TYLKO U NAS: Michał Piróg o wyjątkowej kolekcji mebli w swoim domu. Pokazał nam 800-letnią szafę. Z kolei dywan... Mógł okazać się niebezpieczny
Michał Piróg rzadko zaprasza media do swojej prywatnej przestrzeni. Tym razem zrobił wyjątek i przed kamerami Viva.pl, w rozmowie z Rafałem Kowalskim, opowiedział o przedmiotach, które od lat z pasją kolekcjonuje. Wśród nich znalazły się ponad stuletni dywan z Iranu oraz imponująca, licząca nawet około 800 lat szafa posagowa. Każdy z tych mebli skrywa własną, niezwykłą historię.
Wizyta w domu Michała Piróga okazała się nie tylko okazją do zajrzenia do jego wnętrz, ale przede wszystkim do poznania opowieści o rzeczach, które mają dla niego wyjątkową wartość. W rozmowie z reporterem Viva.pl Rafałem Kowalskim tancerz i prezenter zdradził, że większość wyposażenia swojego domu zdobywał przez lata, często poświęcając wiele czasu na poszukiwania, organizację transportu i odpowiednią konserwację zabytkowych przedmiotów. Michał Piróg przed kamerami Viva.pl opowiedział o ponadstuletnim dywanie. Jego historia mogła przyprawić o dreszcze Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim padło pytanie, czy w domu Michała Piróga znajdują się przedmioty, których zdobycie kosztowało go szczególnie dużo wysiłku. Odpowiedź nie pozostawiała wątpliwości: „Wiesz co, dużo rzeczy. Prawie wszystko, co mam, to są wysiłkowe rzeczy, bo ja nie idę i nie kupuję za rogiem, tylko wyszukuję to albo gdzieś bardzo daleko.” Jak wyjaśnił przed kamerami Viva.pl, później pojawia się kolejne wyzwanie — bezpieczne sprowadzenie takich przedmiotów do Polski. Jednym z najlepszych przykładów jest ponadstuletni dywan, którego historia okazała się wyjątkowo niecodzienna. Jak opowiedział Michał Piróg w rozmowie z Rafałem Kowalskim, dywan pochodzi z Iranu i ma ponad sto lat. Zamówił go z dużym wyprzedzeniem i długo czekał na dostawę. W tym samym czasie do Polski miały dotrzeć również inne zakupy — stara torba lekarska z Mediolanu oraz porcelana z Chin. „Jak ogłoszono, że zaczyna się COVID i pandemia, to trzy główne ogniska największe to były Włochy, Iran i Chiny właśnie. Ja dostałem wszystko w ciągu dwóch dni, następujących po sobie. Mówiłem: o, chyba sobie kupiłem wszystkie bakterie COVID-u i przywiozłem do Polski” — żartował. Choć dziś wspomina tę sytuację z humorem, przyznał, że początkowo zachował dużą ostrożność: „Ale on, zanim położony został w mieszkaniu, to przez pierwsze 3 miesiące mieszkał na balkonie. Miał co najmniej ten kontakt ze świeżym polskim powietrzem, [żeby] wybić ewentualne zalążki.” ZOBACZ TEŻ: Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać” Michał Piróg pokazał nam zabytkową szafę. Może mieć nawet około 800 lat Podczas zwiedzania domu Rafał Kowalski zwrócił uwagę na imponującą szafę, która od razu przykuwa wzrok. Przed kamerami Viva.pl Michał Piróg zdradził, że jest to stara szafa posagowa „Dzisiaj można kupić prawie takie same, no bo wiadomo, że dzisiaj już wszystko jest zrobione. Natomiast ona jest bardzo stara, jest bardzo kruchutka” — opowiadał. Okazuje się, że szafa może mieć nawet około 800 lat, co czyni ją jednym z najbardziej niezwykłych elementów wyposażenia jego domu. Tak wiekowe przedmioty wymagają odpowiednich warunków i regularnej pielęgnacji. W rozmowie z Rafałem Kowalskim Michał Piróg nie ukrywał, że największym wyzwaniem jest sezon grzewczy: „Jeszcze lato to jest spoko, ale kaloryfery zabijają takie. No więc trzeba ją nawilżać, naoliwiać. No ale ona chłonie po prostu jak wariatka, jak gąbka.” Jak pokazała rozmowa przed kamerami Viva.pl, dla Michała Piróga kolekcjonowanie zabytkowych mebli nie kończy się na ich zdobyciu. Równie ważna jest codzienna troska o ich stan i zachowanie ich dla kolejnych lat. TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Lekarz okulista o zaćmie. Problem nie dotyczy już tylko seniorów. "To odbywa się stopniowo"
Zaćma przez lata była utożsamiana z podeszłym wiekiem, jednak – jak podkreśla dr Jacek Szaflik w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu – zmętnienie soczewki może pojawić się także znacznie wcześniej. Okulista wyjaśnia, kto znajduje się w grupie ryzyka, jakie znaczenie mają geny i styl życia oraz dlaczego nie warto odkładać badań wzroku.
Zaćma pozostaje jedną z najczęściej występujących chorób oczu na świecie, ale wokół niej wciąż narosło wiele mitów. Czy rzeczywiście dotyczy wyłącznie seniorów? Czy można spowolnić jej rozwój? I czym właściwie różni się od znacznie groźniejszej jaskry? O tym Mariola Bojarska-Ferenc rozmawiała z dr. Jackiem Szaflikiem, jednym z najbardziej cenionych polskich okulistów, w programie VIVA! Bez Tabu. Zaćma dotyczy niemal każdego. Dr Jacek Szaflik: "To pogorszenie wzroku też często odbywa się stopniowo" Czy zaćma jest nieodłącznym elementem starzenia się? Takie pytanie Mariola Bojarska-Ferenc zadała dr. Jackowi Szaflikowi podczas rozmowy w programie VIVA! Bez Tabu. Odpowiedź lekarza pokazuje skalę zjawiska: "Praktycznie każdej osoby, która będzie żyć wystarczająco długo, będzie dotyczył ten problem." Jak wyjaśnił specjalista, potwierdzają to również dane dotyczące najstarszych grup wiekowych: "Statystyki takie twarde mówią, że w tej grupie osób po 80. roku życia, to osób, które cierpią na zaćmę, bądź już były zoperowane z powodu zaćmy, to jest gdzieś około 80%." Dr Szaflik zwrócił jednak uwagę, że rzeczywista liczba osób zmagających się z zaćmą może być jeszcze większa. Część pacjentów nie zgłasza się do okulisty, mimo że ich wzrok stopniowo się pogarsza. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc okulista podkreślił również, że zaćma nie jest wyłącznie chorobą osób starszych. Zmętnienie soczewki może pojawić się znacznie wcześniej, a w niektórych przypadkach występuje nawet u najmłodszych pacjentów: "Może też występować zaćma u osób młodszych. I tutaj oczywiście może być nawet i u dzieci tak zwana zaćma wrodzona." Jak zaznaczył lekarz, przedwczesna zaćma może być związana z innymi chorobami lub stosowaniem niektórych leków. Nie zawsze jest to jednak jedyna przyczyna: "Jeszcze są takie przyczyny jak choroby, jak niektóre leki, które mogą wywołać przedwczesną zaćmę, ale nawet kiedy nie występują te przyczyny, no bywa, że już u osób po 40 roku życia też może dochodzić do zmętnienia soczewki [...] z powodów najczęściej jakiś genetycznych." Istotną rolę odgrywają także uwarunkowania rodzinne: "Często jest tak, że taka sytuacja może być rodzinna, czyli jeśli ktoś w rodzinie miał w młodszym wieku zaćmę, to i dzieci też mogą mieć wcześniej." TYLKO W VIVA! BEZ TABU: Ekspert obala popularny mit o mikrobiomie. „To wyrzucanie pieniędzy” Nie tylko wiek ma znaczenie. Okulista wskazuje, co może przyspieszać rozwój zaćmy Regularne badania wzroku to jeden z najważniejszych elementów profilaktyki – podkreślał dr Jacek Szaflik w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc. Specjalista zwrócił uwagę, że choć wieku nie da się zatrzymać, istnieją czynniki, które mogą wpływać na tempo rozwoju zmian w soczewce. Lekarz przyznał, że w swojej praktyce wielokrotnie obserwował rodzinne występowanie zaćmy: "Zdarzało mi się też, że na przykład operowałem wcześniej dzieci, które przychodziły do mnie po kilku latach z rodzicem też z zaćmą." Jednocześnie zaznaczył, że znaczenie mają również czynniki środowiskowe: "Te czynniki środowiskowe też na pewno odgrywają rolę. My wiemy o takich, które są sztywno wiadome, czyli różnego rodzaju promieniowania niekorzystne, ale też ekspozycja na różnego rodzaju rzeczy zwiększające procesy oksydacyjne." Jak wyjaśnił w programie VIVA! Bez Tabu, wpływ na rozwój choroby mogą mieć także codzienne nawyki: "Tutaj też dieta, czynniki środowiskowe, wydaje się, że mają znaczenie w tym, że część osób szybciej zachorowała. Palenie papierosów. To coraz mniej spotykana sytuacja, ale też coś, co przyspiesza." Dr Szaflik szczególną uwagę zwrócił na ochronę oczu przed promieniowaniem ultrafioletowym: "I bardzo ważna rzecz, na którą wszyscy możemy być narażeni, to jest promieniowanie ultrafioletowe. Czyli naprawdę warto nosić okulary przeciwsłoneczne, chyba że ktoś chciałby to wcześniej spotkać się z okulistą i chirurgiem." Podczas rozmowy Mariola Bojarska-Ferenc poruszyła również temat światła niebieskiego emitowanego przez telefony i komputery. Wiele osób obawia się, że to właśnie ono odpowiada za rozwój zaćmy. Jak wyjaśnił ekspert, mechanizm wygląda inaczej: "Światło niebieskie ma wpływ na pewne procesy dotyczące siatkówki i naszego mózgu w większym stopniu. Natomiast jeśli chodzi o samo starzenie się soczewki, to bardziej tutaj ta wysokoenergetyczna energia promieniowania." Specjalista uspokoił jednocześnie, że akurat w przypadku zaćmy wpływ ekranów nie jest tak duży, jak często się uważa: "W wielu zakresach może utrudniać, szkodzić, ale tutaj jeśli chodzi o samą zaćmę, na szczęście mniej, bo inaczej już mielibyśmy taką epidemię, że wszyscy byśmy byli w wieku 30 lat chorzy." Zaćma a jaskra. Dr Jacek Szaflik wyjaśnia, dlaczego tych chorób nie wolno mylić Na zakończenie rozmowy Mariola Bojarska-Ferenc zapytała o różnice między zaćmą a jaskrą, czyli dwiema chorobami, które bardzo często są ze sobą mylone. Dr Jacek Szaflik podkreślił, że choć obie dotyczą oczu, mają zupełnie inny przebieg i wymagają odmiennego postępowania. Jak wyjaśnił, zaćma polega na zmętnieniu soczewki i jest jedną z najczęstszych chorób okulistycznych: "Zaćma jest to zmętnienie soczewki, które jest jedną z najczęściej występujących chorób oczu. O czym mówią statystyki, bo operacja zaćmy jest najczęściej wykonywaną operacją człowieka w krajach rozwiniętych." Znacznie poważniejszym problemem pozostaje jednak jaskra. W przeciwieństwie do zaćmy, skutków uszkodzenia nerwu wzrokowego nie da się odwrócić: "Jaskra występuje na szczęście o wiele rzadziej, ale jest takim procesem o wiele poważniejszym, ponieważ o ile negatywne skutki zaćmy my operacją jesteśmy w stanie całkowicie odwrócić, czasami nawet ulepszając to widzenie, to w przypadku jaskry, jeśli dojdzie do tej neurodegeneracji, uszkodzeń nerwu wzrokowego, ubytków w polu widzenia, czy pogorszenia wręcz widzenia z powodu jaskry, nie potrafimy tego już cofnąć." Dlatego – jak podkreślił lekarz w programie VIVA! Bez Tabu – w przypadku jaskry najważniejsze jest możliwie szybkie rozpoznanie choroby i zahamowanie jej rozwoju: "Nasze leczenie jaskry polega na tym, aby hamować postęp choroby, najlepiej optymalnie zatrzymać w ogóle postęp choroby, tak żeby pacjent nie odczuwał tych negatywnych skutków, żeby dożył sobie końca życia widząc dobrze i wygodnie." SPRAWDŹ: Czym według nauki jest idealna cera? O tajnikach ludzkiej skóry tylko w „VIVA! Bez Tabu" opowiada lekarz dermatolog Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Gdy cała Polska go uwielbiała, samotnie wychowywał córkę i walczył z długami. „Medialny szał, a w domu dojmująca bida”
Jeszcze w latach 90. był największą gwiazdą polskiego kina. Tłumy fanów cytowały kwestie z „Kilera”, „Psów” i „13 posterunku”, a producenci ustawiali się w kolejce po jego nazwisko. Niewielu wiedziało jednak, że po zejściu z planu filmowego Cezary Pazura wracał do wynajętego mieszkania, samotnie wychowywał kilkuletnią córkę i zastanawiał się, jak związać koniec z końcem. Dopiero po latach zdecydował się opowiedzieć o dramacie, który rozgrywał się za zamkniętymi drzwiami jego domu.
Patrząc dziś na Cezarego Pazurę, trudno uwierzyć, że jego życie mogło wyglądać właśnie tak. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, autor dziesiątek kultowych ról i ulubieniec publiczności przez lata ukrywał, że sukces zawodowy nie szedł w parze z poczuciem bezpieczeństwa. Sam przyznawał, że najbardziej bolał go kontrast między tym, co widzieli ludzie, a tym, z czym musiał mierzyć się każdego dnia. „Nie brakowało mi ciepła, tylko wiary”. Dzieciństwo, które zostawiło ślad Cezary Pazura urodził się 13 czerwca 1962 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Dorastał w Niewiadowie, gdzie życie toczyło się według prostych zasad, a dzieci od najmłodszych lat uczyły się obowiązkowości. W domu nie było luksusów, ale – jak wielokrotnie podkreślał – nie bieda odcisnęła na nim największe piętno. Znacznie mocniej zapamiętał wymagającego ojca, Zdzisława, który rzadko okazywał emocje i oczekiwał od syna, że zawsze będzie starał się bardziej. „Nie brakowało mi ze strony ojca ciepła, tylko wiary we mnie” – mówił po latach. To właśnie z dzieciństwa wyniósł przekonanie, że na pochwałę trzeba sobie zasłużyć. Jak wspominał, słyszał głównie, co zrobił źle. Dobrych rzeczy właściwie się nie zauważało. Był starszym bratem Radosława Pazury. Kiedy ojciec chorował, a mama pracowała, pomagał przy opiece nad młodszym rodzeństwem, sprzątał mieszkanie i odrabiał lekcje, zanim rodzice wrócili do domu. Dziś przyznaje, że odpowiedzialności nauczył się znacznie szybciej niż większość rówieśników. Choć marzył o sporcie, szybko zrozumiał, że jego droga prowadzi gdzie indziej. Uczył się gry na klarnecie, a później dostał się do słynnej łódzkiej Szkoły Filmowej. To właśnie tam po raz pierwszy poczuł, że znalazł ludzi podobnych do siebie. Gdy został gwiazdą, w domu rozgrywał się dramat. „Grałem główne role, a była bida” Kariera Cezarego Pazury nabierała zawrotnego tempa. Role w filmach Władysława Pasikowskiego i Juliusza Machulskiego sprawiły, że stał się jedną z największych gwiazd polskiego kina. „Kroll”, „Psy”, „Kiler”, „Kiler-ów 2-óch” czy „13 posterunek” uczyniły z niego aktora, którego znał niemal każdy Polak. Za kulisami sukces wyglądał jednak zupełnie inaczej. Po rozwodzie samotnie wychowywał kilkuletnią córkę Anastazję, próbując pogodzić pracę na planach filmowych z codziennymi obowiązkami. Popularność nie przekładała się na stabilność finansową. „Przepaść między medialnym szałem na moim punkcie a tą dojmującą życiową pustką, bidą i problemami była wielka i towarzyszyła mi przez wiele lat. Malutkie dziecko na rękach, które trzeba nakarmić, oprać, dopieścić, a z drugiej strony pisk tych wszystkich dziewczyn włamujących się do hotelowych pokoi, żeby tylko dotknąć, żeby zobaczyć. Taa… Bycie »idolem« to ciężki kawałek chleba. Nawet nad Wisłą” – wspominał w autobiografii. W innym wywiadzie wrócił do tamtych doświadczeń równie szczerze. „Grałem w filmach główne role, a nie miałem pieniędzy. Zarabiałem grosze. Z jednej strony medialny szał, a z drugiej – bida!” – mówił, podkreślając, że po zejściu z planu wracał do wynajmowanego mieszkania, gdzie czekała na niego kilkuletnia córka i codzienne troski. Czytaj też: „Wódeczka z komornikiem była na porządku dziennym”. Cezary Pazura wspomina trudne początki kariery… Sam wychowywał córkę. „Dzwoni do mnie nawet w Dzień Matki” Pierwszą żoną aktora była Żaneta Pazura, którą poznał jeszcze na początku swojej zawodowej drogi. Pobrali się w 1989 roku, a wkrótce na świat przyszła ich córka, Anastazja. Z zewnątrz wydawali się szczęśliwą rodziną, jednak z czasem ich małżeństwo zaczęło przechodzić poważny kryzys. W autobiografii Byłbym zapomniał… aktor otwarcie opisał, że w domu coraz częściej pojawiały się konflikty związane z nadużywaniem alkoholu przez żonę. Wspominał, że próbował ratować małżeństwo i namawiał ją na terapię, jednak sytuacja nie ulegała poprawie. „I tak w kółko… Nerwy, bójki, nieprzespane noce, lęk i strach” – pisał. Punktem zwrotnym miał być dzień, w którym Żaneta pojawiła się na planie filmowym i doszło do głośnej awantury. Niedługo później, w 1994 roku, odeszła z domu. „Zostałem zostawiony dla innego mężczyzny. Koniec. Kropka” – wspominał po latach w rozmowie z magazynem „Pani”. Po rozpadzie małżeństwa opieka nad kilkuletnią Anastazją spoczęła na barkach aktora. Zabierał córkę na plany filmowe, organizował opiekę między zdjęciami i spektaklami, a jednocześnie starał się utrzymać dom. To właśnie ten okres wspomina dziś jako jeden z najtrudniejszych w swoim życiu. Zdarzało się, że zabierał córkę na plan zdjęciowy, bo nie miał z kim jej zostawić. Spał po kilka godzin na dobę, a między spektaklami i zdjęciami próbował stworzyć dziecku normalny dom. Po latach przyznał, że nie zawsze miał dla Anastazji tyle czasu, ile by chciał. Ona jednak nigdy nie miała do niego żalu. „Dzwoni do mnie do dziś na Dzień Matki. Mówi wtedy: »Mamo«” – opowiadał z uśmiechem. W innym wywiadzie aktor wspominał, że usłyszał od córki słowa, których nigdy nie zapomni. „Tata, uspokój się. Jesteś najlepszym ojcem na świecie.” Dziś Anastazja jest dorosła, a ich relacja pozostaje wyjątkowo bliska. Czytaj też: Uciekła z domu i zostawiła go z córką z dnia na dzień. Co dziś robi pierwsza żona Cezarego Pazury? Długi i komornik. „Wódeczka z komornikiem była na porządku dziennym” To właśnie ten okres Pazura najchętniej wymazałby z pamięci. Nie ukrywa, że zmagał się z depr*sją i chwilami całkowitej bezradności. Jak wspominał, był wyczerpany pracą, samotnością i problemami finansowymi. Przyznał, że pojawiały się nawet desperackie myśli. Ogromnym wsparciem okazał się Olaf Lubaszenko. „Był przy mnie. Przekonał mnie, że wszystko się ułoży”. To właśnie od niego najczęściej pożyczał pieniądze. „Zawsze leciałem na pożyczkach od Olafa Lubaszenki. Od nikogo innego nie chciałem pożyczać, wstydziłem się”. W autobiografii opisywał również wizyty komornika, które z czasem przybrały wręcz absurdalny charakter. „Wódeczka z komornikiem była na porządku dziennym”. Urzędnik znał go z filmów, siadał z nim przy stole, rozmawiał i – jak wspominał aktor – czasami przynosił nawet własną butelkę, bo wiedział, że w domu nie było pieniędzy. Kariera, która przetrwała dekady Choć od największych sukcesów lat 90. minęło już wiele lat, Cezary Pazura nie zniknął z polskiej sceny. Nadal gra w filmach i serialach, występuje w teatrze, zajmuje się dubbingiem, prowadzi kanał w internecie i regularnie spotyka się z publicznością podczas występów kabaretowych. Na swoim koncie ma ponad sto ról filmowych i telewizyjnych, liczne nagrody oraz status jednego z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce. Jednak sam przyznaje, że dziś sukces mierzy zupełnie inaczej niż kiedyś. Kiedyś marzył o wielkiej karierze. Dziś częściej mówi o spokoju, rodzinie i wdzięczności za to, że z okien swojego domu widzi ogród zamiast kominów fabryki, na które patrzył jako chłopiec. To marzenie również udało mu się spełnić. Źródła: viva.pl, film.wp.pl, ludzie.fakt.pl, pomponik.pl
TYLKO U NAS: Pamiątki z całego świata, niezwykła kolekcja dzieł sztuki... Tak w warszawskiej kamienicy mieszka Michał Piróg. Byliśmy tam z kamerą
Michał Piróg po raz pierwszy w tak osobisty sposób zaprosił ekipę Viva.pl do swojego warszawskiego mieszkania. W rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedział nie tylko o tym, jak trafił do swojej kamienicy, ale także pokazał kolekcję dzieł sztuki, pamiątki z podróży i imponujący zbiór winyli. Nie zabrakło również szczerych wyznań dotyczących planów na przyszłość.
To nie jest zwykła prezentacja wnętrz. Podczas ekskluzywnej wizyty z kamerą Viva.pl Michał Piróg oprowadził Rafała Kowalskiego po swoim mieszkaniu, odsłaniając historie ukryte za niemal każdym przedmiotem. W rozmowie nie zabrakło anegdot o przeprowadzce, opowieści o pasji do sztuki współczesnej i kolekcjonowania muzyki oraz refleksji nad tym, czym dziś jest dla niego dom. Michał Piróg o swoim mieszkaniu: "To ona zakomunikowała, że się przeprowadzam" Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl Michał Piróg wrócił wspomnieniami do momentu, w którym trafił do obecnego mieszkania. Jak przyznał, mieszka w nim od około siedmiu lat, choć sam nie prowadzi dokładnych rachunków. Okazuje się jednak, że decyzja o przeprowadzce wcale nie należała wyłącznie do niego. „Moja koleżanka nie lubiła poprzedniego mieszkania. I teraz musiałbym sprawdzić, kiedy byłem na Azji Ekspres. Bo w trakcie, jak ja byłem, to ona znalazła to mieszkanie i mi zakomunikowała, że się przyprowadzam” – zdradził. Reporter Viva.pl zapytał również, czy zdążył już tak bardzo zżyć się z tym miejscem, że wyobraża sobie spędzić w nim kolejne lata. Odpowiedź okazała się zaskakująco szczera. Michał Piróg przyznał przed kamerami Viva.pl, że przez długi czas liczył na możliwość wykupienia mieszkania, jednak plany właścicielki uległy zmianie. „Przywiązywałem się, ale właścicielka tego mieszkania jednak zmieniła zdanie i rok temu powiedziała, że na pewno go nie sprzeda. Więc zaczynam się przyzwyczajać do myśli, że to nie jest moje mieszkanie i nie będzie moim mieszkaniem, więc robię nienerwowe ruchy rozglądania się po rynku. Nie mam dużych wymagań, po prostu chcę mieć ładne mieszkanie na ostatnim piętrze. Najlepiej w tej okolicy z tarasem około 60 metrów na dachu, z widokiem, z sąsiadami, którym nic nie przeszkadza. [...] I chodzi o to, żeby było w ścisłym śródmieściu, ale żeby było tak jak u mnie, że nic nie słychać” – podkreślił. ZOBACZ: Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać” Niezwykła kolekcja dzieł sztuki. Michał Piróg pokazał przed kamerami Viva.pl swoją dumę Jednym z pierwszych elementów, który zwraca uwagę po wejściu do mieszkania Michała Piróga, są dzieła sztuki. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl gospodarz opowiedział historię jednej z najważniejszych prac w swojej kolekcji – rzeźby autorstwa Tomasza Górnickiego, inspirowanej słynną fotografią Roberta Capy z 1936 roku. „To jest skomplikowane. Odrobinę mogę wysunąć. To jest polski artysta Tomasz Górnicki. Ale jest to praca inspirowana zdjęciem Roberta Capy z 1936 roku, czyli śmierć hiszpańskiego rewolucjonisty. I to jest ta sama dynamika odwzorowana poprzez ciało tancerza dzisiaj” – mówił. Jak zdradził przed kamerami Viva.pl, marzył o pracy Tomasza Górnickiego od momentu, gdy zobaczył ją na jednej z międzynarodowych wystaw. Los sprawił jednak, że zamiast walczyć o nią podczas aukcji, mógł kupić ją bezpośrednio od artysty. „A jak ona trafiła do mnie? Kiedyś, kiedyś zobaczyłem pracę Tomasza Górnickiego na jakiejś bardzo wybitnej, międzynarodowej wystawie. Moim wielkim marzeniem było posiadać jedną z tych jego prac. Była niedostępna. I nagle się pojawiło, że jest rzeźba do wylicytowania na aukcji. I nie wiem skąd. Ja nie robię takich rzeczy, ale tamtego dnia postanowiłem do niego napisać, że nie udało się tamtej, ale będę próbować kupić to. Po czym on do mnie napisał: ale dlaczego chcesz to kupować przez aukcję? Mogą przyjechać do mnie i sobie zobaczyć, czy na pewno to chcesz. Ja ją kupiłem. Jestem z niej bardzo dumny, zwłaszcza, że oryginał stoi u mnie w domu. A potem w tym przekręcie, chyba to był przekręt, kiedy się kupowało sztukę na cyfrowych nośnikach, uzyskała ona jakąś cenę sześcioma zerami w dolarach. Zastanawiam się, jaki świat jest głupi. Tak, ja mam oryginał, był dużo tańszy” – powiedział przed kamerami Viva.pl. Kolekcja winyli, z której Michał Piróg jest naprawdę dumny Podczas wizyty ekipy Viva.pl nie sposób było nie zwrócić uwagi na imponującą kolekcję płyt winylowych. Rafał Kowalski zapytał gospodarza, skąd wzięła się jego pasja do analogowego brzmienia. Michał Piróg przyznał, że muzyka od zawsze była dla niego niezwykle ważna, jednak era streamingu sprawiła, że zaczął odbierać ją zupełnie inaczej. „Wiesz co, ja jestem bardzo dumny z tych płyt, ponieważ przez wiele lat, jak byłem dzieckiem, ja uważałem, że muzyka jest jedną z większych esencji, która wzbogaca moje życie. Towarzyszyła mi w pracy w teatrze, i jak jeździłem metrem do teatru, jak czytałem, ponieważ ja zawsze sobie ilustruję. A potem przyszedł streaming. I się okazało, że ja już nie wiem, czego słucham. I wtedy postanowiłem kupić na nowo adapter i zacząć kupować winyle. Oczywiście, kupując te winyle, zacząłem kupować wszystkie rzeczy, które mi się wydawało, że są ważne. Zacząłem inwestować też w to, co jest nowościami, ale też w białe kruki” – mówił. Jak opowiedział przed kamerami Viva.pl, wśród płyt znajdują się zarówno klasyczne wydania, jak i niezwykle rzadkie egzemplarze, których dziś trudno szukać nawet w serwisach streamingowych. „Persy Sledge to jest płyta, która jest jeszcze nagrana jednokanałowo. [...] No i tak kupiłem troszeczkę takich starszych płyt. Płyta, z której jestem bardzo dumny, ponieważ kocham absolutnie. To jest prawie już dzisiaj nie do dostania. Limitowane edycje z filmów Wonga Kar Wai, które nie wiem czy wiecie, że rząd Chin zakazał i nie mogą być dystrybuowane. A więc wydane z okazji 25-lecia festiwalu. To był ostatni raz, chyba, kiedy one były możliwe do odtwarzania. Potem została jego muzyka objęta zakazem, co jest przedziwne. I dzisiaj, nawet jeżeli popatrzymy sobie nawet na streamingu, gdybyśmy chcieli, to będziemy mieli problem, żeby znaleźć jego pełną dyskografię” – zdradził. SPRAWDŹ: Postawił wszystko na jedną kartę i ruszył w zupełnie nowym kierunku. Tylko w VIVIE! Michał Piróg zdradza, czym dziś się zajmuje: "Wiedziałem, że tam odżyję" Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: To robiła Beata Ścibakówna, by utrzymać się na studiach. „Nigdy o tym nikomu nie mówiłam”
Choć dziś Beata Ścibakówna jest jedną z najbardziej cenionych polskich aktorek, początki jej drogi zawodowej wyglądały zupełnie inaczej. W programie „VIVA! Bez Tabu” na YouTube aktorka wróciła wspomnieniami do czasów studiów i w szczerej rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała, z czego żyła, jak zdobyła pierwsze pieniądze i jakie prace wykonywała, by dorobić. Jedno z wyznań padło po raz pierwszy publicznie.
Rozmowa Marioli Bojarskiej-Ferenc z Beatą Ścibakówną w formacie „VIVA! Bez Tabu” przyniosła wiele osobistych wspomnień. Aktorka opowiedziała nie tylko o realiach studiowania w Akademii Teatralnej i obowiązujących wówczas zasadach, ale także o sposobach, dzięki którym mogła zarobić pierwsze własne pieniądze. Beata Ścibakówna w „VIVA! Bez Tabu” o studiach i pierwszych zarobkach. „To były moje pierwsze pieniądze” W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc Beata Ścibakówna podkreśliła, że kiedy studiowała w szkole teatralnej, obowiązywały zupełnie inne zasady niż obecnie. Studenci nie mogli swobodnie podejmować pracy przed kamerą, a każda zawodowa aktywność wymagała zgody władz uczelni. Jak wyznała w programie „VIVA! Bez Tabu”, nawet możliwość wystąpienia na scenie teatru wiązała się z koniecznością uzyskania specjalnego pozwolenia. „Szkoła teatralna i jej zasady bardzo się zmieniają. Jak ja studiowałam, to nie można było grać. Nie można było grać ani w filmach, ani serialach. W teatrze pamiętam, ja zagrałam, będąc na trzecim roku, dostałam propozycję i musiałam dostać zgodę dziekana, rektora, żebym mogła opuszczać niektóre zajęcia i pójść na próby do teatru” – powiedziała Beata Ścibakówna Marioli Bojarskiej-Ferenc. Zapytana o to, w jaki sposób studenci radzili sobie finansowo, aktorka wyjaśniła, że dużym wsparciem były stypendia oraz pomoc rodziców. Sama również mogła liczyć na rodzinę. Najciekawsza historia dotyczyła jednak pierwszych pieniędzy, które Beata Ścibakówna zarobiła całkowicie przypadkiem. Jak opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc w „VIVA! Bez Tabu”, wszystko zaczęło się od telefonu do akademika. „Ja pamiętam, wtedy powstawały te prywatne radia. I wtedy przez przypadek ktoś zadzwonił do akademika i portier połączył z moim pokojem. Kogoś on chciał, a tego kogoś nie było. Mówię: »Ale w jakiej sprawie?« »Bo chcemy, żeby ten ktoś przeczytał reklamę». »To ja też mogę przeczytać«. Wtedy zupełnie były inne zasady. Nie myślałeś o tym, że się komuś coś zabiera. Jak tamten nie mógł, no to ja mówię, to ja mogę przeczytać” – wspominała. Ta spontaniczna decyzja sprawiła, że zaczęła nagrywać reklamy dla nowych stacji radiowych: „Ja przeczytałam wiele reklam dla tych nowo powstałych stacji radiowych. I to były moje pierwsze pieniądze. Jak zaczęłam grać w trzecim roku, to już zaczęłam zarabiać pieniądze w teatrze. No to też nie były to kokosy, ale zawsze coś”. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem Beata Ścibakówna wyznała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że pracowała fizycznie. „Tego nigdy o tym nikomu nie mówiłam” Jednym z najbardziej zaskakujących momentów rozmowy w „VIVA! Bez Tabu” było wyznanie dotyczące wakacyjnych wyjazdów zarobkowych. Beata Ścibakówna przyznała, że w czasie studiów nie bała się ciężkiej pracy fizycznej i podejmowała różne zajęcia, by odłożyć pieniądze. Dopytywana przez prowadzącą o to, co oznaczała praca fizyczna, aktorka zdecydowała się opowiedzieć historię, której – jak sama przyznała – wcześniej nikomu nie zdradziła. „Na przykład byłam w Niemczech u mojego wujka i tam chodziłam na budowę i myłam okna w nowo powstałych budynkach mieszkalnych. Tego nigdy nikomu nie mówiłam, naprawdę” – powiedziała w programie „VIVA! Bez Tabu”. Na tym jednak lista wakacyjnych zajęć się nie kończyła. Beata Ścibakówna opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że podejmowała się wielu różnych prac sezonowych, bo chciała zarobić własne pieniądze. „Zbierałam na przykład truskawki. Byłam na babysitting, co prawda, jeden dzień tylko, bo niestety to nie jestem fanką tego właśnie. Ale zbierałam czereśnie. Więc naprawdę robiłam wiele różnych rzeczy po to, żeby zarobić te pieniądze. Wtedy marki niemieckie się zarabiało” – wyznała. Tylko w VIVA! Bez Tabu: „Ten zawód bywa niewdzięczny”: Beata Ścibakówna o pracy aktorów i szkole teatralnej. Była wtedy pełna kompleksów Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Nie żyje 13-letnia Maja Gadowska. Łatwogang pomógł jej spełnić największe marzenie
Informacja o śmierci Mai Gadowskiej poruszyła wiele osób, które przez ostatnie miesiące śledziły jej walkę z chorobą i kibicowały jej każdego dnia. 13-latka stała się symbolem odwagi, nadziei i niezwykłej siły. W mediach społecznościowych pożegnała ją Fundacja Cancer Fighters, a słowa opublikowane przez organizację wywołały ogromne emocje.
Historia Mai Gadowskiej pokazała, jak wielką moc może mieć wzajemne wsparcie. Choć zmagała się z ciężką chorobą nowotworową, nie przestawała zarażać innych uśmiechem i pogodą ducha. Jej postawa zjednoczyła wokół siebie ludzi dobrej woli, artystów i internautów, którzy wierzyli, że nawet w najtrudniejszych chwilach warto dawać innym nadzieję. Dziś pozostają wspomnienia oraz wdzięczność za dobro, które po sobie zostawiła. Fundacja Cancer Fighters pożegnała Maję Gadowską. „Dziękujemy Ci za uśmiech, którym poruszyłaś tysiące serc” Fundacja Cancer Fighters poinformowała o śmierci swojej podopiecznej w niezwykle poruszającym wpisie. Organizacja napisała: „Dziękujemy Ci za uśmiech, którym poruszyłaś tysiące serc. Za siłę, którą dawałaś innym, i dobro, które po sobie zostawiłaś. Będzie nam Ciebie ogromnie brakować. Żegnaj, MAJLO! Na zawsze pozostaniesz w naszych sercach”. To właśnie te słowa najlepiej oddają to, jak wiele znaczyła Maja dla osób, które poznały jej historię. Choć miała zaledwie 13 lat, swoją determinacją, pogodą ducha i autentycznością potrafiła dawać nadzieję innym dzieciom oraz ich rodzinom. Pod wpisem fundacji szybko pojawiły się setki komentarzy pełnych współczucia, wsparcia dla bliskich oraz podziękowań za to, że mogła stać się częścią życia tak wielu ludzi. Kim była Maja Gadowska? Jej historia połączyła świat muzyki, internetu i ludzi o wielkich sercach Maja Gadowska była podopieczną Fundacji Cancer Fighters i odważnie walczyła z chorobą nowotworową. Jej historia poruszyła tysiące osób, a dzięki swojej szczerości i niezwykłej dojrzałości zyskała wsparcie ludzi z całej Polski. Jednym z jej marzeń było nagranie własnej piosenki. Udało się je spełnić dzięki współpracy z Łatwogangiem, a efektem był utwór „Wszystkie Marzenia”, który miał nie tylko wyjątkowy, osobisty wymiar, ale także wspierał działania Fundacji Cancer Fighters na rzecz dzieci chorujących na nowotwory. Premiera piosenki była dla Mai niezwykle ważnym momentem. Projekt pokazał, że za każdą historią choroby stoi przede wszystkim człowiek z marzeniami, planami i ogromną wolą życia. Dziś utwór pozostaje wyjątkową pamiątką po dziewczynce, która mimo własnej walki potrafiła dawać innym nadzieję i przypominać, jak wielką wartość ma każdy wspólnie przeżyty dzień. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE! Artur Barciś wspomina, jak zakochał się w żonie. Wszystko zaczęło się w autobusie
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali.
O Arturze Barcisiu znów jest wyjątkowo głośno. Widzowie z entuzjazmem przyjęli informacje o powrocie aktora do kultowego "Rancza", a sam artysta przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów swojej kariery. Już 25 września w warszawskim Teatrze Polonia odbędzie się premiera "Balu w operze" Juliana Tuwima w jego reżyserii i wykonaniu. Jak powiedział w rozmowie z Kozaczkiem: „To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu”. Aktor wkrótce skończy także 70 lat, ale ani na moment nie zwalnia tempa. To dobry moment, by wrócić do rozmowy, która pokazuje go z zupełnie innej strony. W 2023 roku Artur Barciś i jego żona Beata udzielili Beacie Nowickiej niezwykle szczerego wywiadu o miłości, małżeństwie, wspólnym pokonywaniu życiowych kryzysów, rodzicielstwie i codzienności, którą budują razem od niemal czterech dekad. To opowieść o związku opartym na zaufaniu, wzajemnym szacunku i poczuciu humoru – warto przypomnieć ją właśnie teraz, gdy aktor przeżywa kolejny ważny zawodowy rozdział. ZOBACZ TEŻ: Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał Artur Barciś z żoną Beatą. Przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! – Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. – Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Ku- tza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. – To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. – Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. – I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. – Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. – Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. – Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. – Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. – Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. – To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. – Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. – Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Rozmawiała Beata Nowicka SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii
Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii
Nagranie Joanny Racewicz w białej sukni szybko wywołało dyskusję i wiele pytań. Dziennikarka poinformowała wcześniej, że wzięła symboliczny „ślub” z samą sobą, podkreślając, że nie chodziło o tradycyjną ceremonię ani manifest. W programie „Dzień Dobry Wakacje” postanowiła szerzej wyjaśnić znaczenie swojego gestu i opowiedzieć, dlaczego traktuje go jako osobistą przysięgę oraz ważny symbol powrotu do samej siebie.
Po publikacji nagrania w mediach społecznościowych wokół wydarzenia pojawiło się wiele komentarzy i różnych interpretacji. Joanna Racewicz zdecydowała się odnieść do nich w programie „Dzień Dobry Wakacje”, wyjaśniając, że jej decyzja nie miała podważać znaczenia małżeństwa ani kwestionować tradycyjnego rozumienia ślubu. Jak zaznaczyła, była to osobista ceremonia zamykająca ważny etap życia i symboliczna obietnica pozostania po swojej stronie. Joanna Racewicz wyjaśniła, dlaczego użyła słowa „ślub”. „To jest obietnica złożona samej sobie" Odnosząc się do reakcji, jakie pojawiły się po publikacji nagrania, Joanna Racewicz zaznaczyła, że rozumie, dlaczego sama forma ceremonii mogła budzić skojarzenia z tradycyjnym ślubem. Podkreśliła jednak, że od początku zależało jej na wyjaśnieniu własnych intencji. Jak mówiła, nie chciała nikogo przekonywać do swojego sposobu myślenia ani kwestionować znaczenia małżeństwa. „Rozumiem, że biała suknia i słowo „ślub” dla wielu osób są zarezerwowane dla tradycyjnej ceremonii, związku kobiety i mężczyzny. Absolutnie to szanuję i nie chciałam tego naruszać. Ja też byłam żoną — wiem, co znaczy obrączka, przysięga. Wiem, co to znaczy dotrzymać jej do ostatniego tchnienia. Nie chciałam rzucać nikomu wyzwania ani robić manifestu. To jest obietnica złożona samej sobie” — powiedziała. Dziennikarka odniosła się również do samego znaczenia słowa „ślub”. Zaznaczyła, że w jej rozumieniu nie odnosi się ono wyłącznie do ceremonii zawarcia małżeństwa, ale również do publicznie składanej przysięgi, znanej z wielu innych sfer życia. „Słowo „ślub” od lat oznacza uroczystą przysięgę złożoną publicznie, przy świadkach, na wierność jakimś przekonaniom. Ślubują żołnierze, uczniowie, policjanci, harcerze, lekarze. O tym jest moja przysięga — to jest słowo dane samej sobie, że już się nie opuszczę” — podkreśliła. ZOBACZ TEŻ: Syn Joanny Racewicz zamknął ważny rozdział. Jej wyznanie o "pustym gnieździe" chwyta za serce „Nie wszyscy muszą to rozumieć”. Joanna Racewicz o symbolice ceremonii i relacji z samą sobą W dalszej części rozmowy Joanna Racewicz wyjaśniła, że od początku miała świadomość, iż nie każdy odbierze jej decyzję w taki sam sposób. Zwróciła jednak uwagę, że symbole od wieków towarzyszą ludziom i często pomagają wyrazić emocje lub wartości, których trudno oddać samymi słowami. W jej ocenie właśnie taki charakter miała również symboliczna ceremonia. „Nie wszyscy muszą to rozumieć. To był dla mnie symbol. Ludzie od pokoleń używają symboli, żeby pokazać coś, co jest ważniejsze i większe niż słowo. Zapalamy znicze, dajemy kwiaty” — mówiła. Jak zaznaczyła, w jej przekonaniu troska o siebie i akceptacja własnej osoby są fundamentem budowania zdrowych relacji z drugim człowiekiem: „To nie jest zakon ani celibat. Uważam, że tylko ktoś, kto kocha sam siebie i jest pogodzony ze sobą, jest w stanie dać prawdziwe uczucie drugiemu człowiekowi. Nie chce się przeglądać na siłę w jego oczach, ale wie, że jego wartość jest tutaj, w sercu. To o tym jest ta cała ceremonia.” SPRAWDŹ TEŻ: Pola Wiśniewska zabrała głos po słowach Michała. Padła ważna deklaracja o dobru dzieci
Pola Wiśniewska zabrała głos po słowach Michała. Padła ważna deklaracja o dobru dzieci
Sprawa rozwodu Michała i Poli Wiśniewskich wciąż budzi duże emocje, jednak oboje wyraźnie podkreślają, że najważniejsze pozostaje dobro ich dzieci. Po głośnej wypowiedzi lidera Ich Troje głos zabrała także Pola Wiśniewska.
Choć postępowanie rozwodowe nadal trwa, obie strony zdecydowały się na krótkie publiczne komentarze. Zarówno Michał Wiśniewski, jak i Pola Wiśniewska unikają ujawniania szczegółów sprawy, koncentrując się przede wszystkim na tym, co – jak podkreślają – ma największe znaczenie dla ich rodziny. Co dzieje się wokół Michała i Poli Wiśniewskich? Trwa postępowanie, a emocji nie brakuje Rozwód Michała i Poli Wiśniewskich pozostaje jednym z najgłośniej komentowanych tematów ostatnich dni w polskim show-biznesie. Jak wynika z publicznie dostępnych informacji, postępowanie sądowe wciąż trwa, a strony nie komentują szczegółów sprawy. Media informowały również o decyzjach dotyczących zabezpieczenia kontaktów z dziećmi na czas trwania procesu, jednak sam przebieg postępowania pozostaje objęty prywatnością. Michał Wiśniewski zdecydował się odnieść do medialnego zainteresowania w rozmowie z portalem Kozaczek. Zaznaczył przy tym, że nie zamierza szerzej komentować sprawy rozwodowej. Powiedział: „Nigdy żadna z moich byłych żon nie wchodziła z pozwem 700 stron na salę, więc generalnie na razie muszę się z tym oswoić. Mam nadzieję, że rozsądek wygra. A reszty nie mogę opowiadać, nie chcę opowiadać i jak widzisz nie wypowiadam się w tym temacie”. Niedługo później o komentarz została poproszona również Pola Wiśniewska. ZOBACZ TEŻ: Michał Wiśniewski przerwał milczenie w sprawie rozwodu. Ujawnia zaskakujące kulisy: "Żadna z moich byłych żon nie wchodziła z pozwem na 700 stron" Pola Wiśniewska zabrała głos. Mówi o porozumieniu i dobru dzieci Pola Wiśniewska w rozmowie z ESKA.pl odniosła się do całej sytuacji w spokojnym i wyważonym tonie. Nie odniosła się do szczegółów postępowania ani do kwestii poruszanych podczas procesu. Zamiast tego zwróciła uwagę na to, co z jej perspektywy pozostaje najważniejsze. Powiedziała: "Zależy mi na porozumieniu i wierzę, że zawsze jest ono lepszym rozwiązaniem niż wieloletni spór. Do porozumienia potrzebna jest jednak wola i gotowość obu stron. Z mojej strony taka gotowość jest i mam nadzieję, że ostatecznie dobro dzieci będzie dla nas wszystkich najważniejsze".
Fit Lovers już we troje! Pierwsze zdjęcie z synkiem mówi więcej niż tysiąc słów
Fit Lovers mają powody do ogromnej radości. Pamela Stefanowicz i Mateusz Janusz przekazali fanom wiadomość, na którą wielu czekało od miesięcy – zostali rodzicami. W mediach społecznościowych opublikowali pierwsze zdjęcie z nowo narodzonym synkiem, a pod wpisem natychmiast pojawiły się tysiące gratulacji i ciepłych słów.
To wyjątkowy moment w życiu jednej z najbardziej rozpoznawalnych par polskiego Internetu. Przez ostatnie miesiące Pamela i Mateusz chętnie dzielili się z obserwatorami kolejnymi etapami oczekiwania na dziecko, a teraz z radością ogłosili, że ich rodzina właśnie się powiększyła. Fani nie kryją wzruszenia, podkreślając, że od dawna kibicowali im na tej nowej życiowej drodze. Kim są Fit Lovers? Od internetowych treningów do najpiękniejszej życiowej roli Pamela Stefanowicz i Mateusz Janusz od lat tworzą duet Fit Lovers, który zdobył popularność dzięki filmom promującym aktywny styl życia, treningi i zdrowe nawyki. Z biegiem czasu ich profile w mediach społecznościowych stały się jednak czymś więcej niż miejscem pełnym sportowych inspiracji. Coraz częściej pokazywali kulisy swojego życia prywatnego, wspólne podróże, rozwój związku i kolejne ważne etapy ich historii. Pod koniec ubiegłego roku para podzieliła się jedną z najpiękniejszych wiadomości. W świątecznej atmosferze ogłosili, że spodziewają się pierwszego dziecka. Później wspólnie przeżywali z fanami kolejne miesiące ciąży, opowiadali o przygotowaniach do rodzicielstwa i zdradzili, że na świat przyjdzie synek. Internauci od początku z ogromnym zaangażowaniem śledzili ich drogę do spełnienia kolejnego wspólnego marzenia. ZOBACZ TEŻ: Dorastała w artystycznym domu, talent ma w genach. Starsza córka Marka Kality poszła własną drogą. Mało kto wie, czym zajmuje się na co dzień Fit Lovers zostali rodzicami. „Nowy rozdział” poruszył tysiące fanów 9 lipca Fit Lovers przekazali wiadomość, która błyskawicznie obiegła media społecznościowe. Pamela Stefanowicz i Mateusz Janusz opublikowali pierwsze zdjęcie z nowo narodzonym synkiem, potwierdzając, że ich wyczekiwane dziecko jest już na świecie. Do fotografii dołączyli krótki, ale niezwykle wymowny podpis: „Nowy rozdział”. Choć słów było niewiele, emocji nie brakowało. Publikacja w zaledwie kilka chwil zgromadziła ogromne zainteresowanie, a pod postem zaczęły pojawiać się setki, a następnie tysiące komentarzy. Internauci składali świeżo upieczonym rodzicom gratulacje, życzyli zdrowia całej rodzinie i podkreślali, że z ogromnym wzruszeniem obserwowali ich drogę do rodzicielstwa. Wielu fanów pisało również, że nie może doczekać się kolejnych kadrów z nowego etapu życia Pameli i Mateusza, którzy właśnie rozpoczęli najważniejszą przygodę – bycie mamą i tatą. Serdecznie gratulujemy! SPRAWDŹ TEŻ: Na ekranie intryguje, właśnie zagrał w serialowym hicie. A jaki jest prywatnie? Odsłaniamy tajemnice Mateusza Kmiecika
Maja Chwalińska: „Przyszłam na trening, usiadłam i zaczęłam płakać”. Dlaczego zniknęła z tenisa na 14 miesięcy?
Jeszcze kilka tygodni temu zachwycała kibiców podczas Roland Garros, a po powrocie do Polski na lotnisku czekały na nią tłumy fanów. Dziś Maja Chwalińska jest jedną z największych nadziei światowego tenisa, ale droga do tego miejsca była znacznie trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. Kilka lat temu, u progu wielkiej kariery, zniknęła z kortów na ponad rok. W szczerej rozmowie z Joanną Łazarz dla **„Vogue Polska”** opowiedziała o depresji, momencie całkowitego załamania i ludziach, którzy pomogli jej wrócić nie tylko na kort, ale także do równowagi.
Dzisiejsza pewność siebie Mai Chwalińskiej nie wzięła się wyłącznie z wygranych meczów. Narodziła się znacznie wcześniej – wtedy, gdy musiała zmierzyć się z własnymi ograniczeniami i zaakceptować, że nie wszystko da się pokonać jeszcze cięższą pracą. To właśnie ten etap, choć najboleśniejszy, okazał się przełomowy. Maja Chwalińska długo nie dostrzegała, że dzieje się z nią coś złego Od dziecka była przyzwyczajona do życia podporządkowanego tenisowi. Trenowała intensywnie, stawiała sobie coraz wyższe wymagania i wierzyła, że sukces przychodzi wyłącznie dzięki ciężkiej pracy. Kiedy organizm zaczął wysyłać pierwsze sygnały ostrzegawcze, próbowała je ignorować. Jak wspomina, początki kryzysu pojawiły się pod koniec 2019 roku. Najpierw przyszło ciągłe zmęczenie, później coraz trudniej było jej wykonywać najprostsze codzienne czynności. – „Non stop ogromne zmęczenie, wyzwaniem było samo wstanie z łóżka. Jakiś czas zaciskałam zęby, bo ja zawsze byłam taka, że im więcej treningu, tym lepiej, więc do wyjścia z domu i trenowania jakoś się zmuszałam” – opowiadała. Przez długi czas wydawało jej się, że wystarczy jeszcze mocniej się zmobilizować. Z zewnątrz funkcjonowała normalnie, ale wewnętrznie gasła z każdym kolejnym tygodniem. W końcu doszła do momentu, w którym nie była już w stanie udawać, że wszystko jest w porządku. „Przyszłam na trening, usiadłam i zaczęłam płakać” Ten dzień pamięta do dziś. – „Przyszłam na trening, ale nie byłam w stanie... Nie mogłam się ruszyć, siedziałam i płakałam” – wspomina. Obok był jej nowy trener, Jaroslav Machovsky. Nie próbował motywować jej do dalszej pracy ani przekonywać, że kryzys minie po kolejnym treningu. Zrobił coś znacznie prostszego. – „Podszedł do mnie i zapytał, czy pójdziemy na kawę. Tylko tyle. Aż tyle.” Ten gest zapamiętała na całe życie. Dziś mówi o trenerze jak o „drugim tacie”. To właśnie on zaproponował, by na jakiś czas całkowicie odłożyła tenis. – „Powiedział, że skoro jest tak źle, to może zrobię sobie przerwę od tenisa. On będzie obok. Będzie czekał. A jak będę gotowa, to mam mu dać znać.” Tak rozpoczęła się 14-miesięczna przerwa od zawodowego sportu. W tym czasie korzystała z pomocy psychologa i mogła liczyć na wsparcie rodziny. Dopiero z perspektywy czasu zrozumiała, że depresja nie była wyłącznie skutkiem sportowej presji. – „Myślę, że za ten kryzys bardziej odpowiedzialne były moje przekonania, moje podejście do sportu. Chciałam więcej i więcej. Treningu zawsze miało być więcej, nigdy mniej.” Czytaj też: Iga Świątek i Maja Chwalińska grają o fortunę. Tyle mogą zgarnąć już za pierwszy mecz Wimbledonu Powrót zaczął się dużo wcześniej niż pierwszy mecz Dziś Maja Chwalińska nie ukrywa, że najważniejsza praca odbyła się poza kortem. Musiała nauczyć się stawiać granice, odpuszczać i zaakceptować, że odpoczynek nie jest oznaką słabości. W rozmowie z „Vogue Polska” przyznaje, że kryzys dał jej coś, czego wcześniej nie miała – głęboką świadomość samej siebie. – „Dało mi to moc wiedzy na swój temat. Teraz znam siebie i wiem, że nikt nie zrobi mi nic gorszego, niż to, co przeżyłam. I z czym sobie poradziłam. Mam więcej pewności siebie.” Paradoksalnie właśnie najtrudniejsze doświadczenie sprawiło, że dziś mniej boi się porażek. – „Te trudne chwile pozwoliły mi nieco ograniczyć strach. Wtedy wiedziałam, że nie mam już nic do stracenia, a dzisiaj wiem, że z pomocą psychologiczną poradzę sobie ze wszystkim. Ufam sobie.” To zupełnie inne podejście niż to, z którym dorastała jako młoda zawodniczka. Wcześniej sukces był obowiązkiem. Dzisiaj jest efektem procesu, a nie jedynym celem. „Nigdy nikomu nie powiem: nie poddawaj się” Jedne z najmocniejszych słów, jakie wypowiedziała Maja Chwalińska, dotyczą popularnych motywacyjnych haseł. Sama nie chce ich powtarzać. – „Nigdy nikomu nie powiem: nie poddawaj się. Ja poddawałam się wiele razy, ale wróciłam.” Jak tłumaczy, każdy ma prawo zatrzymać się wtedy, gdy dalsza walka staje się niemożliwa. – „Potrzebowałam czasu na poukładanie sobie kilku rzeczy w głowie. Dopiero gdy doszłam do ładu ze sobą, z tym, co czuję, mogłam wrócić do tenisa.” To doświadczenie całkowicie zmieniło także jej spojrzenie na sport. Dziś znacznie częściej wraca myślami do początku swojej przygody z tenisem i przypomina sobie, dlaczego jako kilkuletnia dziewczynka zakochała się w grze. – „Ważne są powroty do podstaw, do tego pytania: dlaczego zaczęłaś grać w tenis? I ja często to robię.” Czytaj też: Przez nią Maja Chwalińska niemal straciła „dziką" kartę na prestiżowy turniej. A wszystko przez to, że Serena Williams się nudzi Roland Garros pokazał, jak wiele zmieniło się w jej życiu Efekty tej przemiany zobaczył cały tenisowy świat. Podczas Roland Garros zachwycała nie tylko wynikami, ale także spokojem i dojrzałością. Eksperci podkreślali jej kreatywność, inteligencję taktyczną i umiejętność zaskakiwania rywalek, a kibice zwracali uwagę na jej naturalność i pokorę. Sama sukces przyjęła z charakterystycznym dla siebie spokojem. Gdy po powrocie do Polski zobaczyła tłumy czekające na lotnisku, była szczerze zaskoczona. – „Szok, przede wszystkim. Nie byłam świadoma tego, co się dzieje w Polsce w związku z moim sukcesem. Jestem za to bardzo wdzięczna.” Choć jej życie zmieniło się niemal z dnia na dzień, nie zamierza zmieniać swoich priorytetów. – „Wiem, że moje życie bardzo się teraz zmieni i spróbuję się do tego dostosować, ale moje priorytety się nie zmienią. Największą satysfakcję daje mi praca nad sobą i praca nad moją grą.” To właśnie dlatego kibice tak szybko ją pokochali. Nie tylko za tenis, ale również za autentyczność i odwagę mówienia o depresji. Historia Mai Chwalińskiej pokazuje, że nawet największy sukces nie rodzi się wyłącznie z talentu. Czasem zaczyna się od chwili, w której człowiek pozwala sobie powiedzieć: „potrzebuję pomocy”. I właśnie ta decyzja okazuje się pierwszym krokiem do najważniejszego zwycięstwa.
Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał
Artur Barciś od dekad pozostaje jednym z najbardziej cenionych polskich aktorów. Choć wkrótce będzie świętował 70. urodziny i formalnie jest już emerytem, nie wyobraża sobie życia bez pracy. W najnowszym wywiadzie opowiedział o wysokości swojego świadczenia, zawodowych planach i powodach, dla których nie zamierza przechodzić na klasyczną emeryturę.
Artur Barciś od lat udowadnia, że wiek nie musi oznaczać wycofania się z życia zawodowego. Wręcz przeciwnie — dziś ma przed sobą kolejne aktorskie wyzwania, wraca do jednej z najbardziej uwielbianych produkcji telewizyjnych i przygotowuje premierę wyjątkowego spektaklu. W tym samym czasie zdecydował się także otwarcie opowiedzieć o swojej emeryturze i finansach, rozwiewając wiele stereotypów dotyczących sytuacji polskich artystów. Artur Barciś kończy 70 lat, wraca do „Rancza” i wciąż zachwyca na scenie. Nie zwalnia tempa 12 sierpnia Artur Barciś skończy 70 lat. Dla wielu byłby to moment na zawodowe podsumowania, jednak w jego przypadku trudno mówić o zwalnianiu tempa. Aktor nie tylko wraca do roli Arkadiusza Czerepacha w kontynuacji kultowego „Rancza”, ale pozostaje również niezwykle aktywny na deskach teatru i realizuje kolejne projekty reżyserskie. Powstają nowe odcinki serialu „Ranczo. Zemsta wiedźm”, na które fani czekali niemal dekadę, a Barciś ponownie znajdzie się w gronie aktorów tworzących tę wyjątkową historię. To jednak tylko część jego zawodowych planów. Artysta od lat udowadnia, że nie zamyka się w jednym gatunku ani jednej roli. Równie swobodnie odnajduje się przed kamerą, jak i na scenie teatralnej, gdzie nieustannie podejmuje nowe wyzwania. Trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie ta różnorodność sprawia, iż publiczność wciąż chce oglądać go w kolejnych produkcjach. ZOBACZ TEŻ: Syn Joanny Racewicz zamknął ważny rozdział. Jej wyznanie o "pustym gnieździe" chwyta za serce Artur Barciś szczerze o emeryturze. „Nie traktuję swojego zawodu jako przykrego obowiązku” W rozmowie z VOX FM aktor otwarcie przyznał, że choć formalnie posiada już status emeryta i pobiera świadczenie, nie zamierza rezygnować z pracy. Jak podkreśla, aktorstwo nigdy nie było dla niego przykrym obowiązkiem, lecz czymś znacznie ważniejszym. „Nie traktuję swojego zawodu jako przykrego obowiązku, który chciałbym jak najszybciej porzucić. Kocham to, co robię. Dla mnie to nie tylko praca, ale styl i sens życia. Dopóki będę czuł się potrzebny oraz sprawny, dopóty będę grał. Na klasyczną emeryturę na pewno nie odejdę, choć formalnie status emeryta już posiadam, pobieram świadczenia. Pracowałem na nie przez wiele lat i uczciwie płaciłem składki, więc mi się należą” – powiedział. Barciś nie unikał również tematu finansów. W przeciwieństwie do wielu przedstawicieli środowiska artystycznego przyznał, że nie narzeka na wysokość swojego świadczenia. Jednocześnie zaznaczył, że obecny styl życia sprawia, iż sama emerytura nie byłaby wystarczająca. „Uważam, że moja emerytura jest całkiem przyzwoita - po prostu dostałem taką, na jaką zasłużyłem. Oczywiście, biorąc pod uwagę mój obecny styl życia, sama ta kwota by mi nie wystarczyła. Ponieważ jednak wciąż aktywnie pracuję jako aktor i reżyser, nie mam żadnych problemów finansowych” – dodał. Najbliższe miesiące przyniosą Arturowi Barcisiowi kolejne ważne zawodowe wydarzenie. Aktor przygotowuje premierę spektaklu, który – jak sam przyznaje – może okazać się największym wyzwaniem w całej jego karierze. „25 września w Teatrze Polonia w Warszawie odbędzie się premiera „Balu w operze” Juliana Tuwima. To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu” – podsumował. Tylko z VIVA! Bez Tabu: Tak wygląda dom Beaty Ścibakównej i Jana Englerta. Aktorka zdradziła kulisy: „Nie lubię w sobie tej cechy, a ona narasta”
Bagi i Magda Tarnowska coraz śmielej mówią o łączącym ich uczuciu. Tym razem zdradzili coś wyjątkowego
Przez wiele miesięcy fani zastanawiali się, czy między Bagim i Magdaleną Tarnowską jest coś więcej niż przyjaźń. W czerwcu para oficjalnie potwierdziła swój związek, a teraz zrobiła kolejny krok. Podczas transmisji na TikToku zakochani zdradzili, od kiedy są razem. Okazuje się, że data nie jest przypadkowa.
Ich relacja od początku wzbudzała ogromne emocje. Chemia, którą widzowie dostrzegli jeszcze podczas wspólnych występów w "Tańcu z gwiazdami", szybko stała się tematem licznych dyskusji w mediach społecznościowych. Choć przez długi czas oboje unikali jednoznacznych deklaracji, z czasem postanowili przestać ukrywać uczucie. Najpierw potwierdzili związek w romantyczny sposób, a teraz podzielili się z fanami kolejnym, bardzo osobistym szczegółem swojej historii. Bagi i Magda Tarnowska potwierdzili związek. Po miesiącach spekulacji przestali się ukrywać O tym, że Bagi i Magdalena Tarnowska mogą być parą, mówiło się od miesięcy. Widzowie zwracali uwagę na ich wyjątkową więź, która była widoczna jeszcze podczas wspólnej przygody z programem "Taniec z gwiazdami". Choć w mediach społecznościowych regularnie pojawiały się kolejne domysły, zakochani konsekwentnie chronili swoją prywatność i nie odnosili się do pojawiających się plotek. Przełom nastąpił na początku czerwca. To właśnie wtedy para opublikowała romantyczne nagranie z koncertu Kaśki Sochackiej. Uwieczniony na filmie pocałunek rozwiał wszelkie wątpliwości i stał się oficjalnym potwierdzeniem ich związku. Fani nie kryli radości, a pod publikacją błyskawicznie pojawiły się tysiące gratulacji i ciepłych komentarzy. Od tamtej pory Bagi i Magdalena Tarnowska coraz swobodniej pokazują wspólne chwile. Choć wciąż dbają o swoją prywatność, nie mają już oporów przed dzieleniem się z obserwatorami wybranymi momentami ze swojego życia. Dzięki temu ich sympatycy mogą lepiej poznać historię tej relacji. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem Bagi i Magda Tarnowska zdradzili, od kiedy są razem. "Mogę powiedzieć?" Choć oficjalnie potwierdzili swój związek dopiero w czerwcu, okazuje się, że ich historia rozpoczęła się znacznie wcześniej. Podczas jednej z transmisji na TikToku para postanowiła odpowiedzieć na pytanie nurtujące wielu obserwatorów – od kiedy właściwie są razem. Rozmowa przebiegła w bardzo swobodnej atmosferze. — Mogę powiedzieć? — zapytała Magdalena Tarnowska, spoglądając w stronę Bagiego. — No powiedz — odpowiedział influencer. Chwilę później padła konkretna data. Magdalena wyznała, że ich związek rozpoczął się 14 lutego. Ta szczera odpowiedź szybko obiegła media społecznościowe i spotkała się z entuzjastyczną reakcją fanów, którzy od miesięcy kibicowali tej relacji. Data nie umknęła również uwadze internautów. Walentynki od lat kojarzą się z miłością i początkiem romantycznych historii, dlatego wiele osób uznało, że trudno byłoby wyobrazić sobie bardziej symboliczny moment na rozpoczęcie wspólnej drogi. SPRAWDŹ TEŻ: Michał Wiśniewski przerwał milczenie w sprawie rozwodu. Ujawnia zaskakujące kulisy: "Żadna z moich byłych żon nie wchodziła z pozwem na 700 stron"
Syn Joanny Racewicz zamknął ważny rozdział. Jej wyznanie o "pustym gnieździe" chwyta za serce
Życie Joanny Racewicz nie raz wystawiało ją na najtrudniejsze próby. Po latach samotnego wychowywania syna Igora i wspólnego przechodzenia przez bolesne doświadczenia przyszedł moment, który przyniósł łzy, ale tym razem były to łzy dumy. Dziennikarka pokazała świadectwo dojrzałości 18-letniego syna i nie ukrywała, że dla nich obojga kończy się ważny rozdział, a zaczyna zupełnie nowy.
Dziennikarka opublikowała na Instagramie zdjęcie świadectwa dojrzałości Igora, a później zamieściła poruszające nagranie, w którym opowiedziała o emocjach towarzyszących każdemu rodzicowi obserwującemu, jak jego dziecko wkracza w dorosłość. Syn Joanny Racewicz jest jej całym światem. Ich historia od lat porusza Joanna Racewicz wychowuje Igora samotnie od czasu tragicznej śmierci swojego męża, Pawła Janeczka, który zginął w katastrofie smoleńskiej w 2010 roku. Syn był wtedy zaledwie dwuletnim chłopcem. Dziennikarka wielokrotnie podkreślała, że to właśnie on dawał jej siłę, by każdego dnia iść naprzód i odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Dziś Igor jest już pełnoletni. W ostatnich miesiącach Joanna Racewicz dzieliła się z obserwatorami kolejnymi ważnymi momentami z jego życia – 18. urodzinami czy studniówką. Za każdym razem nie kryła dumy, ale jednocześnie podkreślała, że coraz bardziej szanuje potrzebę prywatności syna i jego prawo do samodzielnego budowania własnej drogi. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem Joanna Racewicz pokazała świadectwo dojrzałości syna. Jej słowa chwytają za serce W dniu ogłoszenia wyników matur Joanna Racewicz opublikowała zdjęcie świadectwa dojrzałości Igora. Do fotografii dołączyła krótki, niezwykle emocjonalny wpis: "Kocham. Jestem wzruszona, jestem dumna, jestem wdzięczna. Synku, szerokiej drogi." Chwilę później zamieściła także nagranie, w którym opowiedziała o tym, co czuje w chwili, gdy jej syn rozpoczyna kolejny etap życia. Nie ukrywała wzruszenia i z trudem powstrzymywała łzy. Dziennikarka przyznała, że matura jest czymś znacznie więcej niż tylko egzaminem kończącym szkołę średnią. "Jestem dumna, wzruszona, szczęśliwa, bo to jest taki niezwykły moment, kiedy dziecko przynosi do domu dokument, świadectwo dojrzałości, a tam czarno na białym, że zdał, że gotowy do drogi, (...) do nowego życia. Trzeba będzie się przyzwyczaić do ciszy i do pustego gniazda. Do telefonów raz na jakiś czas. Koniec jakiegoś ważnego etapu i początek kolejnego, który dla nas jest niespodzianką, tajemnicą i zagadką. Nie będzie łatwo na pewno, ale damy radę, co?" - powiedziała. SPRAWDŹ: Joanna Racewicz przerywa milczenie po „ślubie ze sobą”. Wyjaśnia, co naprawdę miała na myśli
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Tak wygląda dom Beaty Ścibakównej i Jana Englerta. Aktorka zdradziła kulisy: „Nie lubię w sobie tej cechy, a ona narasta”
Jak wygląda codzienność jednej z najbardziej znanych aktorskich par w Polsce? W programie „VIVA! Bez Tabu” na YouTube Beata Ścibakówna otworzyła drzwi do swojego prywatnego świata i w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała o życiu z Janem Englertem, domowych obowiązkach i swojej cesze charakteru, z którą – jak sama przyznała – coraz trudniej jej walczyć.
Choć od lat są jedną z najbardziej rozpoznawalnych par polskiego świata kultury, rzadko zdradzają szczegóły dotyczące życia prywatnego. Tym razem Beata Ścibakówna zrobiła wyjątek. W formacie „VIVA! Bez Tabu” opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc nie tylko o tym, jak wygląda ich codzienność po zakończeniu dyrekcji Jana Englerta w Teatrze Narodowym, ale także o podziale obowiązków, wspólnych porankach i... swoim perfekcjonizmie. Tak wygląda codzienność Beaty Ścibakówny i Jana Englerta. „Możemy sobie w końcu dłużej pospać” Choć Beata Ścibakówna i Jan Englert od lat tworzą jedno z najbardziej znanych małżeństw polskiego świata kultury, ich domowa codzienność niewiele ma wspólnego z wyobrażeniami o życiu gwiazd. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie „VIVA! Bez Tabu” aktorka przyznała, że przez wiele lat ich rytm dnia wyznaczały obowiązki zawodowe Jana Englerta jako dyrektora Teatru Narodowego. Dopiero zakończenie tej funkcji pozwoliło im zwolnić tempo i cieszyć się spokojniejszymi porankami. „To życie wyglądało zupełnie inaczej przez ostatnie dwadzieścia kilka lat, jak Janek był dyrektorem Teatru Narodowego, kiedy musiał codziennie być o 9 rano w teatrze i tam miał swoje spotkania, rozmowy, zebrania itd. Teraz od września, kiedy już nie ma tych obowiązków, możemy sobie w końcu dłużej pospać, na luzie zjeść śniadanie” – opowiadała. Jak wyznała w rozmowie z Bojarską-Ferenc, nawet dziś trudno mówić o sztywnym podziale obowiązków. Wszystko zależy od zawodowych planów, ponieważ oboje nadal aktywnie pracują: „To jest też różnie, bo jak czasami idziesz do filmu czy do serialu, no to masz transport o godzinie 6 rano, więc wtedy ta jedna osoba zostaje w domu, druga osoba idzie do pracy. Ja też dużo wyjeżdżam ze spektaklami.” „Nie lubię w sobie tej cechy”. Beata Ścibakówna szczerze o tym, jaka jest w domu Drugim wyjątkowo osobistym momentem rozmowy z Mariolą Bojarską-Ferenc było wyznanie dotyczące perfekcjonizmu. W programie „VIVA! Bez Tabu” Beata Ścibakówna przyznała, że z wiekiem staje się coraz większą pedantką. Jak sama powiedziała, jest to cecha, której w sobie nie lubi, ale jednocześnie nie potrafi się jej pozbyć. „Jestem pedantką. I u mnie to rośnie i jest coraz gorzej. Ja sama siebie za to nie lubię, że musi być wszystko tak pod linijką, musi być wszystko, każdy pyłek. Ja też mam w domu ciemną podłogę, na której widać wszystko, więc biorę te pyłki z podłogi, więc tego nienawidzę, ale to we mnie rośnie z wiekiem” – przyznała. Podczas rozmowy aktorka zdradziła także, jak na jej perfekcjonizm reaguje Jan Englert. Jak opowiadała Marioli Bojarskiej-Ferenc, mąż z uśmiechem obserwuje jej zamiłowanie do porządku i żartuje, że z czasem może być jeszcze bardziej wymagająca. „Janek tak się przygląda, mówi: »Ty będziesz nie do wytrzymania«. Mówię: »Ja wiem, ja wiem. Ale no co, no taka jestem, już tego nie zmienię«. [...] Po obiedzie ja tak sprzątam długo, aż to wszystko będzie wysprzątane, aż będzie lśniło i pachniało. I u mnie też nic nie może być na zewnątrz: wszystko musi być pochowane w szafkach, żeby nic się nie kurzyło” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem
Beata Ścibakówna była gościnią Marioli Bojarskiej-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu dostępnym na YouTube i opowiedziała o sprawach, o których mówi niezwykle rzadko. Aktorka wróciła wspomnieniami do początków relacji z Janem Englertem, zdradziła zaskakujące słowa swojej mamy i wyjaśniła, dlaczego nigdy nie dostała pierścionka zaręczynowego.
W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie „VIVA! Bez Tabu” Beata Ścibakówna z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiedziała o relacji z Janem Englertem. Nie zabrakło zabawnych wspomnień z czasów studiów, rodzinnych anegdot i szczerych wyznań dotyczących ich małżeństwa. Aktorka nie ukrywała, że wiele wydarzeń potoczyło się zupełnie inaczej, niż mogliby przypuszczać jej fani. Beata Ścibakówna o pierwszym zauroczeniu. „A któż nie był zainteresowany Janem Englertem?” W trakcie rozmowy w formacie „VIVA! Bez Tabu” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Beatę Ścibakównę, czy jeszcze podczas studiów zwróciła uwagę na Jana Englerta. Aktorka odpowiedziała z dużym poczuciem humoru i nie próbowała ukrywać, że profesor cieszył się ogromną sympatią studentek. Opisała też, jak wyglądały prowadzone przez niego zajęcia i dlaczego cieszył się tak dużym autorytetem. „Pamiętam, jak wchodził do nas na zajęcia, bo zaczął uczyć nasz rok, jak my byliśmy na drugim roku. Zaczął nas uczyć i jak wchodził do sali wykładowej, to zawsze mówił: »Dzień dobry, dzień dobry. Przepraszam, pani, czy mogę zdjąć marynarkę?« A wszyscy: »Tak, tak, tak«. I zaczynał wykład, więc naprawdę, może nie kochałyśmy, ale zauroczone byłyśmy. W końcu to był Jan Englert, to był nasz rektor, to był nasz profesor, który wspaniale uczył. Wyglądał i wygląda pięknie” – chwaliła ukochanego. Jednak jedną z największych niespodzianek okazała się reakcja mamy aktorki. Beata Ścibakówna wyznała, że kiedy powiedziała, z kim wybiera się na wakacje, usłyszała odpowiedź, której zupełnie się nie spodziewała: „Moja mama kiedyś powiedziała: »Ale to z kim wyjeżdżasz na te wakacje?«. Ja mówię: »No z kolegą ze szkoły«. »No ale kto to jest ten kolega? Jak się nazywa?«. I mówię: »No Jan Englert«. A moja mama: »To ja się w nim kochałam«.” Beata Ścibakówna nie dostała pierścionka zaręczynowego. Tak naprawdę wyglądała ich droga do ślubu W dalszej części rozmowy w „VIVA! Bez Tabu” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała aktorkę o oświadczyny. Odpowiedź Beaty Ścibakówny mogła zaskoczyć wiele osób. Gwiazda przyznała bowiem, że w jej przypadku nie było ani klasycznych zaręczyn, ani romantycznej chwili z pierścionkiem. Jak wyjaśniła, o wszystkim zdecydowały względy praktyczne i wspólne plany dotyczące przyszłości. Aktorka wyjaśniła następnie, że na początku wspólnego życia razem z Janem Englertem budowali wszystko od podstaw. Właśnie dlatego decyzja o ślubie nie wynikała z romantycznego gestu, lecz z bardzo przyziemnych okoliczności. „My zaczynaliśmy od samego początku, nie mieliśmy nic. Więc jak kupowaliśmy swoje mieszkanie, to musieliśmy wziąć jakiś tam kredyt. Żeby wziąć kredyt, to łatwiej było być małżeństwem, więc po prostu poszliśmy do pałacu ślubów i zapisaliśmy się. To tak poszło bardziej racjonalnie niż romantycznie” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
To dzieje się z ukochanym teatrem Emiliana Kamińskiego. Opublikowano poruszający list
Teatr Kamienica opublikował list otwarty skierowany do prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego. Dyrekcja apeluje o pilną interwencję w sprawie zabytkowej kamienicy przy al. Solidarności 93, wskazując na wieloletni konflikt dotyczący nieruchomości oraz zagrożenie dla dalszego funkcjonowania teatru założonego przez Emiliana Kamińskiego.
Sprawa Teatru Kamienica ponownie wywołała szeroką dyskusję. Tym razem powodem jest oficjalny list otwarty skierowany do prezydenta m.st. Warszawy Rafała Trzaskowskiego. Dyrekcja teatru przekonuje, że obecna sytuacja prawna i techniczna zabytkowej kamienicy wymaga zdecydowanych działań ze strony miasta, które pozostaje większościowym współwłaścicielem budynku. W piśmie opisano okoliczności, które – zdaniem autorów – od lat wpływają na przyszłość zarówno samego obiektu, jak i działającej w nim instytucji kultury. Teatr Kamienica walczy o swoją przyszłość. Co dzieje się z miejscem stworzonym przez Emiliana Kamińskiego? Teatr Kamienica od lat jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych prywatnych teatrów w Warszawie. Jego twórcą był Emilian Kamiński, który przez wiele lat konsekwentnie realizował marzenie o stworzeniu wyjątkowej przestrzeni kulturalnej w zabytkowej kamienicy przy al. Solidarności 93. Po kilkuletniej rewitalizacji obiektu teatr został oficjalnie otwarty w 2009 roku, a po śmierci aktora w 2022 roku jego działalność kontynuuje Justyna Sieńczyłło wraz z zespołem. Obecnie przyszłość instytucji pozostaje przedmiotem publicznej debaty. Dyrekcja teatru wskazuje na trwający od lat konflikt dotyczący nieruchomości oraz problemy związane ze stanem technicznym budynku i jego zarządzaniem. W opublikowanym apelu podkreślono, że przez blisko 25 lat teatr przeznaczył około 16 mln zł na prace związane z ratowaniem i utrzymaniem zabytkowej kamienicy. Autorzy listu zwracają również uwagę, że w budynku znajduje się 46 lokali, z czego – według przedstawionych przez nich danych – 30 pozostaje pustych, mimo że miasto posiada 78 proc. udziałów w nieruchomości. Są to informacje przedstawione przez Dyrekcję Teatru Kamienica w opublikowanym liście otwartym. Jednocześnie przedstawiciele miasta podkreślają, że sytuacja prawna budynku jest skomplikowana, a rozwiązanie konfliktu wymaga porozumienia wszystkich zainteresowanych stron. Jak przekazał stołeczny ratusz w wypowiedziach dla mediów, celem pozostaje wypracowanie kompromisu zarówno z teatrem, jak i mieszkańcami kamienicy. List otwarty do Rafała Trzaskowskiego. Teatr Kamienica opublikował pełną treść apelu W związku z obecną sytuacją Dyrekcja Teatru Kamienica opublikowała list otwarty skierowany do prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego. W dokumencie zwrócono się z prośbą o osobiste zaangażowanie w rozwiązanie problemów dotyczących zabytkowej kamienicy przy al. Solidarności 93. Poniżej publikujemy pełną treść listu. Szanowny Panie Prezydencie, zwracamy się do Pana z apelem o osobiste zaangażowanie i pilną interwencję w sprawie unormowania sytuacji prawnej i lokalowej zabytkowej kamienicy przy Alei Solidarności 93. Od dekady podejmujemy bezskuteczne próby nawiązania dialogu z Panem Prezydentem. Poprzez liczne pisma oraz spotkania z Wiceprezydentkami m.st. Warszawy wielokrotnie alarmowaliśmy zarówno o szeregu urzędniczych zaniedbań, jak i nadużyć, do jakich dochodzi pod tym adresem. Przedmiotowy budynek położony jest zaledwie 500 metrów od Ratusza, a Miasto st. Warszawa posiada w nim aż 78% udziałów. Mimo tak ogromnego kapitału publicznego, na 46 znajdujących się tu lokali aż 30 to niszczejące pustostany. Kontrowersyjne decyzje administracyjne urzędników niższego szczebla doprowadzają ten zabytkowy obiekt do ostatecznej degradacji, stanowiąc bezpośrednie zagrożenie dla przyszłości budynku oraz funkcjonującego w nim Teatru Kamienica. Nadmieniamy, iż niniejsza prośba jest pokłosiem dramatycznych faktów, które w minionym tygodniu przedstawiliśmy zarówno na posiedzeniu Sejmowej Komisji ds. Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu, jak i na forum Rady Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy, gdzie publicznie wybrzmiało, iż ten zabytkowy obiekt wymaga zdecydowanego wsparcia ze strony większościowego właściciela, tym bardziej, iż Miasto st. Warszawa posiada wszelkie narzędzia prawne, możliwości organizacyjne oraz doświadczenie, aby zadbać o stan techniczny tego zabytkowego obiektu. Teatr Kamienica zainwestował w te mury — niegdyś zrujnowane i zapomniane — blisko 25 lat tytanicznej pracy i 16 milionów złotych. Z własnych środków wzmacnialiśmy fundamenty, remontowaliśmy dziedziniec i ratowaliśmy substancję zabytkową, generując jednocześnie stałe wpływy do budżetu miasta. Tchnęliśmy życie w miejsce, które obecnie jest bijącym sercem kulturalnej stolicy, a jednocześnie stanowi miejsce utrzymania dla blisko 300 rodzin. Dziś czujemy się jednak bezsilni, stając oko w oko z mechanizmami, które mogą bezpowrotnie zniszczyć przyszłość tego miejsca. Warto zaznaczyć, iż źródłem obecnego stanu rzeczy są decyzje podjęte przed laty przez przedstawicieli Miasta st. Warszawy oraz ówczesny Zarząd Wspólnoty, który postanowili o sprzedaży powierzchni strychów z możliwością nadbudowy prywatnemu biznesmenowi w zamian za obietnicę remontów, które nigdy nie zostały zrealizowane. Biznesmenowi, który wielokrotnie chciał eksmitować teatr z budynku. Ta historia kładzie się cieniem na obecną sytuację, doprowadziła budynek na skraj zaniedbania i zapoczątkowała wieloletni konflikt prawny, którego ofiarami są zarówno mieszkańcy kamienicy, jak i sam teatr. Wierząc w Pana wrażliwość na sprawy kultury oraz szacunek dla warszawskiego dziedzictwa, deklarujemy pełną gotowość do merytorycznych i transparentnych rozmów. Od wielu miesięcy proponujemy konkretne, systemowe rozwiązania tego kryzysu. Prosimy o osobiste spotkanie — w imieniu pracowników, widzów i mieszkańców kamienicy. Warszawiaków, dla których los tego wyjątkowego miejsca nie jest obojętny. Z wyrazami szacunku, Dyrekcja Teatru Kamienica oraz Zespół i Przyjaciele Teatru List został opublikowany przez Dyrekcję Teatru Kamienica jako publiczny apel do prezydenta Warszawy. Do chwili publikacji materiału stanowi oficjalne stanowisko teatru w sprawie sytuacji zabytkowej kamienicy przy al. Solidarności 93. Władze miasta deklarowały wcześniej, że zależy im na wypracowaniu rozwiązania uwzględniającego interes zarówno teatru, jak i pozostałych współwłaścicieli oraz mieszkańców budynku.
Chce rządzić Krakowem, otwarcie mówi o swojej orientacji. Nie do wiary, co usłyszała od własnej babci
Jeszcze kilka lat temu była przede wszystkim prawniczką i społeczniczką. Dziś Aleksandra Owca walczy o fotel prezydentki Krakowa i nie boi się mówić o sprawach, które dla wielu polityków wciąż pozostają tematem tabu. W jednym z wywiadów opowiedziała nie tylko o swojej biseksualności, ale także o bolesnej rozmowie z ukochaną babcią. Jej słowa odbiły się szerokim echem.
Aleksandra Owca od początku swojej działalności publicznej stawia na autentyczność. Nie kreuje wizerunku polityczki bez skazy i nie unika tematów osobistych. Wręcz przeciwnie – przekonuje, że doświadczenia z życia prywatnego wpływają na sposób patrzenia na politykę i prawa człowieka. To właśnie dlatego zdecydowała się otwarcie opowiedzieć o swojej orientacji seksualnej, choć – jak sama przyznała – nie obyło się bez trudnych rozmów w gronie najbliższych. Kim jest Aleksandra Owca? Prawniczka, która postawiła na politykę Aleksandra Katarzyna Owca urodziła się 25 czerwca 1992 roku w Krakowie. Z tym miastem związana jest od dziecka i właśnie tutaj ukończyła V Liceum Ogólnokształcące im. Augusta Witkowskiego. Później studiowała prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, zdobywając doświadczenie w sądzie, kancelariach oraz prowadząc własną kancelarię radcy prawnego. Do Partii Razem dołączyła w 2020 roku. Cztery lata później została radną Krakowa, a pod koniec 2024 roku objęła funkcję współprzewodniczącej ugrupowania. W 2026 roku Razem ogłosiło ją swoją kandydatką na urząd prezydentki Krakowa. Od początku kampanii podkreśla, że chce skupić się na sprawach mieszkańców – od transportu publicznego, przez politykę mieszkaniową, po lepsze zarządzanie przestrzenią miasta. O swojej orientacji powiedziała bez wahania. „Jestem biseksualna” Choć wielu polityków bardzo ostrożnie mówi o życiu prywatnym, Aleksandra Owca postanowiła zrobić inaczej. W rozmowie z magazynem „Replika” przed rokiem otwarcie przyznała, że jest osobą biseksualną. Przy okazji zwróciła uwagę na zjawisko, które – jej zdaniem – wciąż jest widoczne także w polskiej polityce. „To jest akurat dla mnie dość dziwne, że osoby, które naprawdę po prostu potrzebują we własnym życiu małżeństw jednopłciowych czy normalnej ustawy o uzgodnieniu płci, wolą zaufać komuś, kto ma większe szanse na wygraną, niż komuś, kto chce te postulaty zrealizować” – mówiła. Dla polityczki ujawnienie swojej orientacji nie było elementem politycznego przekazu. Traktowała je jako coś całkowicie naturalnego i podkreślała, że osoby LGBT+ nie powinny być zmuszane do ukrywania swojej tożsamości. Zobacz też: Pierwsza taka kobieta w historii MON. Kim jest nowa wiceministra obrony narodowej? Jej droga do kariery może zaskoczyć „Przeszłam pewne spięcie z własną babcią”. Ta historia poruszyła wiele osób Najbardziej osobisty fragment wywiadu dotyczył relacji z babcią. Aleksandra Owca wspominała, że podczas jednej z kampanii wyborczych doszło między nimi do nieprzyjemnej rozmowy. „Raz w trakcie kampanii wyborczych przeszłam pewne spięcie z własną babcią, której koleżanka doniosła, że wrzucam do internetu informacje o swojej orientacji” – wyznała. Babcia miała powiedzieć wnuczce, że osoby będące w związkach jednopłciowych zbyt ostentacyjnie pokazują swoją orientację. Owca postanowiła odpowiedzieć spokojnie, odwołując się do doświadczeń swojej rozmówczyni. „Rozmawiałam z nią już wiele lat wcześniej na temat queerowych osób publicznych, bo bardzo narzekała, że po co się tak z tym obnosić. Zapytałam ją, czy nosi obrączkę na palcu? I czy przypadkiem z dziadkiem nie dostali nagrody za 50-lecie małżeństwa od prezydenta miasta?” To porównanie miało pokazać, że okazywanie uczuć czy mówienie o swoim związku jest czymś zupełnie naturalnym – niezależnie od orientacji seksualnej. Prawa osób LGBT+ to jeden z najważniejszych tematów w jej działalności Aleksandra Owca od lat angażuje się w działania na rzecz równego traktowania osób LGBT+. Wielokrotnie mówiła o potrzebie wprowadzenia małżeństw jednopłciowych oraz przepisów dotyczących uzgodnienia płci. Niedawno skrytykowała również działania Urzędu Miasta Krakowa dotyczące transkrypcji aktów małżeństw zawartych przez pary jednopłciowe w innych krajach Unii Europejskiej. „22 kwietnia tego roku zwróciłam się do wówczas urzędującego prezydenta miasta Krakowa Aleksandra Miszalskiego z interpelacją, która zawierała bardzo proste pytanie: Czy prezydent miasta Krakowa będzie dokonywał transkrypcji aktu małżeństwa par jednopłciowych zawartych w krajach członkowskich Unii Europejskiej przez osoby posiadające polskie obywatelstwo bezpośrednio na złożony wniosek?” Choć początkowa odpowiedź władz miasta dawała nadzieję na rozwiązanie problemu, polityczka później nie kryła rozczarowania. „Dziś, ponad dwa miesiące później, dowiadujemy się, że Kraków wciąż robi wnioskującym parom problemy” – podkreślała. Zobacz też: Od uchodźczyni do najpotężniejszej kobiety świata. Poznaj biografię ikony, która z broszek uczyniła narzędzie władzy Tak chce przekonać do siebie mieszkańców Krakowa W kampanii wyborczej Aleksandra Owca stawia przede wszystkim na rozwój transportu publicznego, budowę dostępnych mieszkań oraz poprawę jakości usług miejskich. Jednocześnie nie ukrywa swoich poglądów światopoglądowych i przekonuje, że polityk nie powinien przemilczać spraw ważnych dla części społeczeństwa tylko dlatego, że mogą budzić kontrowersje. Ta konsekwencja sprawia, że jedni widzą w niej jedną z najbardziej wyrazistych twarzy młodego pokolenia lewicy, a inni uważnie obserwują, czy odważne deklaracje przełożą się na poparcie przy urnach. Jedno jest pewne – o Aleksandrze Owcy w tej kampanii mówi się nie tylko z powodu programu, ale również dlatego, że od początku postawiła na szczerość, nawet wtedy, gdy oznaczała ona trudne rozmowy z najbliższymi. View oEmbed on the source website Źródła: onet.pl, rp.pl, wiadomosci.dziennik.pl
TYLKO U NAS: Niespodziewane słowa Marcina Prokopa o Jolancie Pieńkowskiej: „Nie wszyscy byli jej osobą zachwyceni…”
Marcin Prokop w rozmowie z Rafałem Kowalskim z Viva.pl wrócił wspomnieniami do dawnych prowadzących "Dzień Dobry TVN". Wśród nazwisk, które – jego zdaniem – wniosły do programu wyjątkową jakość, znalazła się Jolanta Pieńkowska. Dziennikarz nie ukrywa jednak, że jej obecność budziła różne emocje wśród widzów.
Choć skład prowadzących "Dzień Dobry TVN" przez lata wielokrotnie się zmieniał, niektóre nazwiska wciąż pozostają ważnym punktem odniesienia dla osób związanych z programem. Zapytany przez Rafała Kowalskiego o prezenterów, których dziś najbardziej mu brakuje, Marcin Prokop wskazał kilka postaci, które – jak podkreślił – wyróżniały się osobowością, doświadczeniem i dziennikarskim warsztatem. Marcin Prokop bez wahania wskazał nazwiska. Tych prowadzących najbardziej brakuje mu w "Dzień Dobry TVN" Zmiany personalne są nieodłącznym elementem telewizji śniadaniowej. Jedni prowadzący pojawiają się na antenie na lata, inni znikają po krótszym czasie. Marcin Prokop przyznaje jednak, że są nazwiska, które – jego zdaniem – pozostawiły po sobie wyraźny ślad i nadal doskonale odnalazłyby się w dzisiejszej formule programu. Jako pierwszego wskazał Jarosława Kuźniara. Nie ukrywał, że jego odejście z programu było – z perspektywy czasu – dużą stratą dla "Dzień Dobry TVN". W jego ocenie Kuźniar należał do grona najbardziej charakterystycznych osobowości medialnych ostatnich lat. „Ja myślę sobie, że przedwcześnie się pożegnał z tym programem Jarek Kuźniar, bo to jest zwierzę medialne. On był jedną z nielicznych osób, które się pojawiły na firmamencie mediów w ostatnich latach, który był jakiś, który miał wyrazistą osobowość, miał swój styl bycia. Był bardzo charakterystyczny. To, że zrezygnował z prowadzenia tego programu, myślę, że jest sporą stratą, ale też może po prostu się w nim nie odnalazł, może się w tym męczył, nie wiem, no jakiś tam miał swoje powody” – powiedział w rozmowie z Rafałem Kowalskim. To jednak nie jedyne nazwisko, które od razu przyszło Prokopowi do głowy. Wspominając osoby, które współtworzyły charakter programu, zwrócił uwagę również na Marcina Mellera. Podkreślił jego dziennikarskie doświadczenie, szerokie horyzonty i sposób komentowania rzeczywistości, którego – jak przyznał – dziś w programie brakuje. „Na pewno też mocną podporą tego programu był Marcin Meller, no bo to też rasowy dziennikarz, pisarz, człowiek o niezwykłych horyzontach, bardzo niesztampowo myślący o rzeczywistości, więc jego strzałów z biodra też brakuje” – dodał. TYLKO U NAS: Nie doceniają Doroty Wellman w TVN? Marcin Prokop szczerze o rozczarowujących prawach telewizji Marcin Prokop o Jolancie Pieńkowskiej: "Nie wszyscy widzowie byli jej osobą zachwyceni" Wśród nazwisk, które Marcin Prokop wymienił niemal od razu, znalazła się również Jolanta Pieńkowska. Dziennikarz podkreślił, że była jedną z osób, które wnosiły do programu dużą wartość merytoryczną. Jednocześnie zauważył, że jej obecność na ekranie wzbudzała skrajne emocje, co – jak sam zaznaczył – wcale nie musi być wadą. „Myślę też, że taką postacią, która dużo wnosiła, aczkolwiek nie wszyscy widzowie byli jej osobą zachwyceni – ale też niezgodność krytyków wobec zjawiska świadczy o zgodzie artysty z samym sobą, jak to zwykłem mawiać – była Jola Pieńkowska. Też rasowa dziennikarka, która bardzo dużo merytoryki wnosiła do Dzień Dobry TVN. Więc takie trzy nazwiska on top of mind [ ang. w pierwszej kolejności ] mi przychodzą do głowy” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Oświadczał się jej pięć razy. Dziś Sylwia Peretti mówi: „Gdyby nie on, nie byłoby mnie”. Wyznała, jak mąż pomógł jej przetrwać śmierć syna
Ich historia mogłaby stać się scenariuszem filmu. Było przypadkowe spotkanie, mężczyzna, który nie zamierzał się poddać, pięć oświadczyn i bajkowy ślub. Później przyszło jednak doświadczenie, które na zawsze odmieniło ich życie. Sylwia Peretti i Łukasz Porzuczek od lat udowadniają, że prawdziwa miłość nie kończy się na romantycznych gestach. Największą próbę przeszła wtedy, gdy świat, który wspólnie budowali, rozsypał się w jednej chwili.
Jeszcze kilka lat temu ich media społecznościowe pełne były uśmiechów, podróży i rodzinnych chwil. Dziś Sylwia Peretti coraz częściej mówi o tym, że po śmierci syna nie jest już tą samą kobietą. Mimo wszystko u jej boku niezmiennie pozostaje Łukasz Porzuczek – mężczyzna, który najpierw zdobył jej zaufanie, a później stał się największym wsparciem w najtrudniejszym okresie życia. Sylwia Peretti długo nie wierzyła, że jeszcze kiedyś wyjdzie za mąż Zanim w jej życiu pojawił się Łukasz Porzuczek, Sylwia Peretti miała za sobą dwa małżeństwa i bolesne doświadczenia, które sprawiły, że z dużą ostrożnością podchodziła do kolejnych relacji. Jedno z wcześniejszych małżeństw zakończyło się po tym, jak dowiedziała się o zdradzie partnera. Choć przez pewien czas próbowała ratować związek, zrozumiała, że uczucia nie da się odbudować wyłącznie siłą woli. Po latach mówiła o tamtym okresie z dużym spokojem i szacunkiem wobec swojej przeszłości. Nigdy nie zdecydowała się publicznie rozliczać byłych partnerów, podkreślając, że każdy etap życia czegoś ją nauczył. Jednocześnie przyznawała, że tamte doświadczenia sprawiły, iż przestała wierzyć w kolejne małżeństwo. Symbolicznym zamknięciem tamtego rozdziału była również zmiana nazwiska. Po rozwodzie zrezygnowała z nazwiska byłego męża i przyjęła nazwisko ojczyma – człowieka, którego wielokrotnie nazywała jednym z najważniejszych autorytetów w swoim życiu. To właśnie wtedy rozpoczęła zupełnie nowy etap, nie przypuszczając jeszcze, że los wkrótce postawi na jej drodze mężczyznę, który całkowicie zmieni jej spojrzenie na miłość. Poznał ją w krakowskim klubie i nie zamierzał się poddać Ich pierwsze spotkanie odbyło się w jednym z krakowskich klubów. Dla Łukasza Porzuczka miało okazać się początkiem wielkiej historii. Dla Sylwii było jedynie kolejnym przypadkowym wieczorem. Po wcześniejszych przejściach nie myślała o nowym związku i konsekwentnie dystansowała się od mężczyzny, który od początku dawał jej do zrozumienia, że chce ją lepiej poznać. To właśnie jego determinacja zrobiła na niej największe wrażenie. „Nie będę ukrywać, że imponował mi tym zawzięciem i pewnego rodzaju walką o nas. W naszych czasach ego jest ponad honor i rezygnacja jest na porządku dziennym” – wspominała po latach. Łukasz nie zrezygnował również wtedy, gdy przyszło do oświadczyn. Pierwsze odbyły się podczas dużego wydarzenia, tuż po występie Krzysztofa Krawczyka. Zaskoczona Sylwia rozpłakała się i... nie odpowiedziała ani „tak”, ani „nie”. Następnego dnia usłyszała od ukochanego, że przecież są już narzeczeństwem. Ona zażartowała, że ma jeszcze cztery wolne palce. Łukasz potraktował te słowa dosłownie. Oświadczał się raz za razem. Dopiero za piątym razem usłyszał upragnioną odpowiedź. O wszystkim zdecydowało jedno krótkie wyznanie. „Chciałbym móc mówić do ciebie: żono.” To właśnie ten argument sprawił, że Sylwia spojrzała na małżeństwo zupełnie inaczej. 30 lipca 2021 roku powiedziała „tak” po raz trzeci w swoim życiu. Czytaj też: Sylwia Peretti przerwała milczenie. Po raz pierwszy powiedziała o ojcu zmarłego syna Ich rodzina od początku tworzyła się we troje Choć media często skupiały się na romantycznej historii pary, dla Sylwii od początku najważniejsze było coś zupełnie innego. Nie wyobrażała sobie związku z mężczyzną, który nie zaakceptowałby jej syna Patryka. To właśnie od tej relacji wszystko się zaczęło. W najnowszej rozmowie z Julią Izmałkową celebrytka przyznała, że zanim naprawdę otworzyła serce przed Łukaszem, obserwowała, jak zachowuje się wobec jej nastoletniego syna. Między Łukaszem i Patrykiem szybko narodziła się wyjątkowa więź. Nie próbował zastępować mu ojca, ale stał się kimś, kogo młody chłopak szanował i z kim chętnie spędzał czas. W domu funkcjonowali po swojemu. Patryk mówił do niego „Uki”, a Łukasz zwracał się do niego po prostu „Młody”. To właśnie Patryk poprowadził mamę do ślubu w lipcu 2021 roku. Dla całej trójki był to wyjątkowy dzień, który symbolicznie przypieczętował rodzinę budowaną przez lata. Ich wspólne życie nie ograniczało się do codzienności. Angażowali się również w działania charytatywne, a jedną z najważniejszych inicjatyw stała się „Paczka Peretki”, którą Sylwia i Patryk stworzyli z myślą o osobach potrzebujących. Po śmierci syna celebrytka zdecydowała się kontynuować akcję, traktując ją jako sposób na pielęgnowanie pamięci o nim. Zobacz także: Sylwia Peretti o małżeństwie po śmierci syna. "Ta Sylwia umarła". Tak dziś wygląda jej relacja z mężem Po śmierci Patryka ich małżeństwo musiało narodzić się na nowo W lipcu 2023 roku życie Sylwii i Łukasza zmieniło się bezpowrotnie. W wypadku samochodowym zginął Patryk Peretti. Tragedia sprawiła, że celebrytka na wiele miesięcy wycofała się z życia publicznego. Kiedy wróciła do mediów społecznościowych, publikowała przede wszystkim wspomnienia o synu oraz poruszające wpisy o żałobie. Jednym z nich były słowa skierowane do męża. „Mój mąż jest Aniołem, który został mi dany, by przeprowadzić mnie przez piekło na ziemi”. Nie ukrywała, że bez jego obecności mogłaby nie poradzić sobie z codziennością. „Po ostatnich kilku miesiącach wiem na pewno, że bez niego nie dałabym rady. Gdyby nie on, nie byłoby mnie”. Trzy lata po tragedii po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała również o tym, jak śmierć Patryka wpłynęła na ich małżeństwo. W rozmowie z Julią Izmałkową przyznała, że kobieta, którą Łukasz poznał ponad dekadę wcześniej, już nie istnieje. „Ta Sylwia umarła”. Celebrytka nie ukrywała, że oboje każdego dnia uczą się siebie na nowo. Żałoba nie kończy się po kilku miesiącach ani nawet po kilku latach. Zmienia ludzi i ich relacje. „Ja nie wiem, czy my to przetrwamy. Nikt nie wie, czy my to przetrwamy”. Nie mówiła tych słów z braku wiary w ich związek. Wręcz przeciwnie. Podkreślała, że po tak ogromnej stracie nie da się przewidzieć, jak będzie wyglądać przyszłość. Dziś fundamentem ich relacji są przede wszystkim rozmowy i przyjaźń. „To mój przede wszystkim kumpel, przyjaciel”. Jednocześnie przyznaje, że nie chce przerzucać na męża całego ciężaru swoich emocji. Wie, że również przeżywa własną żałobę po chłopaku, którego pokochał jak członka rodziny. „On naprawdę go kochał”, mówiła w podcaście Matcha Talk. W tej samej rozmowie padło jeszcze jedno zdanie, które szczególnie poruszyło słuchaczy. „On jest moim powerbankiem”. Tak dziś opisuje człowieka, który – mimo własnego cierpienia – każdego dnia stara się dodawać jej sił. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" „Za mną mój Syn. Przy mnie – mój Mąż”. Kolejna próba dla ich związku Na początku lipca 2026 roku, z okazji dziesiątej rocznicy związku i czwartej rocznicy ślubu, Sylwia opublikowała wyjątkowy wpis poświęcony Łukaszowi. Przyznała, że lipiec już na zawsze będzie kojarzył się jej przede wszystkim z tragedią, dlatego nie potrafią świętować go tak jak kiedyś. Najmocniej wybrzmiały jednak słowa: „Za mną mój Syn. Przy mnie – mój Mąż. Dwa filary. Dwa serca. Dwa powody, dla których wciąż oddycham”. Kilka dni później ich życie ponownie znalazło się w centrum zainteresowania opinii publicznej. Łukasz Porzuczek został zatrzymany w związku ze śledztwem dotyczącym rozliczenia projektu finansowanego ze środków Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Sąd zastosował wobec niego tymczasowy areszt, a postępowanie pozostaje w toku. Na tym etapie obowiązuje domniemanie niewinności, a o ewentualnej odpowiedzialności może rozstrzygnąć wyłącznie prawomocny wyrok sądu. Po raz kolejny głos zabrała Sylwia Peretti. W oficjalnym oświadczeniu zapewniła, że projekt został zrealizowany zgodnie z przeznaczeniem, działalność spółki jest kontynuowana, a wszystkie zobowiązania wobec kontrahentów są wykonywane bez zakłóceń. Wyraziła również nadzieję, że sprawa zostanie szybko wyjaśniona, a jej mąż będzie mógł wrócić do realizacji swoich projektów. Historia Sylwii Peretti i Łukasza Porzuczka od dawna nie przypomina już opowieści o spektakularnych oświadczynach czy bajkowym ślubie. Dziś to przede wszystkim historia dwojga ludzi, którzy każdego dnia próbują odnaleźć się w rzeczywistości naznaczonej stratą, jednocześnie nie tracąc wiary, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można nadal iść przez życie razem. Czytaj też: Sylwia Peretti przerwała milczenie. Po raz pierwszy powiedziała o ojcu zmarłego syna Źródła: viva.pl, kozaczek.pl, dziendobry.tvn.pl, eska.pl
Patryk Pniewski o księżach: "Nie są już takimi hipokrytami". Padły zaskakujące słowa
Patryk Pniewski po raz kolejny udowodnił, że nie boi się trudnych tematów. W podcaście "Bliskoznaczni" opowiedział o swojej drodze do samoakceptacji, doświadczeniu coming outu oraz o wierze i Kościele. W ten sposób zostawił słuchaczy z refleksją o wolności, empatii i prawie każdego człowieka do miłości.
Jeszcze kilka miesięcy temu Patryk Pniewski zdecydował się na publiczny coming out. W rozmowie z Anną-Marią Sieklucką przyznał, że jest osobą biseksualną i może zakochać się zarówno w kobiecie, jak i mężczyźnie. Było to jedno z najbardziej osobistych wyznań w jego dotychczasowej karierze, a jednocześnie początek ważnej społecznej dyskusji o autentyczności, odwadze i życiu w zgodzie ze sobą. Kim jest Patryk Pniewski? Aktor, który nie boi się mówić o sobie Patryk Pniewski od lat należy do grona aktorów doskonale znanych widzom polskich seriali. Publiczność oglądała go między innymi w "Pierwszej miłości", "Barwach szczęścia", "Belfrze" czy "Zakochanych po uszy". Choć przez długi czas chronił swoją prywatność, w ostatnich miesiącach zdecydował się opowiedzieć o niej znacznie szerzej. W wywiadzie udzielonym Annie-Marii Siekluckiej dokonał publicznego coming outu, wyznając, że jest osobą biseksualną i nie chce już dłużej ukrywać swojej tożsamości. Podkreślał wówczas, że każdy człowiek ma prawo kochać i nie powinien się tego wstydzić. To wyznanie spotkało się z dużym zainteresowaniem opinii publicznej, ale sam aktor wielokrotnie zaznaczał, że nie zależy mu na wywoływaniu sensacji. Znacznie ważniejsze jest dla niego pokazanie, że droga do samoakceptacji bywa długa, trudna i pełna wewnętrznych pytań. W podcaście "Bliskoznaczni" wrócił do tych doświadczeń, opowiadając o nich z dużym spokojem i dojrzałością. ZOBACZ TEŻ: Gwiazdor „M jak miłość” powalczy o Kryształową Kulę. Mało kto wie, że pochodzi z artystycznej rodziny. Jego siostra też robi karierę przed kamerą Patryk Pniewski w "Bliskoznacznych". O wierze, Kościele i prawie do miłości Rozmowa w podcaście "Bliskoznaczni" nie była opowieścią o konflikcie ani próbą rozliczania kogokolwiek. Patryk Pniewski mówił przede wszystkim o własnych emocjach i doświadczeniach związanych z wiarą oraz miejscem osób LGBT+ w Kościele. Nie ukrywał, że przez lata towarzyszyła mu wewnętrzna niezgoda, ale jednocześnie dostrzega zmiany w sposobie, w jaki część duchownych podchodzi dziś do tematu orientacji seksualnej. Cała rozmowa utrzymana jest w refleksyjnym tonie i pokazuje, że nawet w trudnych tematach można mówić z szacunkiem i bez niepotrzebnych emocji. Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowy były słowa dotyczące podejścia duchownych do osób nieheteronormatywnych. Pniewski dał do zrozumienia, że dostrzega zmianę i ma nadzieję na coraz większą otwartość oraz zrozumienie. W jego słowach pobrzmiewa przekonanie, że rozmowa i wzajemny szacunek mogą prowadzić do realnych zmian: "Mam wrażenie, że ludzie, którzy reprezentują i pracują w Kościele, tak zwani księża, mają jakieś głębsze refleksje i nie są już takimi hipokrytami, odnośnie do orientacji i wiedzą, że tego sobie człowiek nie wybiera." Aktor zdobył się również na bardzo osobiste wyznanie dotyczące własnej orientacji i procesu samoakceptacji: "Uwierzcie mi. Gdybym mógł sobie to wybrać, to wybrałbym inaczej. Ale też jednocześnie nie chcę brzmieć tak, że to jest coś złego. Ja już doszedłem do takiego etapu w swoim życiu, że wiem, że to jest moja siła i że ta wrażliwość, jest moją mocą." W dalszej części rozmowy aktor wyjaśnił, dlaczego zdecydował się mówić o swojej historii publicznie: "Mimo że nie miałem szansy tego wybrać, to urodziłem się po coś w taki sposób i moje świadectwo może komuś pomoże", wyznał. "Jedyne, o co prosimy, to żebyśmy mogli kochać tego kogoś, kogo chcemy. Oczywiście, jeśli nie robi to komuś krzywdy." SPRAWDŹ TEŻ: Halina Mlynkova zrobiła wyjątek. Takich zdjęć z partnerem niemal nigdy nie publikuje. Okazja była szczególna
Halina Mlynkova zrobiła wyjątek. Takich zdjęć z partnerem niemal nigdy nie publikuje. Okazja była szczególna
Halina Mlynkova rzadko odsłania przed fanami najbardziej prywatne chwile ze swojego życia. Tym razem zrobiła wyjątek. Z okazji 47. urodzin Marcina Kindly opublikowała pełen czułości wpis, w którym nie zabrakło wyznań, wdzięczności i słów pokazujących, jak silna więź łączy dziś zakochanych.
Choć para konsekwentnie chroni swoją prywatność, od czasu do czasu dzieli się z obserwatorami krótkimi momentami codziennego szczęścia. Najnowsza publikacja Haliny Mlynkovej nie była jednak zwykłym urodzinowym wpisem. W kilku zdaniach artystka pokazała, jak wielkim szacunkiem darzy partnera i jak ważne miejsce zajmuje on w jej życiu. To właśnie szczerość sprawiła, że życzenia szybko zwróciły uwagę fanów. Halina Mlynkova i Marcin Kindla stworzyli spokojną przystań. Ich miłość dojrzewa z dala od blasku fleszy Historia Haliny Mlynkovej i Marcina Kindly od początku rozwija się z dala od medialnego zgiełku. Choć oboje są doskonale znani w świecie muzyki, zdecydowali się chronić to, co dla nich najcenniejsze. Ich relacja nie opiera się na spektakularnych gestach czy częstych wystąpieniach na branżowych wydarzeniach. Znacznie ważniejsze są dla nich codzienność, wzajemne wsparcie i życie rodzinne. Marcin Kindla od lat należy do grona cenionych kompozytorów i producentów muzycznych. Współpracował z wieloma polskimi artystami, a z Haliną Mlynkovą połączyła go nie tylko wspólna pasja do muzyki, ale również podobne spojrzenie na życie. Z czasem zawodowa znajomość przerodziła się w głębokie uczucie, które dziś stanowi jeden z najważniejszych filarów ich codzienności. Para wspólnie wychowuje syna Leo i bardzo świadomie dba o swoją prywatność. W wywiadach Halina Mlynkova podkreślała, że przy Marcinie odnalazła spokój, bezpieczeństwo i partnerstwo, o których wcześniej marzyła. Ich wspólne zdjęcia trafiają do mediów społecznościowych niezwykle rzadko, dlatego każda taka publikacja wywołuje duże zainteresowanie fanów. To właśnie ta naturalność i brak potrzeby nieustannego opowiadania o swoim życiu sprawiają, że wielu obserwatorów odbiera ich relację jako autentyczną i pełną wzajemnego szacunku. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdor „M jak miłość” powalczy o Kryształową Kulę. Mało kto wie, że pochodzi z artystycznej rodziny. Jego siostra też robi karierę przed kamerą Halina Mlynkova wzruszyła życzeniami dla Marcina Kindly. Każde słowo płynie prosto z serca 47. urodziny Marcina Kindly stały się dla Haliny Mlynkovej okazją do wyjątkowego wyznania. Wokalistka opublikowała wspólne zdjęcie, a towarzyszący mu wpis szybko poruszył fanów. Nie były to klasyczne życzenia ograniczające się do kilku uprzejmych zdań. Artystka postawiła na szczerość i opowiedziała o tym, jak ogromnym podziwem darzy swojego ukochanego. Napisała: „Jestem pełna podziwu dla Marcina w dźwiganiu tego świata. Jeśli to prawda, że przychodząc na ten świat podpisujemy kontrakt na to, jak nasze życie będzie wyglądać, to powiem Wam, że Marcin Kindla był i jest kozakiem. Kocham Cię!” To zaledwie kilka zdań, ale trudno nie dostrzec emocji, które za nimi stoją. Internauci szybko zasypali publikację komentarzami z życzeniami dla Marcina Kindly oraz słowami uznania pod adresem pary. Halina Mlynkova po raz kolejny pokazała, że najpiękniejsze słowa nie muszą być długie. Czasem wystarczy kilka prostych słów, by opowiedzieć o miłości, szacunku i partnerstwie, które buduje się każdego dnia. TYLKO U NAS: Nie doceniają Doroty Wellman w TVN? Marcin Prokop szczerze o rozczarowujących prawach telewizji
Sylwia Peretti przerwała milczenie. Po zatrzymaniu męża wydała oficjalne oświadczenie
Mąż Sylwii Peretti znalazł się w gronie osób zatrzymanych w śledztwie dotyczącym rozliczenia dotacji z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Sąd zdecydował o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztu.
Sprawa wzbudziła zainteresowanie opinii publicznej po informacjach o zatrzymaniach przeprowadzonych w ramach śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w Gdańsku. Na obecnym etapie postępowanie przygotowawcze nadal trwa. Oznacza to, że organy ścigania przedstawiają swoje ustalenia, natomiast osoby objęte postępowaniem mają prawo do obrony i korzystają z domniemania niewinności do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. Co wydarzyło się w sprawie męża Sylwii Peretti? Komunikat prokuratury Mąż Sylwii Peretti został zatrzymany w ramach śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w Gdańsku, dotyczącego rozliczenia środków pochodzących z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (NCBR). W toku postępowania sąd zdecydował o zastosowaniu wobec dwóch podejrzanych tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. Według informacji przekazanych przez śledczych postępowanie dotyczy podejrzeń związanych z rozliczeniem projektu badawczo-rozwojowego finansowanego z publicznych środków. Rzecznik prokuratury, Mariusz Marciniak, przekazał następujący komunikat: "Śledztwo dotyczy doprowadzenia Narodowego Centrum Badań i Rozwoju do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości przekraczającej 7,5 mln zł oraz posługiwania się nierzetelną dokumentacją i fakturami VAT o wartości blisko 14 mln zł, w związku z realizacją projektu badawczo-rozwojowego, polegającego na opracowywaniu technologii lokalizacji, wydobycia i unieszkodliwienia bezpośrednio na morzu, z wykorzystaniem mobilnej instalacji pływającej, zatopionych w obrębie Morza Bałtyckiego bojowych środków trujących (amunicji chemicznej). Wobec dwóch podejrzanych sąd zastosował tymczasowe aresztowanie na okres trzech miesięcy." Powyższy komunikat przedstawia stanowisko prokuratury dotyczące zakresu prowadzonego śledztwa. Postępowanie pozostaje w toku, a o ewentualnej odpowiedzialności karnej może rozstrzygnąć wyłącznie sąd prawomocnym wyrokiem. Oświadczenie Sylwii Peretti. Tak celebrytka skomentowała sprawę Po pojawieniu się informacji o zatrzymaniu głos zabrała Sylwia Peretti. W oświadczeniu przekazanym redakcji „Faktu” odniosła się zarówno do okoliczności zatrzymania swojego męża, jak i działalności prowadzonej przez spółkę oraz realizowanych projektów. Celebrytka przekazała: "Wobec pojawiających się pytań o sytuację mojego męża Łukasza informuję, że został zatrzymany w sprawie rozliczenia uzyskanej przez spółkę przed kilkoma laty dotacji. Dotacja została wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem — powstały dzięki niej sprzęt uzyskał wiosną tego roku stosowną certyfikację, co potwierdza jego użyteczność. Wszystkich kontrahentów spółki zapewniam, że pomimo nieobecności męża praca i zlecenia są nieprzerwanie realizowane przez pracowników. Liczę, że wkrótce sprawa się wyjaśni, a Łukasz wróci do realizacji wszystkich swoich nowatorskich projektów z wielką pasją i swoją niewyczerpaną energią. Dziękuję wszystkim ślącym mu za moim pośrednictwem wyrazy wsparcia." Oświadczenie stanowi oficjalne stanowisko Sylwii Peretti opublikowane po zatrzymaniu jej męża. Na obecnym etapie postępowania jest to jedyny publiczny komentarz celebrytki dotyczący sprawy.
Barbara Bursztynowicz nie miała wątpliwości. Tak podsumowała Andrzeja Rosiewicza przed „Tańcem z Gwiazdami”
Barbara Bursztynowicz nie kryła sympatii i szacunku, gdy została zapytana o udział Andrzeja Rosiewicza w nowej edycji „Tańca z Gwiazdami”. W rozmowie z redakcją Kozaczka aktorka podkreśliła jego ogromne doświadczenie sceniczne i wyjaśniła, dlaczego nie czuje się osobą, która mogłaby udzielać mu rad.
Jesienna edycja „Tańca z Gwiazdami” zapowiada się wyjątkowo emocjonująco. Wśród uczestników znalazł się Andrzej Rosiewicz, którego obecność już teraz wywołuje wiele komentarzy. Legendarny piosenkarz i satyryk zapisze się w historii programu jako jego najstarszy uczestnik, a widzowie z zainteresowaniem wyczekują kolejnych informacji dotyczących jego przygotowań do występów na parkiecie. Andrzej Rosiewicz w „Tańcu z Gwiazdami”. Najstarszy uczestnik w historii programu budzi ogromne emocje Andrzej Rosiewicz już przed pierwszym odcinkiem nowej edycji „Tańca z Gwiazdami” znalazł się w centrum zainteresowania. Wszystko dlatego, że 82-letni artysta zapisze się w historii formatu jako jego najstarszy uczestnik. To bezprecedensowa sytuacja, która wzbudza zarówno podziw, jak i ciekawość widzów. Wieloletnie doświadczenie estradowe, kontakt z publicznością i charyzma z pewnością będą jego atutami, choć taneczna rywalizacja oznacza zupełnie nowe wyzwanie. Nie brakuje głosów, że sam udział Rosiewicza jest dowodem na to, że na podejmowanie nowych wyzwań nigdy nie jest za późno. ZOBACZ TEŻ: To miało być pożegnanie. Jacek Jeschke niespodziewanie wraca do "Tańca z gwiazdami" Barbara Bursztynowicz o udziale Andrzeja Rosiewicza „To jest po prostu mistrz” Barbara Bursztynowicz doskonale wie, z czym wiąże się udział w „Tańcu z Gwiazdami”, dlatego redakcja Kozaczka zapytała ją, czy chciałaby przekazać Andrzejowi Rosiewiczowi kilka wskazówek przed rozpoczęciem programu. Aktorka nie miała jednak wątpliwości, że to właśnie on jest osobą z ogromnym scenicznym doświadczeniem. Zamiast udzielać rad, podkreśliła jego klasę i życzyła mu przede wszystkim, by czerpał z udziału w programie jak najwięcej radości. „Ojej, ja nie mogę dawać rad panu Rosiewiczowi. On doskonale wie jak istnieć na estradzie. To jest po prostu mistrz. Więc, co ja tutaj mogę radzić? Ja amatorka” – oznajmiła. W swoich słowach Barbara Bursztynowicz zwróciła uwagę, że nawet dla osoby z tak imponującym dorobkiem artystycznym udział w tanecznym show może być czymś zupełnie nowym. Na pytanie o ewentualne rady aktorka odpowiedziała również: „Nie, nie, nie. W ogóle nie radzę nikomu, niczego i życzę powodzenia, żeby doszedł jak najwyżej i miał z tego frajdę ogromną i cieszył się nowym doświadczeniem, bo to jest jednak mimo wszystko nowe doświadczenie, mimo że jest obyty z estradą i tak dalej z takim show. Chociaż nie wiem, to jest zawsze ten pierwszy raz”. SPRAWDŹ TEŻ: Fani „MasterChefa” będą zachwyceni. Znana postać dołącza do „Tańca z gwiazdami”
Maciej Kot wrócił do wspólnych chwil z Grzegorzem Miętusem. To zdjęcie łamie serce
Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła całe środowisko polskich skoków narciarskich. Były reprezentant Polski zmarł w wieku 33 lat, pozostawiając po sobie sportowe sukcesy i wspomnienia ludzi, z którymi przez lata tworzył jedną drużynę. Wśród nich jest Maciej Kot, który pożegnał przyjaciela wyjątkowym zdjęciem z dawnych lat i krótkimi, niezwykle wymownymi słowami.
Przez lata wspólnie trenowali, reprezentowali Polskę na międzynarodowych zawodach i przeżywali najważniejsze chwile swoich sportowych karier. Dlatego gest Macieja Kota wybrzmiał szczególnie mocno. Skoczek opublikował fotografię sprzed lat, przypominając czasy, gdy razem walczyli o sukcesy na skoczniach całego świata. Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła środowisko skoków. Miał 33 lata W sobotę 4 lipca media obiegła smutna wiadomość o śmierci Grzegorza Miętusa. Były reprezentant Polski, a w ostatnich latach trener młodzieży w strukturach Polskiego Związku Narciarskiego, zmarł w wieku 33 lat. Informacja błyskawicznie poruszyła środowisko skoków narciarskich, w którym Miętus był ceniony nie tylko za sportowe osiągnięcia, ale także za otwartość i serdeczność wobec innych. Wraz z Maciejem Kotem, jego bratem Jakubem oraz Andrzejem Zapotocznym Miętus zdobył w 2009 roku brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym. Tamten sukces na słowackich mistrzostwach do dziś pozostaje jednym z ważniejszych momentów w jego sportowej karierze i symbolem wyjątkowej więzi, jaka połączyła zawodników reprezentujących wówczas Polskę. ZOBACZ: Żona Grzegorza Miętusa ujawniła szczegóły pogrzebu. Obietnica szwagierki porusza do głębi Maciej Kot opublikował zdjęcie sprzed lat. "Spoczywaj w pokoju" Maciej Kot zdecydował się pożegnać dawnego kolegę. W mediach społecznościowych opublikował archiwalne zdjęcie z czasów, gdy obaj stawiali kolejne kroki w reprezentacji Polski. Fotografia przywołuje wspomnienia z młodzieńczych lat i przypomina o drodze, którą wspólnie przeszli jako członkowie jednej drużyny. Do zdjęcia skoczek dołączył jedynie dwa słowa: „Spoczywaj w pokoju”. Choć wpis był bardzo krótki, trudno było nie odczytać go jako osobistego i pełnego emocji pożegnania. Dla kibiców był również przypomnieniem o przyjaźniach, które rodzą się poza kamerami i trwają długo po zakończeniu sportowej rywalizacji. Maciej Kot wspomina Grzegorza Miętusa. "Był takim człowiekiem, który wnosił dobrą energię do całej grupy" Po śmierci Grzegorza Miętusa Maciej Kot udzielił także poruszającej rozmowy „Super Expressowi”, w której opowiedział o tym, jakim człowiekiem był jego kolega poza skocznią. "[Grzegorz] to był "Atmosferić" w jak najlepszym tego słowa znaczeniu. Miał świetne poczucie humoru, uwielbiał żartować i rozładowywać napięcie. Był bardzo podobny pod tym względem do swojego brata Krzyśka. Wystarczyło, że rzucił coś po góralsku i od razu wszyscy się uśmiechali. Był takim człowiekiem, który wnosił dobrą energię do całej grupy. Oczywiście, kiedy sytuacja tego wymagała, potrafił być poważny, ale na co dzień lubił pośmiać się z trenerami i zawodnikami. Był też bardzo aktywny sportowo. Chętnie grał w siatkówkę, interesował się sportami motorowymi, piłką i zawsze korzystał z okazji, żeby wspólnie coś porobić" - wspominał Kot. W dalszej części rozmowy skoczek podkreślił, że właśnie taki obraz Grzegorza Miętusa pozostanie z nim na zawsze. Zwrócił również uwagę na to, jak dobrze odnajdywał się w roli szkoleniowca i jak łatwo nawiązywał relacje z młodymi zawodnikami. "Właśnie takiego go zapamiętam – jako uśmiechniętego, pogodnego człowieka z dużym dystansem do siebie i świata. Jakim był trenerem? Trudno mi ocenia, bo pracował głównie z młodzieżą w strukturach Polskiego Związku Narciarskiego, a ja nie byłem z nim na co dzień w jednym sztabie. Trochę się mijaliśmy. Wiem, że miał bardzo dobry kontakt z zawodnikami. Dzięki swojemu poczuciu humoru i otwartości potrafił nawiązać relację zarówno z młodszymi, jak i starszymi skoczkami. Jestem przekonany, że był przez nich lubiany i szanowany" - podsumował. SPRAWDŹ TEŻ: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów