Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil
Historia Alana Rickmana i Rimy Horton brzmi jak scenariusz romantycznego filmu, choć była całkowicie prawdziwa. Poznali się jako nastolatkowie, dojrzewali razem, budowali wspólne życie bez rozgłosu i bez potrzeby publicznych deklaracji. Ich relacja przetrwała próbę czasu, sławę, chorobę... To opowieść o miłości cichej, wiernej i głębokiej.
Alan Rickman był jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów swojego pokolenia, ale prywatnie pozostawał człowiekiem niezwykle powściągliwym. W świecie czerwonych dywanów i fleszy aparatów jego najważniejszą rolą była ta, której nie oglądała publiczność — rola partnera u boku Rimy Horton. I to właśnie w tej relacji odnajdywał stabilność, która pozwalała mu być artystą spełnionym. Alan Rickman i Rima Horton. Młodzieńcze spotkanie, które zmieniło całe życie Alan Rickman urodził się 21 lutego 1946 roku w Londynie jako drugie z czworga dzieci Margaret Doreen Rose i Bernarda Rickmana. Jego ojciec, robotnik fabryczny pochodzenia irlandzkiego, zmarł, gdy Alan miał zaledwie osiem lat. Wczesna strata i odpowiedzialność za rodzinę ukształtowały jego wrażliwość i powagę, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym. Rimę Horton poznał w 1965 roku, gdy miał 19 lat. Ona była o rok młodsza. Ich uczucie rozwijało się spokojnie — w rozmowach, wspólnych próbach, długich spacerach. Już wtedy coś ich połączyło na tyle mocno, że nie rozstali się nigdy. View oEmbed on the source website Rickman studiował później w Royal Academy of Dramatic Art (RADA), jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w Wielkiej Brytanii. Zanim jednak zdobył światową sławę, pracował jako grafik, współprowadził studio projektowe i mozolnie budował swoją pozycję na scenie teatralnej. Rima w tym czasie rozwijała karierę naukową — została wykładowczynią ekonomii na Kingston University oraz aktywną działaczką Partii Pracy, przez lata pełniąc funkcję radnej w londyńskiej dzielnicy Kensington i Chelsea. Miłość dojrzewała razem z nimi. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Historia wieloletniej miłości Alana Rickmana W 1972 roku Alan Rickman i Rima Horton zamieszkali razem. W czasach, gdy świat coraz bardziej fascynował się prywatnością gwiazd, oni konsekwentnie chronili swoją intymność. Nie udzielali wspólnych wywiadów, nie epatowali uczuciem na ściankach, nie budowali medialnego wizerunku "idealnej pary". Między nimi było coś znacznie trwalszego niż publiczne gesty. Rickman wielokrotnie podkreślał, że Rima jest osobą niezwykle inteligentną, lojalną i silną. Ich związek opierał się na partnerstwie i wzajemnym szacunku. Nie mieli dzieci, czego aktor żałował. "Uwielbiałbym rodzinę. Czasami myślę, że w idealnym świecie trójka dzieci w wieku 12, 10 i 8 lat zostałaby nam powierzona, a my bylibyśmy wspaniałymi rodzicami dla tej rodziny" — przyznał w jednym z wywiadów. (cyt. za Plejada.pl) Alan Rickman i Rima Horton wzięli ślub po 47 latach Choć byli razem niemal pół wieku, formalnie pobrali się dopiero w 2012 roku w Nowym Jorku. Ceremonia była kameralna, intymna, bez gości i bez rozgłosu. Alan Rickman dopiero trzy lata później zdradził w jednym z wywiadów, że wręczył Rimie prosty pierścionek i że "nikogo z nimi nie było". W 2015 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki. Choroba postępowała szybko i bezlitośnie. Mimo to do końca starał się pracować i zachować godność, z której słynął. Alan Rickman – wielki aktor, wierny partner Świat zapamiętał go jako Severusa Snape’a z serii o Harrym Potterze, Hansa Grubera ze "Szklanej pułapki", pułkownika Brandona w "Rozważnej i romantycznej" czy niezapomnianego bohatera "To właśnie miłość". Jego głęboki głos i magnetyczna obecność sprawiały, że każda rola nabierała wyjątkowego ciężaru. Ale prywatnie Alan Rickman był człowiekiem zdystansowanym wobec sławy. Najważniejsze decyzje konsultował z Rimą. To ona była jego pierwszym widzem i najbardziej surowym recenzentem. To jej ufał bezgranicznie. 14 stycznia 2016 roku Alan Rickman zmarł w Londynie w wieku 69 lat. Do ostatnich chwil towarzyszyła mu ukochana kobieta. Ich wspólne życie zakończyło się tak, jak przebiegało — w ciszy, bez spektaklu, z ogromnym szacunkiem dla prywatności. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
TYLKO U NAS: Agnieszka Woźniak-Starak oceniła zaangażowanie Dody w sprawę patoschronisk: "Podpisałam jej petycję"
Agnieszka Woźniak-Starak w rozmowie z Rafałem Kowalskim odniosła się do głośnych działań Dody na rzecz zwierząt. Dziennikarka, znana z wrażliwości i zaangażowania społecznego, nie unika trudnych tematów. W szczerych słowach mówi o nadziei, ostrożnym optymizmie i potrzebie realnych zmian.
W ostatnich tygodniach temat działań Dody na rzecz psów ze schronisk budzi ogromne emocje. Część opinii publicznej skupia się na efektach jej inicjatyw, inni – na motywacjach artystki. Agnieszka Woźniak-Starak, która od lat wspiera inicjatywy prozwierzęce, podchodzi do sprawy z wyważonym spokojem, ale i uważnością na fakty. Agnieszka Woźniak-Starak ocenia działania Dody ws. zwierząt Woźniak-Starak nie kryje, że los zwierząt jest jej szczególnie bliski. Zapytana przez reportera serwisu Viva.pl o to, czy byłaby gotowa porozmawiać z Dodą na kanapie "Pytania na śniadanie" o działaniach na rzecz schronisk, odpowiada bez wahania: „Nie mówię nie i też trzymam kciuki absolutnie za każdego, który robi coś dla zwierząt. Jeżeli wyjdzie z tego coś pozytywnego i naprawdę da się coś naprawić w tym systemie, który nie zawsze dobrze działa, to byłoby super”. Dziennikarka podkreśla, że kluczowy jest efekt – realna poprawa losu zwierząt i naprawa systemu, który od lat bywa niewydolny. TYLKO NA VIVA.PL: Tej gwiazdy szefowa TVN zazdrości Edwardowi Miszczakowi. Przyznała to wprost: „To ogromny sukces konkurencji” Agnieszka Woźniak-Starak: "Podpisałam petycję" Nie brakuje jednak głosów, że działania Dody mogą być próbą ocieplenia wizerunku. Woźniak-Starak odnosi się do tego wprost. „Wiesz co, nawet jeżeli wybiela swój wizerunek, ale dowiezie jakąś sprawę… Już to zamknięcie dwóch pseudoschronisk, które działały absolutnie nie tak, jak powinny, to jest jedno. Tylko ja też czekam, co dalej. Bo pan premier powiedział: okej, zamykamy, działamy. Zobaczymy, co będzie dalej. Na ile te zmiany się urzeczywistnią i na ile będą widoczne, i na ile to naprawdę zmieni sytuację tych zwierząt. Ja trzymam kciuki, podpisałam petycję Dody i liczę na to, że to jest naprawdę dobry kierunek”. View oEmbed on the source website
Rose Byrne błyszczy w "Kopnęłabym cię, gdybym mogła". Kim jest aktorka typowana do Oscara?
Rose Byrne – australijska gwiazda kina – zachwyca w filmie „Kopnęłabym cię, gdybym mogła”, który jutro trafi do polskich kin. Kreacja Lindy w tej mrocznej historii macierzyństwa przyniosła jej pierwszą nominację do Oscara i największe uznanie krytyków w dotychczasowej karierze, potwierdzając jej wyjątkowy talent aktorski.
Rose Byrne, pełnym nazwiskiem Rose Judith Esther Byrne, urodziła się 24 lipca 1979 roku w Sydney w Australii. Już jako nastolatka zaczęła karierę aktorską – debiutowała w filmie Dallas Doll w wieku zaledwie 15 lat. Od tamtej pory konsekwentnie budowała swoją pozycję w branży filmowej, łącząc role w Australii z międzynarodowymi projektami, które przyniosły jej szerokie rozpoznanie. Aktorka, która rośnie z rolą. Rose Byrne od Australii do Hollywood Rose Byrne zaczynała w telewizyjnych produkcjach australijskich jeszcze w latach 90., pojawiając się m.in. w serialach Heartbreak High czy Echo Point. W 2000 roku zagrała w filmie The Goddess of 1967, za który zdobyła prestiżową nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji – jeden z pierwszych sygnałów jej ogromnego potencjału aktorskiego. Przełomem w karierze była międzynarodowa ekspansja – Byrne wystąpiła w hollywoodzkich produkcjach, takich jak Gwiezdne wojny: Atak klonów, Troja czy X-Men: Pierwsza klasa, co ugruntowało jej pozycję w mainstreamowym kinie. Równocześnie nie stroniła od ambitnych ról dramatycznych i komediowych, pokazując ogromną wszechstronność. "Kopnęłabym cię, gdybym mogła" jako przełom w karierze Rose Byrne W filmie Kopnęłabym cię, gdybym mogła”Rose Byrne wciela się w Lindę, kobietę zmagającą się z ekstremalnymi wyzwaniami macierzyństwa i codziennych frustracji. Ta rola to doskonała mieszanka intensywnej dramatycznej ekspresji i skomplikowanej psychologicznej głębi, która już zyskała uznanie krytyków jako jedna z najważniejszych w jej karierze. Krytycy podkreślają, że film ten obala dotychczasowe stereotypy o idealnym macierzyństwie, stawiając na ekranie postać złożoną, niedoskonałą i skłonną do ekstremalnych reakcji – a aktorka stworzyła twarz, którą widz zapamięta na długo. ZOBACZ TEŻ: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Za tę rolę Byrne zdobyła Złoty Glob, a także triumfowała na festiwalu w Berlinie, gdzie otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia za najlepsze wykonanie w roli głównej. Co więcej, jej kreacja przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki, co stawia ją w gronie najważniejszych aktorek sezonu nagród filmowych. W 2026 roku została też uhonorowana tytułem Woman of the Year przez prestiżową organizację Hasty Pudding Theatricals z Uniwersytetu Harvard, co jeszcze bardziej podkreśliło jej status gwiazdy, która nie tylko zdobywa uznanie krytyków, ale też serca publiczności na całym świecie. Ikona kina i telewizji: najważniejsze role Rose Byrne Kariera Rose Byrne jest imponująco różnorodna – z jednej strony aktorka pojawiała się w przebojowych komediach jak Bridesmaids czy Spy, a z drugiej w poważnych dramatycznych produkcjach czy horrorach (Insidious). Jej filmografia łączy filmy popularne z ambitnymi, artystycznymi projektami, co pokazuje jej szeroki zakres możliwości aktorskich. Byrne dała się też poznać telewidzom m.in. dzięki roli w serialu Damages, która przyniosła jej nominacje do prestiżowych nagród telewizyjnych. Ta wielowątkowa kariera sprawiła, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych Australijek w Hollywood. Rose Byrne poza kamerą: życie prywatne aktorki W przeszłości Rose Byrne związana była z australijskim scenarzystą i reżyserem Brendanem Cowellem. Para spotykała się przez sześć lat, lecz w 2010 roku ich związek przeszedł do historii. Dwa lata po rozstaniu poznała amerykańskiego aktora Bobby'ego Cannavale który skradł jej serce. Dziś para mieszka w Nowym Jorku, ma dwoje dzieci i uchodzi za jedną z najbardziej stabilnych par w świecie kina, mimo że nie zdecydowali się na formalny ślub. Byrne często określa go "mężem", co pokazuje ich bliską więź. "Nie znoszę innych określeń. Łatwiej jest powiedzieć mąż lub żona. Chłopak czy dziewczyna brzmią zbyt niedojrzale, a partner albo partnerka jałowo "– mówił ukochany aktorki w rozmowie z serwisem "Vulture". Aktywna zawodowo i prywatnie, aktorka w wywiadach podkreśla, że to jej doświadczenia życiowe – zarówno te pozytywne, jak i trudne – pomagają jej w tworzeniu autentycznych i poruszających ról na ekranie. SPRAWDŹ TEŻ: Arcydzieło czy porażka? Nowe "Wichrowe wzgórza" rozgrzały krytyków do czerwoności
Wszyscy myśleli, że byli najlepszymi przyjaciółmi. Piasecki zaskoczył wyznaniem o Januszu Rewińskim
Krzysztof Piasecki i Janusz Rewiński przez lata uchodzili za jeden z najbardziej charakterystycznych duetów polskiej satyry. Widzowie pamiętają ich z programów telewizyjnych i kabaretowych, ale to, co działo się poza kamerami, było o wiele bardziej złożone.
Krzysztof Piasecki i Janusz Rewiński to nazwiska, które przez dekady pojawiały się obok siebie na polskich scenach kabaretowych i w telewizji. Rewiński, znany m.in. z kultowej roli "Siary" w komedii Kiler, i Piasecki, barwny satyryk z wyjątkowym poczuciem humoru, stworzyli duet, który rozbawiał publiczność przez lata. Razem prowadzili popularne programy takie jak Ale plama, który przez wiele sezonów komentował z przymrużeniem oka bieżące wydarzenia. Widzowie kochali ich interakcje, dowcip i dynamikę — i choć ich telewizyjna chemia była ewidentna, życie poza kamerami bywało bardziej skomplikowane. Janusz Rewiński i Krzysztof Piasecki byli uznawani za przyjaciół Na początku 2026 roku ukazała się biografia Janusza Rewińskiego Siara. I nic nie jest jasne, autorstwa Beaty Biały, w której pojawiły się sugestie, że obaj satyrycy byli nie tylko partnerami scenicznymi, ale też bliskimi przyjaciółmi. Jednak Piasecki postanowił zabrać głos i… nieco skorygować ten obraz. We wpisie na Facebooku Piasecki jasno dał do zrozumienia, że choć darzył Rewińskiego ogromnym szacunkiem i serdecznością, to nie uważał siebie za jego "przyjaciela" w tradycyjnym sensie. Twierdzi, że jego własne pojmowanie tego słowa różni się od tego, co ludzie często wyobrażają sobie o relacji między bliskimi współpracownikami. TYLKO NA VIVA.PL: Szczerze wyznanie Oliwii Bieniuk. Po szkole filmowej zderzyła się z rzeczywistością: „Uczę się cierpliwości" Krzysztof Piasecki gorzko skomentował słowa w biografii Janusza Rewińskiego Artysta dał do zrozumienia, że określenie "najlepszy przyjaciel" jest dla niego pojęciem bardzo poważnym i zobowiązującym. W jego odczuciu relacja z Rewińskim była ważna, pełna wspólnych doświadczeń scenicznych i zawodowych, ale nie spełniała definicji przyjaźni w jej najbardziej intymnym, osobistym wymiarze. "Tydzień temu ukazała się pierwsza książka o Januszu Rewińskim. Autorka, pani Beata Biały, uznała, że byłem jego najlepszym przyjacielem. Protestowałem. Zaczęła mnie pytać. «Pokłócił się kiedyś z panem?». «Nie» — odpowiedziałem. 'Byliście razem na wakacjach?». «Tak» — znów odpowiedziałem. «To dlaczego pan twierdzi, że nie był pan jego przyjacielem?». Inaczej sobie wyobrażam przyjaźń. Jak mówiłem: «był człowiekiem trudnym». «Ale z panem nie miał konfliktów». Nie, ale z wieloma miał — czasem wyłącznie" — napisał. "I dlatego w książce występuję jako najlepszy przyjaciel. Choć przecież każdy człowiek może mieć swoją definicję przyjaźni. Kiedyś powiedziałem, że człowiek nie przyjaźni się z artystą, tylko z człowiekiem", dodał na koniec. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
To już pewne. Małgorzata Socha przyjęła propozycję udziału w jednym z najgłośniejszych show w Polsce
Ta wiadomość spadła na fanów jak grom z jasnego nieba. Aktorka znana z największych serialowych hitów TVN została ogłoszona pierwszą uczestniczką nowej edycji programu "Azja Express". To zupełnie nowa rola w jej karierze i zapowiedź emocjonującej przygody, jakiej jeszcze nie oglądaliśmy.
Informacja została oficjalnie potwierdzona dziś po południu. Tym samym Małgorzata Socha dołącza do grona gwiazd, które zdecydują się opuścić komfortowy świat planu zdjęciowego i zmierzyć z wyzwaniami ekstremalnej podróży. Dla aktorki, która przez lata przyzwyczaiła widzów do perfekcyjnie zagranych ról, to krok w stronę autentyczności i spontaniczności. W "Azja Express" nie ma dubli – są emocje, zmęczenie, presja czasu i relacje wystawione na próbę. Małgorzata Socha w „Azja Express” – nowy rozdział w karierze aktorki Ogłoszenie udziału Małgorzaty Sochy w "Azja Express” natychmiast wywołało falę komentarzy. Aktorka od lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Zbudowała imponującą karierę, występując m.in. w serialach „Na Wspólnej”, „BrzydUla” czy „Przyjaciółki”. Prywatnie jest żoną Krzysztofa Wiśniewskiego, z którym ma troje dzieci. Przez lata konsekwentnie oddzielała życie rodzinne od zawodowego, rzadko decydując się na projekty, które ingerowałyby w jej prywatność. Tym bardziej udział w „Azja Express” wydaje się odważnym krokiem. To format, który obnaża emocje i pokazuje uczestników w sytuacjach granicznych – bez scenariusza, bez retuszu, bez kontroli nad montażem dnia codziennego. Dla Małgorzaty Sochy to nie tylko przygoda, ale także możliwość pokazania siebie z innej perspektywy. Dotąd widzowie oglądali ją w wykreowanych rolach – teraz zobaczą ją w realnych okolicznościach, gdzie liczy się odporność psychiczna, spryt i umiejętność współpracy. Z kim Małgorzata Socha wystąpi w „Azja Express”? Jednym z najczęściej powtarzanych pytań po ogłoszeniu jej udziału jest to, kto będzie partnerem aktorki w programie. "Azja Express" opiera się na formule duetu, a relacja między uczestnikami bywa kluczowa dla sukcesu. Produkcja na razie nie ujawniła wszystkich szczegółów, co tylko podsyca atmosferę napięcia. Spekulacje są różne – od bliskiej przyjaciółki po osobę z branży. Wiadomo jednak, że wybór partnera w tym formacie ma ogromne znaczenie. To nie tylko wspólna podróż przez egzotyczne kraje, ale przede wszystkim próba charakterów. Uczestnicy dysponują ograniczonym budżetem, muszą organizować transport i noclegi, a wszystko odbywa się pod presją czasu. W takich warunkach nawet najmocniejsze relacje bywają wystawione na próbę. Jedno jest pewne – Małgorzata Socha w „Azja Express” to jedna z największych niespodzianek sezonu. A jeśli historia programu czegoś nas nauczyła, to tego, że takie decyzje potrafią zmienić nie tylko wizerunek, ale i sposób, w jaki publiczność patrzy na swoich ulubieńców.
Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
Robert Duvall był ikoną światowego kina, laureatem Oscara i jednym z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia. W życiu zawodowym osiągnął niemal wszystko. W prywatnym — jak sam przyznawał — pozostała jedna niezrealizowana tęsknota. Mimo czterech małżeństw nigdy nie został ojcem. O braku dzieci mówił rzadko, najczęściej z charakterystycznym dla siebie dystansem i ironią.
Choć publiczność zapamiętała go jako charyzmatycznego Toma Hagena w „Ojcu chrzestnym” czy bezwzględnego podpułkownika Kilgore’a w „Czasie apokalipsy”, prywatnie Robert Duvall był człowiekiem powściągliwym, stroniącym od zwierzeń. Urodzony 5 stycznia 1931 roku w San Diego w rodzinie wojskowej – jego ojciec William Howard Duvall był admirałem marynarki wojennej – dorastał w atmosferze dyscypliny i tradycyjnych wartości. Być może właśnie dlatego temat rodziny zawsze miał dla niego szczególne znaczenie. Życie prywatne Roberta Duvalla. Cztery małżeństwa, żadnych dzieci Robert Duvall był żonaty czterokrotnie. Jego pierwszą żoną była Barbara Benjamin (1964–1975), później aktorka Gail Youngs (1982–1986), następnie Sharon Brophy (1991–1996). W 2005 roku poślubił Lucianę Pedrazę, argentyńską aktorkę i reżyserkę, młodszą od niego o 41 lat. To właśnie u jej boku spędził ostatnie dekady życia. Każde z tych małżeństw było ważnym rozdziałem w jego biografii, jednak żadne nie przyniosło mu upragnionego ojcostwa. W wywiadach przyznawał, że próbował zostać ojcem zarówno w małżeństwie, jak i poza nim, ale bez powodzenia. Nie zdecydował się również na adopcję. "Chyba strzelam ślepakami. Próbowałem z wieloma różnymi kobietami, w związkach małżeńskich i pozamałżeńskich. Myślałem o adopcji, ale (moja żona i ja) jeszcze tego nie zrobiliśmy" – stwierdził w rozmowie z Details.com. Choć jego związki bywały burzliwe, a różnice wieku w ostatnim małżeństwie budziły zainteresowanie mediów, Duvall konsekwentnie chronił swoje życie prywatne. Z Lucianą Pedrazą tworzył związek oparty na wspólnych pasjach – łączyła ich miłość do Argentyny, tańca tango i działalności charytatywnej. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Robert Duvall angażował się w działalność charytatywną Choć Robert Duvall nie został ojcem, w czasie małżeństw funkcjonował w rozszerzonych rodzinach swoich partnerek. Z Lucianą Pedrazą angażował się w działalność fundacji charytatywnej wspierającej dzieci w Argentynie. Nie zdecydował się jednak na formalną adopcję. W wywiadach nie rozwijał powodów tej decyzji. Wydaje się, że zaakceptował fakt, że jego droga życiowa potoczyła się inaczej niż u wielu jego rówieśników. W świecie, w którym gwiazdy często budują medialne narracje wokół życia rodzinnego, Duvall pozostał wierny swojej zasadzie: prywatność ponad wszystko. Kariera, która stała się jego dziedzictwem Robert Duvall zdobył Oscara za rolę w filmie "Tender Mercies" (1983). Był siedmiokrotnie nominowany do Nagrody Akademii, zdobył także cztery Złote Globy i nagrodę BAFTA. Współpracował z największymi reżyserami: Francisem Fordem Coppolą, Francisem Fordem Coppolą, Peterem Bogdanovichem czy Robertem Altmanem. Jego filmografia to ponad sześć dekad pracy i role, które na stałe wpisały się w historię kina. Paradoksalnie, na ekranie wielokrotnie wcielał się w postaci ojców, patriarchów i mentorów. Robert Duvall zmarł w 2026 roku w wieku 95 lat. Pozostawił po sobie imponujący dorobek artystyczny i opinię jednego z najbardziej wyrazistych aktorów amerykańskiego kina. Choć nie doczekał się dzieci, jego nazwisko na trwałe zapisało się w historii kultury. W jego biografii nie ma dramatycznych wyznań ani spektakularnych gestów. Jest za to cicha, ludzka historia o marzeniu, które nie zawsze się spełnia — nawet jeśli spełniło się niemal wszystko inne.
Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla
Luciana Pedraza i Robert Duvall stworzyli jeden z najbardziej niezwykłych związków w historii Hollywood. Dzieliło ich 41 lat, połączył przypadek na ulicy Buenos Aires. Ich historia, pełna czułości i dystansu, zakończyła się w lutym 2026 roku wraz ze śmiercią aktora. To opowieść o miłości, która przyszła późno, ale okazała się najtrwalsza.
Robert Duvall przez dekady był ikoną amerykańskiego kina. Laureat Oscara za rolę w filmie "Czułe słówka", niezapomniany Tom Hagen z "Ojca chrzestnego" i podpułkownik Kilgore z "Czasu apokalipsy", miał za sobą trzy małżeństwa, zanim spotkał kobietę, która odmieniła jego codzienność. Luciana Pedraza stała się jego czwartą żoną i – jak sam podkreślał – największym spokojem jego życia. Robert Duvall i Luciana Pedraza. Los zetknął ich na ulicy Buenos Aires W 1997 roku Duvall przebywał w Argentynie. Miał wtedy 65 lat, był po rozwodzie i – jak przyznawał – skupiony głównie na pracy. Luciana Pedraza pochodziła z tradycyjnej argentyńskiej rodziny. Jej ojciec był lekarzem, a ona sama nie miała nic wspólnego z hollywoodzkim światem. To ona pierwsza podeszła do aktora. Nie dlatego, że był gwiazdą, lecz dlatego, że wydał jej się interesującym mężczyzną. Zaprosiła go na pokaz tanga, który organizowali jej przyjaciele. Ich znajomość rozwijała się bez medialnego pośpiechu. Spotykali się między Argentyną a Stanami Zjednoczonymi, odkrywając wspólne pasje i ucząc się siebie nawzajem. Duvall zakochał się nie tylko w Lucianie, ale i w jej ojczyźnie. Różnica wieku, która budziła emocje Między Lucianą Pedrazą a Robertem Duvallem było 41 lat różnicy. Gdy zaczęli pojawiać się publicznie, media szybko podchwyciły ten temat. Dla jednych była to romantyczna historia, dla innych – powód do spekulacji. Oni sami podchodzili do tego z dystansem. Duvall w wywiadach podkreślał, że wiek nie ma znaczenia, jeśli ludzie rozumieją się bez słów. Luciana nigdy nie próbowała budować kariery wyłącznie na nazwisku męża. Zachowała własną tożsamość i niezależność. Pobrali się w 2005 roku. Duvall miał 74 lata, Luciana 33. Było to jego czwarte małżeństwo – i najdłuższe. Pierwsze spotkanie Duvalla z ojcem Luciany stało się anegdotą, którą aktor opowiadał z rozbawieniem. Przyszły teść miał zapytać: "Mam mówić do ciebie synu czy tato?". Para nie doczekała się wspólnych dzieci, ale zaangażowali się w działalność charytatywną. W 2001 roku założyli fundację wspierającą dzieci i rodziny w trudnej sytuacji, szczególnie w Argentynie. Był to ważny element ich wspólnej misji. ZOBACZ TEŻ: Rafał Maserak świętuje dziś urodziny. Mało kto wie, kim jest kobieta, która skradła jego serce Robert Duvall nie żyje. Tak żona oddała mu hołd Robert Duvall zmarł 15 lutego 2026 roku w wieku 95 lat. Do końca pozostawał pod opieką i wsparciem żony. W informacji o jego śmierci przekazano, że odszedł w otoczeniu bliskich. "Dla mnie był po prostu wszystkim. Jego pasja do zawodu dorównywała jedynie głębokiej miłości do postaci, pysznych posiłków i brylowania w towarzystwie. W każdej ze swoich licznych ról Bob oddawał się całkowicie swoim bohaterom i prawdzie ludzkiego ducha, którą reprezentowali. W ten sposób pozostawił nam wszystkim coś trwałego i niezapomnianego" – pisała o nim ukochana. Luciana Pedraza przez trzy dekady była nie tylko jego żoną, ale i najbliższą powierniczką. W świecie pełnym przelotnych relacji ich historia stała się dowodem, że miłość może przyjść w każdym wieku – niespodziewanie, na ulicy obcego miasta. Dla Roberta Duvalla była to ostatnia miłość. Dla Luciany – wielka część życia. Ich historia, rozpoczęta od żartobliwego pytania przyszłego teścia, zapisała się jako jedna z najbardziej poruszających opowieści o dojrzałym uczuciu w historii Hollywood. SPRAWDŹ TEŻ: Najpierw tajny ślub, teraz dziecko! Historia miłości Marcina Gortata i Żanety Stanisławskiej zaskakuje
Rafał Maserak świętuje dziś urodziny. Mało kto wie, kim jest kobieta, która skradła jego serce
Małgorzata Lis to kobieta, która od kilku lat stoi u boku Rafała Maseraka — jednego z najbardziej rozpoznawalnych tancerzy w Polsce. Choć konsekwentnie unika medialnego rozgłosu, jej relacja z jurorem „Tańca z Gwiazdami” budzi zainteresowanie. Razem wychowują syna, planują wspólną przyszłość i pokazują, że miłość można budować z dala od skandali i blasku fleszy.
Gdy Rafał Maserak świętuje kolejne urodziny, uwagę mediów przyciąga nie tylko jego imponująca kariera, ale również życie prywatne, które przez lata pozostawało w cieniu. Dziś wiadomo, że u jego boku stoi kobieta, która wybrała prywatność zamiast show-biznesu. Kim jest Małgorzata Lis i jak wygląda ich wspólna historia? Kim jest Małgorzata Lis — partnerka Rafała Maseraka? Małgorzata Lis nie jest osobą publiczną i nie funkcjonuje w świecie telewizji czy estrady. W przeciwieństwie do wielu partnerek gwiazd show-biznesu nie buduje swojej rozpoznawalności na medialnej obecności. Z dostępnych informacji wynika, że nie jest związana zawodowo z branżą rozrywkową, ma prawnicze wykształcenie, a jej życie koncentruje się przede wszystkim wokół rodziny i codzienności z dala od czerwonych dywanów. Para konsekwentnie chroni swoją prywatność, nie ujawniając wielu szczegółów dotyczących życia osobistego czy zawodowego Małgorzaty Lis. To podejście wyraźnie odróżnia ich relację od wcześniejszych, szeroko komentowanych związków tancerza. Rafał Maserak i Małgorzata Lis wspólnie wychowują syna W marcu 2020 roku Rafał Maserak i Małgorzata Lis zostali rodzicami. Na świat przyszedł ich syn Leonard. Informacja o narodzinach dziecka została potwierdzona przez samego tancerza, który nie krył wzruszenia i radości z nowej roli. Ojcostwo stało się dla Maseraka jednym z najważniejszych doświadczeń życiowych. W wywiadach podkreślał, że narodziny syna zmieniły jego perspektywę i hierarchię wartości, a sam chłopiec jest jego największą pociechą. "On wszystko chce robić i troszeczkę widzę siebie, jak byłem w jego wieku. Mama mi opowiada, jak byłem w tym wieku i mówi: „Ty po prostu wszystko chciałeś robić". Chce tańczyć, ale nie jest takim zagorzałym tancerzem. Na razie kopie w piłkę, trenuje judo, na zajęciach przedszkolnych wykonuje wszystko, co tylko jest możliwe, więc próbuje. Musi na pewno dużo tej swojej niespożytej energii gdzieś wyładować. Ja też taki byłem, więc jest taka nadzieja, że może coś wybierze, w jakąś taką stronę artystyczną pójdzie", zwierzał się "Plejadzie". Wspólne zdjęcia z sesji ciążowej oraz późniejsze rodzinne kadry pokazały ich jako zgraną, ciepłą rodzinę. ZOBACZ TEŻ: Ciche dni? Nie w ich domu. Rafał Brzoska zawarł z żoną ważną umowę. Ten jeden zapis zaskakuje Media informowały również o zaręczynach pary. Rafał Maserak oświadczył się Małgorzacie Lis, co zostało potwierdzone w wywiadach i relacjach prasowych. W przestrzeni medialnej pojawiały się doniesienia o planowanym ślubie, jednak uroczystość była przekładana. "Obecne okoliczności nie sprzyjają temu, by brać ślub. Lepiej będzie, jak skupimy się na wychowywaniu syna" - mówił w 2020 roku tancerz w rozmowie z "Twoim Imperium". Temat powracał w wywiadach jeszcze kilkukrotnie. "Założyliśmy rodzinę, a pojawienie się na świecie dziecka jest dużo ważniejsze niż obrączki. Ale żeby była jasność: osobiście nie mam nic przeciwko instytucji małżeństwa. Więc myślę, że ten dzień ślubu kiedyś nadejdzie", powiedział z kolei dla "Na żywo" jakiś czas temu. Prywatność w życiu Rafała Maseraka To właśnie dyskrecja sprawia, że postać Małgorzaty Lis budzi zainteresowanie — pozostaje bowiem poza schematem partnerki celebryty. Ich historia pokazuje, że można tworzyć stabilny związek w świecie pełnym kamer, nie rezygnując z prawa do intymności. Dziś, gdy Rafał Maserak świętuje urodziny, trudno nie zauważyć, że jednym z jego największych życiowych osiągnięć — obok sukcesów zawodowych — jest właśnie rodzina, którą stworzyli. To relacja budowana z dala od skandali, w atmosferze wzajemnego szacunku i dojrzałości. SPRAWDŹ TEŻ: Dzieli ich 16 lat, łączy wielka miłość. Magdalena Cielecka dosadnie o różnicy wieku między nią a ukochanym. Nie brała jeńców
„Ranczo” powróciło! Sprawdź, kto zagrał Kusego w nowej wersji kultowego serialu. Jest jedno „ale”
Kultowy polski serial „Ranczo” doczekał się estońskiej wersji – „Naabriplika”. Kim są Kusti i Liisi? Dlaczego Kusy zniknął po dwóch sezonach?
Estońska telewizja odważyła się na coś, co wydawało się niemożliwe – stworzenie lokalnej wersji kultowego polskiego serialu „Ranczo”. Efektem jest „Naabriplika” – produkcja, która od premiery w 2013 roku przyciągała estońską widownię aż przez pięć sezonów. Choć struktura fabularna i główne postacie zostały zachowane, adaptacja wprowadza liczne zmiany, które nadają historii świeżości i lokalnego kolorytu. Estońska adaptacja z rozmachem – 131 odcinków i pięć sezonów W przeciwieństwie do wielu nieudanych prób przeniesienia kultowych produkcji za granicę, estońskie „Naabriplika” nie tylko się udało, ale też zyskało uznanie. Serial miał swoją premierę w 2013 roku i był emitowany aż przez pięć lat, kończąc się w 2018 roku na imponującej liczbie 131 odcinków – o jeden więcej niż oryginalne polskie „Ranczo”. To sukces, którego nie można zignorować. Produkcja zachowała charakterystyczny dla „Rancza” klimat małomiasteczkowej codzienności, ukazując lokalną społeczność w krzywym zwierciadle z odpowiednią dawką ironii, ciepła i politycznej satyry. ZOBACZ TEŻ: Nowy sezon „Rancza", to tylko kwestia czasu? Reżyser serialu ujawnił szczegóły. Internauci są zachwyceni Znajome twarze w nowej wersji – Kusti, Liisi i bracia Koosaar W estońskiej wersji serialu widzowie poznają Kustiego – odpowiednik polskiego Kusego, oraz Liisi, czyli estońską Lucy. Ich relacja rozwija się na podobnych zasadach jak w polskim oryginale – Liisi przyjeżdża z zagranicy i musi odnaleźć się w konserwatywnej wiejskiej społeczności. Zamiast braci bliźniaków, estońscy scenarzyści postawili na bardziej realistyczne rozwiązanie – duchowny Viktor Koosaar i burmistrz Pavel Koosaar są braćmi, ale granymi przez dwóch różnych aktorów. Dzięki temu uniknięto zabiegów z podwójną rolą i CGI, co nadaje postaciom bardziej autentycznego charakteru. Nie tylko ławka – lokalne smaczki i kulturowe różnice Podobnie jak w polskim „Ranczu”, mieszkańcy estońskiej wsi mają swoje stałe miejsce spotkań – ale nie jest to już ławka pod sklepem, a... przystanek autobusowy. To właśnie tam toczą się najważniejsze dyskusje o polityce, sąsiadach i absurdach dnia codziennego. Scenarzyści estonizowali też inne elementy fabuły – zmieniono nazwy, obyczaje, a nawet sposób prowadzenia wiejskich debat. Dzięki temu „Naabriplika” nie jest jedynie kopią, lecz pełnoprawnym serialem zakorzenionym w estońskim kontekście społecznym. Kusy znika po dwóch sezonach – niecodzienna decyzja twórców Jedną z najbardziej zaskakujących decyzji twórców „Naabriplika” było usunięcie postaci Kustiego już po drugim sezonie. Aktor grający tę postać postanowił zakończyć udział w produkcji, a scenarzyści – zamiast zmieniać obsadę – po prostu usunęli go z fabuły. To ruch odważny, który mocno zmienił dynamikę serialu, ale paradoksalnie nie wpłynął negatywnie na jego popularność. Odbiór widzów – zaskoczenie, ciekawość, nostalgia Choć „Naabriplika” była produkowana lokalnie, wieść o estońskim „Ranczu” szybko dotarła do Polski. Internauci komentowali zdjęcia aktorów i porównywali ich do oryginałów – zaskakujące podobieństwa w wyglądzie czy mimice Liisi i Kustiego wzbudzały nostalgię, a niektóre rozwiązania fabularne (np. przystanek zamiast ławki) – uśmiech i uznanie. Estońska wersja to dowód, że dobrze napisana historia z uniwersalnym przekazem o relacjach międzyludzkich, tradycji i zmianie – potrafi zaadaptować się w zupełnie innej kulturze i zyskać nowe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Fani "Rancza" przecierają oczy. Tak dziś wygląda serialowy Fabian Duda, zmiana o 180 stopni!
Zaskakujący re-casting uwielbianej postaci w "1670". Twórcy hitu Netflixa potwierdzili plotki
W drugim sezonie serialu „1670” Netflix zdecydował się na głośny re-casting – Stanisław Adamczewski nie będzie już grany przez Michała Balickiego, lecz Filipa Zarębę. Wiemy, kiedy premiera nowego sezonu.
Po entuzjastycznym przyjęciu pierwszego sezonu serialu „1670” wiele osób liczyło, że w kontynuacji zobaczymy dotychczasową obsadę. Tymczasem twórcy zaskoczyli – rolę Stanisława Adamczewskiego przejął Filip Zaręba. To wywołało niemałe poruszenie wśród widzów, zwłaszcza że producentom zależało na utrzymaniu spójności i harmonogramu produkcji. "1670" powraca, a re-casting gromi komentarze Decyzja o zamianie odtwórcy Stanisława Adamczewskiego zaskoczyła niemal wszystkich. Michał Balicki, znany z charakterystycznego poczucia humoru i wyrazistego stylu gry, był jednym z ulubieńców publiczności w pierwszym sezonie „1670”. Reakcje w mediach społecznościowych były natychmiastowe – pojawiły się zarówno głosy niezadowolenia, jak i ciekawość, co do nowej interpretacji postaci przez Filipa Zarębę. Wielu widzów wyraziło obawy, czy zmiana aktora nie zaburzy dynamiki między bohaterami, która była jednym z atutów produkcji. Jednak pojawiły się też głosy bardziej wyważone – część fanów zauważa, że choć recasting może być ryzykowny, to często przynosi niespodziewane efekty artystyczne. Powody re-castingu – co mówią twórcy serialu Twórcy „1670” nie pozostawili spekulacji bez odpowiedzi. Oficjalnie poinformowali, że Michał Balicki nie mógł kontynuować pracy nad serialem ze względu na konflikt terminów. Aktor zaangażowany jest bowiem w inny projekt – "Emigrację XD" i "Edukację XD", który kolidował z harmonogramem zdjęć drugiego sezonu "1670". "Niestety te zdjęcia odbywały się w tym samym czasie. Bardzo długo próbowaliśmy to połączyć, niestety się nie udało. W związku z tym musiał się pojawić nowy Stanisław, którego Filip gra wspaniale" — przekazali podczas spotkania z fanami podczas festiwalu Nowe Horyzonty. Choć Balicki sam przyznał w jednym z wywiadów, że ma „małe FOMO” (fear of missing out — przyp. red.) z powodu utraty roli, decyzja została podjęta wspólnie i bez konfliktów. Produkcja postawiła na płynność pracy i nie chciała przesuwać premier ani narażać zespołu na logistyczne trudności. To dojrzała decyzja, choć dla widzów – bolesna. View oEmbed on the source website Kim jest Filip Zaręba – portret nowego Stanisława Adamczewskiego Filip Zaręba to doświadczony aktor teatralny i filmowy, który w ostatnich latach coraz śmielej zaznacza swoją obecność w profesjonalnych produkcjach. Jego udział w „1670” może okazać się powiewem świeżości. Twórcy podkreślają, że aktor wniósł do roli Stanisława nową energię, nie kopiując Balickiego, ale budując postać od nowa. Widzowie mogą spodziewać się nieco innej wersji tej samej postaci. Data premiery 2. sezonu „1670” Netflix oficjalnie zapowiedział, że premiera drugiego sezonu „1670” odbędzie się 17 września 2025 roku. Pierwszy zwiastun zaprezentowany na platformie oraz w mediach społecznościowych spotkał się z dużym zainteresowaniem – oprócz humoru i znanych twarzy, można w nim zobaczyć także nowe sceny z Filipem Zarębą jako Stanisławem. W komentarzach przeważają mieszane reakcje, ale nie brakuje i tych pozytywnych – wielu fanów cieszy się, że serial nie traci charakteru, mimo zmian personalnych. Twórcy zapewniają, że zachowana zostanie stylistyczna spójność i ironiczny ton, który uczynił „1670” jednym z największych hitów polskiego Netflixa ostatnich lat.
Wiemy, kiedy ten japoński fenomen wróci na Netflix. Pozycja obowiązkowa dla fanów Squid game
Alice in Borderland powraca 25 września 2025, kontynuując przygodę Arisu i Usagi po dramatycznym finale sezonu 2. Ten japoński hit od dawna porównuje się do fenomenu Squid Game – od brutalnych gier przez psychologiczną głębię aż po klimatyczne podobieństwa, które przyciągają fanów survivalowych thrillerów.
Drugi sezon zakończył się emocjonującą ucieczką Arisu i Usagi z Borderlandu. Para bohaterów wróciła do świata rzeczywistego, lecz nie na długo – karta z Jokerem była symbolicznym zwiastunem nadciągającego chaosu. W trzecim sezonie poznamy nowy wymiar gry oraz być może prawdę o genezie całego systemu. Netflix potwierdził, że kontynuacja pojawi się 25 września 2025 – i już teraz wywołuje ogromne emocje wśród fanów na całym świecie. Alice in Borderland wraca 25 września 2025 – co wiemy o fabule i obsadzie? Nadchodzący sezon ma rozbudować świat Borderland i wprowadzić nowych bohaterów, z którymi Arisu zmierzy się podczas serii coraz bardziej skomplikowanych i brutalnych gier. Powracają Kento Yamazaki (Arisu) oraz Tao Tsuchiya (Usagi), reżyserem pozostaje Shinsuke Sato, który obiecał, że sezon 3 będzie najbardziej intensywny z całej serii. Twórcy zapowiadają, że tym razem gra wkroczy na jeszcze bardziej nieprzewidywalny poziom – karta Joker symbolizuje chaos, a nowe zasady wykraczają poza logikę poprzednich sezonów. Atmosfera ma być jeszcze bardziej klaustrofobiczna i psychodeliczna, a fabularnie serial ma zbliżyć się do konkluzji znanej z oryginalnej mangi autorstwa Haro Asô. Sezon 3 ma być również momentem przełomowym pod względem produkcyjnym – większy budżet, międzynarodowe ambicje oraz sceny kręcone poza Japonią mają nadać serii nowy, globalny wymiar. ZOBACZ TEŻ: Przeraża i wzrusza za jednym zamachem. Ten serial Netfliksa znokautuje cię emocjonalnie! View oEmbed on the source website Dlaczego fani Squid Game pokochają Alice in Borderland? Porównanie motywów i klimatów Choć „Alice in Borderland” i „Squid Game” pochodzą z różnych kultur (japońskiej i koreańskiej), to łączy je rdzeń fabularny: brutalna gra o przetrwanie. W obu serialach bohaterowie zostają wrzuceni w sadystyczny system, gdzie życie zależy od zdolności logicznych, sprytu i wytrzymałości psychicznej. Squid Game operuje metaforą klasową i społeczną – rywalizacja rozgrywa się w kontekście długów i nierówności ekonomicznych. Z kolei Alice in Borderland stawia pytania egzystencjalne – o wartość życia, tożsamość i sens cierpienia. Obie produkcje łączy intensywny klimat, nagłe zwroty akcji, emocjonalna głębia i mocne, zapadające w pamięć postacie. Wielu fanów Squid Game zwróciło uwagę na większą dynamikę i tempo akcji w Alice in Borderland, a także bardziej fantastyczną otoczkę, która otwiera drogę do interpretacji symbolicznej. To serial, który nie tylko szokuje, ale też zmusza do myślenia. Pod względem wizualnym i montażowym również nie ustępuje – a niektórzy krytycy uważają go nawet za bardziej konsekwentny narracyjnie. Jeśli Squid Game to Twoja bajka – nie przegap Alice in Borderland Dla fanów intensywnych thrillerów, moralnych dylematów i mistrzowskiej reżyserii, Alice in Borderland to serial obowiązkowy. Sezon 3 zapowiada się jako emocjonalna bomba, która dostarczy nie tylko adrenaliny, ale i refleksji. To więcej niż japoński odpowiednik Squid Game – to jego filozoficzny, dojrzały kuzyn. Premiera 25 września 2025 – Netflix już dziś szykuje się na kolejny wielki hit. SPRAWDŹ TEŻ: Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy View oEmbed on the source website
Gwiazdor Squid Game był zaskoczony losem swojej postaci. To wyszło na jaw po czasie
Lee Jung‑jae, odtwórca Seong Gi‑huna w „Squid Game”, przyznał w rozmowie dla Netflixowej „Rozmowy gwiazd”, że był naprawdę zaskoczony decyzją swojej postaci. W finałowym momencie trzeciego sezonu Gi‑hun dokonuje niespodziewanego poświęcenia – aktor zastanawiał się, co kierowało bohaterem.
Choć widzowie mogli się spodziewać dramatycznych zwrotów akcji, to sam Lee Jung‑jae nie przewidział, że jego bohater zdecyduje się na aż tak radykalny krok. W rozmowie Netflixowej z twórcami podkreślał „religijny charakter” decyzji i jej głębokie znaczenie emocjonalne. Aktor przyznał, że długo analizował, co Gi‑hun miał na myśli, mówiąc „Nie jesteśmy końmi, jesteśmy ludźmi”. Dalsza część artykułu zawiera spoilery do 3. sezonu serialu "Squid Game". Co zaskoczyło aktora w zakończeniu Gi‑huna? Lee Jung‑jae przyznał, że zakończenie losów Gi‑huna było dla niego prawdziwym szokiem. W trzecim sezonie serialu jego postać decyduje się na ofiarę o wymiarze niemalże duchowym – wbrew swojej dotychczasowej ewolucji jako bohatera. W jednej ze scen Gi‑hun mówi słowa: „Nie jesteśmy końmi, jesteśmy ludźmi” i dokonuje dramatycznego wyboru, który jest symbolicznym rozliczeniem z dotychczasową filozofią Gry — poświęcił swoje życie w zamian za życie dziecka uczestniczki o numerze 222. ZOBACZ TEŻ: Zakończenie "Squid Game" wbija w fotel. Co naprawdę oznacza ostatnia scena? Będziesz zaskoczony! Aktor nie krył, że nie spodziewał się, iż twórcy serialu poprowadzą jego postać w tak radykalny sposób. "Kiedy czytałem scenariusz, najbardziej ciekawiło mnie, jak to wszystko się skończy. A kiedy dotarłem do ostatniej strony, przeczytałem ostatnią scenę z Gi-hunem i byłem trochę zaskoczony. Pomyślałem sobie: "OK, więc to jest to. Taki wybór podjął". Czułem, co siedzi w głowie Gi-hunowi. Kiedy patrzę wstecz i myślę o wszystkich postaciach, które kiedykolwiek grałem, widziałem lub o których czytałem, to, co robi Gi-hun, ma w sobie coś niemal religijnego", mówił podczas rozmowy dla Netflixa. Jak Lee Jung‑jae zareagował na finałowy zwrot akcji? Lee Jung‑jae wyraził ogromne emocje i konsternację, gdy po raz pierwszy zapoznał się z finałowym scenariuszem. Jego słowa, cytowane przez portal Serialowa.pl, wskazują na głębokie refleksje związane z ostatnią przemową bohatera, kończącą się urwanym w połowie zdaniem: "ludzie są...". "Dla mnie motywacje mojego bohatera były naprawdę szczere, ponieważ pragnął on jedynie chronić i ocalić to dziecko. Dlatego dla mnie ta kwestia brzmiała następująco: "Ludzie są godni szacunku" — podsumował. Choć była to scena istotna dla całej struktury fabularnej trzeciego sezonu, fani niemal jednogłośne uznali ją za jeden z najgorszych elementów finału. SPRAWDŹ TEŻ: „Squid Game” zakończyło się inaczej niż myślisz. Reżyser przerwał milczenie i zdradził całą prawdę Źródło: Serialowa.pl
Stranger Things gra na emocjach jak nigdy. Ten klasyk lat 70. w zwiastunie wbije cię w fotel
Rockowy klasyk wlewa nową energię do wizualnego świata Stranger Things – trailer oparty na potężnych riffach Deep Purple mówi: koniec sielanki, czas na ciężkie brzmienia!
O ile wcześniejsze sezony serialu opierały się na synth‑popie lat 80., nowy zwiastun piątego sezonu prezentuje odważne odejście w stronę klasycznego hard rocka lat 70., przywołując niezwykłą "Child in Time" Deep Purple jako muzyczną zapowiedź nadchodzącego finału: to nie tylko dodatek – to punkt ciężkości zwiastuna. Dlaczego „Child in Time” to idealny wybór do zwiastuna "Stranger Things"? „Child in Time” to jeden z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie naładowanych utworów w historii muzyki rockowej. Napisany i wydany przez Deep Purple w 1970 roku na albumie „Deep Purple in Rock”, utwór ten nie tylko rezonuje z atmosferą nadciągającego mroku, ale też perfekcyjnie ilustruje emocjonalne napięcie, jakie ma towarzyszyć widzom w finałowym sezonie Stranger Things. Zaczyna się cicho – niemal kontemplacyjnie – by potem przejść w niemal apokaliptyczną eksplozję gitarowych solówek i wokalnych wzniesień Iana Gillana. To dokładnie to, czego potrzebuje zwiastun, by opowiedzieć historię emocjonalnej eskalacji i nadchodzącej konfrontacji z siłami Upside Down. Wybór tego utworu nie jest więc przypadkiem – to znak, że serial zmienia ton na poważniejszy, cięższy, bardziej dojrzały. ZOBACZ: Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy Tradycja muzyki rock/metal w Stranger Things Nie jest to pierwszy raz, gdy twórcy Stranger Things sięgają po muzyczne legendy. W czwartym sezonie ikoniczna scena z Eddiem Munsonem grającym „Master of Puppets” Metalliki nie tylko zapisała się w historii popkultury, ale też wyniosła serial na nowy poziom pod względem integracji muzyki z narracją. Wcześniej słyszeliśmy też „Running Up That Hill” Kate Bush, który wrócił na szczyty list przebojów, oraz „Separate Ways” Journey w synthwave'owej reinterpretacji. To wszystko pokazuje, że Stranger Things od początku traktuje muzykę jako równorzędnego bohatera opowieści – a nie jedynie tło. Zastosowanie „Child in Time” wpisuje się w tę tradycję, oferując jeszcze głębsze zanurzenie w emocjonalnym świecie bohaterów. Muzyczne brzmienie zwiastuna – nowe otwarcie czy ukłon w stronę klasyki? Wybór „Child in Time” to nie tylko ukłon w stronę muzycznej klasyki, ale też jasny komunikat: finałowy sezon nie będzie już nostalgiczną zabawą. Zwiastun nie bawi się w konwenanse. Psychodeliczna aura, mocne bębny i dramatyczny wokal tworzą atmosferę egzystencjalnego napięcia, którego nie da się zlekceważyć. To świadome odejście od synthów i new wave, które dominowały dotąd w dźwiękowej oprawie serialu. Tu każdy riff ma znaczenie – zwiastun prowokuje, buduje napięcie i podpowiada, że przed nami najbardziej mroczny rozdział tej opowieści. Dzięki takiej ścieżce dźwiękowej twórcy nie tylko oddają hołd klasykom, ale też skutecznie rozbudzają fanowskie emocje i oczekiwania. Bo jeśli zwiastun serwuje nam Deep Purple w pełnej krasie, to co przyniesie sam sezon? SPRAWDŹ TEŻ: Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat View oEmbed on the source website
Andrzej Seweryn jakiego jeszcze nie widzieliśmy! Ta rola może przejść do historii
Andrzej Seweryn dołączył do obsady najnowszej adaptacji „Lalki” Bolesława Prusa. Wcieli się w Tomasza Łęckiego, ojca Izabeli. Kto jeszcze zagra, gdzie kręcą zdjęcia i czego się spodziewać?
Nowa ekranizacja „Lalki” zapowiada się jako jedna z najważniejszych premier filmowych nadchodzącego roku. Reżyser Maciej Kawalski postawił na mocną, gwiazdorską obsadę. W roli Tomasza Łęckiego zobaczymy Andrzeja Seweryna – aktora, którego styl i elegancja doskonale wpisują się w klimat powieściowego bohatera. Zdjęcia do filmu rozpoczną się już 22 lipca 2025 roku, a sceny powstaną m.in. w Warszawie, Łodzi i Paryżu. Powrót do klasyki "Lalki" w wielkim stylu Reżyserem nowej adaptacji „Lalki” jest Maciej Kawalski, twórca m.in. „Niebezpiecznych dżentelmenów”, który podjął się zadania odświeżenia tej kanonicznej powieści Bolesława Prusa w sposób zarówno wierny literackiemu pierwowzorowi, jak i atrakcyjny wizualnie dla współczesnego widza. Za produkcję odpowiada Gigant Films we współpracy z Telewizją Polską. Zdjęcia do filmu ruszają 22 lipca 2025 roku i potrwają do grudnia. Ekipa odwiedzi cztery miasta: Warszawę, Łódź, Wrocław oraz Paryż – miasto, które odegra ważną rolę w wątku podróży Wokulskiego i odda klimat kosmopolitycznego świata XIX wieku. Andrzej Seweryn jako Tomasz Łęcki – arystokrata z klasą Wybór Andrzeja Seweryna do roli Tomasza Łęckiego wydaje się naturalny. Aktor wnosi do roli postać pełną sprzeczności – zarazem dumną i komiczną, przywiązaną do arystokratycznych tradycji, ale żyjącą ponad stan. Sam Seweryn określił Łęckiego jako „urokliwego, tragicznego i śmiesznego zarazem”. Dodał również, że jego bohater „trzyma fason, choć grunt usuwa mu się spod nóg”, co czyni z tej roli ciekawy portret psychologiczny człowieka wypartego przez nowoczesność. To nie pierwsza rola Seweryna w adaptacjach literackich. Jego doświadczenie teatralne i filmowe, m.in. w produkcjach Andrzeja Wajdy i w Comédie-Française, daje gwarancję głębi i klasy aktorskiej. ZOBACZ TEŻ: Bridget Jones z Powiśla wchodzi do gry! Ta komedia pokaże ci, jak żyć, by nie zwariować Obsada, która budzi emocje Poza Sewerynem na ekranie zobaczymy również: Marcina Dorocińskiego jako Stanisława Wokulskiego, Kamilę Urzędowską jako Izabelę Łęcką, Marka Kondrata, Agatę Kuleszę i Maję Komorowską w rolach drugoplanowych. Dobór aktorów wskazuje na produkcję, która chce połączyć wysoką jakość artystyczną z popularnością wśród szerokiej widowni. Dorociński, z charyzmą i doświadczeniem w rolach skomplikowanych mężczyzn, ma szansę stworzyć nowego, niejednoznacznego Wokulskiego, natomiast Urzędowska może nadać postaci Izabeli nowe, bardziej wyraziste rysy. Wielowymiarowy portret epoki „Lalka” w tej wersji ma być nie tylko klasyczną ekranizacją, ale też opowieścią o uniwersalnych mechanizmach społecznych: rozdźwięku między klasami, potędze pieniądza i złudzeniach romantyzmu. W warstwie wizualnej film ma korzystać z bogatej scenografii oraz własnoręcznie wykonanych kostiumów. Reżyser zapowiada też, że produkcja położy duży nacisk na autentyczność realiów historycznych, jednocześnie podkreślając współczesne analogie. Film ma być estetycznie wysmakowany, ale emocjonalnie intensywny. Co dalej? "Lalka" wkroczy na ekrany w 2026 Premiera filmu planowana jest na 2026 rok, a nowa „Lalka” już teraz budzi ogromne zainteresowanie. Udział Andrzeja Seweryna, legendy polskiego aktorstwa, w roli Tomasza Łęckiego to nie tylko castingowy strzał w dziesiątkę, ale też zapowiedź produkcji, która może na nowo rozpalić zainteresowanie klasyką polskiej literatury. W oczekiwaniu na pierwszy teaser – jedno jest pewne: Tomasz Łęcki w wykonaniu Seweryna będzie postacią, o której długo się nie zapomni. SPRAWDŹ TEŻ: Zapomnij o zagranicznych hitach. Ta polska perełka z Więckiewiczem rozbija bank na Netflixie
Ostatnie chwile Joanny Kołaczkowskiej były pełne nadziei. Kabaret Hrabi wierzył w cud
Joanna Kołaczkowska walczyła z nowotworem z niezwykłą siłą i godnością. Do końca była otoczona miłością, wsparciem fanów i środowiska kabaretowego.
Choć jej życie zakończyło się zbyt wcześnie, Joanna Kołaczkowska do ostatnich chwil pozostawała symbolem nadziei i niezwykłej siły ducha. Jej walka z ciężką chorobą poruszyła tysiące serc – od najbliższych po fanów w całej Polsce. Kobieta, która przez lata wywoływała śmiech i wzruszenie, sama stała się źródłem emocji, które teraz trudno opisać słowami. Walka o zdrowie i wsparcie z całej Polski Diagnoza była szokiem – nowotwór, który zaatakował Joannę Kołaczkowską, wymagał intensywnego leczenia i nieustannej walki. Mimo że artystka nie ujawniała szczegółów swojej choroby publicznie, wiadomo było, że jej stan jest poważny. W odpowiedzi na sytuację, przyjaciele i środowisko artystyczne natychmiast zorganizowali wsparcie. Powstały zbiórki i wydarzenia charytatywne – najbardziej poruszający był koncert „Dla Ciebie mógłbym zrobić wszystko” w warszawskim Teatrze Współczesnym. Scena stała się miejscem pełnym emocji, gdzie artyści, publiczność i bliscy Joanny wyrażali swoją miłość, oddanie i nadzieję. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Potemowe piosenki i wielka mobilizacja Kabaret Hrabi, z którym Joanna Kołaczkowska była związana przez lata, zorganizował specjalne wydarzenia pod nazwą „Potemowe piosenki”. Dochód ze sprzedaży biletów w całości przekazano na jej leczenie. Publiczność, która kochała Joannę za jej poczucie humoru i ciepło, odpowiedziała z wielką solidarnością – bilety wyprzedawały się błyskawicznie. Wspólna energia fanów i przyjaciół dawała nadzieję, że cud jest możliwy. Kabaret Hrabi w swoim oświadczeniu napisał później: „Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił”. Ostatnie dni – więcej niż cisza Odejście Joanny Kołaczkowskiej w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku było ciosem, który poruszył cały kraj. Miała 59 lat. Odeszła miesiąc po urodzinach, otoczona bliskimi i wdzięcznością za wszystko, co dała światu – nie tylko śmiech, ale też refleksję, czułość i autentyczność. Jej ostatnie chwile były pełne symboliki – koncerty, świece, wspólne modlitwy i cicha obecność tych, którzy kochali ją najbardziej. Mimo że cud nie nadszedł, jej życie i walka były jego esencją – świadectwem miłości, która nie zna granic i pamięci, która nie gaśnie. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Joanna Kołaczkowska, ukochana przez publiczność artystka Kabaretu Hrabi, zmarła po walce z nowotworem. Gwiazdy, z Marzeną Rogalską na czele, żegnają ją z czułością i wdzięcznością.
Wiadomość o śmierci Joanny Kołaczkowskiej poruszyła Polskę. Zmarła w wieku 59 lat, po walce z chorobą nowotworową. Od rana w mediach społecznościowych płyną wzruszające wpisy – szczególnie słowa Marzeny Rogalskiej zyskały ogromny rezonans. W jej pożegnaniu pobrzmiewała nie tylko przyjaźń, ale i głęboki podziw dla kobiety, która swoją szczerością i humorem zdobyła serca widzów w całym kraju. Joanna Kołaczkowska nie żyje. Marzena Rogalska poruszająco żegna przyjaciółkę Marzena Rogalska opublikowała na Instagramie słowa, które poruszyły cały kraj. „Jeśli chciałabym Ci coś powiedzieć… to pewnie to, że świat bez Ciebie będzie po prostu uboższy. Wszystko, co stworzyłaś, zostanie, ale Twojej obecności już nic nie zastąpi”. To szczere wyznanie ukazuje, jak bliska była im więź – nie tylko zawodowa, ale i głęboka przyjaźń. "Życie bywa piękne, ale też okropnie niesprawiedliwe. To Ciebie dopadła choroba. Nie kogoś, kto żył byle jak, na pół gwizdka. Tylko Ciebie – kochaną, dobrą, całą z serca, z czułości, z miłości. Trudno to wszystko pojąć" — pisała ze wzruszeniem, ukazując część ich wspólnej historii. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Gwiazdy żegnają Kołaczkowską – hołd dla życia i talentu W sieci pojawiły się liczne wpisy od gwiazd i artystów, którym bliska była Joanna. Przyjaciółkę pożegnał m.in. Artur Andrus, który podzielił się osobistą refleksją: "Nie da się napisać wesołej piosenki o sercu rozerwanym na kawałku". Luiza Ganczarska, producentka, napisała z kolei: "O milion spotkań za mało, za mało skeczy, programów obejrzanych na żywo. Za mało "nie nagrywajcie, ale można robić notatki". I ****, nigdy nie robiłam. Zapisywałam w sercu każdy jeden wybuch śmiechu, który z intensywności graniczył z mdłościami". Swoje pożegnania zamieścili także m.in. Adrianna Borek, Krzysztof Śmiszek, Paulina Holtz, czy Andrzej Saramonowicz. Kabaret Hrabi – jak scenę żegnała ich Asia Jej misternie utkane kariery ścieżki – od Drugi Garnitur, przez Potem, aż po Kabaret Hrabi – zostawiły niezatarte wspomnienia. Od 2002 roku była jedną z twarzy grupy, współtworzyła skecze, pisała piosenki („Song porzuconej”, „Bakteria w całusie”) i animowała scenę ciepłem charakterystycznej charyzmy. W ostatnich miesiącach zespół zintensyfikował działania – odwołano jej występy do końca sierpnia, a dochód z koncertów przeznaczono na jej leczenie, wraz z apelem o wsparcie finansowe i duchowe.
Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy
Nowy teaser sezonu 5 „Stranger Things” już jest! Netflix odsłonił zapowiedź finału oraz plakat, który rozbudza oczekiwania fanów. Co zdradzili twórcy?
Wraz z premierą oficjalnego teasera i nowego plakatu, Netflix rozpoczął finałową kampanię promującą piąty, ostatni sezon „Stranger Things”. To kulminacja historii, która od dziewięciu lat trzyma widzów w napięciu. Wideo ukazuje znajome twarze i mroczną atmosferę Hawkins, przypominając, że nadciąga ostatnia, decydująca bitwa. Akcja rozgrywa się jesienią 1987 roku – Hawkins otoczone wojskiem, Jedenastka w ukryciu, a Vecna znów na wolności. Nowy teaser Stranger Things 5 – przedsmak końca W opublikowanym przez Netflix teaserze widzimy główną obsadę: Millie Bobby Brown, Davida Harboura, Finna Wolfharda, Gatena Matarazzo, Caleba McLaughlina, Noaha Schnappa i pozostałych członków drużyny z Hawkins. Materiał to nie tylko nostalgiczne wspomnienie początków serii, ale też zapowiedź emocjonalnego i widowiskowego finału. Bracia Duffer podkreślają, że nowy sezon będzie połączeniem klimatu sezonu pierwszego z rozmachem sezonu czwartego – osiem odcinków ma dostarczyć zarówno wzruszeń, jak i napięcia. Finałowa odsłona ukaże się w trzech częściach: 27 listopada 2025 – odcinki 1-4, 26 grudnia 2025 – odcinki 5-7, 1 stycznia 2026 – wielki finał, odcinek 8. View oEmbed on the source website O czym będzie sezon 5? Apokalipsa w Hawkins Jesień 1987 roku. W Hawkins ponownie dzieje się coś strasznego. Otwarte bramy do Upside Down powodują panikę wśród mieszkańców. Will Byers po raz kolejny odgrywa kluczową rolę – jego więź z innym wymiarem może przesądzić o losach całego świata. Zbliża się rocznica jego zniknięcia, a narastająca atmosfera grozy tylko potęguje napięcie. Po dramatycznych wydarzeniach z sezonu czwartego Jedenastka (Millie Bobby Brown) musi pozostać w ukryciu. Wojsko i rząd polują na nią, co dodatkowo komplikuje sytuację. Tymczasem Vecna – potężniejszy niż kiedykolwiek – zniknął bez śladu. Głównym celem bohaterów jest odnalezienie go i ostateczne powstrzymanie. Nie będzie to jednak łatwe – Hawkins jest otoczone, a czas działa na niekorzyść. ZOBACZ TEŻ: Przeraża i wzrusza za jednym zamachem. Ten serial Netfliksa znokautuje cię emocjonalnie! Plakat sezonu 5 – czerwone „5” i cisza przed burzą Oficjalny plakat piątego sezonu, opublikowany niedługo po premierze teasera, ukazuje symboliczną czerwoną cyfrę „5” na tle złowrogiej czerwieni i mroku Upside Down. To wizualny manifest – prosto, surowo i bez zbędnych słów. Plakat jasno sygnalizuje, że zbliża się koniec. Na materiałach promocyjnych twórcy skupiają się na emocjach, które towarzyszą zamykaniu tej dziewięcioletniej historii. View oEmbed on the source website Kto wraca w obsadzie finału? W finale „Stranger Things” zobaczymy pełną obsadę, w tym: Winonę Ryder (Joyce Byers), Davida Harboura (Jim Hopper), Millie Bobby Brown (Jedenastka), Finn Wolfhard (Mike), Gaten Matarazzo (Dustin), Noah Schnapp (Will), Caleb McLaughlin (Lucas), Sadie Sink (Max), Joe Keery, Natalia Dyer, Charlie Heaton, Maya Hawke, Priah Ferguson, Brett Gelman, Jamie Campbell Bower, a także Linda Hamilton jako dr Kay. Dodatkowo, Amybeth McNulty oraz nowe postacie – Derek Turnbow (Jake Connelly), Holly Wheeler (Nell Fisher), por. Akers (Alex Breaux) – uzupełniają rozbudowaną obsadę finału. Dziewięć lat fenomenu. Jak „Stranger Things” zmieniło Netflixa? Serial miał swoją premierę 15 lipca 2016 roku i niemal z miejsca stał się globalnym hitem. Zawdzięcza to świetnemu balansowi między horrorem, nostalgią za latami 80., humorem i dramatem. Produkcja stworzona przez braci Duffer i wyprodukowana przez Upside Down Pictures i 21 Laps Entertainment zdobyła miliony fanów na całym świecie. Ostatni sezon ma być kulminacją tej wieloletniej podróży – emocjonalnej i produkcyjnie imponującej. SPRAWDŹ TEŻ: Netflix odpala własne Yellowstone. Ten serial nie pozwoli ci się oderwać od ekranu!
Ten hit Apple TV+ zdeklasował konkurencję! 27 nominacji do nagrody Emmy to jedynie początek
„Severance” („Rozdzielenie”) to przełomowy thriller psychologiczny Apple TV+, który zdobył aż 27 nominacji do 77. ceremonii Emmy 2025. Ten kultowy serial zachwyca widzów i krytyków dzięki wciągającej fabule, perfekcyjnej estetyce i gwiazdorskiej obsadzie. W artykule przybliżamy, o czym jest, co stanowi jego fenomen oraz najciekawsze kulisy produkcji.
Serial rozgrywa się w biurowym świecie Lumon Industries, gdzie pracownicy poddają się eksperymentowi – procedurze „severance”, która oddziela ich wspomnienia służbowe od prywatnych. Gdy główny bohater, Mark Scout (Adam Scott), zaczyna odkrywać mroczne sekrety firmy, widz zostaje wciągnięty w gęstą atmosferę zagadki, która odbija się szerokim echem w kulturze. Dlaczego „Severance” to fenomen kulturowy? „Rozdzielenie” stało się czymś więcej niż serialem – to soczewka naszych lęków związanych z pracą, tożsamością i korporacyjnym zniewoleniem. Oryginalna koncepcja oddzielenia wspomnień prywatnych i zawodowych wywołała globalną dyskusję na temat etyki technologii i granic człowieczeństwa. Styl wizualny serialu – minimalistyczne biura, oszczędna kolorystyka, retrofuturystyczne detale – przywodzi na myśl prace Kubricka i Lyncha. Reżyser Ben Stiller oraz twórca scenariusza Dan Erickson zadbali, by każdy kadr był niepokojącym obrazem psychicznej izolacji. Fani na całym świecie angażują się w analizowanie symboliki – od zagadkowych kóz, przez tajemnicze protokoły firmy, po ukryte znaczenia imion bohaterów. Powstały setki teorii i forów poświęconych „Severance”, a serial zyskał status „must-watch” wśród inteligentnych produkcji psychologicznych. ZOBACZ TEŻ: Netflix odpala własne Yellowstone. Ten serial nie pozwoli ci się oderwać od ekranu! Fabuła, tajemnice i mózg operacji – o czym jest serial? Głównym bohaterem „Rozdzielenia” jest Mark Scout – pracownik tajemniczej korporacji Lumon Industries. Dobrowolnie poddaje się zabiegowi, który oddziela jego „ja” zawodowe („innie”) od prywatnego („outie”). Gdy jeden z jego współpracowników znika w tajemniczych okolicznościach, zaczyna podejrzewać, że Lumon nie jest tym, za co się podaje. Serial nie tylko buduje napięcie rodem z thrillera, ale i stawia pytania o granice wolności, o to, kim jesteśmy bez wspomnień – i kto ma do nich prawo. Obok Adama Scotta w głównych rolach występują Britt Lower, Zach Cherry, John Turturro, Patricia Clarkson i Christopher Walken. Każdy odcinek to intelektualne wyzwanie i emocjonalna podróż. Scenariusz prowadzony jest z chirurgiczną precyzją – co chwilę odkrywamy nowe warstwy psychologicznej intrygi. 27 nominacji do Emmy 2025 – rekordowa wypowiedź krytyki Severance zdeklasowało konkurencję w tegorocznych nominacjach do Emmy, zdobywając aż 27 nominacji – najwięcej wśród wszystkich seriali dramatycznych. Wśród nich znalazły się: najlepszy serial dramatyczny, najlepsza reżyseria (Ben Stiller), najlepszy scenariusz oraz wyróżnienia aktorskie dla Adama Scotta, Britt Lower i Johna Turturro. Apple TV+, dzięki sukcesowi „Severance”, wysunęło się na pozycję lidera wśród platform streamingowych, wyprzedzając nawet dotychczasowych gigantów jak HBO i Netflix. Krytycy jednogłośnie okrzyknęli ten serial „najlepszą produkcją roku” i „telewizyjnym arcydziełem dekady”. Dla widzów to dowód, że twórczość może łączyć artystyczną jakość z masową popularnością. A dla Apple – moment triumfu, który definiuje nowy rozdział w historii streamingu. SPRAWDŹ TEŻ: Ten serial to wstrząsający obraz Polski lat 90. Kot i Różczka w obsadzie to dopiero początek. Poznaj pełną obsadę
Zapomnij o zagranicznych hitach. Ta polska perełka z Więckiewiczem rozbija bank na Netflixie
Kultowy film Juliusza Machulskiego „Vinci” z 2004 roku – inteligentna komedia kryminalna z wciągającą intrygą i mistrzowskim duetem Więckiewicza–Szyca – od 9 lipca dostępny jest na polskim Netflixie. To idealny moment, by nadrobić klasyk przed kinową premierą „Vinci 2”!
W dobie nieustannie zmieniającego się rynku streamingowego powrót klasycznych tytułów może wywołać falę nostalgii i nowego zainteresowania. Jednym z takich filmów jest „Vinci” – błyskotliwa komedia kryminalna Juliusza Machulskiego, która w 2004 roku podbiła polskie kina. Wraz z premierą kontynuacji i udostępnieniem oryginału na Netflixie, widzowie mają idealną okazję, by raz jeszcze zanurzyć się w świat fałszerzy, skoków i sprytnych intryg. O czym jest film „Vinci”? „Vinci” to film, który na stałe wpisał się do kanonu współczesnego polskiego kina rozrywkowego. Reżyserem i scenarzystą jest Juliusz Machulski – twórca takich hitów jak „Seksmisja” czy „Kiler”. Tym razem sięgnął po temat złodziei dzieł sztuki, wplatając w to wszystko dużą dawkę błyskotliwego humoru. W rolach głównych występują: Robert Więckiewicz jako Cuma – zawodowy złodziej obrazów, który po wyjściu z więzienia dostaje zlecenie na kradzież „Damy z łasiczką” z Muzeum Czartoryskich w Krakowie. Borys Szyc jako Szerszeń – dawny wspólnik Cumy, dziś... policjant. Kamilla Baar, Jan Machulski, Marcin Dorociński, Łukasz Simlat, Mieczysław Grąbka, Marian Dziędziel – uzupełniają mocną i rozpoznawalną obsadę. Cuma i Szerszeń planują skok życia – chcą ukraść dzieło Leonarda da Vinci, tworząc jego kopię. Ich wspólnikiem zostaje staruszek fałszerz (w tej roli Jan Machulski), a całą operację komplikuje nie tylko policja, ale też osobiste relacje i emocje. Inteligentny humor, klimat i emocje – dlaczego warto obejrzeć „Vinci”? To nie jest typowy kryminał. „Vinci” to misternie skonstruowana opowieść pełna inteligentnych dialogów i nieoczywistych zwrotów akcji. Krytycy i widzowie doceniają: Błyskotliwy scenariusz i dialogi z charakterem Doskonałą chemię między głównymi aktorami Unikalne połączenie sensacji i humoru Film zdobył dwie nominacje do Orłów – za reżyserię i scenariusz, a także nagrodę w Gdyni za najlepszy scenariusz. Co ciekawe, „Vinci” był trzecim najchętniej oglądanym filmem kinowym w Polsce w 2004 roku – wyprzedziły go tylko „Nigdy w życiu!” i „Pręgi”. ZOBACZ TEŻ: Polak zagrał w hicie Netflixa! Takiego wejścia nikt się nie spodziewał. Złoto! „Vinci” na Netflixie – idealny moment na seans Netflix wprowadził „Vinci” do swojej oferty 9 lipca 2025 roku. To posunięcie spotkało się z entuzjazmem widzów, bo film od lat cieszy się statusem kultowego. Serwis idealnie wyczuł moment – tuż przed premierą kontynuacji. Dla tych, którzy film znają – to nostalgiczny powrót do jednej z najlepszych polskich komedii kryminalnych. Dla nowych widzów – doskonała okazja, by poznać tę historię po raz pierwszy. Vinci 2 w kinach – Netflix idealnie wstrzelił się w timing! Premiera „Vinci 2” zapowiedziana jest na 25 lipca 2025 roku. Film ponownie reżyseruje Juliusz Machulski, a do ról powracają znani z pierwszej części Robert Więckiewicz, Borys Szyc, Marcin Dorociński, Kamilla Baar i Łukasz Simlat. Tym razem historia zaczyna się w Hiszpanii, gdzie Cuma wiedzie spokojne życie emeryta. Wszystko się zmienia, gdy odwiedza go Chudy (w tej roli Mirosław Haniszewski) z propozycją kolejnego skoku w Krakowie. W grę wchodzi nowa ekipa: buntownicy, ideowcy, złodzieje... a Cuma znów ma szansę pokazać klasę. Wartości kultowe i powrót klasyki „Vinci” to film, który zyskał status kultowego. Obok „Chłopaki nie płaczą” czy „Poranek kojota” stanowi żelazny punkt w repertuarze fanów inteligentnego, polskiego kina rozrywkowego. Cytaty z dialogów Cumy i Szerszenia krążą po internecie, a klimat filmu – z muzyką, ujęciami Krakowa i charakterystyczną atmosferą – wciąż przyciąga kolejne pokolenia widzów. Netflix przypomina nam, dlaczego warto wracać do takich filmów – i dlaczego warto je znać, zanim wybierzemy się do kina na ich kontynuację. SPRAWDŹ TEŻ: Jej matka nawet po latach wierzyła, że wróci z gór. Poruszający dokument o polskiej himalaistce na Netflixie. Nie można się oderwać
Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa!
Ten nieoczekiwany duet dwóch ikon włoskiej kultury – sportu i muzyki – zrodził się z inspiracji wzajemnym szacunkiem i chęcią opowiedzenia historii o poświęceniu i autentyczności.
Jannik Sinner, zwycięzca tegorocznego Wimbledonu, pojawił się w piosence „Polvere e Gloria” u boku legendy opery, Andrea Bocellego. Utwór, wydany 20 czerwca 2025, łączy radosne „życiowe refleksje” Sinnera w języku angielskim z potężnym głosem Bocellego. Mimo że współpraca miała miejsce już jakiś czas temu, temat powrócił w mediach po finale Wimbledonu i zdobywa serca fanów, pokazując nowy wymiar popularności mistrza kortu. Fenomen „Polvere e Gloria” – czym zachwyca utwór? Utwór „Polvere e Gloria” (czyli „Pył i chwała”) to emocjonalna muzyczna opowieść o tym, co łączy sportowca i artystę – droga na szczyt, poświęcenie, samotność i nadzieja. Piosenka została wydana 20 czerwca 2025 roku przez wytwórnię Decca/Universal, a jej celem było nie tylko stworzenie pięknego utworu, ale też inspirowanie młodych ludzi do podążania własną drogą. Andrea Bocelli wnosi do utworu swoją charakterystyczną operową ekspresję, pełną emocji i duchowej głębi. Jannik Sinner nie śpiewa – jego udział polega na recytowaniu autorskiego monologu w języku angielskim. Słowa „Talent doesn’t exist; it has to be earned” brzmią jak jego osobiste motto i trafiają do każdego, kto kiedykolwiek walczył o swoje marzenia. Teledysk, nakręcony w malowniczej posiadłości Bocellego w Toskanii, dopełnia przekaz. Zobaczymy w nim archiwalne nagrania Sinnera z młodości, jego treningi tenisowe oraz momenty refleksji wśród natury. Połączenie z materiałami z życia Bocellego buduje most między dwoma różnymi światami – sportu i muzyki – podkreślając, że emocje, które nimi rządzą, są uniwersalne. ZOBACZ TEŻ: Jannik Sinner: „Czy ja nadal śnię?” – jego post z Igą Świątek podbija sieć Jannik Sinner o współpracy z Andreą Bocellim Wielu fanów zastanawiało się, dlaczego Sinner zdecydował się na udział w muzycznym projekcie. "Jestem bardzo szczęśliwy i zaszczycony, że mogę być częścią tego projektu z Andreą, który od 30 lat jest unikalnym i niezwykłym głosem, wizytówką naszego kraju na całym świecie. Nigdy nie marzyłem, że usłyszę swój głos w jednej z jego piosenek. To niezwykle poruszające" — wyznał tuż po premierze. Ten duet to coś więcej niż tylko wspólny utwór – to manifest wartości, które obaj artyści wyznają: uczciwość, dyscyplina i autentyczność. Sinner pokazuje się tutaj z nowej, głębszej strony, nie jako sportowiec, ale jako człowiek – skromny, refleksyjny i otwarty na nowe doświadczenia. Jannik Sinner – tenisista, który zaskakuje poza kortem Udział w utworze „Polvere e Gloria” to kolejny dowód na to, że Jannik Sinner nie boi się wychodzić poza ramy. Od początku kariery pokazuje, że sukces to nie tylko wygrywanie meczów, ale też odpowiedzialność za to, jakim się jest człowiekiem. Współpraca z Bocellim wpisuje się w jego szerokie działania społeczne, motywacyjne i wizerunkowe. Co ciekawe, to nie pierwsza okazja, kiedy sportowcy pojawiają się w projektach artystycznych, ale przypadek Sinnera jest wyjątkowy. Jego występ nie jest dodatkiem do teledysku, lecz integralnym elementem utworu. To jego głos, słowa i obecność nadają całości wymiar osobisty i autentyczny. Popularność utworu nie słabnie, a liczba wyświetleń na platformach streamingowych rośnie każdego dnia. Fani cenią nie tylko warstwę muzyczną, ale i przesłanie – i to być może jest największym sukcesem „Polvere e Gloria”. SPRAWDŹ TEŻ: Pokonał Alcaraza i zdobył Wimbledon. A kilka tygodni wcześniej stracił miłość View oEmbed on the source website
Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat
Podczas sobotniego koncertu w Warszawie Guns N' Roses zaprezentowali niespodziankę — po 32 latach zagrali zapomniany hit! Tłum oszalał z zachwytu.
Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer, wykonany ostatnio kolejno w 1993, a następnie w 2020 roku w Meksyku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Nieoczekiwany powrót utworu „So Fine” – moment dla historii muzyki Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer „So Fine”, było to jego drugie wykonanie od 1993 roku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Utwór „So Fine” z albumu „Use Your Illusion II” nigdy nie należał do największych przebojów grupy, ale właśnie dlatego jego wykonanie stało się wydarzeniem. W XXI wieku zabrzmiał dopiero po raz drugi. Wcześniejszy raz miał miejsce w 2020 roku, jednak dla fanów w Warszawie był to pierwszy raz, gdy mogli usłyszeć go na żywo. W roli wokalisty wystąpił basista Duff McKagan – to właśnie jego głos oryginalnie prowadził ten utwór. ZOBACZ TEŻ: To collabo przejdzie do historii. Muniek i Zalewski roznieśli scenę hitem lat 90. View oEmbed on the source website Rockowa eksplozja na PGE Narodowym – Guns N' Roses nie zawodzą Guns N' Roses pojawili się na scenie punktualnie o 19:15 i od pierwszych dźwięków rozpętali rockową burzę. W setliście nie zabrakło klasyków jak „Welcome to the Jungle”, „You Could Be Mine”, „Sweet Child o’ Mine” czy „November Rain”. Poza „So Fine” uwagę zwrócił też cover Black Sabbath – „Junior’s Eyes”, co dodatkowo zaskoczyło fanów. Koncert odbył się w ramach trasy „Because What You Want & What You Get Are Two Completely Different Things”. Warszawa była jednym z europejskich przystanków tournée, a wydarzenie promowane było jako jedno z najważniejszych rockowych show tego lata. Axl, Slash, Duff – trio, które wciąż elektryzuje tłumy Trzon zespołu – Axl Rose, Slash i Duff McKagan – mimo upływu lat wciąż trzymają scenę z niebywałą energią. Każdy z nich wniósł swój charakterystyczny styl, a ich zgranie po dekadach burzliwej historii Guns N' Roses wzbudza podziw. Fani, zarówno ci starsi, jak i młodsi, jednogłośnie przyznają – to była forma najwyższych lotów. SPRAWDŹ TEŻ: To jedno brzmienie doprowadziło tłumy do łez. Kultowy zespół na sentymentalnym szlaku
Ten hit Lady Pank miał trafić w ręce zagranicznego artysty. Dzięki Skubikowskiemu zyskał nowe życie
„Zawsze tam, gdzie ty” to ikoniczna ballada polskiego rocka, która prawie nigdy by nie powstała w znanej wersji. Jan Borysewicz skomponował ją w USA dla amerykańskiego wokalisty, ale dzięki Jackowi Skubikowskiemu utwór zyskał poetycki polski tekst — i stał się kamieniem milowym w karierze Lady Pank.
W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz przebywał w Stanach i nagrał muzykę z amerykańskim wokalistą Paulem Bolgerem – powstała anglojęzyczna wersja piosenki „Zawsze tam, gdzie ty”. Nikt jednak nie spodziewał się, że po dodaniu polskiego tekstu autorstwa Skubikowskiego utwór przeistoczy się w jeden z największych hitów polskiego rocka. Ten hit Lady Pank prawie trafił za granicę. Dziś tę kultową melodię zna każdy Polak W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował nad materiałem muzycznym z myślą o anglojęzycznym rynku. Wśród tych kompozycji znalazła się też ballada, którą Borysewicz napisał dla amerykańskiego wokalisty — Paula Bolgera. Bolger, znany ze współpracy z wieloma artystami, był bliski nagrania pełnej wersji utworu. Pomysł zakładał, że piosenka zyska życie poza Polską. Jednak projekt nie doszedł do skutku. Kiedy gitarzysta wrócił do Polski, przywiózł ze sobą niedokończony utwór – z piękną melodią, ale bez tekstu w rodzimym języku. Jacek Skubikowski – autor tekstu, który tchnął życie W tym miejscu na scenę wkroczył Jacek Skubikowski – jeden z najciekawszych tekściarzy tamtych lat, autor słów do przebojów Ewy Bem, Kombi i Lombardu. To on podjął się napisania tekstu do kompozycji, która wówczas istniała tylko jako emocjonalna melodia. "Jak dawałem Jackowi utwory, kompozycje do napisania na nową płytę, to Jacek któregoś dnia zadzwonił i mówi: 'Jan, znalazłem na kasecie taki utwór jakiegoś amerykańskiego wokalisty. Ja chyba sobie sam napiszę tekst i wezmę na swoją płytę ten utwór'. Ja mówię: 'okej, w porządku'" — wspominał Jan Borysewicz w radiowej Trójce. ZOBACZ TEŻ: Hit, który łączy pokolenia, powstał z buntu i strachu. Mało kto zna jego mroczne korzenie Skubikowski stworzył poruszającą, metaforyczną lirykę. Frazy takie jak „Zamienię każdy oddech w niespokojny wiatr” czy „Zawsze tam, gdzie ty” trafiły w emocjonalną strunę tysięcy słuchaczy. Tekst był pełen tęsknoty, oddania i emocji, które w połączeniu z subtelną melodią Borysewicza stworzyły całość o niespotykanej sile przekazu. Dzięki Skubikowskiemu piosenka, która miała żyć w anglosaskim świecie, otrzymała polską duszę. Numer jeden na liście Trójki i potężny hit Po nagraniu nowej wersji z Januszem Panasewiczem jako wokalistą piosenka „Zawsze tam, gdzie ty” znalazła się na szóstej studyjnej płycie Lady Pank, wydanej 20 sierpnia 1990 roku. Niemal natychmiast po premierze utwór zyskał status przeboju, trafiając na szczyt Listy Przebojów Radiowej Trójki. Ballada zaczęła królować w radiu, telewizji i na koncertach. Była regularnie odtwarzana na antenach, zdobywała uznanie krytyków, a przede wszystkim – poruszała publiczność, która znajdowała w niej emocje bliskie własnym przeżyciom. Album, skład i nagrania „Zawsze tam, gdzie ty” powstała w czasie nagrań do albumu „Zawsze tam, gdzie Ty”, który ukazał się pod szyldem Lady Pank w 1990 roku. W nagraniach wzięli udział oprócz Borysewicza i Panasewicza także Piotr Urbankiewicz (bas) oraz Kostek Joriadis (klawisze). Płyta była nagrywana w legendarnym Studio S-4 w Warszawie, a nad całością czuwał producent Rafał Paczkowski. Był to zarazem ostatni album Lady Pank przed zawieszeniem działalności w 1991 roku, co sprawiło, że piosenka miała wyjątkowe znaczenie jako pewnego rodzaju artystyczne pożegnanie z fanami. Dziedzictwo i co dziś? Ballada wyróżniała się w dorobku Lady Pank – dotąd znani z energetycznych numerów rockowych, tu zaprezentowali się z zupełnie innej, bardziej lirycznej strony. To uczyniło z „Zawsze tam, gdzie ty” piosenkę ponadczasową, która przetrwała próbę lat i nie straciła na aktualności. Utwór na stałe wpisał się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Wciąż jest wykonywany na koncertach Lady Pank, zarówno w wersji klasycznej, jak i z nowymi aranżacjami. Doczekał się licznych coverów artystów starszego, jak i młodszego pokolenia. W 2024 i 2025 roku ballada była wielokrotnie wykorzystywana podczas dużych wydarzeń muzycznych, takich jak Sylwestrowa Moc Przebojów czy koncerty wspomnień w TVP i Polsacie. Nadal obecna w radiach, na playlistach streamingowych i w świadomości fanów – „Zawsze tam, gdzie ty” pozostaje jednym z największych przebojów Lady Pank, który niezmiennie porusza serca kolejnych pokoleń. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Serialowy syn wspomina Gabrielę Kownacką. Wyznanie o ostatnich chwilach rozrywa serce na pół
Sergiusz Żymełka, znany z roli Filipa w "Rodzinie zastępczej", podzielił się wzruszającymi wspomnieniami o Gabrieli Kownackiej, serialowej mamie. Jego słowa poruszają do głębi.
W najnowszym wywiadzie dla Plejady Sergiusz Żymełka opowiedział o relacji z Gabrielą Kownacką, która w serialu "Rodzina zastępcza" wcielała się w postać Anki Kwiatkowskiej. Aktor wspomina ją jako drugą mamę, która otaczała go ciepłem i troską na planie serialu. Ich bliska więź sprawiła, że wiadomość o chorobie i odejściu Kownackiej była dla niego ogromnym ciosem. Bliska relacja z Gabrielą Kownacką. Była jego serialową mamą i prawdziwą opiekunką Choć Gabriela Kownacka była znana i ceniona przez widzów, dla młodego Sergiusza Żymełki była przede wszystkim "panią Gabrysią" – drugą mamą, jak sam ją określił. "Pani Gabrysia była jak moja druga mama. Przytulała mnie, głaskała po główce, a gdy trzeba było, wstawiała się ze mną i mnie broniła" — wspominał. Na planie zawsze była opiekuńcza, ciepła i serdeczna. Nie zadzierała nosa, mimo że otaczało ich wiele gwiazd. To właśnie ta ludzka strona aktorki najbardziej zapadła Żymełce w pamięć. ZOBACZ TEŻ: Mąż Bogumiły Wander zaskakuje wyznaniem. To dlatego nie chodzi często na jej grób Choroba i odejście. Wspomnienia ostatnich chwil z Gabrielą Kownacką Śmierć Gabrieli Kownackiej w 2010 roku była dla Żymełki ogromnym ciosem. Jako jeden z dziecięcych aktorów z serialu był z nią wyjątkowo blisko. Przez długi czas nie wiedzieli, jak poważny jest stan zdrowia aktorki – informacje docierały do nich stopniowo. W pewnym momencie pojawiła się nadzieja, że Kownacka wyzdrowieje i wróci na plan. Niestety, nastąpił nawrót choroby. "Nie chciała, żeby ktoś ją oglądał w tym stanie" – mówił Żymełka ze smutkiem. "Do samego końca mieliśmy nadzieję, że ta historia będzie miała inny finał". Jej pogrzeb był dla niego momentem szczególnie trudnym – płakał, żegnając osobę, która była mu bliska jak członek rodziny. "Straciłem kogoś bliskiego – kogoś, z kim się wychowywałem" – wyznał Michałowi Misiorkowi. "Rodzina zastępcza" – miejsce dorastania. Wspomnienia z planu i relacje z obsadą Serial „Rodzina zastępcza” był nie tylko przełomem w karierze Sergiusza Żymełki, ale również miejscem, gdzie dojrzewał i kształtował się jako młody człowiek. Atmosfera na planie była pełna wsparcia i przyjaźni. Z Piotrem Fronczewskim, serialowym ojcem, mógł rozmawiać o wszystkim – aktor zabierał go na przejażdżki motocyklem po hali filmowej, ku przerażeniu prawdziwej mamy młodego aktora. To wspomnienia, które – jak sam mówi – „nikt mu nie zabierze”. Wśród całej obsady czuło się naturalność i koleżeństwo – nikt nie wynosił się ponad innych, a młody aktor wyniósł z planu wiele fantastycznych znajomości. SPRAWDŹ TEŻ: Był gwiazdą "Rodziny zastępczej", teraz pojawił się w randkowym show! Co dziś robi Sergiusz Żymełka?
Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia
„Aleja gwiazd” Zdzisławy Sośnickiej to jeden z największych przebojów lat 80., który niemal nie trafił do radia. Poznaj historię piosenki, która zyskała status kultowej.
W 1987 r. Zdzisława Sośnicka nagrała utwór, który miał stać się jej największym przebojem. Jednak droga „Alei gwiazd” na szczyty list przebojów nie była łatwa – początkowo piosenka została odrzucona przez redakcję radiową jako „niereprezentatywna”. Dopiero determinacja artystki i sukces w telewizyjnym konkursie sprawiły, że utwór zyskał popularność. Kulisy powstania „Alei gwiazd” Historia piosenki zaczęła się od kompozytora Romualda Lipki – kluczowej postaci w świecie polskiego popu. Tekst napisał Marek Dutkiewicz, znany z wielu radiowych hitów. Zdzisława Sośnicka podjęła się interpretacji i nadała mu wyjątkowego charakteru. Trójka artystów stworzyła coś ponadczasowego. Sośnicka, znana z mocnego, dramatycznego głosu, nadała utworowi emocjonalną głębię, której inne wokalistki mogłyby nie osiągnąć. Tekst „Alei gwiazd” był inspirowany samotnością i refleksją nad przemijaniem – tematami, które w drugiej połowie lat 80. rezonowały z publicznością. Piosenka nie jest prostym love songiem. To ballada o straconych marzeniach, mijającym czasie, o tym, co zostaje po wielkich chwilach. Jej metaforyczna warstwa przywodzi na myśl nie tylko gwiazdy estrady, ale też ulotność sławy, życia, pamięci. Nic dziwnego, że po latach utwór zyskał miano „polskiego klasyka”. Droga na szczyt: od odrzucenia do hitu „Aleja gwiazd” nie miała łatwego startu. Redakcja Polskiego Radia początkowo uznała, że piosenka „nie nadaje się do emisji” – miała być zbyt melancholijna, zbyt trudna, mało przebojowa. Sośnicka nie poddała się – wiedziała, że utwór ma potencjał. Odrzucenie przez radio było ciosem, ale nie końcem drogi. Piosenka została zgłoszona do telewizyjnego konkursu „Premiery” na festiwalu w Opolu w 1987 r. Tam wywołała poruszenie i... podział opinii. Jedni byli zachwyceni głębią i wykonaniem, inni nie rozumieli fenomenu. ZOBACZ TEŻ: Zakazany hymn PRLu był wielkim hitem lat 70. Nie spodziewasz się, o jaką piosenkę chodzi View oEmbed on the source website Publiczność zdecydowała. Sośnicka zdobyła nagrodę, a piosenka rozpoczęła triumfalny marsz po polskich domach. Wkrótce „Aleja gwiazd” rozbrzmiewała w każdym radiu, na prywatkach, w telewizji. Do dziś trudno sobie wyobrazić muzyczną panoramę lat 80. bez tego utworu. Dziedzictwo „Alei gwiazd” Dziś, po niemal czterech dekadach od premiery, „Aleja gwiazd” pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Dla Zdzisławy Sośnickiej był to przełom. Choć miała już na koncie liczne sukcesy, to właśnie ten utwór zapewnił jej status ikony. Stała się symbolem klasy i artystycznej odwagi, a „Aleja gwiazd” – jej wizytówką. Nie bez powodu utwór doczekał się licznych coverów i nawiązań – zarówno w polskich, jak i zagranicznych mediach. Dziś słuchają go nowe pokolenia, a zagraniczni słuchacze porównują go do twórczości Whitney Houston czy Barbry Streisand. To najlepszy dowód, że prawdziwa sztuka nie zna granic czasu. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Polski aktor u boku gwiazd Hollywood w hicie Netflixa. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy
Kamil Nożyński, znany jako Saful z Dixon37, zadebiutował na międzynarodowej scenie filmowej w "The Old Guard 2". Jak doszło do tego, że polski raper zagrał u boku Charlize Theron?
Kamil Nożyński, szerzej znany jako Saful, to postać, która zaskoczyła wielu fanów kina i muzyki. Jego droga od warszawskiego rapera do aktora w hollywoodzkiej produkcji jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. W "The Old Guard 2" wcielił się w postać Louisa, towarzysza nieśmiertelnej Quynh. Choć rola była epizodyczna, jego obecność na ekranie nie umknęła uwadze widzów. Od Dixon37 do Hollywood – droga Kamila Nożyńskiego Jeszcze kilka lat temu jego twarz znana była głównie fanom polskiego hip-hopu. Dziś Kamil Nożyński, znany również jako Saful, zdobywa rozgłos na arenie międzynarodowej. Jego pojawienie się w drugiej części filmu "The Old Guard" – jednej z największych produkcji platformy Netflix – to dowód na to, że droga z warszawskiego blokowiska może prowadzić prosto do Hollywood. Nożyński zagrał u boku takich gwiazd jak Charlize Theron czy Chiwetel Ejiofor, a jego rola choć epizodyczna, nie przeszła niezauważona. Wielki przełom nastąpił w 2018 r., gdy Nożyński został obsadzony w głównej roli w serialu HBO "Ślepnąc od świateł" na podstawie powieści Jakuba Żulczyka. Jako Kuba Nitecki – enigmatyczny diler narkotyków obracający się w warszawskich elitach – zyskał uznanie zarówno krytyków, jak i widzów. Jego chłodna, minimalistyczna gra aktorska podkreślała psychologiczną głębię postaci. Rola ta okazała się początkiem nowego etapu w jego karierze. Debiut Kamila Nożyńskiego w "The Old Guard 2" – kulisy udziału w filmie Choć po sukcesie serialu Nożyński nie rzucił się od razu w wir nowych produkcji, jego nazwisko znalazło się na radarze międzynarodowych twórców. Do obsady "The Old Guard 2" trafił po przesłuchaniach, które przeprowadzała agencja castingowa Netflixa. "Producenci odezwali się do mnie bezpośrednio po castingu, który odbywał się przez wideo. Zaproponowali mi rolę, którą mieliśmy kręcić przez dwa dni zdjęciowe. Na miejscu okazało się, że zostaje ona przedłużona do sześciu. Poleciałem więc do Rzymu, gdzie kręciliśmy moją pierwszą scenę z Veronicą Ngo i Matthiasem Schoenaertsem, a później przenieśliśmy się prawie 700 km dalej, do malowniczego miasta Triest. [...]" — opowiadał Kamil w rozmowie z serwisem NaEkranie. ZOBACZ TEŻ: Nowy zwiastun "Wednesday" zelektryzował widzów. Na fanów z Polski czeka niespodzianka W filmie wcielił się w Louisa – człowieka z przeszłości bohaterki Quynh (Ngô Thanh Vân), która powraca w sequelu z nową misją. Dla polskiego aktora była to pierwsza okazja do pracy na planie o takim rozmachu i w tak międzynarodowym towarzystwie. Na planie filmu Nożyński miał okazję pracować z Charlize Theron. Aktorka, jak sam wspomniał, rozpoznała go z serialu "Ślepnąc od świateł", który – ku jego zaskoczeniu – oglądała i bardzo sobie ceniła. Spotkanie z laureatką Oscara i innymi światowymi gwiazdami było dla niego nie tylko wyróżnieniem, ale też potwierdzeniem, że polskie produkcje coraz częściej znajdują uznanie poza granicami kraju. Co dalej? Plany na przyszłość Kamila Nożyńskiego Kamil Nożyński nie ukrywa, że planuje rozwijać swoją karierę aktorską, ale nie rezygnuje z muzyki. Jak sam przyznaje, zamierza iść dalej w obu dziedzinach, szukając projektów, które mają sens i pozwalają mu zachować autentyczność. Po sukcesie "The Old Guard 2", zainteresowanie jego osobą wzrosło – zarówno w Polsce, jak i za granicą. Dla wielu fanów to dowód, że talent i konsekwencja mogą otworzyć drzwi nawet do najbardziej prestiżowych produkcji. SPRAWDŹ TEŻ: Jest numerem jeden na świecie. To absolutny hit Netfliksa. Długo czekał na ten sukces