Ten codzienny zwyczaj przejęła od Indian, teraz poleca go każdemu z nas. Beata Pawlikowska o swoich niezwykłych rytuałach
Wizyta w domu Beaty Pawlikowskiej pozwoliła nam nie tylko poznać lepiej cztery kąty podróżniczki, ale także jej codzienne zwyczaje. Okazuje się, że nie zawsze praktykowała to, co dziś jest podstawą jej każdego dnia. Gdyby nie Indianie, może nigdy by tego nie wprowadziła w życie...
Jej życie składa się z pisania książek, podróży i codziennych rytuałów. Żaden dzień nie obejdzie się bez kilku rzeczy, które Beata Pawlikowska praktykuje od lat. Tylko nam podczas odwiedzin u niej w domu wyjawiła, co jest dla niej najważniejsze, by móc czuć spokój i równowagę. Jednego nauczyła się od Indian… Beata Pawlikowska: jej zwyczaje i rytuały Wielu wielbicieli twórczości i stylu życia Beaty Pawlikowskiej jest ciekawych, jakie zasady ma pisarka w swoim codziennym funkcjonowaniu. Zawsze, ale szczególnie podczas pracy nad nowymi publikacjami, pilnuje jednego. „Najważniejsze podczas pracy są dla mnie cisza i spokój. Żeby nikt nie zawracał głowy. Dlatego lubię wstawać bardzo wcześnie rano, około 5. Pierwsza rzecz, którą robię, to wychodzę na dwór, żeby przywitać się ze światem. Żeby poczuć tę niezwykłą moc wschodzącego słońca, żeby popatrzeć w niebo. I potem wracam, siadam i całkowicie koncentruję się na pracy. Nie włączam telefonu, nie sprawdzam maila, nie zaglądam do internetu, tylko jestem stuprocentowo skoncentrowana i pracuję w takim stanie, który nazywa się flow, czyli kiedy umysł zarządza tym, co się dzieje i robi to w równym stopniu, co serce”, opowiada przed kamerą VIVY.pl. Okazuje się, że nie zawsze była tak uważna. Dopiero od Indian nauczyła się tego, jak ważna jest wewnętrzna harmonia. „Był taki moment, kiedy zaczęłam się zmieniać. Kiedy podczas podróży do dżungli amazońskiej odkryłam, że można myśleć zupełnie inaczej i działać zupełnie inaczej. I od Indian nauczyłam się zupełnie innego systemu wartości, ale nauczyłam się też dostrzegać rzeczy, których wcześniej nie widziałam. Pamiętam, kiedyś sobie uświadomiłam, jak cudownie śpiewają ptaki. Zaczęłam się zastanawiać, czy te ptaki wcześniej nie śpiewały tak cudownie, czy też to ja po raz pierwszy byłam gotowa je usłyszeć”, mówił nam Beata Pawlikowska i zaleca wszystkim podobną czułość na naturę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pełnia kolorów i pamiątki ze świata - to jedyny taki dom w Polsce! Trudno uwierzyć, co Beata Pawlikowska trzyma w swoim gabinecie Ponadto podróżniczka wyjawiła nam, jak zdrowo się odżywiać; dlaczego warto gotować w przezroczystych garnkach oraz co dają jej malowanie i uprawianie jogi. O wszystkim tym posłuchasz w naszym materiale wideo. Polecamy! View oEmbed on the source website
Mówi o niewłaściwym odżywianiu Polaków, wskazuje główny grzech producentów żywności. Niemal wszyscy kupujemy to codziennie!
Zrobienie zakupów to nie taka prosta sprawa. Szczególnie gdy chcemy wybrać produkty, które będą dobre dla naszego organizmu. Według Beaty Pawlikowskiej wielu z nas codziennie nabiera się na triki producentów żywności. Jakie metody stosują i na co warto zwracać uwagę? Zapytaliśmy.
Po wielu książkach o podróżach, muzyce i stylu życia przyszedł czas na pozycję o zdrowym odżywianiu. Beata Pawlikowska od lat interesuje się tym tematem i zgłębia tajniki takiego karmienia organizmu, by ten był nie tylko syty, ale wolny od toksyn i chorób. Rozmówczyni VIVA.pl zaprosiła nas do swojego domu i opowiedziała o tym, jakie są największe grzechy producentów żywności. Beata Pawlikowska o jedzeniu. Czego nie powinniśmy kupować? Książka „W dżungli jedzenia” Choć dziś Beata Pawlikowska wie o zdrowym podejściu do odżywiania bardzo wiele, nie zawsze tak było. „Nauczyłam się gotować z konieczności. Dlatego, że kiedyś odżywiałam się bardzo niezdrowo. Jadłam różne rzeczy z proszku i z puszki. I dopiero potem zaczęłam się interesować tym, w jaki sposób to, co jem, wpływa na to, jak się czuję, jak wyglądam, jakie mam zdrowie. Odkryłam, że to wszystko, co jadłam kiedyś, było bardzo niezdrowe. Postanowiłam zmienić całkowicie tryb życia i sposób odżywiania się. I teraz gotuję codziennie, piekę też chleb. Najlepszy chleb na świecie, na zakwasie, z suszonymi śliwkami i orzechami włoskimi i z czarnuszką”, powiedziała nam przed kamerą VIVY.pl i wspomniała, że całą zdobytą wiedzę zaklęła w książce „W dżungli jedzenia”. „Do tej książki materiały zbierałam przez 20 lat. Ostatnich 6 lat zaś ją pisałam. Zebrałam w niej to wszystko, co udało mi się odkryć na temat tego, w jaki sposób wytwarzana jest współczesna żywność - ta sprzedawana w sklepach. Chociaż nie powinnam w ogóle mówić, że to jest żywność, tylko to są produkty wysoko przetworzone, fabryczne”, zaznaczyła i zdradziła, jak jesteśmy oszukiwani podczas robienia zakupów. „Jesteśmy bardzo oszukiwani na wiele różnych sposobów, dlatego że jedzenie produkowane w fabrykach nie ma nas karmić, tylko ma zarabiać pieniądze dla ich producentów. Jest robione z najtańszych, rozdrobnionych substancji, z których wraz z różnymi dodatkami technologicznymi robi się coś, co przypomina żywność”, opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu z VIVA.pl, podkreślając, że także wszystkie fast-foody są robione tak, by właściwie nie trzeba było ich gryźć. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pełnia kolorów i pamiątki ze świata - to jedyny taki dom w Polsce! Trudno uwierzyć, co Beata Pawlikowska trzyma w swoim gabinecie A jaki zdaniem autorki książek jest największy grzech producentów żywności? „Myślę, że to, że większość jedzenia w sklepach jest zrobiona tylko z trzech roślin, to znaczy z soi, z kukurydzy i z pszenicy. I na przykład lecytyna sojowa, która jest dodawana wszędzie do prawie wszystkich produktów, która jest konserwantem i emulgatorem, ma bardzo szkodliwy wpływ na jelita. Może prowadzić do powstawania przewlekłych stanów zapalnych, a z tych przewlekłych stanów zapalnych potem powstają różne choroby, które nazywamy cywilizacyjnymi - od otyłości przez cukrzycę, aż po nowotwory. Więc jedzenie sprzedawane w sklepach najczęściej jest szkodliwe”, podsumowała Beata Pawlikowska, ale dodała też, że oczywiście znajdziemy i produkty zdrowe, tylko trzeba wiedzieć jakie i samemu z nich ugotować potrawy. Co przywitało nas w kuchni podróżniczki? Zobacz nasz materiał i dowiedz się! View oEmbed on the source website
Pełnia kolorów i pamiątki ze świata - to jedyny taki dom w Polsce! Trudno uwierzyć, co Beata Pawlikowska trzyma w swoim gabinecie
Podróżniczka i autorka książek od lat żyje na wysokich obrotach. Dlatego w swoim domu lubi czuć spokój i harmonię. Beata Pawlikowska zaprosiła nas do swojego świata pełnego barw i rzeczy, które przywiozła z wszelakich podróży. Ale to, co zainteresowało nas najbardziej, ma związek z Elvisem Presleyem...
Gdy promienie słońca nieśmiało żegnały kończące się lato, dotarliśmy z kamerą do domu Beaty Pawlikowskiej. Domu, który, choć znajduje się w pędzącej na najwyższych obrotach Warszawie, daje poczucie spokoju, zwolnienia i wyciszenia. Piękne światło, równo poukładane przedmioty, rośliny i feeria barw dają możliwość zrelaksowania się po intensywnych podróżach i zadaniach. I właśnie takiego mieszkania pragnęła podróżniczka. Dom Beaty Pawlikowskiej – wideo. Jak mieszka podróżniczka? Jeszcze przed drzwiami do domu, w którym mieszka Beata Pawlikowska, powitał nas jeden z jej czworonogów. Okazuje się, że wszystkie koty autorki wielu książek mają ciekawe imiona. „Serdecznie zapraszam do mojego domu, w którym mieszkam razem z Elvisem Presleyem, Krzysztofem Kolumbem, Pablo Picasso, Albertem Einsteinem i Janem Kochanowskim”, usłyszeliśmy przed kamerą VIVY.pl. W salonie pani Beaty zachwyciła nas liczba pamiątek i jeden z kształtów wystających ze ścian. Zdecydowanie coś nam przypominał… „Ten kominek faktycznie jest w kształcie schodkowej piramidy Majów. Wpadłam na ten pomysł, kiedy urządzałam moje pierwsze mieszkanie, czyli 20 lat temu. I wtedy zaprojektowałam pierwszą taką piramidę Majów jako kominek. Ta jest druga i tutaj stoją bardzo niezwykłe rzeczy, które przywiozłam z różnych, bardzo ciekawych miejsc”, powiedziała nam i i wskazała między innymi na kamienne ptaki z Zimbabwe i drewniane figurki z Gwatemali. Okazuje się, że podróżniczka przywozi też do swojego warszawskiego azylu tkaniny z całego świata. „To jest tkanina z Meksyku. Uwielbiam takie kolory. I do niedawna jeszcze tu wszystkie kanapy były przykryte właśnie meksykańskimi wzorami, ale na lato zmieniłam je i przykryłam tkaninami z Indii, bo są lżejsze. Mam też kolorowe obrazy, które przywożę z różnych miejsc świata. Tutaj jest np. obraz z Zanzibaru, który mnie zachwycił, dlatego, że to jest niezwykłe, że po pierwsze można pokazać takie egzotyczne ptaki, a po drugie, żeby zrobić różowe tło do tych szalonych gepardów”, opowiadała nam. CZYTAJ RÓWNIEŻ: 39 metrów kwadratowych Krzysztofa Mirucia: tak mieszka znany architekt! Byliśmy tam z kamerą W związki z ta ogromną kolekcją przedmiotów, które zostały wyprodukowane na krańcach świata, zapytaliśmy, czy Beata Pawlikowska uwielbia lokalne bazarki. „Oczywiście, targowisko to jest obowiązkowe miejsce w każdym kraju, do którego wyjadę. Mogę nie widzieć pomników ani zabytków, ale na targowisko i na stację kolejową, i na stację autobusów zawsze pójdę”, powiedziała w rozmowie z Rafałem Kowalskim z VIVA.pl. Najciekawsza zdobycz znajduje się jednak w jej gabinecie. Okazuje się, że pani Beata jest w posiadaniu instrumentu, na którym kiedyś grał sam król rock’n’rolla! Jak to możliwe, że zdobyła przedmiot związany z Elvisem Presleyem? „Kilkanaście lat temu pojechałam prywatnie, tylko dla siebie, na wyprawę do Ameryki śladami muzyki bluesowej. Zaczęłam od Nashville i dotarłam na południe. Zatrzymałam się w takiej małej wiosce, która nazywa się Clarksdale w stanie Missisipi. Ta wioska słynie z tego, że tam powstał. I znalazłam w niej mały sklepik, w którym były bardzo różne gitary. I wypatrzyłam na ścianie jedną z nich i się okazało, że to jest gitara z 1958 roku. I, co najważniejsze, prawdopodobnie grał na niej sam Elvis Presley. Pamiętam, że w jednym z filmów, w którym zagrał, jest taka scena, gdzie on wychodzi na takie podwyższenie i zaczyna śpiewać z grupą muzyków. To właśnie w niej gra na gitarze, która wygląda identycznie jak ta. Więc może naprawdę na niej grał”, opowiadała nam. Cały materiał wideo znajdziecie na naszym YouTubie, a w księgarniach już czeka na Was nowa książka Beaty Pawlikowskiej „W dżungli jedzenia”. Polecamy! View oEmbed on the source website
Byli małżeństwem, choć nie mogli na siebie patrzeć. Beata Pawlikowska gorzko o relacji z Cejrowskim
Beata Pawlikowska w rozmowie z Żurnalistą otwarcie mówi o swoim byłym związku z Wojciechem Cejrowskim. Przyznaje, że ich relacja była pełna konfliktów i braku wzajemnego zrozumienia. Dzięki rozstaniu mogła lepiej poznać siebie i zrozumieć swoje potrzeby.
Nie byli przyjaciółmi, nie rozumieli się, a zamiast bliskości – dzieliły ich poglądy i brak akceptacji. Beata Pawlikowska po latach opowiada o związku z Wojciechem Cejrowskim. To wyznanie otwiera zupełnie nowy rozdział w zrozumieniu tej medialnej relacji. Brak porozumienia i dystans emocjonalny Beata Pawlikowska, znana podróżniczka i autorka książek, wraca pamięcią do burzliwego etapu swojego życia – związku z Wojciechem Cejrowskim. Choć na zewnątrz ich relacja mogła wyglądać jak spotkanie dwóch silnych osobowości, wewnętrznie brakowało w niej porozumienia i bliskości. W szczerej rozmowie w podcaście Żurnalisty wyznała, że między nimi nie było przyjaźni, zaufania ani emocjonalnej więzi. Zamiast wspólnoty, para funkcjonowała w cieniu nieporozumień i rozbieżnych wartości. Relacja, która w założeniu miała być partnerska, okazała się źródłem frustracji i rozczarowania. Pawlikowska podkreśliła, że nie czuła się akceptowana, a wręcz przeciwnie – miała wrażenie, że jej twórczość i osobowość były odrzucane. ZOBACZ TEŻ: Presja partnerów była ogromna, ale nie ustąpiła. Beata Pawlikowska nie żałuje decyzji Brak wsparcia i trudne emocje Jednym z najbardziej bolesnych aspektów tej relacji był brak akceptacji dla jej pracy. Wojciech Cejrowski, również związany z mediami i literaturą, nie tylko nie wspierał Pawlikowskiej, ale nie akceptował jej książek. Dla autorki, która pisanie traktuje jako integralną część swojej tożsamości, takie podejście było szczególnie dotkliwe. "Cejrowski to był mąż i niemąż jednocześnie, ale nie był miłością mojego życia. Gdyby był, nie odeszłabym." mówiła dla Vivy. W rozmowie z Żurnalistą Pawlikowska otwarcie przyznała, że brak wsparcia i negatywna ocena ze strony partnera były trudne do zniesienia. Zamiast być inspirującą parą, wspierającą się w twórczym procesie, stali się dla siebie ciężarem. Emocjonalna izolacja i wzajemna niechęć pogłębiały się z czasem, prowadząc do nieuniknionej decyzji o rozstaniu. "To nie był dobry związek. Nie lubiliśmy się, nie byliśmy przyjaciółmi. Ja nie lubiłam jego kontrowersyjnego programu w telewizji, bo kompletnie nie zgadzałam się z jego poglądami, on nie znosił moich książek, szczególnie tych o życiu. Walczyliśmy, trzaskaliśmy drzwiami, rozstawaliśmy się, wracaliśmy. Na całe szczęście to dla mnie zamknięty rozdział" - mówiła. CZYTAJ TEŻ: Rozstali się dwa lata po ślubie. Teraz Pawlikowska pierwszy raz opowiedziała o tym, co ich poróżniło Nowe życie i siła po rozstaniu Zakończenie związku z Cejrowskim stało się dla Pawlikowskiej punktem zwrotnym. Nie tylko nie żałuje tej decyzji, ale uważa ją za jedną z najważniejszych w swoim życiu. Dzięki niej mogła odzyskać wewnętrzną równowagę, skoncentrować się na własnym rozwoju i zacząć żyć w zgodzie ze sobą. Dziś Beata Pawlikowska kontynuuje swoją działalność pisarską i podróżniczą. Jej twórczość zyskała nowy wymiar, a sama autorka mówi o wewnętrznej wolności i sile, którą zyskała po rozstaniu. Choć nie był to łatwy etap, przyniósł jej cenne refleksje. Dla wielu może być inspiracją – dowodem na to, że nawet z najtrudniejszych relacji można wyjść silniejszym, mądrzejszym i bardziej świadomym siebie. Źródło: Pudelek, Viva, Fakt
Presja partnerów była ogromna, ale nie ustąpiła. Beata Pawlikowska nie żałuje decyzji
Beata Pawlikowska, znana podróżniczka i dziennikarka, w jednym z podcastów podzieliła się osobistym wyznaniem na temat swojej decyzji o bezdzietności. Mimo presji ze strony partnerów, konsekwentnie pozostawała wierna swoim przekonaniom.
Choć Beata Pawlikowska przeżyła kilka ważnych relacji, nigdy nie zdecydowała się na macierzyństwo. Jej partnerzy – jak sama wspomina – często marzyli o dzieciach i wierzyli, że wspólne potomstwo mogłoby wzmocnić związek. Ona jednak pozostała wierna swojej wewnętrznej prawdzie. Ostatnio w podcaście Cypriana Majchera otwarcie przyznała: „Nigdy nie chciałam mieć dzieci” – i po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała, dlaczego. Partnerzy próbowali ją przekonać. Ona zrobiła po swojemu – i nie żałuje Beata Pawlikowska podczas podcastu Cypriana Majchera otwarcie zadeklarowała: „Nigdy nie chciałam mieć dzieci”. Dziennikarka, która nie tak dawno rozstała się z wieloletnim partnerem Dannym Murdockiem, podkreśliła, że decyzja ta towarzyszyła jej przez całe życie i nie była wynikiem chwilowej refleksji czy wpływu zewnętrznego. Wyjaśniła, że nie czuła potrzeby macierzyństwa, nie chciała być mamą, a ta postawa była obecna w niej „odkąd pamięta”. "Nigdy nie tęskniłam za tym. Pamiętam, chyba wszyscy moi partnerzy życiowi chcieli mieć dzieci i chcieli mieć rodziny. Miałam nawet takiego chłopaka, który mówił: "ale słuchaj, jak będziemy mieć dzieci, to to nas jeszcze zbliży do siebie, to tak scala związek" — zaznaczyła. ZOBACZ TEŻ: Tak Brigitte Macron potraktowała męża po skandalu. Nowe zdjęcia mówią wszystko Beata Pawlikowska ujawniła powody swojej decyzji Podczas rozmowy Pawlikowska szczegółowo opowiedziała o przyczynach swojej decyzji. Pojawił się m.in. wątek jej światopoglądu i przekonania, że każda kobieta ma prawo do decydowania o swoim życiu, a dziecko nie powinno scalać związku. "Ja sobie myślałam, że przecież nie o to chodzi, żeby mieć dzieci po to, żeby nasz związek był lepszy. Chyba raczej odwrotnie, nasz związek powinien być tak dobry, że wtedy oboje pragnęlibyśmy mieć wspólne dzieci. Nigdy z nikim nie pragnęłam mieć wspólnych dzieci" — tłumaczyła. Dla felietonistki najważniejsza była autentyczność i życie w zgodzie ze sobą. Zdecydowała się nie spełniać cudzych oczekiwań i nie ulegać wpływom, tylko i wyłącznie dlatego, że ktoś tego od niej oczekuje. SPRAWDŹ TEŻ: Urodziła bliźnięta po sześćdziesiątce. Ale to testament Barbary Sienkiewicz porusza najbardziej
Rozstali się dwa lata po ślubie. Teraz Pawlikowska pierwszy raz opowiedziała o tym, co ich poróżniło
Dziennikarka o mrocznych kulisach związku
Beatę Pawlikowską i Wojciecha Cejrowskiego połączyła wspólna pasja. I choć wydawało się, że są dla siebie stworzeni, po wielu latach poznaliśmy kulisy ich zacisza domowego. Okazuje się, że za zamkniętymi drzwiami nie było idealnie. Słynna podróżniczka udzieliła wywiadu, w którym wyjawiła nieznane dotychczas tajemnice tego związku. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 08.02.2025 r.] Związek Beaty Pawlikowskiej i Wojciecha Cejrowskiego Ich ścieżki połączyły się w latach 90. Oboje mieli wówczas silną pozycję w branży. Wojciech Cejrowski był już znanym prezenterem i dziennikarzem, zaś Beata Pawlikowska na swoim koncie miała już kilka książek. Gdy stanęli na swojej drodze, wszyscy im kibicowali. Ich fani uważali, że ich dusze są idealnym połączeniem. „Łączyła nas wspólna pasja, czyli podróżowanie. Podróżowaliśmy sporo razem", pisała jakiś czas temu podróżniczka. W 1994 roku stanęli nawet na ślubnym kobiercu. O ich przyjęciu huczała wówczas cała Polska. Z czasem jednak okazało się, że ich przysięga małżeńska jest nieważna. Dlaczego? Ponieważ ceremonia nie została zarejestrowana w urzędzie stanu cywilnego. W świetle prawa wciąż byli singlami. To im jednak nie przeszkadzało. Wciąż chętnie opowiadali o swojej wielkiej miłości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: W świetle prawa nigdy nie byli małżeństwem, ślub kościelny anulowano. On do dziś nosi obrączkę Mroczne kulisy związku Beaty Pawlikowskiej i Wojciecha Cejrowskiego Po dwóch latach od feralnej ceremonii postanowili się rozstać, co zaskoczyło niemal wszystkich. I choć Wojciech Cejrowski podkreślał, że jest kawalerem, Beata Pawlikowska długo milczała. Dopiero teraz postanowiła opowiedzieć nieznane dotychczas kulisy tej relacji. „To nie był dobry związek. Nie lubiliśmy się, nie byliśmy przyjaciółmi. Ja nie lubiłam jego kontrowersyjnego programu w telewizji, bo kompletnie nie zgadzałam się z jego poglądami, on nie znosił moich książek, szczególnie tych o życiu. Walczyliśmy, trzaskaliśmy drzwiami, rozstawaliśmy się, wracaliśmy", zwierzyła się w rozmowie z Żurnalistą. Dziennikarka dodała również: „Uświadomiłam sobie, że nie jesteśmy przyjaciółmi, nie szanujemy się. Miotamy się między niechęcią, miłością, poczuciem winy i obowiązku. Raz się kochamy, potem trzaskamy drzwiami. To nie jest dobra miłość. To jest rodzaj niewoli. Uczciwie było przyznać się do tego i odejść", podsumowała. Źródło: Pomponik.pl. CZYTAJ TEŻ: Beata Pawlikowska przeszła w życiu piekło. Tak udało się jej zerwać z mroczną przeszłością
W świetle prawa nigdy nie byli małżeństwem, ślub kościelny anulowano. On do dziś nosi obrączkę
"Nie jest prawdą, że mam za sobą rozwód" mówił Cejrowski.
Przez 10 lat byli parą, ale po rozstaniu to Beata Pawlikowska jako pierwsza otworzyła się na temat nieszczęścia, jakiego doświadczyła w tym związku. Dziennikarkę i Wojciecha Cejrowskiego połączyła pasja do języków obcych, podróży oraz odkrywania kolejnych, niezwykłych miejsc. Niestety wspólne zainteresowania nie były w stanie przyćmić odmiennych poglądów i wartości... [ostatnia aktualizacja tekstu: 27.06.2024] [ostatnia publikacja na VUŻ-u 27.06.2024] Wojciech Cejrowski i Beata Pawlikowska: jak się poznali? Poznali się w 1993 roku, kiedy to oboje pracowali w Radiu Kolor. Wspólnie prowadzili audycję „Aeroplan”, która oscylowała wokół tematyki podróży. Rok później wzięli sekretny lub kościelny, o którym nie wiedzieli nawet ich najbliżsi. Zauroczeni i zaślepieni miłością, zupełnie nie zauważyli różnic, które wciąż ich dzieliły. Cejrowskiemu wciąż regularnie zarzuca się szowinizm, seksizm i homofobię. Pawlikowska jest jego całkowitym przeciwieństwem. Jak to się stało, że ich związek przetrwał aż 10 lat? Czytaj też: Smutne urodziny Krzysztofa Baranowskiego. Spędził je z ukochaną żoną, łzy same cisną się do oczu Różnice światopoglądowe i rozwód, którego nie było Od początku wiedzieli, że są kwestie, które ich różnią, a wspólne podróże przez pewien czas to przykrywały. Nie mogło to jednak trwać wiecznie. "Łączyła nas wspólna pasja - podróżowanie. Podróżowaliśmy sporo razem", mówiła Beata Pawlikowska w programie Kuby Wojewódzkiego. Pasja nie była na tyle silna, aby tych swoje mogło szczęśliwie dożyć wspólnej starości. Ich związek na dobre rozpadł się w 2004 roku. Co ciekawe, para miała za sobą tylko ślub kościelny, który w świetle polskiego prawa był nieważny. Dodatkowo, małżeństwo zawarte w kościele anulował sąd biskupi, ponieważ małżonkowie nie dopełnili formalności związanych z zawarciem aktu małżeństwa. "To był dziwny ślub. Zawarty w kościele, ale nie przekazany dalej do urzędu stanu cywilnego. To znaczy, że oficjalnie w polskich dokumentach jestem i zawsze byłam panną. Dlatego potem nie było rozwodu", tłumaczyła Beata Pawlikowska. Zobacz także: Długo go ukrywała, nie mówiła o tej miłości. Dorota Szelągowska pierwszy raz pokazała partnera Beata Pawlikowska, Wojciech Cejrowski Związek bez miłości Kiedy Beata Pawlikowska w końcu poczuła się wolna, postanowiła opowiedzieć o swoich emocjach w wywiadzie dla VIVY!. Jej związek z Wojciechem Cejrowskim budził wiele emocji, głównie z uwagi na jego niezwykle konserwatywne i kontrowersyjne poglądy. „Nie lubiliśmy się, nie byliśmy przyjaciółmi. Ja nie lubiłam jego kontrowersyjnego programu w telewizji, bo kompletnie nie zgadzałam się z jego poglądami, on nie znosił moich książek, szczególnie tych o życiu. Walczyliśmy”, mówiła. Beata Pawlikowska przyznała, że początkowo była zafascynowana ich wspólną pasją. Z biegiem czasu jednak zaczęła zauważać, jak toksyczna zaczynała stawać się ta relacja. "Uświadomiłam sobie, że nie jesteśmy przyjaciółmi, nie szanujemy się. Miotamy się między niechęcią, miłością, poczuciem winy i obowiązku. Raz się kochamy, potem trzaskamy drzwiami. To nie jest dobra miłość. To jest rodzaj niewoli. Uczciwie było przyznać się do tego i odejść", wyjaśniła. Na ten moment dziennikarka powstrzymuje się od kolejnych historii. Zamknęła już dawno rozdział związany z Cejrowskim i stara się prowadzić życie według własnych zasad. "Nie mam już przykrych wspomnień. Wprost przeciwnie, jestem mu wdzięczna dlatego, że poszłam za tym, co czułam w sercu i mogłam dzięki rozstaniu poznać i zrozumieć siebie", zaznaczyła Beata Pawlikowska. Wojciech Cejrowski wciąż nosi obrączkę Po rozstaniu z Beatą Pawlikowską Wojciech Cejrowski bardzo długo nie wypowiadał się o swoim życiu prywatnym. Wiele osób twierdziło, że wręcz do dnia dzisiejszego uznaje ją za swoją żonę, ponieważ przysięgali sobie przed Bogiem. Podobno od 2012 roku Cejrowski związany jest z dziennikarką katolicką, Joanną Najfeld. Osoby z otoczenia pary donoszą, że mieli nawet wziąć ślub kościelny. To tłumaczyłoby obecność obrączki na palcu Cejrowskiego, chociaż złośliwi twierdzą, że to wciąż ta z anulowanego małżeństwa z Pawlikowską. Dziennikarz nigdy nie potwierdził wstąpienia w nowy związek. „Żyję w zgodzie z nauczaniem Kościoła Katolickiego. Na każdej Mszy przystępuję do Komunii Świętej (...) Nie jest prawdą, że mam za sobą rozwód", oświadczył w jednym z niewielu wywiadów Wojciech Cejrowski. Dziś oboje nie wracają już do przeszłości, która była dla nich niezwykle burzliwa. Czytaj również: Dla miłości poświęcił wszystko, nawet bliskie przyjaźnie. Marek Walczewski gasł na oczach całej Polski
Po siedmiu latach wspólnego życia, ich związek przeszedł do historii. Beata Pawlikowska ujawnia kulisy rozstania
Podróżniczka nie przestała wierzyć w miłość
Zaręczyli się cztery lata temu, planowali wspólną przyszłość. W połowie lutego 2024 roku media obiegła wieść o rozstaniu Beaty Pawlikowskiej i Danny’ego Murdocka. Podróżniczka zamieściła w mediach społecznościowych post, w którym poinformowała o życiowych zmianach. Teraz wyznała, co było powodem rozpadu związku. Beata Pawlikowska i Danny Murdock – informacja o ich rozstaniu zaskoczyła fanów Poznali się podczas podróży w Belize w Ameryce Środkowej – nie szukali miłości, ale ona ich odnalazła sama. Wydawało się, że przy boku amerykańskiego prawnika Danny’ego Murdocka odnalazła szczęście i spokój. Dla Beaty Pawlikowskiej ukochany zamieszkał w Polsce. Spędzili ze sobą piękne lata. „To ludzka potrzeba, żeby być z kimś i dzielić z kimś życie. My świetnie się ze sobą bawimy, śmiejemy się przez cały czas. Jesteśmy dla siebie wzajemnie inspiracją. Na pewno jestem lepszą osobą, będąc z Beatą. Ten związek różni się od wszystkich moich poprzednich tym, że umiemy ze sobą rozmawiać. O dużych rzeczach, małych rzeczach, drobiazgach, o wszystkim”, mówił Danny Murdock w rozmowie z VIVĄ! w 2018 roku. Para zaręczyła się w 2020 roku. A ich ślubne plany pokrzyżowała pandemia. Relacja pary przeszła do historii. Po siedmiu latach wspólnego życia Beata Pawlikowska rozstała się z narzeczonym. „Po raz pierwszy od siedmiu lat spędzam Walentynki znów jako szczęśliwy singiel. Rozstanie nie jest porażką. Jest raczej odwagą bycia wiernym sobie. Jest też okazaniem szacunku zarówno sobie, jak i partnerowi, kiedy w szczerej i spokojnej rozmowie stwierdzamy, jaka jest prawda o nas. […] Byłam szczęśliwa w związku. Teraz jestem znów szczęśliwym singlem", pisała w mediach społecznościowych. Czytaj też: Są dla siebie jak rodzina. Małgorzata Socha i Natalia Kukulska szczerze o swojej przyjaźni Beata Pawlikowska i Danny Murdock, VIVA! kwiecień 2018 Beata Pawlikowska o rozstaniu z narzeczonym. Zdradza powód Teraz w rozmowie z Faktem, dziennikarka i podróżniczka otworzyła się na temat rozstania i wyjaśniła, co do niego doprowadziło. Beata Pawlikowska tłumaczy, że zaakceptowała zmianę, która nastała w jej życiu. Okazało się, że między partnerami pojawiły się różnice nie do pogodzenia. Od samego początku relacji szanowali i akceptowali swój odmienny styl życia czy podróżowania. Nie chcieli też zmieniać siebie na obraz tego drugiego, a zależało im na budowaniu kompromisów. „Porozmawialiśmy o tym na spokojnie, życzliwie i z przyjaźnią. […] Przez te siedem lat zaczęliśmy się też zmieniać i interesować nowymi rzeczami. I później okazało się, że nasze zainteresowania zupełnie się ze sobą rozmijają”, tłumaczyła Beata Pawlikowska na łamach Faktu. Czytaj też: Żonę poznał na studiach, jest od niego sześć lat starsza. Maurycy Popiel i Izabela Warykiewicz grają wspólnie w jednym serialu Momentem, który najbardziej wpłynął na ich relację i wszystko zweryfikował był styczeń 2023 roku, kiedy to podróżniczka doświadczyła fali hejtu. „Myślę, że punktem zwrotnym był styczeń zeszłego roku, kiedy zostałam zaatakowana przez psychiatrów za opublikowanie filmu, w którym przedstawiałam nowe badania naukowe dotyczące depresji. Bezpodstawnie zagrożono mi procesem kryminalnym, co wywołało falę hejtu”, opowiada w Fakcie. Bała się wyjść z domu, towarzyszył jej ogromny stres. To odbiło się na ich relacji. „Mimo że zostałam oczyszczona z zarzutów i Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich wydało oświadczenie potwierdzające rzetelność dziennikarską mojego filmu, nasz związek nie przetrwał tego brutalnego doświadczenia”, dodała w rozmowie z Agnieszką Szmidt. Beata Pawlikowska i Danny Murdock, VIVA! kwiecień 2018 Dziennikarka podkreśla, że tych spędzonych siedem lat razem było cudownym czasem dla nich obojga. Wciąż mają wiele wspólnego. Rozstali się w zgodzie i przyjaźni. Bo jak podkreśla Beata Pawlikowska, niektóre relacje są nam dane po coś. Nie ma przypadków. Podróżniczka chciała zwrócić byłemu partnerowi pierścionek zaręczynowy, ale Danny Murdock się na to nie zgodził. Dlatego podjęła decyzję, że zostanie on piękną pamiątką ich wspólnego życia. Były narzeczony Beaty Pawlikowskiej cały czas przebywa w Polsce. Teraz gdy dziennikarka wyjechała do Indii, Danny opiekuje się kotami. Po jej powrocie prawnik planuje wyjazd do USA. Beata Pawlikowska nie przestaje wierzyć w miłość. Ona jest wszędzie. „Miłość jest wszędzie i wszystkim, czasem także życiowym partnerem. Zawsze wierzę i zawsze będę wierzyć w miłość i doświadczam jej codziennie, bez względu na to czy jestem w związku, czy jestem szczęśliwym singlem”, wyznała w pięknych słowach.
Beata Pawlikowska i Danny Murdock się rozstali. Tak wyglądała historia ich niezwykłej miłości
„Rozstanie nie jest porażką”, zapewnia podróżniczka
Beata Pawlikowska i Amerykanin Danny Murdock w 2020 roku ogłosili zaręczyny. On dla niej zamieszkał w Polsce, ona także zmieniła swoje życie. Oboje nie szukali miłości, lecz życie przygotowało dla nich inny scenariusz. Niestety podróżniczka poinformowała, że ich związek dobiegł końca... Jak wyglądała historia ich miłości? Przypominamy wywiad z Beatą Pawlilkowską i Dannym Murdockiem, który ukazał się w magazynie VIVA! w kwietniu 2018 roku. Historia Beaty Pawlikowskiej i Danny'ego Murdocka. Jak się poznali? Beata Pawlikowska i jej ukochany, Amerykanin Danny Murdock, poznali się w dżungli, w dawnym mieście Majów w Belize w Ameryce Środkowej. Ona jak co roku wybrała się na samotną wyprawę: „Wybrałam ostatnie dwa kraje, w których nie byłam w Ameryce Łacińskiej – Belize i Salwador. W tym samym czasie Danny w Nowym Jorku zdecydował, że wyjedzie w podróż i wybrał dwa ostatnie kraje, w których nie był w Ameryce Środkowej – Belize i Panamę”, mówiła. On potrzebował impulsu, zmiany: „Jeszcze tydzień wcześniej pracowałem w Nowym Jorku jako prawnik. Ale w kancelarii były cięcia i zostałem zwolniony. Wyruszyłem w podróż i wiedziałem, że po powrocie zmieni się moje życie. Ale nie sądziłem, że aż tak”, wyznał. Gdy się spotkali to tak, jakby świat na chwilę się zatrzymał: „Nie wiedziałam, jak zacząć rozmowę. Więc podeszłam i zapytałam, czy aparat, którym robi zdjęcia, to leica?”, wspominała Beata Pawlikowska. Zobacz też: Dorota Szelągowska już go nie ukrywa. Projektantka wnętrz opublikowała wymowne zdjęcie z partnerem „Aparat, który trzymałem w rękach, w ogóle nie wygląda jak leica. Ale nie powiedziałem tego, bo to by było niegrzeczne. Spojrzałem na nią i odpowiedziałem, że moje leiki zostawiłem w domu”, odpowiada Danny. „Tutaj dodam, że leica to jeden z najdroższych aparatów fotograficznych na świecie”, wtrąciła podróżniczka. Danny przyznał, że od razu się zawstydził. Dopiero później przyznał, że w rzeczywistości w domu ma tylko jedną leicę: „Chciałem jej zaimponować”, mówi. Oboje czuli, że między nimi dzieje się coś wyjątkowego: „Działo się coś niezwykłego. Oboje to czuliśmy, chociaż Danny tak samo jak ja był przecież na swojej samotnej wyprawie”, mówiła Beata Pawlikowska w rozmowie z Romanem Praszyńskim dla magazynu VIVA! „Lubię podróżować samotnie. Spotykam ludzi, co jest cudowne, ale nie szukałem w tej podróży nikogo, z kim miałbym się związać. Spotkanie Beaty nagle zburzyło ten porządek. Wracałem na piechotę do hotelu pod miastem, nad głową miałem niebo pełne gwiazd i pytałem Boga, wszechświat czy Siłę Wyższą: „Spotkałem właśnie cudowną kobietę, co to znaczy, co mam z tym zrobić?”, opowiadał Danny Murdock dla magazynu VIVA!. Beata Pawlikowska i Danny Murdock: jak wygląda ich codzienność? Oboje byli zaskoczeni tym, jak dobrze czują się w swoim towarzystwie. Niewiele później Danny przyjechał do Polski, choć mówi wprost: „Wiedziałem, że przyjeżdżam do Beaty”. „Zapytałam, co mogę zrobić, żeby czuł się tutaj dobrze. Akurat kupowałam nowy samochód, napisałam więc, że może jeździć moim poprzednim. Czy jeszcze czegoś potrzebuje? Odpisał, że przyjeżdża do mnie, nie do mojego samochodu czy domu”, wspominała początki Pawlikowska. „Znaliśmy się krótko, nie miałam pojęcia, co się stanie, kiedy zamieszkamy razem. To było najdziwniejsze. Wszystko ułożyło się idealnie. Może dlatego, że każde z nas przez pewien czas żyło samotnie, więc wiemy, czym jest wolność, i oboje potrzebujemy przestrzeni. Szanujemy się wzajemnie. To bardzo pomaga w codziennym życiu. Ja bardzo wcześnie wstaję, idę biegać, a potem siadam do pisania nowej książki. Do południa każde z nas jest zanurzone we własnym świecie. Potem razem gotujemy obiad, pieczemy chleb, rozmawiamy, jeździmy rowerami, oglądamy filmy. Fantastycznie dogadujemy się we wszystkich sprawach i szanujemy te rzeczy, w których jesteśmy różni’, dodała. Zobacz też: Poruszające wyznanie żony Piotra Machalicy. Tak brzmiały jego ostatnie słowa do ukochanej Beata Pawlikowska i Danny Murdock: weselne plany Choć para wciąż nie stanęła na ślubnym kobiercu, oboje nie mieli wątpliwości, że chcą być razem, ale czy do końca życia? „Odpowiedź brzmi »tak«, ale… Ale szalenie chcę być z nią dzisiaj. Czy ją kocham? Absolutnie i bezwarunkowo. Czy potrzebne mi są przysięgi, żeby to udowodnić? Nie. Czy pan próbuje mnie zmusić, żebym się teraz oświadczył?”, mówił w 2018 roku Danny Murdock. „To ludzka potrzeba, żeby być z kimś i dzielić z kimś życie. My świetnie się ze sobą bawimy, śmiejemy się przez cały czas. Jesteśmy dla siebie wzajemnie inspiracją. Na pewno jestem lepszą osobą, będąc z Beatą. Ten związek różni się od wszystkich moich poprzednich tym, że umiemy ze sobą rozmawiać. O dużych rzeczach, małych rzeczach, drobiazgach, o wszystkim”, dodawał. W końcu jednak ten ruch wykonał. Beata Pawlikowska i Danny Murdock zaręczyli się w 2018 roku, ale nie do końca wiadomo w jakich okolicznościach. Beata Pawlikowska już jakiś czas temu miała w planach stanąć na ślubnym kobiercu. Niestety jej plany pokrzyżowała pandemia. W rozmowie z Twoim Imperium wyznała, że wraz z narzeczonym czekają aż w końcu będzie można podróżować i... zgodnie z zapowiedzią w jednym z wywiadów, Pawlikowska i Murdock zamierzają wziąć... sto ślubów! Najpierw para chce wziąć ślub w Polsce, a następnie w Stanach Zjednoczonych: „Potem chcemy wziąć tradycyjny lokalny ślub w każdym miejscu, do którego razem dotrzemy w podróży. Ślub tahitański, hawajski, indiański, meksykański, masajski, indyjski - gdziekolwiek zaprowadzi nas wspólna droga”, wyznała. Podróżniczka zdradziła też, jak wyobraża sobie swoją suknię ślubną: „Będzie długa, biała i zwiewna, z odsłoniętymi ramionami. Romantyczna i piękna. Ale nie mam jeszcze tej sukni ani nawet gotowego projektu”, dodawała jakiś czas temu w rozmowie z Twoim Imperium. Zobacz także: Ewę Kasprzyk i Michała Kozerskiego dzieliło wiele kilometrów. Miłość okazała się silniejsza Beata Pawlikowska i Danny Murdock się rozstali Teraz okazuje się, że Beata Pawlikowska rozstała się z ukochanym. W najnowszym wpisie w mediach społecznościowych zapewniła jednak, że rozstanie nie jest porażką, a także wyznała, że po raz pierwszy od siedmiu lat spędzi walentynki jako szczęśliwa singielka. „Rozstanie nie jest porażką. Jest raczej odwagą bycia wiernym sobie. Jest też okazaniem szacunku zarówno sobie, jak i partnerowi, kiedy w szczerej i spokojnej rozmowie stwierdzamy, jaka jest prawda o nas”, czytamy na Instagramie. Beata Pawlikowska zdradza także, co było przyczyną rozpadu jej związku. „Co zrobić, kiedy we wspólnej drodze pojawiają się fundamentalne różnice w spojrzeniu na życie i świat? Czasem można je pogodzić, ale czasem może zdarzyć się tak, że mimo najlepszych chęci, nie ma miejsca na kompromis”, wyjaśnia podróżniczka. „Masz wtedy do wyboru: milczeć i skrycie cierpieć z lęku przed rozstaniem, albo życzliwie i otwarcie odważyć się poruszyć trudne tematy, doprowadzić tę rozmowę do końca, wyciągnąć wnioski i w porozumieniu z partnerem podjąć decyzję co dalej. Byłam szczęśliwa w związku. Teraz jestem znów szczęśliwym singlem. Na zdjęciu: pod wodospadem Athirapilly w południowo-zachodnich Indiach”, zakończyła swój wpis Beata Pawlikowska. Życzymy wszystkiego dobrego!
Beata Pawlikowska rozstała się z narzeczonym. Jej związek z Dannym Murdockiem przeszedł do historii
„Po raz pierwszy od siedmiu lat spędzam Walentynki znów jako szczęśliwy singiel", pisze
Od wielu lat tworzyli niezwykle zgrany duet. Teraz Beata Pawlikowska przyznała, że po wielu latach wspólnego życia, rozstała się z Dannym Murdockiem. Beata Pawlikowska poprzedni partnerzy i związek z Dannym Murdockiem Przypomnijmy, że przed laty Beata Pawlikowska przez 10 lat była żoną Wojciecha Cejrowskiego, zaś później związała się z Rafałem Jędrzejewskim. Niestety te związki nie przetrwały próby czasu. Natomiast w 2020 roku lubiana podróżniczka ogłosiła zaręczyny z nowojorskim prawnikiem — Dannym Murdockiem. „Szafir, bo jest niebieski jak nasze oczy, jak niebo i ocean. Brylanty, bo mają w sobie światło. Ale tak naprawdę to my mamy światło w sobie. Czy myślicie, że powiedziałam "tak"?", pisała wówczas. CZYTAJ TEŻ: Są razem od ponad pięć lat i ciągle się zaskakują. Ewa Kasprzyk i Michał Kozerski mówią nam o dojrzałej miłości Beata Pawlikowska rozstała się z narzeczonym Dzisiaj Beata Pawlikowska opublikowała niezwykle intymny wpis, w którym przyznała, że rozstała się z wieloletnim partnerem — Dannym Murdockiem. „Po raz pierwszy od siedmiu lat spędzam Walentynki znów jako szczęśliwy singiel. Rozstanie nie jest porażką. Jest raczej odwagą bycia wiernym sobie. Jest też okazaniem szacunku zarówno sobie, jak i partnerowi, kiedy w szczerej i spokojnej rozmowie stwierdzamy, jaka jest prawda o nas", pisze podróżniczka. W kolejnej części wpisu dodała: „Co zrobić kiedy we wspólnej drodze pojawiają się fundamentalne różnice w spojrzeniu na życie i świat? Czasem można je pogodzić, ale czasem może zdarzyć się tak, że mimo najlepszych chęci nie ma miejsca na kompromis. Masz wtedy do wyboru: milczeć i skrycie cierpieć z lęku przed rozstaniem, albo życzliwie i otwarcie odważyć się poruszyć trudne tematy, doprowadzić tę rozmowę do końca, wyciągnąć wnioski i w porozumieniu z partnerem podjąć decyzję co dalej. Byłam szczęśliwa w związku. Teraz jestem znów szczęśliwym singlem. Na zdjęciu: pod wodospadem Athirapilly w południowo-zachodnich Indiach", podsumowuje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Źle potraktował jej męża, dzisiaj przeprasza Sanah. Maciej Musiałowski wciąż ma do siebie żal
Beata Pawlikowska bierze ślub. Tak będzie wyglądać jej suknia ślubna!
Beata Pawlikowska i Danny Mordock niebawem staną na ślubnym kobiercu!
Beata Pawlikowska i Danny Mordock biorą ślub! Jedna z najpopularniejszych polskich podróżniczek powoli przygotowuje się do ślubu i ujawnia szczegóły ceremonii. Tak będzie wyglądała jej suknia ślubna! Beata Pawlikowska i Danny Mordock biorą ślub Oboje nie szukali miłości, lecz życie przygotowało dla nich inny scenariusz. Beata Pawlikowska i Danny Murdock poznali się cztery lata temu podczas jednej z egzotycznych podróży. W 2017 roku para zaręczyła się: „Każde z nas przez pewien czas żyło samotnie, więc wiemy, czym jest wolność, i oboje potrzebujemy przestrzeni. Szanujemy się wzajemnie. To bardzo pomaga w codziennym życiu. Ja bardzo wcześnie wstaję, idę biegać, a potem siadam do pisania nowej książki. Do południa każde z nas jest zanurzone we własnym świecie. Potem razem gotujemy obiad, pieczemy chleb, rozmawiamy, jeździmy rowerami, oglądamy filmy. Fantastycznie dogadujemy się we wszystkich sprawach i szanujemy te rzeczy, w których jesteśmy różni”, mówiła Beata Pawlikowska w wywiadzie dla magazynu VIVA!, którego udzielili w 2018 roku. Zobacz: Beata Pawlikowska: „Marzyłam o tym, żeby być wciąż po prostu szczęśliwym człowiekiem” Już wtedy narzeczony Beaty Pawlikowskiej mówił wprost, że czuje, że ona jest kobietą jego życia: „Szalenie chcę być z nią dzisiaj. Czy ją kocham? Absolutnie i bezwarunkowo. Czy potrzebne mi są przysięgi, żeby to udowodnić? Nie”, wyznał Danny Mordock. „To ludzka potrzeba, żeby być z kimś i dzielić z kimś życie. My świetnie się ze sobą bawimy, śmiejemy się przez cały czas. Jesteśmy dla siebie wzajemnie inspiracją. Na pewno jestem lepszą osobą, będąc z Beatą. Ten związek różni się od wszystkich moich poprzednich tym, że umiemy ze sobą rozmawiać. O dużych rzeczach, małych rzeczach, drobiazgach, o wszystkim”, dodał. Dziś para powoli przygotowuje się do ślubu. Co wiadomo o uroczystości? Zobacz: Beata Pawlikowska przeszła w życiu piekło. Tak udało się jej zerwać z mrocznąprzeszłością Beata Pawlikowska o ślubie Okazuje się, że Beata Pawlikowska już jakiś czas temu miała w planach stanąć na ślubnym kobiercu. Niestety jej plany pokrzyżowała pandemia. W rozmowie dla Twoim Imperiumwyznała, że wraz z narzeczonym czekają aż w końcu będzie można podróżować i... zgodnie z zapowiedzią w jednym z wywiadów, Pawlikowska Mordock zamierzają wziąć... sto ślubów! Najpierw para chce wziąć ślub w Polsce, a następnie w Stanach Zjednoczonych: „Potem chcemy wziąć tradycyjny lokalny ślub w każdym miejscu, do którego razem dotrzemy w podróży. Ślub tahitański, hawajski, indiański, meksykański, masajski, indyjski - gdziekolwiek zaprowadzi nas wspólna droga”, wyznała. Zobacz również: Beata Pawlikowska: „Marzyłam o tym, żeby być wciąż po prostu szczęśliwym człowiekiem” Beata Pawlikowska nie ukrywa, że jest już gotowa, by stanąć na ślubnym kobiercu! Zdradziła nawet, jak będzie wyglądać jej suknia ślubna: „Będzie długa, biała i zwiewna, z odsłoniętymi ramionami. Romantyczna i piękna. Ale nie mam jeszcze tej sukni ani nawet gotowego projektu”, wyjawiła w rozmowie z Twoim Imperium. Pozostaje nam życzyć parze dużo miłości i z niecierpliwością czekamy na wiadomość o tym, że ceremonia już za nimi!
Beata Pawlikowska z niecodzienną wypowiedzią o aborcji. Internauci jej nie oszczędzili...
Tysiące kobiet i mężczyzn wyszło w ostatnich dniach na ulice, by zaprotestować przeciwko wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego zakazu aborcji ze względu na „duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu”. Swoje zdanie na temat ciąży i jej przerywania zaprezentowała też między innymi Beata Pawlikowska. Dziennikarka i podróżniczka nie spodziewała się chyba jednak takiej fali krytyki… Beata Pawlikowska „o aborcji inaczej” Właśnie tak pisarka zatytułowała wpis, który umieściła dwa dni temu na Instagramie. Ze wstępu dowiedzieliśmy się, że zdanie Beaty Pawlikowskiej na temat przerywania ciąży przez lata ewoluowało. „Kiedyś myślałam o aborcji zupełnie inaczej. Uważałam, że mam do niej nieograniczone prawo i było to dla mnie symbolem mojej wolności. Teraz myślę o tym inaczej, a najważniejsze wydaje mi się nie to jaką decyzję ostatecznie się podejmuje w przypadku ciąży, lecz raczej to jak świadomie żyje się każdego dnia”, napisała intrygująco podróżniczka i za chwilę wyjaśniła, co ma na myśli. „Bo przecież to jaki prowadzę styl życia ma wielki wpływ na wszystko, co dzieje się w moim organizmie, łącznie z ciążą. Ekspresja genów – czyli to w jaki sposób geny zostają odczytane i jaki mają wpływ na organizm – zależy od czynników zewnętrznych. Mówi o tym jedna z nowych dziedzin nauki zwana epigenetyką. W praktyce to oznacza, że aktywność genów w organizmie zależy od całego środowiska, w jakim się znajdują. Toksyny z jedzenia, powietrza, wody, stres, strach mogą spowodować uszkodzenia DNA i nieprawidłowe odczytywanie genów”, czytamy na Instagramie Beaty Pawlikowskiej. Dalej pisarka przekonuje, że geny bez wad to zasługa tego, jak dbamy o siebie. „Ruch na świeżym powietrzu, zdrowe pożywienie, sen, medytacja, modlitwa mają pozytywny wpływ na cały organizm, wspierają prawidłowe funkcje wszystkich komórek i prawidłową transkrypcję genów. Potwierdzają to badania naukowe”, zakończyła Beata Pawlikowska i zaprosiła do obejrzenia filmu, w którym rozwija temat. Sam wpis wystarczył jednak, by w komentarzach rozpoczęła się dyskusja. Wiele osób odebrało słowa pisarki w sposób, który skłonił ich do krytyki… „Walczmy o swoje prawa! Bzdury pani tu wypisuje , pani Beato! A ja panią tu śledzę... Już nie będę od tej pory”; „Aha czyli jak będę wcinać „hummus” to mój płód będzie bezpieczny? A jak nie to nie? Wybacz ale miałam Cię są nieco mądrzejsza kobietę... zawiodłam się :(”; „No niestety. Życie byłoby o wiele prostsze Pani Beato jeśli od „zdrowego trybu życia” zależało to czy urodzimy zdrowe dzieci. Dziękuje za Pani wpis- teraz już wiem na pewno, czy warto traktować Pani osobę na poważnie” – to tylko niektóre z komentarzy, które pojawiły się na Instagramie gwiazdy. Z kolei pod filmem opublikowanym przez dziennikarkę na YouTubie znalazło się wiele podziękowań i słów aprobaty. „Piękna opinia. Nie obrażająca, nie narzucająca, a bardzo mądra, przemyślana i dotykająca sedna sprawy”; „Cudownie mądry film. Nie zawiodłam się na Pani mądrości i miłości. Jest Pani dobrem i miłością, wierzę że wszystko co Pani mówi, bo bije od tego prawda i tylko prawda. Daje mi pani ukojenie i spokój w tych czasach” – pisali internauci. Która strona ma rację?
Beata Pawlikowska: „Marzyłam o tym, żeby być wciąż po prostu szczęśliwym człowiekiem”
Podróżniczka, autorka książek, inspirująca kobieta. Zaraża pozytywną energią i uczy, jak z najtrudniejszych doświadczeń wyciągać pozytywy. Z nią każda podróż nabiera wyjątkowego znaczenia. Beata Pawlikowska obchodzi dziś 55. urodziny! Z okazji wyjątkowego dnia przypominamy ostatnią rozmowę Romana Praszyńskiego z podróżniczką. Wywiad ukazał się w kwietniu 2018 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! Beata Pawlikowska wywiad Myślała, że będzie żyć sama. On nie szukał miłości. To miłość odnalazła ich. W Belize. Pod niebem pełnym spadających gwiazd. Beata Pawlikowska i jej ukochany Amerykanin Danny Murdock są razem od roku. Dla niej zamieszkał w Polsce. „Czy ją kocham? Absolutnie i bezwarunkowo”, zapewnia Danny. „Razem jest tak samo fajnie jak samemu”, dodaje Beata. I wydaje książkę: „Jestem szczęśliwym singlem. O związkach, miłości i szczęściu”. Życie to piękny sen? Beata: Tak, cudowny! I ciągle mnie czymś zaskakuje. Jestem wciąż zdumiona, że mam chłopaka, towarzysza, partnera. Że mieszkam z kimś, dzielę z kimś życie. Jeszcze nie przyzwyczaiłam się do tej myśli. Jak zaczęła się Wasza miłość? Beata: Rok temu, jak co roku, wyjechałam na samotną wyprawę. Wybrałam ostatnie dwa kraje, w których nie byłam w Ameryce Łacińskiej – Belize i Salwador. W tym samym czasie Danny w Nowym Jorku zdecydował, że wyjedzie w podróż i wybrał dwa ostatnie kraje, w których nie był w Ameryce Środkowej – Belize i Panamę. Danny: Jeszcze tydzień wcześniej pracowałem w Nowym Jorku jako prawnik. Ale w kancelarii były cięcia i zostałem zwolniony. Wyruszyłem w podróż i wiedziałem, że po powrocie zmieni się moje życie. Ale nie sądziłem, że aż tak. Beata: Postanowiłam wyruszyć do słynnego miasta Majów – Caracol w zachodnim Belize. To była całodzienna wyprawa samochodem terenowym. Rano samochód był pełen rozgadanych Francuzów, Duńczyków i Anglików. Nagle patrzę, na przednie siedzenie siada chłopak w kapeluszu i tropikalnej koszuli. Wyglądał jak podróżnik, taki jak ja, a nie jak turysta. Miałam ochotę go zagadnąć, chociaż nigdy tego nie robię. Chętnie rozmawiam z tubylcami, ale od turystów raczej trzymam się z daleka. Ale on włożył słuchawki do uszu i nie odwrócił się ani razu. Danny: Obiecano mi, że to będzie kameralna wyprawa. Tymczasem rano w samochodzie było pełno i głośno. Postanowiłem, że będę ignorował całą grupę. Ale kiedy robiłem zdjęcia, podeszła do mnie piękna kobieta i zapytała… Wciąż się śmiejemy z tego pytania! Beata: Nie wiedziałam, jak zacząć rozmowę. Więc podeszłam i zapytałam, czy aparat, którym robi zdjęcia, to leica? Danny: Aparat, który trzymałem w rękach, w ogóle nie wygląda jak leica. Ale nie powiedziałem tego, bo to by było niegrzeczne. Spojrzałem na nią i odpowiedziałem, że moje leiki zostawiłem w domu. Beata: Tutaj dodam, że leica to jeden z najdroższych aparatów fotograficznych na świecie. Danny: Od razu się zawstydziłem. Co ja gadam, przecież mam tylko jedną leicę w domu! Chciałem jej zaimponować. Beata: Roześmiałam się i odeszłam. Chwilę później spotkaliśmy się na jednej z majańskich piramid i wtedy Danny mnie zagadnął. Zapytał, czy też fotografuję. Tak się zapomnieliśmy w rozmowie, że chodziliśmy w kółko po tej piramidzie i zgubiliśmy resztę grupy. Przestraszony przewodnik nie mógł nas znaleźć. O czym rozmawialiście? Danny: O sobie, o życiu, o podróżach, o fotografowaniu. Beata: Nagle się okazało, że mamy ze sobą bardzo dużo wspólnego. Oboje podróżujemy samotnie, jesteśmy wegetarianami, podobnie myślimy o Bogu i życiu. Danny powiedział, że nie pije alkoholu, na co tylko się roześmiałam. Bo ja też nie piję, odkąd sprawdziłam, w jaki sposób alkohol niszczy ciało i duszę. Danny: Rozmawialiśmy o wyprawach do krajów uważanych za „biedne”, ale gdzie ludzie mają prawdziwe bogactwo spraw niematerialnych. Bardzo szybko złapaliśmy wspólny język. Ale naprawdę zauważyłem Beatę, kiedy powiedziałem, że rok wcześniej w Kolumbii dojechałem do dżungli Darién na granicy z Panamą. A ona na to, że przeszła dżunglę Darién na piechotę jako pierwsza kobieta na świecie. Szczęka mi opadła. Beata: I poszliśmy się wykąpać. To rzadkie na pierwszej randce. Beata: Nie miałam nawet stroju kąpielowego. Nie wiedziałam, że w drodze powrotnej zatrzymamy się przy majańskich wodospadach. Danny od razu zaczął pływać i zawołał, że mogę włożyć jego koszulę, bo ma drugą. Wahałam się, ale woda wyglądała tak cudownie i było tak gorąco, że z ulgą się w niej zanurzyłam. Wychodzę w jego mokrej koszuli na brzeg, a on podchodzi z ręcznikiem i mówi: „Proszę, wytrzyj się”. Poszłam się przebrać. Zdejmuję z siebie jego koszulę, wycieram się jego ręcznikiem i myślę: Co tu się dzieje? Danny: Beata była w „dżunglowym” ubraniu – szorty i luźna tropikalna koszula. Wiedziałem, co robię. Kiedy wyszła na brzeg w mokrej koszuli, wiedziałem, że było warto. Ale wycieczka dobiegła końca? Beata: Tak. Pożegnaliśmy się, dałam mu wizytówkę, powiedziałam, że może napisać, gdyby chciał porady, jak zorganizować wyprawę. A on pyta, czy chciałabym się z nim napić kawy. Usiedliśmy więc w kawiarni i przegadaliśmy następne trzy godziny. Danny: Chciałem lecieć do Panamy, ale jeszcze nie miałem biletu, a Beata wybierała się do Gwatemali i dalej do Salwadoru. Beata: I wtedy zapytałam, czy Danny myśli, że mógłby polecieć do Panamy z Salwadoru, a nie z Belize. A on natychmiast powiedział: „Tak!”. Pani pomagała przeznaczeniu? Beata: Działo się coś niezwykłego. Oboje to czuliśmy, chociaż Danny tak samo jak ja był przecież na swojej samotnej wyprawie. Danny: Lubię podróżować samotnie. Spotykam ludzi, co jest cudowne, ale nie szukałem w tej podróży nikogo, z kim miałbym się związać. Spotkanie Beaty nagle zburzyło ten porządek. Wracałem na piechotę do hotelu pod miastem, nad głową miałem niebo pełne gwiazd i pytałem Boga, wszechświat czy Siłę Wyższą: „Spotkałem właśnie cudowną kobietę, co to znaczy, co mam z tym zrobić?”. I co Bóg odpowiedział? Danny: Sypnął spadającymi gwiazdami. Kiedy wróciłem do hotelu i chciałem kupić przez internet bilet do Panamy, okazało się, że właściciel zużył limit dostępu do sieci. Więc następnego dnia pojechałem z Beatą nad ocean. Beata: Doradzono nam wioskę Hopkins, gdzie mieszkają Garifunowie, potomkowie Karibów i Afrykanów. Usiedliśmy na plaży i rozmawialiśmy o życiu. Zapytałam Danny’ego, o czym marzy najbardziej na świecie? A on bez namysłu odpowiedział, że o tym, żeby się zakochać i znaleźć partnerkę na życie. A Pani o czym marzyła? Beata: Na pewno nie o tym, żeby się zakochać. Tego nie było w ogóle na mojej liście. Od siedmiu lat byłam singlem i czułam, że to idealny stan. Marzyłam więc o tym, żeby być wciąż po prostu szczęśliwym człowiekiem. Ułożyłam się z samą sobą, znalazłam wewnętrzną równowagę i harmonię ze światem. I wtedy nagle z nieba zerwała się gwiazda i spadała prosto na nas. A potem trzeba było iść spać? Beata: Gdyby nie komary, moglibyśmy zostać na tej plaży do rana. W hotelach nie było miejsc, w końcu znaleźliśmy ostatni wolny pokój. Z jednym łóżkiem. Danny: Powiedziałem, że mogę spać na podłodze. Beata: A ja odrzekłam, że to łóżko jest naprawdę bardzo, bardzo duże i zmieścimy się oboje. Danny: Więc powiedziałem, że możemy zbudować między nami mur z poduszek. Beata: A ja zaczęłam się śmiać. Kiedy poczuliście, że możecie stworzyć związek? Danny: Czwartego dnia dotarliśmy do Salwadoru, znaleźliśmy obskurny hotel, farba obłaziła ze ścian, a w łazience zamiast prysznica ze ściany wystawała rurka. Beata weszła do pokoju i powiedziała: „Bardzo mi się tu podoba! Idę wziąć prysznic”. Zaskoczyła mnie tym kompletnie, poczułem, że taka dziewczyna może być moją partnerką. A Pani? Beata: Wiedziałam to od pierwszej chwili. Ale nie chciałam się do tego przyznać, nawet przed samą sobą. Byłam tym kompletnie, absolutnie zdumiona. Nigdy wcześniej nie chciałam podróżować z kimś spotkanym na szlaku i nigdy mi się to nie zdarzyło. Tymczasem z Dannym wyruszyliśmy dalej razem na 12 dni, czyli do dnia, kiedy musiał wracać do Nowego Jorku. I co dalej? Danny: Nie rozmyślałem specjalnie o tym, co się wydarzyło. Wyruszyłem na wyprawę przez pustynię i góry w Stanach Zjednoczonych. I nagle złapałem się na tym, że przy każdej okazji wszystkim opowiadam o tym, że poznałem fantastyczną dziewczynę i chyba się przeprowadzę do Polski. Beata: A ja krótko po powrocie wyruszyłam na miesiąc w Himalaje, na wyprawę do Nepalu i Bhutanu. Byłam zajęta, nie miałam dostępu do internetu, więc straciliśmy siebie z oczu na pewien czas. Myślała Pani o Dannym? Beata: Tak, ale uznałam, że będzie, co ma być. Nie przywiązywałam się do żadnego pomysłu ani planu. Wierzę w to, że Bóg czy Siła Wyższa przynosi człowiekowi to, co jest dla niego najlepsze. Ale czasem trzeba Bogu pomóc. Beata: Myślę, że on wie lepiej i nie potrzebuje pomocy. Danny zaczął pisać do mnie maile, ja odpowiadałam i niespodziewanie powróciło to niezwykłe połączenie, jakie czuliśmy wcześniej. I pewnego dnia poprosił, żebyśmy porozmawiali na FaceTime. Danny: Powiedziałem jej, że kupiłem bilet do Warszawy. W jedną stronę. Crazy man. Beata: Byłam zdumiona. Co prawda kiedy płynęliśmy łodzią na wyspy San Blas w Panamie, powiedziałam, że jeśli chce, mógłby przyjechać do Polski, ale nie podjęliśmy wtedy żadnej decyzji. Uznałam, że temat jest zamknięty. Ziemia zadrżała? Beata: Byłam zdumiona. Już zaczęłam układać sobie na nowo życie jako singiel, zaplanowałam samotne wyprawy. Danny: Nie miałem pracy. A praca Beaty i jej życie toczą się w Polsce. Nie mogłem powiedzieć: „Rzuć to wszystko i przyjedź do mojego małego mieszkanka na Manhattanie”. Z jaką myślą Pan przyjechał? Danny: Wiedziałem, że przyjeżdżam do Beaty. Beata: Zapytałam, co mogę zrobić, żeby czuł się tutaj dobrze. Akurat kupowałam nowy samochód, napisałam więc, że może jeździć moim poprzednim. Czy jeszcze czegoś potrzebuje? Odpisał, że przyjeżdża do mnie, nie do mojego samochodu czy domu. Kogo Pani w nim powitała? Beata: Nie byłam pewna. Znaliśmy się krótko, nie miałam pojęcia, co się stanie, kiedy zamieszkamy razem. To było najdziwniejsze. Wszystko ułożyło się idealnie. Naprawdę? Beata: Może dlatego, że każde z nas przez pewien czas żyło samotnie, więc wiemy, czym jest wolność, i oboje potrzebujemy przestrzeni. Szanujemy się wzajemnie. To bardzo pomaga w codziennym życiu. Ja bardzo wcześnie wstaję, idę biegać, a potem siadam do pisania nowej książki. Do południa każde z nas jest zanurzone we własnym świecie. Potem razem gotujemy obiad, pieczemy chleb, rozmawiamy, jeździmy rowerami, oglądamy filmy. Fantastycznie dogadujemy się we wszystkich sprawach i szanujemy te rzeczy, w których jesteśmy różni. Na przykład? Beata: Lubię porządek. Ubrania składam w kostkę i myję po sobie naczynia. A Danny dość swobodnie rozkłada swoje rzeczy. Więc on robi to w swoim pokoju. Nie wtrącam się do tego, jak on żyje, i on też nie próbuje mnie zmienić. A wspólna przestrzeń? Beata: Znajdujemy kompromis na bazie życzliwości. Kiedy widzimy coś w odmienny sposób, siadamy i rozmawiamy. Nigdy żadne z nas nie robiło drugiej osobie zarzutów ani niczego od siebie nie żądaliśmy. Staramy się zrozumieć nie tylko siebie nawzajem, ale też nasze własne emocje. To wspaniale oczyszcza atmosferę. Spędziliśmy razem trzy miesiące, bo tylko na tyle pozwalała wiza. Potem wyruszyliśmy na wyprawę po Dzikim Zachodzie Ameryki, w listopadzie spotkaliśmy się w Ameryce Południowej i spędziliśmy dwa tygodnie w dżungli, a na początku grudnia Danny przyjechał znów do Polski. Stara się o przedłużenie pobytu, żeby zostać na rok albo dłużej. A w jakim miejscu teraz jesteście? Beata: Cieszymy się z tego, że jesteśmy razem. I jest nam z tym dobrze. Pan chce być z tą kobietą do końca życia? Danny: Odpowiedź brzmi „tak”, ale… Ale szalenie chcę być z nią dzisiaj. Czy ją kocham? Absolutnie i bezwarunkowo. Czy potrzebne mi są przysięgi, żeby to udowodnić? Nie. Czy pan próbuje mnie zmusić, żebym się teraz oświadczył? Beata: Proszę pamiętać, że Danny jest prawnikiem! Prowokuję, pytam, co macie w duszy. Beata: Jesteśmy ze sobą. To mamy w sercach. Robimy razem różne rzeczy, mamy mnóstwo pomysłów. Chcemy napisać samouczek do nauki polskiego dla obcokrajowców, może będziemy też organizować wspólne wyprawy dla Polaków połączone z nauką angielskiego. Danny: Albo wyruszymy jachtem dookoła świata. Mieliśmy też pomysł, żeby przejechać samochodem przez trzy Ameryki – od Alaski do Ziemi Ognistej. Albo zostaniemy tutaj w tym pięknym domu i z twoimi niesamowitymi dwoma kotami. Nie ma sensu przywiązywać się do jednego scenariusza. Wydała Pani książkę „Jestem szczęśliwym singlem”. Zdrada czytelniczek? Beata: Absolutnie nie. Napisałam ją już po poznaniu Danny’ego. W podtytule jest „O związkach, miłości i szczęściu”. To jest książka o tym, że warto być samodzielnym emocjonalnie, niezależnie od tego, czy jesteś sam, czy z kimś. Jeżeli jesteś nieszczęśliwy sam ze sobą, to co możesz ofiarować drugiemu człowiekowi? Twój smutek, samotność i rozczarowanie? To tak, jakbyś mówił do kogoś: „Napraw moje życie”. A przecież nikt nie może tego zrobić za ciebie ani dla ciebie. Musisz to zrobić sam. Myślę, że szczęśliwy związek mogą stworzyć tylko takie dwie osoby, z których każda jest wewnętrznie szczęśliwym i spełnionym człowiekiem. Wtedy mają się czym dzielić. To po co mężczyzna w Pani życiu? Beata: Bo razem jest tak samo fajnie jak samemu. A kobieta w Pana życiu? Danny: To ludzka potrzeba, żeby być z kimś i dzielić z kimś życie. My świetnie się ze sobą bawimy, śmiejemy się przez cały czas. Jesteśmy dla siebie wzajemnie inspiracją. Na pewno jestem lepszą osobą, będąc z Beatą. Ten związek różni się od wszystkich moich poprzednich tym, że umiemy ze sobą rozmawiać. O dużych rzeczach, małych rzeczach, drobiazgach, o wszystkim. Nie czuje się Pan samotny w Polsce? Danny: Poznaję Amerykanów, którzy mieszkają w Polsce. Właśnie wróciłem z Belgii od znajomych. Zresztą Polska to nie pierwszy kraj, w którym zamieszkałem. Rok spędziłem w Japonii, kilka miesięcy w Sierra Leone, w Paryżu, w Turcji. Nie czuję się samotny. Prowadzimy z Beatą bardzo zajmujące życie. A co Pana przyjaciele, bliscy na przenosiny do Polski? Danny: Mówią, że to fantastyczne, niezwykłe, wspaniałe. Nie wiem, kiedy moi rodzice przyjadą tu z wizytą, ale przyjadą na pewno. Co Pani na to? Beata: O! To zachwyt czy przerażenie? Beata: Nigdy o tym nie rozmawialiśmy, ale w moim domu nie ma pokoi gościnnych, będą musieli spać w salonie pod telewizorem. Danny: Moi rodzice chcą, żebym był szczęśliwy. A jest Pan? Danny: Jestem bardzo szczęśliwy.
Beata Pawlikowska dla VIVY!: „Pandemia nie dziwi mnie i nie wywołuje we mnie lęku”
Autorka książek opowiedziała nam jak radzi sobie z czasem izolacji
Czas epidemii, a co za tym idzie izolacji, w wielu osobach wywołuje poczucie strachu, niepewności o jutro a nawet gniewu, że koronawirus pokrzyżował nam różne plany. Zupełnie inaczej na tę sytuację patrzy Beata Pawlikowska. Podróżniczka w rozmowie z dziennikarzem VIVY.pl wyjaśniła, że szalejący wirus ma dla niej dużo dobrych stron. Poza tym autorka książek postrzega go jako następstwo tego, co musiało się wydarzyć… Jak dziś odnaleźć spokój i równowagę? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie Państwo we fragmencie naszego wywiadu z Beatą Pawlikowską a także… W poniższym felietonie, który można przeczytać też w najnowszej VIVIE! Beata Pawlikowska dla VIVY! o epidemii i podróżach Wciąż pamiętam, jak pachniał ten świt. Jasny, rześki, skąpany w błękicie. Stałam nad brzegiem rzeki Orinoko w Ameryce Południowej, na skraju dżungli, niepewna, czy to jest sen, czy może rzeczywiście widzę najpiękniejszy poranek świata. Cyk, cyk, cyk, czujnie cykała cykada na drzewie. Rozmawiały przebudzone ptaki. W oddali na rzece plusnęło wiosło. Z kłębków błękitnej mgły wyłoniło się ciche maleńkie czółno. Siedział w nim Indianin, który przypłynął specjalnie po to, żeby mnie zobaczyć. Był ubrany w czerwony roślinny barwnik i przepaskę biodrową. Wiedziałam, o co mnie zapyta. *** Żyjemy w absolutnie najbardziej niezwykłych czasach. Przestała istnieć odległość, czas stał się rzeczą względną. Wychodzisz z domu w sobotę rano, wsiadasz do samolotu i lądujesz poprzedniego dnia w południe. To cud, choć stał się tak powszechny, że ludzie przestali zwracać na niego uwagę. Chcesz polecieć do Nowej Zelandii? Wystarczy, że w internecie kupisz wirtualny bilet, zapłacisz wirtualnymi pieniędzmi, a potem przyjedziesz na lotnisko. O nic więcej nie musisz się martwić. Nie musisz nawet wiedzieć, gdzie jest Nowa Zelandia! Czy wiesz, że nie tak dawno temu, bo w XVII wieku, musiałbyś zaciągnąć się na statek i przez prawie rok płynąć z Europy na południe wzdłuż zachodniego wybrzeża Afryki, przedostać się przez huraganowe sztormy Przylądka Dobrej Nadziei, a potem przez Ocean Indyjski. Jeśli kapitan był czujny, statek w porę skręcał na północ i docierał do Indonezji. Jeśli nie, rozbijał się na skałach wybrzeża Australii, która jeszcze wtedy nie była właściwie zaznaczona na mapach. A teraz? Wsiadasz do samolotu, dostajesz poduszkę i kocyk, patrzysz w okno, czytasz książkę i nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, że znajdujesz się osiem kilometrów ponad ziemią w metalowym pocisku poruszającym się z prędkością 800 kilometrów na godzinę. Nigdy wcześniej w historii podróżowanie nie było takie łatwe. Kiedyś koniec twojego świata wyznaczało miejsce, do którego byłeś w stanie dojść na piechotę. Zatrzymywała cię rzeka, urwisko, gęsty las albo bezkresne pole. Co było dalej…? Ja wiem. Bo o to właśnie chciał mnie zapytać Indianin nad Orinoko. „Jak jest w twojej wiosce?”, pytali Indianie, kiedy docierałam przez dżunglę na koniec świata. „Dobrze”, odpowiadałam. „Macie wystarczająco jedzenia?”. „Tak”. Mamy perłowe świty i pomarańczowe zachody słońca. Mamy zielone pączki na drzewach, gdy zaczyna się wiosna. Mamy jabłka, pietruszkę, biedronki i kosy. Jest dobrze. *** Kiwali głowami, podchodzili bliżej, nieśmiało wyciągali ręce, żeby mnie dotknąć. Zaglądali mi pod ubranie, tak jakby chcieli się upewnić, że tam też jestem człowiekiem. Nie pytali, skąd przybywam, ponieważ z ich punktu widzenia cały świat był dżunglą. Nie istniały różne kraje, samoloty, pieniądze, kino ani polityka. Cały świat jest dżunglą poprzecinaną rzekami. Powiesz, że to ograniczony sposób myślenia? Myślisz, że jesteśmy lepsi, bo mamy wiedzę o kontynentach, fabryki, telewizję, samochody? A czy wiesz, że zbudowaliśmy naszą zachodnią cywilizację na rozszczepieniu wartości, które w tym procesie straciły swój pierwotny sens? Zgubiliśmy jedną najważniejszą rzecz, którą jest prawda. Jedzenie wytwarzane w fabrykach jest tanie i łatwo dostępne, ale zawarte w nim przemysłowe toksyny powodują cukrzycę, otyłość, depresję i autyzm. Cząsteczki spalin wdychanych z powietrzem niszczą komórki nerwowe, są przyczyną chorób psychicznych, chorób serca, nowotworów. Jak miałoby to być lepsze od życia we wspólnocie, z którą dzielisz najważniejsze wartości, takie jak uczciwość, odwaga, samodzielność i umiejętne korzystanie z bogactw Ziemi, która daje ci wszystko, czego możesz potrzebować? Od ochrony przed deszczem przez materiały budowlane, naczynia, lekarstwa i owoce, aż po magiczne rośliny, dzięki którym możesz być w kontakcie z przodkami, bogami i przyszłością. Czy wiesz, że Indianie są zawsze sobą? Nikt nigdy nie udaje, bo nie ma takiej potrzeby. W Europie uczono mnie, jak udawać kogoś lepszego i jak walczyć o swoje. Dopiero kiedy zamieszkałam w dżungli, zrozumiałam to, co do dzisiaj uważam za najważniejsze. W życiu nie chodzi o to, żeby zręcznie udawać. W życiu chodzi o to, żeby naprawdę być silnym, odważnym, odpowiedzialnym, samodzielnym. Dopiero od Indian miałam szansę się tego nauczyć. Czy wciąż myślisz, że są bardziej ograniczeni, bo nie mają teoretycznej wiedzy na temat planety Ziemia i nie wiedzą, że istnieje ocean, który nazywa się Atlantycki? Do czego ta wiedza przyda ci się dzisiaj, kiedy siedzisz w domu zamknięty z powodu pandemii wirusa? Więc tak, zgodzę się. My mamy wszystko. Indianie to, co potrzebne. *** Na pierwszą wyprawę do dżungli amazońskiej wyruszyłam ponad 25 lat temu. Zabrałam ze sobą europejskie przekonanie o tym, że bogaty jest ten, kto może kupić bilet na podróż, przydatne urządzenia i gadżety. Miałam wszystko, co wydawało mi się niezbędne: latarkę, śpiwór, płaszcz przeciwdeszczowy, porządne buty, zapas skarpetek, polar, tabletki do czyszczenia wody. Miałabym pewnie też smartfon z zasięgiem satelitarnym, tyle że w tamtych czasach nie istniał jeszcze internet, telefony komórkowe. Dotarłam do dżungli. Spotkałam Indian. Wydawało mi się, że jestem lepsza, bogatsza, mądrzejsza. Po pierwszym miesiącu w Amazonii dokonałam nieoczekiwanego odkrycia, że cała moja wiedza jest iluzją, z którą wygodnie było mi żyć. Więcej powiem. Pewnego dnia podczas wędrówki przez dżunglę z Indianami uświadomiłam sobie, że iluzją jest prawie wszystko, w co wierzyłam. Myślałam, że jestem silna i nikt mnie nie pokona. Tamtego popołudnia, po wielu godzinach wyczerpującego marszu przez strome góry porośnięte gęstym deszczowym lasem, usiadłam i zaczęłam płakać, że nie mam siły iść dalej. Moi przewodnicy spojrzeli na siebie z zakłopotaniem. Co to znaczy „nie mam już siły…?”. Nigdy nie spotkali się z tak dziwnym zjawiskiem jak ta blondynka z wielkim plecakiem, w którym dźwigała masę zbędnych przedmiotów i zachowywała się w niezrozumiały sposób. *** Pamiętam dzień, kiedy w końcu mnie olśniło. Płynęliśmy czółnem pod prąd dużej rzeki. Nurt był czasami tak silny, że mimo wiosłowania z całych sił staliśmy w miejscu. Nagle schowało się słońce, pojawiły się ciężkie chmury, które wisiały nad nami jak dojrzałe czereśnie w oczekiwaniu na moment, kiedy będą tak ciężkie od soku, że nie będą mogły dłużej utrzymać się gałęzi. Wiedziałam, że za chwilę rozpęta się lodowata, szalona tropikalna ulewa. Czym prędzej puściłam wiosło, sięgnęłam do plecaka i wyjęłam pelerynę. Ale zaraz. Indianin siedzący przede mną zachował się dokładnie odwrotnie. Rozebrał się. Patrzyłam na jego nagie muskularne miedziane ciało i nagle uświadomiłam sobie, że ludzka skóra stanowi najlepszą ochronę przed deszczem! Mokre ubranie krępuje ruchy i przeszkadza w wiosłowaniu! Zdjęłam koszulę i spodnie, chwyciłam za wiosło. Jak cudownie było poddać się zimnym kroplom amazońskiego deszczu, które zmyły ze mnie zmęczenie i pot! Woda zalewała mi twarz, chłostała po plecach, a ja poczułam się wreszcie częścią otaczającego mnie świata! Byłam jednością z rzeką, dżunglą, niebem i ziemią. *** Czy wiesz, dlaczego ludzie naszej cywilizacji zaczęli podróżować? Dlaczego zależało im tak bardzo na dotarciu do Azji, Afryki, Ameryki i Australii? Nie chodziło o zwiedzanie egzotycznych krajów albo poznawanie odmiennych kultur. Największą motywacją do dalekich wypraw była chciwość. Na statki Krzysztofa Kolumba mógł się zaciągnąć każdy chętny. W zamian za miesiące spędzone na pokładzie, rozłąkę z rodziną oraz trudne do przewidzenia niebezpieczeństwa po dotarciu do celu obiecywano udział w zyskach. Celem ekspedycji Kolumba było znalezienie złota oraz drogi do Indii, żeby stamtąd przywozić tańsze przyprawy. Kilkadziesiąt lat później konkwistadorzy pod wodzą Francisco Pizarro dotarli do Imperium Inków w Ameryce Południowej, żeby znaleźć tam złoto i drzewa cynamonowe. Ludzie w Europie zawsze chcieli mieć więcej. A kiedy mieli więcej, chcieli jeszcze więcej. I to jest do dzisiaj najbardziej charakterystyczna cecha naszej cywilizacji. *** W zeszłym roku podróżowałam po Afryce. Pewnego dnia w Botswanie wyruszyłam na safari mało znanymi szlakami przez sawannę. Nagle zachrobotała krótkofalówka, kierowca zamienił z kimś kilka słów i przyśpieszył. Po kilku minutach zobaczyłam 10 innych samochodów terenowych ściśniętych wokół kępy zarośli i bardzo podekscytowanych turystów, którzy wychylali się przez okna, robiąc dziesiątki zdjęć. Pod krzakiem siedziała zmęczona lwica, ciężko dysząc, prawdopodobnie po polowaniu. Opuściła głowę, tak jakby nie chciała widzieć tego, co dzieje się dookoła. Z wielkim pośpiechem nadjeżdżały następne samochody pełne złaknionych widoku zwierząt turystów. Każdy ze smartfonem albo aparatem fotograficznym, którym będzie robił setki zdjęć, wydając się nie zdawać sobie sprawy z tego, że jest intruzem, który zachowuje się w sposób pozbawiony nie tylko szacunku, ale i zwykłego współczucia. Teoretycznie podczas safari zabronione jest gromadzenie się samochodów i zbyt bliskie podjeżdżanie do zwierząt, ale w praktyce nikt tego nie przestrzega. Turyści chcą zobaczyć wszystkie zwierzęta z Wielkiej Piątki, a kierowcy chcą dostać napiwki. Ja to rozumiem. Lampart, lew, słoń, nosorożec i bawół to legendarnie niebezpieczne, słynne, wspaniałe zwierzęta. Zastanawia mnie jednak to, co ludzie robią, kiedy już dojdzie do spotkania. Gdyby naprawdę czuli podziw i szacunek, to zatrzymaliby się w milczeniu, żeby chłonąć ich obecność i poczuć ich niezwykłą moc. Wiesz, o co chodzi. Czy przyjeżdżasz na safari, żeby zobaczyć zwierzęta, czy może raczej po to, żeby zrobić im zdjęcia i pokazać znajomym, że byłeś tak blisko lwa, bo dzięki temu poczujesz się ważniejszy? Gdybyś zrobił jedno zdjęcie, wciąż nie byłoby w tym nic złego. Ale sam powiedz. Zrobiłeś kilkadziesiąt, tydzień później wróciłeś z podróży, zrzuciłeś zdjęcia do komputera i nigdy więcej do nich nie zajrzałeś. Bo masz takich zdjęć tysiące z każdych wakacji. Wystarczyłoby jedno. Ale ty zawsze chcesz więcej, niż masz. Bez umiaru. Bez końca. Wiecznie niesyty i niezaspokojony. *** Wiedziałam, że pewnego dnia role się odwrócą. Zwierzęta i ludzie zamienią się miejscami. Niewolnicy wyjdą z klatek, przestaną być prześladowani i traktowani instrumentalnie. Oprawcy znajdą się w zamknięciu, zdezorientowani, zaskoczeni i bez możliwości ruchu. Żartowałam kiedyś, że lwy pewnie szykują już rewolucję na sawannie, że krowy i świnki w ukryciu uczą się używać nowej broni, że kury zaczną nam podrzucać jajka modyfikujące ludzką psychikę. Wiedziałam, że świat pełen przemocy wobec przyrody nie może przetrwać i że my jako gatunek sami zagrażamy swojemu przetrwaniu. Pandemia koronawirusa jest logicznym następstwem wcześniejszych zdarzeń. Nie dziwi mnie i nie wywołuje we mnie lęku. Jest tak, jak miało być. Przemoc, okrucieństwo, chciwość, brak umiaru, traktowanie zwierząt instrumentalnie dla zaspokojenia swojej przyjemności, trzymanie ich w okrutnych warunkach w klatkach, bez dostępu do słońca i świeżego powietrza, zabijanie dla rozrywki, zjadanie z łakomstwa, brak współczucia i empatii to nie tylko zła energia, która musiała do nas wrócić ze zdwojoną siłą. To także prosta fizyczna zależność. Zwierzęta trzymane w niewoli żyją w stanie przedłużającego się stresu, który powoduje obniżenie odporności. Zwierzęta są na Ziemi między innymi po to, żeby pośredniczyć pomiędzy ludźmi a przyrodą. Stanowią naturalną barierę dla drobnoustrojów, które mogłyby okazać się dla ludzi zabójcze, gdyby nie to, że zwierzęta są w stanie je unieszkodliwić. To jest możliwe wtedy, kiedy zwierzęta są w swoim naturalnym środowisku, zdrowe, w stanie wewnętrznej równowagi i przy poprawnie działającym układzie odpornościowym. Zestresowane, nieszczęśliwe, zniewolone przez ludzi tracą tę moc. Tak właśnie było na targowisku w Wuhan. Podstępnie schwytane i uwięzione dzikie zwierzęta nie były w stanie obronić ludzi przed koronawirusem, który w normalnych okolicznościach nigdy nie stałby się dla nas zagrożeniem. *** Nie boję się o przyszłość. Chętnie zapłacę życiem za zło, jakie człowiek wyrządził na Ziemi. Mam nadzieję, że ci, którzy przetrwają, zaczną od nowa zupełnie inaczej. Mam w sercu wszystkie błękitne świty, których doświadczyłam na końcach świata. Podróżuję teraz w snach i w wyobraźni. Cieszę się, że Ziemia odpoczywa od ludzkiego tłoku. Lwy na sawannie wreszcie oddychają swobodnie. Pandy w zoo wreszcie będą miały dzieci. Skorpiony na pustyni w Egipcie sycą się widokiem piramid. Wszystko będzie dobrze. Świat potrzebuje czasu, żeby wrócić do równowagi. Zostań w domu. Przejrzyj setki zdjęć, które przywiozłeś z podróży i nigdy nie miałeś czasu do nich wrócić. Podziękuj za miejsca, w których byłeś. Doceń to, co masz teraz. Na chwilę przestań żądać więcej. Oddychaj. Bądź wdzięczny. Kochaj.
„Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją...”, mówi Agnieszka Maciąg
Dzisiaj bez problemu akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje wielka mądrość i sens. Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją”. O tym, jak żyje w czasach pandemii, jak udało jej się zmienić swoje życie i czy koronawirus wywróci nasz świat do góry nogami, z Agnieszką Maciąg rozmawia Krystyna Pytlakowska. Nowy numer VIVY! pojawi się punktach sprzedaży w całej Polsce już 14 maja, także na w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl View Ediplayer on the source website Agnieszka Maciąg w VIVIE! Jak teraz żyjesz podczas pandemii? Pandemia nie zmieniła mojego życia, to ja sama je zmieniłam 14 lat temu. I to diametralnie. W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą. Spędzamy z mężem dużo czasu z naszą córeczką Helenką. Ma osiem lat i jest bardzo ciekawa świata, niezwykle kreatywna. W domu malujemy, tańczymy, czytamy, piszemy. To nam daje radość. Cieszą nas z pozoru najprostsze przyjemności, jak choćby wspólny obiad. Nauczyłam się doceniać wszystko, i słońce, i deszcz. Niczego nie biorę za pewnik, bo przekonałam się już, że wszystko jest darem. Jestem wdzięczna za miejsce, w którym teraz jestem w życiu. [...] [...] Medytacja chroni przed wirusem? Z całą pewnością podniesie twoją odporność i nastrój, a to uchroni cię przed wirusem. Czytałam wywiad z rosyjskim naukowcem, który podkreśla, jak nasze nastawienie wpływa na naszą fizjologię. Prowadzono badania z ludźmi, którzy stracili pracę. Byli załamani, ich odporność spadła, często chorowali, odnotowano wśród nich bardzo wysoką śmiertelność bez żadnych racjonalnych powodów. Naukowcy odkryli, że lęk i frustracja zniszczyły ich, dosłownie. Dlatego trzeba dbać o kontrolowanie swoich emocji, bez używek! Idealnie służy temu joga i medytacja. Widzę to po sobie i po wielu osobach, które znam. Ale powiedz mi, jak polubić życie w izolacji i samotności? W czasie mojego kryzysu uczyłam się być szczęśliwa sama ze sobą. Zabierałam samą siebie na randki. Przestałam czekać, aż pojawi się ktoś lub coś, co mnie uszczęśliwi. Nawiązałam ze sobą piękną, głęboką relację, a dzięki temu mogłam stworzyć dobre, zdrowe relacje z innymi ludźmi! Nie wszystkie dni są łatwe, a ja wtedy zastanawiam się: „Co mogę zrobić najlepszego z tym, co mam tu i teraz”. W mojej książce napisałam: „Zamiast koncentrować się na problemie, skoncentruj się na rozwiązaniu”. To pierwsze dobija i podcina skrzydła, to drugie wnosi siłę, moc i odkrywcze pomysły! [...] A co, Twoim zdaniem, zdarzy się po pandemii? To dobre pytanie. Dostajemy długą lekcję. To nie trzęsienie ziemi, które potrwa kilka godzin, a szok po nim minie po tygodniu. Ta lekcja jest rozłożona w czasie. Nie wiadomo, na jak długo... [...] Co jeszcze w nowej VIVIE! 9/2020? Były terapeuta i wydawca, dziś przedsiębiorca i profesor honorowy Szkoły Biznesu Politechniki Warszawskiej, gdzie prowadzi autorską Akademię Psychologii Przywództwa. Jacek Santorski w rozmowie z Beatą Nowicką zastanawia się, co nam pomoże przetrwać czas zarazy i nie zwariować. I jaki świat nas potem czeka? Dewastacja przyrody, dehumanizacja życia, niepohamowana żądza posiadania... Natura powiedziała: STOP. Specjalnie dla VIVY! pisze Beata Pawlikowska. Młynarska, Olejnik, Rodowicz, Rusinek, Wojciechowska... Co pomaga im przetrwać trudny czas pandemii? Jak domowa izolacja wpływa na ich relacje z bliskimi, hierarchię wartości? A także historia miasta, w którym życie mieszkańców determinuje kolor aplikacji. Zielony oznacza – jesteś zdrowy, możesz podróżować i chodzić do pracy. Żółty i czerwony – obostrzenia. Tak wygląda Wuhan po pandemii.
„Pobierzemy się sto razy!”, zapewnia szczęśliwa Beata Pawlikowska
Jej partner, Amerykanin, Danny Murdock, poprosił ją o rękę
Zaręczeni! Beata Pawlikowska usłyszała: „Czy wyjdziesz za mnie?”. I zgodziła się. Zdjęcie z tego momentu zamieściła na swoim Instagramie. Z Amerykaninem Dannym Murdockiem są razem od trzech lat. Wpadli na siebie w dżungli Ameryki Południowej, w Belize. Przeczytaj o początkach miłości polskiej podróżniczki i amerykańskiego prawnika: Co połączyło Beatę Pawlikowską i jej partnera? Teraz idą krok dalej. Chcą się pobrać. I to nie jeden raz. Ale sto razy! Jak to możliwe? Czy Beata Pawlikowska nie boi się małżeństwa? Jak zamierza zostać szczęśliwym singlem? Po co napisała książkę "KODY podświadomości"? Odpowiada szczerze na wszystkie pytania! Sądząc po zdjęciu, które wrzuciła Pani do sieci, zaręczyliście się na sportowo? To jedna z naszych wspólnych pasji. Znaczy sport, nie zaręczanie się (śmiech). W niedzielę był piękny słoneczny dzień, więc wsiedliśmy na rowery i pojechaliśmy za miasto. I tam?... Z jednej strony mieliśmy zachodzące słońce, a z drugiej strony wschodzący księżyc. W dole płynęła błękitna rzeka. Wjechaliśmy na górkę, Danny zsiadł z roweru, powiedział, że jest mu bardzo gorąco i nie może wytrzymać z nerwów. Spojrzałam na niego, był dziwnie poruszony, oczy mu błyszczały jak gwiazdy. Nie pamiętam, co powiedział najpierw, ale potem usłyszałam: „You are the love of my life” czyli „Jesteś miłością mojego życia”. I wtedy zrozumiałam, co się za chwilę stanie. Danny klęknął na jedno kolano i zaczął mówić: „Przygotowałem wszystko, co chciałem powiedzieć, ale nie jestem w stanie sobie nic przypomnieć. Więc powiem tak, jak myślę i tak jak czuję”. Wzruszające. Tak. Później powiedział mi, że od kilku tygodni czekał na odpowiedni moment. A jeszcze wcześniej przez kilka miesięcy szukał pierścionka, który spełni jego oczekiwania. W październiku pojechał do Nowego Jorku, żeby spotkać się ze swoimi rodzicami, przyjaciółmi oraz po to, żeby znaleźć odpowiedni pierścionek. W Nowym Jorku jest cała dzielnica ze sklepami jubilerskimi. Ale nie znalazł czegoś, co by go zachwyciło. Szukał więc po powrocie w Polsce i też nie znalazł. W końcu przez przypadek trafił do jubilera - artysty, który nie tylko sprzedaje, ale sam robi biżuterię. I to było właściwe miejsce. Danny pokazał mu swoje rysunki i razem zaprojektowali pierścionek na zamówienie. Szafir i diament? Szafir i małe brylanty po obu stronach! Szafir jest cejloński, przepiękny, przejrzysty, jasno błękitny, pełen światła. Te kamienie mają dla Was symboliczne znaczenie? Danny wybrał szafir dlatego, że oboje lubimy niebieski kolor, mamy niebieskie oczy, lubimy się ubierać na niebiesko. Chciał połączyć go z brylantami, żeby dodać mu blasku. Wiedział też, że nie lubię tradycyjnych pierścionków z wystającym oczkiem, które ciągle o coś zahacza. Dlatego to jest pierścionek na szerokiej obrączce z białego złota. Jest naprawdę piękny. Jak to jest być poproszoną o rękę? Byłam bardzo zaskoczona, bo zupełnie się tego nie spodziewałam. Ale z drugiej strony… ja chyba wiedziałam, że tak będzie. I wiedziałam to od pierwszej chwili, kiedy go zobaczyłam w dżungli w Belize w Ameryce Środkowej. Miłość od pierwszego wejrzenia? Może raczej przeznaczenie. Albo… przeczucie. Miłości od pierwszego wejrzenia bywają różne. Myślę, że łatwo je pomylić z fascynacją i namiętnością, która przemija. Czas zwykle weryfikuje, czy to naprawdę była miłość. Niedawno rozmawialiśmy o tym jakie to niezwykłe, że od trzech lat jesteśmy ze sobą szczęśliwi. To się nie zdarza zbyt często. Ludzie zwykle są szczęśliwi ze sobą na początku, a potem pojawiają się różne rozbieżności, rzeczy, o których nie wiedzieliśmy wcześniej. I zwykle wtedy ludzie trochę oddalają się od siebie, próbują siebie nawzajem zmieniać albo naprawiać. Oj tak! A my od początku, nie umawiając się i nie wiedząc, że mamy do tego podobne podejście, mieliśmy do siebie przede wszystkim szacunek. Instynktowne przekonanie o tym, że drugi człowiek jest osobną indywidualnością. Jest taki, jaki jest, bo taki właśnie chce być. Nawet jeśli jest inny ode mnie w niektórych kwestiach. Na tym polega wzajemna akceptacja i szacunek, i myślę, że to jedna z najważniejszych cech dobrego związku. Druga to umiejętność rozmawiania. Kiedy zdarza się nieporozumienie, rozmawiamy o tym i każde z nas rozumie swoje emocje z tym związane. To bardzo oczyszcza atmosferę i zbliża nas do siebie jeszcze bardziej. Danny rozrzuca ciuchy po mieszkaniu? Nie rozrzuca. Kiedyś mówiła Pani, że robi bałagan. Przestał? Ludzie zmieniają się nie wtedy, kiedy muszą, ale raczej wtedy, kiedy sami czują, że tego chcą. A chcą tego wtedy, kiedy czują się bezpieczni, szanowani i akceptowani. Ja szanuję to, że Danny ma swoje przyzwyczajenia i daję mu pełne prawo do tego, żeby był sobą. On to czuje i stara się zachowywać tak, żeby uszanować także moje przyzwyczajenia i upodobania. Spotykamy się w pół drogi. Więc tak, przestał (śmiech). Kiedy rozstawia w jadalni swoje ulubione pióra wieczne i atramenty, albo zestaw do malowania akwarelami, to zajmuje cały stół. Gdyby mieszkał sam, to wszystko pewnie zostałoby na tym stole na wiele dni. Ale ponieważ mieszkamy razem, to jest nasz wspólny stół i on wie, że ja lubię porządek, to wieczorem zabiera swoje rzeczy i sprząta. Ale gdyby tego nie zrobił, ja nie czułabym się urażona, tylko dałabym mu przestrzeń do tego, żeby był sobą. Wiem, że to może brzmi... Bajkowo. Tak. Szczęściarze. Właśnie dlatego czasem rozmawiamy, że to jest po prostu nieprawdopodobne. Ma pani wizerunek podróżniczki, kobiety niezależnej, samodzielnej, twórczej. Po co Pani małżeństwo? Nic się przecież nie zmieni! Ja wciąż jestem szczęśliwym singlem! I on też jest szczęśliwym singlem. Bycie szczęśliwym singlem to stan umysłu, a nie stan cywilny. Owszem, mieszkamy razem, jemy razem obiad, jeździmy na rowerach, malujemy, rozmawiamy, chcemy razem napisać książkę, czasem razem podróżujemy. A jednocześnie każde z nas ma swoje własne życie, własne pasje, własne projekty i plany. Ja za dwa tygodnie lecę na miesiąc na Nową Zelandię i Vanuatu, a Danny za tydzień leci do Gruzji na narty. Sama go do tego namawiałam, bo wiem, że lubi jeździć na nartach, a ja wolę tropiki. Myślę więc, że ślub nic nie zmieni. I to nie jeden ślub, ale wiele, bo będziemy brać ślub w każdym kraju, w którym będziemy razem! Jak to możliwe? Może jeszcze sto razy weźmiemy ślub! I to jest najpiękniejsze. Dlatego, że będziemy mogli sobie jeszcze wiele razy powiedzieć uroczyście: „Tak, kocham cię. Chcę być z tobą”. Trochę mi się kręci w głowie. Bo albo się jest małżonkiem, albo singlem. Pani próbuje wymknąć się definicji. Oczywiście, bo definicje są sztywne, a życie jest otwarte i elastyczne! Warto być szczęśliwym singlem. Wtedy człowiek nie uzależnia się emocjonalnie od drugiego człowieka. To oznacza, że czuję się odpowiedzialna za to jak wygląda moje życie i samopoczucie. Dbam o to, żeby rozumieć moje myśli, emocje, potrzeby, pracuję nad sobą i nad tym, żeby mieć szczęśliwe, spełnione życie. Mój związek z samą sobą jest najważniejszym związkiem w moim życiu. Oprócz tego mam też związek z drugim człowiekiem. A biorąc pod uwagę Pani doświadczenie życiowe, nie bo się pani małżeństwa? Że wszystko popsuje? Wydaje mi się, że absolutnie nic się nie zmieni i po prostu będziemy dalej szczęśliwi. Błoga nadzieja, jak u wszystkich zaręczonych. Znamy się od trzech lat, prawie tyle samo razem mieszkamy. Znamy swoje codzienne nawyki, wiemy, jak zachowujemy się w trudnych sytuacjach. Na przykład kiedy jeden z naszych kotów był chory. Trzeba wtedy złapać kota, wbrew jego woli zapakować do transportera i zawieźć go do weterynarza. To stresujące dla wszystkich. Kot krzyczy i się wyrywa, miauczy wniebogłosy w samochodzie, chce uciec od lekarza. Zachowaliśmy spokój i wspieraliśmy się wzajemnie. Myślę, że mamy dobrą szansę. Wydała Pani właśnie książkę „KODY podświadomości. Praktyczny kurs życiowej przemiany”. Pasuje do Pani sytuacji. Rzeczywiście! To jest studniowy kurs życiowej przemiany. Polega na prostym założeniu, że moje szczęście w życiu zależy od tego, jak rozumiem to, co się w moim życiu dzieje. Na przykład fakt rozwodu – jeden człowiek może spojrzeć na to, jak na tragedię życiową, a drugi może powiedzieć: „Nareszcie, teraz będę wolny”. Czyli – mówiąc inaczej – o moim szczęściu decydują nie fakty, ale raczej to, w jaki sposób je postrzegam i interpretuję. Jeżeli umiem w szczęśliwy sposób postrzegać świat, czuję się szczęśliwym człowiekiem. A kiedy czuję się szczęśliwym człowiekiem, to podejmuję inne decyzję, mam większą siłę do tego, żeby te decyzje zrealizować. Mam większą śmiałość, żeby sięgać po to, czego pragnę, czuję się pełna, kompletna i mam odwagę, żeby zmierzać do wybranego celu. Jak to zrobić? To, w jaki sposób człowiek postrzega świat, zostało w nim zapisane, kiedy był dzieckiem. Mniej więcej do siódmego roku życia programuje się cała podświadomość. Wtedy zapisane zostają podświadome przekonania dotyczące tego, co myślę o sobie, o ludziach, co wydaje mi się, że ludzie myślą o mnie. Wtedy programuje się brak poczucia własnej wartości, różne kompleksy, strach. To są właśnie kody podświadomości. Moja książka pomaga zaprogramować się na nowo. Nadpisać nowe kody. Tak jak się aktualizuje oprogramowanie w komputerze. Nie trzeba usuwać całego dysku ani wyrzucać komputera. Wystarczy wziąć aktualizację programu i nadpisać ją nad wszystko, co w komputerze istnieje. Ta książka to właśnie życiowa aktualizacja. Oczywiście nie wystarczy jej przeczytać. Tak samo jak nie wystarczy kupić nart, żeby stać się narciarzem. Trzeba ćwiczyć. W książce jest studniowy kurs ćwiczeń. Pani sobie zrobiła taki 100 dniowy kurs? Oczywiście! Ja ten kurs przerabiam od 16 roku życia. Dlatego wiem, że działa. To kiedy ślub? Przy najbliższej okazji. Na przykład na Tahiti. Zawsze chciałam powtarzać ślub w różnych zakątkach świata zgodnie z tradycją danego kraju. Który kraj będzie pierwszy? Z pewnością będzie to Polska lub Stany Zjednoczone. Jeszcze nie zdecydowaliśmy. I nie wiadomo kiedy? Nie. To właśnie jest najprzyjemniejsze! Teraz mamy czas, żeby planować. I powiem panu, że spełni się jeszcze jedno moje marzenie. Nigdy w życiu nie miałam białej, długiej sukni. Kiedy szłam do pierwszej komunii, moja mama powiedziała: „Biała suknia, długa do ziemi? O nie, moja droga, dopiero kiedy będziesz brała ślub!”. Podczas poprzedniego ślubu byłam ubrana na srebrno i czarno. Teraz po raz pierwszy w życiu będę miała prawdziwą, białą, długą ślubną suknię. Wspaniale. A potem podróż dookoła świata i w każdym kraju kolejny ślub? Tak jest. Jak ustalimy datę ślubu, to wyślę panu zaproszenie. Na Tahiti? Zaproszenie z biletem!
Beata Pawlikowska nie weźmie ślubu z ukochanym! Znamy powód
Wypowiedź podróżniczki wywołała dyskusję w internecie
Podróżniczka Beata Pawlikowska i amerykański prawnik Danny Murdock są ze sobą już dwa i pół roku. Para dzieli się swoim szczęściem w sieci i coraz liczniejszych wywiadach. Mimo wszystko, jest jeden powód, dla którego dziennikarka nie chce wziąć z ukochanym ślubu… Gwiazda twierdzi, że jeden już wzięła… Beata Pawlikowska o ślubie Okazuje się, że Beata Pawlikowska przyjęła zasadę niebrania kolejnego ślubu. Jak to możliwe, że jeden ma już za sobą? To dość ciekawa historia, którą podróżniczka podzieliła się z Twoim imperium. „Kilka lat temu kupiłam sobie pierścionek i wzięłam ślub sama ze sobą. To mój najważniejszy związek, nie czuję więc potrzeby, żeby formalizować związek z drugim człowiekiem”, powiedziała dziennikarzom ukochana Murdocka. Internauci przyjęli słowa gwiazdy ze zdziwieniem. Naszym jednak zdaniem każdy może żyć tak, by czuć zgodę ze sobą. A jaki jest sekret związku pary? „Jesteśmy bardzo podobni do siebie. Danny jest jedyną znaną mi osobą, która zna na pamięć wszystkie piosenki Beatlesów, tak jak ja. Mamy podobny pogląd na Boga i rodzinę, oboje jesteśmy weganami i lubimy sport. Kochamy zwierzęta i ważny jest dla nas rozwój duchowy. Przede wszystkim jednak mamy za sobą mnóstwo przygód z samotnych podróży. Więc moglibyśmy godzinami dzielić się swoimi wspomnieniami”, powiedziała Beata Pawlikowska w Twoim imperium. Przypomnijmy, że w wywiadzie dla VIVY! zakochani równie pięknie wypowiadali się o sobie. Danny Murdock przekonywał, że dziennikarka jest jego miłością jego życia. „Odpowiedź brzmi „tak”, ale… Ale szalenie chcę być z nią dzisiaj. Czy ją kocham? Absolutnie i bezwarunkowo. Czy potrzebne mi są przysięgi, żeby to udowodnić? Nie. Czy pan próbuje mnie zmusić, żebym się teraz oświadczył?”, śmiał się przystojny prawnik w rozmowie z nami. Oświadczyn jak już wiemy nie będzie, ale zakochanym i tak życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. A chyba takie właśnie jest życie na własnych zasadach…
Beata Pawlikowska kończy 54 lata! Tylko nam pokazała swój dom
Mieszka na granicy Wilanowa: trzy tarasy, dwa ogródki - sama hoduje miętę, którą dodaje do wody mineralnej. Ogromna sypialnia, meble tylko niezbędne. Dwa koty baraszkujące w salonie. Kiedy 15 lat temu zaczynała cykl Świat według blondynki w Radio Zet, miotała się, walczyła z bulimią, z anoreksją. Po tych kilkunastu latach jest dojrzałą, zdecydowaną kobietą, która świadomie dokonuje wyborów. Powiedziała wtedy: – Cokolwiek sobie wymyślę i czuję, że to do mnie pasuje, jestem w stanie zrealizować. Jeżeli będę chciała mieć hotel na Karaibach to będę go miała, jeżeli będę chciała zostać w dżungli to zostanę tam. Jeżeli będę chciała przeprowadzić się na wieś i zbudować tam rakietę kosmiczną, zbuduję ją. Dom Beaty Pawlikowskiej – Budzę się rano i myślę, że świat jest piękny. Zanim się tu wprowadziłam, też myślałam, że świat jest piękny. Ten dom to tylko wisienka na torcie. Ja chciałam tylko mieć więcej przestrzeni i móc rano dotknąć stopami ziemi, usiąść sobie w słońcu, poczuć wiatr we włosach. To jest możliwe wtedy, kiedy masz swój ogród – zapewnia. – A teraz mam. I moje koty mogą teraz wychodzić na dwór, kiedy chcą, są wreszcie wolnymi osobami. Hasają po chaszczach i wracają rano z rzepami w sierści. Ale jakie szczęśliwe! - opowiada dziennikarka. Beata Pawlikowska o depresji „Depresja to tymczasowa awaria. Zawieszenie programu komputerowego na skutek teoretycznie poprawnych danych, które jednak okazały się niespójne i nieprawdziwe. […] Moim zdaniem depresji nie da się trwale i skutecznie wyleczyć za pomocą lekarstw. Pigułki mogą przynieść chwilowa ulgę, bo pozwalają mniej czuć. Ale to, że mniej czujesz, wcale nie oznacza, że automatycznie znikają twoje problemy. (…) – napisała jakiś czas temu Beata Pawlikowska na swoim facebookowym profilu. Po tych słowach w stronę jednej z najpopularniejszych polskich dziennikarek poleciały niewybredne komentarze ludzi oskarżających ją o bagatelizowanie problemu depresji, z którym zmagają się setki tysięcy osób w Polsce. To jednak nie pierwszy raz, gdy podróżniczka szokowała swoją wypowiedzią. Czy sama Pawlikowska znalazła sposób na walkę z chorobą? Na lamach „Wyszłam z niemocy i depresji. Ty też możesz!”, czyli swojej książki twierdzi, że tak. Z pewnością znalazła też miejsce w którym ma azyl – swój nowy piękny dom, w którym gościła jakiś czas temu ekipę VIVY!
Beata Pawlikowska: „Do tej pory nie czuję potrzeby posiadania dzieci”
Beata Pawlikowska i jej ukochany Amerykanin Danny Murdock od dwóch stanowią zgraną parę. On dla niej zamieszkał w Polsce. Ona także zmieniła swoje życie. Połączyła ich pasja do podróży, poznali się w dżungli, w dawnym mieście Majów w Belize w Ameryce Środkowej. Świetnie dogadują się w wielu kwestiach. Są między innymi zgodni co do tego, że do szczęścia nie potrzebują dzieci. Podróżniczka wyznała, że w jej poprzednich związkach partnerzy nie akceptowali tego, że nie chce być matką. Beata Pawlikowska nigdy nie chciała mieć dzieci Beata Pawlikowska nigdy nie czuła potrzeby posiadania dzieci. Niestety mężczyznom, z którymi się wiązała, trudno to było zrozumieć. „Moim poprzednim partnerom bardzo zależało, żeby mieć dziecko. Zawsze odpowiadałam, że nie jestem jeszcze na to gotowa”, wyznała w rozmowie z Faktem. Na szczęście jej obecny ukochany doskonale ją rozumie. „On lubi dzieci, ale nie chciałby ich mieć, więc jest idealnie. Zgadzamy się w tej kwestii. Do tej pory nie czuję potrzeby posiadania dzieci. Uważam, że mam absolutnie fantastyczne życie i jestem całkowicie wdzięczna za wszystko, co w życiu mam”, powiedziała. Podróżniczka długo nie miała szczęścia w miłości. Wszystko zmieniło się, kiedy w jej życiu pojawił się Danny Murdock. Zakochani od razu wiedzieli, że łączy ich wyjątkowe porozumienie. Szybko zamieszkali razem. Chociaż oboje byli już dojrzali, ich wspólne życie jest bardzo zgodne. „Wszystko ułożyło się idealnie. Może dlatego, że każde z nas przez pewien czas żyło samotnie, więc wiemy, czym jest wolność, i oboje potrzebujemy przestrzeni. Szanujemy się wzajemnie. To bardzo pomaga w codziennym życiu. Ja bardzo wcześnie wstaję, idę biegać, a potem siadam do pisania nowej książki. Do południa każde z nas jest zanurzone we własnym świecie. Potem razem gotujemy obiad, pieczemy chleb, rozmawiamy, jeździmy rowerami, oglądamy filmy. Fantastycznie dogadujemy się we wszystkich sprawach i szanujemy te rzeczy, w których jesteśmy różni”, powiedziała VIVIE! Życzymy parze dużo szczęścia razem!
Co połączyło Beatę Pawlikowską i jej partnera? Poznali się zupełnie przypadkowo...
„Nie chciałam się do tego przyznać, nawet przed samą sobą”
Beata Pawlikowska i jej ukochany Amerykanin Danny Murdock są razem od roku, choć nadal się z tym nie oswoili. „Jestem wciąż zdumiona, że mam chłopaka, towarzysza, partnera. Że mieszkam z kimś, dzielę z kimś życie. Jeszcze nie przyzwyczaiłam się do tej myśli”, mówi podróżniczka i pisarka. On dla niej zamieszkał w Polsce. Ona także zmieniła swoje życie. Oboje nie szukali miłości, lecz życie przygotowało dla nich inny scenariusz. Poznali się nieoczekiwanie w trakcie podróży i… nie mogli przestać rozmawiać. Odkryli, że łączy ich naprawdę wiele, o czym opowiedzieli w wywiadzie dla VIVY! Co połączyło Beatę Pawlikowską i jej partnera? Beata: Spotkaliśmy się na jednej z majańskich piramid i wtedy Danny mnie zagadnął. Zapytał, czy też fotografuję. Tak się zapomnieliśmy w rozmowie, że chodziliśmy w kółko po tej piramidzie i zgubiliśmy resztę grupy. Przestraszony przewodnik nie mógł nas znaleźć. Nagle się okazało, że mamy ze sobą bardzo dużo wspólnego. Oboje podróżujemy samotnie, jesteśmy wegetarianami, podobnie myślimy o Bogu i życiu. Danny powiedział, że nie pije alkoholu, na co tylko się roześmiałam. Bo ja też nie piję, odkąd sprawdziłam, w jaki sposób alkohol niszczy ciało i duszę. Danny: Rozmawialiśmy o wyprawach do krajów uważanych za „biedne”, ale gdzie ludzie mają prawdziwe bogactwo spraw niematerialnych. Bardzo szybko złapaliśmy wspólny język. Ale naprawdę zauważyłem Beatę, kiedy powiedziałem, że rok wcześniej w Kolumbii dojechałem do dżungli Darién na granicy z Panamą. A ona na to, że przeszła dżunglę Darién na piechotę jako pierwsza kobieta na świecie. Szczęka mi opadła. Beata: I poszliśmy się wykąpać. To rzadkie na pierwszej randce. Beata: Nie miałam nawet stroju kąpielowego. Nie wiedziałam, że w drodze powrotnej zatrzymamy się przy majańskich wodospadach. Danny od razu zaczął pływać i zawołał, że mogę włożyć jego koszulę, bo ma drugą. Wahałam się, ale woda wyglądała tak cudownie i było tak gorąco, że z ulgą się w niej zanurzyłam. Wychodzę w jego mokrej koszuli na brzeg, a on podchodzi z ręcznikiem i mówi: „Proszę, wytrzyj się”. Poszłam się przebrać. Zdejmuję z siebie jego koszulę, wycieram się jego ręcznikiem i myślę: Co tu się dzieje? Danny: Beata była w „dżunglowym” ubraniu – szorty i luźna tropikalna koszula. Wiedziałem, co robię. Kiedy wyszła na brzeg w mokrej koszuli, wiedziałem, że było warto. Beata: Zapytałam Danny’ego, o czym marzy najbardziej na świecie? A on bez namysłu odpowiedział, że o tym, żeby się zakochać i znaleźć partnerkę na życie. A Pani o czym marzyła? Beata: Na pewno nie o tym, żeby się zakochać. Tego nie było w ogóle na mojej liście. Od siedmiu lat byłam singlem i czułam, że to idealny stan. Marzyłam więc o tym, żeby być wciąż po prostu szczęśliwym człowiekiem. Ułożyłam się z samą sobą, znalazłam wewnętrzną równowagę i harmonię ze światem. I wtedy nagle z nieba zerwała się gwiazda i spadała prosto na nas. Gdyby nie komary, moglibyśmy zostać na tej plaży do rana. W hotelach nie było miejsc, w końcu znaleźliśmy ostatni wolny pokój. Z jednym łóżkiem. Danny: Powiedziałem, że mogę spać na podłodze. Beata: A ja odrzekłam, że to łóżko jest naprawdę bardzo, bardzo duże i zmieścimy się oboje. Danny: Więc powiedziałem, że możemy zbudować między nami mur z poduszek. Beata: A ja zaczęłam się śmiać. Kiedy poczuliście, że możecie stworzyć związek? Danny: Czwartego dnia dotarliśmy do Salwadoru, znaleźliśmy obskurny hotel, farba obłaziła ze ścian, a w łazience zamiast prysznica ze ściany wystawała rurka. Beata weszła do pokoju i powiedziała: „Bardzo mi się tu podoba! Idę wziąć prysznic”. Zaskoczyła mnie tym kompletnie, poczułem, że taka dziewczyna może być moją partnerką. Beata: Wiedziałam to od pierwszej chwili. Ale nie chciałam się do tego przyznać, nawet przed samą sobą. Byłam tym kompletnie, absolutnie zdumiona. Nigdy wcześniej nie chciałam podróżować z kimś spotkanym na szlaku i nigdy mi się to nie zdarzyło. Cały wywiad do przeczytania w najnowszej VIVIE!
„W dżungli spotykam kogoś, z kim chciałabym dalej być”. Kim jest nowy ukochany Beaty Pawlikowskiej?
Zupy, kasze i koktajle. Na słono i na słodko. Sprawdzone przepisy Beaty Pawlikowskiej
Majowo na talerzu! Beata Pawlikowska poleca 7 lekkich dań, które napełnią was wiosenną energią
Beata Pawlikowska gotuje dla VIVY! Warzywa w roli głównej: ziemniaki, kalafior, cieciorka
„Bycie żoną i matką kojarzyłam z niewolą”. Dlaczego Beata Pawlikowska od rodziny woli podróże?
Dlaczego Beata Pawlikowska nie założyła rodziny? Dziennikarka w całości poświęciła się podróżom. W trakcie wypraw ćwiczy swoją siłę i charakter, a nad życiową stabilizację przedkłada ciągłe wyzwania i odkrywanie nowych miejsc. W wywiadzie w najnowszej majowej „Urodzie Życia” powiedziała „Zawsze bardziej fascynowała mnie myśl o nowej podróży niż o dziecku”. W wywiadzie zdradziła też, co lepiej pamięta - swoją pierwszą podróż czy swoją pierwszą miłość. Jak była mała, Beata Pawlikowska pisała opowiadania o podróżach. Widziała siebie oczami wyobraźni w dalekiej dżungli, choć wtedy nie wiedziała pani jeszcze, jak ona wygląda. Czy w tych opowiadaniach widziała siebie jako żonę, matkę? Beata Pawlikowska: Nie, nigdy. To było coś, czego instynktownie chciałam uniknąć. Bałam się, że będę takim nieszczęśliwym dorosłym. Zniewolonym przez ograniczenia, które sam na siebie nałożył. Bycie żoną i matką kojarzyłam z przytłaczającą niewolą. Chciałam żyć inaczej. Dlatego jako nastolatka pisałam do siebie listy, w których przypominałam sobie o jednym: że trzeba żyć świadomie. I iść własną drogą. Dziennikarka wyznała, że podróże uczą ją żyć świadomie. Beata Pawlikowska: Jestem przekonana, że kiedy człowiek wyrusza w podróż, znajduje prawdę o sobie. Nie dlatego, że jej szuka. Ona sama go dopada i nie ma przed nią ucieczki. Wysiadam z samolotu, nikt nie czeka na mnie z tabliczką powitalną i nie odwozi do hotelu. Wszystko muszę sama znaleźć, zorganizować. I ciągle spotykają mnie „niespodzianki”. Wtedy widzę swoje instynktowne reakcje i wiem, jaka jestem naprawdę. "Lubię mieć dookoła siebie harmonijną i piękną przestrzeń". Beata Pawlikowska w swoim domu na sesji z VIVY! z sierpnia 2015 roku. Czy myśli czasem, co by było, gdyby założyła rodzinę i została „kobietą domową”? Beata Pawlikowska: Zdarza mi się o tym myśleć. Z ciekawością, ale bez poczucia braku czy straty. Zawsze bardziej fascynowała mnie myśl o nowej podróży niż o dziecku. Sądzę, że w sferze przeżywanych emocji to są równorzędne rzeczy – jedna kobieta rodzi kolejne dziecko, a inna kolejny raz wybiera się do nieprzewidywalnej Amazonii. Dla wielu z nas dom, jako stałe miejsce na ziemi, jest synonimem poczucia bezpieczeństwa. Czy dziennikarka przywiązuje się do miejsc? Beata Pawlikowska: Lubię mieć dookoła siebie harmonijną i piękną przestrzeń, więc urządziłam swój dom tak, aby czuć się w nim dobrze, ale on nie jest warunkiem mojego poczucia bezpieczeństwa. Gdyby zdarzyło się, że go stracę, to nie byłby dla mnie dramat. Polecamy też: Beata Pawlikowska pokazuje nam swój dom. I mówi o seksie i czereśniach. Co jeszcze Beata Pawlikowska powiedziała o podróżach, swojej filozofii życiowej i poszerzaniu horyzontów? Cały wywiad z podróżniczką w najnowszej „Urodzie Życia”. A już 9 maja z kolejnym numerem miesięcznika do kupienia książka popularnej podróżniczki!