Joanna Kulig zachwyca podczas festiwalu Berlinale w kreacjach topowego francuskiego domu mody!
Polska aktorka zachwyca na czerwonym dywanie!
Rozpoczął się 73. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Berlinale, podczas którego mogliśmy zobaczyć Joannę Kulig w towarzystwie innych gwiazd, które towarzyszyły jej na planie, między innymi Anne Hathaway, Peter Dinklege, Marisa Tomei, Evan Ellison oraz reżyserką Rebeccą Miller. Obsada promuje najnowszą komedię romantyczną “She Came to Me”, która otworzyła wczoraj festiwal. Joanna prezentowała się fantastycznie podczas konferencji prasowej, a także na czerwonym dywanie. Z jakiego domu mody pochodziły jej kreacje? Jak wyglądały? ZOBACZ TEŻ: Jak Magda Butrym podbiła Hollywood, czyli gwiazdy w jej kreacjach Joanna Kulig w eleganckich kreacjach na Festiwalu Filmowym Berlinale Joanna Kulig zachwyciła wszystkich podczas pierwszego dnia Festiwalu Filmowego Berlinale swoimi dwiema kreacjami. Pierwszą, w której była na konferencji prasowej wraz z resztą obsady, wybrała z francuskiego domu mody Chanel. Klasyczny komplet składający się z marynarki i spódnicy z ciemnym obszyciem pochodził z kolekcji Resort 2023, do którego dobrała czarne, klasyczne szpilki. Cena stylizacji robi wrażenie: spódnica to koszt 9100 dol., a marynarka 9750 dol. Wraz z dodatkami koszt kreacji to ok. 19 tys. dol., czyli ok. 85 tys. złotych! Joanna Kulig, festiwal w Berlinie, Berlinale 2023, 16.02.2023 rok Wieczorem 16 lutego odbyła się także uroczysta premiera najnowszego filmu, w którym aktorka gra, czyli “She Came to Me” i na tę okazję również wybrała rewelacyjną stylizację. Zdecydowała się na czarną, lejącą koszulę i cekinową spódnicę w kształcie litery A, a zestaw uzupełniła czarnymi czółenkami marki Chanel. Trzeba przyznać, że Joanna w obu stylizacjach prezentowała się fenomenalnie, obie były bardzo eleganckie, pełne smaku i perfekcyjnie dopasowane do jej sylwetki. Akcja filmu “She Came to Me” rozgrywa się na przestrzeni kilku lat i opowiada o parze nastolatków, którzy chcą udowodnić rodzicom, że łączy ich coś więcej niż tylko młodzieńcze zauroczenie. Zobaczymy w nim portrety kompozytora, który cierpi na twórczą niemoc oraz kobiety sukcesu, której brakuje miłości. Joanna Kulig w tym filmie wciela się w postać Magdaleny, emigrantki z Polski, która pracuje w Nowym Jorku jako sprzątaczka. Film zapowiada się bardzo ciekawie, jednak polska premiera nie została jeszcze ogłoszona. Eksperci modowi są podzieleni, gdyż aktorka zawsze wybiera zachowawcze i klasyczne kreacje, unika obcisłych krojów i ciekawych faktur. Niektórzy uważają, że takie wybory postarzają Joannę Kulig, jednak fani stoją za jej stylem murem, gdyż idealnie odwzorowuje jej charakter i pokazuje, że nie musi mieć sukni z szalonymi wycięciami i głębokimi dekoltami, aby prezentować się fantastycznie. „Ona jest od grania, nie od wyglądania!”, podkreślają. Jak oceniacie stylizacji Joanny Kulig? Wybierzecie się na film?
Mariusz Wilczyński: „Film animowany to magiczna kapsuła czasu”
Produkcja „Zabij to i wyjedź z tego miasta” zdobyła Złote Lwy na FPFF w Gdyni
Film animowany Zabij to i wyjedź z tego miasta Mariusza Wilczyńskiego otrzymał Złote Lwy podczas 45. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Po raz pierwszy w historii festiwalu nagrodę dla najlepszego filmu zdobyła pełnometrażowa animacja. Z utalentowanym twórcą rozmawialiśmy kilka miesięcy temu. Przypominamy tę wyjątkową rozmowę. View Ediplayer on the source website Ida Marszałek: Zabij to i wyjedź z tego miasta to doświadczenie mistyczne. Występują w nim zmarłe już osoby takie jak Andrzej Wajda czy Tadeusz Nalepa, ale także bohaterami filmu są Pańscy rodzice. Czy ta podróż w inny wymiar miała być próbą nawiązania kontaktu z duchami? Mariusz Wilczyński: Film miał być rodzajem pożegnania i dokończenia rozmów, które zostały nagle ucięte w wyniku śmierci moich rodziców. Miał też trochę uśmierzyć moje poczucie winy spowodowane tym, że kiedy jeszcze żyli nie poświęcałem im wystarczająco dużo czasu. Byłem zajęty codziennymi sprawami. Wówczas myślałem, że jeszcze mamy czas, ale nagle okazało się, że jest już za późno. Niespodziewanie w filmie pojawił się też drugi sens. Nie przewidywałem, że tyle osób: Andrzej Wajda, Tadeusz Nalepa czy Tomasz Stańko odejdą w trakcie realizacji. Wszystko ponakładało się w czasie. Film animowany robi się bardzo długo i staje się on taką magiczną kapsułą czasu. I ta kapsuła ma teraz moc przywoływania duchów. Zajmował się Pan tym filmem przez długie czternaście lat. Wydaje się, że jest on dla Pana rodzajem pokuty, czuć w nim wiele żalu i pretensji do samego siebie. Czy nie było ciężko mierzyć się z tym tematem przez tak długi czas? Tak to jest rodzaj pokuty. Zajmowałem się nim w skupieniu, w powadze. Absolutnie nie byłem w stanie „wesołkowatości”. Czternaście lat to długo, ale bez wątpienia miałem poczucie, że jest to najbardziej sensowny czas w całym moim życiu artystycznym. Jednak absolutnie nie spodziewałem się, że coś tak ważnego dla mnie stanie się również ważne dla tylu innych osób. W Berlinie zdarzyło się coś niesamowitego. Ludzie z całego świata: Amerykanie, Europejczycy, Azjaci po obejrzeniu filmu podchodzili do mnie i mówili, że jak tylko wrócą do domu to pierwszą rzeczą jaką zrobią będzie odwiedzenie starych rodziców. To było zaskakujące i czuję się z tym świetnie. Film opowiada o uniwersalnych emocjach, ale zawiera też wiele typowo polskich smaczków. Jest tam nieprzyjemna pani za sklepową ladą, głos monotonnie zapowiadający pociągi czy wiecznie zamknięte okienko kiosku „Ruchu”. Nie bał się pan, że na międzynarodowym festiwalu nie będą one zrozumiałe dla publiczności? Kiedy realizowałem Zabij to i wyjedź z tego miasta, zupełnie o tym nie myślałem. Chciałem zrobić film szczery i uczciwy. Prosto z serca i z mojej pamięci. Zależało mi, żeby narysować obrazy utrwalone w mojej głowie. Natomiast kiedy zostaliśmy zaproszeni na Berlinale, zaczęły rodzić się obawy: czy ten film nie jest za bardzo hermetyczny? Czy to nie jest tak, że będzie to przekaz czytelny tylko dla nas Polaków, oddychających tym samym powietrzem i zmagających się z tą samą codziennością? Nagle okazało się, że film wzbudza reakcję bez względu na narodowość. Tu w Berlinie nie spotkałem się z ani jednym głosem, który twierdziłby, że nie zrozumiał tego co chciałem przekazać. Widzowie z najbardziej odległych od Polski zakątków świata zwierzali mi się, że ten film ich dogłębnie emocjonalnie poturbował. I poczuli się za jego sprawą oczyszczeni, a nawet naprawieni. Jedna pani z Ameryki stwierdziła, że czuje się jak po długim pobycie w szpitalu, kiedy człowiek dokonuje przewartościowania wszystkich elementów w swoim życiu. Wówczas ma się czytelną wizję tego co jest naprawdę istotne. W codziennym pędzie często się o tym zapomina. Wykreowana przez Pana przestrzeń pełna jest przejmującego smutku, goryczy, melancholii i niemocy. Czy takie właśnie jest Pana miasto? Jest to oczywiście film bardzo metaforyczny i nie chciałbym, żeby te wszystkie okropności, które się w nim dzieją były wiązane z Łodzią - moim rodzinnym miastem. Już tam wprawdzie nie mieszkam od trzydziestu lat, ale takie skojarzenia byłyby niegrzeczne i nieprawdziwe. To był raczej zapis dawnych czasów i tego co pamiętam. I będzie odmiennie odbierany przez ludzi w różnym wieku, a także przez osoby o różnej narodowości. Kiedy rozmawiałem z widzami z Kalifornii, postrzegali to co ukazałem jako piekło na ziemi. Ponure miasto z kłębami dymu: dla nich to całkiem inna rzeczywistość. Pani pewnie również, ze względu na młody wiek, nie pamięta tamtych czasów i może wyobrażać je sobie jako horror. Znam ich specyfikę z anegdot moich rodziców. Ale pewne elementy, drobne gesty zachowały się do dzisiaj i są dostrzegalne w ludzkiej mentalności. Rzeczywiście. Ponurość i zaciekłość wciąż nam towarzyszą. Jednak nie wszyscy odebrali ukazane w filmie zdarzenia negatywnie. Bardzo wiele osób z Europy Wschodniej chwaliło mnie, że tak pięknie uchwyciłem czasy, które niestety już odeszły. Potraktowały to bardzo nostalgicznie. Moim zdaniem jest to kwestia pokoleniowa, a także miejsca pochodzenia. Podczas seansu szczególnie wyczuwalne były wyrzuty sumienia w stosunku do postaci matki. Czy była to ważna osoba w Pana życiu? Moi rodzice byli rozwiedzeni, wychowała mnie mama. Była w stanie oddać mi całe serce i zawsze bardzo mnie wspierała w moich ambicjach artystycznych. O mały włos nie dostała się do szkoły filmowej na wydział aktorski. Podobno była na pierwszym miejscu na liście. Miała wówczas siedemnaście lat. Ale jej rodzice zrobili wszystko, żeby jednak tam nie studiowała. Szkoła filmowa była dla nich oazą zła i rozpusty. Tak więc, to ja byłem tym pierwszym artystą. Mamie było ciężko mnie wybronić, ale cały czas się starała. Więc to ona zaszczepiła w Panu ambicje artystyczne? Nie wiem czy zaszczepiła. Rysowałem odkąd pamiętam. Zawsze chciałem być malarzem i od trzeciego roku życia tylko tym się zajmowałem. Na pewno przyzwalała na moje zainteresowania. Co już i tak było ogromnym wsparciem. Postaci Pana mamy użyczyły głosu aż trzy aktorki. Co zadecydowało, że wybór padł na Annę Dymnę, Barbarę Krafftównę i Krystynę Jandę? Kiedy szukałem młodej wersji mojej mamy, kierowałem się po prostu instynktem. Zależało mi na wybraniu osoby, która poza tym, że byłaby świetną aktorką, miałaby takie cechy osobowości, które chciałbym widzieć u mojej mamy. Anna Dymna jest chyba najlepszym człowiekiem jakiego znam. Pomagałem jej przy festiwalu „Zaczarowanej Piosenki” dla dzieci upośledzonych. Zobaczyłem jak Ania walczy o te dzieciaki i jaką dobrocią emanuje. Poza tym jest również genialną aktorką. Krystyna Janda zgrała główną rolę. Bardzo mi do niej pasowała, ponieważ idealnie umiała oddać ten szczególny rodzaj rozchwiania emocjonalnego, histerii, popadania w rozpacz. Była odpowiednia również ze względu na wiek. Miałem takie marzenie, żeby u mnie zagrała i byłem w siódmym niebie kiedy się zgodziła. Kiedy zastanawiałem się kto mógłby zagrać moją mamę w ostatnich momentach jej życia, szukałem wśród aktorek z najstarszego pokolenia. Barbara Krafftówna zagrała po prostu zjawiskowo. Wszyscy w studio oniemieli. Potem zwierzyła mi się, że wówczas nie przyjmowała żadnych ról, ale zgodziła się zagrać w moim filmie ze względu na swojego niedawno zmarłego syna. Umarł w Kanadzie i nie miała możliwości, by się z nim pożegnać. Więc słowa wypowiedziane przez nią podczas nagrań były skierowane właśnie do niego. W pewnym momencie filmu pojawia się bardzo szczególna postać pelikana, która opowiada o kanale. Wcielił się w nią nie kto inny, a sam reżyser Kanału – Andrzej Wajda. Czemu zdecydował się Pan na takie nawiązanie? Wiedziałem, że wszyscy w Polsce parskną śmiechem, gdy usłyszą wypowiedziane głosem Andrzeja Wajdy: „Kanał, kanał wielkie słowo kanał”. Ale później postać zaczyna tłumaczyć czym właściwie był kanał. Jest to pewnego rodzaju mit powstania warszawskiego i temu mitowi przysłużył się właśnie Andrzej Wajda tworząc swój film. Ale nikt się tak naprawdę nie zastanawia jak właściwie wygląda kanał. A to półkilometrowa rura mierząca 80 cm średnicy, przez którą musieli się przeczołgać ludzie. Chodziło mi o to, by uzmysłowić tę determinację i koszmar tego doświadczenia. Muzyka jest dla Pana bardzo ważnym elementem w procesie tworzenia. Kompozytorem muzyki do Zabij to i wyjedź z tego miasta był pana przyjaciel Tadeusz Nalepa. A w samym filmie bardzo mocno podkreślona jest wasza relacja oraz moment pożegnania. Ta relacja rozpoczęła się właściwie z mojej inicjatywy. Zespół Breakout był w tamtych czasach jak grom z jasnego nieba. To brzmienie nie przystawało do niczego. Powiew Europy Zachodniej w zgrzebnej komunistycznej rzeczywistości. Nalepa wyglądał jak Amerykanin. Poznałem go jak miałem jakieś siedemnaście lat. Wtedy były zupełnie inne czasy, nikt nie miał telefonów komórkowych i skontaktowanie się z kimś stanowiło wyzwanie. Żeby zadzwonić do kogoś z innego miasta, trzeba było wykręcić centralę, międzymiastową. Na domiar złego nie znałem numeru Nalepy. W niczym nie przypominało to dzisiejszych standardów. Dziś o gwiazdach wiemy wszystko. Wówczas nic o nich nie wiedzieliśmy. Artyści bronili się tylko swoją sztuką. Jak więc zdołał Pan dotrzeć do Tadeusza Nalepy? Połączyłem się z centralą w Rzeszowie i poprosiłem o kontakt z Tadeuszem Nalepą. To wielkie miasto, a więc moja prośba była kompletnie abstrakcyjna. Pani w centrali powiedziała, że Nalepa już dawno tam nie mieszka, ale że może mnie połączyć z jego ojcem. Zapytałem go więc czy mógłby mi podać adres syna, ponieważ chciałbym nakręcić o nim mój film dyplomowy w szkole filmowej. Była to kompletna bzdura. Nie byłem jeszcze wtedy na studiach. On się jednak zgodził i pojechałem w ciemno, nie umawiając się. Idę pusto, nic tylko las i nagle wielki dom w środku tego lasu. Długo dzwoniłem i wołałem, ale nikt mi nie odpowiadał. W końcu zmęczony zasnąłem w tym lesie. Nagle we śnie usłyszałem głosy Nalepy i Miry (Kubasińskiej). Otworzyłem oczy, a oni stali akurat przy bramie. Podbiegłem do nich, a zawsze byłem taki wielki z długimi włosami. Więc oni pomyśleli, że to jakiś niedźwiedź posypany liśćmi. I zakumplowaliśmy się. On był dla mnie w pewien sposób guru, kochałem jego muzykę. Wtedy się mówiło „bohater wyobraźni”. Później spełniał również w pewien sposób rolę ojca. Wreszcie znalazłem męskiego przewodnika, który mi imponował. Zawsze byłem inny – nie lubiłem wbijać gwoździ. Interesowało mnie rysowanie, sztuka, muzyka. Więc Tadeusz był idealnym wzorem do naśladowania. Przyjaźniliśmy się trzydzieści lat. To była wspaniała relacja i nigdy nie umarła we mnie miłość do jego muzyki. Utwory, które wykorzystałem w filmie do dziś na mnie działają. W Zabij to i wyjedź z tego miasta sfera dźwiękowa zdaje się mieć znaczenie równie ważne, co wypowiadane słowa. Cieszę się, że jest to słyszalne. Z Frankiem Kozłowskim, który zajmował się dźwiękiem pracowaliśmy 10 lat. Aktorzy brzmią tak świetnie, nie tylko dlatego, że są niezwykle utalentowani, ale też ze względu na pracochłonny proces montażu. Często nagrywaliśmy po trzy, cztery duble i później Franek tworzył z tego materiału jeden strumień, do którego dobierał najlepsze fragmenty. Bardzo dużą wagę przykładaliśmy do tego, by opowiedzieć tę historię również dźwiękami. Tak samo starałem się budować ten świat za pomocą koloru. Cały film został namalowany o magicznej godzinie, kiedy świt już się budzi, ale jeszcze nie wstał. Jest zatem ciemno, ponuro. Postanowiłem zagrać też czasem bardzo mocnymi punktowymi uderzeniami kolorów. Nieprzypadkowo pojawiają się one w pewnych scenach. W końcu jestem malarzem. W filmie Pana bohater powiedział, że nie wierzy w śmierć. Nie jestem przywiązany do żadnej religii, ale szczerze mówiąc myślę, że jest mnóstwo poziomów czasu i przestrzeni. Poruszamy się po jednym z nich i nauka zbadała go tylko do pewnego miejsca. Ale jestem ciekawy, jaka będzie ta wiedza za pięć tysięcy lat. Może to jest tylko moja naiwna wiara, a może intuicja. W jednej chwili kochamy, możemy nienawidzić, możemy być namiętni, a w następnej już tego nie ma. To jest dla mnie totalna zagadka. Ale ten film na pewno oswoił mnie z tematem śmierci. Rozmawiała Ida Marszałek Mariusz Wilczyński to polski malarz oraz twórca filmów animowanych. Ukończył ASP w Łodzi, jednak swoje prawdziwe powołanie odkrył dopiero 10 lat po studiach. Wówczas bez żadnego filmowego przygotowania zajął się tworzeniem animacji krótkometrażowych. Był związany z stacją TVP Kultura, dla której stworzył całą animowaną oprawę plastyczną. Jego prace są cenione na całym świecie. W 2007 roku w prestiżowym The Museum of Modern Art w Nowym Yorku miała miejsce retrospektywa jego animacji. Jego film został również pokazany w londyńskiej The National Gallery. W tym roku, na festiwalu w Berlinie odbyła się premiera jego pierwszego filmu długometrażowego – Zabij to i wyjedź z tego miasta. Animacja Mariusza Wilczyńskiego brała udział w konkursie sekcji „Encounters”.
Festiwal Filmowy w Cannes odbędzie się... online!
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji
Czy organizatorzy prestiżowej imprezy sprzeciwią się jej tradycji?
Festiwal Filmowy w Cannes jest najbardziej prestiżową imprezą filmową w Europie. To święto kina z tradycjami sięgającymi połowy lat 40. XX wieku. Francuzi nigdy nie zrezygnowali ze sztywnej etykiety celebrowanej podczas uroczystych premier i niechętnie zgadzają się na naginanie swoich ukochanych zasad. Wystarczy spojrzeć jaki szum wywołała Julia Roberts, kiedy w 2016 roku na czerwonym dywanie pojawiła się boso. Trzeba wspomnieć, że rok wcześniej ponad 50 kobiet nie wpuszczono do pałacu festiwalowego po tym jak pojawiły się w butach bez wysokich obcasów. Szpilki były wpisane do protokołu, a więc były obowiązkowe. Festiwal Filmowy w Cannes zasady Równie rozpaczliwie co etykiety, organizatorzy festiwalu pilnowali swoich tradycji. Kiedy Netflix zaczął zyskiwać popularność i wyraził chęć wejścia "na salony", canneńska publiczność była tym oburzona. To było nie do pomyślenia, że platforma, dzięki której filmy były dostępne w internecie i która odbierała popularność kinom, pragnie pokazywać swoje produkcje w Cannes. Wszystkie próby zaistnienia Netflixa na festiwalu były bojkotowane przez konserwatywną publikę. Kiedy w 2017 roku Bong Joon Ho pojawił się w Cannes ze swoim filmem Okja, został głośno wygwizdany. Nie miało znaczenia, że prezentował wysoki poziom artystyczny. Jeśli został wyprodukowany przez Netflixa, w Cannes nie było dla niego miejsca. Biorąc pod uwagę to z jakim uporem Cannes sprzeciwia się wszelkim unowocześnieniom, czy to możliwe, że zgodzi się na to, by festiwal odbył się online? Wygląda na to, że organizatorzy nie mają wyboru. Pandemia koronawirusa zaburzyła funkcjonowanie wszystkich masowych imprez i wpływa znacząco na gospodarkę. Organizatorzy festiwali, koncertów, właściciele teatrów i dyskotek, wszyscy muszą dopasować się do obecnych realiów, by ich wydarzenia miały szansę zaistnieć. Festiwal „We Are One” 29 maja rusza specjalny festiwal „We Are One”, którego celem jest zgromadzenie środków na walkę z COVID-19. Przez 10 dni widzowie będą mogli zobaczyć na YouTubie legalnie udostępnione filmy całkiem za darmo i bez reklam. Festiwal zachęca przy tym, by wpłacać darowizny na na rzecz Światowej Organizacji Zdrowia. Choć festiwal w Cannes najboleśniej odczuje upublicznienie filmów w sieci nie tylko on się na to zdecydował. Siły postanowiło połączyć aż 20 prestiżowych imprez filmowych! Oprócz festiwalu w Cannes do akcji włączyły się festiwale: MFF w Wenecji, Berlinale, Sundance, Tribeca, MFF w Toronto, MFF w Karlowych Warach, MFF w Locarno, MFF w San Sebastian, a także organizowany w Londynie BFI. Organizacja przedsięwzięcia została powierzona firmie Tribeca Enterprises, należącej do aktora Roberta DeNiro. Festiwal „We Are One” program Program festiwalu nie jest jeszcze znany. Wiadomo jednak, że będzie można obejrzeć filmy fabularne, dokumentalne, krótkometrażowe, jak również specjalne panele dyskusyjne. View oEmbed on the source website Polskie festiwale w sieci Nasze rodzime festiwale również usiłują radzić sobie z tą kryzysową sytuacją. Krakowski Festiwal Filmowy, specjalizujący się w filmach dokumentalnych, krótkometrażowych oraz animowanych jest jedną z najważniejszych imprez filmowych tego typu w Europie. W tym roku miał odbyć się jubileuszowy, 60. festiwal i organizatorzy za wszelką cenę nie chcieli rezygnować z takiego wydarzenia. Dlatego festiwal zostanie w całości przeniesiony do sieci! Od 31 maja wszyscy posiadacze karnetów, pojedynczych biletów bądź akredytacji będą mogli zobaczyć wszystkie dostępne seanse, a także uczestniczyć w spotkaniach z twórcami nie opuszczając bezpiecznego domu. Jak motywuje swoją decyzję dyrektor Krakowskiego Festiwalu Filmowego, Krzysztof Gierat: Mamy świadomość, że nic nie zastąpi festiwalowej atmosfery, wspólnie reagującej kinowej widowni, czy kuluarowych spotkań. Jednak w obliczu niepewnej przyszłości zdecydowaliśmy się na realizację Festiwalu w tej nowej formule. Robimy to z szacunku dla twórców, którzy z niecierpliwością czekają na konfrontację swoich najnowszych dzieł z festiwalowym jury i publicznością, ale także dla widzów, którym chcemy zapewnić wartościową odskocznię od codziennych trosk i przywołać odrobinę normalności w tych trudnych chwilach. Festiwal KINO 2020 TVN Fabuła Ciekawą inicjatywę zapowiedziała również stacja telewizyjna TVN Fabuła. 16-17 maja na jej kanale ma odbyć się specjalne wydarzenie Festiwal KINO 2020. Filmy, które wezmą udział w konkursie można nadsyłać do 5 maja. Później zostaną one ocenione przez prestiżowe jury złożone z wybitnych postaci polskiego kina: Agnieszki Holland, Joanny Kos-Krauze, Agnieszki Smoczyńskiej, Piotra Domalewskiego oraz Tomasza Wasilewskiego. Wybrane przez jury najlepsze filmy będą pokazane na antenie TVN fabuła w weekend 16-17 maja. Filmy zostaną podzielone na 5 kategorii: komedia, dramat, dokument, horror oraz science-fiction. Festiwal KINO 2020 jest pierwszą tego typu imprezą w Polsce. To doskonała okazja, by początkujący twórcy spróbowali swoich sił i mogli zaprezentować swoje umiejętności nie tylko znawcom, ale również szerokiej publiczności. Decyzja Festiwalu Nowe Horyzonty Odbywający się pod koniec lipca we Wrocławiu Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty, to największe święto kina w całej Europie Wschodniej. W ramach festiwalu w Polsce premierowo pokazywane są najbardziej rozchwytywane premiery danego roku, a także organizowane są retrospektywy najbardziej cenionych twórców. Nowe Horyzonty co roku przyciągają całe masy wielbicieli kina. Na zaproszenie organizatorów przyjeżdżają również goście specjalni: debiutujący twórcy oraz bohaterowie retrospektyw. Impreza ma bardzo prestiżowy charakter, nic dziwnego, że tak długo zwlekano z ostateczną decyzją o jej przełożeniu, choć było wiadomo, że festiwal w planowanym terminie i formacie nie ma szans się odbyć. Wczoraj na oficjalnej stronie festiwalu na Facebooku organizatorzy wydali oświadczenie, że Nowe Horyzonty odbędą się dopiero 5-15 listopada. W tym samym terminie Stowarzyszenie Nowe Horyzonty organizuje również swój drugi festiwal: American Film Festival. Zdecydowano się zatem połączyć te dwie imprezy. Bardzo się cieszymy, że pomimo niezwykle trudniej sytuacji, kultura w Polsce i na świecie wciąż prężnie się rozwija, a organizatorzy prestiżowych imprez kreatywnie dopasowują się do ograniczających ich wytycznych spowodowanych pandemią. Trzymamy kciuki, by wszystkie wydarzenia się udały!
Już dziś oficjalna światowa premiera filmu Szarlatan Agnieszki Holland!
Aktualnie trwa jeden z najważniejszych festiwali filmowych na świecie - Berlinale - który odbywa się w niemieckiej stolicy. Jak co roku nie mogło na nim zabraknąć polskich akcentów. W konkursie sekcji "Encounters" bierze udział polski twórca animacji: Mariusz Wilczyński. Miała tu również miejsce premiera serialu Netflixa - The Eddy - z Joanną Kulig w roli głównej. Do Berlina przyjechała także Agnieszka Holland, jedna z najbardziej szanowanych na niemieckim festiwalu polskich reżyserek. Nic dziwnego, w końcu film Pokot otrzymał w 2017 roku Srebrnego Niedźwiedzia! Rok temu reżyserka zaprezentowała na festiwalu Obywatela Jonesa, a podczas tegorocznego Berlinale debiutuje Szarlatan, najnowsza produkcja naszej rodzimej twórczyni. Opowiada ona o historycznej postaci Jana Mikolášeka, czechosłowackiego zielarza i uzdrowiciela, który leczył ludzi wykorzystując swoje nadzwyczajne zdolności. Główny bohater musi zmagać się zarówno z reżimem nazistowskim jaki i komunistycznym, a także ze swoimi własnymi demonami. Ponieważ premiera filmu odbywa się już dzisiaj, Agnieszka Holland pojawiła się w Berlinie, by porozmawiać z dziennikarzami o swoim najnowszym dziele. Udaliśmy się zatem na konferencję prasową i specjalnie dla Was relacjonujemy jej najlepsze momenty! View Ediplayer on the source website Agnieszka Holland "Szarlatan" Berlinale Reżyserka pojawiła się na konferencji prasowej w towarzystwie odtwórców głównych ról: Ivana Trojana, który wcielił się w Jana Mikoláseka, Juraja Loja grającego asystenta uzdrowiciela oraz jego kochanka, a także Josefa Trojana (syna Ivana Trojana), który zagrał młodego Mikoláseka. Na spotkanie przybyli również producenci filmu: Sarka Cimbalova i Mike Downey. Twórcy filmu zdają darzyć się ogromną sympatią. Agnieszka Holland wyrażała się ciepło o wszystkich swoich współpracownikach. A młodemu Josefowi Trojanowi, dla którego był to kinowy debiut, wróżyła nawet karierę hollywoodzką! Reżyserka została zapytana o historycznego odpowiednika bohatera jej filmu. Opowiedziała więc o procesie przygotowań. Twórcom wydawało się, że w dzisiejszych czasach Czesi nie będą już znali nazwiska cudownego uzdrowiciela. Jednak szybko okazało się, że każdy kto pracował przy filmie miał w rodzinie lub też znał kogoś, kto był leczony przez Jana Mikoláseka. A więc jego legenda wciąż jeszcze trwa! Agnieszkę Holland zapytano również o szalone tempo, w jakim tworzy kolejne produkcje. Dziennikarze obecni na konferencji byli pod wrażeniem jakości filmów, które zawsze są na wysokim poziomie. Reżyserka odpowiedziała żartobliwie, że w międzyczasie zajmuje się jeszcze kręceniem seriali, a także udziela się społecznie. Agnieszka Holland opowiedziała również o scenariuszu do filmu oraz o czym tak naprawdę była dla niej przedstawiona w nim opowieść: Była to przede wszystkim historia męki i miłości dwojga ludzi i takiej walki ze sobą. To co mi się najbardziej podobało, że jest to szalenie intymny film, który ma jednocześnie epicki wymiar. Twórczyni wypowiedziała się również na temat narcystycznej osobowości głównego bohatera, która nie pozwala mu przyjąć do wiadomości, że może posiadać jakiś słabszy punkt. A była nim z pewnością wielka namiętność, która łączyła go z jego asystentem. W tamtych czasach relacje homoseksualne były surowo zabronione. Jak opowiadała reżyserka: Jan Mikolásek był człowiekiem, który nie mógł zaakceptować bezsilności. Wyleczył wiele osób, ale nie był w stanie wyleczyć każdego (...) Kolejne reżimy, w których stawał się pionkiem i musiał iść na szalone kompromisy moralne, żeby móc realizować swoje powołanie, swoją pasję - wobec tego również był bezsilny. I też nie umiał się z tym pogodzić. (...) to jego niepogodzenie jest w pewnym sensie wyrazem pychy, braku pokory. Agnieszka Holland postanowiła również wspomnieć o naszej zeszłorocznej noblistce - Oldze Tokarczuk. Opowiedziała o słynnej pisarce w kontekście pytania o działania ekologiczne w Polsce. Jak stwierdziła reżyserka, głos Tokarczuk ma teraz bardzo duże znaczenie ze względu na jej ostatnie sukcesy i być może apele pisarki odniosą jakiś skutek. Agnieszka Holland opowiedziała także o coraz prężniej działającym w Polsce ruchu ekologicznym. W pewnym momencie głos zabrał słynny czeski aktor i odtwórca głównej roli - Ivan Trojan, który podzielił się historią o tym jak jego syn, Josef Trojan zdobył rolę w Szarlatanie. Ponoć ojciec chłopaka nie miał pojęcia, że ma on zamiar brać udział w castingu. Dowiedział się, że Josef gra w filmie dopiero na planie filmowym, kiedy podszedł podejrzeć pracę sąsiedniej ekipy. Zdaje się, że była to jednak miła niespodzianka dla Ivana Trojana, który był bardzo dumny z syna. Oświadczył, że Josef ma wielki talent. Szarlatana będzie można obejrzeć w Berlinie jeszcze jutro oraz w sobotę. Film znajduje się w sekcji "Berlinale Special" razem z dziełami takich znanych reżyserów jak: Matteo Garrone czy Jia Zhang-ke. Polska premiera nie została jeszcze zapowiedziana, ale najpewniej odbędzie się w tym roku. View oEmbed on the source website
Bartosz Bielenia uhonorowany prestiżowym tytułem European Shooting Stars 2020!
Odtwórca głównej roli w filmie Boże Ciało, Bartosz Bielenia, otrzymał prestiżowy tytuł European Shooting Star 2020! Kandydaturę aktora do udziału w programie zgłosił Polski Instytut Sztuki Filmowej. Aktor otrzymał statuetkę dzisiejszego wieczoru podczas specjalnej gali, która odbędzie się w Berlinale Palast. Bartosz Bielenia European Shooting Star 2020 Wybrano 10 uczestników European Shooting Stars 2020 spośród 28 kandydatów zgłoszonych przez członków European Film Promotion (EFP). W tym roku Polski Instytut Sztuki Filmowej zgłosił kandydaturę Bartosza Bieleni. Choć dziś znany jest głównie z ról filmowych, to swoją karierę rozpoczynał od grania na deskach krakowskich teatrów. Gdy skończył dwadzieścia pięć lat już miał na koncie grę w Hamlecie, Weselu, Płatonowieczy Królu Learze. Szybko udowodnił, że nie stroni od aktorskich wyzwań: „Od zawsze lubiłem rzeczy, które nie są łatwe. Zagrać kobietę? Proszę bardzo. Dlatego tak bardzo lubię swoją rolę w „Hamlecie” w reżyserii Krzyśka Garbaczewskiego, gdzie wcielam się także w Ofelię”, opowiada. W 2015 roku zagrał w filmie Disco Polo. W debiucie Macieja Bochniaka wcielił się w postać jednego z dwóch diabolicznych kamerdynerów. Świat kina szybko się nim zachwycił, a krytycy filmowi nazwali go jednym z młodych zdolnych polskiego kina. Rok później w filmie Na granicy znów zwrócił uwagę polskich mediów. Mogliśmy podziwiać go także w filmie Człowiek z magicznym pudełkiem Bodo Koxa, Kler Wojciecha Smarzowskiego czy Ondyna Tomasza Śliwińskiego. Zagrał także w serialu Netfliksa 1983 Agnieszki Holland i Kasi Adamik. Niedawno swój talent zaprezentował w filmie Boże Ciało Jana Komasy, który otrzymał nominację do Oscara 2020 w kategorii najlepszy film międzynarodowy. Nic dziwnego, że dorobek Bartosza Bieleni postanowił docenić Polski Instytut Sztuki Filmowej. Wyboru najzdolniejszych europejskich aktorów, na podstawie ich dotychczasowego dorobku artystycznego, dokonało międzynarodowe jury w składzie: brytyjska reżyserka obsady Lucy Bevan, fiński reżyser Dome Karukoski, słowacka producentka Katarína Krnáčová, bułgarska reżyserka i poprzednio European Shooting Star Vesela Kazakova oraz niemiecki dziennikarz filmowy Rüdiger Sturm. W tym roku Polskę reprezentować będzie Bartosz Bielenia, ale warto dodać, że do programu zakwalifikowali się także: Levan Gelbakhiani (Gruzja), Jonas Dassler (Niemcy), Martina Apostolova (Bułgaria), Pääru Oja (Estonia), Victoria Carmen Sonne (Dania), Joana Ribeiro (Portugalia), Zita Hanrot (Francja), Bilal Wahib (Holandia), Ella Rumpf (Szwajcaria). „Grzesznik i święty. Diabeł i anioł. Jeśli wątpisz, że przeciwieństwa mogą spotkać się u jednego człowieka, przemyśl to jeszcze raz. Bo Bartosz Bielenia sprawi, że w to uwierzysz. Z nieskończonymi zdolnościami kroczy szaleńczymi ścieżkami rozpaczy i odkupienia. Dzięki tej hipnotyzującej obecności sprawia, że chcesz się do niego przyłączyć. W tym samym czasie na swoich ramionach dźwiga cały film. Czy da się opisać jego talent? To niemożliwe. Nazwijmy to magią.”, tak podsumowało wybór Bartosza Bieleni jury konkursu. A jak na samą statuetkę zareagował aktor? „Dzięki niej możemy zbudować bazę kontaktów, aby o nas pamiętano. Być może nie będziemy jedną z tysiąca twarzy na self-tape wysłanym na casting, tylko ktoś będzie wiedział, że jest taki aktor, pochyli się nad jego nagraniem, wnikliwiej je obejrzy. Jak powiedział jeden z jurorów Shooting Stars, by ocenić aktora często wystarcza 10-15 pierwszych sekund. To trochę przerażające”, podsumował swoją nagrodę Bartosz Bielenia w rozmowie z PAP. Warto dodać, że w poprzednich latach statuetkę otrzymali: Agnieszka Grochowska w 2007, Agata Buzek w 2010, Jakub Gierszał w 2012 oraz Mateusz Kościukiewicz w 2014 roku, Zofia Wichłacz w 2017 roku. Pozostaje nam serdecznie pogratulować Bartoszowi Bieleni i życzyć mu dalszych sukcesów!
Jako jedyny Polak ma szansę na nagrodę na Berlinale! Kim jest Mariusz Wilczyński?
Wczoraj w niemieckiej stolicy rozpoczął się jeden z najbardziej prestiżowych festiwali filmowych na świecie. Polscy twórcy od lat uczestniczą w tej ważnej branżowej imprezie i zyskują uznanie jury podczas kolejnych edycji Berlinale. Stałym gościem festiwalu jest Agnieszka Holland. Reżyserka była trzykrotnie nominowana do Złotego Niedźwiedzia - najważniejszej nagrody festiwalu – a także została laureatką Srebrnego Niedźwiedzia za film Pokot. W tym roku Holland znów zawita w Berlinie ze swoim nowym filmem Szarlatan, jednak to nie ona będzie walczyć o nagrodę festiwalu. Polakiem, który ma szansę na to szczególne wyróżnienie, jest twórca animacji i światowej sławy artysta - Mariusz Wilczyński. Co wiemy o twórcy filmu Zabij to i wyjedź z tego miasta? View Ediplayer on the source website Kim jest Mariusz Wilczyński? Mariusz Wilczyński jest wszechstronnie utalentowanym artystą. Ukończył malarstwo oraz drzeworyt na łódzkiej ASP, jednak swoje prawdziwe powołanie odkrył dopiero 10 lat po zakończeniu nauki. I to całkowicie przypadkiem! Gdy pokazywał swoje rysunki w programie telewizyjnym zostały one puszczone w przyśpieszonym tempie. W ten sposób Wilczyński przekonał się, że może tchnąć życie w namalowane przez siebie postaci. Tak zaczęła się jego przygoda z animacją. Doskonalił swoje umiejętności rysując dla Gońca Kulturalnego - programu emitowanego w TVP1 - tak zwane Księgoklipy, a także animowane teledyski. Był również odpowiedzialny za animowaną oprawę TVP Kultura od początku istnienia stacji aż do 2010 roku. Filmy Wilczyńskiego od zawsze charakteryzowała niepowtarzalna autorska wizja oraz wykorzystanie całkiem świeżych środków wyrazu. Jego umiejętności zadziwiają, tym bardziej, że twórca nie ukończył żadnej szkoły filmowej i w dziedzinie animacji jest samoukiem. Jego dzieła są tworzone za pomocą oryginalnej techniki rysunku i cechuje je duży ładunek emocjonalny, który artysta umieszcza w każdym kadrze. Animacje Wilczyńskiego są oniryczne i awangardowe, a jednym z głównych źródeł inspiracji dla twórcy jest muzyka. Tomasz Stańko czy Tadeusz Nalepa, to muzycy, z którymi Wilczyński chętnie nawiązywał współpracę. Z zagranicznych twórców animator szczególnie upodobał sobie Milesa Davisa i Franka Zappę i to do ich dorobku nawiązuje. Mariusz Wilczyński to twórca kompletny - przy swoich filmach zajmuje się zarówno animacją, jak i reżyserią oraz scenariuszem. Pełni również funkcję operatora kamery. Każde dzieło jest wynikiem jego mozolnej pracy. Nic dziwnego, że film pokazywany w Berlinie - Zabij to i wyjedź z tego miasta - powstawał aż 14 lat! Mariusz Wilczyński filmy i performance Do tej pory stworzył 11 filmów. Za chwilę do kolekcji dzieł artysty dołączy film Zabij to i wyjedź z tego miasta. W przygotowaniu są również dwa następne: Starczy (premiera prawdopodobnie w 2022) oraz Mistrz i Małgorzata (premiera zaplanowana na 2026). Jednak jak sam artysta powiedział w wywiadzie dla Polskiego Radia w 2011, praca przy filmie jest bardzo wyczerpująca i nie wiadomo na ile jeszcze starczy mu sił. Artysta przyznał, że musi wszystko dobrze rozplanować, by być w stanie zrealizować rozpoczęte projekty. Mariusz Wilczyński znany jest również ze swoich performance'ów - o nazwie Wilkanoce - podczas których maluje na żywo, trzymając w jednej ręce kamerę i przenosząc swoje prace od razu na duży ekran. W występach towarzyszą mu znani muzycy, tacy jak Fisz Emade czy Leszek Możdżer, którzy improwizują koncerty, inspirując się tworzoną na żywo animacją. Mariusz Wilczyński nagrody i wystawy Mariuszowi Wilczyńskiemu został przyznany Srebrny Medal Zasłużonego Kulturze Gloria Artis. Artysta jest również 6-krotnym laureatem nagród na festiwalu Yach Film. Innym niezwykle ważnym wyróżnieniem w karierze animatora było wystawienie jego filmów w The Museum of Modern Art w Nowym Jorku w 2007 roku. Jest jedynym polskim twórcą animacji, który miał retrospektywę w tym prestiżowym muzeum. Jego film pokazano również w londyńskiej The National Gallery. Ogromne wyróżnienie spotkało go również, gdy został nazwany przez magazyn The New York Times „jednym z najważniejszych współczesnych twórców animacji artystycznej". Obecność na tegorocznym Berlinale nie jest pierwszą stycznością twórcy z tym festiwalem. W 2008 roku w Berlinie pokazano film Kizi Mizi (Pierwsza Dobranocka dla Szczypiorka) - który miał swoją premierę rok wcześniej w The Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Film "Zabij to i wyjedź z tego miasta" Nowy film Wilczyńskiego ma być zbiorem jego skojarzeń oraz wizji związanych z przestrzenią miejską. Jak powiedział Polskiemu Radiu, na poziomie wykonania będzie to animacja nieco inna od jego poprzednich dzieł. Bardzo zależało mu na przedstawieniu swojego własnego wyimaginowanego miasta, inspirowanego obrazami, które od dawna przechowywał w głowie. To pierwszy pełnometrażowy film reżysera i jak czytamy w oficjalnym programie Berlinale, jest to jego przejmująca autobiografia. Głosów w filmie użyczyły same gwiazdy polskiej kinematografii: Krystyna Janda, Andrzej Chyra, Marek Kondrat, Irena Kwiatkowska, Anna Dymna, Maja Ostaszewska, Daniel Olbrychski, a nawet zmarły już reżyser Andrzej Wajda! W warstwie muzycznej wykorzystano kompozycje na gitarę elektryczną lidera zespołu Blackout Tadeusza Nalepy. Zwiastun "Zabij to i wyjedź z tego miasta" View oEmbed on the source website Film znajduje się w nowej sekcji berlińskiego festiwalu o nazwie "Encounters". Ma ona za zadanie wesprzeć nowe, oryginalne głosy w kinie i celebrować różnorodność form narracyjnych. Filmy będzie oceniać specjalne trzyosobowe jury, które przyzna nagrody w kategoriach: najlepszy film, najlepszy reżyser oraz nagroda specjalna. Dzieło Mariusza Wilczyńskiego konkuruje z 15 innymi produkcjami z całego świata. Życzymy mu powodzenia, będziemy mocno trzymać kciuki!
Holland i Komasa zrobili wspólny film! Poznajcie szczegóły
Jego premiera już wkrótce na festiwalu w Berlinie!
Już wkrótce rozpocznie się Berlinale - jeden z najważniejszych festiwali filmowych na świecie! Od 20 lutego do Berlina będą zjeżdżać twórcy z całego świata, aby po raz pierwszy zaprezentować swoje dzieła zarówno znawcom, jak i szerszej publiczności. Nie zabraknie tam również słynnej polskiej reżyserki - Agnieszki Holland, która z festiwalem jest związana od dawna. W zeszłym roku w Berlinie miała miejsce premiera Obywatela Jonesa. Reżyserka jest też laureatką Srebrnego Niedźwiedzia za film Pokot, który brał udział w konkursie głównym festiwalu w 2017 roku. W tym roku przedstawi swój nowy projekt - Szarlatana - który pojawi się w sekcji Berlinale Special. Co wiemy o kolejnej produkcji reżyserki? View Ediplayer on the source website Fabuła filmu "Szarlatan" Fabuła filmu będzie skupiać się na prawdziwej postaci czechosłowackiego uzdrowiciela Jana Mikolášeka. Obdarzony nieprawdopodobnymi umiejętnościami zielarskimi znachor leczył tak znane osobistości jak angielski król Jerzy VI czy czechosłowacki premier Antonín Zápotocký, który dzięki jego pomocy nie musiał amputować jednej z kończyn. Od tego momentu Mikolášek był protegowanym premiera. Jednak po śmierci polityka, uzdrowiciel został postawiony przed sądem, którego decyzją odebrano mu prawa obywatelskie oraz majątek. Głównym zamysłem filmu jest ukazanie zmagań uzdrowiciela-samouka z komunistycznym systemem. Zwiastun filmu "Szarlatan" View oEmbed on the source website Współpraca Komasy z Holland Film jest wynikiem współpracy Holland z twórcami z Polski, Czech, Irlandii, Słowacji i Niemiec. Scenariusz do niego napisał czeski filmowiec Marek Epstein. Obsada również składa się z czeskich aktorów: Joachima Paula Assböcka, Jana Vlasáka, Martina Mysicki, Claudii Vasekovej i Jany Kvantikovej. W Jana Mikolášeka wcieli się Ivan Trojan. Zdjęcia do filmu wykonał Martin Štrba. W ekipie filmowców znalazło się również wyjątkowo głośne w ostatnim czasie nazwisko. Muzykę do filmu Holland skomponował bowiem Antoni Komasa-Łazarkiewicz - mąż Mary Komasy, siostry oscarowego twórcy Jana Komasy. Okazuje się, że kompozytora łączą więzy rodzinne także z Agnieszką Holland! Antoni Komasa-Łazarkiewicz jest siostrzeńcem słynnej reżyserki. Nie możemy doczekać się premiery najnowszego filmu Agnieszki Holland, który będziemy mogli obejrzeć już 27 lutego na festiwalu w Berlinie. Choć w tym roku uznana polska reżyserka nie bierze udziału w konkursie głównym, opinie berlińskich widzów będą miały kluczowe znaczenie w późniejszej dystrybucji filmu i zadecydują o jego sukcesie bądź porażce. Trzymamy zatem mocno kciuki!
Jedno święto kina, setki tysięcy widzów, niezliczona liczba niespodzianek...
Byliśmy z kamerą na Festiwalu Filmowym w Berlinie. Zobacz relację!
Większość ludzi uwielbia być miło zaskakiwana, jednak codzienność ma tendencję do wypełniania czasu znanymi i zaplanowanymi momentami. Zupełnie inaczej mieliśmy okazję poczuć się przy okazji Berlinale, którego w tym roku dzięki zaproszeniu od Mastercard, mogliśmy być częścią po raz pierwszy… Byliśmy tam z naszą kamerą. Relacja wideo z Festiwalu Filmowego Berlinale 2019 Od 7 do 17 lutego stolica Niemiec zmieniła się w prawdziwą mekkę pasjonatów dobrego kina. Wszystko za sprawą Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Berlinale 2019, podczas którego wyświetlono ponad 400 filmów. Co ciekawe, na wyjątkowe seanse przygotowane w ramach imprezy, bilet mógł kupić… każdy! To prawdziwy wyjątek w festiwalowym świecie, gdzie udział w większości wydarzeń zarezerwowany jest tylko dla twórców i aktorów występujących na ekranie. Tu było zupełnie odwrotnie. Organizatorzy wyszli do ludzi i na pewno dziś nie żałują tego rozwiązania. Ilość sprzedanych biletów wyniosła ponad 300 tysięcy, a o festiwalu mówiło całe miasto. Nasz udział w Berlinale miał miejsce dzięki zaproszeniu Mastercard, które tak jak my kocha filmy i obiecujących artystów. Jedna z takich osób, Aleksandra Domańska, towarzyszyła nam w podróży. Ola przyznała, że stolica Niemiec ma w jej sercu specjalne miejsce, a doświadczenie przebywania na tak ważnym czerwonym dywanie, jak ten na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym, jest jedną z tych chwil, którą bez zawahania może nazwać bezcenną. Jak Berlinale 2019 wyglądało od kulis? Czego dowiedzieliśmy się o samym festiwalu i czym zaskoczyło nas miasto? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdziecie w naszym materiale wideo. Do zobaczenia za rok!
Zobaczcie stylizacje gwiazd na gali zamknięcia festiwalu Berlinale!
W sobotę 16 lutego do historii przeszła 69. edycja festiwalu filmowego w Berlinie. Podczas oficjalnego zamknięcia nagrodzono najlepszą produkcję, którą okazał się wyreżyserowany przez Nadava Lapida film „Synonymes”, opowiadający historię Izraelczyka, który po przyjeździe do Paryża rozpoczyna nowe życie. Wyróżniono również „By the Grace of God” czy „Ich war zuhause, aber”. Niestety porażkę odniosła Agnieszka Holland i nie otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia za „Obywatela Jonesa”. Oczywiście na czerwonym dywanie zjawiło się wiele twórców filmowych z całego świata. Uwagę fotoreporterów skradła przewodnicząca jury, czyli Juliette Binoche, która wybrała na tę okazję zjawiskową białą suknię Balmain. A jak wyglądały inne gwiazdy? Sprawdźcie w naszej galerii!
Poznaliśmy zwycięzców Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie!
Czy Złoty lub Srebrny Niedźwiedź trafił do Agnieszki Holland?
Aż 30 kin, w których można było obejrzeć filmy, ponad 300 tysięcy sprzedanych biletów i kilkadziesiąt znanych nazwisk na czerwonym dywanie. Kolejna, 69. już edycja Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Berlinale powoli dobiega końca. Kto zwyciężył na Berlinale 2019? Wyniki Wczoraj, w przedostatnim dniu imprezy, odbyła się gala rozdania nagród, które trafiły w ręce najlepszych twórców biorących udział w konkursie. Niestety statuetka Złotego ani Srebrnego Niedźwiedzia nie powędrowała do Agnieszki Holland i jej filmu Mr. Jones, choć recenzenci ciepło odebrali produkcję. Kto zatem zachwycił jury, któremu przewodniczyła Juliette Binoche? Zobaczcie, kto znalazł się wśród laureatów Złotego i aż siedmiu Srebrnych Niedźwiedzi Berlinale 2019. Niedługo większość z nagrodzonych filmów będzie można zobaczyć w Polsce.
Tilda Swinton i jej 21-letnia córka promują wspólny film na Berlinale!
Choć Tilda Swinton jest wielką gwiazdą, zawsze trzymała się na uboczu Hollywood. Niewiele wiadomo o jej życiu prywatnym, dlatego dużym zaskoczeniem było jej pojawienie się na czerwonym dywanie Festiwalu filmowym w Berlinie z córką. Na pokazie filmu The Souvenir podczas Berlinale towarzyszyła jej córka Honor Swinton Byrne. 21-latka właśnie stawia swoje pierwsze kroki jako aktorka, dlatego z pewnością jeszcze o niej usłyszymy. Ojcem Honor jest dramatopisarz i artysta John Byrne. Tilda Swinton rozstała się z nim w 2003 roku po 14 latach związku. 21-latka wychowywała się w północnej Szkocji razem ze swoim bratem-bliźniakiem Xavierem. Tilda i Honor razem promują film The Souvenir, w którym obie wcieliły się w matkę i córkę. Produkcję doceniono już na niedawnym festiwalu Sundance, a Honor Swinton Byrne okrzykniętą wschodzącą gwiazdą kina! Zobacz zdjęcia matki i córki. Czy są podobne?
Wielki sukces Dawida Ogrodnika. Został jednym z najlepszych europejskich aktorów!
Polak został nagrodzony na festiwalu w Berlinie
Od kilku dni w Berlinie trwa prawdziwe święto kina. Do stolicy Niemiec zjechały największe gwiazdy i twórcy związani z przemysłem filmowym. A wszystko to z powodu Berlinale 2019. Jeśli chodzi o nagrody dla polskich produkcji to do tej pory większość obserwatorów festiwalu mówiła tylko o Agnieszce Holland i jej filmie Mr. Jones. Niespodziewanie jednak wyróżnienie otrzymał Dawid Ogrodnik. Dawid Ogrodnik z nagrodą na Berlinale 2019 Podczas wczorajszej gali Dawid Ogrodnik znalazł się wśród 10 europejskich aktorów i aktorych, których uhonorowano tytułem Shooting Star, czyli wschodzącej gwiazdy. Aktor osobiście odebrał nagrodę i nie krył radości. Ogrodnik zasłynął rolami w takich filmach jak Jesteś Bogiem, Cicha noc, Ostatnia rodzina, Disco Polo czy Chce się żyć. Część widzów pamięta też jego epizod w Idzie, w której wcielił się w postać saksofonisty. W 2020 roku planowana jest premiera filmu Broad Peak, gdzie aktor zagra pasjonata gór Adama Bieleckiego. Przypomnijmy, że w zeszłych latach statuetkę European Shooting Stars zdobyli między innymi Jakub Gierszał, Agata Buzek czy Mateusz Kościukiewicz. Laureatowi serdecznie gratujemy wyróżnienia i czekamy na więcej nagród dla polskich twórców. Festiwal Berlinale trwa w tym roku do 17 lutego. Więcej o tej wyjątkowej imprezie przeczytasz w specjalnej zakładce na naszej stronie.
„Otwiera oczy”. Nowy film Agnieszki Holland Obywatel Jones zbiera pierwsze recenzje
„Jeden z lepszych filmów prezentowanych podczas tegorocznego Berlinale”
Nowy film Agnieszki Holland Obywatel Jones miał wczoraj swoją światową premierę podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, Berlinale 2019. Film ma szansę zdobyć Złotego Niedźwiedzia. Po pokazie pojawiły się już pierwsze recenzje, a większość z nich jest bardzo pozytywna! Pierwsze recenzje filmu „Obywatel Jones” Obywatel Jones to opowieść o młodym walijskim dziennikarzu, który zostaje świadkiem tragedii Hołodomoru. Widzi to, czego nie miał zobaczyć – jak miliony ludzi umierają z głodu. Opisuje swoje doświadczenia, wbrew silnym naciskom Kremla. To między innymi dzięki jego publikacjom Zachód poznał prawdę o rozmiarze stalinowskich zbrodni na Ukrainie. Krytycy podkreślają, że film jest dobry, ale przede wszystkim bardzo ważny. Łukasz Knap powiedział w rozmowie z PAP, że film „otwiera oczy”. „To nie strona artystyczna jest w nim najważniejsza. Ten film niesie przede wszystkim fantastyczny temat, który praktycznie nigdy nie był poruszany przez kino. Wydaje mi się, że to są fakty, o których właściwie już nikt nie pamięta”, czytamy. Krytyk filmowy Alex Billington jest zdania, że Obywatel Jones to „jeden z lepszych filmów prezentowanych podczas tegorocznego Berlinale. Warty obejrzenia, zwłaszcza jako wyraźne porównanie do dzisiejszego stanu świata”, czytamy na jego Twitterze. Sama reżyserka podkreśliła, że zależało jej na tym, by „ten film wywoływał refleksję nad tym, czym są media, czym jest dziennikarstwo, jak łatwo można manipulować prawdą i jak wygodnie nie dopuszczać jej do głosu”, w wywiadzie z wyborcza.pl. W filmie zobaczymy także Krzysztofa Pieczyńskiego, Patrycję Volny, Michalinę Olszańską oraz Beatę Poźniak. Film Obywatel Jones do polskich kin trafi dopiero jesienią.
Nie tylko Berlinale… Berlin to dziś turystyczna perełka!
Zobacz najpiękniejsze zdjęcia stolicy Niemiec
Berlin to europejska stolica kultury, a w czasie trwania festiwalu Berlinale w lutym każdego roku oczy całego świata skierowane są właśnie na to miasto! Podczas festiwalu nie braknie polskich akcentów! W 2017 roku trzymaliśmy kciuki za film Agnieszki Holland „Pokot”. W 2018 na 67. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Berlinale opowieść o myśliwych i obrońcach zwierząt na podstawie książki Olgi Tokarczuk „Prowadź swój pług przez kości umarłych” zdobyła srebrnego niedźwiedzia. Ale nie tylko filmy na światowym poziomie są warte uwagi w Berlinie. Berlin to piękne miasto, które warto poznawać powoli podczas długich spacerów. Zobacz Berlin na wyjątkowych zdjęciach profilu na Instagramie Die Stadt Berlin! View Ediplayer on the source website
Właśnie ruszył Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie!
Właśnie ruszył Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie. Berlinale odbywa się już po raz 69. Trwa od 7 do 17 lutego. Ostatniego dnia wręczone zostaną też nagrody, czyli złote i srebrne niedźwiedzie. „To będzie festiwal pełen człowieczeństwa. Ale dzisiaj oznacza to upolitycznienie. Świat jest egoistyczny i pełen niepokojów, bogate państwa zamykają granice przed uchodźcami. A jesteśmy odpowiedzialni za to, co zostawimy następnym pokoleniom”, powiedziała na konferencji prasowej Juliette Binoche, przewodnicząca jury konkursowego. 69. edycja festiwalu Berlinale rozpoczęta Festiwal rozpoczął się pokazem filmu Uprzejmości nieznajomych duńskiej reżyserki Lone Scherfig. Na czerwonym dywanie pojawiła się Juliette Binoche w kreacji Versace. Oprócz niej obecna była także Andie MacDowell i wiele innych gwiazd. Można odnieść wrażenie, że charakter tegorocznego festiwalu będzie poważny i przygnębiający ze względu na podejmowaną tematykę. Pokazywane będą filmy ważne i nakreślające wspoółczesne problemy i niepokoje. Jasnym akcentem będzie pozakonkursowy pokaz filmu Vice, na którym pojawi się plejada hollywoodzkich gwiazd. Berlinale to jeden z najbardziej prestiżowych międzynarodowych festiwali filmowych w Europie i na świecie. Jego pierwsza edycja odbyła się w 1951 roku. Nagrody przyznaje się w następujących kategoriach: Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu oraz dla najlepszego filmu krótkometrażowego, Honorowy Złoty Niedźwiedź, Srebrne Niedźwiedzie dla najlepszego reżysera, najlepszej aktorki, najlepszego aktora, za najlepszy scenariusz, za najlepszą muzykę, a także Nagrodę Grand Prix Jury. Przyznawane są także Srebrne Niedźwiedzie za wybitny wkład artystyczny w kategoriach: zdjęcia, montaż, muzyka, kostium i scenografia. Dodatkowe nagrody wręczane w czasie festiwalu to Nagroda im. Alfreda Bauera (ku pamięci założyciela festiwalu) dla filmu pełnometrażowego za innowacyjność, Panorama Publikumspreis – nagroda publiczności oraz Nagroda Teddy dla filmów o tematyce LGBT. W tym roku w jury, które wybierze zwycięskie filmy zasiadają: francuska aktorka Juliette Binoche (jako przewodnicząca), Justin Chang (Stany Zjednoczone), Sandra Hüller (Niemcy), Sebastián Lelio (Chile), Rajendra Roy (Stany Zjednoczone) oraz Trudie Styler (Zjednoczone Królewstwo).
Obywatel Jones ma światową premierę na Berlinale. Kiedy zobaczymy go w Polsce?
Zobacz pierwszy fragment nowego filmu Agnieszki Holland!
Film Obywatel Jones to nowa produkcja Agnieszki Holland, która weźmie udział w konkursie głównym podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, Berlinale 2019. Wtedy, 10 lutego, odbędzie się też jej światowa premiera. Film ma szansę zdobyć Złotego Niedźwiedzia. Nie wiadomo jeszcze, kiedy zobaczymy go w polskich kinach. Dzisiaj światło dzienne ujrzał pierwszy fragment filmu! „Obywatel Jones”: nowy film Agnieszki Holland Co wiemy o filmie Obywatel Jones? Młody walijski dziennikarz Gareth Jones (James Norton) w 1933 roku zyskał sławę po publikacji artykułu o spotkaniu z Adolfem Hitlerem, który właśnie przejął władzę w Niemczech. Ambitny reporter następnie udaje się do ZSRR, by przeprowadzić wywiad ze Stalinem. Na miejscu poznaje młodą dziennikarkę Adę Brooks (Vanessa Kirby), pracującą dla Waltera Duranty’ego (Peter Sarsgaard), dzięki której odkrywa brutalnie tłumioną prawdę o stalinowskim reżimie. Gdy Jones słyszy o klęsce głodu na Ukrainie, odbywa tam samotną podróż. Zostaje świadkiem tragedii Hołodomoru. Widzi, jak miliony ludzi umierają z głodu, a jednocześnie zboże sprzedawane jest za granicę, by zasilić radzieckie imperium. Dziennikarz z narażeniem życia opisuje swoje doświadczenia, lecz musi zmierzyć się oskarżeniami o nieautentyczność ze strony zachodnich dziennikarzy, pozostających pod wpływem Kremla. Dzieli się swoimi odkryciami z młodym pisarzem – George’em Orwellem... To trzeci raz, kiedy film wybitnej polskiej reżyserki trzykrotnie startuje w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Berlinie. W 1981 roku nominację do Złotego Niedźwiedzia otrzymał film Gorączka: Dzieje jednego pocisku (1980). Statuetkę Srebrnego Niedźwiedzia przyniósł jednak Agnieszce Holland film Pokot (2017). Została uhonorowana za niego Nagrodą im. Alfreda Bauera. Tegoroczny Festiwal Berlinale właśnie trwa. Zakończy się 17 lutego. Przewodniczącą jury, które wybierze zwycięskie filmy, jest francuska aktorka Juliette Binoche.
O czym jest Obywatel Jones, nowy film Agnieszki Holland?
Będzie walczył o Złotego Niedźwiedzia podczas Berlinale!
Film Obywatel Jones to nowa produkcja Agnieszki Holland, która weźmie udział w konkursie głównym podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, Berlinale 2019. Wtedy odbędzie się też jej premiera. Film ma szansę zdobyć Złotego Niedźwiedzia. Nie wiadomo jeszcze, kiedy zobaczymy go w polskich kinach. Dzisiaj światło dzienne ujrzał jednak nowy plakat filmu autorstwa Andrzeja Pągowskiego. Co wiemy o filmie Obywatel Jones, którego roboczy tytuł brzmiał Gareth Jones? „Obywatel Jones”: nowy film Agnieszki Holland Młody dziennikarz Gareth Jones (James Norton) w 1933 roku zyskał sławę po publikacji artykułu o spotkaniu z Adolfem Hitlerem, który właśnie przejął władzę w Niemczech. Ambitny reporter następnie udaje się do ZSRR, by przeprowadzić wywiad ze Stalinem. Na miejscu poznaje młodą dziennikarkę Adę Brooks (Vanessa Kirby), pracującą dla Waltera Duranty’ego (Peter Sarsgaard), dzięki której odkrywa brutalnie tłumioną prawdę o stalinowskim reżimie. Gdy Jones słyszy o klęsce głodu na Ukrainie, odbywa tam samotną podróż. Zostaje świadkiem tragedii Hołodomoru. Widzi, jak miliony ludzi umierają z głodu, a jednocześnie zboże sprzedawane jest za granicę, by zasilić radzieckie imperium. Dziennikarz opisuje swoje doświadczenia, lecz musi zmierzyć się oskarżeniami o nieautentyczność ze strony zachodnich dziennikarzy, pozostających pod wpływem Kremla. Dzieli się swoimi odkryciami z młodym pisarzem – George’em Orwellem... W filmie zobaczymy także Krzysztofa Pieczyńskiego, Patrycję Volny, Michalinę Olszańską oraz Beatę Poźniak. „Ten temat mnie znalazł. Scenarzystka posłała mi swój tekst i wydał mi się w wielkim stopniu aktualny, bo jest też o dziennikarstwie, obowiązkach dziennikarstwa, o fake newsach, o propagandzie, która manipuluje faktami i o tym, czy ludzie w ogóle chcą słuchać prawdy i jaka jest rola dziennikarza. Czy ma mieć jakieś swoje podejście do rzeczywistości, określone przez jakąś polityczną preferencję albo wiarę w to, że to jest akurat pożyteczne, czy też po prostu ma relacjonować fakty i jaką się cenę płaci za relacjonowanie faktów”, mówiła o filmie Agnieszka Holland na konferencji prasowej w Katowicach. Festiwal Berlinale odbędzie się w dniach 7-17 lutego. W tym roku w jury, które wybierze zwycięskie filmy zasiądą: francuska aktorka Juliette Binoche (jako przewodnicząca), Justin Chang (Stany Zjednoczone), Sandra Hüller (Niemcy), Sebastián Lelio (Chile), Rajendra Roy (Stany Zjednoczone) oraz Trudie Styler (Zjednoczone Królewstwo). Przypomnijmy, że dwa lata temu w konkursie głównym startował poprzedni film Agnieszki Holland, Pokot. Został wtedy nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem – Nagrodą imienia Alfreda Bauera. View oEmbed on the source website
Gra w najnowszym filmie Agnieszki Holland! Kim jest Michalina Olszańska?
Świat usłyszał o niej dzięki odważnej roli w filmie Agnieszki Smoczyńskiej Córki dancingu. Wcześniej na swoim koncie miała już niewielkie role między innymi u Władysława Pasikowskiego w filmie Jack Strong czy Jana Komasy w Mieście 44. Najnowszy film z jej udziałem – Mr. Jones – będzie miał premierę na tegorocznym Berlinale. Michalina Olszańska nie zwalnia tempa, cierpliwie pnąc się po szczeblach kariery. Wiele wskazuje na to, że najbliższe lata będą należeć do niej. Michalina Olszańska. Dziewczyna renesansu Michalina Olszańska urodziła się 29 czerwca 1992 roku. Zanim zdecydowała się na aktorstwo, z powodzeniem próbowała swoich sił w muzyce i literaturze. Córka aktorskiej pary: Agnieszki Fatygi i Wojciecha Olszańskiego, swoją pierwszą książkę napisała już w wieku 13 lat. W 2009 roku zadebiutowała jako pisarka. Dziecko Gwiazd Atlantyda zachwyciło krytyków, którzy nie szczędzili młodej autorce ciepłych słów. Dwa lata później wydała kolejną powieść. Opowiadająca o wychowywanej w lesie małej dziewczynce, która nie ma pojęcia o istnieniu ludzi Zaklęta potwierdziła talent literacki Olszańskiej. Uzdolniona muzycznie Olszańska w wieku siedmiu lat rozpoczęła naukę gry na skrzypcach. Ukończyła Ogólnokształcącą Szkołę Muzyczną II st. im. Zenona Brzewskiego, dostając się na studia na Uniwersytet Muzyczny im. Fryderyka Chopina. Jako skrzypaczka koncertowała między innymi w Filharmonii Berlińskiej. Można ją było także usłyszeć z towarzyszeniem orkiestr symfonicznych w Katowicach, Rzeszowie, Łomży i Słupsku. A to nie koniec jej muzycznych pasji. Michalina Olszańska komponuje piosenki, które sama wykonuje. Pierwsze role Michaliny Olszańskiej – Pisanie jest pasją, która wyszła całkowicie ze mnie i to jest chyba moja największa pasja. Ale skrzypce to też część mojej osobowości, której absolutnie nie wyobrażam sobie, bym miała ją odłożyć. To jest niemożliwe – przekonywała Michalina Olszańska w jednym z wywiadów tuż przed debiutem aktorskim w serialu Barwy szczęścia. Wcieliła się w nim w rolę młodej wokalistki Tiny. Jak się okazało, nie była to jednorazowa przygoda z ekranem. Olszańska w 2011 roku ostatecznie zdecydowała się porzucić Uniwersytet Muzyczny kosztem studiów na warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. Równocześnie z nauką pojawiała się w niewielkich rolach na małym i dużym ekranie. Oprócz wspomnianych filmów Jack Strong i Miasto 44 można ją było zobaczyć między innymi w filmach Warsaw By Night Natalii Korynckiej-Gruz, Żyć nie umierać Macieja Migasa czy w serialu Komisarz Alex. Pierwszą główną rolę zagrała w 2014 roku w filmie Katarzyny Jungowskiej Piąte. Nie odchodź. Przełomowym w karierze aktorskiej Michaliny Olszańskiej był rok 2015. Aktorka zagrała większą rolę u boku Marcina Kowalczyka i Krzysztofa Stroińskiego w dramacie sensacyjnym Jacka Bromskiego Anatomia zła, a jako Syrena Złota zachwyciła w odważnym filmie Agnieszki Smoczyńskiej Córki dancingu. Psychodeliczny musical o krwiożerczych syrenach, które stają się gwiazdami PRL-owskiego dancingu nie przypadł do gustu polskim widzom. Zupełnie inaczej odebrano go za granicą, gdzie zachwycił m.in. publiczność Sundance Film Festival. Nagrody na festiwalach w Porto, Chicago czy San Francisco zapewniły Smoczyńskiej międzynarodowy rozgłos, a Michalinie Olszańskiej rozpoznawalność. Przestała być kojarzona z rozbieranymi rolami, które stały się jej znakiem rozpoznawczym. Autostrada do sławy Aktorka nie spoczęła na laurach. Od momentu premiery Córek dancingu Olszańska gra coraz więcej i udowadnia, że jej sukces aktorski nie jest dziełem przypadku. W 2016 roku można ją było zobaczyć w opartym na faktach czeskim filmie Ja, Olga Hepnarova Petra Kazdy i Tomáša Weinreba. Udział w roli tytułowej, którą w całości zagrała w języku czeskim, przyniósł Olszańskiej nagrodę Czeskiego Lwa dla najlepszej aktorki. Olszańska otrzymała też za nią Nagrodę Czeskich Krytyków Filmowych, a także nagrody na festiwalach w Mińsku i Koszycach. Rok później Michalina Olszańska wystąpiła w roli głównej w Synu Królowej Śniegu Roberta Wichrowskiego, a także kontynuowała swoją przygodę z czeskim kinem filmem Muzykanci Dušana Rapoša. Zagrała również w rosyjskim dramacie historycznym Matylda Aleksieja Uczitela. W 2018 roku znowu było o Michalinie Olszańskiej głośno. Wszystko za sprawą pierwszego polskiego serialu wyprodukowanego przez serwis Netflix: 1983. W tej opowieści o alternatywnej wersji historii PRL-u wcieliła się w postać Ofelii „Effy” Ibrom. Liderki ruchu oporu sprzeciwiającego się opresyjnej polityce państwa. U boku Macieja Musiała stworzyła postać twardej dziewczyny, która zdolna jest do wszelkich poświęceń za sprawę. Olszańską można było też zobaczyć m.in. w rosyjskim kandydacie do Oscara, filmie Sobibór, gdzie wystąpiła w doborowym towarzystwie Konstantina Chabienskiego i Christophera Lamberta. Najbliższa przyszłość aktorska Michaliny Olszańskiej to rola w filmie Agnieszki Holland Mr. Jones. Film będzie miał premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, gdzie został zakwalifikowany do udziału w konkursie głównym. Jego bohaterem jest młody dziennikarz Gareth Jones (James Norton), który wsławił się artykułem opisującym jego spotkanie z Adolfem Hitlerem. Bohaterem kolejnego artykułu Jonesa ma być Józef Stalin, z którym dziennikarz również zamierza się spotkać. Od ekranowego debiutu Michaliny Olszańskiej w Barwach szczęścia minęło zaledwie siedem lat. Aktorska droga, jaką w tym czasie przebyła – w jej filmografii znaleźć można ponad trzydzieści tytułów! – wskazuje na to, że na naszych oczach rodzi się gwiazda polskiego kina, o której wkrótce z pewnością znów będzie głośno.
Historia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie
Już 7 lutego rusza jeden z najbardziej prestiżowych festiwali filmowych na świecie – Berlinale. Potrwa do 17 lutego, kiedy to ogłoszeni zostaną zwycięzcy Złotych i Srebrnych Niedźwiedzi. W tym roku w konkursie głównym festiwalu wystartuje nowy film Agnieszki Holland Mr. Jones. A jak się to wszystko zaczęło? Początki Berlinale Berlinale to jeden z trzech festiwali filmowych należących do tak zwanej Wielkiej Trójki. Obok niego to jeszcze festiwale w Cannes i Wenecji. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie organizowany jest rokrocznie od 1951 roku. Od roku 1978 Berlinale organizowany jest w lutym. Twórcą i pierwszym dyrektorem festiwalu był dr Alfred Bauer, który pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę w 1976 roku. Orędownikiem berlińskiego festiwalu był Oscar Martay, który po II wojnie światowej nadzorował i promował berliński przemysł filmowy z polecenia amerykańskiego rządu. To właśnie pożyczki ze Stanów pomogły sfinansować festiwal w pierwszych latach jego obecności na rynku filmowym. Pierwsza edycja festiwalu Berlinale odbyła się w dniach od 6 do 17 czerwca 1951 roku w Berlinie Zachodnim. Filmem, który rozpoczął pierwszą edycję festiwalu była Rebecca Alfreda Hitchcocka. Główną nagrodę pierwszego MFF w Berlinie, Złotego Niedźwiedzia, zdobyło aż pięć filmów podzielonych na kategorie wg reprezentowanych przez nie gatunków. Były to filmy Czterech w jeepie w reżyserii Leopolda Lindtberga (najlepszy film dramatyczny), Bez adresu w reżyserii Jeana-Paula Le Chanoisa (najlepsza komedia), Sprawiedliwości stało się zadość w reżyserii Andre Cayatte’a (najlepszy film przygodowy lub thriller), Kopciuszek w reżyserii Wilfreda Jacksona, Clyde’a Gerominiego i Hamiltona Luske’a (najlepszy musical) oraz Beaver Valley w reżyserii Jamesa Algara (najlepszy film dokumentalny). Po ustąpieniu przez Alfreda Bauera z funkcji dyrektora festiwalu jego następcą w 1976 roku został dziennikarz filmowy Wolf Donner. To on wprowadził zmianę terminu odbywania się festiwalu, przenosząc ją z miesięcy letnich na luty. Donner dyrektorem festiwalu był zaledwie przez trzy lata. W 1980 roku jego funkcję przejął Moritz de Hadeln, a jego z kolei w 2001 roku zastąpił Dieter Kosslick. Kosslick pełni funkcję dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie do dzisiaj. Skąd się wziął Złoty Niedźwiedź Główną nagrodą Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie jest Złoty Niedźwiedź. Statuetka została zaprojektowana przez rzeźbiarza Renée Sintenisa. Niedźwiedź to zwierzę kojarzone z Berlinem. Znajduje się zarówno na fladze Berlina jak i w jego herbie. Nie dziwi więc fakt, że stał się również symbolem berlińskiego festiwalu. Wraz z upływem lat zmieniał się sposób wyłaniania zwycięzców festiwalu. Na pierwszym festiwalu o nagrodach decydowało niemieckie jury. Później, w latach 1952-1955, zwycięzca wyłaniany był na podstawie głosów widzów. Od roku 1956 aż do teraz nagrody przyznaje międzynarodowe jury złożone z uznanych filmowców z całego świata. W historii festiwalu polscy twórcy zasiadali w jury kilkukrotnie. Wśród nich byli m.in. Jerzy Kawalerowicz, Krystyna Janda, Andrzej Wajda i Janusz Kamiński. Tylko raz w historii festiwalu nie przyznano Złotego Niedźwiedzia. Było to w 1970 roku, a program konkursowy został odwołany ze względu na kontrowersje związane z podejmującym temat wojny w Wietnamie filmem Michaela Verhoevena ok. Od następnego roku zmienione zostały kryteria dopuszczania filmów do konkursu głównego na Berlinale. Nie tylko Złoty Niedźwiedź Oprócz Złotego Niedźwiedzia w Berlinie wręczane są też Srebrne Niedźwiedzie, Nagrody specjalne, Kryształowe Niedźwiedzie oraz Teddy Award dla filmów podejmujących tematykę LGBT. Z kolei nagrodą Shooting Stars Award nagradzani są młodzi europejscy twórcy. Choć Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu pełnometrażowego wręczany jest od początku festiwalu, Srebrne Niedźwiedzie zostały wprowadzone pięć lat później w 1956 roku. W 1965 roku do festiwalu wprowadzona została specjalna nagroda dla filmu, który w konkursie głównym zajął drugie miejsce. Do 1999 roku była to nagroda Special Jury Prize, a później Jury Grand Prix. Powszechnie uważane są one za Srebrne Niedźwiedzie. Kolejne Srebrne Niedźwiedzie wręczane są w kategoriach: najlepszy reżyser, najlepszy aktor, najlepsza aktorka, najlepszy film krótkometrażowy, nagroda imienia Alfreda Bauera za innowacyjność w kinie, najlepszą muzykę (od 2002 roku) i najlepszy scenariusz (od 2008 roku). Nieregularnie filmowcy nagradzani są też Srebrnym Niedźwiedziem za wybitny wkład artystyczny oraz wybitne osiągnięcie. Te nagrody nie są wręczane każdego roku, a zdarzały się edycje festiwalu, w których nagrodzonych nimi było kilku twórców. Zobacz też: Berlinale po polsku. Polscy filmowcy na festiwalu filmowym w Berlinie Berlinale w liczbach Każdego roku na Berlinale sprzedaje się około trzystu tysięcy biletów, a przez festiwal przewija się blisko pół miliona widzów. Szacuje się, że to największa frekwencja spośród wszystkich festiwali filmowych na świecie. W poszczególnych sekcjach prezentowanych jest około czterystu filmów. Przez festiwal przewija się ponad piętnaście tysięcy osób związanych z kinem, a na każdym festiwalu akredytuje się ponad trzy i pół tysiąca dziennikarzy z ponad osiemdziesięciu krajów. W konkursie głównym Berlinale prezentowanych jest około dwudziestu filmów wyprodukowanych w przeciągu ostatnich dwunastu miesięcy i mających premierę podczas trwania festiwalu w Berlinie. Razem z festiwalem każdego roku organizowane są też targi filmowe European Film Market. To jedno z trzech najważniejszych spotkań branżowych przemysłu filmowego obok Marché du film w Cannes w maju i American Film Market w listopadzie.
Agnieszka Holland w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Berlinie! Kto jeszcze?
Przed nami Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie. Berlinale odbędzie się już po raz 69. Będzie trwał od 7 do 17 lutego. Ostatniego dnia wręczone zostaną też nagrody, czyli złote i srebrne niedźwiedzie. Które filmy nominowano? Konkurs główny Festiwalu Filmowego w Berlinie Berlinale to jeden z najbardziej prestiżowych międzynarodowych festiwali filmowych w Europie i na świecie. Jego pierwsza edycja odbyła się w 1951 roku. Nagrody przyznaje się w następujących kategoriach: Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu oraz dla najlepszego filmu krótkometrażowego, Honorowy Złoty Niedźwiedź, Srebrne Niedźwiedzie dla najlepszego reżysera, najlepszej aktorki, najlepszego aktora, za najlepszy scenariusz, za najlepszą muzykę, a także Nagrodę Grand Prix Jury. Przyznawane są także Srebrne Niedźwiedzie za wybitny wkład artystyczny w kategoriach: zdjęcia, montaż, muzyka, kostium i scenografia. Dodatkowe nagrody wręczane w czasie festiwalu to Nagroda im. Alfreda Bauera (ku pamięci założyciela festiwalu) dla filmu pełnometrażowego za innowacyjność, Panorama Publikumspreis – nagroda publiczności oraz Nagroda Teddy dla filmów o tematyce LGBT. W tym roku w jury, które wybierze zwycięskie filmy zasiądą: francuska aktorka Juliette Binoche (jako przewodnicząca), Justin Chang (Stany Zjednoczone), Sandra Hüller (Niemcy), Sebastián Lelio (Chile), Rajendra Roy (Stany Zjednoczone) oraz Trudie Styler (Zjednoczone Królewstwo). Tegorocznym polskim akcentem jest udział filmu Mr. Jones (wcześniej podawano tytuł Gareth Jones) Agnieszki Holland w konkursie głównym. Jest to opowieść o młodym dziennikarzu, który w 1933 roku zyskał sławę po publikacji artykułu o spotkaniu z Adolfem Hitlerem, który właśnie przejął władzę w Niemczech. Ambitny reporter następnie udaje się do ZSRR, by przeprowadzić wywiad ze Stalinem. Gdy słyszy o klęsce głodu na Ukrainie, odbywa tam samotną podróż. Dwa lata temu w konkursie głównym startował poprzedni film Agnieszki Holland, Pokot. Został wtedy nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem – Nagrodą imienia Alfreda Bauera. PEŁNA LISTA NOMINACJI BERLINALE Udział w konkursie głównym – nominacje: Der Boden unter den Füßen (2019), reż. Marie Kreutzer Der Goldene Handschuh (2019), reż. Fatih Akin Di jiu tian chang (2019), reż. Xiaoshuai Wang Elisa y Marcela (2019), reż. Isabel Coixet Mr. Jones (2019), reż. Agnieszka Holland Gospod postoi, imeto i' e Petrunija (2019), reż. Teona Strugar Mitevska Grâce à Dieu (2019), reż. François Ozon Ich war zuhause, aber (2019), reż. Angela Schanelec Kız Kardeşler (2018), reż. Emin Alper Öndög (2019), reż. Quan'an Wang Répertoire des villes disparues (2019), reż. Denis Côté Synonymes (2018), reż. Nadav Lapid The Kindness of Strangers (2019), reż. Lone Scherfig Ut og stjæle hester (2019), reż. Hans Petter Moland Udział w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy – nominacje: All on a Mardi Gras Day (2019), reż. Michal Pietrzyk Entropia (2019), reż. Flóra Anna Buda How to Breathe in Kern County (2017), reż. Chris Filippone Lidérc úr (2019), reż. Luca Toth Suc de síndria (2019), reż. Irene Moray Umbra (2019), reż. Florian Fischer, Johannes Krell Welt an Bord (2019), reż. Eva Könnemann
Berlinale po polsku. Polscy filmowcy na festiwalu filmowym w Berlinie
Kto został nagrodzony podczas Berlinale?
Polscy filmowcy na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie prezentują swoje dzieła już od 1965 roku. Od tej pory na berlińskim festiwalu można było zobaczyć filmy niemal wszystkich najlepszych polskich reżyserów, w tym m.in. Romana Polańskiego, Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Kieślowskiego, Jerzego Skolimowskiego czy Małgorzaty Szumowskiej. Polskie produkcje nie miały szczęścia do Złotych Niedźwiedzi. Największe wyróżnienia festiwalu Berlinale otrzymali jedynie Roman Polański i Jerzy Skolimowski, ale za filmy, które powstały poza granicami Polski. Złotym Niedźwiedziem może pochwalić się jeszcze Piotr Karwas, którego animacja Maski została nagrodzona w kategorii dla najlepszych filmów krótkometrażowych. O wiele lepiej wygląda sytuacja, jeśli chodzi o Srebrne Niedźwiedzie. Te w ciągu blisko siedemdziesięciu lat trwania festiwalu trafiły do kilkunastu polskich twórców: reżyserów, aktorów, operatorów czy kompozytorów. Oto polska historia festiwalu Berlinale. Polacy na Berlinale, lata 1965-1975 Polski udział na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie rozpoczął w 1965 roku nakręconym już poza granicami Polski thrillerem Wstręt Roman Polański. Film z udziałem Catherine Deneuve brał udział w konkursie głównym berlińskiego festiwalu. Przegrał rywalizację o Złotego Niedźwiedzia z filmem Alphaville w reżyserii Jeana-Luca Godarda. Na pocieszenie został Polańskiemu Srebrny Niedźwiedź w kategorii: Nadzwyczajna nagroda jury oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Rok później Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił już w ręce Polańskiego. Najważniejszą nagrodę festiwalu filmowego Berlinale otrzymał za film Matnia. W tym samym 1966 roku Srebrny Niedźwiedź trafił jeszcze do Waleriana Borowczyka. Jego Rozalia otrzymała nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Złotą passę polskich reżyserów na festiwalu filmowym w Berlinie kontynuował w 1967 roku Jerzy Skolimowski, który został nagrodzony Złotym Niedźwiedziem za nakręcony w Belgii film Start. Filmowi Skolimowskiego przypadła też Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). W kolejnych latach Polański i Borowczyk ponownie zostali nagrodzeni za swoje filmy. W 1972 roku Weekend z mistrzem wyreżyserowany przez Polańskiego i Franka Simona otrzymał Wyróżnienie Specjalne dla filmu dokumentalnego, a także brał udział w konkursie głównym festiwalu, przegrywając z filmem Opowieści kanterberyjskie Piera Paola Pasoliniego. Z kolei w tym samym roku specjalna Nagroda Interfilm Grand Prix trafiła w ręce Borowczyka za film Blanka. Wcześniej, bo w 1968 roku, swoją obecność na Berlinale po raz pierwszy zaznaczył Andrzej Wajda. Jego film Bramy raju brał udział w konkursie głównym. Musiał jednak uznać wyższość filmu Jana Troella Na kogo wypadnie. Podobny debiut na festiwalu w Berlinie zaliczył też w 1975 roku Krzysztof Zanussi. Bilans kwartalny w jego reżyserii został uhonorowany nagrodą specjalną Katolickiego Biura Filmowego (OCIC). Brał też udział w konkursie głównym festiwalu ulegając Adopcji Márty Mészáros. Polacy na Berlinale, lata 1976-1982 Kolejne edycje Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie polscy artyści rozpoczęli od dużego sukcesu. W 1976 roku Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki trafił w ręce Jadwigi Barańskiej. Polska aktorka została uhonorowana za rolę Barbary Niechcic w filmie Jerzego Antczaka Noce i dnie. Filmowi Antczaka przypadła też Specjalna Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). Zarówno Noce i dnie jak i Zaklęte rewiry Janusza Majewskiego brały udział w konkursie głównym Berlinale ’76, ale przegrały z filmem Roberta Altmana Buffalo Bill i Indianie. Dwa lata później kolejny Srebrny Niedźwiedź trafił do Jerzego Kawalerowicza za wybitny wkład artystyczny. Kawalerowicz zaprezentował w konkursie głównym film Śmierć prezydenta, ale Złoty Niedźwiedź przypadł wtedy filmom Las Palabras de Max Emilia Martíneza Lázaro oraz Pstrągi (1978) José Luisa Garcíi Sáncheza. W 1980 roku swoje filmy w Berlinale zaprezentowali Andrzej Wajda i Krzysztof Kieślowski. Amator Kieślowskiego otrzymał w Berlinie specjalną nagrodę Interfilm im. Otto Dibeliusa na forum Nowe Kino. Dyrygent Wajdy startował w konkursie głównym ulegając filmom Heartland Richarda Pearce’a i Palermo czy Wolfsburg Wernera Schroetera. Na osłodę pozostał Srebrny Niedźwiedź dla Andrzeja Seweryna za rolę Adama Pietryka w filmie Wajdy. Nowy rozdział w polskim udziale na festiwalu filmowym Berlinale rozpoczęła w 1981 roku Agnieszka Holland. Jej Gorączka startowała w konkursie głównym ulegając filmowi Szybciej, Szybciej Carlosa Saury. Występująca w Gorączce Barbara Grabowska została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszej aktorki. Jednak jej dalsza kariera nie potoczyła się tak jak można by się tego spodziewać. Aktorka zginęła w nieszczęśliwym wypadku kolejowym w okolicach Częstochowy. Rok później Berlin należał do Wojciecha Marczewskiego, którego Dreszcze zebrały aż cztery nagrody w tym specjalnego Srebrnego Niedźwiedzia. Oprócz niego w ręce reżysera trafiły dwie nagrody specjalne: Nagroda Interfilm – wyróżnienie oraz Nagroda Międzynarodowego Stowarzyszenia Kin Artystycznych (CICAE) oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). W konkursie głównym Dreszcze musiały jednak uznać wyższość filmu Rainera Wernera Fassbindera Tęsknota Veroniki Voss. Polacy na Berlinale, lata 1986-1997 Cztery lata trzeba było czekać na kolejny polski akcent w Berlinie. W 1986 roku Kobieta z prowincji Andrzeja Barańskiego otrzymała tam Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) na forum Nowe Kino. Rok później Siekierezada Witolda Leszczyńskiego została uhonorowana tą samą nagrodą. Do filmu Leszczyńskiego trafiła też nagroda specjalna Interfilm im. Otto Dibeliusa. W 1987 roku w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy startował też film Nerwowe życie kosmosu Piotra Dumały. W następnym roku o Złotego Niedźwiedzia (nagroda przypadła ostatecznie filmowi Czerwone sorgo Yimou Zhanga) rywalizowały Biesy Andrzeja Wajdy i Matka królów Janusza Zaorskiego. Zaorski za wybitne osiągnięcia filmowe otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia, a Matka królów otrzymała specjalne wyróżnienie Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Kolejna przerwa między sukcesami polskiego kina na festiwalu w Berlinie trwała aż sześć lat. W 1994 roku złą passę przerwał Krzysztof Kieślowski zdobywając Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię filmu Trzy kolory: Biały. Startował też ze swoim filmem w konkursie głównym, ale przegrał z filmem Jima Sheridana W imię ojca. Dwa lata później Srebrny Niedźwiedź za wybitny wkład artystyczny trafił w ręce Andrzeja Wajdy. Jego Wielki tydzień bezskutecznie rywalizował w konkursie głównym z filmem Anga Lee Rozważna i romantyczna. W 1997 roku w konkursie głównym startował kolejny film Wajdy Panna Nikt. Złotego Niedźwiedzia otrzymał jednak Skandalista Larry Flynt Milosa Formana. W tym samym roku Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą muzykę został nagrodzony Zbigniew Preisner. Nagroda przypadła mu za kompozycje do zagranicznego filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Z kolei Nagrodą Specjalną Funduszu Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci (UNICEF) został uhonorowany Paweł Łoziński za film Kratka. Polacy na Berlinale, lata 1999-2009 Najważniejsze polskie wyróżnienia w kolejnych edycjach Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie przypadły autorom filmów krótkometrażowych. W 1999 roku Złoty Niedźwiedź trafił do rąk urodzonego w Łodzi Piotra Karwasa za niemiecko-polską koprodukcję Maski. Sześć lat później pochodząca z Koszalina Izabela Plucińska zwyciężyła Srebrnego Niedźwiedzia za krótkometrażówkę Jam Session, która również była polsko-niemiecką koprodukcją. W 2003 roku trzy nagrody (Nagroda Jury Ekumenicznego, Najlepszy film na forum Nowe Kino; Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) – Nagroda na forum Nowe Kino oraz Nagroda Don Kichota) trafiły w ręce Piotra Trzaskalskiego za film Edi. W 2004 roku Ballada o kozie Bartosza Konopki otrzymała Nagrodę Planet dla filmu dokumentalnego. Rok 2005 to z kolei specjalna nagroda Deutsches Kinderhilfswerk dla najlepszego filmu krótkometrażowego, którą otrzymała warszawianka Alicja Jaworski za film Lilla grisen flyger. W kolejnym roku Nagrodę Jury Ekumenicznego otrzymał Feliks Falk za Komornika, a specjalną nagrodę Deutsches Kinderhilfswerk dla filmu pełnometrażowego Dorota Kędzierzawska i jej film Jestem. Oprócz tych nagród w konkursie głównym festiwalu w 2001 i 2009 roku brały udział filmy Weiser Wojciecha Marczewskiego i Tatarak Andrzeja Wajdy. Przegrały odpowiednio z Intymnością Patrice’a Chereau oraz Gorzkim mlekiem Claudii Llosy. Film Wajdy, razem z filmem Gigante Adriana Binieza, otrzymał specjalną nagrodę im. Alfreda Bauera. To nazwane na cześć pierwszego dyrektora festiwalu wyróżnienie przyznawane filmowi fabularnemu, który otwiera nowe horyzonty sztuki filmowej i wykazuje się wyjątkową innowacyjnością i oryginalnością. Polskie akcenty na festiwalu Berlinale w latach 1999-2009 uzupełniają biorące udział w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy Rendez-vous Marcina Janosa Krawczyka oraz Kizi Mizi Mariusza Wilczyńskiego. Polacy na Berlinale, lata 2010-2014 Zanim Małgorzata Szumowska dała sygnał do ofensywy dla zdolnych, młodych filmowców pochodzących z Polski, w 2010 roku po raz kolejny przypomniał o sobie w Berlinie Roman Polański. Odebrał on Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera za film Autor widmo. Z tym samym filmem startował w konkursie głównym jednak musiał uznać wyższość Semiha Kaplanoğlu i jego filmu Miód. Rok później w konkursie dla najlepszego filmu krótkometrażowego wystartował film Świteź Kamila Polaka. W tym samym konkursie wystartowali jeszcze w 2012 roku Mariola Brilowska z filmem And as Morgengrauen, a w 2014 Ewa Borysewicz z filmem Do serca twego. W 2011 roku Srebrny Niedźwiedź trafił do polskiego operatora Wojciecha Staronia za zdjęcia do filmu Nagroda w reżyserii Pauli Markovitch. W tym samym roku Dorota Kędzierzawska odebrała dwie nagrody specjalne za Jutro będzie lepiej. Były to Nagroda Deutsches Kinderhilfswerk Grand Prix dla najlepszego filmu oraz Nagroda pokojowa. Dwa lata później w 2013 roku Polskę na festiwalu Berlinale reprezentowały Małgorzata Szumowska z filmem W imię… oraz Katarzyna Rosłaniec z filmem Bejbi blues. W imię… rywalizowało w konkursie głównym między innymi z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia, filmem Pozycja dziecka w reżyserii Calina Petera Netzera. Szumowskiej i jej filmowi przypadła w udziale nagroda specjalna czytelników Siegessäule oraz nagroda Jury Teddy dla najlepszego filmu poświęconego gejom i lesbijkom. Katarzyna Rosłaniec również nie wyjechała z Berlina z pustymi rękami. Jej Bejbi blues został nagrodzony dwoma Kryształowymi Niedźwiedziami Międzynarodowego Jury Generacji 14plus dla najlepszego filmu pełnometrażowego oraz nagrodą specjalną. Polacy na Berlinale, lata 2015-2018 W kolejnych latach Małgorzata Szumowska powracała do Berlina dwa razy. W 2015 roku została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą reżyserię. Jej film Body/Ciało startował w konkursie głównym, ale w pokonanym polu pozostawił go Taxi-Teheran Jafara Panahiego. Trzy lata później Twarz Szumowskiej zyskała uznanie Jury i została uhonorowana nagrodą Grand Prix Jury – Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszego filmu. Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił w tym roku do Adiny Pintilie i filmu Touch Me Not. W 2016 roku w Berlinie triumfował Tomasz Wasilewski i jego Zjednoczone stany miłości. Wasilewski otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera, a jego film konkurował m.in. z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia filmem Fuocoammare. Ogień na morzu Gianfranco Rosiego. Ostatni jak do tej pory „polski” Srebrny Niedźwiedź został wręczony w 2017 roku Agnieszce Holland, której film Pokot otrzymał nagrodę im. Alfreda Bauera. Pokot brał też udział w konkursie głównym festiwalu przegrywając z Duszą i ciałem Ildikó Enyedi. Agnieszka Holland będzie miała okazję do walki o Złotego Niedźwiedzia w tym roku. W konkursie głównym Berlinale wystartuje jej najnowszy film Mr. Jones. Listę polskich osiągnięć na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w latach 2015-2018 uzupełnia film Joanny Rytel Moms on Fire, który w 2016 roku otrzymał Nagrodę Jury Teddy dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Na koncie polskich filmowców są też dwa Kryształowe Niedźwiedzie dla Rafała Kapelińskiego (Nagroda Jury Młodych Generacji 14plus – najlepszy film pełnometrażowy za brytyjski Butterfly Kisses) i Pauliny Ziółkowskiej (Nagroda Międzynarodowego Jury Generacji 14plus – wyróżnienie specjalne dla filmu krótkometrażowego za Na zdrowie!). A także nominacja do Kryształowego Niedźwiedzia dla Kuby Czekaja za film Królewicz Olch.
To one zachwyciły stylizacjami podczas ubiegłych edycji Berlinale!
Nieustannie od 1951 roku w Berlinie odbywa się jeden z najbardziej prestiżowych międzynarodowych festiwali filmowych. Na Berlinale prezentowane są produkcje z całego świata, a Srebrnymi i Złotymi Niedźwiedziami nagradzane są te najlepsze. W związku z tym co roku w lutym do stolicy Niemiec zjeżdżają się najwybitniejsi twórcy filmowi, a kreacje na wydarzenie szykowane są już wiele miesięcy wcześniej. Większość kobiet stara się zabłysnąć. Kierują się słowami Harry'ego Winstona: „Ludzie będą się gapić. Sprawcie, by ta chwila, którą na to poświęcą, była warta ich czasu”. W naszej galerii wyróżniliśmy najpiękniejsze stylizacje, które zapierały dech w piersiach. Można po nich wywnioskować, że właśnie te najprostsze rozwiązania były najlepsze oraz ponadczasowe. Zobaczcie sami! Który outfit podoba Wam się najbardziej?
Oto najgorsze stylizacje gwiazd w historii Berlinale!
Ubrałybyście się tak na festiwal filmowy?
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie odbywa się corocznie w lutym już od 68 lat. Jury wydarzenia od samego początku kładło specjalny nacisk, aby podczas niego przedstawiano produkcje z całego świata. W związku z tym na Berlinale za każdym razem goszczą twarze znane z pierwszych stron gazet, a także najwybitniejsi twórcy filmowi. Jednak mimo rangi i popularności imprezy, nie każdy wie, jak ma się na nią ubrać. Często zdarzają się przesadzone, tandetne czy niedopasowane stylizacje. Wydaje się, że bohaterki naszej galerii kierowały się słowami Coco Chanel „Ubierz się niechlujnie, zapamiętają sukienkę. Ubierz się nienagannie, zapamiętają ciebie” i nie chciały zapaść ludziom w pamieć... Za to ich kreacje zostaną zapamiętane na długie lata! Zobaczcie je w naszej galerii. Naszą faworytką jest Bai Ling. A która według Was jest najgorsza?
Odkryj świat Międzynarodowych Festiwali Filmowych z Mastercard®
Mastercard® od lat wspiera kino na światowym poziomie, dlatego po raz kolejny jest partnerem trzech najbardziej prestiżowych europejskich festiwali filmowych - w Berlinie, Cannes i Wenecji. W najbliższych miesiącach przygotuj się więc na bezcenne festiwalowe przeżycia razem z Mastercard®. Bezcenne chwile W trakcie międzynarodowych festiwali filmowych magia kina wykracza poza ekran i czerwony dywan, niosąc za sobą duże emocje – i dla nominowanych, i dla widzów. Bycie docenionym za talent i wysiłek? Bezcenne. Obejrzenie dobrego filmu w doborowym towarzystwie gwiazd i miłośników kina? Bezcenne. Te i inne doświadczenie są możliwe dzięki Mastercard®, który od lat dokłada wszelkich starań, by spełnić marzenia kinomaniaków i pomóc im zobaczyć coś bezcennego. Sezon festiwalowy W tym miesiącu oczy filmowego świata i miłośników kina zwracają się ku stolicy Niemiec. 69. już Berlinale rozpoczyna sezon europejskich festiwali filmowych. Do września w świecie filmu będą królowały dwa europejskie miasta – Cannes i Wenecja. Ci najbardziej znani i doceniani powalczą o prestiżowe nagrody - we Francji w maju i we Włoszech na przełomie sierpnia i września. Berlinale po raz 69. Pierwsze niedźwiedzie trafiły w ręce uznanych artystów w czerwcu 1951 roku, a od 1978 Berlinale organizowane jest w lutym i rokrocznie rozpoczyna sezon prestiżowych festiwali filmowych. W tym roku Złote i Srebrne Niedźwiedzie zostaną rozdane po raz 69., a pokazy filmów rozpoczną się już 7 lutego. W tegorocznym Konkursie Głównym o statuetkę zawalczy m.in. film Agnieszki Holland „Mr. Jones”, który właśnie podczas festiwalu będzie miał swoją światową premierę. Tych, którzy ze statuetkami wrócą do domów, poznamy ostatniego dnia festiwalu – 17 lutego. Gwiazdy na czerwonym dywanie Festiwale w Berlinie, Cannes i Wenecji to nie tylko kino, a również świat pełen blichtru. Tutaj kreacje gwiazd wzbudzają równie wielkie emocje, co filmy! Mała czarna idzie w zapomnienie, liczy się fantazja, szyk i moda przez duże „m”! Kto w tym roku skradnie całą uwagę? Która gwiazda podbije serca krytyków mody, a czyja stylizacja okaże się modowym faux-pas? Przekonamy się wkrótce! W lutym, maju i na przełomie sierpnia oraz września kierujemy nasze obiektywy w stronę Berlina, Cannes i Wenecji. Będziemy sprawdzać i zdawać relację - kto wygrał na ekranie, a kto na czerwonym dywanie. Nie możecie tego przegapić! Partnerem publikacji jest Mastercard
Srebrny Niedźwiedź festiwalu filmowego w Berlinie dla Agnieszki Holland!
Wielki sukces polskiego kina! Agnieszka Holland otrzymała nagrodę Srebrnego Niedźwiedzia festiwalu filmowego w Berlinie za swój najnowszy film Pokot. Najważniejszą nagrodę festiwalu w Berlinie, Złotego Niedźwiedzia, zdobył węgierski film On Body and Soul. Srebrny Niedźwiedź dla Agnieszki Holland Nagroda Srebrnego Niedźwiedzia nazywana na cześć założyciela festiwalu Nagrodą Alfreda Bauera, przyznawana jest reżyserom, którzy wyznaczają nowe perspektywy sztuki filmowej. By odebrać nagrodę Agnieszka Holland weszła na scenę w towarzystwie córki i jednocześnie drugiej reżyserki filmu, Kasi Adamik. „Nie wyreżyserowałam tego filmu sama. To, że mój film może walczyć o tak ważne nagrody, zawdzięczam temu, że mam wielu wspaniałych współpracowników”, mówiła ze sceny Holland. Podziękowała też córce, za to, że ta zagrzewa ją do pracy, a chwilach zwątpienia. Jednak kolejne słowa reżyserki były gorzkie. „Żyjemy w trudnych czasach. Potrzebujemy filmów odważnych, ważnych i dotykających tematów ważnych dla naszej planety”, mówiła ze sceny Agnieszka Holland. O czym jest Pokot Agnieszki Holland ? Scenariusz nagrodzonego w Berlinie thrillera powstał na motywach głośnej powieści Olgi Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych. I pisząc w dużym uproszczeniu porusza sprawę konfliktu między obrońcami zwierząt a myśliwskim lobby. Główna bohaterka filmu to emerytka, astrolożka z zamiłowania i wegetarianka Janina Duszejko (w tej roli świetna Agnieszka Mandat, której Holland dziękowała ze sceny) , która dawniej budowała mosty na Bliskim Wschodzie, a dziś mieszka w Sudetach ze swymi psami, które sama nazywa swoimi dziećmi. Któregoś dnia psy nie wracają do domu, a poszukująca ich w okolicznych lasach Duszejko odnajduje ciało swojego sąsiada kłusownika. Tak rozpoczyna się jej niekonwencjonalne śledztwo i intryga, gdzie śmierć czai się na każdego. I każdy może być podejrzany. „Pokot działa jak kłusownicze wnyki. Stąpniesz i zanim się obejrzysz, wisisz głową w dół i wołasz o pomoc”, pisał o filmie Holland, Roman Praszyński dla viva.pl. Zaś sama reżyserka w rozmowie z nami przyznała, że nie chciała zrobić filmu politycznego, choć ma wrażenie, że ze względu na sytuację w Polsce, targanej konfliktami wartości, taki poniekąd wyszedł…