Maryla Rodowicz przeprasza po wpadce na wizji i bije się w pierś. „Pożeniłam Maję z Igą”
Maryla Rodowicz od lat uchodzi za jedną z największych fanek tenisa w polskim show-biznesie. Tym razem jednak podczas koncertu w Bielsku-Białej zaliczyła drobną pomyłkę, która błyskawicznie obiegła media i Internet. Artystka nie zostawiła sprawy bez komentarza i publicznie przeprosiła zarówno Igę Świątek, jak i Maję Chwalińską.
Choć sytuacja miała raczej humorystyczny charakter, sama Maryla Rodowicz szybko zorientowała się, że w emocjach po występie pomyliła nazwiska dwóch czołowych polskich tenisistek. Kilka dni później opublikowała szczery wpis, w którym wyjaśniła okoliczności całego zdarzenia i zwróciła się bezpośrednio do obu zawodniczek. Maryla Rodowicz chciała wyróżnić Maję Chwalińską. Na wizji padły jednak inne słowa Do sytuacji doszło podczas koncertu inaugurującego tegoroczne „Lato z Radiem i Telewizją Polską” w Bielsku-Białej. Po zejściu ze sceny Maryla Rodowicz udzieliła krótkiego wywiadu. Rozmowa dotyczyła między innymi jej sportowej przeszłości. Prowadzący przypomniał, że artystka w młodości osiągała sukcesy lekkoatletyczne, a następnie zapytał o jej związek ze sportem. Rodowicz podkreśliła, że sport jest dla niej ważny i postanowiła zadedykować swój występ jednej z polskich tenisistek. Właśnie wtedy doszło do przejęzyczenia, które natychmiast wychwycili bardziej uważni widzowie: „Sport jest bliski mojemu sercu i dlatego mój występ dedykuję Idze Chwalińskiej”. Jak wynikało z dalszej części rozmowy, artystka chciała w rzeczywistości nawiązać do Mai Chwalińskiej, która w ostatnim czasie zwróciła na siebie uwagę świetnymi występami na kortach. Chwilę później Rodowicz mówiła już także o Idze Świątek, komentując szanse polskich zawodniczek przed Wimbledonem. To właśnie połączenie imienia najlepszej polskiej tenisistki z nazwiskiem drugiej zawodniczki sprawiło, że powstała „Iga Chwalińska”. ZOBACZ TEŻ: Roxie Węgiel napisała piosenkę dla swojego męża. TYLKO W VIVIE! ujawnia, jak trudne były ich początki związku: „Okupione psychicznym ciężarem” „Pożeniłam Maję z Igą”. Maryla Rodowicz publicznie przeprosiła obie tenisistki Kilka dni po koncercie Maryla Rodowicz zamieściła w mediach społecznościowych wpis, w którym odniosła się do całej sytuacji. Artystka nie tylko wyjaśniła okoliczności zdarzenia, ale przede wszystkim przeprosiła obie tenisistki. W charakterystyczny dla siebie sposób połączyła szczerość, humor i dystans do własnej pomyłki. Napisała: "Mam pracowite lato i jestem zachwycona, bo uwielbiam robić to, co robię, czyli grać koncerty, być na scenie, bawić się z publicznością. Dzisiaj wróciłam o 3 rano, ale zaraz zabieram się za robienie zupy ze świeżych pomidorów. Chciałam przeprosić Igę Świątek i Maję Chwalińską. Dwa dni temu brałam udział w koncercie TVP otwierającym "Lato z Radiem" w Bielsku-Białej i palnęłam w wywiadzie, że dedykuję swój występ Idze Chwalińskiej. Matko, pożeniłam Maję z Igą. Przepraszam was, dziewczyny, zeszłam ze sceny i byłam jeszcze w innym świecie. A bardzo chciałam pozdrowić klub tenisowy z Bielska Advantage i Maję Chwalińską, która zachwyciła świat. Biję się w piersi. I wracam do pomidorowej. I życzę wam sukcesów na Wimbledonie". Wpis szybko został zauważony przez internautów i media. Wielu komentujących zwracało uwagę, że artystka od razu przyznała się do błędu, nie próbując go bagatelizować ani tłumaczyć. SPRAWDŹ: Dała mu siłę do walki, była obok w najtrudniejszych chwilach. Wnuk Stanisławy Celińskiej porusza wyznaniem: „Powiedziała, że będę po niej kontynuował tę misję”
Dramat Mette-Marit poruszył całą Norwegię. Królowa Sonja niespodziewanie zabrała głos
Po dniach niepewności wokół stanu zdrowia księżnej koronnej Mette-Marit głos zabrała królowa Sonja. Monarchini nie kryła wzruszenia, komentując zakończony sukcesem przeszczep płuc synowej. Jej krótka wypowiedź szybko obiegła media.
Ostatnie tygodnie były wyjątkowo trudne dla norweskiego dworu. Gdy stan zdrowia Mette-Marit zaczął się pogarszać, lekarze zdecydowali o wpisaniu przyszłej królowej Norwegii na listę oczekujących na przeszczep płuc. Operacja została przeprowadzona w Oslo i zakończyła się powodzeniem, dając rodzinie królewskiej powody do ogromnej nadziei. Teraz po raz pierwszy publicznie do tych wydarzeń odniosła się królowa Sonja. Przeszczep płuc Mette-Marit zakończył się sukcesem. Norweski dwór odetchnął z ulgą Księżna koronna Mette-Marit od kilku lat zmaga się z przewlekłym zwłóknieniem płuc – chorobą, która stopniowo ogranicza wydolność oddechową i wpływa na codzienne funkcjonowanie pacjentów. Diagnozę ujawniono publicznie w 2018 roku, a od tego czasu żona następcy tronu, księcia Haakona, wielokrotnie otwarcie mówiła o wyzwaniach związanych z leczeniem. W ostatnich miesiącach stan zdrowia przyszłej królowej Norwegii wymagał jednak szczególnej uwagi specjalistów. Dwór królewski poinformował, że Mette-Marit została zakwalifikowana do przeszczepu płuc. Decyzja lekarzy była wynikiem postępu choroby i oceny, że transplantacja może znacząco poprawić jakość jej życia. Operacja została przeprowadzona w Oslo i zakończyła się powodzeniem. Oficjalne komunikaty przekazane przez pałac uspokoiły opinię publiczną, podkreślając, że zabieg przebiegł zgodnie z planem, a pacjentka znajduje się pod stałą opieką medyczną. Choć przed księżną wciąż okres rekonwalescencji, najważniejsza wiadomość jest jedna – transplantacja się udała. ZOBACZ TEŻ: Wychował się na dworze, jednak nigdy nie przestrzegał zasad. Marius Borg Høiby, syn przyszłej królowej Norwegii skazany Królowa Sonja przerwała milczenie. Jej słowa o Mette-Marit mówią wszystko Po udanej operacji rodzina królewska przez pewien czas zachowywała powściągliwość w publicznych komentarzach. Tym większe zainteresowanie wzbudziły słowa królowej Sonji, która po raz pierwszy odniosła się do stanu zdrowia synowej. Monarchini została zapytana przez dziennikarzy o samopoczucie Mette-Marit podczas jednego z publicznych wydarzeń. Odpowiedź była krótka, ale niezwykle wymowna. W kilku słowach królowa oddała emocje, które towarzyszyły rodzinie w ostatnich tygodniach: „To po prostu niewiarygodne. Wspaniale, że wszystko tak dobrze się udało”. Dziś najważniejsze pozostaje zdrowie Mette-Marit i jej spokojny powrót do sił. Wszystko wskazuje na to, że rodzina królewska koncentruje się przede wszystkim na wspieraniu księżnej w procesie rekonwalescencji. A słowa królowej Sonji pokazują, jak ogromne znaczenie miał sukces tej operacji nie tylko dla samej pacjentki, lecz także dla jej najbliższych. SPRAWDŹ TEŻ: Dała mu siłę do walki, była obok w najtrudniejszych chwilach. Wnuk Stanisławy Celińskiej porusza wyznaniem: „Powiedziała, że będę po niej kontynuował tę misję” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-0875465236-31a6ba6.jpg" width="5300" height="3533" alt="Mette-Marit, Crown Princess of Norway, Princess Ingrid Alexandra, Haakon, Crown Prince of Norway, Queen Sonja of Norway and King Harald V, Oslo, Norway. 17th, May 2024." title="Mette-Marit, Crown Princess of Norway, Princess Ingrid Alexandra, Haakon, Crown Prince of Norway, Queen Sonja of Norway and King Harald V, Oslo, Norway. 17th, May 2024." />
„Jestem wściekły na psychiatrę”. Grzegorz Małecki usłyszał diagnozę w wieku 50 lat. To zmieniło wszystko
Grzegorz Małecki przez niemal 20 lat szukał odpowiedzi na pytanie, dlaczego codzienne życie kosztuje go tak wiele emocji i wysiłku. Dopiero po 50. roku życia usłyszał diagnozę ADHD oraz spektrum autyzmu. W wywiadzie dla Plejada.pl z Michałem Misiorkiem aktor przyznał, że odkrycie prawdy przyniosło mu jednocześnie ulgę, złość i poczucie straty.
Jeden z najbardziej cenionych polskich aktorów teatralnych swojego pokolenia, syn aktorki Anny Seniuk i kompozytora Macieja Małeckiego, przez lata funkcjonował w przekonaniu, że zmaga się przede wszystkim z depresją. Uznany artysta związany z Teatrem Narodowym odnosił sukcesy zawodowe, jednocześnie mierząc się z problemami, których źródła nie potrafił odnaleźć ani on sam, ani specjaliści, do których trafiał. Dziś mówi o tym otwarcie, mając nadzieję, że jego historia pomoże innym osobom, które od lat bezskutecznie szukają właściwej diagnozy. Grzegorz Małecki przez lata szukał odpowiedzi na swoje trudności Historia aktora pokazuje, jak skomplikowana bywa droga do właściwego rozpoznania problemów neurorozwojowych u dorosłych. Przez blisko dwie dekady Grzegorz Małecki korzystał z pomocy psychiatrów i terapeutów. Leczył się na depresję, próbował różnych form terapii i szukał odpowiedzi na pytanie, dlaczego jego codzienne funkcjonowanie wiąże się z tak ogromnym wysiłkiem psychicznym. W rozmowie z Michałem Misiorkiem przyznał, że przez lata nie rozumiał, dlaczego metody, które pomagały innym, nie przynoszą efektów w jego przypadku. Mierzył się z samotnością, lękiem, problemami w relacjach i poczuciem niezrozumienia. Mimo kolejnych konsultacji odpowiedź nie nadchodziła. Dopiero po latach okazało się, że depresja była jedynie konsekwencją głębiej ukrytych trudności. Jak sam powiedział: „Przez prawie 20 lat leczyłem się na bardzo głęboką depresję. Ale nic nie pomagało. Okazało się, że depresja była po prostu skutkiem ubocznym tych dwóch spraw”. „Jestem wściekły na psychiatrę”. Diagnoza przyszła po pięćdziesiątce Największe emocje budzi w aktorze fakt, że właściwa diagnoza pojawiła się tak późno. Otrzymanie informacji o ADHD i spektrum autyzmu przyniosło mu ulgę, ale również ogromny gniew. W wywiadzie dla Plejada.pl nie ukrywał rozczarowania wieloletnim procesem leczenia. Powiedział wprost: „Jestem wściekły na psychiatrę, który przez 20 lat mnie prowadził i na terapeutów, u których wydałem dziesiątki tysięcy złotych. Czuję się przez nich oszukany i okradziony. Dlaczego przez tyle lat nie umieli postawić diagnozy?”. To wyznanie odbiło się szerokim echem, ponieważ aktor bardzo szczegółowo opisał swoje doświadczenia. Mówił o latach cierpienia, problemach emocjonalnych i momentach, w których tracił nadzieję na poprawę. Wspominał również o myślach samobójczych i poczuciu całkowitego wyczerpania psychicznego. Dziś uważa, że wcześniejsze rozpoznanie mogłoby zmienić wiele decyzji życiowych i pomóc mu lepiej zrozumieć samego siebie. Nie ukrywa też żalu z powodu lat spędzonych na poszukiwaniu odpowiedzi. Nocna podróż i podcast, który odmienił życie Grzegorza Małeckiego Przełom nastąpił w najmniej spodziewanym momencie. Wracając nocą samochodem z Trójmiasta do Warszawy, Grzegorz Małecki słuchał podcastu poświęconego ADHD i spektrum autyzmu. To właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszał opisy zachowań i doświadczeń, które idealnie pasowały do jego własnego życia. Jak wspominał, miał wrażenie, że autorzy audycji opowiadają jego historię. Każdy kolejny przykład dotyczył sytuacji, z którymi zmagał się od dzieciństwa. Emocje były tak silne, że musiał zatrzymać samochód. „Słuchałem tego i płakałem” – przyznał. Tamtej nocy po raz pierwszy pojawiło się przekonanie, że jego doświadczenia nie są odosobnione. Zrozumiał, że istnieją miliony ludzi mierzących się z podobnymi trudnościami. To właśnie wtedy postanowił zgłosić się do specjalistów zajmujących się diagnozowaniem ADHD i spektrum autyzmu u dorosłych. Badania i testy potwierdziły przypuszczenia. Dla aktora był to moment, który całkowicie zmienił sposób patrzenia na własną przeszłość. Zobacz też: Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad Jak ADHD i spektrum autyzmu wpływały na życie aktora? Po otrzymaniu diagnozy wiele wydarzeń z życia Grzegorza Małeckiego nabrało nowego znaczenia. Zrozumiał źródło trudności, które towarzyszyły mu od najmłodszych lat. Dotyczyły one zarówno relacji z ludźmi, jak i codziennego funkcjonowania. Aktor opowiadał o problemach związanych z nadmiarem bodźców, hałasem czy przebywaniem w dużych skupiskach ludzi. Wyjaśnił również, że kontakt fizyczny bywał dla niego niezwykle trudny. W rozmowie przyznał: „Opowiadałem im, jak boję się bliskości. Opowiadałem, że dotyk drugiego człowieka mnie boli fizycznie. Że moja dziewczyna płacze, bo nie umiem jej przytulić”. Diagnoza pozwoliła mu także lepiej zrozumieć własne reakcje emocjonalne. Dziś otwarcie komunikuje swoje potrzeby i nie boi się mówić o sytuacjach, które powodują przeciążenie. Jak podkreśla, dzięki temu łatwiej funkcjonuje zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Wieloletnie doświadczenia nauczyły go również, jak ważna jest świadomość własnych ograniczeń i akceptacja tego, że nie każdy człowiek odbiera świat w taki sam sposób. „Czuję, jakbym urodził się po raz drugi”. Co zmieniło się po diagnozie? Choć diagnoza nie sprawiła, że wszystkie trudności zniknęły, dała Grzegorzowi Małeckiemu coś, czego wcześniej bardzo mu brakowało – zrozumienie. Dzięki odpowiednio dobranej terapii nauczył się rozpoznawać mechanizmy wpływające na jego zachowanie i emocje. Aktor podkreśla, że dziś funkcjonuje bardziej świadomie. Lepiej rozumie swoje reakcje, wie, jak radzić sobie z przeciążeniem i nie obwinia się za wszystko, co wcześniej uważał za własne porażki. Najlepiej oddają to jego słowa: „Ta diagnoza zmieniła moje życie”. Jeszcze mocniej wybrzmiewa inne wyznanie: „Czuję, jakbym urodził się po raz drugi”. Dziś Grzegorz Małecki nadal pozostaje jednym z najbardziej cenionych polskich aktorów, rozwija się także jako reżyser i realizuje kolejne zawodowe projekty. Jednocześnie po raz pierwszy tak otwarcie mówi o doświadczeniach, które przez lata pozostawały niewidoczne dla publiczności. Jego historia pokazuje, że nawet po wielu dekadach można odnaleźć odpowiedź na pytania, które wydawały się nie mieć rozwiązania.
Filip Chajzer zwrócił się do zupełnie obcych ludzi. Jego słowa szybko obiegły sieć
Filip Chajzer po raz kolejny zwrócił na siebie uwagę internautów, ale tym razem nie chodziło o kontrowersje ani zawodowe projekty. Prezenter opublikował w mediach społecznościowych krótkie nagranie z Krakowa, na którym przypadkowo napotkana para jedzie kultowym maluchem w ślubnych strojach. Film szybko wywołał falę komentarzy.
Filip Chajzer od kilku miesięcy konsekwentnie pokazuje, że w jego życiu trwa wyjątkowy czas. Po licznych zawodowych i prywatnych turbulencjach coraz częściej dzieli się z fanami chwilami, które mają znacznie bardziej osobisty wymiar. Filip Chajzer znów zakochany. Nowa relacja nie przestaje budzić emocji Od momentu, gdy Filip Chajzer potwierdził swój związek z młodszą partnerką, media i internauci z ogromnym zainteresowaniem śledzą rozwój tej relacji. Dyskusje wywołuje przede wszystkim różnica wieku między zakochanymi, która od początku stała się jednym z najczęściej komentowanych tematów wokół prezentera. Sam Chajzer nie wydaje się jednak przejmować zewnętrznym szumem. Wręcz przeciwnie — coraz częściej publikuje wspólne zdjęcia i nagrania, a w swoich wpisach daje do zrozumienia, że obecna relacja jest dla niego niezwykle ważna. W ostatnich tygodniach pojawiły się również informacje o zaręczynach, co tylko zwiększyło zainteresowanie ich historią. W przypadku najnowszego nagrania trudno było przejść obok nich obojętnie. ZOBACZ TEŻ: Trzy dni po rozwodzie poznała miłość życia, do ślubu szła w czarnej sukni. Mariola Bojarska-Ferenc i Ryszard Ferenc są małżeństwem od 35 lat! To historia jak z filmu! Ślubne stroje, maluch i przypadkowo spotkani nowożeńcy. Nagranie z Krakowa ma wyjątkowe przesłanie Na opublikowanym przez Filipa Chajzera filmie można zobaczyć wyjątkową scenę rozgrywającą się na ulicach Krakowa. W kadrze pojawia się czerwony Fiat 126p ozdobiony ślubnymi dekoracjami. W środku siedzi para młoda, która właśnie świętuje jeden z najważniejszych dni w swoim życiu. Chajzer z narzeczoną podróżowali obok i postanowili uwiecznić ten moment. Gdy nowożeńcy zauważyli kamerę, zaczęli uśmiechać się i machać w stronę osób jadących obok. Ten prosty gest wystarczył, by film nabrał wyjątkowego charakteru. Jeszcze większe wrażenie zrobił wpis, który Filip Chajzer dołączył do publikacji: „Nie wiem kim jesteście i jaka jest Wasza historia. Jechaliśmy obok Alejami w Krakowie. Z całego serca życzymy Wam z moją narzeczoną wspaniałego życia i spełniania marzeń. Trwajcie w miłości. Wyglądacie dziś tak pięknie!”. W czasach, gdy media społecznościowe często zdominowane są przez konflikty, komentarze i wzajemne uszczypliwości, internauci zobaczyli kilka sekund szczerej życzliwości i radości z cudzego szczęścia. SPRAWDŹ TEŻ: Powrót do „Rancza” okazał się dla niej wyjątkowy. Emilia Komarnicka ujawniła kulisy
Powrót do „Rancza” okazał się dla niej wyjątkowy. Emilia Komarnicka ujawniła kulisy
Powrót „Rancza” to jedna z tych wiadomości, na które widzowie czekali od lat. Kultowy serial znów ożywa, a kolejne gwiazdy pokazują kulisy pracy na planie. Teraz do tego grona dołączyła Emilia Komarnicka, która po 11 latach ponownie wcieli się w swoją bohaterkę. Aktorka opublikowała zdjęcie i osobisty wpis, w którym nie kryła wzruszenia.
Powrót do miejsc, które odegrały ważną rolę w zawodowym życiu, często wiąże się z wyjątkowymi emocjami. Doskonale przekonała się o tym Emilia Komarnicka, która po ponad dekadzie ponownie pojawiła się na planie jednego z najpopularniejszych seriali w historii polskiej telewizji. Jej publikacja szybko przyciągnęła uwagę fanów „Rancza”, którzy od miesięcy żyją doniesieniami dotyczącymi reaktywacji uwielbianej produkcji. Ranczo wraca po latach. To tylko sześć odcinków, ale żyje tym cała Polska Trudno znaleźć w Polsce serial, który przez lata zbudowałby tak silną więź z widzami jak „Ranczo”. Opowieść o mieszkańcach Wilkowyj na stałe zapisała się w historii rodzimej telewizji, a jej bohaterowie stali się częścią popkultury. Nic więc dziwnego, że informacja o powrocie produkcji wywołała ogromne poruszenie i błyskawicznie stała się jednym z najgłośniejszych tematów w świecie mediów i rozrywki. Choć nowa odsłona ma liczyć jedynie sześć odcinków, zainteresowanie projektem od miesięcy nie słabnie. Fani analizują każdy szczegół pojawiający się w sieci, a kolejne zdjęcia publikowane przez aktorów tylko podsycają atmosferę oczekiwania. W ostatnich tygodniach wielu członków obsady dzieliło się kulisami pracy na planie, pokazując, że powrót do Wilkowyj jest dla nich nie tylko zawodowym wyzwaniem, ale również sentymentalną podróżą do czasów, gdy wspólnie tworzyli jeden z największych fenomenów polskiej telewizji. Nic więc dziwnego, że każda kolejna publikacja związana z serialem natychmiast przyciąga uwagę internautów. Teraz do grona gwiazd, które oficjalnie potwierdziły swój udział w produkcji, dołączyła Emilia Komarnicka. Aktorka nie tylko pokazała zdjęcie z planu, ale także podzieliła się refleksją, która wyraźnie pokazuje, jak wiele znaczy dla niej ten powrót. SPRAWDŹ TEŻ: Ulubiony aktor "Rancza" nie ukrywa swojego wyznania. Należy do mniejszości religijnej i jest z tego dumny Emilia Komarnicka wraca z przytupem. Jej wpis mówi więcej niż tysiąc słów Dla widzów była jedną z tych bohaterek, które wnosiły do „Rancza” świeżość, energię i charakterystyczny temperament. Emilia Komarnicka ponownie wraca do świata Wilkowyj, a swoją radością postanowiła podzielić się z obserwatorami w mediach społecznościowych. Aktorka opublikowała zdjęcie z planu i zamieściła osobisty wpis, w którym nie ukrywała wzruszenia. Po 11 latach znów znalazła się w miejscu, które – jak można wyczytać między wierszami – wciąż zajmuje szczególne miejsce w jej pamięci. „To było niezwykłe doświadczenie. Pełne radości, wzruszenia i wspomnień. Po 11 latach znów stanęłam na planie serialu Ranczo. Małpa z Warszawy wróciła! Dziś tylko mała migawka, ale już wkrótce opowiem Wam więcej. Bo to spotkanie było nie z ludźmi — twórcami, realizatorami i ekipą, z którą kiedyś tworzyliśmy coś naprawdę wyjątkowego. Nie spodziewałam się, że po tylu latach poczuję aż tyle emocji. Wdzięczność. Za wspomnienia. Za ludzi. Za możliwość powrotu.” Nie bez znaczenia pozostaje zdanie: „Małpa z Warszawy wróciła!”. Dla fanów serialu to czytelne nawiązanie do bohaterki, którą aktorka przed laty stworzyła na ekranie. Nic dziwnego, że pod wpisem szybko pojawiły się dziesiątki komentarzy pełnych wzruszenia i radości. Wiele osób przyznawało, że właśnie takie wiadomości sprawiają, iż coraz mocniej wierzą, że powrót „Rancza” będzie czymś więcej niż tylko sentymentalnym gestem. Patrząc na reakcje widzów i samych aktorów, trudno oprzeć się wrażeniu, że Wilkowyje po latach znów stają się miejscem, do którego wszyscy chcą wracać. A Emilia Komarnicka właśnie udowodniła, że niektóre role i wspomnienia nigdy się nie starzeją. SPRAWDŹ TEŻ: Meryl Streep chciała być taka jak ona. Mało kto wie, że chodziło o polską aktorkę
Joanna Kołaczkowska skończyłaby dziś 60 lat. Wzruszający wpis Kabaretu Hrabi chwyta za serce. "Uczymy się na nowo..."
22 czerwca Joanna Kołaczkowska obchodziłaby 60. urodziny. Choć ukochanej artystki nie ma już wśród nas, pamięć o niej pozostaje żywa – szczególnie wśród przyjaciół z Kabaretu Hrabi. Z okazji tej wyjątkowej daty opublikowali poruszający wpis, w którym wrócili do wspólnych tras, żartów i codziennych rytuałów. To opowieść nie tylko o stracie, ale przede wszystkim o obecności, która wciąż jest odczuwalna.
Trudno uwierzyć, że minął już niemal rok od chwili, gdy Polska żegnała Joannę Kołaczkowską – jedną z najbardziej charyzmatycznych i lubianych postaci rodzimej sceny kabaretowej. Artystka zmarła 17 lipca 2025 roku w wieku 59 lat, pozostawiając po sobie ogromny dorobek artystyczny oraz tysiące widzów, którzy przez lata śmiali się i wzruszali dzięki jej talentowi. Dziś, w dniu jej 60. urodzin, wspomnienia wracają ze szczególną siłą. Joanna Kołaczkowska skończyłaby dziś 60 lat. Polska wciąż pamięta o ukochanej artystce Dla wielu osób Joanna Kołaczkowska była kimś znacznie więcej niż gwiazdą kabaretu. Potrafiła jednym spojrzeniem rozbawić publiczność, by chwilę później wzruszyć ją do łez. Współtworzyła legendarne formacje Potem i Hrabi, pisała teksty, występowała w teatrze i radiu, a jej charakterystyczna energia stała się znakiem rozpoznawczym całych pokoleń widzów. 17 lipca 2025 roku nadeszła wiadomość, której nikt nie chciał usłyszeć. Joanna Kołaczkowska zmarła w wieku 59 lat po walce z ciężką chorobą. Informacja o jej odejściu wywołała ogromne poruszenie nie tylko w środowisku artystycznym. W mediach społecznościowych pojawiły się tysiące wspomnień, podziękowań i słów wdzięczności od ludzi, którzy przez lata towarzyszyli jej twórczości. Szczególnie trudny był to czas dla Kabaretu Hrabi. To właśnie tam Joanna Kołaczkowska przez lata tworzyła z ludźmi, którzy stali się jej drugą rodziną. Choć zespół wrócił już na scenę, jego członkowie wielokrotnie podkreślali, że jej obecność nadal jest odczuwalna podczas występów, prób i codziennych spotkań. Dla nich Joanna nie jest wyłącznie wspomnieniem. Nadal pozostaje sercem Hrabi. Dzisiejsza rocznica urodzin ma więc wyjątkowy wymiar. To dzień, który zapewne wyglądałby zupełnie inaczej, gdyby los napisał inny scenariusz. „Bardzo nam Ciebie brakuje”. Kabaret Hrabi opublikował poruszające słowa w dniu jej urodzin Z okazji 60. rocznicy urodzin Joanny Kołaczkowskiej członkowie Kabaretu Hrabi zamieścili w mediach społecznościowych wpis, który bardziej przypomina list do przyjaciółki niż oficjalne wspomnienie. Nie skupili się na sukcesach, nagrodach czy wielkiej karierze. Zamiast tego wrócili do drobnych chwil, które tworzą prawdziwą bliskość. „Dziś skończyłabyś 60 lat. Być może Twoje urodziny świętowalibyśmy gdzieś w trasie, między jednym występem a drugim, w hotelowym pokoju. Jak co roku długo zastanawialibyśmy się, co Ci kupić. To nigdy nie było łatwe. Ostatnio była to lekarska torba z pełnym wyposażeniem — prezent idealny dla naszej doktor Queen. Trafiony w punkt, bo przecież od lat na medycynie znałaś się z nas najlepiej” — zaczęli swój wpis. „Wieczorem usiedlibyśmy w hotelowym pokoju i wznieśli toast za zdrowie Pani Asi. Udawalibyśmy podstarzałych, trochę tandetnych lowelasów, a Ty zanosiłabyś się swoim charakterystycznym śmiechem. I właśnie o ten śmiech chodziłoby najbardziej. O ten moment, kiedy wszyscy czuliśmy, że świat jest na swoim miejscu.” We wpisie pojawiają się także wspomnienia codziennych rytuałów: „Zamiast kieliszka wina poprosiłabyś o herbatę. Albo po prostu wrzątek. Oczywiście, że byśmy załatwili. Nie posiedziałabyś jednak długo. Zawsze było coś do zrobienia. Jakiś podcast do zmontowania, jakaś Jagoda Hyc czekająca na ostatnie szlify.” Członkowie Hrabi nie ukrywają też, że wciąż uczą się żyć bez niej. Jednocześnie w ich słowach nie ma wyłącznie smutku. Jest również wdzięczność za wszystko, co po sobie zostawiła. „Uczymy się na nowo wypełniać garderobę śmiechem. Jeszcze ostrożnie, jeszcze trochę nieśmiało. Coraz częściej jednak łapiemy się na tym, że w tym śmiechu jest też coś od Ciebie. Jakbyś zostawiła go nam na przechowanie” — czytamy. Być może właśnie ten fragment najlepiej oddaje to, jak dziś pamiętana jest Joanna Kołaczkowska. Nie jako symbol straty, lecz jako osoba, która pozostawiła po sobie coś bardzo rzadkiego – radość, która nie znika wraz z odejściem. Wpis kończy się symbolicznym toastem za wszystkie piękne chwile, które dzięki niej wydarzyły się przez lata: „I dlatego dziś, zamiast smutku, chcemy wznieść toast za wszystkie chwile, które dzięki Tobie stały się piękniejsze. Za Ciebie, Aśka. I za ten śmiech, który wciąż z nami jest.” I trudno o piękniejsze życzenia dla kogoś, kto odszedł zbyt wcześnie, ale pozostał na zawsze w pamięci tych, którzy mieli szczęście go spotkać. SPRAWDŹ TEŻ: Ruszyła śladami swoich przodków i nie kryła wzruszenia. Mało kto wie, że gwiazda „Przyjaciół” ma rodzinę w Polsce. Tutaj mieszkają jej bliscy
Wnuczka Krystyny Jandy zachwyca podobieństwem do słynnej babci. Łączy je jednak nie tylko wygląd
Lena Jaworska należy do młodego pokolenia filmowców, które coraz śmielej zaznacza swoją obecność w branży. Choć media najczęściej przedstawiają ją jako wnuczkę Krystyny Jandy i Andrzeja Seweryna oraz córkę Marii Seweryn, dziś coraz więcej uwagi przyciągają jej własne osiągnięcia. Wiele osób zwraca uwagę na jej uderzające podobieństwo do słynnej babci, jednak rodzinne związki nie kończą się na wyglądzie. Lena, podobnie jak Krystyna Janda, związała swoje życie ze sztuką i konsekwentnie buduje własną pozycję w świecie filmu.
W rodzinie Jandy i Seweryna kultura zawsze odgrywała szczególną rolę. Kolejne pokolenia wybierały twórcze ścieżki zawodowe, a Lena Jaworska nie jest wyjątkiem. Zamiast jednak stanąć przed kamerą, postanowiła tworzyć historie jako reżyserka. Dziś jej nazwisko coraz częściej pojawia się przy filmowych projektach i festiwalach, a ona sama udowadnia, że talent oraz artystyczna wrażliwość mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Lena Jaworska dorastała w rodzinie związanej z kulturą Lena jest córką aktorki i reżyserki Marii Seweryn oraz Roberta Jaworskiego. Ze strony matki należy do jednej z najbardziej znanych rodzin artystycznych w Polsce. Jej dziadkami są Krystyna Janda i Andrzej Seweryn, których dorobek od lat zajmuje ważne miejsce w historii polskiego teatru i kina. Dorastanie w takim otoczeniu sprawiło, że kontakt ze sztuką był dla niej czymś naturalnym. Jednocześnie rodzina dbała o to, by dzieci mogły rozwijać się z dala od medialnego rozgłosu. Dzięki temu Lena mogła spokojnie odkrywać własne zainteresowania i wyznaczać własną drogę zawodową. Podobieństwo do Krystyny Jandy nie kończy się na wyglądzie Choć wielu internautów zwraca uwagę przede wszystkim na fizyczne podobieństwo wnuczki do Krystyny Jandy, obie łączy znacznie więcej. W ich życiu ważne miejsce zajmuje sztuka, kultura i opowiadanie historii. Relacje między Krystyną Jandą a wnuczkami są bardzo bliskie. Lena i jej młodsza siostra Jadwiga spędzają z babcią dużo czasu, odwiedzają ją w teatrze i podróżują razem. W rodzinie sztuka nie jest obowiązkiem ani tradycją, którą trzeba kontynuować. Stanowi naturalne środowisko, w którym kolejne pokolenia rozwijają własne pasje. Krystyna Janda wielokrotnie podkreślała także, jak dumna jest ze swojej córki Marii Seweryn, która z powodzeniem łączy życie rodzinne z działalnością artystyczną. W takiej atmosferze Lena dorastała od najmłodszych lat. Zobacz też: Maja Ostaszewska pokazała córkę Janinę! Podobieństwo do słynnej babci jest uderzające Lena Jaworska wybrała reżyserię W przeciwieństwie do matki i babci Lena nie zdecydowała się na aktorstwo. Znacznie bardziej zainteresowała ją praca po drugiej stronie kamery. Ukończyła Warszawską Szkołę Filmową, a następnie rozpoczęła studia reżyserskie w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Edukacja pozwoliła jej rozwijać własny język filmowy i zdobywać doświadczenie przy kolejnych projektach. Już podczas studiów zaczęła realizować autorskie produkcje, które zwróciły uwagę środowiska filmowego. Film „Mania!” otworzył jej drzwi do festiwali Jednym z najważniejszych dotychczasowych projektów Leny Jaworskiej jest krótkometrażowy film „Mania!”. Etiuda została pokazana podczas 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a także na Festiwalu Filmowym w Trieście. Dla młodej reżyserki był to ważny krok w karierze. Obecność na prestiżowych festiwalach pozwoliła jej zaprezentować własną twórczość szerszej publiczności i potwierdziła, że jej nazwisko warto zapamiętać. SPRAWDŹ: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi Jak rozwija się kariera wnuczki Krystyny Jandy? Lena Jaworska zdobywa doświadczenie nie tylko przy własnych projektach. Pracuje również jako asystentka reżysera przy profesjonalnych produkcjach filmowych i serialowych. Wśród tytułów, przy których współpracowała, wymienia się między innymi „Niebezpiecznych dżentelmenów”, „Minutę ciszy” oraz „Ministrantów”. Praca na planach pozwala jej poznawać branżę od środka i rozwijać umiejętności niezbędne w zawodzie reżysera. To doświadczenie, które może zaprocentować przy realizacji kolejnych autorskich filmów. Lena Jaworska buduje własne nazwisko Choć nazwiska Janda i Seweryn od razu przyciągają uwagę, Lena Jaworska konsekwentnie podąża własną ścieżką. Nie zabiega o popularność i rzadko pojawia się na pierwszych stronach portali plotkarskich. Zamiast tego skupia się na nauce, pracy i rozwijaniu kariery filmowej. Dziś jest przede wszystkim młodą reżyserką, która krok po kroku buduje swoją pozycję w branży. A podobieństwo do Krystyny Jandy pozostaje jedynie jednym z wielu elementów historii, którą pisze już na własnych zasadach. Źródła: viva.pl, festiwalgdynia.pl, pomponik.pl
TYLKO U NAS: „Paweł Pawlikowski wymagał od nas totalnej samokontroli” – opowiada Hanns Zischler, odtwórca głównej roli w filmie „Ojczyzna”
Dzisiaj na ekrany polskich kin wchodzi film Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”, w którym Hanns Zischler gra jednego z najsłynniejszych niemieckich pisarzy, noblistę Tomasza Manna. Udało nam się porozmawiać z aktorem tuż przed premierą filmu.
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf i tłumacz. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Aktorem został właściwie przez przypadek. Ma na swoim koncie ponad 300 ról, m.in. u Wima Wendersa w „Królach szos”, czy w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Hanns Zischler o współpracy z Pawłem Pawlikowskim i Sandrą Hüller nad filmem „Ojczyzna”. VIVA.PL EXCLUSIVE VIVA.PL: Jak doszło do tego, że zagrał pan w filmie Pawła Pawlikowskiego i jak zareagował pan na propozycję roli Tomasza Manna? To bardzo ważna postać dla niemieckiej historii. To ktoś na miarę Chopina w Polsce. Hanns Zischler: Ach, nie! Chopin jest o wiele bardziej złożony. Nie można po prostu zagrać Chopina. Można grać Chopina. Paweł się ze mną skontaktował i zaproponował zagranie tej roli. To było rok przed rozpoczęciem zdjęć, czyli latem 2024 roku. Szczerze mówiąc, nie wiem, czym się kierował i jak na mnie wpadł. Nigdy go o to nie pytałem. Przesłał scenariusz, który bardzo mi się spodobał. Potem spotkaliśmy się w Berlinie i porozmawialiśmy o koncepcji filmu. Uznałem to za bardzo interesujące wyzwanie, właśnie dlatego, że to nie jest film biograficzny. Nie chodzi o to, jaki naprawdę był Tomasz Mann, ale raczej o postawę osoby, o której wydaje nam się, że wiemy bardzo wiele. On sam też dużo o sobie opowiadał, ale w filmie oglądamy wizerunek, który został stworzony przez Pawła. To Paweł stworzył ramy dla całości i wykreował obraz Manna od początku, do końca. Bardzo precyzyjnie skupił się na relacji Thomasa z dziećmi, z Eriką i Klausem. Film nawet zaczyna się niespodziewanie od sceny z Klausem. Mam takie wrażenie po obejrzeniu „Ojczyzny”, że to jest jednak opowieść bardzo mocno powiązana z niemiecką historią? H.Z.: - Nie tylko. To niemiecka historia, ale także, a może przede wszystkim historia o relacji ojca i córki. I o byciu szanowanym, niezależnie od tego, czy zostanie się dobrze przyjętym, czy odrzuconym. To się rzeczywiście dzieje w Niemczech, ale ma też bardziej ogólny aspekt. I na pewno nie trzeba znać całej historii Niemiec. Film działa nawet bez tego tła. ZOBACZ: Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? Podczas moich studiów na germanistyce, omawialiśmy skomplikowane pojęcie „literatury na emigracji”, która była dla mnie również bardzo interesującym tematem w filmie. To coś, czego doświadczyło wielu pisarzy w czasie II wojny światowej. To bardzo smutna i tragiczna historia Niemiec. H.Z.: Tak, ucieczka niemieckich pisarzy przed nazistami to straszna historia. I tak naprawdę niewiele osób dziś pamięta, ilu pisarzy odebrało sobie życie, w akcie desperacji i rozpaczy. Nie mieli tyle pieniędzy, co Tomasz Mann, nie mogli sobie pozwolić na dobre życie na emigracji. I na wygnaniu nie mogli już używać swojego ojczystego języka, co dla pisarza jest wielkim dramatem. I to jest problem, który trapi również Thomasa Manna i jego syna Klausa. Czy to była pana pierwsza współpraca z Sandrą Hüller? Jaka jest na planie? H.Z.: Nie znaliśmy się osobiście wcześniej, ale od początku bardzo dobrze się dogadywaliśmy. Myślę, że dla niej to była duża nowość, że pracowała z reżyserem, którego styl pracy był tak inny od wszystkiego, co znaliśmy wcześniej. Paweł nie chciał żadnych emocjonalnych wybuchów, czy filmowych eksperymentów. Każdego dnia na planie mówił nam: „To są ramy, w których się spotykacie i w których się kłócicie. Ale ja ustalam te ramy”. I to dokładnie widać na zdjęciach, w sposobie filmowania przez Łukasza Żala – fantastycznego operatora. Tych obrazów widz szybko nie zapomni. Pamiętam taki kadr – wykład Tomasza Manna, kiedy stoi pan na scenie z kartkami w ręku, a na ścianie wisi obraz mężczyzny z kartkami papieru. H.Z.: To właśnie portret Goethego. Bardzo ładna kompozycja. Tak powiedział pan o współpracy z Pawłem Pawlikowskim: „To była bardzo interesująca perspektywa obserwacji człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. Dziwnego i zimnego? H.Z.: Tak, zimnego. Oglądając film, widz może sobie pomyśleć: „Brakuje mi tu emocji” albo „Brakuje mi mężczyzny okazującego więcej emocji, w związku ze śmiercią syna”. Czy chociażby w scenie konferencji prasowej, kiedy Mann był ostro atakowany, też mógłby jakoś emocjonalnie zareagować. Ale tak się nie stało. Cały czas panował nad sobą i swoimi emocjami. Taka totalna samokontrola. Tego właśnie wymagał od nas Paweł na planie. W pewnym sensie, reżyser jakby przejął takie surowe podejście od Manna. Szczerze mówiąc, Mann wydał mi się potworem, po przeczytaniu jego biografii. H.Z.: Tak, ma pani rację, on był potworny w życiu rodzinnym. W sytuacji, w której dowiaduje się o śmierci syna, nie robi kompletnie nic. Nie zamierza nawet zmienić swoich planów. Goethe jest dla niego ważniejszy niż własny syn. Załamuje się dopiero przy muzyce Bacha. Jak ważny jest Tomasz Mann dla Niemców i dla niemieckiej literatury? Powiedziałabym, że on był nie tylko pisarzem. H.Z.: Tomasz Mann był postacią symboliczną dla przedwojennych Niemiec. Zwłaszcza, kiedy był już na wygnaniu. Jego powrót do Niemiec był dla niego tragiczny, ponieważ kolejne pokolenie Niemców nim gardziło. Nie chcieli mieć z nim nic wspólnego. Grupa 47, która po wojnie wyznaczała trendy w niemieckiej literaturze, nie uznawała go za wartego uwagi. Mówili, zaczynamy od zera, a ten starzec nie może przyjść i rozprawiać o literaturze. Dopiero w ciągu ostatnich 30 lat, zwłaszcza dzięki wznowieniu publikacji, Tomasz Mann nagle odzyskał znaczenie. Jest teraz czytany znacznie częściej. To ciekawe zjawisko. Młodsza lub nowsza publiczność, do której ja również należę, odkryła go tak naprawdę dopiero 20, 30 lat temu. Pracował pan wcześniej również z innym polskim reżyserem, mianowicie z Agnieszką Holland. Czy tych dwoje twórców łączy coś wspólnego? H.Z.: Och, minęło za dużo czasu. Bardzo dobrze dogadywałem się z Agnieszką na planie „Europa, Europa”. Jedyne co pamiętam, że kręciliśmy również w warszawskim Pałacu Kultury, tak jak scenę w „Ojczyźnie”. Ale to nie był tak rozległy projekt jak z Pawłem. Dodatkowo, Paweł mówi perfekcyjnie po niemiecku. Nie chciałabym teraz nic wymyślać, ale mam nadzieję, że mają coś wspólnego. Pałac Kultury, najwyraźniej! Bardzo dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Ewa Wojciechowska
Pierwsza taka kobieta w historii MON. Kim jest nowa wiceministra obrony narodowej? Jej droga do kariery może zaskoczyć
Jeszcze kilka lat temu relacjonowała najważniejsze wydarzenia polityczne jako dziennikarka telewizyjna. Dziś Magdalena Sobkowiak-Czarnecka znalazła się w ścisłym kierownictwie Ministerstwa Obrony Narodowej. 19 czerwca 2026 roku została powołana na stanowisko sekretarza stanu i wiceministry obrony narodowej, przechodząc do historii jako pierwsza kobieta na takim stanowisku w dziejach resortu. Kim jest jedna z najbliższych współpracowniczek Władysława Kosiniaka-Kamysza i co wiadomo o jej życiu prywatnym?
Przez ostatnie miesiące jej nazwisko regularnie pojawiało się w kontekście programu SAFE i bezpieczeństwa Europy. Jednak dopiero najnowsza nominacja sprawiła, że Magdalena Sobkowiak-Czarnecka znalazła się w centrum zainteresowania opinii publicznej. Awans do ścisłego kierownictwa MON jest zwieńczeniem wieloletniej drogi zawodowej, która prowadziła przez redakcje telewizyjne, Komisję Europejską, polityczne kampanie wyborcze i najważniejsze instytucje państwowe. Pierwsza kobieta w historii na stanowisku sekretarza stanu w MON 19 czerwca 2026 roku Magdalena Sobkowiak-Czarnecka odebrała z rąk ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza nominację na stanowisko wiceministry obrony narodowej. Decyzję o jej powołaniu podpisał premier Donald Tusk. W nowej roli ma odpowiadać między innymi za zakupy dla armii, rozwój potencjału obronnego oraz dalszą transformację polskich sił zbrojnych. Jej nominacja ma wymiar historyczny. Choć wcześniej kobiety pełniły funkcje podsekretarzy stanu w MON, Sobkowiak-Czarnecka została pierwszą kobietą w historii resortu obrony, która objęła stanowisko sekretarza stanu. Podczas uroczystości nominacyjnej Władysław Kosiniak-Kamysz podkreślał znaczenie tej decyzji nie tylko dla samego ministerstwa, ale również dla kobiet angażujących się w życie publiczne. „To będzie wielkie zadanie i pierwszy raz w historii Polski — myślę, że to jest ważna informacja dla wszystkich pań w Polsce, dla wszystkich kobiet — to właśnie kobieta będzie odpowiadać za wielki proces transformacji sił zbrojnych i budowę sojuszniczych relacji z innymi państwami, siły gospodarki w oparciu o przemysł zbrojeniowy” — mówił szef MON. Sama Sobkowiak-Czarnecka nie ukrywała, że obejmuje funkcję w wyjątkowym momencie dla Polski i Europy. „Biorę na siebie tę ogromną odpowiedzialność, zdaję sobie sprawę z jej wagi, ale też obiecuję, że zrobię wszystko, żebyśmy budowali taką odporność państwa, żeby prawdziwe zagrożenie nigdy nie przyszło” — podkreśliła po otrzymaniu nominacji. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN016795280009-a625ab9.jpg" width="2000" height="1333" alt="Powolana na stanowisko wiceministry obrony narodowej Magdalena Sobkowiak-Czarnecka i szef resortu Wladyslaw Kosiniak-Kamysz 19.06.2026, Warszawa, siedziba MON przy Klonowej. Wreczenie nominacji na nowe stanowiska sluzbowe" title="MON - nominacje na nowe stanowiska s?u?bowe" /> Kim jest Magdalena Sobkowiak-Czarnecka? Magdalena Maria Sobkowiak-Czarnecka urodziła się 20 maja 1984 roku w Poznaniu. Jest córką Jacka i Małgorzaty Sobkowiaków. Ukończyła gospodarkę światową na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu, a następnie studia podyplomowe z dyplomacji w Collegium Civitas oraz studia doktoranckie w Szkole Głównej Handlowej. Jej edukacja wykraczała jednak daleko poza tradycyjne ścieżki akademickie. Ukończyła kurs dziennikarstwa multimedialnego organizowany przez Reutersa w Londynie, uczestniczyła w Leadership Academy for Poland realizowanej we współpracy z Harvard Kennedy School, a także w CEU Democracy Institute Leadership Academy. Została również wyróżniona przez German Marshall Fund jako jedna z przyszłych liderek Europy. Zaczynała w mediach. Pracowała dla Polsatu i TVP Karierę zawodową rozpoczęła w 2006 roku w studenckim radiu RMI FM w Poznaniu. Niedługo później trafiła do TV Biznes, a następnie do Polsatu, gdzie przygotowywała materiały dla „Wydarzeń” i Polsat News. Szerszą rozpoznawalność przyniosła jej jednak praca w Telewizji Polskiej. Była reporterką polityczną „Panoramy”, prowadziła programy „Gość poranka” i „Po przecinku”, relacjonowała najważniejsze wydarzenia polityczne w kraju i za granicą. Towarzyszyła podczas zagranicznych wizyt premierowi Donaldowi Tuskowi i prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu, relacjonowała wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych oraz wydarzenia związane z polityką europejską. W latach 2015–2016 była korespondentką TVP w Brukseli. Relacjonowała między innymi wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii, zamachy terrorystyczne w Paryżu i Brukseli oraz debatę wokół Brexitu. Zobacz też: Władysław i Paulina Kosiniak-Kamyszowie po raz trzeci zostali rodzicami. Połączył ich przypadek i ból zęba. Poznał żonę w gabinecie stomatologicznym, dziś są dla siebie siłą i wsparciem Bruksela otworzyła jej drzwi do wielkiej polityki Po odejściu z TVP w 2016 roku pozostała w Belgii i rozpoczęła pracę w Komisji Europejskiej. Zajmowała się komunikacją oraz tematyką gospodarczą, obronną i kosmiczną. To właśnie wtedy zdobyła doświadczenie, które dziś uznawane jest za jeden z fundamentów jej kariery. Poznała mechanizmy funkcjonowania instytucji europejskich od środka, uczestniczyła w projektach związanych z bezpieczeństwem i polityką obronną oraz budowała międzynarodowe kontakty. Kilka lat później zdecydowała się jednak wrócić do Polski, mimo że miała możliwość dalszej pracy w strukturach unijnych. Jak sama przyznała w wywiadzie dla Onetu, wybrała powrót do kraju, choć czekała na nią dobrze płatna ścieżka zawodowa w Brukseli. Uznała jednak, że chce zajmować się sprawami, które są jej szczególnie bliskie. Współpracowniczka Kosiniaka-Kamysza i twarz programu SAFE W 2019 roku została szefową zespołu doradców Władysława Kosiniaka-Kamysza. Rok później kierowała jego kampanią prezydencką. Przez kolejne lata odpowiadała za liczne projekty związane z polityką europejską i współpracą międzynarodową. Po zmianie władzy objęła stanowisko podsekretarza stanu ds. europejskich w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Nadzorowała przygotowania do polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej, a następnie została pełnomocniczką rządu ds. Instrumentu na rzecz Zwiększenia Bezpieczeństwa Europy, czyli programu SAFE. To właśnie SAFE sprawił, że jej nazwisko zaczęło pojawiać się na pierwszych stronach gazet. Program wywoływał ogromne emocje polityczne, a Sobkowiak-Czarnecka wielokrotnie publicznie broniła jego założeń. W rozmowie z Onetem przyznała: „Czułam złość pomieszaną z rozczarowaniem, bo wiem, że ten program jest dobry”. Jednocześnie podkreślała, że mimo politycznych sporów jej zespół konsekwentnie realizował wyznaczone cele. Życie prywatne Magdaleny Sobkowiak-Czarneckiej Magdalena Sobkowiak-Czarnecka chroni prywatność swojej rodziny. Publicznie wiadomo, że ma męża i dzieci, ale nie ujawnia wielu szczegółów. W rozmowie z Onetem powiedziała wprost: „Mam dzieci, o których nie chcę zbyt wiele mówić w mediach, ale jestem mamą”. Jej dzień zaczyna się bardzo wcześnie. Jak opowiadała, wstaje około godziny 5 rano, czyta dokumenty, przygotowuje się do spotkań, a pracę często kończy około 21. Zdarzają się też dni, kiedy wychodzi z biura dopiero w nocy. Ogromną rolę odgrywają bliscy. „Wielkim wyzwaniem jest połączenie takiego trybu pracy z życiem rodzinnym. Ogromną rolę w tym procesie odgrywają mąż i moi bliscy”. Przyznała również, że przy tak intensywnym tempie pracy rodzina często przejmuje na siebie większość obowiązków domowych. Mimo to stara się wykorzystywać każdą wolną chwilę, aby spędzić czas z najbliższymi. Z dużym rozbawieniem opowiadała także o reakcjach męża na jej napięty harmonogram. „Mój mąż śmieje się, że kiedy przychodzi weekend i mam wolny dzień, to prawdopodobnie go prześpię”. Czytaj też: Donald Tusk pokazał zdjęcie z dzieciństwa. Internauci zwrócili uwagę szczególnie na jedno Co daje jej oddech poza polityką? Choć jej zawodowa codzienność jest bardzo intensywna, Magdalena Sobkowiak-Czarnecka ma swoje sposoby na odpoczynek. Lubi książki, szczególnie biografie, rozmowy i wywiady. Chętnie czyta również kryminały. Wśród ważnych dla niej postaci wymienia Christine Lagarde, z którą miała okazję się spotkać. Poza książkami ważne są dla niej sport, podróże i czas z rodziną. „Czas z rodziną, podróże i tenis”. Tak odpowiadała, pytana o to, co daje jej prawdziwy oddech. Wspominała też o wyjazdach z przyjaciółkami na obozy jogowe, podczas których może całkowicie odciąć się od codziennych obowiązków. W jej życiu ważne miejsce zajmują także wieloletnie przyjaźnie. „Mam te same przyjaciółki od ponad 20 lat”. Jak podkreślała, to właśnie one pozwalają jej zachować dystans do pełnionych funkcji i przypominają, że poza stanowiskami i tytułami najważniejsze pozostają relacje z ludźmi. Ma słabość do czekolady, piecze ciasta i robi konfitury. Jak tłumaczyła, pieczenie daje jej to, co lubi: „Szybki efekt i konkretny rezultat”. Jej ulubionym miejscem pozostaje polskie morze, do którego ma szczególny sentyment i gdzie najchętniej spędza wakacje. Perfekcjonistka, liderka, kobieta od zadań specjalnych Magdalena Sobkowiak-Czarnecka nie ukrywa, że jest perfekcjonistką. „W moim przypadku 80 proc. to kontrola”. Przyznała też, że zawodowo perfekcjonizm bywa zaletą, bo pozwala jej skutecznie realizować cele. Jednocześnie wymaga od siebie bardzo dużo i nie ukrywa, że często chce, aby wszystko było dopracowane do najmniejszego szczegółu. Dużą wagę przywiązuje do przywództwa. Jej zdaniem prawdziwy lider to ktoś, za kim ludzie idą dobrowolnie. Taką filozofię stara się realizować nie tylko w administracji, ale również w działalności społecznej. Jest założycielką stowarzyszenia Kobiety w Centrum, które promuje równouprawnienie i wspiera kobiety w aktywności publicznej. Równość jest jednym z tematów, z którymi identyfikuje się od lat. Jak mówiła, nie chodzi o to, by mężczyźni mieli gorzej, ale by kobiety nie musiały rezygnować z ambicji tylko dlatego, że są kobietami. To właśnie ten temat przewija się przez wiele jej publicznych wystąpień. Sama wielokrotnie podkreślała, że chciałaby, aby kolejne pokolenia kobiet mogły wybierać własną drogę bez ograniczeń wynikających ze stereotypów. Kobieta, o której będzie jeszcze głośno Jeszcze niedawno była przede wszystkim ekspertką od spraw europejskich i bezpieczeństwa. Dziś odpowiada za jedne z najważniejszych procesów związanych z modernizacją polskiej armii. Awans do kierownictwa MON sprawił, że Magdalena Sobkowiak-Czarnecka znalazła się w gronie najbardziej wpływowych kobiet w polskim życiu publicznym. Jej droga zawodowa pokazuje, że doświadczenia zdobyte w mediach, administracji europejskiej i polityce mogą prowadzić do stanowisk, które jeszcze kilka lat temu wydawały się poza zasięgiem. A patrząc na tempo jej kariery, wiele wskazuje na to, że nominacja na stanowisko wiceministry obrony narodowej może być dopiero kolejnym ważnym rozdziałem w jej historii. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN016782790188-c876d2b.jpg" width="2000" height="1333" alt="Wladyslaw Kosiniak-KamyszN/z: Magdalena Sobkowiak-Czarnecka, 28.05.2026 Gdansk Stocznia Remontowa Shipbuilding SA Podpisanie umowy w ramach SAFE na dostawe okretow hydrograficznych pod kryptonimem HYDROGRAF z udzialem Wladyslawa Kosiniaka-Kamysza wicepremiera ministra obrony narodowej oraz Magdaleny Sobkowiak-Czarneckiej Pelnomocnik Rzadu ds. Instrumentu na rzecz Zwiekszenia Bezpieczenstwa SAFE" title="Podpisanie pierwszych umów w ramach SAFE" /> Źródła: gov.pl, kobieta.onet.pl, tvn24.pl
Katarzyna Cichopek zostawiła wiele gwiazd za sobą. „Robię to bez walki o uwagę za wszelką cenę”
Katarzyna Cichopek ma powody do dumy. Prezenterka i aktorka znalazła się na 13. miejscu rankingu „100 Najcenniejszych Kobiecych Marek Osobistych 2026” magazynu „Forbes Women” i Instytutu Monitorowania Mediów. Gwiazda nie kryła wzruszenia i opublikowała w mediach społecznościowych osobiste nagranie, w którym podsumowała swoją zawodową drogę.
Dla wielu osób Katarzyna Cichopek od lat pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Jej obecność w mediach wykracza jednak daleko poza role aktorskie czy prowadzenie programów rozrywkowych. Najnowszy ranking „Forbes Women” pokazuje, że konsekwentnie budowany wizerunek przekłada się także na wymierną wartość marki osobistej. W tegorocznym zestawieniu Cichopek zajęła 13. miejsce w Polsce, a jednocześnie została drugą najwyżej sklasyfikowaną kobietą w kategorii związanej z mediami, kulturą i sztuką. Katarzyna Cichopek świętuje sukces w Forbes Women. „To jest dowód na to, że konsekwencja wygrywa” 13. miejsce w prestiżowym rankingu „100 Najcenniejszych Kobiecych Marek Osobistych 2026” to dla Katarzyny Cichopek jeden z najważniejszych zawodowych sukcesów ostatnich miesięcy. Szczególnie że w kategorii związanej z mediami, kulturą i sztuką uplasowała się na drugim miejscu wśród wszystkich kobiet uwzględnionych w zestawieniu. To wyróżnienie ma szczególne znaczenie również dlatego, że ranking nie jest plebiscytem popularności. Nie opiera się na głosach internautów czy sympatii odbiorców, ale na konkretnych danych pokazujących siłę medialnego oddziaływania i wartość marki osobistej. Dla wielu osób z branży obecność w takim zestawieniu stanowi potwierdzenie wieloletniej pracy i ugruntowanej pozycji. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy Po publikacji rankingu Katarzyna Cichopek zamieściła na Instagramie nagranie, w którym nie kryła emocji. W kilku zdaniach podsumowała swoją zawodową drogę oraz wartości, którymi kieruje się od lat. „13. Miejsce w rankingu Forbes Women. Druga kobieta w kategorii media, kultura, sztuka. To wielki dzień. Lata pracy, setki godzin na wizji, tysiące decyzji, które budowały to, co dziś widzicie. To jest dowód na to, że konsekwencja wygrywa. I robię to bez krzyku, bez szumu i bez walki o uwagę za wszelką cenę. Nie zatrzymuję się, nie proszę o pozwolenie. Robię to, w co wierzę, po swojemu, własnym tempem i to działa. Dziękuję każdemu, kto był ze mną w tej drodze. Idziemy dalej kochani. Spokojnie, ale na pełnej mocy” – powiedziała. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że Cichopek od lat skutecznie odnajduje się w różnych rolach. Publiczność poznała ją jako aktorkę, później jako uczestniczkę programów rozrywkowych, prowadzącą telewizyjną, influencerkę i osobowość medialną. Dzięki temu jej marka osobista rozwijała się równolegle na wielu płaszczyznach. Ranking Forbes Women 2026. Kto znalazł się w ścisłej czołówce? Ranking „100 Najcenniejszych Kobiecych Marek Osobistych” od kilku lat należy do najważniejszych zestawień analizujących siłę wizerunku kobiet w Polsce. Tworzony przez magazyn „Forbes Women” we współpracy z Instytutem Monitorowania Mediów pokazuje, jaką wartość generuje obecność konkretnych osób w przestrzeni medialnej. Pod uwagę brana jest między innymi liczba publikacji, ich zasięg oraz wartość ekwiwalentu reklamowego. W praktyce oznacza to próbę oszacowania, ile kosztowałoby wykupienie powierzchni reklamowej odpowiadającej zainteresowaniu, jakie generują poszczególne nazwiska. W tegorocznej edycji szczególnie mocno zaznaczyły swoją obecność przedstawicielki sportu, muzyki i świata kultury. Na szczycie zestawienia znalazła się Iga Świątek, której marka osobista pozostaje bezkonkurencyjna na polskim rynku. TOP 10 najcenniejszych kobiecych marek osobistych w Polsce Pierwsza dziesiątka rankingu prezentuje się imponująco: Iga Świątek — wartość marki osobistej ponad 1,5 mld zł Justyna Steczkowska — 288,2 mln zł Doda — 270,4 mln zł Julia Wieniawa — 223,5 mln zł Agnieszka Holland — 220,9 mln zł Ewa Pajor — 212,2 mln zł Magda Gessler — 203,3 mln zł Maryla Rodowicz — 200 mln zł Anna Lewandowska — 196,9 mln zł Magda Linette — 192,4 mln zł
Polsat trzymał to w tajemnicy. Ta gwiazda ma dołączyć do „Tańca z Gwiazdami”
Jesienna edycja „Tańca z Gwiazdami” coraz bliżej, a wokół programu nie brakuje spekulacji. Według nieoficjalnych informacji, do grona uczestników może dołączyć Izabela Kuna. Doniesienia opublikowała Plejada, a fani już żywo komentują te rewelacje. Co ważne, odpowiedź możemy poznać szybciej, niż się spodziewamy.
Polsat rozpoczął odliczanie do nowej odsłony swojego hitowego show, a w mediach pojawiają się pierwsze przecieki dotyczące obsady. Wśród nazwisk, które wywołały największe poruszenie, znalazła się właśnie Izabela Kuna. Na razie stacja nie potwierdziła tych informacji, jednak wiele wskazuje na to, że najbliższe dni przyniosą pierwsze oficjalne odpowiedzi. Polsat zaczyna odsłaniać karty. Jesienna edycja „Tańca z Gwiazdami” jest już coraz bliżej Fani „Tańca z Gwiazdami” mogą rozpocząć odliczanie do kolejnego sezonu programu. Polsat oficjalnie zapowiedział, że już teraz rozpoczyna prezentowanie uczestników, którzy jesienią zawalczą o Kryształową Kulę. Jak co roku, wokół obsady pojawia się wiele plotek i spekulacji, jednak teraz nadchodzi moment, w którym stacja zacznie stopniowo potwierdzać kolejne nazwiska. Pierwsza oficjalna informacja ma zostać przekazana już podczas piątkowego wydania programu „Halo tu Polsat”. To właśnie tam widzowie poznają pierwszego uczestnika lub uczestniczkę nowej edycji. Produkcja podgrzewa atmosferę, zachęcając fanów do śledzenia porannego pasma i oczekiwania na wielkie ogłoszenie. Na oficjalnym profilu programu pojawił się komunikat, który natychmiast wywołał lawinę komentarzy: „Już jutro w ‘Halo tu Polsat’ (…) czeka na Was wiele ciekawych tematów, a także poznacie pierwszego uczestnika lub uczestniczkę ‘Tańca z gwiazdami’!” ZOBACZ: Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży Izabela Kuna może wystąpić w „Tańcu z Gwiazdami”! Fani przecierają oczy Największe zainteresowanie wzbudziły informacje opublikowane przez Plejadę. Portal, powołując się na swoje źródło, przekazał, że jedną z gwiazd nowej edycji programu ma być Izabela Kuna. Aktorka od lat należy do najbardziej cenionych postaci polskiego kina i telewizji, dlatego taka wiadomość natychmiast odbiła się szerokim echem w sieci. Według ustaleń Plejady rozmowy z aktorką miały trwać od dłuższego czasu. Jak przekazała osoba związana z produkcją: „Propozycje były składane wielokrotnie, ale jak dotąd Iza zwyczajnie nie miała czasu. Jej harmonogram pękał w szwach, ale okazuje się, że w najbliższych miesiącach będzie mogła w pełni się zaangażować i nareszcie się zgodziła”. To nie koniec rewelacji. W rozmowie cytowanej przez media źródło miało również ujawnić: „Taniec nie jest jej obcy, bardzo to lubi i nie kryła radości, podpisując kontrakt”. Na ten moment są to jednak wyłącznie nieoficjalne informacje. Ani Polsat, ani sama Izabela Kuna nie odnieśli się publicznie do tych doniesień. To właśnie dlatego internauci z jednej strony ekscytują się możliwością zobaczenia aktorki na parkiecie, a z drugiej podchodzą do tych informacji z ostrożnością. Kim jest Izabela Kuna? To jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek Izabela Kuna urodziła się 25 listopada 1970 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, a swoją pozycję w branży budowała zarówno na deskach teatru, jak i przed kamerą. Przez lata stworzyła dziesiątki zapamiętanych kreacji filmowych i serialowych. Widzowie doskonale kojarzą ją z produkcji takich jak „Lejdis”, „Idealny facet dla mojej dziewczyny”, „Barwy szczęścia”, „Na Wspólnej”, „Klara” czy popularna seria filmów „Teściowie”. Aktorka regularnie pojawia się także w nowych projektach, pozostając jedną z najbardziej aktywnych i rozpoznawalnych postaci polskiego świata rozrywki. Kuna dała się poznać nie tylko jako aktorka, ale również autorka książek i osoba chętnie zabierająca głos w sprawach społecznych. Jej charakterystyczny styl, poczucie humoru oraz dystans do siebie sprawiły, że zyskała dużą sympatię widzów. SPRAWDŹ TEŻ: Tomasz Kot chronił go przed blaskiem fleszy. Dziś Leon coraz śmielej wkracza do świata gwiazd
Tomasz Kot chronił go przed blaskiem fleszy. Dziś Leon coraz śmielej wkracza do świata gwiazd
Informacja o zakończeniu małżeństwa Tomasza Kota i Agnieszki Kot odbiła się szerokim echem w mediach. Para spędziła razem ponad dwie dekady i doczekała się dwójki dzieci. Wśród osób, które wzbudziły największe zainteresowanie po tej wiadomości, znalazł się Leon Kot – syn aktora, który coraz częściej pojawia się publicznie u boku ojca.
Przez lata Tomasz Kot i Agnieszka Kot uchodzili za jedną z najbardziej zgodnych par polskiego show-biznesu. Ich decyzja o rozstaniu po niemal 20 latach małżeństwa zaskoczyła wielu fanów. Wraz z pojawieniem się informacji o rozwodzie uwagę mediów przyciągnęła także ich rodzina, a szczególnie Leon Kot, który niedawno pokazał się z ojcem na jednej z premier i od razu stał się bohaterem licznych komentarzy. Tomasz Kot i Agnieszka Kot rozstają się po niemal 20 latach małżeństwa. Razem wychowali dwoje dzieci Wieść o rozstaniu Tomasza Kota i Agnieszki Kot była dla wielu fanów dużym zaskoczeniem. Ich historia przez lata wydawała się niemal filmowa. Poznali się jeszcze na początku lat 2000., a w 2006 roku stanęli na ślubnym kobiercu. Wspólnie stworzyli rodzinę, doczekując się córki Blanki i syna Leona. Mimo ogromnej popularności aktora para unikała medialnego rozgłosu i rzadko dzieliła się szczegółami życia prywatnego. Tym większe emocje wzbudziła informacja o zakończeniu związku po niemal dwóch dekadach małżeństwa. Niezmiennie jednak najważniejszym elementem ich wspólnej historii pozostają dzieci, które przez lata wychowywali z dala od blasku fleszy. ZOBACZ TEŻ: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów Leon Kot. Kim jest syn Tomasza Kota? Choć nazwisko zobowiązuje, Leon Kot do tej pory pozostawał raczej poza światem show-biznesu. Sytuacja zaczęła się jednak zmieniać wraz z jego coraz częstszymi publicznymi wystąpieniami u boku ojca. Jednym z wydarzeń, które przyciągnęły szczególną uwagę mediów, była premiera filmu „Szczęsny” w październiku 2025 roku. Choć nie był to jego pierwszy występ na czerwonym dywanie, wielu obserwatorów zauważyło, że nastolatek coraz pewniej odnajduje się podczas publicznych wydarzeń. Następnie u boku sławnego ojca pojawił się w styczniu br., podczas premiery „Wielka Warszawska”. Tomasz Kot wielokrotnie podkreślał, że rodzina jest dla niego najważniejszą wartością. W rozmowach z mediami nie ukrywał, że narodziny dzieci całkowicie zmieniły jego priorytety. „Kiedy urodziła się moja Blaneczka, potem Leon, doświadczyłem nowego rodzaju miłości tacierzyńskiej i to było wow! Reaktor jądrowy, przy którym wszystko wysiada. Nawet mój ukochany zawód, o którym myślałem, że to sztandar życia, główna szyna, po której pojadę w świat, wszystko zeszło na drugi plan” – mówił w 2024 roku na łamach „Viva! Man” w rozmowie z Beatą Nowicką. Leon i jego siostra Blanka dorastali z dala od medialnego zgiełku. Rodzice starali się zapewnić im możliwie normalne dzieciństwo, mimo że ich ojciec od lat należy do grona najpopularniejszych polskich aktorów. Czy Leon Kot pójdzie w ślady ojca? Choć Leon nie ogłosił jeszcze swoich zawodowych planów, od najmłodszych lat miał okazję obserwować świat filmu od kuchni. Tomasz Kot przyznawał, że syn często odwiedzał go na planach zdjęciowych i z zainteresowaniem przyglądał się pracy aktorów oraz całej ekipy. „Robię wszystko, żeby było normalnie, ale dzieci np. potrafią mnie nagle zapytać, co w tym zawodzie jest trudne. I ja im daję wskazówki. Nie ukrywam, mam w domu codziennie popis młodzieżowego, a wcześniej dziecięcego aktorstwa” – opowiadał aktor we wspomnianej rozmowie. Dodatkowe zainteresowanie rodziną Kota po informacji o rozwodzie sprawiło, że oczy wielu osób zwróciły się właśnie na Leona. Na razie pozostaje on jednak przede wszystkim nastolatkiem, który konsekwentnie buduje własną tożsamość poza cieniem słynnego nazwiska. Czy kiedyś zobaczymy go na ekranie? Odpowiedź na to pytanie przyniosą kolejne lata. Może się jednak okazać, że to właśnie o nim będzie jeszcze głośno. SPRAWDŹ: Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży
„Nikt o nim nie słyszał”. Po śmierci Daveigh Chase wybuchła afera wokół mężczyzny podającego się za partnera
Śmierć Daveigh Chase, gwiazdy „Lilo i Stitcha” oraz „The Ring”, poruszyła fanów na całym świecie. W ostatnich dniach życia aktorki pojawiła się jednak historia, która wzbudziła wiele pytań. Chodzi o mężczyznę przedstawiającego się jako jej partner, internetową zbiórkę na leczenie oraz późniejsze komentarze wieloletniego menadżera aktorki.
Przez lata Daveigh Chase pozostawała poza światłem reflektorów, a informacje o jej życiu prywatnym pojawiały się niezwykle rzadko. Dlatego doniesienia o jej problemach zdrowotnych, kryzysie bezdomności i dramatycznej walce o powrót do stabilizacji były dla wielu osób ogromnym zaskoczeniem. Jeszcze większe emocje wywołały wydarzenia, które rozegrały się tuż przed jej śmiercią – zwłaszcza internetowa zbiórka założona przez mężczyznę określającego się jako jej partner. Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Kryzys bezdomności, walka o zdrowie i zbiórka założona przez partnera Ostatni rozdział życia Daveigh Chase był daleki od hollywoodzkiego blasku, z którym wielu fanów wciąż ją kojarzyło. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media, rodzina i osoby z najbliższego otoczenia aktorki przez długi czas próbowały ustalić, gdzie przebywa. W relacjach pojawiały się doniesienia, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles – dzielnicy od lat kojarzonej z kryzysem bezdomności, ubóstwem i problemami zdrowotnymi mieszkańców. Z informacji publikowanych przez TMZ i New York Post wynika, że bliscy mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo już od wielu miesięcy. Pojawiały się sygnały o pogarszającym się stanie zdrowia aktorki, a także o coraz większej izolacji od rodziny i dawnych znajomych. Według medialnych relacji Daveigh miała zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które w ostatnim czasie znacząco się nasiliły. Dramatyczne doniesienia osiągnęły punkt kulminacyjny, gdy do sieci trafiła internetowa zbiórka założona przez Roya Hernandeza. Mężczyzna przedstawiał się jako partner aktorki i apelował o wsparcie finansowe, twierdząc, że Daveigh znajduje się w bardzo ciężkim stanie. W opisie zbiórki na stronie GoFundMe napisał: „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny”. Wkrótce po publikacji zbiórki Daveigh Chase zmarła. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media przyczyną śmierci były powikłania związane z zapaleniem opon mózgowych i sepsą. Miała 35 lat. Wydawało się, że historia zakończy się na wspomnieniach o utalentowanej aktorce i refleksji nad jej trudnymi ostatnimi miesiącami. Wtedy jednak pojawiły się słowa, które całkowicie zmieniły ton tej opowieści. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” „Nikt o nim nie słyszał”. Menadżer Daveigh Chase podważył wersję wydarzeń partnera Jedną z pierwszych osób, które publicznie odniosły się do internetowej zbiórki, był John Ryan – wieloletni menadżer Daveigh Chase. Jego wypowiedź błyskawicznie zwróciła uwagę mediów, ponieważ rzucała zupełnie nowe światło na rolę Roya Hernandeza i okoliczności całej akcji pomocowej. Ryan nie krył zaskoczenia informacjami pojawiającymi się w sieci. W rozmowie z „California Post” stwierdził: „Żaden z bliskich przyjaciół ani nikt z rodziny nigdy nie słyszał o tym człowieku. Mogę oficjalnie potwierdzić, że Daveigh ma zabezpieczone specjalne konto powiernicze w gildii aktorskiej (SAG), które w pełni pokrywa wszelkie koszty”. Komentarz Ryana sprawił, że wokół Roya Hernandeza zaczęły pojawiać się kolejne znaki zapytania. Media zwracały uwagę, że wcześniej jego nazwisko praktycznie nie pojawiało się w kontekście Daveigh Chase. Brakowało również publicznie dostępnych informacji potwierdzających, jak długo trwała ich relacja i jaką rolę rzeczywiście odgrywał w życiu aktorki. Niezależnie od kontrowersji wokół zbiórki i tożsamości mężczyzny przedstawiającego się jako partner aktorki, jedno pozostaje bezsporne. Daveigh Chase zapisała się w historii popkultury jako jedna z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku, a jej tragiczna historia jest niepodważalna. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Świat pokochał ją jako głos Lilo i zapamiętał jako przerażającą Samarę z „The Ring”. Daveigh Chase przez lata pozostawała jednak z dala od blasku fleszy. Gdy w czerwcu 2026 roku media obiegła wiadomość o jej śmierci, na jaw zaczęły wychodzić kolejne, niezwykle poruszające szczegóły dotyczące jej ostatnich miesięcy życia.
Jeszcze jako dziecko osiągnęła sukces, o którym wielu aktorów marzy przez całe życie. Daveigh Chase była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych gwiazd początku XXI wieku. Z czasem zniknęła jednak z Hollywood, a jej życie coraz bardziej oddalało się od świata czerwonych dywanów. Dziś historia aktorki porusza nie tylko ze względu na jej przedwczesną śmierć, ale także z powodu dramatycznych okoliczności, które miały poprzedzić ten tragiczny finał. Daveigh Chase zachwycała Hollywood jako dziecko. W tych produkcjach pokochały ją miliony widzów Daveigh Elizabeth Chase urodziła się 24 lipca 1990 roku w Las Vegas. Karierę rozpoczęła jako dziecko, szybko zwracając na siebie uwagę producentów i reżyserów. Występowała w reklamach, użyczała głosu bohaterom animacji i pojawiała się w popularnych produkcjach telewizyjnych. Przełomowym momentem okazał się rok 2002. To właśnie wtedy widzowie usłyszeli ją jako Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stitch”, która do dziś pozostaje jedną z najbardziej lubianych produkcji Disneya. W tym samym okresie młoda aktorka zdobyła ogromną rozpoznawalność dzięki roli Samary Morgan w horrorze „The Ring”. Jej kreacja przeszła do historii kina grozy i na lata zapisała się w pamięci widzów. Na tym jednak nie kończyły się jej sukcesy. Daveigh Chase wystąpiła również w kultowym „Donnie Darko”, a później pojawiała się w kolejnych filmach i serialach, w tym w cenionym przez krytyków „Big Love”. Choć jeszcze jako nastolatka osiągnęła pozycję, o której marzy wielu aktorów, z biegiem czasu coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Po 2016 roku praktycznie wycofała się z życia publicznego, a informacje na temat jej dalszych losów pojawiały się sporadycznie. Daveigh Chase zmarła w wieku 35 lat Informacja o śmierci Daveigh Chase wstrząsnęła fanami na całym świecie. Aktorka zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku zaledwie 35 lat. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media oraz osoby z jej otoczenia, bezpośrednią przyczyną śmierci miało być zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych połączone z ciężkim zakażeniem krwi, które doprowadziło do sepsy i niewydolności wielonarządowej. W doniesieniach pojawiały się również informacje, że wcześniej trafiła do szpitala w stanie skrajnego wyczerpania i niedożywienia. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Bliscy mieli szukać jej wśród osób w kryzysie bezdomności Najbardziej poruszające informacje dotyczą jednak miesięcy poprzedzających śmierć aktorki. Według relacji cytowanych przez amerykańskie media, rodzina i dawni współpracownicy od dłuższego czasu mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo oraz stan zdrowia. Były menedżer Daveigh Chase twierdził, że kontakt z aktorką stawał się coraz trudniejszy. Bliscy mieli przez wiele miesięcy próbować ustalić, gdzie przebywa i czy otrzymuje potrzebną pomoc. W doniesieniach pojawiły się informacje, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles — dzielnicy znanej z jednego z największych skupisk osób w kryzysie bezdomności w Stanach Zjednoczonych. Według relacji publikowanych przez media, rodzina miała angażować prywatnych detektywów i podejmować kolejne próby odnalezienia aktorki. Osoby z jej otoczenia przekonywały, że chciały zapewnić jej specjalistyczne leczenie oraz wsparcie, jednak ich działania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu.
Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring”
Świat filmu żegna Daveigh Chase – aktorkę, która jako dziecko na zawsze zapisała się w historii popkultury rolą Samary Morgan w kultowym horrorze „The Ring”. Informacja o jej śmierci w wieku 35 lat poruszyła fanów na całym świecie. Co wiadomo o okolicznościach jej odejścia i jaką drogę przeszła jedna z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku?
Choć od czasu jej największych sukcesów minęło wiele lat, dla milionów widzów Daveigh Chase pozostała twarzą bohaterki, która wywoływała dreszcze samym spojrzeniem. Jej nagła śmierć sprawiła, że wielu fanów wróciło pamięcią do filmów i seriali, które współtworzyła. Historia aktorki okazuje się jednak znacznie bardziej złożona niż jej najsłynniejsza ekranowa rola. Daveigh Chase nie żyje. Co było przyczyną śmierci gwiazdy „The Ring”? Daveigh Chase zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku 35 lat. Informację o jej śmierci potwierdziły amerykańskie media, powołując się na wypowiedzi jej partnera, Roya Hernandeza. Według przekazanych informacji aktorka zmagała się z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. Powikłania doprowadziły do sepsy i niewydolności organizmu. W ostatnich tygodniach stan zdrowia aktorki miał gwałtownie się pogorszyć. Hernandez wcześniej informował publicznie, że Chase przebywała pod opieką lekarzy i znajduje się w stanie krytycznym. „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny” – relacjonował na stronie GoFundMe, gdzie próbował zeprać 5 tys. dolarów na leczenie. Niedługo później media obiegła wiadomość o jej śmierci. Wspominając Chase, Hernandez podkreślał również, że w życiu prywatnym mierzyła się z wieloma trudnościami i przez lata szukała stabilizacji oraz spokoju poza blaskiem reflektorów. Kim była Daveigh Chase? Kariera gwiazdy, która przeszła do historii dzięki „The Ring” Daveigh Elizabeth Chase przyszła na świat 24 lipca 1990 roku w Las Vegas w stanie Nevada. Wychowywała się w Albany w stanie Oregon, gdzie już jako kilkuletnia dziewczynka interesowała się śpiewem i występami scenicznymi. Karierę rozpoczęła od reklam i niewielkich ról telewizyjnych, stopniowo budując swoją pozycję w branży rozrywkowej. Przełom nastąpił na początku XXI wieku. W 2001 roku użyczyła głosu Chihiro w anglojęzycznej wersji oscarowego filmu animowanego „Spirited Away: W krainie bogów”. Rok później otrzymała dwie role, które na zawsze zmieniły jej życie zawodowe. Najpierw została głosem Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stich”, a następnie wcieliła się w Samarę Morgan w amerykańskiej wersji horroru „The Ring”. Choć Daveigh Chase występowała w wielu produkcjach, to właśnie Samara Morgan zapewniła jej miejsce w historii kina. Jej kreacja tajemniczej dziewczynki wychodzącej z telewizora do dziś znajduje się w zestawieniach najbardziej kultowych postaci horroru. Sukces filmu sprawił, że nazwisko młodej aktorki poznał cały świat. Za swoją rolę Chase otrzymała nagrodę MTV Movie Award dla Najlepszego Czarny Charakteru. Widzowie i krytycy zwracali uwagę, że mimo młodego wieku potrafiła stworzyć postać jednocześnie przerażającą i budzącą współczucie. Filmografia aktorki nie kończyła się jednak na horrorze. Widzowie mogli oglądać ją także w kultowym „Donnie Darko”, serialu HBO „Big Love”, a także wielu produkcjach telewizyjnych, takich jak „Ostry dyżur”, „Czarodziejki” czy „The Practice”. Równolegle rozwijała karierę dubbingową, która przez lata pozostawała ważną częścią jej zawodowej aktywności. W późniejszych latach coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Media rozpisywały się o jej problemach osobistych i prawnych, które przyćmiły część zawodowych osiągnięć. Mimo to dla całego pokolenia widzów pozostała jedną z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd swojej epoki.
Jeden z najlepiej opłacanych piłkarskich sędziów na Mundialu w ogniu miażdżącej krytyki!
Światowe media i piłkarscy eksperci grzmią o katastrofalnym błędzie, który ich zdaniem popełnił jeden z najlepszych i najlepiej opłacanych sędziów piłkarskich świata – Szymon Marciniak. Chodzi o decyzję, która według komentatorów mogła mieć istotny wpływ na wynik meczu Argentyna – Algieria, a w konsekwencji także na układ tabeli i walkę o awans do dalszej fazy mundialu.
Co takiego niewybaczalnego miał zrobić polski arbiter? Zdaniem krytyków nie ukarał czerwoną kartką ośmiokrotnego zdobywcy Złotej Piłki i kapitana reprezentacji Argentyny, Lionela Messiego, za brutalny faul na Algierczyku Aissie Mandim. Warto przypomnieć, że czerwona kartka podczas mistrzostw świata oznacza automatyczne wykluczenie zawodnika z co najmniej jednego kolejnego meczu. W zależności od wagi przewinienia Komisja Dyscyplinarna FIFA może dodatkowo wydłużyć karę do dwóch, trzech lub nawet większej liczby spotkań. Krytycy decyzji Marciniaka przekonują, że sędzia nie chciał brać na siebie odpowiedzialności za usunięcie z boiska jednej z największych gwiazd światowego futbolu. To właśnie Messi od lat przyciąga na stadiony tłumy kibiców, generuje ogromne zainteresowanie i wpływa na komercyjną wartość turnieju. Wysokie zarobki i wielka presja W efekcie nieukarania Argentyńczyka czerwoną kartką 38-letni napastnik skompletował hat-tricka, a obrońcy tytułu sprzed czterech lat pokonali Algierię 3:0. Trudno jednak nie zadać pytania: czy ktokolwiek wyobraża sobie mundial bez Lionela Messiego, jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii? Za prowadzenie tego spotkania Szymon Marciniak miał otrzymać wynagrodzenie w wysokości 100 tys. dolarów, czyli około 367 tys. zł. Do tej kwoty mogą dojść dodatkowe premie, jeśli Polak będzie prowadził mecze fazy pucharowej. W porównaniu z poprzednim mundialem, podczas którego Marciniak sędziował finał, arbitrzy mogą liczyć na znacznie wyższe wynagrodzenia. Według hiszpańskiego dziennika „AS” podczas mistrzostw świata w Katarze otrzymywali oni podstawowe wynagrodzenie w wysokości 70 tys. dolarów, co odpowiadało wówczas około 257 tys. zł. ZOBACZ TEŻ: Małżeństwo wystawione na próbę? Paulina Chylewska i Marcin Feddek stanęli przed wyzwaniem. Najbliższe tygodnie nie będą łatwe
Maja Ostaszewska pokazała córkę Janinę! Podobieństwo do słynnej babci jest uderzające
Wczorajsze zdjęcie Mai Ostaszewskiej z córką zelektryzowało sieć w Polsce. Aktorka do tej pory nie pokazywała w mediach swoich dzieci. Zrobiła wyjątek dla magazynu „Vogue” i wspólnie z 17-letnią córką Janiną Englert zapozowały do zdjęcia i opowiedziały o bliskości w relacjach rodzinnych.
Maja Ostaszewska tak pięknie napisała o swojej córce: „Z moją ukochaną córką Janiną Englert – najwspanialszą, wrażliwą, mądrą, niezależną, piękną nieustającą inspiracją”. Córka Mai Ostaszewskiej jest uderzająco podobna do słynnej babci Maja Ostaszewska od 20 lat jest związana z operatorem filmowym Michałem Englertem, z którym wychowują dwoje dzieci: syna Franciszka (ur. 2007) oraz córkę Janinę (ur. 2009). Para chroni swoje życie prywatne i rzadko pokazuje się razem publicznie, chociaż często pracują razem na planie filmowym. Michał wychowywał się w podobnej relacji dwojga artystów, gdyż jego mamą jest aktorka Marta Lipińska, a ojcem reżyser teatralny Maciej Englert. Patrząc na pierwsze zdjęcie Janiny, nie mogliśmy się oprzeć wrażeniu, jak wielkie jest podobieństwo do słynnej babci Marty Lipińskiej, z czasów kiedy zaczynała karierę. Czy wnuczka pójdzie w ślady mamy i babci i również zostanie aktorką? Zobaczymy. SPRAWDŹ: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi
TYLKO U NAS: Paweł Pawlikowski dostał na premierze „Ojczyzny” wyjątkowo nietypowy prezent! Dobry znajomy wręczył mu TO na czerwonym dywanie!
Kiedy na wczorajszej premierze „Ojczyzny” na czerwonym dywanie pojawiła się ta para, gwar i śmiechy zamilkły. I nie jest to przesadzona relacja naocznego świadka. Wszyscy patrzyli tylko na nich, czyli na głównego bohatera wieczoru, reżysera Pawła Pawlikowskiego i jego zjawiskową żonę, modelkę Małgorzatę Belę. Razem prezentowali się jak milion dolarów. Długo i profesjonalnie pozowali do zdjęć. Nietypowy prezent dla Pawła Pawlikowskiego. Na czerwonym dywanie otrzymał jajo węża Nagle z boku wychylił się ktoś z ekipy i wręczył Pawlikowskiemu drobny prezent. Reżyser wyglądał na szczęśliwego i przekazał drobiazg żonie. Okazało się, że było to jajo węża. Na szczęście! Może wydawać się to dziwne, ale stoi za tym cudowna historia. Nietypowy prezent wręczył Pawlikowskiemu Bogdan Dziworski - operator, fotograf i reżyser filmów dokumentalnych. ZOBACZ TEŻ: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury Bliski przyjaciel wielokrotnie zaskakiwał Pawła Pawlikowskiego Panowie pracowali wspólnie przy filmach dokumentalnych Pawła Pawlikowskiego – razem zrealizowali takie obrazy jak "Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem" (1990) i "Tripping with Zirinovski" (1995), jedne z najlepszych filmów w dokumentalnym dorobku reżysera. Bogdan Dziworski był wówczas operatorem na planie. Skąd teraz wziął się u niego pomysł na jajo węża w prezencie? - Zawsze staram się zaskoczyć Pawła jakimś oryginalnym prezentem przy okazji premier jego filmów. Znamy się od ponad 35 lat, pracowaliśmy razem przy filmach dokumentalnych. Jajo węża to oczywiście rekwizyt filmowy, ale bardzo dla mnie ważny. Jest symbolem szczęścia, obfitości i pomyślności. Kiedy w 2013 roku dałem Pawłowi drobiazg z okazji premiery „Idy”, zabrał go ze sobą na rozdanie Oscarów w Los Angeles … i odebrał wtedy statuetkę. Mam nadzieję, że teraz jajo węża też przyniesie szczęście i Pawłowi i jego filmowi „Ojczyzna” – powiedział nam na premierze Bogdan Dziworski. SPRAWDŹ TEŻ: Ponad 30 gwiazd i 3000 statystów. Polska szykuje się na premierę „Lalki”
Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”?
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf, tłumacz i eseista urodził się 18 czerwca 1947 roku w Norymberdze. Jego ojciec był właścicielem kamieniołomu, a matka zmarła, gdy był nastolatkiem. Mimo trudnego dzieciństwa, Hanns odebrał bardzo wszechstronne wykształcenie. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Co ciekawe, Zischler w ogóle nie planował kariery aktorskiej. Po studiach pracował jako tłumacz, redaktor i dramaturg w berlińskim teatrze Schaubühne, gdzie był asystentem reżysera. Przełom nastąpił, gdy został zauważony przez słynnego reżysera Wima Wendersa, który odkrył talent Hannsa na początku lat 70. i obsadził go w swoich filmach. Największą rozpoznawalność przyniosła mu główna rola w jego filmie drogi „Królowie szos” z 1976 roku. Od tego czasu zagrał ponad 300 ról! Międzynarodową gwiazdą stał się dzięki roli Hansa w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Ma też na swoim koncie współpracę z polską reżyserką Agnieszką Holland w filmie „Europa, Europa”. Hanns Zischler w „Ojczyźnie” Pawlikowskiego. Już dziś uroczysta premiera w Warszawie Co sprawiło, że zdecydował się zagrać rolę słynnego niemieckiego pisarza Tomasza Manna w nowym filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? „Przede wszystkim przyciągnęła mnie do tego projektu jakość scenariusza, a także możliwość współpracy z Pawłem. Jak sam stwierdził: „Scenariusz zachwycił mnie z prostego powodu – nie jest to próba uchwycenia tego, jaki był Thomas Mann ani opowiadania o wszystkich szczegółach z jego życia. Oglądając „Idę” i „Zimną Wojnę”, wiedziałem, że Paweł kształtuje filmowe światy i ma inny sposób kreowania rzeczywistości. To był bardzo interesujący sposób spojrzenia na człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. ZOBACZ: Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes Poza aktorstwem, Hanns Zischler zajmuje się też tłumaczeniem dzieł francuskich filozofów, fotografią i pisaniem. Jest autorem książki „Kafka idzie do kina” poświęconej związkom Franza Kafki z kinem. Został nagrodzony niemieckim Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Hanns Zischler na co dzień mieszka w Berlinie, a dzisiaj 15 czerwca będzie gościem honorowym uroczystej premiery „Ojczyzny” w Warszawie. Kim prywatnie jest Hanns Zischler? Co wydarzyło się w życiu aktora? Artysta od lat stroni od show-biznesu i czerwonych dywanów, a w nielicznych wywiadach wypowiada się wyłącznie na temat swoich ról filmowych i książek. Ale jego życie prywatne jest przepełnione smutkiem i tragediami. Najpierw stracił jedynego syna, a rok później żonę. Julian Paul Middendorf zmarł w 2013 roku na raka, w wieku zaledwie 34 lat. Pracował okazjonalnie jako aktor, ale przede wszystkim spełniał się jako nauczyciel jogi. Miał kochającą rodzinę, żonę i dwójkę dzieci. Do końca wierzył w cud… Ale się nie udało. Rok po tej bolesnej stracie, Hanns pożegnał swoją ukochaną żonę Reginę Poly, z którą był związany od 1978 roku. Regina była niemiecką artystką i architektką krajobrazu. Zmarła w 2014 roku. SPRAWDŹ TEŻ: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
Artur Rojek był nauczycielem WF-u i ratownikiem. Mało kto pamięta, jak wyglądało jego życie przed sławą
Artur Rojek od lat zachwyca wrażliwością, charakterystycznym głosem i muzyczną niezależnością. Niewielu jednak pamięta, że zanim został liderem Myslovitz i twórcą OFF Festivalu, zdobywał medale w pływaniu, pracował jako ratownik wodny i uczył wychowania fizycznego. Jego droga do sukcesu była znacznie bardziej zaskakująca, niż mogłoby się wydawać.
Są artyści, którzy przez lata zmieniają się wraz z kolejnymi trendami. Są też tacy, którzy konsekwentnie podążają własną drogą, nie oglądając się na mody i oczekiwania rynku. Do tej drugiej grupy bez wątpienia należy Artur Rojek. Choć dziś jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej muzyki alternatywnej, niewiele osób pamięta, że zanim stanął na największych scenach, pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego i ratownik wodny. Od nauczyciela WF-u do ikony polskiej muzyki. Artur Rojek, jakiego nie znacie Wokalista niedawno wystąpił z Dawidem Podsiadłą na jednym z koncertów. To idealny moment, by przypomnieć historię człowieka, który z chłopaka z Mysłowic stał się symbolem muzycznej niezależności i jednym z najbardziej cenionych twórców swojego pokolenia. Artur Marcin Rojek przyszedł na świat 6 maja 1972 roku w Mysłowicach. Dorastał na Śląsku, gdzie sport od najmłodszych lat odgrywał w jego życiu niezwykle ważną rolę. Już jako siedmiolatek rozpoczął treningi pływackie w klubie Górnik 09 Mysłowice, a talent szybko zaprowadził go na krajowe podium. W 1985 roku zdobył tytuł mistrza Polski juniorów młodszych na dystansie 400 metrów stylem dowolnym. Sportowa dyscyplina towarzyszyła mu przez wiele lat. Oprócz pływania trenował bieganie i wielokrotnie pokonywał dystans maratonu. Dorabiał również jako ratownik na kąpielisku w Słupnej. Nic nie wskazywało wtedy na to, że jego przyszłość będzie związana z muzyką. Mało kto wie, że jako dziecko przeżył także bardzo niebezpieczną sytuację. W wieku czterech lat niemal został potrącony przez samochód. Do tego wydarzenia wrócił po latach w utworze „Lato ’76”, pokazując, jak ważne wspomnienia często stają się inspiracją dla jego twórczości. Od sali gimnastycznej do studia nagraniowego Rojek ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Katowicach. Tematem jego pracy magisterskiej byli najwybitniejsi pływacy XX wieku. W czasie studiów nie bał się żadnej pracy. Był sanitariuszem pogotowia ratunkowego, a później nauczycielem wychowania fizycznego w mysłowickich szkołach. Jednocześnie coraz mocniej fascynowała go muzyka. W latach 90. prowadził audycje radiowe poświęcone brytyjskiej scenie gitarowej, promując wykonawców, których próżno było wtedy szukać w komercyjnych rozgłośniach. Był także aktywnym dziennikarzem muzycznym. To właśnie wtedy zaczął budować fundamenty kariery, która miała odmienić jego życie. CZYTAJ TEŻ: Cała Polska wierzyła w tę opowieść o Kalinie Jędrusik. Po latach padły zaskakujące słowa Myslovitz. Zespół, który zmienił polską alternatywę W 1992 roku powstała grupa The Freshmen, która niedługo później przyjęła nazwę Myslovitz. Nikt nie przypuszczał, że kilku młodych muzyków ze Śląska stworzy jeden z najważniejszych zespołów w historii polskiej muzyki alternatywnej. Artur Rojek był nie tylko wokalistą, ale także autorem tekstów i współtwórcą charakterystycznego brzmienia grupy. To właśnie jego wrażliwość i sposób opowiadania o emocjach sprawiły, że piosenki Myslovitz trafiały do kolejnych pokoleń słuchaczy. „Dla Ciebie”, „Peggy Brown”, „Scenariusz dla moich sąsiadów”, „Chciałbym umrzeć z miłości”, „W deszczu maleńkich żółtych kwiatów” czy kultowa „Długość dźwięku samotności” do dziś należą do kanonu polskiej muzyki. Po dwóch dekadach wspólnej pracy i ośmiu albumach studyjnych drogi Rojka i Myslovitz rozeszły się. W 2012 roku artysta ogłosił odejście z zespołu, rozpoczynając zupełnie nowy rozdział swojej kariery. Nie tylko Myslovitz. Muzyczne eksperymenty Artura Rojka Zanim jednak rozpoczął działalność solową, Rojek rozwijał się także w innych projektach. Jednym z nich był zespół Lenny Valentino, założony wspólnie z Wojciechem Kuderskim i Michałem Kortebą. Choć grupa działała stosunkowo krótko, album „Uwaga! Jedzie tramwaj” zdobył uznanie krytyków i do dziś uchodzi za jedną z najciekawszych płyt polskiego rocka przełomu wieków. Dla wielu fanów był dowodem na to, że Rojek nie boi się artystycznego ryzyka i konsekwentnie poszukuje nowych środków wyrazu. Po odejściu z Myslovitz wielu zastanawiało się, czy artysta będzie w stanie powtórzyć wcześniejsze sukcesy. Odpowiedź przyszła szybko. Debiutancki album „Składam się z ciągłych powtórzeń” spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem zarówno fanów, jak i krytyków. Płyta osiągnęła status platynowej, a Rojek udowodnił, że potrafi odnaleźć własny język muzyczny także poza zespołem, z którym był utożsamiany przez większość kariery. Jego solowe utwory stały się bardziej osobiste, refleksyjne i dojrzałe. To właśnie dzięki nim artysta umocnił swoją pozycję jako jednego z najważniejszych autorów tekstów w Polsce. Dla wielu osób największym osiągnięciem Artura Rojka nie jest jednak żadna płyta ani przebój radiowy. W 2006 roku zainicjował Off Festival, wydarzenie, które na przestrzeni lat stało się jednym z najważniejszych festiwali muzyki alternatywnej w Europie Środkowo-Wschodniej. To właśnie dzięki niemu polska publiczność mogła zobaczyć na żywo setki wyjątkowych artystów z całego świata. Rojek od początku był nie tylko pomysłodawcą, ale także kuratorem programu. Jego muzyczna intuicja sprawiła, że Off Festival zdobył renomę miejsca odkrywającego nowe talenty i promującego ambitne brzmienia. Od 2022 roku pełni również funkcję dyrektora artystycznego festiwalu Great September w Łodzi. Prywatnie? Rodzina zawsze była na pierwszym miejscu Choć przez lata konsekwentnie chronił swoją prywatność, wiadomo, że w 2006 roku poślubił Annę. Para doczekała się dwóch synów – Franciszka i Antoniego. W przeciwieństwie do wielu gwiazd Rojek rzadko opowiada o życiu rodzinnym. Unika medialnego rozgłosu i skupia się przede wszystkim na pracy twórczej. Być może właśnie dlatego od lat cieszy się opinią jednego z najbardziej autentycznych i wiarygodnych artystów na polskiej scenie. W świecie, w którym kariera często wymaga kompromisów, Artur Rojek od ponad trzech dekad pozostaje wierny własnym wartościom. Sportowiec, nauczyciel, radiowiec, wokalista, organizator festiwali i autor tekstów. Każda z tych ról stworzyła historię człowieka, który nieustannie udowadnia, że sukces można osiągnąć bez rezygnowania z autentyczności. I choć dziś trudno wyobrazić sobie polską muzykę bez jego głosu, wszystko zaczęło się od chłopaka z Mysłowic, który znacznie częściej myślał o basenie niż o scenie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Polacy przez lata żyli w błędzie. Tak naprawdę nazywa się Sława Przybylska. Dokumenty ujawniają zaskakujące fakty
Cała Polska wierzyła w tę opowieść o Kalinie Jędrusik. Po latach padły zaskakujące słowa
Życie Kaliny Jędrusik od dekad budzi ogromne emocje. Wokół gwiazdy narosło wiele historii dotyczących jej relacji, małżeństwa ze Stanisławem Dygatem i życia uczuciowego. Teraz Aleksandra Wierzbicka, przybrana córka aktorki, w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim podważa jedną z najbardziej znanych anegdot.
Kalina Jędrusik była jedną z tych artystek, których biografia bardzo szybko zaczęła obrastać legendami. Jej odważny wizerunek, bezkompromisowość i niekonwencjonalne podejście do życia sprawiły, że przez lata przypisywano jej rozmaite historie. Nie wszystkie jednak – jak przekonuje dziś osoba z jej najbliższego otoczenia – miały mieć wiele wspólnego z rzeczywistością. Otwarte małżeństwo Kaliny Jędrusik i Stanisława Dygata. Skąd wzięły się historie, które przez lata powtarzano? Kalina Jędrusik i Stanisław Dygat tworzyli jeden z najbardziej fascynujących związków w historii polskiej kultury. Pisarz był od aktorki starszy o szesnaście lat, a ich relacja od początku wzbudzała zainteresowanie otoczenia. Oboje funkcjonowali w środowisku artystycznym, które często było bardziej liberalne niż reszta społeczeństwa PRL-u. To właśnie wokół ich małżeństwa przez lata narastały opowieści o nietypowych zasadach, wolności uczuciowej i relacjach wykraczających poza tradycyjne rozumienie związku. Wizerunek Kaliny Jędrusik dodatkowo sprzyjał powstawaniu podobnych historii. Aktorka była symbolem kobiecej niezależności i odwagi. Nie bała się prowokować ani na scenie, ani poza nią. Dla jednych była ikoną wolności, dla innych postacią kontrowersyjną. Nic więc dziwnego, że z biegiem czasu coraz trudniej było rozróżnić, które opowieści wynikały z rzeczywistych wydarzeń, a które były jedynie barwnymi anegdotami powtarzanymi przez kolejne osoby. Wśród osób, które przez lata opowiadały o Kalinie Jędrusik, była także Zuzanna Łapicka-Olbrychska, zmarła w 2018 roku żona Daniela Olbrychskiego. W swoich wspomnieniach nie ukrywała, że gwiazda budziła w niej silne emocje. Charyzma, uroda i ogromna popularność aktorki sprawiały, że wyróżniała się na tle innych kobiet obecnych w środowisku artystycznym. "Drzwi były otwarte, wystarczyło nacisnąć klamkę. Tłum kłębił się już w przedpokoju. Kalina leżała w łóżku, była goła, co było widać, gdy nogami podnosiła kołdrę. Obok niej często leżał jakiś młodzieniec. Goście siadali na tym łóżku" – mówiła przed laty, a jej słowa na dobre zapisały się w biografii Jędrusik jako pewnik dotyczący jej życia. ZOBACZ TEŻ: Ryzykowała własne życie dla Anne Frank. To był ostatni dar dla ukochanej przyjaciółki Aleksandra Wierzbicka podważa plotki o Kalinie Jędrusik. „To była wymyślona historia” Do tej jednej z najbardziej znanych anegdot związanych z Kaliną Jędrusik odniosła się Aleksandra Wierzbicka, przybrana córka aktorki. W rozmowie przeprowadzonej przez Wiktora Słojkowskiego dla portalu Kozaczek.pl stanowczo zakwestionowała historię, która przez lata funkcjonowała w przestrzeni publicznej. Jak podkreślała, wielokrotnie próbowała prostować tę opowieść, jednak z czasem została ona tak mocno utrwalona, że zaczęła żyć własnym życiem. Wierzbicka zwróciła uwagę, że wokół Kaliny Jędrusik przez lata narosło wiele historii, które były powielane bez weryfikacji. Jej zdaniem niektóre z nich miały niewiele wspólnego z rzeczywistością, a mimo to weszły do obiegu jako rzekome fakty z życia aktorki. Wypowiedź przybranej córki jest o tyle istotna, że należy ona do osób, które przez lata pozostawały blisko związane z Kaliną Jędrusik. Dlatego jej relacja stanowi interesujący kontrapunkt dla opowieści, które przez dekady kształtowały publiczny wizerunek gwiazdy. „Widzę, że już Pan pije tutaj do opowieści Zuzi Łapickiej, że ona weszła z ojcem i to jest wymyślona anegdota. A Kalina wzięła kołdrę do góry, podniosła i była goła i z tyłu się wychylił kochanek. Próbowałam to obalić. Magda Umer, no już jej nie ma, ale powiedziała, że zupełnie co innego mówiła Zuzia Łapicka, ale poszło to już w eter” – powiedziała. W dalszej części rozmowy przybrana córka aktorki jeszcze wyraźniej podważyła prawdziwość tej historii. Jej zdaniem słowa Łapickiej były efektem zazdrości o Daniela Olbrychskiego, który wraz z Kaliną Jędrusik stworzył niezapomniane duety na ekranie w filmach „Jowita” oraz „Ziemia obiecana”. View oEmbed on the source website „Tak, to była wymyślona historia. Nie wiem, jaki ona miała powód w tym, bo nigdy Kalina Daniela nie podrywała, żeby tak po złości, coś takiego wymyślić. I nigdy Kalina nie zrobiłaby czegoś takiego. Ona była za bardzo inteligentna i miała zbyt dużo kultury w sobie, żeby coś takiego zrobić. Także nie wiem skąd, ale słyszałam kiedyś od Kaliny, że bardzo dużo właśnie anegdot zmyślonych opowiadają. Jeszcze Zuzia Łapicka była z Danielem Orbrychskim. Kiedyś nawet słyszałam Kalinę, jak gdzieś słyszała taką anegdotę, którą mówiła Zuzia Łapicka, to mówi [Kalina Jędrusik – przyp.red]: „Niech ona opowie o sobie, a nie będzie zmyślała historii o innych osobach”. Bo też dużo słyszałam też i prawdy. Na przykład ta o Danielu Olbrychskim to nie jest anegdota, jest prawda napisana” – podsumowała. Słowa Aleksandry Wierzbickiej pokazują, że nawet ponad trzy dekady po śmierci Kaliny Jędrusik – aktorka zmarła 7 sierpnia 1991 roku w Warszawie – jej życie nadal budzi ogromne emocje. Wciąż pojawiają się nowe relacje, wspomnienia i interpretacje wydarzeń sprzed lat. SPRAWDŹ TEŻ: Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski Źródło: Kozaczek.pl
TYLKO U NAS: Mimo licznych przeprowadzek, do dziś ma u siebie pamiątki po tej dwójce. Piotr Kędzierski o niezwykłej relacji z dziadkami. Co im zawdzięcza?
Choć przez lata wielokrotnie zmieniał adresy, są rzeczy, których Piotr Kędzierski nie zostawił za sobą nigdy. Podczas wizyty Rafała Kowalskiego w jego domu dziennikarz i prezenter otworzył nie tylko drzwi do swojego mieszkania, ale także do rodzinnych wspomnień. Szczególne miejsce zajmują w nich dziadkowie, których obecność wciąż można dostrzec niemal w każdym zakątku jego domu.
Niektóre przedmioty mają wartość znacznie większą niż ich wygląd czy wiek. Dla Piotra Kędzierskiego są nośnikami historii, emocji i rodzinnych opowieści, które przetrwały kolejne przeprowadzki. W rozmowie z Rafałem Kowalskim wielokrotnie wracał do wspomnień o swoich dziadkach, podkreślając, że ich wpływ na jego życie jest obecny do dziś — nie tylko w pamięci, ale również w przestrzeni, którą stworzył wokół siebie. W domu Piotra Kędzierskiego aż kipi od pamiątek po dziadkach. Każdy przedmiot skrywa własną historię Podczas wizyty w mieszkaniu Piotra Kędzierskiego trudno nie zauważyć, jak wiele miejsca zajmują w nim rodzinne wspomnienia. Nie są schowane w szufladach ani zamknięte w albumach. Przeciwnie — stanowią integralną część wnętrza i od razu przyciągają uwagę gości. Rafał Kowalski dostrzegł, że za wieloma przedmiotami stoją historie związane z rodziną prezentera, a zwłaszcza z dziadkami. Piotr Kędzierski nie potrzebował wiele czasu, by wrócić wspomnieniami do jednej z najważniejszych postaci swojego życia. Opowiadając o fotografii wiszącej na ścianie, nie krył wzruszenia i dumy: „To jest dziadek Władysław, 1946 rok, czyli po wojnie. Dziadek Władysław był przeprzystojny. Wygląda tutaj jak Jude Law. To jest zaraz po tym, jak wrócił do Polski z Niemiec, dwa lata później, gdzie pracował w Bremie. Była to praca przymusowa i wracając poznał babcię i ta miłość się pięknie zawiązała.” Co ważne, nie jest to jedyna pamiątka, którą zachował mimo licznych przeprowadzek. Z rozmowy wyłania się obraz domu, w którym rodzinne historie obecne są niemal na każdym kroku. Fotografie, drobiazgi, przedmioty codziennego użytku i pamiątki przekazywane z pokolenia na pokolenie tworzą przestrzeń pełną emocji. TYLKO U NAS: Spektakularne mieszkanie Piotra Kędzierskiego w warszawskiej kamienicy. Zgromadził w nim kolekcję godną znawcy sztuki. Odwiedziliśmy go z kamerą! „Pokazali, czym jest miłość”. Piotr Kędzierski nie ma wątpliwości, co zawdzięcza swoim dziadkom Choć rodzinne pamiątki mają ogromne znaczenie, jeszcze ważniejsze okazują się wartości, które dziadkowie przekazali swojemu wnukowi. W pewnym momencie rozmowa zeszła z przedmiotów na emocje i wspomnienia. Rafał Kowalski postanowił zapytać wprost o relację, jaka ich łączyła. Odpowiedź była szczera, prosta i niezwykle poruszająca: „Oni byli cudowni, no wytłumaczyli, jakby nie musieli nic mówić, po prostu byli i pokazali czym jest miłość, czym jest bezinteresowna miłość, czym jest poczucie humoru, czym jest troska o innego człowieka, więc czym też jest pasja i wariactwo, więc to było wspaniałe.” W rozmowie nie zabrakło również wspomnień związanych z dzieciństwem i miejscami, które odegrały szczególną rolę w życiu Piotra Kędzierskiego. Choć dziś jest kojarzony przede wszystkim z Warszawą, jego rodzinna historia sięga również innych części Polski. Ty jesteś warszawiakiem z krwi i kości, to właśnie po podwórkach na Sadybie biegałeś z nimi? — zapytał Rafał Kowalski. Prezenter z uśmiechem wrócił pamięcią do tamtych lat. „Biegałem po podwórkach na Sadybie. Moi dziadkowie od strony mamy byli... Dziadek się urodził pod Toruniem, w Lipnie. Jest to miejscowość, gdzie urodziła się też Apolonia Chałupiec, czyli Pola Negri na przykład. Babcia mieszkała w okolicy, zresztą pochodziła też z okolic Torunia. Rodzice mojego ojca byli z Warszawy, rodzice mojego ojczyma też z Warszawy, więc ta Warszawa przynajmniej od pokolenia moich rodziców już jest taka stuprocentowa i aż kipi” — wyznał. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania...
Choć ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, dziś trudno wyobrazić sobie ją bez wspólnych pasji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu „Kula VIVY!” opowiedzieli o tym, jak joga pojawiła się w ich życiu i dlaczego stała się czymś więcej niż tylko aktywnością fizyczną.
Joanna i Krzysztof Ibiszowie od lat pokazują, że udany związek buduje się nie tylko na uczuciach, ale także na wspólnych doświadczeniach. W najnowszej rozmowie dla „Kuli VIVY!” wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji, a także opowiedzieli o tym, jaką rolę odgrywa w niej joga. Nie zabrakło osobistych anegdot, ciepłych wspomnień i refleksji o czasie spędzanym razem. Czy joga połączyła Joannę i Krzysztofa Ibiszów? Historia zaczęła się od jednego pytania Historia Joanny i Krzysztofa Ibiszów od początku miała w sobie coś filmowego. Jak zdradziła Joanna Ibisz w wywiadzie dla magazynu „Pani”, para poznała się na początku pandemii COVID-19 w klubie sportowym w centrum Warszawy. To właśnie tam po raz pierwszy zwróciła uwagę na jednego z najbardziej rozpoznawalnych prezenterów w Polsce. Choć trudno mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, jedno jest pewne – temat jogi okazał się idealnym początkiem rozmowy, która z czasem przerodziła się w coś znacznie większego. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim prowadzący nie mógł pominąć pytania, które nasuwało się samo. Czy joga rzeczywiście łączy ludzi? „Rozumiem, że to jest nawiązanie do naszej historii. [...] No, wiesz, chodzi o to, że nas trochę połączyła, ale raczej to było takie zagadanie o jogę” – odpowiedziała Joanna Ibisz. Dziś joga zajmuje w ich życiu zupełnie inne miejsce niż na początku znajomości. Nie jest już tylko wspomnieniem pierwszej rozmowy, ale także sposobem na wspólne spędzanie czasu. Para zdradziła, że nawet jedną z ważnych rocznic postanowiła świętować właśnie w takim klimacie. „Natomiast drugą rocznicę ślubu spędziliśmy na wyjeździe jogowym” – opowiedziała Joanna. „Pojechaliśmy na takie warsztaty i tam świętowaliśmy rocznicę ślubu. Było bardzo przyjemnie” – dodał Krzysztof. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej Krzysztof Ibisz nie udawał eksperta. Tak naprawdę zaczęła się rozmowa o jodze Wiele osób mogłoby przypuszczać, że joga była jedynie wygodnym pretekstem do rozpoczęcia znajomości. Jak się jednak okazuje, Krzysztof Ibisz już wcześniej interesował się tą formą aktywności i miał za sobą pierwsze doświadczenia związane z praktyką. „Rzeczywiście zagadałem Asię o jogę, jak pierwszy raz ją zobaczyłem” – wspominał Krzysztof Ibisz. Rafał Kowalski nie krył ciekawości. „Ale miałeś wtedy pojęcie o jodze?” – zapytał. Joanna odpowiedziała natychmiast: „Właśnie miał”. Prezenter wyjaśnił, skąd wzięło się jego zainteresowanie tą formą aktywności: „Troszkę tak, bo ja kiedyś uczęszczałem na zajęcia, potem miałem przerwę, potem znowu i wciąż mi chodzi po głowie, że to byłoby dla mnie super”. Choć od pierwszego spotkania minęło już kilka lat, temat jogi wciąż pozostaje obecny w ich życiu. Co więcej, Krzysztof Ibisz uważa, że może ona pozytywnie wpływać również na relacje między partnerami. „Ale joga w ogóle dla par, czy na warsztatach, czy jak po prostu pójść na zajęcia, to jest cudowna sprawa” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Spektakularne mieszkanie Piotra Kędzierskiego w warszawskiej kamienicy. Zgromadził w nim kolekcję godną znawcy sztuki. Odwiedziliśmy go z kamerą!
Piotr Kędzierski zaprosił nas do swojego mieszkania w samym sercu Warszawy. Za drzwiami klimatycznej kamienicy kryje się przestrzeń pełna sztuki, historii i osobistych pamiątek. W rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedział nie tylko o wyjątkowych przedmiotach, które zgromadził przez lata, ale także o rodzinnych wspomnieniach i swojej wielkiej pasji do kolekcjonowania.
Choć wnętrze zachwyca już od pierwszego spojrzenia, szybko okazuje się, że każdy przedmiot ma własną historię, a wiele z nich wiąże się z ważnymi momentami w życiu gospodarza i jego rodziny. To właśnie te opowieści sprawiają, że mieszkanie Piotra Kędzierskiego jest tak wyjątkowe. Lampa, która świeci wspomnieniami. Wyjątkowa pamiątka po domu dziadka Piotra Kędzierskiego Już chwilę po przekroczeniu progu mieszkania uwagę Rafała Kowalskiego przyciągnął nietypowy element wystroju. Nad głowami rozmówców wisiała lampa, która wyglądała zupełnie inaczej niż wszystkie pozostałe przedmioty znajdujące się w apartamencie. Szybko okazało się, że nie jest to designerski gadżet kupiony w modnym sklepie, lecz bezcenna pamiątka związana z historią rodziny Piotra Kędzierskiego. Odpowiedź gospodarza odsłoniła niezwykle osobisty wymiar tego przedmiotu. „Słuchajcie, to jest lampa. W ogóle, nie wiem czy wiecie, ale miasta mają swój system identyfikacji ulic i to jest taki system z lat 50., kiedy mój dziadek budował na Sadybie swój dom i to tam wisiało dopóki nie sprzedaliśmy tego domu. Pozwoliłem sobie to rozmontować i zrobić z tego lampkę. To jest Iwonicka, bo tam były wszystkie ulice obok siebie związane z uzdrowiskami, czyli Zdrojowa, Konstancińska i tak dalej. No i tutaj widzicie, kilku literek nie ma z tej strony, z tej strony się uchowały, więc super pamiątka. Jestem taki sentymentalny chłopak, dlatego musiałem to zawiesić” – wyznaje. Od autografu hollywoodzkiej legendy po pamiątki rodzinne. Kolekcja, która opowiada historie W kolejnych pomieszczeniach można znaleźć prawdziwe skarby dla miłośników kina, historii i kolekcjonerstwa. Piotr Kędzierski od lat interesuje się kulturą popularną, a jego mieszkanie jest tego najlepszym dowodem. Wśród książek, grafik i rodzinnych pamiątek nie brakuje przedmiotów, które dla fanów kina mogą mieć wręcz muzealną wartość. Szczególne miejsce zajmuje tam autograf Lee Marvina, jednego z najbardziej charakterystycznych aktorów amerykańskiego kina XX wieku. „To jest Lee Marvin, a to jest jego autograf. Z drugiej strony jest zapakowana kopertka od pani, od której to kupiłem i jest cała historia, jak ona ten autograf na tym West Endzie zdobyła. Licytowałem jeszcze jedną rzecz, był rachunek z restauracji, gdzie był podpis Steve'a McQueena, Mika Jaggera, Lee Marvina właśnie i jeszcze jednego znanego osobnika, którego teraz nie pamiętam. Niestety ktoś mnie przebił, ale to byłoby naprawdę kilka pieczeni na jednym ogniu” – opowiada z wyraźną pasją. TYLKO U NAS: Porzucili dom za miastem, dziś mają mieszkanie z tarasem na dachu! Odwiedziliśmy z kamerą Basię Kurdej-Szatan i Rafała Szatana W tej samej przestrzeni obok pamiątek związanych z ikonami światowej popkultury znajdują się również przedmioty o znacznie bardziej osobistym charakterze. Dla Kędzierskiego nie ma bowiem podziału na „wielką historię” i historię własnej rodziny. Obie są równie ważne. „Tutaj jest pamiątka pierwszej komunii świętej mojego dziadka Władysława. To był 1931 rok, dziadek miał wtedy 10 lat i w ogóle był super gościem” – mówi. Jak mieć Picassa w salonie? Piotr Kędzierski zdradza swoją filozofię kolekcjonowania sztuki Jednym z najbardziej imponujących elementów mieszkania jest bez wątpienia kolekcja sztuki. Wbrew pozorom Piotr Kędzierski nie traktuje się jednak jak eksperta czy zawodowego kolekcjonera. Jak sam przyznaje, wciąż jest przede wszystkim pasjonatem, który nieustannie się uczy i odkrywa nowe obszary. Kiedy Rafał Kowalski zauważył jedną z prac wiszących na ścianie, nie mógł powstrzymać się od pytania: Jak się robi, żeby Picasso był w domu? Odpowiedź gospodarza może zaskoczyć osoby przekonane, że obcowanie z wielką sztuką jest zarezerwowane wyłącznie dla najbogatszych kolekcjonerów. „To wbrew pozorom nie jest takie trudne, bo jeżeli jaracie się sztuką, a ja uważam, że to jaranie się sztuką jest dla mnie jak uczenie się i myślę, że jestem na etapie średniej podstawówki, to troszkę o tej sztuce czytam, oglądam i sobie grzebię i szukam. Na szczęście to nie jest już tak skomplikowane jak kiedyś, przez internet można namierzyć różne rzeczy. No i tutaj mamy grafikę podpisaną Picasso, to jest jedna z jego prac. Pamiętajcie, że jeżeli mówimy takie wielkie nazwiska, to nie musi oznaczać wcale dużej kwoty, ale sam fakt tego, że to wisi nad moją głową, jakoś mnie bardzo jara” – tłumaczył. Dla Piotra Kędzierskiego równie ważne jak światowe nazwiska są twórcy, którzy zapisali się w historii polskiej kultury. Dlatego w jego kolekcji znalazło się także miejsce dla Jana Matejki. „Tak samo jak uwielbiam, bo to jest właśnie chyba kwintesencja mojego podejścia do zajawki. To jest obrazek, szkic Jana Matejki, który tutaj wykonał i potem ktoś to musiał ładnie puścić w świat. Jest to bardzo wielka radość, że też Matejko, który zrobił tak wiele dla polskiej kultury, tutaj wisi” – powiedział. TYLKO U NAS: Odwiedziliśmy z kamerą Małgorzatę Potocką: „To miał być dom na chwilę. A mieszkam tu już 20 lat!” Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Mało kto słyszał o żonie Adama Mularczyka. To dzięki niej jego dzieło przetrwało do dziś
Dla widzów był cenionym aktorem i człowiekiem teatru. Dla niej pozostawał przede wszystkim mężem, partnerem i ojcem ich syna. Historia Adama Mularczyka i Zofii Wróblewskiej-Mularczyk to opowieść o wspólnym życiu, emigracji, pasji do kultury oraz dziele, które przetrwało długo po śmierci artysty.
Choć Adam Mularczyk zapisał się w historii polskiego kina i teatru dzięki charakterystycznym rolom oraz działalności pedagogicznej, jego prywatne życie pozostawało znacznie mniej znane. Tymczasem właśnie w nim kryje się jedna z najbardziej poruszających historii związanych z aktorem. U boku miał bowiem kobietę, która po jego śmierci nie tylko zachowała pamięć o jego dokonaniach, ale także doprowadziła do tego, że jego teatralna misja trwa do dziś. Dziś przypada rocznica śmierci Adama Mularczyka. Kim był aktor, którego władze PRL uznały za „wroga ludu”? 12 czerwca przypada rocznica śmierci Adama Mularczyka – aktora, reżysera, pedagoga i człowieka teatru, który przez całe życie pozostawał wierny swojej pasji. Urodził się 13 stycznia 1923 roku w Krakowie, a zmarł 12 czerwca 1996 roku w Filadelfii. Widzowie pamiętają go przede wszystkim z ról w takich produkcjach jak „Poszukiwany, poszukiwana”, „Nie lubię poniedziałku”, „Wojna domowa” czy „Popioły”, choć sam wielokrotnie podkreślał, że najważniejszy był dla niego teatr. Już podczas okupacji organizował Krakowski Teatr Podziemny, a po wojnie występował m.in. w Teatrze Nowym, Teatrze Narodowym i Teatrze Polskim. Przez lata uczył również studentów i kleryków sztuki wystąpień publicznych. Właśnie ta działalność oraz jego kontakty ze środowiskami kościelnymi nie podobały się władzom PRL. W 1973 roku został uznany za „wroga ludu”, co ostatecznie doprowadziło do decyzji o wyjeździe z kraju. Razem z żoną Zofią i synem opuścił Polskę i rozpoczął nowe życie w Stanach Zjednoczonych. Dla wielu pozostaje symbolem artysty, który nie potrafił żyć bez sceny. Jak wspominał po latach Witold Sadowy, Mularczyk był człowiekiem „obłąkanym na punkcie teatru”. To właśnie ta pasja stała się osią całego jego życia – zarówno w Polsce, jak i później na emigracji. ZOBACZ TEŻ: Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka” Dla świata był artystą, dla najbliższych przede wszystkim kochającym mężem i ojcem. Kim była jego żona, Zofia Wróblewska-Mularczyk? Historia Adama Mularczyka nie byłaby pełna bez opowieści o kobiecie, która przez dziesięciolecia stała u jego boku. Zofia Wróblewska-Mularczyk nie była związana zawodowo ze sceną. Jej świat tworzyła nauka. Z wykształcenia jest lekarzem wirusologiem, absolwentką Akademii Medycznej w Warszawie. Jeszcze przed emigracją odbywała praktykę w Filadelfii, a później pracowała naukowo w Instytucie Wistara u profesora Hilarego Koprowskiego, twórcy szczepionki przeciw chorobie Heinego-Medina. Przez lata uchodziła za jedną z jego najbliższych współpracowniczek. Mimo własnych zawodowych sukcesów pozostawała także najważniejszym wsparciem dla męża. Gdy Adam Mularczyk znalazł się w trudnej sytuacji politycznej i podjął decyzję o wyjeździe z Polski, nie zawahała się rozpocząć wszystkiego od nowa po drugiej stronie oceanu. W 1973 roku razem z synem wyruszyli do Filadelfii, miasta, które miało stać się ich nowym domem. Emigracja oznaczała dla obojga konieczność budowania codzienności od podstaw. Mularczyk nie mógł wykonywać zawodu w takim zakresie jak w Polsce, a życie na obczyźnie wymagało wielu wyrzeczeń. Mimo to małżonkowie nie porzucili marzeń. Wręcz przeciwnie – właśnie w Stanach Zjednoczonych rozpoczęli najważniejszy wspólny rozdział swojej historii. Wspólne marzenie za oceanem. Teatr, który połączył ich na zawsze Po przyjeździe do Filadelfii Adam Mularczyk nie potrafił rozstać się z teatrem. Tęsknota za sceną okazała się silniejsza od przeciwności losu. W listopadzie 1973 roku powołał do życia Polski Teatr Dramatyczny w Filadelfii. Pierwszą premierą była „Niespodzianka” Karola Huberta Rostworowskiego. Spektakl spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem publiczności, jednak problemy finansowe sprawiły, że działalność teatru nie mogła być prowadzona w sposób ciągły. Choć przez pewien czas pracował poza zawodem, nie porzucił marzenia o powrocie na scenę. W 1996 roku udało mu się zebrać grupę entuzjastów i rozpocząć przygotowania do wystawienia „Werbla domowego” Jana Kantego Gregorowicza. Nie doczekał jednak premiery. Zmarł 12 czerwca 1996 roku w trakcie prac nad przedstawieniem. Jeszcze w dniu pogrzebu współpracownicy aktora obiecali, że doprowadzą rozpoczęty projekt do końca. Wówczas wydarzyło się coś, czego wcześniej niewielu mogło się spodziewać. Zofia Wróblewska-Mularczyk, która przez większość życia związana była ze światem nauki, postanowiła zaangażować się w działalność teatru i kontynuować dzieło męża. Po latach Witold Sadowy wspominał ten moment słowami: „Zarażona bakcylem teatru jego Zofia po śmierci Adama postanowiła kontynuować jego dzieło. Zaproponowała mi, abyśmy wspólnie skończyli sztukę. Przyjąłem tę propozycję z radością. Przez 10 lat jeździłem do Stanów Zjednoczonych i uczyłem trudnej sztuki aktorskiej tych zapaleńców, których ściągnęła do swego zespołu i zaraziła swoją pasją. Pokochali teatr, a ja pokochałem ich. Tworzyliśmy jedną wielką rodzinę, nad którą czuwał i czuwa nadal duch Adama”. Pod kierownictwem Zofii Wróblewskiej-Mularczyk teatr nie tylko przetrwał, ale zaczął rozwijać się dalej. Wystawiano kolejne spektakle, w tym „Werbel domowy”, „Grube ryby” Michała Bałuckiego czy „Porwanie Sabinek” w adaptacji Juliana Tuwima. Z czasem scena przyjęła nazwę Polskiego Teatru Dramatycznego im. Adama Mularczyka, stając się jednym z ważniejszych ośrodków polskiej kultury wśród Polonii amerykańskiej. Zofia Wróblewska-Mularczyk postanowiła zadbać nie tylko o teatralną spuściznę męża. W 1996 roku, zgodnie z jego wolą, ufundowała Nagrodę im. Adama Mularczyka dla najlepszego studenta lub studentki Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Wyróżnienie miało wspierać młodych adeptów sztuki aktorskiej i przypominać o człowieku, który przez całe życie wierzył w znaczenie edukacji oraz pracy z młodymi talentami. Dzięki jej zaangażowaniu teatr, któremu poświęcił całe życie, nie zniknął wraz z odejściem aktora. Wręcz przeciwnie — trwa do dziś jako żywy pomnik ich wspólnej historii. SPRAWDŹ TEŻ: Przez lata była szczęśliwa u boku Janusza Michałowskiego. Tego jednego jednak jej zabrakło Źródło: dziennik.com, rozrywka.radiozet.pl, viva.pl