sugestywnym i jedynym w swoim rodzaju głosie. Dali się zahipnotyzować. „Daleka od spontaniczności, skoncentrowana w sposób hieratyczny. Posiada bajeczną siłę dramatyczną”, pisano. „Ilekroć śpiewa, wyrywa swoją duszę po raz ostatni”, podkreślał wzruszony Jean Cocteau. Między Piaf i Dietrich narodziła się przyjaźń. Mało kto pamięta, że Francuzka podarowała jej nawet utwór „La vie en rose”, do, którego sama napisała tekst. Jednak z upływem lat i tak wszyscy kojarzą go przede wszystkim z oryginalną autorką. Co tak naprawdę je łączyło? Jedni mówią, że Marlena otoczyła Edith matczyną, czułą opieką i uczuciami, których skąpiła nawet własnej córce. A może było to coś więcej? Dietrich otwarcie przyznawała, że jest osobą biseksualną. Miała m.in. romans z pisarką Mercedes de Acosta. Jej córka w biografii matki nazywa wprost Francuzkę „szmatą z rynsztoka”. Twierdziła, że panie miały ze sobą romans. „Lubiła mnie, może nawet kochała, chociaż wydaje mi się, że kochać potrafiła tylko mężczyzn”, pisała po śmierci Piaf Dietrich. Raczej jednak nie były ze sobą w związku. Obie żyły intensywnie, rzadko miały okazję spędzać ze sobą więcej czasu. Edith słynęła zresztą ze swojej rozwiązłości. Potrafiła w jednym czasie mieć nawet kilku kochanków! „Przyglądałam się przerażona, jak rabunkowo gospodaruje swoimi siłami. Jak miewa równocześnie trzech kochanków, a mnie chwilami traktuje niczym kuzynkę ze wsi. Przyprawiała mnie o zawroty głowy swoimi amantami, których często musiałam ukrywać po różnych kątach, gdy zjawiali się niespodziewanie kolejni”, pisała w autobiografii Dietrich. Ją samą trudno zresztą posądzać o hołdowanie celibatowi. Wdawała się w erotyczne relacje w Johnem Waynem, Kirkiem Douglasem, Frankiem Sinatrą a nawet prezydentem Johnem F. Kennedym! Gdy nawiązali intymną relację, był od niej młodszy o 16 lat... „W Europie nie ma znaczenia, czy jesteś kobietą, czy mężczyzną. Kochamy się z tymi, którzy nam się podobają”, twierdził z właściwą sobie przekorą i puńczucznością. Jak podkreślali jej przyjaciele, „miała skłonność do określonego typu, kompletnie innego niż ona sama - małe, niezbyt piękne, ale w przeciwieństwie do niej bardzo emocjonalne”. W bliższych relacjach z obiektami swojej fascynacji wykazała się zadziwiającą empatią i delikatnością. „Okazywała mi zadziwiające oddanie. Spotykała mnie niespokojną, udręczoną, powaloną zmartwieniami. Chodziła moim tropem, nie pozwalała zostać samej z niedobrymi myślami”, zachwycała się Piaf. „Robiłam to, czego ode mnie żądała. Nie rozumiejąc jej potwornej potrzeby miłości, oddawałam liczne przysługi”, wspominała natomiast Dietrich. View oEmbed on the source website I tak właśnie została świadkową na pierwszym ślubie Piaf. Jej wybrankiem był wspomniany już Jacques Pills, z którym zawarli małżeństwo 20 września 1952 roku w Nowym Jorku. Przyjaciółka miała podarować jej tego dnia suknię ślubną oraz bukiecik róż. Rozwiedli się, ponieważ artystka nie radziła sobie z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu... „Oglądanie jej zawsze takiej nieszczęśliwej łamało mi serce. Powiedziała, że gdyby odnalazła szczęście, straciłaby talent. Zapytałam, czy nie byłoby warto? Nie, odpowiedziała”, wspominała po latach Marlena Dietrich. Gdy zmarła w 1992 roku, rodzina zrobiła porządki w jej paryskim mieszkaniu. W jednym z kartonów miał tkwić napisany własnoręcznie przez Piaf list. „Marleno, nie zapomnij, że cię kocham. Edith”, głosiła jego treść. I wydaje się, że przez całe życie (Marlena Dietrich przeżyła swoją przyjaciółkę o 29 lat) to zdanie towarzyszyło niemiecko-amerykańskiej gwieździe nieustannie.. Ślub Edith Piaf i Jacquesa Pillsa, wrzesień 1952 roku, Nowy Jork. Marlene Dietrich (po lewej) była wówczas świadkową Edith Piaf: mecenaska młodych talentów. Władcza i infantylna Uważa się ją za matkę talentu m.in. piosenkarza, kompozytora i autora tekstów, legendarnego francuskiego artysty, Charlesa Aznavoura. Poznali się pod koniec lat 40., gdy był początkującym wokalistą. Mimo rozwiązłego trybu życia, Edith Piaf nie nawiązała z młodszym kolegą erotycznej relacji. Po prostu zaprosiła go, by towarzyszył jej w tournée po Francji, a następnie po USA. Relacja była słodko-gorzka. Artystka miała m.in. wymóc na Aznavourze operację plastyczną nosa – w jej mniemaniu był zbyt dużo. Gdy zaś zobaczyła jej efekt, stwierdziła, że wolała go w poprzedniej wersji. „Nikt tak bardzo nie kochał życia, jednocześnie niszcząc siebie fizycznie. Zależnie od swego widzimisię, potrafiła zwracać się do ludzi piskliwym głosikiem małej dziewczynki albo też władczym, pełnym złości tonem, w który również celowała. Każdy się jej podporządkowywał. Świadomie stawaliśmy się więźniami jej siły”, przytacza wypowiedź artysty w swoim artykule na łamach Onetu Paweł Piotrowicz. Czy Edith Piaf współpracowała z nazistami? Mimo że w obiegowej opinii działała w trakcie II wojny światowej na rzecz ruchu oporu, i tutaj biografowie Edith Piaf nie są zgodni. Ona sama twierdziła, że zarówno ratowała w tym okresie Żydów (liczba miała wynieść aż 200 osób!), jak i zatrudniała ich w swoim zespole, z którym jeździła po Francji. Jednak Robert Belleret, autor biografii, wykazał, że liczba tych, którym rzekomo miała pomóc, nigdy nie była stała. Piaf była również bezradna wobec pytań, w jaki sposób dokładnie to robiła, w tym jak dostarczała i zdobywała paszporty. „Jak dodał, żadna z ocalonych publicznie osób jej za uratowanie życia nie podziękowała. Pisarz zasugerował za to, że gwiazda, która podczas okupacji miała występować dla niemieckich żołnierzy, nie tylko nie wspierała ruchu oporu, ale nawet kolaborowała z okupantem. Prawdy zapewne nie poznamy już nigdy”, konstatuje w swojej publikacji Piotrowicz. View oEmbed on the source website Edith Piaf: alkohol silniejszy niż miłość. Kariera ponad siły Mimo że śpiewała o miłości i była jej wielką ambasadorką, nigdy nie potrafiła zerwać z nałogami. A te wyniszczały ją konsekwentnie i nieubłaganie. Nie pomagały kolejne związki, nie potrafili zmienić tego przyjaciele ani współpracownicy. Niektóre z jej relacji problem ten jedynie pogłębiały... Ivo Livi (odnoszący sukcesy jako Yves Montand), Jean-Louis Jaubert i wreszcie mistrz świata w boksie Marcel Cerdan – to mężczyźni, którym oddawała serce po wojnie. Najważniejszy był zdecydowanie ten ostatni. Gdy się poznali w lipcu 1946 roku, był żonaty z młodziutką Marinette Lopes. Wychowywali wówczas dwóch synów (trzeci narodził się w roku jego śmierci). Nie przeszkodziło im to w nawiązaniu płomiennego romansu w styczniu 1948 roku. Z czasem mężczyzna podjął decyzję, że to z Edith Piaf spędzi resztę życia. Nie było im to dane. 28 października 1949 roku nad ranem kochanek artystki zginął w katastrofie lotniczej na Azorach przy próbie międzylądowania. Samolot zderzył się z górą Vara na wyspie Sao Miguel. Wszyscy pasażerowie zginęli na miejscu. Marcel Cerdan pierwotnie do Ameryki miał udać się drogą morską, ale ukochana przekonała go do zmiany planów w trakcie rozmowy telefonicznej (koncertowała wówczas w Nowym Jorku). Na lot nie było już jednak biletów. W ostatniej chwili odstąpili mu swoje nowożeńcy, którzy w podróż poślubną mieli udawać się za ocean... Artystka zapewne obwiniała się o tę śmierć. Ciało Marcela Cerdana było w tak złym stanie, że udało się je zidentyfikować jedynie dzięki złotemu zegarkowi, który podarowała mu wcześniej ukochana. Był największą miłością jej życia. Jemu zadedykowała słynny „Hymn o miłości” - „Hymne à l'amour”. Premierę miał niespełna dobę po śmierci mężczyzny w nowojorskim Wersalu. Mimo bolesnego piętna, jakie jego śmierć na niej odcisnęła, nigdy nie zwątpiła w miłość. „Nie pamiętam ani jednej chwili w życiu, kiedy nie byłam [zakochana - red.]. Myślę, że ludzie, którzy nie dbają o miłość, są wybrakowani. Ci, którzy przestali w nią wierzyć tylko dlatego, że cierpieli z jej powodu, nie są prawdziwymi kochankami. Nawet jeśli masz wspaniałą pracę, która jest też twoją pasją, musisz mieć kogoś, by się tym dzielić, inaczej taka praca jest bezużyteczna”, przekonywała (cytat za Onet.pl). Edith Piaf, bokser Marcel Cerdan, około 1948 roku View oEmbed on the source website Hymn nieśmiertelności na krótko przed śmiercią. Niczego nie żałowała W latach 50., poza kolejnymi sukcesami muzycznymi i wylansowaniem takich przebojów, jak „L'Accordéoniste”, „La vie en rose” i „Les Trois Cloches”, Edith Piaf podejmowała próby ustatkowania się. Dodajmy – mało skuteczne. Pierwsze małżeństwo zakończyło się w 1956 roku. Drugie wywołało wielki skandal na całym świecie. 9. października 1962 roku, rok przed śmiercią, wzięła ślub z młodszym o 21 lat Theophanisem Lamboukasem (znanym bardziej jako Theo Sarapo). Przyjaciele nie byli pozytywnie nastawieni do mężczyzny, obawiali się, że chce wykorzystać coraz słabszą i schorowaną Piaf. Mylili się. Otoczył ją na ostatnim etapie życia miłością i czułością – aż do ostatniego tchu. Sam zresztą przeżył ją zaledwie o siedem lat. Zmarł 28 sierpnia 1970 roku. Miał 34 lata... Trzy lata przed śmiercią, w 1960 roku, u Edith Piaf znać o sobie dało zmęczenie oraz lata forsowania organizmu używkami. Artystka ogłosiła, że przechodzi na emeryturę. Była wyczerpana. Jednak decyzję zmieniła, gdy usłyszała pierwsze dźwięki „Non, je ne regrette rien” (pol. „Niczego nie żałuję”). Stał się dla niej – paradoksalnie – nowym otwarciem. Brzmiał nowocześnie, inaczej, bardziej doniośle i patetycznie. Mimo tego świetnie wpisywał się w jej styl. Był też formą rozliczenia z przeszłością, testamentem i rachunkiem sumienia w jednym. Bo oto niekwestionowana gwiazda światowego formatu, której udało się podbić Amerykę, śpiewała, że nie żałuje ani zła, ani dobra, które napotkało ją w życiu. I brzmiała w tym do bólu wiarygodnie... View oEmbed on the source website Autorami ponadczasowego przeboju byli kompozytor Charles Dumont i tekściarz Michel Vaucaire. Co ciekawe, początkowo Edith Piaf na propozycję jej wykonania zareagowała sceptycznie. „Kiedy zacząłem grać, jej nastawienie natychmiast się zmieniło. Kazała mi powtarzać utwór od nowa pięć, może sześć razy. Stwierdziła, że jest cudowny, wspaniały. Powstał specjalnie dla niej. To była cała ona. To miało być jej zmartwychwstanie”, zwierzał się twórca piosenki. Według różnych przekazów, gdy wykonała go w swojej ukochanej, legendarnej paryskiej Olimpii, została nagrodzona owacjami na stojąco, które trwały – bagatela! – aż 16 minut. Edith Piaf po raz kolejny udowodniła, że mimo osobistych tragedii - a może właśnie dzięki – jest w stanie rzucić publiczność na kolana i pokazać swój wielki talent. Edith Piaf, prawdopodobnie około 1950 roku Wyniszczona, bezsilna. Tak umierała Edith Piaf Być może już wówczas czuła, że gaśnie i że to jej ostatnie chwile na scenie... Odeszła 10 października 1963 w r. w Grasse na Lazurowym Wybrzeżu. Ale tego właśnie pragnęła. „Nie chcę umrzeć jako starsza pani. Chcę umrzeć młodo. Myślę, że strasznie jest się zestarzeć, a choroba jest brzydka”, podkreślała w wywiadzie w ostatnim okresie życia. I to jej pragnienie się spełniło. Mimo że początkowo spekulowano, iż przyczyną śmierci było zapalenie płuc, wiadomo, że Edith Piaf zmarła z powodu raka wątroby i spowodowanego nim krwotoku wewnętrznego. Biorąc pod uwagę jej styl życia – nie ma w tym nic zaskakującego. Tym bardziej, że przed śmiercią wyglądała jakby miała znacznie więcej niż niespełna 50 lat. Winne temu były nie tylko nałogi. W ciągu ostatnich lat życia uległa kilku wypadkom samochodowym, miała również na koncie próbę samobójczą, bliscy wciąż walczyli, by wyrwała się ze szponów nałogów, wysyłając ją na kolejne odwyki. Ponadto dały o sobie znać lata zdrowotnych zaniedbań, przez co Edith Piaf musiała przejść aż siedem operacji! Kondukt pogrzebowy, który przeszedł ulicami Paryżami, obserwowało 40 tysięcy osób. Kolejne czekały przy cmentarzu Père-Lachaise, na którym spoczęła. Wśród żałobników z łatwością dało się zauważyć przybraną w czerń bladą twarz, pieczołowicie upudrowaną, z pomalowanymi kredką na czarno i różowo oczami, brwiami i ustami. Twarz była jednak zimna, wręcz lodowata. Nie wyrażała żadnych emocji. Nic dziwnego. Skrywająca się za nią Marlena Dietrich podobno nie uroniła ani jednej łzy nawet na pogrzebie swojej matki. Gdy zmarła Edith Piaf, miała 62 lata. Nie wiedziała, że przed nią jeszcze kolejnych 29. Co czuła, gdy patrzyła na przesuwający się w pobliżu kondukt żałobny? Tego zapewne nigdy się już nie dowiemy... Zapewne jednak inni zastosowali się do słów, które wcześniej wygłosiła Edith Piaf. „Chcę sprawić, by ludzie płakali, nawet jeśli nie rozumieją słów”... Edith Piaf na łożu śmierci, październik 1963 roku Drugie życie Edith Piaf: film „Niczego nie żałuję” 8 lutego 2007 roku premierę miał obraz „Niczego nie żałuję” w reżyserii Olivera Dahana ze znakomitą Marion Cotillard w roli głównej. Scenariusz był pisany specjalnie pod nią. Za kreację tę została zresztą nagrodzona Oscarem i Złotym Globem. Nic dziwnego! Poświęcając się dla roli, aktorka zgoliła swoje naturalne brwi. Były one każdorazowo rysowane ołówkiem. Z kolei ucharakteryzowanie jej na starszą Edith Piaf zajmowało aż pięć godzin! Na całym świecie film zarobił ponad 86 milionów dolarów. Nic dziwnego, to obraz niezwykle przejmujący i wiarygodny. Pracujący również nad scenariuszem Oliver Dahan zgłębiał biografię artystki, rozmawiał z tymi, którzy ją znali, starał się pokazać uwikłanie jej w różne stany emocjonalne i życiowe dramaty. Do historii kina przeszła scena, w której grająca Piaf Cotillard dowiaduje się o śmierci Marcela Cerdana i te ostatnie chwile na łożu śmierci... W doskonały sposób ukazuje również wielką samotność i zagubienie artystki, która zmagała się z życiem i demonami przeszłości. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Sekskamerki, zdrada kontrolowana i kluby swingerskie
O prawdziwym seksualnym życiu Polaków dowiecie się z najnowszej książki Magdy i Piotrka Mieśników!
Jaki seks uprawiają Polacy? Jeśli myślicie, że tylko cichy i w pozycji misjonarskiej, jesteście w błędzie. I to dużym! Najnowsza książka Magdy i Piotra Mieśników „Seksualne życie Polaków” zaskakuje, a momentami nawet szokuje. Para dziennikarzy postanowiła ukazać tajemnice alkowy naszych rodaków, którzy pokochali łóżkowe eksperymenty we dwoje, troje albo nawet i czworo. Polaków kręcą kluby dla swingersów, studia BDSM, seksturystyka czy kontrolowane zdrady. Czują się jak ryby w wodzie przed sekskamerkami oraz gdy uprawiają miłość w miejscach publicznych. Potrafią nawet zaprosić widzów do tego wyjątkowego spektaklu... Jak para dziennikarzy odnalazła się w tym świecie? Czy internet wpłynął na nasze życie erotyczne? O tym rozmawiamy z Magdą i Piotrem Mieśnikami! Państwa najnowsza książka burzy obraz konserwatywnych Polaków, którzy seks uprawiają tylko pod kołdrą i przy zgaszonym świetle. Która historia najbardziej Państwa zaskoczyła? Wydawało nam się, że po ostatniej książce „Prostytutki. Tajemnice płatnej miłości” już niewiele nas zaskoczy, bo skala zła, ludzkich dramatów i cierpień, które tam opisywaliśmy, momentami była przytłaczająca. W „Seksualnym życiu Polaków” nie ma takiego ciężaru gatunkowego, ale zaskoczeń nie brakowało. Choćby skala popularności cuckoldingu, czyli tzw. zdrady kontrolowanej, gdy partnerzy obserwują swoje drugie połówki uprawiające seks z kimś innym. Do tego seksualne hot spoty w miastach, gdzie Polacy umawiają się na seks w plenerze, czy naprawdę mocne i duże seksspołeczności budowane w zakamarkach internetu. Na zdjęciu Piotr i Magda Mieśnik W książce „Seksualne życie Polaków” zostały poruszone takie tematy, jak seks na kamerkach, swingersi, chemsex, BDSM oraz wiele innych preferencji seksualnych, które raczej nie wpisują się w „tradycyjny” seks. Czy łatwo było znaleźć ludzi, którzy zdecydowali się otwarcie opowiedzieć o tak intymnych sprawach? Każde z nas pracuje w mediach już około 20 lat. Wiemy, jak znajdować ciekawych bohaterów, rozmawiać z nimi i przekonywać do zwierzeń. Nie jest to praca łatwa, ale dla nas nie jest też ekstremalnie trudna. Oczywiście każdy bohater to indywidualna kwestia. Paradoksalnie były osoby, które mogłoby się wydawać, że będą miały opory przed otwarciem się (np. pary biorące udział w seksie grupowym), których jednak nie trzeba było zachęcać szczególnie do zwierzeń, bo opowiadały o wszystkim otwarcie i ze szczegółami. Jednak byli bohaterowie, nawet kojarzeni w przestrzeni publicznej, którzy żądali jednak pełnej anonimizacji i których namówienie na rozmowę kosztowało nas sporo zachodu i nerwów. Urodziłam się i mieszkam w Warszawie, ale nigdy wcześniej nie słyszałam o plaży nudystów niedaleko Wisły czy miejscu spotkań tzw. podglądaczy przy Centrum Olimpijskim. Czy to ja żyję w bańce, czy o takich miejscach wiedzą tylko wybrani? Jest napisane „szukajcie, a znajdziecie”. Być może nigdy nie potrzebowałaś i nie rozglądałaś się za takimi wrażeniami? Oczywiście, żeby dotrzeć do tych miejsc, trzeba zajrzeć nieco pod kołderkę otaczającej nas rzeczywistości, bo nie ma tam ogłoszeń „chodźcie do nas, tu się uprawia wyuzdany seks”. Jednak każda osoba z odrobiną determinacji i łączem internetowym jest w stanie namierzyć te miejsca. To zdecydowanie nie jest tajemny zakon seksualnych wybrańców. Jak internet wpłynął na seksualne życie Polaków? Rewolucyjnie. I to w każdym aspekcie, zarówno pozytywnym jak i negatywnym. My stawiamy tezę, oczywiście publicystyczną, że dzięki internetowi dokonała się w Polsce w ostatnich 20 latach swoista rewolucja seksualna. Nie trzeba zaczytywać się w powieściach Henry’ego Millera, by poznać świat orgii i perwersji. On już tu jest, nad Wisłą i rozgościł się na dobre. Oczywiście, internet był katalizatorem zmian, pozwala nam otwierać się na eksperymenty, ale też niesie potężne i poważne zagrożenia. Jak choćby uzależnienie od pornografii, która nigdy nie była tak dostępna i nowych, coraz to mocniejszych bodźców. Chemsex to imprezy dla homoseksualnych i biseksualnych mężczyzn, podczas których uprawiany jest seks z dużą liczbą partnerów oraz zażywane są narkotyki. W ramach profilaktyki narkotykowej i walki z HIV/AIDS Urząd Miasta Warszawa dofinansowuje stronę internetową chemsex.pl. Można na niej znaleźć informacje o tym, gdzie szukać pomocy w przypadku uzależnienia, ale również jak dawkować nielegalne substancje, aby nie przedawkować. Czy na naszych oczach dzieje się rewolucja seksualna i obyczajowa? Ona de facto już się wydarzyła. Naszym zdaniem żyjemy już w świecie porewolucyjnych przemian. W naszej książce chemsex występuje w kontekście relacji homoseksualnych, ale tak naprawdę nie jest to już zjawisko przynależne tylko jednej grupie. Z zaskoczeniem zauważyliśmy, że coraz więcej dojrzałych par eksperymentuje z „białymi nocami”. Natomiast sama akcja władz Warszawy wywołała spore kontrowersje. Jedni przyklaskiwali, inni krytykowali za „promocję narkotyków”. My nie chcemy tego oceniać. Jesteśmy od opisywania rzeczywistości, a nie stawiania osądów moralnych. Czy Polska stała się równie wyzwolona seksualnie co Europa Zachodnia? Oczywiście na ten temat musieliby wiążąco wypowiedzieć się specjaliści, bo to pytanie również o skalę. Naszym zdaniem, biorąc pod uwagę to, jak niehomogenicznym społeczeństwem jesteśmy, generalizując: pękniętym na Polskę liberalną i konserwatywną – porównując się np. do Czechów czy Holendrów, wypadniemy pewnie blado. Natomiast internet z całą pewnością zniósł granice. To, co na świecie ludzie robią w łóżkach, seksklubach czy „świątyniach” BDSM jest już również w Polsce. Kto bardziej eksperymentuje w łóżku – młodzi Polacy, czy raczej dojrzali? Najfajniejsze jest chyba to, że… nie jesteśmy w stanie narysować takiej linii podziału. Kiedyś o plażach dla nudystów mówiło się, że roi się tam tylko od starszych ludzi, którzy próbują złapać ostatnie przebłyski swojej seksualności. To się totalnie zmieniło. W swingersklubach, kinach porno i na gołych plażach spotkamy pełen przekrój społeczeństwa. Na zdjęciu Magda i Piotr Mieśnik Podczas zbierania materiałów do książki zdecydowali się Państwo odwiedzić klub swingersów, urządzić mały pokaz na kamerkach czy pójść na plaże nudystów. Jak czuliście się w takich sytuacjach? Cóż, nie są to sytuacje i miejsca związane z naszą codziennością, więc… tak byliśmy zakłopotani i zawstydzeni. Oboje pochodzimy z tradycyjnych katolickich rodzin i mimo tego, że w kwestiach wiary i światopoglądu już dawno temu świadomie wybraliśmy inne drogi, to jednak to wcześnie zaszczepione przekonanie o grzeszności pewnych zachowań, o tym, że nagie ciało jest czymś, co trzeba chować, a nie obnosić się z tym, ciągle w podświadomości ciążą. Czy praca nad tą książką coś zmieniła w Państwa relacjach? To nasza trzecia wspólnie napisana książka (jedna jeszcze czeka na wydanie) i tak jak każda miała ogromny wpływ na nasze relacje. Jeszcze bardziej je wzmocniła i zbliżyła nas do siebie, bo po prostu uwielbiamy razem pracować. A jeśli to pytanie o zmiany w relacjach tych bardziej intymnych to… jest to ta jedyna sfera, z której nigdy publicznie nie zdejmujemy kołdry tajemnicy i prywatności. Bardzo dziękuję za rozmowę! Rozmawiała Katarzyna Brzeg-Wieluńska KONKURS! Zaintrygował cię nasz wywiad i pragniesz przeczytać książkę "Seksualne Życie Polaków Magdy i Piotra Mieśników? Świetnie się składa, ponieważ teraz możesz ją wygrać w naszym konkursie. Wystarczy, że odpowiesz na nasze pytanie: Czy uważasz, że eksperymenty w łóżku są potrzebne, aby podtrzymać ogień w związku? Czy sama miłość wystarczy, aby żar nigdy nie zgasł? Podziel się swoimi przemyśleniami, a my nagrodzimy najciekawsze odpowiedzi! Do rozdania mamy 5 książek "Seksualne Życie Polaków". Materiał powstał z udziałem Wydawnictwa GW Foksal
Wstrząsające wyznania żon gejów. Mąż zdradził je z kochankiem
Aż 60% użytkowników gejowskich czatów to mężczyźni żonaci. W każdym wieku. Na co dzień kochający mężowie, wzorowi ojcowie, liderzy, których zazdroszczą koleżankom inne kobiety. Prowadzą jednak podwójne życie. Dlaczego? Najczęściej ze strachu. Przed odrzuceniem ze strony rodziców, bliskich i społeczeństwa. A ich żony? Czy niczego nie widzą, nie podejrzewają? Nawet jeśli to łudzą się, że to nie może być prawda. Czasem mają też zaniżone poczucie własnej wartości. A dla jednej i drugiej strony ważne jest poczucie bezpieczeństwa, stabilizacja i... rodzina. Tylko gdy prawda wychodzi na jaw, to ostatnie pojęcie ulega do pewnego stopnia rozpadowi. Jak żyć w tej nowej rzeczywistości? O tym m.in. traktuje wstrząsający reportaż Marii Mamczur „Żony gejów. O tym, czego nikomu się nie zdradza”. Żony gejów - gdy on odchodzi do... innego Ta książka burzy stereotypy i pokazuje całą złożoność problemu. Nie zawsze wyjście prawdy na jaw oznacza rozpad małżeństwa. Nie wszystkie kobiety, które wiążą się z biseksualnymi lub homoseksualnymi mężczyznami mają chłopięce sylwetki – „wąskie biodra i mały biust”. Nie jest też tak, że zawsze w sypialni nic się nie udaje. Więc co jest prawdą? Z pewnością ogromne cierpienie zdradzonych kobiet, gdy dowiadują się o kochanku męża. Niewyobrażalne poczucie wstydu, osamotnienia i niezrozumienia. Bo przecież nie do pomyślenia jest podzielenie się tak wstrząsającą historią z rodziną i przyjaciółmi. I często są jeszcze dzieci, którym jakoś trzeba wytłumaczyć, że tatuś odszedł do... innego. Zdradzane kobiety w znakomitej większości niczego nie podejrzewają lub podejrzewać nie chcą. Łudzą się, że to nie może im się przydarzyć, że przecież takie historie to jedynie powtarzane z ust do ust miejskie legendy. Utwierdza ich w tym społeczeństwo, które ma jasno sprecyzowane kryteria: liczy się rodzina. W bardzo konserwatywnym rozumieniu tego słowa. I przyzwolenie na zdrady i niewierność, pod warunkiem, że nie wyjdą poza cztery ściany domu. Ale nikt nie zakłada i nie przygotowuje ich na to, że mąż może zdradzić ze swoim kolegą, przyjacielem lub przypadkowo poznanym na czasie mężczyzną. W tym wszystkim pomija się dramat kobiet. Samotnych, sfrustrowanych, którym w jednej chwil świat runął na głowę. Bo jak wytłumaczyć sobie coś takiego po 30 latach małżeństwa? Często nie chcą kończyć tych relacji. Czasem z obawy przed tym, co nieznane. Częściej, bo przecież zbudowały z tym mężczyzną rodzinę, mają dzieci, dom, wspólne interesy. Były przekonane, że ich małżeństwo to jedno z tych jak z bajki „i żyli długo i szczęśliwie”. Do tego dochodzi jeszcze potworne poczucie wstydu. Bo gdy on odchodzi do innej, można sobie wytłumaczyć, że ma większy biust, bardziej kształtne biodra, jest bardziej zgrabna. Ale gdy odchodzi do innego mężczyzny? Rodzi się poczucie ogromnej bezsilności i frustracji, podszyte wstydem. I bezradność, bo przecież nie można pójść do nikogo, zwierzyć się i liczyć na zrozumienie. Bo gdyby tak się stało, wiąże się to ze stygmatyzowaniem. „To ta, którą mąż zostawił dla faceta. Nawina, nic nie podejrzewała?!”, można wyobrazić sobie wygłaszane ukradkiem z ust do ust zdania. Czy niczego nie widziały i nie wiedziały? Nie, często przyszły mąż wydawał się partnerem idealnym. Wrażliwym, potrafiącym wysłuchać, empatycznym. Dbającym o siebie, owszem, ale przecież w XXI wieku to norma. „Spotkałam zarówno ciche, skromne, jak i świadome swojej atrakcyjności, piękne kobiety. Jakaś część miała zaniżone poczucie wartości. Zostały zauważone i docenione i to wystarczyło, bo nigdy nie liczyły na samca Alfa. Spotkałam też kobiety pewne siebie, które czuły się zmęczone zaczepkami mężczyzn nastawionych wyłącznie na seks. Kiedy pojawiał się w ich życiu ktoś, kto rozmawiał z nimi z uwagą i doceniał ich osobowość, intelekt, szybko podbijał ich serca. Mimo że nie sprawdzał się na innym polu”, podkreśla w rozmowie z „Vogue Polska” autorka, Maria Mamczur. I dodaje, że w takich relacjach bliskość najczęściej wykraczała daleko poza seksualność. „Za każdym razem ci mężczyźni, choć nie ciągnęli swoich partnerek do łóżka, budowali w tych skomplikowanych relacjach dużą bliskość emocjonalną i pewien rodzaj intymności. To był klucz”, zaznacza. Mężczyzna była dla kobiety wsparciem i podporą. Najlepszym przyjacielem. Polegały na nim, spędzały razem czas. Wydawał się niemal ideałem. Niemal, bo z czasem w sypialni zaczynała gościć nuda i frustracja. Coś nie wychodziło. Ale przecież nie to było najważniejsze. „W sypialni było źle, ale w salonie i kuchni super”, mówi jedna z bohaterek reportażu. Gdy już dowiadywały się o tym, że są zdradzane, wcale nie oznaczało to końca małżeństwa. Gdy obie strony podeszły do sprawy z odpowiednim dystansem, racjonalnie, mogły zrobić bilans zysków i strat. Stabilizacja, wspólna firma i przyszłość dzieci decydowały o tym, że związek przechodził obyczajową rewolucję. On mógł spotykać się z mężczyznami, ale miał to robić dyskretnie i zawsze się zabezpieczać oraz regularnie badać. Ona chciała wiedzieć jak najmniej, niczego natomiast nie mogły dowiedzieć się dzieci. Czasem powodem utrzymania małżeństwa było przyzwyczajenie, obawa przed społecznym ostracyzmem i jakże znanym „co ludzie powiedzą”. Jednak w większości przypadków coming out oznaczał koniec relacji i rozpoczęcie życia osobno. Dlaczego on odszedł do innego, czyli geje kontra społeczne oczekiwania Jedno z kluczowych pytań, na które stara się odpowiedzieć książka „Żony gejów”, to: dlaczego mężczyźni o orientacji homoseksualnej lub biseksualnej wchodzą w związki z kobietami bez informowania ich, że odczuwają pociąg do tej samej płci? Odpowiedź jest prosta: strach przed społecznym napiętnowaniem oraz chęć założenia rodziny, która poza heteroseksualną relacją nie może zostać spełniona – na pewno nie w Polsce. „Motorem jest potrzeba ciepła i rodziny, dzieci. Nie mogą sobie na to pozwolić w modelu innym niż heteroseksualny. Nie jest wykluczone, że w związku kobiety z homoseksualnym mężczyzną pojawi się bliskość fizyczna. W młodzieńczej fazie gej może poczuć pociąg seksualny do kobiety. Problem następuje trochę później, z wiekiem, kiedy poziom hormonów drastycznie się obniża. A w okolicach magicznej czterdziestki, na etapie życiowych rozrachunków, brak seksu jest już bardzo frustrujący. Wtedy mężczyźni wdają się w gejowskie romanse, a kiedy się zakochają, podejmują decyzję, że ich dotychczasowe życie nie ma sensu. Ich dramat wychodzi na światło dzienne”, tłumaczy Maria Mamczur. Wchodzenie w relacje z kobietą, przy jednoczesnym pociągu do tej samej płci, nie zawsze jest oznaką cynizmu i wyrachowania. Wręcz przeciwnie: najczęściej wiąże się z lękiem przed innym niż heteroseksualny modelem relacji. Dlatego też w związkach tych nie brakuje miłości, ciepła i wzajemnego zrozumienia. „Nie wahałabym się nazwać go miłością. Fascynacja przeradzała się w symbiotyczne relacje, w których partnerzy stawali się dla siebie całym światem. Często moje rozmówczynie przyznawały wprost: „ten mężczyzna był moim najlepszym przyjacielem”. A rozmówcy ze łzami w oczach wyznawali, że głęboko kochają swoje żony, nawet jeśli żyją w nowym związku. Bywali nawet zazdrośni o ich nowych partnerów”, zdradza autorka. Reportaż „Żony gejów” zawiera relacje zarówno zdradzanych kobiet, jak i zdradzających mężczyzn, a także ekspertów z dziedziny seksuologii. Nie ma jednego typu bohaterów: są i ci 20-letni, których małżeństwa mają jeszcze krótki staż aż do tych z niemałym stażem, którzy mają 60 lat. „Według badań profesora Zbigniewa Izdebskiego 93 procent gejów miało kontakty seksualne z kobietami, a około 48 procent homoseksualistów w wieku do lat 50 pozostawało w związkach z kobietami. Zdaniem moich rozmówców gejów 60 procent użytkowników czatów gejowskich to żonaci mężczyźni. Za każdą z tych liczb kryją się rozpacz, poczucie klęski i wstyd”, pisze autorka. Żona geja: „dowiedziałam się, że się mną brzydzi, bo mam cyki” KINGAHANA (pseudonim jednej z bohaterek książki) „Przez 5 lat byłam manipulowana, zwodzona i wkręcana przez męża geja. On świetnie potrafi się ukrywać. Pracuje w organizacji, gdzie pełno facetów. Jest wysportowany, w pracy najlepszy. Mnie dobrał sobie, aby się jeszcze bardziej wybielić. Jak się poznaliśmy, byłam panną z dzieckiem. Na początku była przyjaźń. Potem nagle on ślubu chciał. Myślałam, że tak jak mówił, chciał mi pomóc. Mówił, że razem żyje się lepiej, że się kochamy, a mój syn musi mieć rodzinę, że zasługuje na szczęście. Uwierzyłam... Namiętność, takie tam sprawy, były tylko czasami. Mąż miał problemy, ale zwalał to na przepracowanie. Zawsze miał dyżury (nawet przed ślubem były wyjazdy służbowe), takie na 2 dni. Oczywiście pisał wtedy zawsze, że tęskni. Dbał o rodzinę. Po wyjazdach chciał mi wynagrodzić rozłąkę. Był czuły, dawał mi prezenty, no ogólnie – zakochany. Z czasem delegacji było coraz więcej, a seksu coraz mniej – 3 razy do roku. Wszystko inne było normalne, dlatego żyłam w poczuciu, że mam męża, który kocha, dba, rozumie. Potem seksu już nie było. Myślałam, że ma kochankę, ale z czasem jego zachowanie się zmieniło. Przestałam nalegać na seks, ale on nawet nie chciał się całować, złapać za rękę itd. Nie chodziliśmy już nigdzie razem. On w domu stale spał. Niby zmęczony albo grał na telefonie. Najczęściej robił to w WC. Nie chciał, żebym była świadkiem. Myślałam, że się od gier uzależnił, ale gdy próbowałam rozmawiać z nim na ten temat, zwykle ktoś dzwonił z pracy i okazywało się, że mąż musiał wyjść na dyżur. Stawał się agresywny, gdy pytałam, o co chodzi. Minęło trochę czasu, zaczęłam chorować. Mąż wtedy zaczął znikać częściej, tłumacząc to pracą. Pewnego dnia wrócił jak zwykle do domu. W ciągu 15 minut się spakował i porzucił mnie. Stwierdził, że ślub to był z musu, a lata ze mną to koszmar. Nawet nie powiedział dlaczego, przecież nic się poza seksem u nas nie psuło, nie kłóciliśmy się, nie obrażaliśmy. Mieliśmy wspólne zdanie na różne tematy, często ja coś mówiłam i razem dokańczaliśmy tymi samymi słowami zdania... On trzasnął drzwiami, a ja byłam w szoku. W ciągu kwadransa zawaliło mi się życie. Mieliśmy tyle planów i... Zastanawiałam się, co znaczyły te ostatnie jego słowa. Kiedy naprawdę był szczery? Mąż jest gejem i to, że był ze mną tyle lat, go zmęczyło. Wiem, że kochanki nigdy nie miał. Był pod tym względem wierny, ale miał kochanka – podejrzewam, że stałego od wielu lat, kolegę z pracy, najlepszego przyjaciela. Wreszcie dokonał wyboru. Byłam dla męża tylko przykrywką. Już wiem, czemu dostawałam prezenty. Mąż w pracy radził się kolegów, co kupić dla mnie. Chciał pokazać, że jest prawdziwym mężczyzną. Rozumiem czemu, gdy chciałam się przytulać, krzyczał jak oparzony, a potem mówił, że to żart. Tłumaczył, że odszedł, bo mu dziecka nie dałam, a już 4 lata prawie po ślubie i co teraz ludzie o nim gadają. Odszedł, bo zaczęłam chorować i trzeba by było się mną zajmować. Dowiedziałam się, że on się mnie brzydzi, bo mam cycki. Przy rozstaniu powiedział, że wie, że postąpił jak ch**. Tym samym przyznał, że skrzywdził mnie z premedytacją. Chciał rzekomo zakończyć nasz związek, zanim się bardziej rozwinie... Potraktował mnie i syna jak zabawki. Bawił się nami, manipulował uczuciami tyle lat. Najgorsze, że wszyscy z jego rodziny grali. Nigdy nie mogłam narzekać na teściową. Zawsze była życzliwa, pomogła przy opiece nad synem. Teraz wiem, że robiła to tylko po to, aby uśpić moją czujność. Wszyscy wiedzieli, że on jest homo, i utrzymywali mnie w pewności, że jesteśmy zgranym małżeństwem. Poczułam się jak przedmiot. Nic niewarta rzecz. Mąż w tym, co robił, nawet nie widział nic złego. Uważa, że i tak wygrałam los na loterii, bo na tym małżeństwie jeszcze się dorobiłam. Nie jest ważne dla niego, że moje życie legło w gruzach. Straciłam poczucie bezpieczeństwa. Nie widzi, że to wszystko mnie dobiło. Mój syn jest bardzo chory. Mąż był niby taki szlachetny, że z jego powodu chciał się żenić. Ale dla niego liczy się tylko jego własne szczęście. Nie wiem, jak się pozbierać. Zostałam potwornie oszukana. Tyle lat mną manipulowano i bawiono się tylko po to, by nikt nie zauważył, że on jest gejem. Zrozumiałabym, że ma kochankę, ale to... To mi się w głowie nie mieści. Boję się, że zwariuję. To jest chyba gorsze od tego, co przeżyłam kiedyś. Przez wiele lat byłam w związku przemocowym. Wtedy chociaż wiedziałam, kiedy dostanę i za co, chociaż fizycznie bolało. Teraz boli psychicznie i jeszcze gorzej to znieść... :(”. Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Żony gejów. O tym, czego nikomu się nie zdradza”, autorstwa Marii Mamczur (wydawnictwo Otwarte): Książka jest reportażem, w którym wypowiadają się zarówno zdradzane żony, jak i zdradzający mężowie oraz eksperci:
Czy nad Lady GaGą ciąży miłosna klątwa? Poznaj sekrety jej związków
Dwa razy zrywała zaręczyny, przyznała się do biseksualizmu...
Ma 32 lata, w lutym zerwała zaręczyny z agentem gwiazd Christianem Carino, zaś o jej rzekomym romansie z kolegą z planu, Bradleyem Cooperem, rozpisują się media na całym świecie. Życie osobiste Lady GaGi można uznać za co najmniej intrygujące: mimo że nie miała wielu partnerów, każdy z nich miał być „tym jedynym”. Przynajmniej w teorii. Jakie tajemnice skrywały związki artystki? Związki Lady GaGi: biseksualizm, zrywane zaręczyny W 2008 roku, gdy jej kariera z dnia na dzień nabrała tempa, zaś single takie jakie Just dance czy Poker face grały rozgłośnie na całym świecie, wszyscy zainteresowali się Stefani Germanottą, pochodzącą ze wschodniego wybrzeża USA wokalistką, kompozytorką i autorką tekstów, która w branży stała się znana dzięki swojej kreatywności i niezwykłej zdolności do pisania hitów. Współpracowała z takimi artystami, jak Britney Spears (pierwotnie to dla niej było stworzone Telephone, późniejszy singiel Lady GaGi i Beyonce) oraz The Pussycat Dolls. Wiadomo było, że ma włoskie korzenie zarówno od strony matki, jak i ojca oraz młodszą siostrę Natali. W tym samym roku w wywiadzie dla Rolling Stone wyznała również , że jest osobą biseksualną. I mimo że jej wizerunek sceniczny od początku uznawany był za osobliwy i wzbudzał kontrowersje, życie osobiste artystki stanowiło zagadkę. Tak jest zresztą do tej pory. Co wiadomo o jej byłych partnerach? Jeszcze przed tym, jak zaistniała w masowej świadomości pod znanym dzisiaj wszystkim pseudonimem, poznała producenta Roba Fusariego. Był marzec 2006 roku a poza muzyką szybko połączyło ich również uczucie. Jak wyznała w jednym z wywiadów, to on jako pierwszy nazwał ją Lady GaGą. Mimo że razem założyli spółkę i wspólnie tworzyli, ukochany koniec końców pozbawił ją praw do utworów, które skomponowała, co oczywiście było bezpośrednią przyczyną nie tylko zerwania współpracy, ale też zakończenia związku w styczniu 2007 roku. Wydaje się, że cała sytuacja na kilka lat skutecznie zraziła Stefani Germanottę do związków, ponieważ oficjalnie potwierdziła, że z kimś się spotyka, dopiero w lipcu 2011 roku. Padło na raczej nieznanego w Polsce, ale przystojnego aktora i modela Taylora Kinneya, który wystąpił w teledysku artystki do utworu You and I. Para podjęła nawet decyzję o zaręczynach, które miały miejsce w... walentynki 2015 roku. Niestety, dokładnie po pięciu latach bycia razem zdecydowali się rozstać. Dlaczego? Wszystkiemu winna była rutyna. Lady GaGa stwierdziła w jednym z wywiadów, że przestali czuć ze sobą tę bliskość, która połączyła ich na początku znajomości. „Taylor i ja jesteśmy przekonani, że jesteśmy bratnimi duszami. Każda para ma wzloty i upadki i musi od siebie odpocząć. Oboje jesteśmy ambitnymi artystami, ze skomplikowanymi planami zajęć, w których trudno jest znaleźć czas na coś tak prostego, jak miłość. Dopingujcie nas. Jesteśmy jak wszyscy inni i kochamy się”, przekonywała. Pocieszenie znalazła dosyć szybko, bo już na początku 2017 roku zaczęto spekulować o jej zażyłej relacji z Christianem Carino, agentem gwiazd. Miało to miejsce po występie Lady GaGi na Super Bowl. Z kolei o zaręczynach pary dowiedzieliśmy się w 2018 roku w trakcie bankietu ELLE Women in Hollywood. Artystka nazwała wówczas mężczyznę swoim „narzeczonym”. Mimo że głośno było o ich ślubnych planach, w lutym 2019 roku agent artystki potwierdził, że para rozstała się, jednak, według relacji jej znajomych, „nie stała za tym żadna dramatyczna historia” i „po prostu im nie wyszło”. Romans Lady GaGi i Bradleya Coopera Oczywiście nie brakowało głosów, że Lady GaGa zdecydowała się na tak radykalny krok z uwagi na uczucie do Bradleya Coopera, z którym na planie Narodzin gwiazdy miał połączył ją płomienny romans. Jednak wiele wskazuje na to, że oboje są po prostu serdecznym przyjaciółmi, którzy wzajemnie siebie inspirują. W wywiadach nie ukrywają, że nić porozumienia nawiązała się między nimi od pierwszego spotkania. I, na przekór światu, uparcie milczą na temat krążących w mediach plotek, mimo że wszyscy zastanawiają się, na ile jest to gra pozorów a na ile przemyślana strategia marketingowa...