„Ranczo” powróciło! Sprawdź, kto zagrał Kusego w nowej wersji kultowego serialu. Jest jedno „ale”
Kultowy polski serial „Ranczo” doczekał się estońskiej wersji – „Naabriplika”. Kim są Kusti i Liisi? Dlaczego Kusy zniknął po dwóch sezonach?
Estońska telewizja odważyła się na coś, co wydawało się niemożliwe – stworzenie lokalnej wersji kultowego polskiego serialu „Ranczo”. Efektem jest „Naabriplika” – produkcja, która od premiery w 2013 roku przyciągała estońską widownię aż przez pięć sezonów. Choć struktura fabularna i główne postacie zostały zachowane, adaptacja wprowadza liczne zmiany, które nadają historii świeżości i lokalnego kolorytu. Estońska adaptacja z rozmachem – 131 odcinków i pięć sezonów W przeciwieństwie do wielu nieudanych prób przeniesienia kultowych produkcji za granicę, estońskie „Naabriplika” nie tylko się udało, ale też zyskało uznanie. Serial miał swoją premierę w 2013 roku i był emitowany aż przez pięć lat, kończąc się w 2018 roku na imponującej liczbie 131 odcinków – o jeden więcej niż oryginalne polskie „Ranczo”. To sukces, którego nie można zignorować. Produkcja zachowała charakterystyczny dla „Rancza” klimat małomiasteczkowej codzienności, ukazując lokalną społeczność w krzywym zwierciadle z odpowiednią dawką ironii, ciepła i politycznej satyry. ZOBACZ TEŻ: Nowy sezon „Rancza", to tylko kwestia czasu? Reżyser serialu ujawnił szczegóły. Internauci są zachwyceni Znajome twarze w nowej wersji – Kusti, Liisi i bracia Koosaar W estońskiej wersji serialu widzowie poznają Kustiego – odpowiednik polskiego Kusego, oraz Liisi, czyli estońską Lucy. Ich relacja rozwija się na podobnych zasadach jak w polskim oryginale – Liisi przyjeżdża z zagranicy i musi odnaleźć się w konserwatywnej wiejskiej społeczności. Zamiast braci bliźniaków, estońscy scenarzyści postawili na bardziej realistyczne rozwiązanie – duchowny Viktor Koosaar i burmistrz Pavel Koosaar są braćmi, ale granymi przez dwóch różnych aktorów. Dzięki temu uniknięto zabiegów z podwójną rolą i CGI, co nadaje postaciom bardziej autentycznego charakteru. Nie tylko ławka – lokalne smaczki i kulturowe różnice Podobnie jak w polskim „Ranczu”, mieszkańcy estońskiej wsi mają swoje stałe miejsce spotkań – ale nie jest to już ławka pod sklepem, a... przystanek autobusowy. To właśnie tam toczą się najważniejsze dyskusje o polityce, sąsiadach i absurdach dnia codziennego. Scenarzyści estonizowali też inne elementy fabuły – zmieniono nazwy, obyczaje, a nawet sposób prowadzenia wiejskich debat. Dzięki temu „Naabriplika” nie jest jedynie kopią, lecz pełnoprawnym serialem zakorzenionym w estońskim kontekście społecznym. Kusy znika po dwóch sezonach – niecodzienna decyzja twórców Jedną z najbardziej zaskakujących decyzji twórców „Naabriplika” było usunięcie postaci Kustiego już po drugim sezonie. Aktor grający tę postać postanowił zakończyć udział w produkcji, a scenarzyści – zamiast zmieniać obsadę – po prostu usunęli go z fabuły. To ruch odważny, który mocno zmienił dynamikę serialu, ale paradoksalnie nie wpłynął negatywnie na jego popularność. Odbiór widzów – zaskoczenie, ciekawość, nostalgia Choć „Naabriplika” była produkowana lokalnie, wieść o estońskim „Ranczu” szybko dotarła do Polski. Internauci komentowali zdjęcia aktorów i porównywali ich do oryginałów – zaskakujące podobieństwa w wyglądzie czy mimice Liisi i Kustiego wzbudzały nostalgię, a niektóre rozwiązania fabularne (np. przystanek zamiast ławki) – uśmiech i uznanie. Estońska wersja to dowód, że dobrze napisana historia z uniwersalnym przekazem o relacjach międzyludzkich, tradycji i zmianie – potrafi zaadaptować się w zupełnie innej kulturze i zyskać nowe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Fani "Rancza" przecierają oczy. Tak dziś wygląda serialowy Fabian Duda, zmiana o 180 stopni!
Zaskakujący re-casting uwielbianej postaci w "1670". Twórcy hitu Netflixa potwierdzili plotki
W drugim sezonie serialu „1670” Netflix zdecydował się na głośny re-casting – Stanisław Adamczewski nie będzie już grany przez Michała Balickiego, lecz Filipa Zarębę. Wiemy, kiedy premiera nowego sezonu.
Po entuzjastycznym przyjęciu pierwszego sezonu serialu „1670” wiele osób liczyło, że w kontynuacji zobaczymy dotychczasową obsadę. Tymczasem twórcy zaskoczyli – rolę Stanisława Adamczewskiego przejął Filip Zaręba. To wywołało niemałe poruszenie wśród widzów, zwłaszcza że producentom zależało na utrzymaniu spójności i harmonogramu produkcji. "1670" powraca, a re-casting gromi komentarze Decyzja o zamianie odtwórcy Stanisława Adamczewskiego zaskoczyła niemal wszystkich. Michał Balicki, znany z charakterystycznego poczucia humoru i wyrazistego stylu gry, był jednym z ulubieńców publiczności w pierwszym sezonie „1670”. Reakcje w mediach społecznościowych były natychmiastowe – pojawiły się zarówno głosy niezadowolenia, jak i ciekawość, co do nowej interpretacji postaci przez Filipa Zarębę. Wielu widzów wyraziło obawy, czy zmiana aktora nie zaburzy dynamiki między bohaterami, która była jednym z atutów produkcji. Jednak pojawiły się też głosy bardziej wyważone – część fanów zauważa, że choć recasting może być ryzykowny, to często przynosi niespodziewane efekty artystyczne. Powody re-castingu – co mówią twórcy serialu Twórcy „1670” nie pozostawili spekulacji bez odpowiedzi. Oficjalnie poinformowali, że Michał Balicki nie mógł kontynuować pracy nad serialem ze względu na konflikt terminów. Aktor zaangażowany jest bowiem w inny projekt – "Emigrację XD" i "Edukację XD", który kolidował z harmonogramem zdjęć drugiego sezonu "1670". "Niestety te zdjęcia odbywały się w tym samym czasie. Bardzo długo próbowaliśmy to połączyć, niestety się nie udało. W związku z tym musiał się pojawić nowy Stanisław, którego Filip gra wspaniale" — przekazali podczas spotkania z fanami podczas festiwalu Nowe Horyzonty. Choć Balicki sam przyznał w jednym z wywiadów, że ma „małe FOMO” (fear of missing out — przyp. red.) z powodu utraty roli, decyzja została podjęta wspólnie i bez konfliktów. Produkcja postawiła na płynność pracy i nie chciała przesuwać premier ani narażać zespołu na logistyczne trudności. To dojrzała decyzja, choć dla widzów – bolesna. View oEmbed on the source website Kim jest Filip Zaręba – portret nowego Stanisława Adamczewskiego Filip Zaręba to doświadczony aktor teatralny i filmowy, który w ostatnich latach coraz śmielej zaznacza swoją obecność w profesjonalnych produkcjach. Jego udział w „1670” może okazać się powiewem świeżości. Twórcy podkreślają, że aktor wniósł do roli Stanisława nową energię, nie kopiując Balickiego, ale budując postać od nowa. Widzowie mogą spodziewać się nieco innej wersji tej samej postaci. Data premiery 2. sezonu „1670” Netflix oficjalnie zapowiedział, że premiera drugiego sezonu „1670” odbędzie się 17 września 2025 roku. Pierwszy zwiastun zaprezentowany na platformie oraz w mediach społecznościowych spotkał się z dużym zainteresowaniem – oprócz humoru i znanych twarzy, można w nim zobaczyć także nowe sceny z Filipem Zarębą jako Stanisławem. W komentarzach przeważają mieszane reakcje, ale nie brakuje i tych pozytywnych – wielu fanów cieszy się, że serial nie traci charakteru, mimo zmian personalnych. Twórcy zapewniają, że zachowana zostanie stylistyczna spójność i ironiczny ton, który uczynił „1670” jednym z największych hitów polskiego Netflixa ostatnich lat.
Wiemy, kiedy ten japoński fenomen wróci na Netflix. Pozycja obowiązkowa dla fanów Squid game
Alice in Borderland powraca 25 września 2025, kontynuując przygodę Arisu i Usagi po dramatycznym finale sezonu 2. Ten japoński hit od dawna porównuje się do fenomenu Squid Game – od brutalnych gier przez psychologiczną głębię aż po klimatyczne podobieństwa, które przyciągają fanów survivalowych thrillerów.
Drugi sezon zakończył się emocjonującą ucieczką Arisu i Usagi z Borderlandu. Para bohaterów wróciła do świata rzeczywistego, lecz nie na długo – karta z Jokerem była symbolicznym zwiastunem nadciągającego chaosu. W trzecim sezonie poznamy nowy wymiar gry oraz być może prawdę o genezie całego systemu. Netflix potwierdził, że kontynuacja pojawi się 25 września 2025 – i już teraz wywołuje ogromne emocje wśród fanów na całym świecie. Alice in Borderland wraca 25 września 2025 – co wiemy o fabule i obsadzie? Nadchodzący sezon ma rozbudować świat Borderland i wprowadzić nowych bohaterów, z którymi Arisu zmierzy się podczas serii coraz bardziej skomplikowanych i brutalnych gier. Powracają Kento Yamazaki (Arisu) oraz Tao Tsuchiya (Usagi), reżyserem pozostaje Shinsuke Sato, który obiecał, że sezon 3 będzie najbardziej intensywny z całej serii. Twórcy zapowiadają, że tym razem gra wkroczy na jeszcze bardziej nieprzewidywalny poziom – karta Joker symbolizuje chaos, a nowe zasady wykraczają poza logikę poprzednich sezonów. Atmosfera ma być jeszcze bardziej klaustrofobiczna i psychodeliczna, a fabularnie serial ma zbliżyć się do konkluzji znanej z oryginalnej mangi autorstwa Haro Asô. Sezon 3 ma być również momentem przełomowym pod względem produkcyjnym – większy budżet, międzynarodowe ambicje oraz sceny kręcone poza Japonią mają nadać serii nowy, globalny wymiar. ZOBACZ TEŻ: Przeraża i wzrusza za jednym zamachem. Ten serial Netfliksa znokautuje cię emocjonalnie! View oEmbed on the source website Dlaczego fani Squid Game pokochają Alice in Borderland? Porównanie motywów i klimatów Choć „Alice in Borderland” i „Squid Game” pochodzą z różnych kultur (japońskiej i koreańskiej), to łączy je rdzeń fabularny: brutalna gra o przetrwanie. W obu serialach bohaterowie zostają wrzuceni w sadystyczny system, gdzie życie zależy od zdolności logicznych, sprytu i wytrzymałości psychicznej. Squid Game operuje metaforą klasową i społeczną – rywalizacja rozgrywa się w kontekście długów i nierówności ekonomicznych. Z kolei Alice in Borderland stawia pytania egzystencjalne – o wartość życia, tożsamość i sens cierpienia. Obie produkcje łączy intensywny klimat, nagłe zwroty akcji, emocjonalna głębia i mocne, zapadające w pamięć postacie. Wielu fanów Squid Game zwróciło uwagę na większą dynamikę i tempo akcji w Alice in Borderland, a także bardziej fantastyczną otoczkę, która otwiera drogę do interpretacji symbolicznej. To serial, który nie tylko szokuje, ale też zmusza do myślenia. Pod względem wizualnym i montażowym również nie ustępuje – a niektórzy krytycy uważają go nawet za bardziej konsekwentny narracyjnie. Jeśli Squid Game to Twoja bajka – nie przegap Alice in Borderland Dla fanów intensywnych thrillerów, moralnych dylematów i mistrzowskiej reżyserii, Alice in Borderland to serial obowiązkowy. Sezon 3 zapowiada się jako emocjonalna bomba, która dostarczy nie tylko adrenaliny, ale i refleksji. To więcej niż japoński odpowiednik Squid Game – to jego filozoficzny, dojrzały kuzyn. Premiera 25 września 2025 – Netflix już dziś szykuje się na kolejny wielki hit. SPRAWDŹ TEŻ: Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy View oEmbed on the source website
Gwiazdor Squid Game był zaskoczony losem swojej postaci. To wyszło na jaw po czasie
Lee Jung‑jae, odtwórca Seong Gi‑huna w „Squid Game”, przyznał w rozmowie dla Netflixowej „Rozmowy gwiazd”, że był naprawdę zaskoczony decyzją swojej postaci. W finałowym momencie trzeciego sezonu Gi‑hun dokonuje niespodziewanego poświęcenia – aktor zastanawiał się, co kierowało bohaterem.
Choć widzowie mogli się spodziewać dramatycznych zwrotów akcji, to sam Lee Jung‑jae nie przewidział, że jego bohater zdecyduje się na aż tak radykalny krok. W rozmowie Netflixowej z twórcami podkreślał „religijny charakter” decyzji i jej głębokie znaczenie emocjonalne. Aktor przyznał, że długo analizował, co Gi‑hun miał na myśli, mówiąc „Nie jesteśmy końmi, jesteśmy ludźmi”. Dalsza część artykułu zawiera spoilery do 3. sezonu serialu "Squid Game". Co zaskoczyło aktora w zakończeniu Gi‑huna? Lee Jung‑jae przyznał, że zakończenie losów Gi‑huna było dla niego prawdziwym szokiem. W trzecim sezonie serialu jego postać decyduje się na ofiarę o wymiarze niemalże duchowym – wbrew swojej dotychczasowej ewolucji jako bohatera. W jednej ze scen Gi‑hun mówi słowa: „Nie jesteśmy końmi, jesteśmy ludźmi” i dokonuje dramatycznego wyboru, który jest symbolicznym rozliczeniem z dotychczasową filozofią Gry — poświęcił swoje życie w zamian za życie dziecka uczestniczki o numerze 222. ZOBACZ TEŻ: Zakończenie "Squid Game" wbija w fotel. Co naprawdę oznacza ostatnia scena? Będziesz zaskoczony! Aktor nie krył, że nie spodziewał się, iż twórcy serialu poprowadzą jego postać w tak radykalny sposób. "Kiedy czytałem scenariusz, najbardziej ciekawiło mnie, jak to wszystko się skończy. A kiedy dotarłem do ostatniej strony, przeczytałem ostatnią scenę z Gi-hunem i byłem trochę zaskoczony. Pomyślałem sobie: "OK, więc to jest to. Taki wybór podjął". Czułem, co siedzi w głowie Gi-hunowi. Kiedy patrzę wstecz i myślę o wszystkich postaciach, które kiedykolwiek grałem, widziałem lub o których czytałem, to, co robi Gi-hun, ma w sobie coś niemal religijnego", mówił podczas rozmowy dla Netflixa. Jak Lee Jung‑jae zareagował na finałowy zwrot akcji? Lee Jung‑jae wyraził ogromne emocje i konsternację, gdy po raz pierwszy zapoznał się z finałowym scenariuszem. Jego słowa, cytowane przez portal Serialowa.pl, wskazują na głębokie refleksje związane z ostatnią przemową bohatera, kończącą się urwanym w połowie zdaniem: "ludzie są...". "Dla mnie motywacje mojego bohatera były naprawdę szczere, ponieważ pragnął on jedynie chronić i ocalić to dziecko. Dlatego dla mnie ta kwestia brzmiała następująco: "Ludzie są godni szacunku" — podsumował. Choć była to scena istotna dla całej struktury fabularnej trzeciego sezonu, fani niemal jednogłośne uznali ją za jeden z najgorszych elementów finału. SPRAWDŹ TEŻ: „Squid Game” zakończyło się inaczej niż myślisz. Reżyser przerwał milczenie i zdradził całą prawdę Źródło: Serialowa.pl
Stranger Things gra na emocjach jak nigdy. Ten klasyk lat 70. w zwiastunie wbije cię w fotel
Rockowy klasyk wlewa nową energię do wizualnego świata Stranger Things – trailer oparty na potężnych riffach Deep Purple mówi: koniec sielanki, czas na ciężkie brzmienia!
O ile wcześniejsze sezony serialu opierały się na synth‑popie lat 80., nowy zwiastun piątego sezonu prezentuje odważne odejście w stronę klasycznego hard rocka lat 70., przywołując niezwykłą "Child in Time" Deep Purple jako muzyczną zapowiedź nadchodzącego finału: to nie tylko dodatek – to punkt ciężkości zwiastuna. Dlaczego „Child in Time” to idealny wybór do zwiastuna "Stranger Things"? „Child in Time” to jeden z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie naładowanych utworów w historii muzyki rockowej. Napisany i wydany przez Deep Purple w 1970 roku na albumie „Deep Purple in Rock”, utwór ten nie tylko rezonuje z atmosferą nadciągającego mroku, ale też perfekcyjnie ilustruje emocjonalne napięcie, jakie ma towarzyszyć widzom w finałowym sezonie Stranger Things. Zaczyna się cicho – niemal kontemplacyjnie – by potem przejść w niemal apokaliptyczną eksplozję gitarowych solówek i wokalnych wzniesień Iana Gillana. To dokładnie to, czego potrzebuje zwiastun, by opowiedzieć historię emocjonalnej eskalacji i nadchodzącej konfrontacji z siłami Upside Down. Wybór tego utworu nie jest więc przypadkiem – to znak, że serial zmienia ton na poważniejszy, cięższy, bardziej dojrzały. ZOBACZ: Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy Tradycja muzyki rock/metal w Stranger Things Nie jest to pierwszy raz, gdy twórcy Stranger Things sięgają po muzyczne legendy. W czwartym sezonie ikoniczna scena z Eddiem Munsonem grającym „Master of Puppets” Metalliki nie tylko zapisała się w historii popkultury, ale też wyniosła serial na nowy poziom pod względem integracji muzyki z narracją. Wcześniej słyszeliśmy też „Running Up That Hill” Kate Bush, który wrócił na szczyty list przebojów, oraz „Separate Ways” Journey w synthwave'owej reinterpretacji. To wszystko pokazuje, że Stranger Things od początku traktuje muzykę jako równorzędnego bohatera opowieści – a nie jedynie tło. Zastosowanie „Child in Time” wpisuje się w tę tradycję, oferując jeszcze głębsze zanurzenie w emocjonalnym świecie bohaterów. Muzyczne brzmienie zwiastuna – nowe otwarcie czy ukłon w stronę klasyki? Wybór „Child in Time” to nie tylko ukłon w stronę muzycznej klasyki, ale też jasny komunikat: finałowy sezon nie będzie już nostalgiczną zabawą. Zwiastun nie bawi się w konwenanse. Psychodeliczna aura, mocne bębny i dramatyczny wokal tworzą atmosferę egzystencjalnego napięcia, którego nie da się zlekceważyć. To świadome odejście od synthów i new wave, które dominowały dotąd w dźwiękowej oprawie serialu. Tu każdy riff ma znaczenie – zwiastun prowokuje, buduje napięcie i podpowiada, że przed nami najbardziej mroczny rozdział tej opowieści. Dzięki takiej ścieżce dźwiękowej twórcy nie tylko oddają hołd klasykom, ale też skutecznie rozbudzają fanowskie emocje i oczekiwania. Bo jeśli zwiastun serwuje nam Deep Purple w pełnej krasie, to co przyniesie sam sezon? SPRAWDŹ TEŻ: Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat View oEmbed on the source website
Andrzej Seweryn jakiego jeszcze nie widzieliśmy! Ta rola może przejść do historii
Andrzej Seweryn dołączył do obsady najnowszej adaptacji „Lalki” Bolesława Prusa. Wcieli się w Tomasza Łęckiego, ojca Izabeli. Kto jeszcze zagra, gdzie kręcą zdjęcia i czego się spodziewać?
Nowa ekranizacja „Lalki” zapowiada się jako jedna z najważniejszych premier filmowych nadchodzącego roku. Reżyser Maciej Kawalski postawił na mocną, gwiazdorską obsadę. W roli Tomasza Łęckiego zobaczymy Andrzeja Seweryna – aktora, którego styl i elegancja doskonale wpisują się w klimat powieściowego bohatera. Zdjęcia do filmu rozpoczną się już 22 lipca 2025 roku, a sceny powstaną m.in. w Warszawie, Łodzi i Paryżu. Powrót do klasyki "Lalki" w wielkim stylu Reżyserem nowej adaptacji „Lalki” jest Maciej Kawalski, twórca m.in. „Niebezpiecznych dżentelmenów”, który podjął się zadania odświeżenia tej kanonicznej powieści Bolesława Prusa w sposób zarówno wierny literackiemu pierwowzorowi, jak i atrakcyjny wizualnie dla współczesnego widza. Za produkcję odpowiada Gigant Films we współpracy z Telewizją Polską. Zdjęcia do filmu ruszają 22 lipca 2025 roku i potrwają do grudnia. Ekipa odwiedzi cztery miasta: Warszawę, Łódź, Wrocław oraz Paryż – miasto, które odegra ważną rolę w wątku podróży Wokulskiego i odda klimat kosmopolitycznego świata XIX wieku. Andrzej Seweryn jako Tomasz Łęcki – arystokrata z klasą Wybór Andrzeja Seweryna do roli Tomasza Łęckiego wydaje się naturalny. Aktor wnosi do roli postać pełną sprzeczności – zarazem dumną i komiczną, przywiązaną do arystokratycznych tradycji, ale żyjącą ponad stan. Sam Seweryn określił Łęckiego jako „urokliwego, tragicznego i śmiesznego zarazem”. Dodał również, że jego bohater „trzyma fason, choć grunt usuwa mu się spod nóg”, co czyni z tej roli ciekawy portret psychologiczny człowieka wypartego przez nowoczesność. To nie pierwsza rola Seweryna w adaptacjach literackich. Jego doświadczenie teatralne i filmowe, m.in. w produkcjach Andrzeja Wajdy i w Comédie-Française, daje gwarancję głębi i klasy aktorskiej. ZOBACZ TEŻ: Bridget Jones z Powiśla wchodzi do gry! Ta komedia pokaże ci, jak żyć, by nie zwariować Obsada, która budzi emocje Poza Sewerynem na ekranie zobaczymy również: Marcina Dorocińskiego jako Stanisława Wokulskiego, Kamilę Urzędowską jako Izabelę Łęcką, Marka Kondrata, Agatę Kuleszę i Maję Komorowską w rolach drugoplanowych. Dobór aktorów wskazuje na produkcję, która chce połączyć wysoką jakość artystyczną z popularnością wśród szerokiej widowni. Dorociński, z charyzmą i doświadczeniem w rolach skomplikowanych mężczyzn, ma szansę stworzyć nowego, niejednoznacznego Wokulskiego, natomiast Urzędowska może nadać postaci Izabeli nowe, bardziej wyraziste rysy. Wielowymiarowy portret epoki „Lalka” w tej wersji ma być nie tylko klasyczną ekranizacją, ale też opowieścią o uniwersalnych mechanizmach społecznych: rozdźwięku między klasami, potędze pieniądza i złudzeniach romantyzmu. W warstwie wizualnej film ma korzystać z bogatej scenografii oraz własnoręcznie wykonanych kostiumów. Reżyser zapowiada też, że produkcja położy duży nacisk na autentyczność realiów historycznych, jednocześnie podkreślając współczesne analogie. Film ma być estetycznie wysmakowany, ale emocjonalnie intensywny. Co dalej? "Lalka" wkroczy na ekrany w 2026 Premiera filmu planowana jest na 2026 rok, a nowa „Lalka” już teraz budzi ogromne zainteresowanie. Udział Andrzeja Seweryna, legendy polskiego aktorstwa, w roli Tomasza Łęckiego to nie tylko castingowy strzał w dziesiątkę, ale też zapowiedź produkcji, która może na nowo rozpalić zainteresowanie klasyką polskiej literatury. W oczekiwaniu na pierwszy teaser – jedno jest pewne: Tomasz Łęcki w wykonaniu Seweryna będzie postacią, o której długo się nie zapomni. SPRAWDŹ TEŻ: Zapomnij o zagranicznych hitach. Ta polska perełka z Więckiewiczem rozbija bank na Netflixie
Ostatnie chwile Joanny Kołaczkowskiej były pełne nadziei. Kabaret Hrabi wierzył w cud
Joanna Kołaczkowska walczyła z nowotworem z niezwykłą siłą i godnością. Do końca była otoczona miłością, wsparciem fanów i środowiska kabaretowego.
Choć jej życie zakończyło się zbyt wcześnie, Joanna Kołaczkowska do ostatnich chwil pozostawała symbolem nadziei i niezwykłej siły ducha. Jej walka z ciężką chorobą poruszyła tysiące serc – od najbliższych po fanów w całej Polsce. Kobieta, która przez lata wywoływała śmiech i wzruszenie, sama stała się źródłem emocji, które teraz trudno opisać słowami. Walka o zdrowie i wsparcie z całej Polski Diagnoza była szokiem – nowotwór, który zaatakował Joannę Kołaczkowską, wymagał intensywnego leczenia i nieustannej walki. Mimo że artystka nie ujawniała szczegółów swojej choroby publicznie, wiadomo było, że jej stan jest poważny. W odpowiedzi na sytuację, przyjaciele i środowisko artystyczne natychmiast zorganizowali wsparcie. Powstały zbiórki i wydarzenia charytatywne – najbardziej poruszający był koncert „Dla Ciebie mógłbym zrobić wszystko” w warszawskim Teatrze Współczesnym. Scena stała się miejscem pełnym emocji, gdzie artyści, publiczność i bliscy Joanny wyrażali swoją miłość, oddanie i nadzieję. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Potemowe piosenki i wielka mobilizacja Kabaret Hrabi, z którym Joanna Kołaczkowska była związana przez lata, zorganizował specjalne wydarzenia pod nazwą „Potemowe piosenki”. Dochód ze sprzedaży biletów w całości przekazano na jej leczenie. Publiczność, która kochała Joannę za jej poczucie humoru i ciepło, odpowiedziała z wielką solidarnością – bilety wyprzedawały się błyskawicznie. Wspólna energia fanów i przyjaciół dawała nadzieję, że cud jest możliwy. Kabaret Hrabi w swoim oświadczeniu napisał później: „Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił”. Ostatnie dni – więcej niż cisza Odejście Joanny Kołaczkowskiej w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku było ciosem, który poruszył cały kraj. Miała 59 lat. Odeszła miesiąc po urodzinach, otoczona bliskimi i wdzięcznością za wszystko, co dała światu – nie tylko śmiech, ale też refleksję, czułość i autentyczność. Jej ostatnie chwile były pełne symboliki – koncerty, świece, wspólne modlitwy i cicha obecność tych, którzy kochali ją najbardziej. Mimo że cud nie nadszedł, jej życie i walka były jego esencją – świadectwem miłości, która nie zna granic i pamięci, która nie gaśnie. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Joanna Kołaczkowska, ukochana przez publiczność artystka Kabaretu Hrabi, zmarła po walce z nowotworem. Gwiazdy, z Marzeną Rogalską na czele, żegnają ją z czułością i wdzięcznością.
Wiadomość o śmierci Joanny Kołaczkowskiej poruszyła Polskę. Zmarła w wieku 59 lat, po walce z chorobą nowotworową. Od rana w mediach społecznościowych płyną wzruszające wpisy – szczególnie słowa Marzeny Rogalskiej zyskały ogromny rezonans. W jej pożegnaniu pobrzmiewała nie tylko przyjaźń, ale i głęboki podziw dla kobiety, która swoją szczerością i humorem zdobyła serca widzów w całym kraju. Joanna Kołaczkowska nie żyje. Marzena Rogalska poruszająco żegna przyjaciółkę Marzena Rogalska opublikowała na Instagramie słowa, które poruszyły cały kraj. „Jeśli chciałabym Ci coś powiedzieć… to pewnie to, że świat bez Ciebie będzie po prostu uboższy. Wszystko, co stworzyłaś, zostanie, ale Twojej obecności już nic nie zastąpi”. To szczere wyznanie ukazuje, jak bliska była im więź – nie tylko zawodowa, ale i głęboka przyjaźń. "Życie bywa piękne, ale też okropnie niesprawiedliwe. To Ciebie dopadła choroba. Nie kogoś, kto żył byle jak, na pół gwizdka. Tylko Ciebie – kochaną, dobrą, całą z serca, z czułości, z miłości. Trudno to wszystko pojąć" — pisała ze wzruszeniem, ukazując część ich wspólnej historii. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Gwiazdy żegnają Kołaczkowską – hołd dla życia i talentu W sieci pojawiły się liczne wpisy od gwiazd i artystów, którym bliska była Joanna. Przyjaciółkę pożegnał m.in. Artur Andrus, który podzielił się osobistą refleksją: "Nie da się napisać wesołej piosenki o sercu rozerwanym na kawałku". Luiza Ganczarska, producentka, napisała z kolei: "O milion spotkań za mało, za mało skeczy, programów obejrzanych na żywo. Za mało "nie nagrywajcie, ale można robić notatki". I ****, nigdy nie robiłam. Zapisywałam w sercu każdy jeden wybuch śmiechu, który z intensywności graniczył z mdłościami". Swoje pożegnania zamieścili także m.in. Adrianna Borek, Krzysztof Śmiszek, Paulina Holtz, czy Andrzej Saramonowicz. Kabaret Hrabi – jak scenę żegnała ich Asia Jej misternie utkane kariery ścieżki – od Drugi Garnitur, przez Potem, aż po Kabaret Hrabi – zostawiły niezatarte wspomnienia. Od 2002 roku była jedną z twarzy grupy, współtworzyła skecze, pisała piosenki („Song porzuconej”, „Bakteria w całusie”) i animowała scenę ciepłem charakterystycznej charyzmy. W ostatnich miesiącach zespół zintensyfikował działania – odwołano jej występy do końca sierpnia, a dochód z koncertów przeznaczono na jej leczenie, wraz z apelem o wsparcie finansowe i duchowe.
Najbardziej niedoceniony hit lat 90. Natalii Kukulskiej ? Posłuchaj, a zrozumiesz
„Światłoczuła” to nie tylko muzyczny manifest wrażliwości, ale też jedna z najbardziej niedocenionych piosenek lat 90. Utwór z albumu „Światło” to opowieść o pragnieniu bliskości i emocjonalnej obecności, która – mimo swej siły – umknęła uwadze szerokiej publiczności.
Gdy w 1996 roku Natalia Kukulska nagrała „Piosenkę światłoczułą”, miała zaledwie 20 lat. Była już uznaną artystką, ale jej najnowszy album „Światło” zapowiadał zupełnie nowy etap kariery – dojrzalszy, bardziej introspektywny, w duchu soulu, R&B i nowoczesnego popu. Mimo że głównym przebojem promującym krążek stał się utwór „Dłoń”, to właśnie „Światłoczuła” otwierała album – zmysłowa, wielowarstwowa i jakby stworzona do odkrywania jej warstwa po warstwie. Geneza powstania „Światłoczułej” „Piosenka światłoczuła” została nagrana we wrześniu 1996 roku w legendarnym Studio Andrzeja Puczyńskiego w Izabelinie. To właśnie tam, w towarzystwie producentów Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i samej Kukulskiej, powstał utwór, który otwierał album „Światło”. Za kompozycję odpowiadał Kuleczka, tekst napisał Ryszard Kunce, a Natalia współprodukowała całość. Piosenka ukazała się jako drugi singiel z albumu, na promocyjnej płycie CD znalazły się trzy wersje: podstawowa, remix od Music Gamblers oraz wersja z udziałem rapera Bogusza Bilewskiego Juniora. Mimo że utwór otrzymał szansę medialną (singiel zawierał też wywiad z Hieronimem Wroną), nie zdobył takiej rozpoznawalności jak na to zasługuje. Zobacz też: Tę piosenkę przed laty zaśpiewali kultowi artyści. Teraz usłyszymy ją w wykonaniu wielkich gwiazd. Tajemnice hitu PRL Tekst i sens – co przekazuje „Światłoczuła” „Światło – nosisz je w sobie” – te słowa to początek jednego z najbardziej metaforycznych i zmysłowych tekstów w dorobku Kukulskiej. To wyznanie osoby, która odczuwa brak i samotność, ale dostrzega w drugiej osobie coś, co daje ciepło i nadzieję. Światło symbolizuje tu zarówno miłość, jak i duchowe ukojenie – coś, co „nie zgaśnie choćbyś chciał”. To utwór o pragnieniu emocjonalnej bliskości, o nieustannym dążeniu do tego, by choć raz jeszcze poczuć się bezpiecznie w obecności drugiej osoby. Każdy wers jest jak czuły dotyk – subtelny, delikatny, a przy tym pełen tęsknoty. Kukulska śpiewa, że chce „choć jeden raz przy nim znowu ogrzać się” – ten wers powraca jak mantra, odzwierciedlając potrzebę światła w życiu. W wywiadzie dla PANI z 2023 roku artystka opowiedziała o swojej wrażliwej naturze oraz pracy nad tekstami: „Początkowo większość tekstów moich piosenek pisał mój ówczesny chłopak – Rysio Kunce. Razem inspirowaliśmy się poezją. Kocham wrażliwość Wisławy Szymborskiej i Jonasza Kofty”. Ta pasja do poetyckiego piękna i emocjonalnych detali jest słyszalna w każdym wersie „Światłoczułej”. ZOBACZ TEŻ: W dniu urodzin matki przekazała wspaniałe wieści, wszystko potwierdziła. Fani nie kryją radości Dlaczego utwór pozostał niedoceniony W tamtym czasie polska scena muzyczna zmieniała się dynamicznie – królowały proste hity, dance, euro pop. Piosenka z głębokim, filozoficznym tekstem, soulowo-funkową aranżacją i zmysłowym wokalem była propozycją wymagającą – może nawet zbyt subtelną na masowy odbiór. Nie pomagał też fakt, że „Światłoczuła” nie była intensywnie promowana w radiu, nie powstał do niej teledysk, a sama Kukulska była bardziej kojarzona z popowymi przebojami niż intymnymi balladami. Mimo to wielu fanów i recenzentów uważa ten utwór za perełkę z płyty „Światło”. Aranżacja i produkcja muzyczna To nie tylko tekst czyni „Światłoczułą” wyjątkową. Produkcja utworu – wspólne dzieło Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i Natalii Kukulskiej – opiera się na delikatnych warstwach klawiszy, subtelnym beacie i niemal aksamitnym wokalu. W tle można usłyszeć głosy znanych artystów chóralnych, takich jak Renata Dąbkowska czy Natalia Niemen, które wzbogacają brzmienie o kolejne emocjonalne rejestry. To prawdziwy przykład stylowego popu z wpływami R&B i soulu, jakiego dziś szuka się w twórczości światowych artystek pokroju Sade, Norah Jones czy Aaliyah. Muzyczna dojrzałość tej kompozycji aż dziwi, biorąc pod uwagę młody wiek artystki w chwili jej powstawania. CZYTAJ TEŻ: Do kogo ta piękność jest podobna? Natalia Kukulska pokazała nowe zdjęcia córki – Ania Dąbrówka wygląda zjawiskowo Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Dla wielu fanów Natalii Kukulskiej to właśnie ten utwór stanowi klucz do zrozumienia jej ewolucji artystycznej. Jest też jednym z tych utworów, które zyskały drugie życie wśród nowego pokolenia słuchaczy. W dobie rosnącej popularności muzyki refleksyjnej i minimalistycznej, „Światłoczuła” może na nowo znaleźć swoją publiczność. To utwór, który nie tylko się nie zestarzał – on dopiero teraz zaczyna wybrzmiewać w pełni. Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Co ciekawe, właśnie na YouTube widać, jak silne emocje ten utwór nadal budzi. Komentarze pod teledyskiem są pełne nostalgii, zachwytu i niedowierzania, że piosenka nie zdobyła większej popularności. „Nie rozumiem czemu te hity nie mają nawet miliona wyświetleń!! (...) Ludzie wracajcie słuchać lat 90.!” – pisze jeden z komentujących. Inny dodaje: „Natalia śpiewasz piosenkę, której ludzie nie rozumieją po dziś dzień. Zapal światło w swoim sercu i podążaj za nim…”. Fani dostrzegają nie tylko wartość muzyczną, ale też estetykę: „Gdybym miała wybrać najbardziej stylowy teledysk oddający ducha lat 90-tych, to byłby to właśnie ten!”. I wielu z nich nie ukrywa emocji: „Najbardziej niedoceniona artystka współczesnej Polski! Mama jest z Ciebie dumna Pani Natalio”. To komentarze, które mówią więcej niż jakakolwiek recenzja. To dowód, że „Światłoczuła” żyje, rezonuje i – choć cicho – dociera do serc tych, którzy naprawdę słuchają. ZOBACZ TEŻ: Cud ocalił jej życie, chwile przed tragedią rozmawiała z Anną Jantar. „Mówiła, że nie chciała wracać sama" Źródła: JazzSoul.pl, Viva.pl, YouTube, Lista Przebojów Trójki, POPlista RMF FM – brak archiwalnych pozycji utworu „Światłoczuła”, wikipedia.pl
Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy
Nowy teaser sezonu 5 „Stranger Things” już jest! Netflix odsłonił zapowiedź finału oraz plakat, który rozbudza oczekiwania fanów. Co zdradzili twórcy?
Wraz z premierą oficjalnego teasera i nowego plakatu, Netflix rozpoczął finałową kampanię promującą piąty, ostatni sezon „Stranger Things”. To kulminacja historii, która od dziewięciu lat trzyma widzów w napięciu. Wideo ukazuje znajome twarze i mroczną atmosferę Hawkins, przypominając, że nadciąga ostatnia, decydująca bitwa. Akcja rozgrywa się jesienią 1987 roku – Hawkins otoczone wojskiem, Jedenastka w ukryciu, a Vecna znów na wolności. Nowy teaser Stranger Things 5 – przedsmak końca W opublikowanym przez Netflix teaserze widzimy główną obsadę: Millie Bobby Brown, Davida Harboura, Finna Wolfharda, Gatena Matarazzo, Caleba McLaughlina, Noaha Schnappa i pozostałych członków drużyny z Hawkins. Materiał to nie tylko nostalgiczne wspomnienie początków serii, ale też zapowiedź emocjonalnego i widowiskowego finału. Bracia Duffer podkreślają, że nowy sezon będzie połączeniem klimatu sezonu pierwszego z rozmachem sezonu czwartego – osiem odcinków ma dostarczyć zarówno wzruszeń, jak i napięcia. Finałowa odsłona ukaże się w trzech częściach: 27 listopada 2025 – odcinki 1-4, 26 grudnia 2025 – odcinki 5-7, 1 stycznia 2026 – wielki finał, odcinek 8. View oEmbed on the source website O czym będzie sezon 5? Apokalipsa w Hawkins Jesień 1987 roku. W Hawkins ponownie dzieje się coś strasznego. Otwarte bramy do Upside Down powodują panikę wśród mieszkańców. Will Byers po raz kolejny odgrywa kluczową rolę – jego więź z innym wymiarem może przesądzić o losach całego świata. Zbliża się rocznica jego zniknięcia, a narastająca atmosfera grozy tylko potęguje napięcie. Po dramatycznych wydarzeniach z sezonu czwartego Jedenastka (Millie Bobby Brown) musi pozostać w ukryciu. Wojsko i rząd polują na nią, co dodatkowo komplikuje sytuację. Tymczasem Vecna – potężniejszy niż kiedykolwiek – zniknął bez śladu. Głównym celem bohaterów jest odnalezienie go i ostateczne powstrzymanie. Nie będzie to jednak łatwe – Hawkins jest otoczone, a czas działa na niekorzyść. ZOBACZ TEŻ: Przeraża i wzrusza za jednym zamachem. Ten serial Netfliksa znokautuje cię emocjonalnie! Plakat sezonu 5 – czerwone „5” i cisza przed burzą Oficjalny plakat piątego sezonu, opublikowany niedługo po premierze teasera, ukazuje symboliczną czerwoną cyfrę „5” na tle złowrogiej czerwieni i mroku Upside Down. To wizualny manifest – prosto, surowo i bez zbędnych słów. Plakat jasno sygnalizuje, że zbliża się koniec. Na materiałach promocyjnych twórcy skupiają się na emocjach, które towarzyszą zamykaniu tej dziewięcioletniej historii. View oEmbed on the source website Kto wraca w obsadzie finału? W finale „Stranger Things” zobaczymy pełną obsadę, w tym: Winonę Ryder (Joyce Byers), Davida Harboura (Jim Hopper), Millie Bobby Brown (Jedenastka), Finn Wolfhard (Mike), Gaten Matarazzo (Dustin), Noah Schnapp (Will), Caleb McLaughlin (Lucas), Sadie Sink (Max), Joe Keery, Natalia Dyer, Charlie Heaton, Maya Hawke, Priah Ferguson, Brett Gelman, Jamie Campbell Bower, a także Linda Hamilton jako dr Kay. Dodatkowo, Amybeth McNulty oraz nowe postacie – Derek Turnbow (Jake Connelly), Holly Wheeler (Nell Fisher), por. Akers (Alex Breaux) – uzupełniają rozbudowaną obsadę finału. Dziewięć lat fenomenu. Jak „Stranger Things” zmieniło Netflixa? Serial miał swoją premierę 15 lipca 2016 roku i niemal z miejsca stał się globalnym hitem. Zawdzięcza to świetnemu balansowi między horrorem, nostalgią za latami 80., humorem i dramatem. Produkcja stworzona przez braci Duffer i wyprodukowana przez Upside Down Pictures i 21 Laps Entertainment zdobyła miliony fanów na całym świecie. Ostatni sezon ma być kulminacją tej wieloletniej podróży – emocjonalnej i produkcyjnie imponującej. SPRAWDŹ TEŻ: Netflix odpala własne Yellowstone. Ten serial nie pozwoli ci się oderwać od ekranu!
Ten hit Apple TV+ zdeklasował konkurencję! 27 nominacji do nagrody Emmy to jedynie początek
„Severance” („Rozdzielenie”) to przełomowy thriller psychologiczny Apple TV+, który zdobył aż 27 nominacji do 77. ceremonii Emmy 2025. Ten kultowy serial zachwyca widzów i krytyków dzięki wciągającej fabule, perfekcyjnej estetyce i gwiazdorskiej obsadzie. W artykule przybliżamy, o czym jest, co stanowi jego fenomen oraz najciekawsze kulisy produkcji.
Serial rozgrywa się w biurowym świecie Lumon Industries, gdzie pracownicy poddają się eksperymentowi – procedurze „severance”, która oddziela ich wspomnienia służbowe od prywatnych. Gdy główny bohater, Mark Scout (Adam Scott), zaczyna odkrywać mroczne sekrety firmy, widz zostaje wciągnięty w gęstą atmosferę zagadki, która odbija się szerokim echem w kulturze. Dlaczego „Severance” to fenomen kulturowy? „Rozdzielenie” stało się czymś więcej niż serialem – to soczewka naszych lęków związanych z pracą, tożsamością i korporacyjnym zniewoleniem. Oryginalna koncepcja oddzielenia wspomnień prywatnych i zawodowych wywołała globalną dyskusję na temat etyki technologii i granic człowieczeństwa. Styl wizualny serialu – minimalistyczne biura, oszczędna kolorystyka, retrofuturystyczne detale – przywodzi na myśl prace Kubricka i Lyncha. Reżyser Ben Stiller oraz twórca scenariusza Dan Erickson zadbali, by każdy kadr był niepokojącym obrazem psychicznej izolacji. Fani na całym świecie angażują się w analizowanie symboliki – od zagadkowych kóz, przez tajemnicze protokoły firmy, po ukryte znaczenia imion bohaterów. Powstały setki teorii i forów poświęconych „Severance”, a serial zyskał status „must-watch” wśród inteligentnych produkcji psychologicznych. ZOBACZ TEŻ: Netflix odpala własne Yellowstone. Ten serial nie pozwoli ci się oderwać od ekranu! Fabuła, tajemnice i mózg operacji – o czym jest serial? Głównym bohaterem „Rozdzielenia” jest Mark Scout – pracownik tajemniczej korporacji Lumon Industries. Dobrowolnie poddaje się zabiegowi, który oddziela jego „ja” zawodowe („innie”) od prywatnego („outie”). Gdy jeden z jego współpracowników znika w tajemniczych okolicznościach, zaczyna podejrzewać, że Lumon nie jest tym, za co się podaje. Serial nie tylko buduje napięcie rodem z thrillera, ale i stawia pytania o granice wolności, o to, kim jesteśmy bez wspomnień – i kto ma do nich prawo. Obok Adama Scotta w głównych rolach występują Britt Lower, Zach Cherry, John Turturro, Patricia Clarkson i Christopher Walken. Każdy odcinek to intelektualne wyzwanie i emocjonalna podróż. Scenariusz prowadzony jest z chirurgiczną precyzją – co chwilę odkrywamy nowe warstwy psychologicznej intrygi. 27 nominacji do Emmy 2025 – rekordowa wypowiedź krytyki Severance zdeklasowało konkurencję w tegorocznych nominacjach do Emmy, zdobywając aż 27 nominacji – najwięcej wśród wszystkich seriali dramatycznych. Wśród nich znalazły się: najlepszy serial dramatyczny, najlepsza reżyseria (Ben Stiller), najlepszy scenariusz oraz wyróżnienia aktorskie dla Adama Scotta, Britt Lower i Johna Turturro. Apple TV+, dzięki sukcesowi „Severance”, wysunęło się na pozycję lidera wśród platform streamingowych, wyprzedzając nawet dotychczasowych gigantów jak HBO i Netflix. Krytycy jednogłośnie okrzyknęli ten serial „najlepszą produkcją roku” i „telewizyjnym arcydziełem dekady”. Dla widzów to dowód, że twórczość może łączyć artystyczną jakość z masową popularnością. A dla Apple – moment triumfu, który definiuje nowy rozdział w historii streamingu. SPRAWDŹ TEŻ: Ten serial to wstrząsający obraz Polski lat 90. Kot i Różczka w obsadzie to dopiero początek. Poznaj pełną obsadę
Zapomnij o zagranicznych hitach. Ta polska perełka z Więckiewiczem rozbija bank na Netflixie
Kultowy film Juliusza Machulskiego „Vinci” z 2004 roku – inteligentna komedia kryminalna z wciągającą intrygą i mistrzowskim duetem Więckiewicza–Szyca – od 9 lipca dostępny jest na polskim Netflixie. To idealny moment, by nadrobić klasyk przed kinową premierą „Vinci 2”!
W dobie nieustannie zmieniającego się rynku streamingowego powrót klasycznych tytułów może wywołać falę nostalgii i nowego zainteresowania. Jednym z takich filmów jest „Vinci” – błyskotliwa komedia kryminalna Juliusza Machulskiego, która w 2004 roku podbiła polskie kina. Wraz z premierą kontynuacji i udostępnieniem oryginału na Netflixie, widzowie mają idealną okazję, by raz jeszcze zanurzyć się w świat fałszerzy, skoków i sprytnych intryg. O czym jest film „Vinci”? „Vinci” to film, który na stałe wpisał się do kanonu współczesnego polskiego kina rozrywkowego. Reżyserem i scenarzystą jest Juliusz Machulski – twórca takich hitów jak „Seksmisja” czy „Kiler”. Tym razem sięgnął po temat złodziei dzieł sztuki, wplatając w to wszystko dużą dawkę błyskotliwego humoru. W rolach głównych występują: Robert Więckiewicz jako Cuma – zawodowy złodziej obrazów, który po wyjściu z więzienia dostaje zlecenie na kradzież „Damy z łasiczką” z Muzeum Czartoryskich w Krakowie. Borys Szyc jako Szerszeń – dawny wspólnik Cumy, dziś... policjant. Kamilla Baar, Jan Machulski, Marcin Dorociński, Łukasz Simlat, Mieczysław Grąbka, Marian Dziędziel – uzupełniają mocną i rozpoznawalną obsadę. Cuma i Szerszeń planują skok życia – chcą ukraść dzieło Leonarda da Vinci, tworząc jego kopię. Ich wspólnikiem zostaje staruszek fałszerz (w tej roli Jan Machulski), a całą operację komplikuje nie tylko policja, ale też osobiste relacje i emocje. Inteligentny humor, klimat i emocje – dlaczego warto obejrzeć „Vinci”? To nie jest typowy kryminał. „Vinci” to misternie skonstruowana opowieść pełna inteligentnych dialogów i nieoczywistych zwrotów akcji. Krytycy i widzowie doceniają: Błyskotliwy scenariusz i dialogi z charakterem Doskonałą chemię między głównymi aktorami Unikalne połączenie sensacji i humoru Film zdobył dwie nominacje do Orłów – za reżyserię i scenariusz, a także nagrodę w Gdyni za najlepszy scenariusz. Co ciekawe, „Vinci” był trzecim najchętniej oglądanym filmem kinowym w Polsce w 2004 roku – wyprzedziły go tylko „Nigdy w życiu!” i „Pręgi”. ZOBACZ TEŻ: Polak zagrał w hicie Netflixa! Takiego wejścia nikt się nie spodziewał. Złoto! „Vinci” na Netflixie – idealny moment na seans Netflix wprowadził „Vinci” do swojej oferty 9 lipca 2025 roku. To posunięcie spotkało się z entuzjazmem widzów, bo film od lat cieszy się statusem kultowego. Serwis idealnie wyczuł moment – tuż przed premierą kontynuacji. Dla tych, którzy film znają – to nostalgiczny powrót do jednej z najlepszych polskich komedii kryminalnych. Dla nowych widzów – doskonała okazja, by poznać tę historię po raz pierwszy. Vinci 2 w kinach – Netflix idealnie wstrzelił się w timing! Premiera „Vinci 2” zapowiedziana jest na 25 lipca 2025 roku. Film ponownie reżyseruje Juliusz Machulski, a do ról powracają znani z pierwszej części Robert Więckiewicz, Borys Szyc, Marcin Dorociński, Kamilla Baar i Łukasz Simlat. Tym razem historia zaczyna się w Hiszpanii, gdzie Cuma wiedzie spokojne życie emeryta. Wszystko się zmienia, gdy odwiedza go Chudy (w tej roli Mirosław Haniszewski) z propozycją kolejnego skoku w Krakowie. W grę wchodzi nowa ekipa: buntownicy, ideowcy, złodzieje... a Cuma znów ma szansę pokazać klasę. Wartości kultowe i powrót klasyki „Vinci” to film, który zyskał status kultowego. Obok „Chłopaki nie płaczą” czy „Poranek kojota” stanowi żelazny punkt w repertuarze fanów inteligentnego, polskiego kina rozrywkowego. Cytaty z dialogów Cumy i Szerszenia krążą po internecie, a klimat filmu – z muzyką, ujęciami Krakowa i charakterystyczną atmosferą – wciąż przyciąga kolejne pokolenia widzów. Netflix przypomina nam, dlaczego warto wracać do takich filmów – i dlaczego warto je znać, zanim wybierzemy się do kina na ich kontynuację. SPRAWDŹ TEŻ: Jej matka nawet po latach wierzyła, że wróci z gór. Poruszający dokument o polskiej himalaistce na Netflixie. Nie można się oderwać
Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa!
Ten nieoczekiwany duet dwóch ikon włoskiej kultury – sportu i muzyki – zrodził się z inspiracji wzajemnym szacunkiem i chęcią opowiedzenia historii o poświęceniu i autentyczności.
Jannik Sinner, zwycięzca tegorocznego Wimbledonu, pojawił się w piosence „Polvere e Gloria” u boku legendy opery, Andrea Bocellego. Utwór, wydany 20 czerwca 2025, łączy radosne „życiowe refleksje” Sinnera w języku angielskim z potężnym głosem Bocellego. Mimo że współpraca miała miejsce już jakiś czas temu, temat powrócił w mediach po finale Wimbledonu i zdobywa serca fanów, pokazując nowy wymiar popularności mistrza kortu. Fenomen „Polvere e Gloria” – czym zachwyca utwór? Utwór „Polvere e Gloria” (czyli „Pył i chwała”) to emocjonalna muzyczna opowieść o tym, co łączy sportowca i artystę – droga na szczyt, poświęcenie, samotność i nadzieja. Piosenka została wydana 20 czerwca 2025 roku przez wytwórnię Decca/Universal, a jej celem było nie tylko stworzenie pięknego utworu, ale też inspirowanie młodych ludzi do podążania własną drogą. Andrea Bocelli wnosi do utworu swoją charakterystyczną operową ekspresję, pełną emocji i duchowej głębi. Jannik Sinner nie śpiewa – jego udział polega na recytowaniu autorskiego monologu w języku angielskim. Słowa „Talent doesn’t exist; it has to be earned” brzmią jak jego osobiste motto i trafiają do każdego, kto kiedykolwiek walczył o swoje marzenia. Teledysk, nakręcony w malowniczej posiadłości Bocellego w Toskanii, dopełnia przekaz. Zobaczymy w nim archiwalne nagrania Sinnera z młodości, jego treningi tenisowe oraz momenty refleksji wśród natury. Połączenie z materiałami z życia Bocellego buduje most między dwoma różnymi światami – sportu i muzyki – podkreślając, że emocje, które nimi rządzą, są uniwersalne. ZOBACZ TEŻ: Jannik Sinner: „Czy ja nadal śnię?” – jego post z Igą Świątek podbija sieć Jannik Sinner o współpracy z Andreą Bocellim Wielu fanów zastanawiało się, dlaczego Sinner zdecydował się na udział w muzycznym projekcie. "Jestem bardzo szczęśliwy i zaszczycony, że mogę być częścią tego projektu z Andreą, który od 30 lat jest unikalnym i niezwykłym głosem, wizytówką naszego kraju na całym świecie. Nigdy nie marzyłem, że usłyszę swój głos w jednej z jego piosenek. To niezwykle poruszające" — wyznał tuż po premierze. Ten duet to coś więcej niż tylko wspólny utwór – to manifest wartości, które obaj artyści wyznają: uczciwość, dyscyplina i autentyczność. Sinner pokazuje się tutaj z nowej, głębszej strony, nie jako sportowiec, ale jako człowiek – skromny, refleksyjny i otwarty na nowe doświadczenia. Jannik Sinner – tenisista, który zaskakuje poza kortem Udział w utworze „Polvere e Gloria” to kolejny dowód na to, że Jannik Sinner nie boi się wychodzić poza ramy. Od początku kariery pokazuje, że sukces to nie tylko wygrywanie meczów, ale też odpowiedzialność za to, jakim się jest człowiekiem. Współpraca z Bocellim wpisuje się w jego szerokie działania społeczne, motywacyjne i wizerunkowe. Co ciekawe, to nie pierwsza okazja, kiedy sportowcy pojawiają się w projektach artystycznych, ale przypadek Sinnera jest wyjątkowy. Jego występ nie jest dodatkiem do teledysku, lecz integralnym elementem utworu. To jego głos, słowa i obecność nadają całości wymiar osobisty i autentyczny. Popularność utworu nie słabnie, a liczba wyświetleń na platformach streamingowych rośnie każdego dnia. Fani cenią nie tylko warstwę muzyczną, ale i przesłanie – i to być może jest największym sukcesem „Polvere e Gloria”. SPRAWDŹ TEŻ: Pokonał Alcaraza i zdobył Wimbledon. A kilka tygodni wcześniej stracił miłość View oEmbed on the source website
Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat
Podczas sobotniego koncertu w Warszawie Guns N' Roses zaprezentowali niespodziankę — po 32 latach zagrali zapomniany hit! Tłum oszalał z zachwytu.
Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer, wykonany ostatnio kolejno w 1993, a następnie w 2020 roku w Meksyku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Nieoczekiwany powrót utworu „So Fine” – moment dla historii muzyki Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer „So Fine”, było to jego drugie wykonanie od 1993 roku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Utwór „So Fine” z albumu „Use Your Illusion II” nigdy nie należał do największych przebojów grupy, ale właśnie dlatego jego wykonanie stało się wydarzeniem. W XXI wieku zabrzmiał dopiero po raz drugi. Wcześniejszy raz miał miejsce w 2020 roku, jednak dla fanów w Warszawie był to pierwszy raz, gdy mogli usłyszeć go na żywo. W roli wokalisty wystąpił basista Duff McKagan – to właśnie jego głos oryginalnie prowadził ten utwór. ZOBACZ TEŻ: To collabo przejdzie do historii. Muniek i Zalewski roznieśli scenę hitem lat 90. View oEmbed on the source website Rockowa eksplozja na PGE Narodowym – Guns N' Roses nie zawodzą Guns N' Roses pojawili się na scenie punktualnie o 19:15 i od pierwszych dźwięków rozpętali rockową burzę. W setliście nie zabrakło klasyków jak „Welcome to the Jungle”, „You Could Be Mine”, „Sweet Child o’ Mine” czy „November Rain”. Poza „So Fine” uwagę zwrócił też cover Black Sabbath – „Junior’s Eyes”, co dodatkowo zaskoczyło fanów. Koncert odbył się w ramach trasy „Because What You Want & What You Get Are Two Completely Different Things”. Warszawa była jednym z europejskich przystanków tournée, a wydarzenie promowane było jako jedno z najważniejszych rockowych show tego lata. Axl, Slash, Duff – trio, które wciąż elektryzuje tłumy Trzon zespołu – Axl Rose, Slash i Duff McKagan – mimo upływu lat wciąż trzymają scenę z niebywałą energią. Każdy z nich wniósł swój charakterystyczny styl, a ich zgranie po dekadach burzliwej historii Guns N' Roses wzbudza podziw. Fani, zarówno ci starsi, jak i młodsi, jednogłośnie przyznają – to była forma najwyższych lotów. SPRAWDŹ TEŻ: To jedno brzmienie doprowadziło tłumy do łez. Kultowy zespół na sentymentalnym szlaku
Ten hit Lady Pank miał trafić w ręce zagranicznego artysty. Dzięki Skubikowskiemu zyskał nowe życie
„Zawsze tam, gdzie ty” to ikoniczna ballada polskiego rocka, która prawie nigdy by nie powstała w znanej wersji. Jan Borysewicz skomponował ją w USA dla amerykańskiego wokalisty, ale dzięki Jackowi Skubikowskiemu utwór zyskał poetycki polski tekst — i stał się kamieniem milowym w karierze Lady Pank.
W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz przebywał w Stanach i nagrał muzykę z amerykańskim wokalistą Paulem Bolgerem – powstała anglojęzyczna wersja piosenki „Zawsze tam, gdzie ty”. Nikt jednak nie spodziewał się, że po dodaniu polskiego tekstu autorstwa Skubikowskiego utwór przeistoczy się w jeden z największych hitów polskiego rocka. Ten hit Lady Pank prawie trafił za granicę. Dziś tę kultową melodię zna każdy Polak W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował nad materiałem muzycznym z myślą o anglojęzycznym rynku. Wśród tych kompozycji znalazła się też ballada, którą Borysewicz napisał dla amerykańskiego wokalisty — Paula Bolgera. Bolger, znany ze współpracy z wieloma artystami, był bliski nagrania pełnej wersji utworu. Pomysł zakładał, że piosenka zyska życie poza Polską. Jednak projekt nie doszedł do skutku. Kiedy gitarzysta wrócił do Polski, przywiózł ze sobą niedokończony utwór – z piękną melodią, ale bez tekstu w rodzimym języku. Jacek Skubikowski – autor tekstu, który tchnął życie W tym miejscu na scenę wkroczył Jacek Skubikowski – jeden z najciekawszych tekściarzy tamtych lat, autor słów do przebojów Ewy Bem, Kombi i Lombardu. To on podjął się napisania tekstu do kompozycji, która wówczas istniała tylko jako emocjonalna melodia. "Jak dawałem Jackowi utwory, kompozycje do napisania na nową płytę, to Jacek któregoś dnia zadzwonił i mówi: 'Jan, znalazłem na kasecie taki utwór jakiegoś amerykańskiego wokalisty. Ja chyba sobie sam napiszę tekst i wezmę na swoją płytę ten utwór'. Ja mówię: 'okej, w porządku'" — wspominał Jan Borysewicz w radiowej Trójce. ZOBACZ TEŻ: Hit, który łączy pokolenia, powstał z buntu i strachu. Mało kto zna jego mroczne korzenie Skubikowski stworzył poruszającą, metaforyczną lirykę. Frazy takie jak „Zamienię każdy oddech w niespokojny wiatr” czy „Zawsze tam, gdzie ty” trafiły w emocjonalną strunę tysięcy słuchaczy. Tekst był pełen tęsknoty, oddania i emocji, które w połączeniu z subtelną melodią Borysewicza stworzyły całość o niespotykanej sile przekazu. Dzięki Skubikowskiemu piosenka, która miała żyć w anglosaskim świecie, otrzymała polską duszę. Numer jeden na liście Trójki i potężny hit Po nagraniu nowej wersji z Januszem Panasewiczem jako wokalistą piosenka „Zawsze tam, gdzie ty” znalazła się na szóstej studyjnej płycie Lady Pank, wydanej 20 sierpnia 1990 roku. Niemal natychmiast po premierze utwór zyskał status przeboju, trafiając na szczyt Listy Przebojów Radiowej Trójki. Ballada zaczęła królować w radiu, telewizji i na koncertach. Była regularnie odtwarzana na antenach, zdobywała uznanie krytyków, a przede wszystkim – poruszała publiczność, która znajdowała w niej emocje bliskie własnym przeżyciom. Album, skład i nagrania „Zawsze tam, gdzie ty” powstała w czasie nagrań do albumu „Zawsze tam, gdzie Ty”, który ukazał się pod szyldem Lady Pank w 1990 roku. W nagraniach wzięli udział oprócz Borysewicza i Panasewicza także Piotr Urbankiewicz (bas) oraz Kostek Joriadis (klawisze). Płyta była nagrywana w legendarnym Studio S-4 w Warszawie, a nad całością czuwał producent Rafał Paczkowski. Był to zarazem ostatni album Lady Pank przed zawieszeniem działalności w 1991 roku, co sprawiło, że piosenka miała wyjątkowe znaczenie jako pewnego rodzaju artystyczne pożegnanie z fanami. Dziedzictwo i co dziś? Ballada wyróżniała się w dorobku Lady Pank – dotąd znani z energetycznych numerów rockowych, tu zaprezentowali się z zupełnie innej, bardziej lirycznej strony. To uczyniło z „Zawsze tam, gdzie ty” piosenkę ponadczasową, która przetrwała próbę lat i nie straciła na aktualności. Utwór na stałe wpisał się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Wciąż jest wykonywany na koncertach Lady Pank, zarówno w wersji klasycznej, jak i z nowymi aranżacjami. Doczekał się licznych coverów artystów starszego, jak i młodszego pokolenia. W 2024 i 2025 roku ballada była wielokrotnie wykorzystywana podczas dużych wydarzeń muzycznych, takich jak Sylwestrowa Moc Przebojów czy koncerty wspomnień w TVP i Polsacie. Nadal obecna w radiach, na playlistach streamingowych i w świadomości fanów – „Zawsze tam, gdzie ty” pozostaje jednym z największych przebojów Lady Pank, który niezmiennie porusza serca kolejnych pokoleń. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Serialowy syn wspomina Gabrielę Kownacką. Wyznanie o ostatnich chwilach rozrywa serce na pół
Sergiusz Żymełka, znany z roli Filipa w "Rodzinie zastępczej", podzielił się wzruszającymi wspomnieniami o Gabrieli Kownackiej, serialowej mamie. Jego słowa poruszają do głębi.
W najnowszym wywiadzie dla Plejady Sergiusz Żymełka opowiedział o relacji z Gabrielą Kownacką, która w serialu "Rodzina zastępcza" wcielała się w postać Anki Kwiatkowskiej. Aktor wspomina ją jako drugą mamę, która otaczała go ciepłem i troską na planie serialu. Ich bliska więź sprawiła, że wiadomość o chorobie i odejściu Kownackiej była dla niego ogromnym ciosem. Bliska relacja z Gabrielą Kownacką. Była jego serialową mamą i prawdziwą opiekunką Choć Gabriela Kownacka była znana i ceniona przez widzów, dla młodego Sergiusza Żymełki była przede wszystkim "panią Gabrysią" – drugą mamą, jak sam ją określił. "Pani Gabrysia była jak moja druga mama. Przytulała mnie, głaskała po główce, a gdy trzeba było, wstawiała się ze mną i mnie broniła" — wspominał. Na planie zawsze była opiekuńcza, ciepła i serdeczna. Nie zadzierała nosa, mimo że otaczało ich wiele gwiazd. To właśnie ta ludzka strona aktorki najbardziej zapadła Żymełce w pamięć. ZOBACZ TEŻ: Mąż Bogumiły Wander zaskakuje wyznaniem. To dlatego nie chodzi często na jej grób Choroba i odejście. Wspomnienia ostatnich chwil z Gabrielą Kownacką Śmierć Gabrieli Kownackiej w 2010 roku była dla Żymełki ogromnym ciosem. Jako jeden z dziecięcych aktorów z serialu był z nią wyjątkowo blisko. Przez długi czas nie wiedzieli, jak poważny jest stan zdrowia aktorki – informacje docierały do nich stopniowo. W pewnym momencie pojawiła się nadzieja, że Kownacka wyzdrowieje i wróci na plan. Niestety, nastąpił nawrót choroby. "Nie chciała, żeby ktoś ją oglądał w tym stanie" – mówił Żymełka ze smutkiem. "Do samego końca mieliśmy nadzieję, że ta historia będzie miała inny finał". Jej pogrzeb był dla niego momentem szczególnie trudnym – płakał, żegnając osobę, która była mu bliska jak członek rodziny. "Straciłem kogoś bliskiego – kogoś, z kim się wychowywałem" – wyznał Michałowi Misiorkowi. "Rodzina zastępcza" – miejsce dorastania. Wspomnienia z planu i relacje z obsadą Serial „Rodzina zastępcza” był nie tylko przełomem w karierze Sergiusza Żymełki, ale również miejscem, gdzie dojrzewał i kształtował się jako młody człowiek. Atmosfera na planie była pełna wsparcia i przyjaźni. Z Piotrem Fronczewskim, serialowym ojcem, mógł rozmawiać o wszystkim – aktor zabierał go na przejażdżki motocyklem po hali filmowej, ku przerażeniu prawdziwej mamy młodego aktora. To wspomnienia, które – jak sam mówi – „nikt mu nie zabierze”. Wśród całej obsady czuło się naturalność i koleżeństwo – nikt nie wynosił się ponad innych, a młody aktor wyniósł z planu wiele fantastycznych znajomości. SPRAWDŹ TEŻ: Był gwiazdą "Rodziny zastępczej", teraz pojawił się w randkowym show! Co dziś robi Sergiusz Żymełka?
Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia
„Aleja gwiazd” Zdzisławy Sośnickiej to jeden z największych przebojów lat 80., który niemal nie trafił do radia. Poznaj historię piosenki, która zyskała status kultowej.
W 1987 r. Zdzisława Sośnicka nagrała utwór, który miał stać się jej największym przebojem. Jednak droga „Alei gwiazd” na szczyty list przebojów nie była łatwa – początkowo piosenka została odrzucona przez redakcję radiową jako „niereprezentatywna”. Dopiero determinacja artystki i sukces w telewizyjnym konkursie sprawiły, że utwór zyskał popularność. Kulisy powstania „Alei gwiazd” Historia piosenki zaczęła się od kompozytora Romualda Lipki – kluczowej postaci w świecie polskiego popu. Tekst napisał Marek Dutkiewicz, znany z wielu radiowych hitów. Zdzisława Sośnicka podjęła się interpretacji i nadała mu wyjątkowego charakteru. Trójka artystów stworzyła coś ponadczasowego. Sośnicka, znana z mocnego, dramatycznego głosu, nadała utworowi emocjonalną głębię, której inne wokalistki mogłyby nie osiągnąć. Tekst „Alei gwiazd” był inspirowany samotnością i refleksją nad przemijaniem – tematami, które w drugiej połowie lat 80. rezonowały z publicznością. Piosenka nie jest prostym love songiem. To ballada o straconych marzeniach, mijającym czasie, o tym, co zostaje po wielkich chwilach. Jej metaforyczna warstwa przywodzi na myśl nie tylko gwiazdy estrady, ale też ulotność sławy, życia, pamięci. Nic dziwnego, że po latach utwór zyskał miano „polskiego klasyka”. Droga na szczyt: od odrzucenia do hitu „Aleja gwiazd” nie miała łatwego startu. Redakcja Polskiego Radia początkowo uznała, że piosenka „nie nadaje się do emisji” – miała być zbyt melancholijna, zbyt trudna, mało przebojowa. Sośnicka nie poddała się – wiedziała, że utwór ma potencjał. Odrzucenie przez radio było ciosem, ale nie końcem drogi. Piosenka została zgłoszona do telewizyjnego konkursu „Premiery” na festiwalu w Opolu w 1987 r. Tam wywołała poruszenie i... podział opinii. Jedni byli zachwyceni głębią i wykonaniem, inni nie rozumieli fenomenu. ZOBACZ TEŻ: Zakazany hymn PRLu był wielkim hitem lat 70. Nie spodziewasz się, o jaką piosenkę chodzi View oEmbed on the source website Publiczność zdecydowała. Sośnicka zdobyła nagrodę, a piosenka rozpoczęła triumfalny marsz po polskich domach. Wkrótce „Aleja gwiazd” rozbrzmiewała w każdym radiu, na prywatkach, w telewizji. Do dziś trudno sobie wyobrazić muzyczną panoramę lat 80. bez tego utworu. Dziedzictwo „Alei gwiazd” Dziś, po niemal czterech dekadach od premiery, „Aleja gwiazd” pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Dla Zdzisławy Sośnickiej był to przełom. Choć miała już na koncie liczne sukcesy, to właśnie ten utwór zapewnił jej status ikony. Stała się symbolem klasy i artystycznej odwagi, a „Aleja gwiazd” – jej wizytówką. Nie bez powodu utwór doczekał się licznych coverów i nawiązań – zarówno w polskich, jak i zagranicznych mediach. Dziś słuchają go nowe pokolenia, a zagraniczni słuchacze porównują go do twórczości Whitney Houston czy Barbry Streisand. To najlepszy dowód, że prawdziwa sztuka nie zna granic czasu. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Polski aktor u boku gwiazd Hollywood w hicie Netflixa. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy
Kamil Nożyński, znany jako Saful z Dixon37, zadebiutował na międzynarodowej scenie filmowej w "The Old Guard 2". Jak doszło do tego, że polski raper zagrał u boku Charlize Theron?
Kamil Nożyński, szerzej znany jako Saful, to postać, która zaskoczyła wielu fanów kina i muzyki. Jego droga od warszawskiego rapera do aktora w hollywoodzkiej produkcji jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. W "The Old Guard 2" wcielił się w postać Louisa, towarzysza nieśmiertelnej Quynh. Choć rola była epizodyczna, jego obecność na ekranie nie umknęła uwadze widzów. Od Dixon37 do Hollywood – droga Kamila Nożyńskiego Jeszcze kilka lat temu jego twarz znana była głównie fanom polskiego hip-hopu. Dziś Kamil Nożyński, znany również jako Saful, zdobywa rozgłos na arenie międzynarodowej. Jego pojawienie się w drugiej części filmu "The Old Guard" – jednej z największych produkcji platformy Netflix – to dowód na to, że droga z warszawskiego blokowiska może prowadzić prosto do Hollywood. Nożyński zagrał u boku takich gwiazd jak Charlize Theron czy Chiwetel Ejiofor, a jego rola choć epizodyczna, nie przeszła niezauważona. Wielki przełom nastąpił w 2018 r., gdy Nożyński został obsadzony w głównej roli w serialu HBO "Ślepnąc od świateł" na podstawie powieści Jakuba Żulczyka. Jako Kuba Nitecki – enigmatyczny diler narkotyków obracający się w warszawskich elitach – zyskał uznanie zarówno krytyków, jak i widzów. Jego chłodna, minimalistyczna gra aktorska podkreślała psychologiczną głębię postaci. Rola ta okazała się początkiem nowego etapu w jego karierze. Debiut Kamila Nożyńskiego w "The Old Guard 2" – kulisy udziału w filmie Choć po sukcesie serialu Nożyński nie rzucił się od razu w wir nowych produkcji, jego nazwisko znalazło się na radarze międzynarodowych twórców. Do obsady "The Old Guard 2" trafił po przesłuchaniach, które przeprowadzała agencja castingowa Netflixa. "Producenci odezwali się do mnie bezpośrednio po castingu, który odbywał się przez wideo. Zaproponowali mi rolę, którą mieliśmy kręcić przez dwa dni zdjęciowe. Na miejscu okazało się, że zostaje ona przedłużona do sześciu. Poleciałem więc do Rzymu, gdzie kręciliśmy moją pierwszą scenę z Veronicą Ngo i Matthiasem Schoenaertsem, a później przenieśliśmy się prawie 700 km dalej, do malowniczego miasta Triest. [...]" — opowiadał Kamil w rozmowie z serwisem NaEkranie. ZOBACZ TEŻ: Nowy zwiastun "Wednesday" zelektryzował widzów. Na fanów z Polski czeka niespodzianka W filmie wcielił się w Louisa – człowieka z przeszłości bohaterki Quynh (Ngô Thanh Vân), która powraca w sequelu z nową misją. Dla polskiego aktora była to pierwsza okazja do pracy na planie o takim rozmachu i w tak międzynarodowym towarzystwie. Na planie filmu Nożyński miał okazję pracować z Charlize Theron. Aktorka, jak sam wspomniał, rozpoznała go z serialu "Ślepnąc od świateł", który – ku jego zaskoczeniu – oglądała i bardzo sobie ceniła. Spotkanie z laureatką Oscara i innymi światowymi gwiazdami było dla niego nie tylko wyróżnieniem, ale też potwierdzeniem, że polskie produkcje coraz częściej znajdują uznanie poza granicami kraju. Co dalej? Plany na przyszłość Kamila Nożyńskiego Kamil Nożyński nie ukrywa, że planuje rozwijać swoją karierę aktorską, ale nie rezygnuje z muzyki. Jak sam przyznaje, zamierza iść dalej w obu dziedzinach, szukając projektów, które mają sens i pozwalają mu zachować autentyczność. Po sukcesie "The Old Guard 2", zainteresowanie jego osobą wzrosło – zarówno w Polsce, jak i za granicą. Dla wielu fanów to dowód, że talent i konsekwencja mogą otworzyć drzwi nawet do najbardziej prestiżowych produkcji. SPRAWDŹ TEŻ: Jest numerem jeden na świecie. To absolutny hit Netfliksa. Długo czekał na ten sukces
To miał być list miłosny, a stał się hymnem pokolenia PRL-u. Kulisy tego hitu zaskakują
Piosenka „Kocham cię, kochanie moje” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów zespołu Maanam. Choć tekst powstał jako osobisty list miłosny Kory, szybko stał się hymnem miłości dla całego pokolenia. Komu wokalistka zadedykowała te poruszające słowa?
Wydana w kwietniu 1983 roku piosenka „Kocham cię, kochanie moje” szybko zdobyła serca słuchaczy, stając się jednym z największych przebojów Maanamu. Przez 21 tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu Listy Przebojów Programu Trzeciego, a jej słowa – pozornie proste, lecz niezwykle emocjonalne – przeszły do historii polskiej muzyki rozrywkowej. Utwór miał być listem miłosnym – intymnym, osobistym, dedykowanym jednej osobie. Ale los chciał inaczej – piosenka stała się publicznym wyznaniem uczuć całego pokolenia. Kulisy powstania „Kocham cię, kochanie moje” Choć wielu słuchaczy do dziś utożsamia ten utwór z uniwersalnym wyrazem miłości, jego początki były zgoła inne – to historia bardzo osobista. Tekst piosenki został napisany przez Korę Jackowską. Wokalistka była wówczas związana z jedną osobą – Markiem Jackowskim, liderem zespołu i jej ówczesnym mężem. Jako małżeństwo spędzili 13 lat. Choć ich związek przechodził burzliwy okres, tekst powstał z potrzeby serca. Kora napisała słowa jako list – szczery, bezpretensjonalny, pełen miłości, nadziei i tęsknoty, a Marek Jackowski skomponował muzykę. Tak narodziła się jedna z najbardziej znanych ballad polskiej muzyki lat 80. Piosenka szybko zaczęła żyć własnym życiem. Późniejsze interpretacje przypisywały piosenkę różnym postaciom z życia Kory. Istnieje teoria, że osobą, do której wokalistka zwracała się czule "kochanie moje", mógł być także Kamil Sipowicz, którego poznała będąc jeszcze w związku z Jackowskim. ZOBACZ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Sukces i wpływ piosenki na polską muzykę W realiach PRL-u „Kocham cię, kochanie moje” była czymś więcej niż tylko przebojem – była rodzajem manifestu. W czasach, gdy uczucia wyrażało się ostrożnie i często przez aluzje, ta piosenka uderzała prostotą i siłą przekazu. Ludzie zakochani nucili ją swoim partnerom, puszczano ją na weselach, a nawet... w radiowęzłach szkolnych. Stała się symbolem emocjonalnej szczerości i jedności pokolenia. Piosenka do dziś pojawia się na listach przebojów wszech czasów i jest chętnie interpretowana przez młodych artystów. Tekst nie traci na aktualności – pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cytowanych w polskiej muzyce. Dla wielu to „polski odpowiednik” światowych ballad miłosnych. „Kocham cię, kochanie moje” w kontekście twórczości Kory Choć Kora napisała wiele przebojów, „Kocham cię, kochanie moje” wyróżnia się szczególnym ładunkiem emocjonalnym. To nie tylko hit – to część biografii artystki. Piosenka stała się jej znakiem rozpoznawczym, niemal hymnem – zarówno na koncertach Maanamu, jak i podczas solowych występów. Włączała ją do repertuaru przez całe życie. Kora nigdy nie ukrywała, że inspiracją dla jej twórczości były jej własne przeżycia – miłości, rozstania, walka o wolność. „Kocham cię, kochanie moje” to esencja tej filozofii – prosty tekst, który niesie uniwersalne emocje. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu View oEmbed on the source website
Ten hit lat 90. był hymnem miłości. Co dziś robią wykonawcy? O nim głośno, o niej cicho...
Piosenka "Za to, że żyję" w wykonaniu Lory Szafran i Mietka Szcześniaka stała się hymnem miłości lat 90. Poznaj historię tego kultowego duetu i dowiedz się, co dziś robią artyści.
W latach 90. duet Lora Szafran i Mietek Szcześniak oczarował publiczność utworem "Za to, że żyję", który stał się symbolem miłości i nadziei. Ich wspólne występy były pełne emocji i harmonii, a piosenka do dziś porusza serca słuchaczy. Choć oboje reprezentowali odmienne style, ich muzyczna wrażliwość zgrała się perfekcyjnie, dając początek jednej z najbardziej pamiętnych kooperacji w historii polskiej muzyki. Początki współpracy Lory Szafran i Mietka Szcześniaka Lora Szafran, uznawana za jedną z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych, i Mietek Szcześniak, mistrz muzyki soul i pop, po raz pierwszy zetknęli się zawodowo w pierwszej połowie lat 90. Choć każde z nich miało już ugruntowaną pozycję na rynku muzycznym, to właśnie ich współpraca pokazała, jak potężne emocje potrafi wywołać artystyczne spotkanie dwóch charyzmatycznych osobowości. Ich duet rozpoczął się od wspólnej interpretacji utworu "Za to, że żyję", skomponowanego przez Grzegorza Czaję z tekstem Justyny Holm. Piosenka powstała z potrzeby opowiedzenia o wdzięczności za życie i miłość, które nie zawsze są dane na zawsze, ale zawsze warto je pielęgnować. Wspólne występy i nagrania duetu Po sukcesie "Za to, że żyję" artyści pojawiali się wspólnie na scenie podczas różnych koncertów i festiwali, m.in. na Festiwalu w Opolu. Mimo że nie wydali wspólnego albumu, często występowali razem w koncertach tematycznych, dzięki czemu w sieci zostały nagrania ich wspólnych występów telewizyjnych w programach muzycznych. View oEmbed on the source website Ich głosy – ciepły, głęboki głos Mietka i aksamitny, jazzowy sopran Lory – uzupełniały się w wyjątkowy sposób. Chemia sceniczna między nimi była autentyczna i emocjonalnie prawdziwa, dzięki czemu każdy ich wspólny występ niósł wartość nie tylko artystyczną, ale i duchową. ZOBACZ TEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu "Za to, że żyję" – hymn miłości lat 90. Nie jest przesadą stwierdzenie, że "Za to, że żyję" stało się hymnem pokolenia. Utwór poruszał temat wdzięczności za obecność drugiej osoby, za chwilę bliskości, za codzienność pełną wzruszeń. W czasach transformacji ustrojowej, kiedy wiele osób poszukiwało emocjonalnej kotwicy, piosenka ta trafiła prosto w serce społeczeństwa. Utwór był często grany w rozgłośniach radiowych, prezentowany w telewizji i do dziś cieszy się ogromną popularnością wśród fanów muzyki lat 90. Nagranie doczekało się licznych coverów i nadal pojawia się na listach "najpiękniejszych polskich duetów wszech czasów". Co dziś robią Lora Szafran i Mietek Szcześniak? Mimo że Mietek Szcześniak wciąż pozostaje obecny w mediach, to jego obecność sceniczna jest bardziej selektywna niż kiedyś. Artysta wyprowadził się z Warszawy i zamieszkał na wsi, gdzie tworzy nowe projekty z dala od zgiełku show-biznesu. Podczas 62. Festiwalu w Opolu zaśpiewał w duecie z Edytą Górniak jedną z najbardziej kultowych utworów — Dumkę na dwa serca. Lora Szafran natomiast w ostatnich latach skupiła się na występach klubowych i projektach jazzowych, rzadziej pojawiając się w mediach. Jej koncerty mają intymny charakter, a publiczność wciąż docenia jej technikę wokalną i interpretacyjną klasę. Szafran współpracuje również z młodymi muzykami i bierze udział w wydarzeniach poświęconych pamięci wielkich twórców polskiej sceny jazzowej. Choć dziś rzadko można zobaczyć ich razem na scenie, dziedzictwo ich wspólnej pracy wciąż żyje – w emocjach, które wzbudzają ich piosenki, i w pamięci tych, którzy dorastali przy dźwiękach "Za to, że żyję". SPRAWDŹ TEŻ: Tego duetu chciałby świat rocka, ale ta szansa przepadła. Cugowski po latach ujawnia kulisy!
Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu
„Śpiewać każdy może” to piosenka, która zrodziła się z żartu, a stała się symbolem odwagi i autoironii. Poznaj historię jej powstania i wpływ na polską kulturę muzyczną.
W 1977 r. podczas Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Jerzy Stuhr zaprezentował utwór, który miał być jednorazowym występem kabaretowym. Ku zaskoczeniu wszystkich, piosenka zdobyła ogromną popularność i na stałe wpisała się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Kulisy powstania „Śpiewać każdy może” Pomysł na piosenkę narodził się w nietypowych okolicznościach. Za tekst odpowiadał słynny satyryk Jonasz Kofta, a muzykę skomponował Stanisław Syrewicz. To spotkanie twórczych osobowości zaowocowało utworem, który od początku miał bawić, ale też intrygować. Pierwotna wersja tekstu została podobno zapisana na serwetce w pokoju hotelowym. Piosenka była pastiszem – parodią typowego festiwalowego występu, a jednocześnie głosem artystów, którzy chcieli pokazać, że nie liczy się tylko warsztat, ale także autentyczność i przekaz. Jerzy Stuhr, który zapragnął coś zaśpiewać lub zadeklamować podczas festiwalu w Opolu, idealnie oddał ducha tej autoironii. ZOBACZ TEŻ: Ten hit PRLu powstał przez zakład dwóch wielkich twórców. Mało kto wie, że był owocem silnego uporu Premiera na Festiwalu w Opolu 1977 Publiczność była zaskoczona. W pierwszej chwili wielu uznało występ za żart, ale entuzjastyczne reakcje szybko przerodziły się w owacje na stojąco. Krytycy również byli podzieleni – jedni dostrzegli wartość artystyczną, inni widzieli w tym przejaw ironii wobec samego festiwalu. Nie zmienia to faktu, że „Śpiewać każdy może” błyskawicznie stała się sensacją. Dla Jerzego Stuhra był to krok poza dotychczasowe ramy aktorstwa. Chociaż znany był już wcześniej z ról teatralnych i filmowych, to właśnie występ w Opolu pokazał jego wszechstronność i dystans do siebie. Piosenka stała się jego znakiem rozpoznawczym i przez lata nieodłącznym elementem jego scenicznego wizerunku. Dziedzictwo piosenki "Śpiewać każdy może" w polskiej kulturze „Śpiewać każdy może” doczekała się wielu parafraz i odniesień w polskiej kulturze masowej. Często cytowana w mediach, używana jako motyw przewodni programów rozrywkowych, a także w kampaniach społecznych, stała się częścią kulturowego kanonu. Jerzy Stuhr zdołał też przemycić ten kultowy tekst do bajki "Shrek", w której przez lata podkładał głos postaci osła. W jednej ze scen padł cytat: "śpiewać każdy może, czasem lepiej, czasem gorzej", co momentalnie zostało wychwycone przez fanów artysty. Utwór doczekał się licznych coverów i reinterpretacji. Jednak żaden z nich nie zbliżył się do oryginalnej interpretacji Stuhra, która łączyła absurd z refleksją. To właśnie jego aktorski kunszt nadał piosence niepowtarzalny charakter. SPRAWDŹ TEŻ: Odszedł rok temu. Tak dziś wygląda grób aktora. Rodzina wprowadziła zmiany View oEmbed on the source website
Przyciągała miliony młodych widzów przed ekrany. Co się dziś dzieje z najsłynniejszą nastoletnią gwiazdą lat 80.?
Agnieszka Krukówna, niezapomniana „Janka” z lat 80., zdobyła serca widzów jako nastoletnia aktorka. Po latach sukcesów i zmagań z problemami osobistymi, zniknęła z ekranów. Co dziś dzieje się z tą ikoną polskiej telewizji?
Rozpoznawalna twarz dziecięcych seriali, idolka młodego pokolenia końca PRL – Agnieszka Krukówna była jedną z najbardziej utalentowanych i zapamiętanych aktorek dziecięcych lat 80. Jej życie zawodowe rozwijało się błyskawicznie, ale prywatnie mierzyła się z bolesnymi wyzwaniami. Jak potoczyły się losy aktorki, która oczarowała widzów w „Jance” i później zniknęła ze sceny? Dziecięca gwiazda lat 80. – początki kariery Agnieszki Krukówny Urodzona 20 marca 1971 r. w Chorzowie, Agnieszka Krukówna zaczęła występować w filmach już jako 12-latka. Debiutowała w 1983 r. w filmie „Panny”. Rok później pojawiła się w „Dzieciach wojny” i „Dziewczynce z hotelu Excelsior”, ale to serial „Janka” z 1989 r. przyniósł jej nieśmiertelną sławę. „Janka” – historyczny serial dla młodzieży – uczynił z niej ikonę. Jej bohaterka, odważna dziewczyna z prowincji, stała się wzorem do naśladowania dla młodych widzów. W kolejnych latach Krukówna zagrała m.in. w „Innych ludziach”, czy „Farbie”. Krukówna pracowała z czołówką polskich reżyserów. Zyskała uznanie krytyków, zdobyła Orła w 1999 r. i nagrody na festiwalach filmowych. Ukończyła PWST w Warszawie, a następnie rozwijała się również jako aktorka teatralna. Cienie sławy – osobiste zmagania aktorki Choć zawodowo odnosiła sukcesy, jej życie prywatne było pełne trudnych momentów. Krukówna nie ukrywała swoich problemów, choć przez wiele lat nie mówiła o nich publicznie. Po latach ujawniła, że cierpiała na depresję i zmagała się z uzależnieniem od narkotyków. Choroba i uzależnienie doprowadziły do czasowego wycofania się z życia zawodowego. Przeszła terapię i stopniowo wracała do równowagi. "Nie potrafiłam cieszyć się tym, że jestem młodą kobietą, niezależną finansowo. Życie straciło dla mnie urok. Znalazłam się w pustce, którą zapragnęłam wypełnić czymkolwiek" — mówiła aktorka. W jej życiu uczuciowym nie brakowało dramatów. Media wielokrotnie informowały o jej nieudanych relacjach, a sama aktorka przyznała, że szukała stabilizacji, której długo nie potrafiła znaleźć. "Jestem rozwódką, nie singielką poszukującą. Mam marzenia, mam ideał mężczyzny, ale wiem, że spotkanie tego właściwego jest pracą. Trzeba włożyć pracę, żeby znaleźć ideał. A ja wkładam mało pracy. Jestem leniwa. Mogę go nie znaleźć" — zwierzała się w Dzień Dobry TVN. Ostatecznie postawiła na samotność i spokój. ZOBACZ TEŻ: Mało kto pamięta, że gwiazda Magdy M., zanim poznała swojego męża była zaręczona z aktorem, w którym kochały się wszystkie Polki Nowy rozdział – życie Agnieszki Krukówny po zakończeniu kariery W ostatnich latach Krukówna coraz rzadziej pojawia się publicznie. Choć nie ogłosiła oficjalnego zakończenia kariery, od kilku lat nie występuje w filmach. Jej ostatnim występem na dużym ekranie był film "25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy". W jednym z ostatnich wywiadów przyznała, że świadomie zrezygnowała z pracy w zawodzie. Powodem była potrzeba wyciszenia i odpoczynku psychicznego. Obecnie mieszka z dala od Warszawy, w spokojniejszym miejscu, gdzie zajmuje się własnym rozwojem duchowym. Krukówna prowadzi prywatne życie z dala od mediów społecznościowych i show-biznesu. Nie udziela wywiadów, nie bierze udziału w celebryckim obiegu. Byli fani pamiętają ją jako dziewczynę z sąsiedztwa, która zmierzyła się z ogromną presją i zapłaciła za sławę wysoką cenę. SPRAWDŹ TEŻ: Perełki z lat 70. ujrzą światło dzienne. Ikona PRL-u odkrywa muzyczne skarby
Groza na pokładzie to mało powiedziane. Dziwny dokument Netflixa bije rekordy
Nowy dokument Netflixa "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" opowiada o feralnym rejsie statku Carnival Triumph w 2013 roku, który zamienił się w koszmar dla 4000 pasażerów.
W lutym 2013 roku luksusowy statek wycieczkowy Carnival Triumph wyruszył z Galveston w Teksasie w rejs do Cozumel w Meksyku. Na pokładzie znajdowało się ponad 4000 pasażerów i członków załogi, którzy nie spodziewali się, że ich wymarzone wakacje zamienią się w piekło. Pożar w maszynowni doprowadził do awarii zasilania, co skutkowało brakiem prądu, klimatyzacji i działających toalet. Katastrofa na pełnym morzu – co się wydarzyło na Carnival Triumph? Pożar w maszynowni statku spowodował uszkodzenie głównych kabli zasilających, co doprowadziło do całkowitej utraty zasilania. Pasażerowie zostali uwięzieni na morzu bez prądu, klimatyzacji i działających toalet przez kilka dni. Warunki na pokładzie szybko się pogorszyły – fekalia zaczęły zalewać korytarze, a ludzie musieli spać na pokładzie, ponieważ w kajutach nie dało się wytrzymać. "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" to 45-minutowy dokument, który łączy archiwalne nagrania pasażerów z rekonstrukcjami wydarzeń. Reżyser James Ross przedstawia nie tylko dramatyczne wydarzenia na statku, ale także analizuje społeczne i psychologiczne aspekty katastrofy. Film pokazuje, jak cienka jest granica między komfortem a chaosem oraz jak ludzie zachowują się w sytuacjach ekstremalnych. ZOBACZ TEŻ: Dopiero co miał premierę i już jest hitem na Netfliksie. Polacy nie mogą oderwać się od ekranu Reakcje widzów i popularność dokumentu Dokument szybko zdobył popularność na platformie Netflix, trafiając na szczyty rankingów oglądalności. Widzowie w mediach społecznościowych dzielą się swoimi opiniami – wielu z nich deklaruje, że po obejrzeniu filmu nigdy nie wybierze się w rejs. Inni uważają, że pasażerowie przesadzają z dramatyzowaniem sytuacji. Kolejna część serii "Totalna katastrofa" "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" jest częścią serii dokumentalnej Netflixa "Totalna katastrofa", która analizuje medialne i społeczne upadki. Wcześniejsze odcinki serii dotyczyły m.in. festiwalu Woodstock w 1999 roku i tragedii na festiwalu Astroworld. SPRAWDŹ TEŻ: Fani „Squid Game” przecierają oczy ze zdumienia. Tajemniczy projekt Netflixa ujawniony? View oEmbed on the source website
Rodzinne poświęcenia i zakulisowe dramaty. Tego nie wiesz o Kamilu Majchrzaku
Kamil Majchrzak, urodzony w 1996 r. w Piotrkowie Trybunalskim, to polski tenisista, który pokonał wiele przeszkód na drodze do sukcesu. Jego determinacja i wsparcie bliskich doprowadziły go do największych osiągnięć w karierze.
Z Piotrkowa Trybunalskiego na światowe korty – tak w skrócie można opisać drogę Kamila Majchrzaka. Jego kariera to opowieść o pasji, wytrwałości i wsparciu najbliższych, które pozwoliły mu przetrwać najtrudniejsze momenty i osiągnąć sukcesy na arenie międzynarodowej. Dziś 29-latek stoczy walkę o ćwierćfinał Wimbledonu. Zdradzamy, jaki jest prywatnie. Kamil Majchrzak: rodzinne korzenie i początki kariery Kamil Majchrzak urodził się 13 stycznia 1996 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Jego rodzice, Piotr i Karolina Majchrzak, są nauczycielami, co wpłynęło na wychowanie Kamila w duchu dyscypliny i pracowitości. Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie sportem, a szczególnie tenisem, który szybko stał się jego pasją. Swoją przygodę z tenisem rozpoczął w lokalnych klubach. Już jako junior odnosił sukcesy, zdobywając medale na mistrzostwach Polski oraz brązowy medal indywidualnych mistrzostw Europy juniorów w 2013 r. W 2013 r. wraz z Martinem Redlickim wygrał US Open w grze podwójnej chłopców. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/forum-1018546342-56ce378.jpg" width="6000" height="4000" alt="July 4, 2025, London, Celestynow, England: KAMIL MAJCHRZAK of Poland celebrates winning the match against A. Rinderknech of France in the third round of Championships 2025 at Wimbledon AELTC in London.,Image: 1018546342, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line:" title="Tennis 2025: Wimbledon AELTC: Majchrzak" /> Wzloty i upadki na tenisowej ścieżce Po imponujących osiągnięciach w kategorii juniorów Majchrzak rozpoczął karierę zawodową w 2014 r. Szybko wspinał się w rankingach ATP, osiągając najwyższe miejsce – 75. pozycję – w lutym 2022 roku. Jego styl gry charakteryzuje się solidnym serwisem i wytrzymałością fizyczną, co czyni go groźnym przeciwnikiem na korcie. Pod koniec 2022 r. kariera Majchrzaka została przerwana przez pozytywne wyniki testów antydopingowych. Został zawieszony na 13 miesięcy, co było dla niego ogromnym ciosem. Pół roku później International Tennis Integrity Agency zaakceptował tłumaczenia zawodnika, iż zakazane środki przyjmował nieświadomie po konsultacji z dietetykiem. Po odbyciu kary powrócił do rywalizacji, wygrywając turnieje ITF i Challenger, m.in. w Madrycie i Alicante. W 2025 r. awansował do 1/8 finału Wimbledonu, co jest jego największym sukcesem w karierze. View oEmbed on the source website Kamil Majchrzak ma oparcie w żonie. Wspierała go w najtrudniejszym momencie kariery W listopadzie 2022 r. Kamil Majchrzak poślubił Martę Dyba, byłą tenisistkę i obecną fizjoterapeutkę. Para zaręczyła się w 2021 r. podczas wakacji. Marta odgrywa kluczową rolę w życiu Kamila, wspierając go zarówno prywatnie, jak i zawodowo. W trudnych chwilach, takich jak zawieszenie, była dla niego ogromnym wsparciem. ZOBACZ TEŻ: Wszystko stało się jasne. Kinga Duda po cichu wzięła ślub. Uważni dostrzegli to już wcześniej Rodzina Majchrzaka, zwłaszcza rodzice, odegrali znaczącą rolę w jego rozwoju sportowym. Ich wsparcie i zaangażowanie pomogły mu przetrwać najtrudniejsze momenty w karierze. "By Kamil mógł grać, ja pracowałem na trzy etaty, a żona na dwa. Nie lataliśmy na żadne dalekie turnieje, Kamil za granicę to jeździł grać do Czech i Słowacji. Tylko w ten sposób udało się jakoś posklejać tę karierę" — wspominał ojciec sportowca w rozmowie z "Przeglądem Sportowym". Brat Kamila, Adam, również jest związany z tenisem, co świadczy o sportowych tradycjach w rodzinie. Michał Majchrzak na Wimbledonie. Obecne wyzwania i przyszłość na korcie Obecnie Kamil Majchrzak kontynuuje rywalizację na najwyższym poziomie, z nadzieją na dalsze sukcesy w turniejach wielkoszlemowych. Jego determinacja i ciężka praca przynoszą efekty, a awans do 1/8 finału Wimbledonu w 2025 r. jest tego najlepszym dowodem. Planuje dalszy rozwój kariery i powrót do czołowej setki rankingu ATP. Doświadczenia związane z zawieszeniem i powrotem do gry uczyniły Majchrzaka silniejszym zarówno mentalnie, jak i fizycznie. Nauczył się radzić sobie z przeciwnościami losu i wykorzystywać je jako motywację do dalszej pracy. Jego historia jest inspiracją dla wielu młodych sportowców, pokazując, że determinacja i wsparcie bliskich mogą prowadzić do sukcesu mimo trudności. SPRAWDŹ TEŻ: Wielki gest w stronę rodziny, tego nikt się nie spodziewał. Żona i dzieci Diogo Joty otrzymają ogromne wsparcie
Polski akcent w hitowej komedii! Ten film rozgrzeje ci lato do czerwoności
„Sojusznicy” to najnowsza komedia akcji dostępna na Prime Video, w której John Cena i Idris Elba wcielają się w przywódców światowych potęg. Film zaskakuje polskim akcentem – Warszawa odgrywa tu kluczową rolę.
Premier Wielkiej Brytanii Sam Clarke (Idris Elba) i prezydent USA Will Derringer (John Cena) toczą publiczną rywalizację, która zagraża sojuszowi ich krajów. Gdy stają się celem potężnego wroga, muszą połączyć siły i zaufać sobie nawzajem. Wraz z agentką MI6 Noel Bisset (Priyanka Chopra Jonas) wyruszają na międzynarodową misję, która prowadzi ich m.in. do tajnej bazy CIA zlokalizowanej w Warszawie. "Sojusznicy" z gwiazdorską obsadą i reżyserem z doświadczeniem Film przyciąga uwagę nie tylko widowiskową fabułą, ale też znakomitą obsadą. Idris Elba i John Cena to nieoczywisty duet. Zderzenie stylów tych dwóch aktorów daje widzom mieszankę wybuchową. Elba wnosi elegancję i dramatyzm, a Cena – znany z komediowego wyczucia – balansuje napięcie lekkim humorem. Ich relacja, przechodząca od otwartej wrogości do pełnej zaufania współpracy, napędza fabułę i daje okazję do wielu błyskotliwych dialogów. Za kamerą stanął Ilya Naishuller, twórca takich filmów jak „Hardcore Henry” i „Nikt”. Jego charakterystyczny styl, pełen dynamicznych ujęć i szybkiego montażu, sprawia, że każda scena akcji trzyma w napięciu. Tym razem udało mu się też połączyć typowo hollywoodzki rozmach z nieco bardziej europejską, wyważoną narracją. Warszawa na ekranie – polski akcent w hollywoodzkim stylu To nie tylko krótki epizod – Warszawa jest istotnym elementem scenariusza. W filmie polska stolica pełni rolę lokalizacji tajnej bazy CIA. To właśnie tu bohaterowie trafiają podczas swojej misji. Pokazane są ujęcia rozpoznawalnych miejsc, jak Most Świętokrzyski czy Śródmieście, choć część scen kręcono również w okolicach. Choć produkcja powstawała w kilku europejskich lokalizacjach, Warszawa pojawia się nie tylko jako tło – to ważny element w narracji. Dla polskich widzów to nie lada gratka zobaczyć znane miejsca w produkcji z hollywoodzkim rozmachem. ZOBACZ TEŻ: Jest numerem jeden na świecie. To absolutny hit Netfliksa. Długo czekał na ten sukces Fabuła pełna akcji i humoru „Sojusznicy” to film, który nie próbuje być realistycznym thrillerem politycznym – to świadoma, lekka rozrywka z przymrużeniem oka. Historia Clarke’a i Derringera to opowieść o przezwyciężaniu uprzedzeń i budowaniu zaufania. Ich początkowa rywalizacja – podsycana przez media i doradców – przeradza się w silne partnerstwo w obliczu wspólnego zagrożenia. Humor, zwroty akcji, dynamiczne sceny pościgów i strzelanin – wszystko to sprawia, że „Sojusznicy” wpisują się w kanon nowoczesnych komedii akcji, które nie traktują się zbyt poważnie, ale potrafią zaangażować widza na pełne 90 minut. Opinie i recenzje filmu "Sojusznicy" – czy warto obejrzeć? Wśród widzów i krytyków dominują pozytywne reakcje. Film jest oceniany jako „lekki i przyjemny popcornowy hit”. Widzowie chwalą energię duetu Elba–Cena, chemiczną dynamikę między bohaterami oraz poczucie humoru, które nie przekracza granicy przesady. Szczególną uwagę przykuwa udział Priyanki Chopry Jonas jako nieustraszonej agentki. Choć recenzenci nie szczędzą drobnych uwag na temat przewidywalności scenariusza, to zgodnie przyznają, że film broni się dobrym tempem, świetną realizacją i kilkoma naprawdę błyskotliwymi dialogami. SPRAWDŹ TEŻ: Fani przecierają oczy ze zdumienia, Lewandowski w uniwersum Marvela. Nie do wiary, jak go przedstawiono