To koniec historii, w którą nikt nie wierzył. Najdłuższa budowa świata dobiegła końca
Po 144 latach budowy Barcelona doczekała się chwili, w którą przestano wierzyć – Sagrada Família została ukończona. Najsłynniejsza świątynia świata, zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego, nie tylko domknęła swoją historię, ale też stała się symbolem cierpliwości, wiary i triumfu ludzkiej wizji nad czasem.
Barcelona odetchnęła. Przez niemal półtora wieku to miasto żyło w rytmie uderzeń dłuta i pisków hydraulicznych dźwigów. Nikt nie wierzył, że to się kiedyś skończy. A jednak w 2026 roku ostatni element układanki – fragment olbrzymiego krzyża na centralnej Wieży Jezusa wskoczył na swoje miejsce. Tym samym wieża osiągnęła 172,5 metra wysokości i Bazylika Świętej Rodziny, Sagrada Família, przewyższyła niemiecką katedrę w Ulm (161,53 metra). Antoni Gaudí celowo zaprojektował ją tak, by była metr niższa niż wzgórze Montjuïc w Barcelonie. Uważał, że dzieło człowieka nie powinno przewyższać dzieła Bożego. Architekt, który budował dla Boga, nie dla ludzi Kiedy w 1883 roku młody, genialny Antoni Gaudí przejmował budowę od Francisca de Pauli del Villara, nikt nie przypuszczał, że kładzie fundamenty pod najbardziej ambitne przedsięwzięcie nowożytnej Europy. Gaudí nie był tylko architektem, był wizjonerem, który rozumiał, że czas ludzki jest niczym wobec wieczności. Pytany o datę zakończenia prac, z uśmiechem spoglądał w niebo i odpowiadał: „Mój Klient się nie śpieszy”. Miał na myśli Boga. Ale przez dekady ciągnącej się budowy mieszkańcy Barcelony zaczęli podejrzewać, że ten „Klient” musi mieć nieskończoną cierpliwość do biurokracji. Przez ponad 137 lat miasto nie dawało zgody na budowę kościoła. Zalegalizowano ją dopiero w 2019 roku, co kosztowało zarząd Bazyliki Sagrada Família 4,6 miliona euro! Początkowo miała być tylko miejscem pokuty za grzechy. Dla Gaudíego Sagrada Família stała się nie tylko zleceniem, kolejnym budynkiem w rosnącej barcelońskiej metropolii, ale formą żarliwej modlitwy, która przeszła w całkowitą ascezę. Z genialnego dandysa, który w młodości jadał w najlepszych restauracjach Barcelony, nosił nienaganne garnitury, obracał się w kręgach katalońskiej socjety i nie był praktykującym katolikiem, stał się „Bożym architektem”. Każdy grosz zarobiony na innych projektach, jak Casa Milà czy Casa Batlló, przeznaczał na budowę świątyni. A kiedy brakowało funduszy, co stało się normą, chodził od domu do domu, prosząc o datki. Ta niemal mistyczna pobożność sprawiła, że pod koniec życia zjednoczył się ze swoim dziełem. Sypiał w zakurzonym, gipsowym warsztacie tuż przy fundamentach, jadał tylko chleb i orzechy, a jedyną rzeczą, jaka go jeszcze trzymała przy życiu, była chęć zobaczenia choćby fragmentu ukończonej Fasady Narodzenia Pańskiego. Zobacz też: Antonio Gaudi zaprojektował najsłynniejsze budowle w Barcelonie. Czemu żył w celibacie? Śmierć, którą jakby przewidział Na Drzwiach Różańcowych w Bazylice Sagrada Família jest płaskorzeźba „Śmierć sprawiedliwego”, przedstawiająca konającego mężczyznę z dużą brodą, przy którym czuwa Święta Rodzina. Aby rzeźba stała się realistyczna, Gaudí odwiedził stary Szpital Świętego Krzyża, prowadzony przez zakonnice i przyjmujący ubogich, by zrobić szkice umierających. Czyżby portretując konającego biedaka z wielkim zarostem, przewidział własną śmierć…? Był utrudzony pracą, kiedy 7 czerwca 1926 roku udał się z Sagrada Família do stojącego obok Oratorium Świętego Filipa Neri, gdzie zwykł się modlić. Na skrzyżowaniu ulic Bailén i Gran Vía potrącił go przejeżdżający tramwaj. Gaudí upadł i leżał na ziemi jak żebrak. Wyglądał tak nędznie, że nikt nie rozpoznał w nim wielkiego artysty. Przewieziono go do szpitala, tego samego, gdzie szkicował konających. Zmarł trzy dni później w samotności, w wieku 73 lat i gdyby nie dokumenty znalezione w jego kieszeni, świat mógłby się nie dowiedzieć, że odszedł genialny architekt. Śmierć Gaudíego poruszyła mieszkańców Barcelony, którzy 12 czerwca tłumnie wyszli na ulice, by towarzyszyć mu w ostatniej drodze. Został pochowany w krypcie Bazyliki Sagrada Família. Sagrada Família – świątynia pełna ukrytych znaczeń Sagrada Família nie jest zwykłą świątynią. To „kamienna Biblia”, w której nic nie jest dziełem przypadku. Każdy wymiar w bazylice jest wielokrotnością 7,5 metra. Gaudí uznał, że to idealny moduł architektoniczny, wynikający z proporcji kolumn i naw. Wyobrażał sobie, że świątynia będzie miała 18 wież w kształcie wrzecion, z których każda stanie się ukłonem w stronę innej postaci biblijnej: Jezusa, Matki Bożej, 12 apostołów i czterech ewangelistów. Oprócz tego miała mieć trzy główne fasady: Męki Pańskiej od zachodu, Chwały od południa i Narodzenia Pańskiego od wschodu, nad którą czuwał osobiście od początku do końca. Jest pełna detali i rzeźb wyglądających jak żywe. Do ich tworzenia Gaudí nie szukał idealnych modeli. Twarz żołnierza z rzeźby „Rzeź niewiniątek” ma rysy miejscowego murarza, który miał sześć palców, a do postaci osiołka w scenie ucieczki do Egiptu mistrz kazał… gipsować żywe zwierzę, by idealnie uchwycić jego anatomię. Był perfekcjonistą. Do budowy używał piaskowca ze wzgórza Montjuïc, na którym stworzył swój słynny Park Güell. Wybrał piaskowiec ze względu na jego trwałość i bogactwo odcieni od szarości, różu, brązu aż po niebieski. Wnętrze jak żywy las – geniusz natury według Gaudíego Wchodząc do środka ukończonej wreszcie bazyliki, człowiek natychmiast zapomina o surowej matematyce i tonach betonu. Gaudí nienawidził linii prostych, twierdząc, że w naturze one nie istnieją. Chciał, by wnętrze bazyliki było lasem. I dziś, w 2026 roku, ten las wreszcie w pełni rozkwitł. Kolumny nie są zwykłymi filarami. One rozgałęziają się pod sklepieniem niczym pnie potężnych sekwoi. Zastosowana w nich technologia podwójnej helisy sprawia, że wydają się skręcać w górę, naśladując strukturę ludzkich kości lub pni drzew. Symbolika jest tu obecna w każdym milimetrze. U podstawy Fasady Narodzenia Pańskiego widać dwa ogromne żółwie – morskiego i lądowego. To one w swojej powolności i trwałości dźwigają na sobie ciężar historii. Gaudí chciał, by światło wpadające do środka było przefiltrowane tak, jak słońce przedzierające się przez gęstwinę liści. Dziś ten efekt zachwyca bardziej niż kiedykolwiek. O poranku wnętrze tonie w chłodnych błękitach i zieleniach – to strona Narodzenia, symbolizująca nadzieję i początek. Jednak w miarę upływu dnia słońce wędruje na stronę Fasady Pasji, zalewając ją krwistą czerwienią i głębokim pomarańczem. To „płuca” bazyliki, które oddychają kolorem. W południe, gdy słońce znajduje się w zenicie, środek kościoła wypełnia czyste, białe światło, łączące wszystkie etapy życia Chrystusa w jedno. To nie jest kościół, lecz żywy organizm. Czytaj też: W Grecji powstaje ''miasto-kwadrans''. Na czym polega jego koncepcja? Technologia XXI wieku kończy wizję sprzed 140 lat W momencie śmierci Gaudíego Sagrada Família była ukończona w około 15 procentach. Największą tajemnicą tej budowy jest fakt, że mistrz nie zostawił planów. Podczas hiszpańskiej wojny domowej anarchiści spalili kryptę i większość rysunków. Ocalały tylko nieliczne gipsowe modele. Ukończenie dzieła wymagało jednak technologii, o której Gaudíemu, pracującemu z ołówkiem i gipsowymi modelami, nawet się nie śniło. Architekci XXI wieku musieli stać się detektywami. Używali oprogramowania do projektowania skrzydeł odrzutowców i silników NASA, by rozszyfrować geometryczne zagadki mistrza Gaudíego. Ostatnia faza budowy stała się spektaklem nowoczesności. Nad dzielnicą Eixample unosiły się specjalistyczne helikoptery, a wokoło nich uwijały się drony pszczoły. Największym wyzwaniem okazały się kosze z owocami, jak winogrona, figi czy jagody. Każdy z tych elementów ważył kilka ton, a ich powierzchnia była pokryta kruchą wenecką mozaiką trencadís. Tradycyjne dźwigi przy takiej wysokości i gęstej zabudowie Barcelony stawały się bezużyteczne. Inżynierowie wspominają montaż wieńczącego wieżę kosza z winogronami jako nawlekanie nitki na igłę podczas jazdy na rollercoasterze. Najmniejszy podmuch wiatru od Morza Śródziemnego mógł sprawić, że warta miliony euro mozaika roztrzaska się o fasadę. Drony wyposażone w lasery mapowały strukturę wież z dokładnością do milimetra, szukając idealnych punktów podparcia, podczas gdy helikoptery osadzały gotowe, prefabrykowane segmenty na szczytach. To był triumf cyfrowego bliźniaka (digital twin) – wirtualnej wersji bazyliki, w której każdy ruch przećwiczono tysiące razy, zanim stalowa lina uniosła kamień. Było to jak powietrzny balet: potężne helikoptery i drony pszczoły dokończyły wizję, którą 144 lata temu człowiek zaczął kreślić ołówkiem. Kiedy patrzy się dziś na te kolorowe szczyty – soczyste truskawki, pękate granaty i lśniące winogrona – widzi się coś więcej niż dekorację. Widzi się symbol przetrwania. Gaudí chciał, by jego kościół był „latarnią wiary” widoczną dla żeglarzy wpływających do portu. Dzięki dronom i lotnictwu te „latarnie” wreszcie zapłonęły pełnym blaskiem. Miasto bez rusztowań – jak Barcelona zmieniła się na zawsze Dla mieszkańców Barcelony ukończenie budowy to coś więcej niż koniec remontu. To zmiana tożsamości miasta. Montserrat, właścicielka małej kawiarni naprzeciwko Fasady Pasji, serwuje kawę od 40 lat. „Mój ojciec mówił, że te wieże rosną powoli jak bambus, ale nieubłaganie”, opowiada, wycierając blat, z którego wreszcie zniknął charakterystyczny biały pył kamieniarski. „Płaciliśmy podatek od pyłu przez całe życie. Wszystko wokół było białe. Kiedy rano zdemontowali ostatnie rusztowania i drony odleciały, poczułam się, jakby ktoś zdjął z miasta gorset. Możemy wreszcie zobaczyć niebo w całości. To dziwne uczucie – widzieć tę świątynię skończoną. Ale gdybym powiedziała ojcu, że te kolosy przylecą z nieba na stalowych linach, kazałby mi pić mniej wina. On jednak zawsze powtarzał, że dla Gaudíego niebo nie było granicą, tylko placem budowy. I chyba miał rację”. W kawiarni Montserrat zagraniczni goście siedzą razem z mieszkańcami, a ich wzrok nieustannie ucieka w górę. Patrzą na kwadrat magiczny na Fasadzie Pasji, gdzie suma liczb zawsze daje 33 – wiek Chrystusa. Patrzą na kolorowe owoce na iglicach, które Gaudí kazał umieścić tak wysoko, „by aniołowie mieli co podziwiać”. Dziś te owoce nie są już tylko dla aniołów – dzięki kamerom dronów i turystycznym lornetkom każdy detal tej „kamiennej Biblii” stał się dostępny dla ludzkiego oka. Zobacz też: Jak naprawdę wygląda życie w Pałacu Prezydenckim? Niewygodne tajemnice i codzienność głowy państwa 144 lata cierpliwości. Historia, która przetrwała wszystko Ostatni dźwięk śmigieł ucichł, słychać już tylko dzwony Barcelony, która wygląda dziś inaczej niż przez ostatnie dekady. Nie trzeba już mrużyć oczu, patrząc na Bazylikę Sagrada Família, by wyobrazić sobie, co „autor miał na myśli”. Wizja, która przez tyle lat wydawała się niemożliwa do spełnienia bez Boskiej interwencji, urzeczywistniła się dzięki uporowi, kosmicznej technologii i niezłomnej wierze. Gaudí mówił, że buduje tę świątynię dla Boga, a Bóg nie patrzy na zegarek, tylko na czystość serc budowniczych. Miał rację. Bóg miał czas, a Barcelona miała cierpliwość. Największy triumf nie polega jednak na tym, że budynek jest najwyższy czy najpiękniejszy. Gaudí udowodnił, że w świecie, gdzie liczy się to, co szybkie, tanie i tymczasowe, wciąż jest miejsce na projekty stulecia. Kurtyna opadła, żurawie odjechały. Ale legenda o człowieku, który stworzył perłę z kamienia, stała się nieśmiertelna. Sagrada Família stoi gotowa – 144 lata budowy, setki tysięcy rąk i niezłomna wizja. Czas zacząć ją podziwiać.
Anna Lewandowska otwiera studio fitness w Barcelonie
Anna Lewandowska nie zwalnia tempa! Korzystając z popularności swojej i Roberta Lewandowskiego, postanowiła otworzyć nowy biznes w Barcelonie. Po aplikacji dietetycznej oraz cateringu przyszedł czas na studio fitness. Ale nie takie klasyczne. Jak sama mówi, będzie to multi-butikowe studio. Ile będzie kosztowało członkostwo? Sprawdziliśmy! ZOBACZ TAKŻE: Fenomen bachaty - ten taniec kocha Ania Lewandowska! Nowe studio fitness Anny Lewandowskiej w Barcelonie Anna Lewandowska opublikowała post w swoim Instagramie, w którym informuje, że już od września otwiera zupełnie nową przestrzeń na fanów ruchu i zdrowego stylu życia. „@edanstudios, to moje nowe multi-butikowe studio, w którym łączę wszystkie swoje pasje: fitness, pilates, taniec i zdrowy styl życia. To nie będzie tylko przestrzeń treningowa. Będzie to drugi dom dla miłośników aktywności fizycznej” napisała. „To połączenie mojej działalności, którą konsekwentnie prowadzę od kilkunastu lat w Polsce i aktywności, które rozpoczęłam po przeprowadzce do Hiszpanii. Chciałam otworzyć swoje miejsce w Barcelonie i przybliżyć Hiszpanom filozofię mojego zdrowego stylu życia, zachęcając do dbania o siebie i codziennych aktywności fizycznych. To pierwsze tego typu multi-butikowe studio w Europie, które będzie oferować taką różnorodność zajęć i możliwość udziału w części kulinarnej. W ramach jednego pakietu nasi goście sami będą mogli decydować, na jaką aktywność mają danego dnia ochotę” cytuje trenerkę Business Insider. ZOBACZ TAKŻE: City break: Odkryj Barcelonę śladami Anny Lewandowskiej Ile będzie kosztować karnet do Edan Studios Anny Lewandowskiej? Jak się okazuje miesięczny pakiet podstawowy, który będzie pozwalać na cztery wizyty na dowolnych zajęciach, będzie kosztował 69 euro, czyli około 300 złotych. Ale można będzie wykupić oczywiście większe pakiety nawet na dwanaście wejść, a także opcję open - bez limitu. Edan Studios otworzy się we wrześniu tego roku. Wybralibyście się do studia Anny Lewandowskiej?
Gdzie jechać na majówkę 2024: pomysły na wypoczynek i city break
Do majówki pozostało jeszcze kilka tygodni. Chcecie spędzić ten urlop w wyjątkowy sposób? Teraz jest najlepszy moment, by odpowiednio go zaplanować. Specjalnie dla Was wybraliśmy najciekawsze miejsca w Polsce i za granicą, w których możecie atrakcyjnie spędzić czas podczas Majówki 2024. ZOBACZ TAKŻE: Na Dominikanie mieszkają najszczęśliwsi ludzie na świecie Gdzie wybrać się na Majówkę 2024: spływ kajakowy rzeką Krutynią Jeśli macie ochotę, by spędzić tę Majówkę aktywnie, wybierzecie się w malownicze miejsce, gdzie możecie spłynąć kajakiem, jedną z najpiękniejszych tras w Polsce! Na Krutyni macie do wyboru różne trasy, zależnie od stopnia zaawansowania. Główną atrakcją będzie jednak zanurzenie się w piękno przyrody. Dla rodzin polecamy na dobry początek łatwą trasę Krutyń-Zielony Lasek. Jak ciekawie spędzić Majówkę 2024: rowery w Szwajcarii Szwajcaria słynie ze spektakularnych tras rowerowych, pełnych malowniczych krajobrazów. Jeśli szukacie mniej wymagającej trasy, wybierzcie Trasę Renu, która biegnie po płaskim, asfaltowym terenie. Warto zaplanować sobie tę trasę, tak, by odwiedzić po drodze spektakularny wąwóz Ruinaulta - formację białych skał, wśród których powoli przepływa rzeka Ren. Wąwóz Ruinaulta Gdzie wybrać się na city break podczas Majówki 2024: Barcelona Dla tych, którzy szukają wypadu na city break polecamy Barcelonę. Tam miłośnicy sztuki mogą zanurzyć się w świat Gaudiego czy Salvadora Dali. Fani lokalnej kuchni zaś, zasmakować katalońskich przysmaków. Zarezerwuj bilety lotnicze, by niebawem przespacerować się uroczymi alejkami w otoczeniu historycznej architektury z gwarancją świetniej pogody! Barcelona CZYTAJ TEŻ: Kaszuby to prawdziwy raj na ziemi Pomysł na majówkowy city break: Praga Chcecie wybrać się do jednego z blisko położonych europejskich miast? Praga będzie doskonałym kierunkiem! Możecie dojechać tam samochodem, pociągiem lub dolecieć samolotem. Na miejscu czeka Was romantyczna atmosfera Starego Miasta z urokliwymi mostami i zabytkowymi budowlami. Jaki kierunek wybierzecie na nadchodzący weekend majowy 2024? Praga
Antonio Gaudi zaprojektował najsłynniejsze budowle w Barcelonie. Czemu żył w celibacie?
Zmarł 10 czerwca 1926 roku. Pochowano go w mnisim habicie…
Gdy 7 czerwca 1926 roku tramwaj numer 30 (ta linia zwana była „Czerwonym Krzyżem”) uderzył w człowieka wyglądającego na bezdomnego włóczęgę, nikt nie spodziewał się, że właśnie nadchodzi kres dni słynnego architekta Antonio Gaudiego. Gaudi, który co wieczór przemierzał ulice Barcelony, przypominał, jak pisano „biednego diabła”. Wieść niesie, że jego zaniedbany wygląd spowodował nie tylko to, że po wypadku wylądował w szpitalu dla ubogich, ale też największy zawód miłosny w jego życiu. Antonio Gaudi: jak doszło do wypadku? Ale po kolei. Biograf genialnego architekta Gijs van Hensbergen w książce „Gaudi. Geniusz z Barcelony” pisze: „Jak zwykle Gaudi poszedł carrer Bailen aż do przecięcia ze znacznie szerszą avenue Corts Catalanes. Kilka dni wcześniej Joan Matamala wpadł na niego przypadkiem na tej trasie i zauważył, że Gaudi jest wyjątkowo roztargniony. Według raportu kampanii tramwajowej dokładnie o szóstej tramwaj numer 30, nie mogąc zwolnić, uderzył kogoś, kogo motorniczy nazwał pijanym włóczęgą. Tramwaj zatrzymał się na chwilę, włóczęga odbił się na jedną stronę, a tramwaj ruszył dalej. Dokładne zrekonstruowanie wypadku jest teraz niemożliwe. Istnieje wiele relacji z tamtych czasów, mówiących o motorniczych, którzy niecierpliwie przebijali się przez tłum, oraz o ich popsutych hamulcach”. Gaudi podobno zawsze uważał, że piesi powinni mieć pierwszeństwo przed pojazdami i wchodził pod koła aut i tramwajów nie oglądając się. Tak też twierdził tramwajarz, Gaudi szedł przed siebie i nie patrzył, gdzie idzie. ZOBACZ TAKŻE: Juliusz Słowacki wielkim poetą był, ale czy był gejem? fot. Antonio Gaudi ok. 1882 roku Antonio Gaudi: tragiczna śmierć Nikt ze świadków nie rozpoznał w nim architekta budującego świątynię Sagrada Familia, choć był w Barcelonie postacią bardzo znaną. Trzech taksówkarzy odmówiło zabrania go do szpitala. W końcu się udało. Okazało się, że Gaudi ma złamane żebra, uraz mózgu i krwotok z ucha. Pielęgniarz, który miał go przewieźć do szpitala Hostpital Clinico stwierdził, że zawiezie go do pobliskiego średniowiecznego Hospital de Santa Cruz. Tu też nikt go nie rozpoznał. Zaniepokojeni przyjaciele ruszyli na jego poszukiwania. Trafili na osobę, która opowiedziała im o ofierze wypadku tramwajowego, że miał przy sobie modlitewnik i kalesony trzymające się na agrafkach. Z opisu wynikało, że to może być Gaudi. Nic dziwnego, nie można go było raczej z nikim pomylić - miał zabandażowane kolana ze względu na artretyzm, nocne pantofle i znoszoną workowatą marynarkę. Przyjaciele odnaleźli go w stanie agonalnym. Gdy ocknął się, poprosił o ostatnie namaszczenie. Wieść o wypadku Gaudiego rozniosła się po Barcelonie lotem błyskawicy. Dziennikarze próbowali odtworzyć wydarzenia ostatnich dwóch dni, a mieszkańcy miasta modlili się o szybki powrót do zdrowia. Niestety 10 czerwca 1926 roku o godzinie 17 Antonio Gaudi zmarł. Pochowano go z pompą, w kondukcie pogrzebowym było kilkaset tysięcy osób, w krypcie budowanej przez niego świątyni Sagrada Familia. fot. Wciąż niedokończona bazylika Sagrada Familia Antonio Gaudi: historia geniusza Wiele rzeczy w życiu architekta było pogmatwanych. Gdy urodził się 25 czerwca 1852 roku, rodzice natychmiast go ochrzcili, gdyż wydawało im się, że jest tak słaby, że długo nie pożyje. Antonio jednak przeżył, ale niemal całe dzieciństwo spędził w czterech ścianach domu, bo był bardzo chorowity. Był wegetarianinem, bez przerwy cierpiącym na anemię, ponieważ odżywiał się wyjątkowo źle. Od zawsze był samotnikiem. Był też geniuszem. Gdy zmarł, pisano o nim: „Nagle wszyscy zgodnie uznali oryginalność i geniusz Gaudiego w zakresie odkrywania nowych form”. A te były dla współczesnych mu szokujące. Gdy zbudował słynny Casa Mila, powstało mnóstwo satyrycznych rysunków wyśmiewających jego dzieło. Pisano, że wygląda jak skład złomu, maszyna wojenna, albo arka Noego w połączeniu z kostnicą. Gaudi jednak nie zrażał się i budował tak, jak czuł. Budynki, które projektował, przyjmowały niesamowite formy, kolory. Jego największym dziełem, wciąż budowanym, jest słynna górująca nad Barceloną Sagrada Familia. CZYTAJ TEŻ: Anna Szałapak: Biały Anioł polskiej piosenki, przyjaciółka Agnieszki Osieckiej fot. Wyśmiewany przez Picassa i Orwella Casa Mila fot. Kominy na dachu Casa Mila fot. Casa Bathlo Antonio Gaudi: tragiczna historia miłości Bazylika prawdopodobnie nigdy by nie powstała gdyby nie zawód miłosny, jaki przeżył architekt. Gaudi dostał bowiem zlecenie dokończenia istniejącego już projektu architektonicznego, ale nie palił się do pracy nad nim. Może dlatego, że był śmiertelnie zakochany? Wybranką jego serca został Josefa Pepeta Moreau. Gdy poznał ją w Matres, gdzie pracował nad budynkami dla spółdzielni pracowniczej Cooperativa Obrera Mataronese, ona była nauczycielką w tamtejszej szkole i miała męża. Mąż co prawda porzucił ją, gdy okazało się, że jest w ciąży (dziecko zmarło w wieku trzech lat), a Pepeta starała się o unieważnienie małżeństwa. Gaudi razem z córką jego zmarłej siostry, Rosą, co niedziela przez cztery lata bywał w domu rodzinnym Pepety. Zafascynowała go dziewczyna, która w latach 70. XIX wieku chodziła w kostiumie kąpielowym, bez delikatnego szlafroka, co rano na plażę. Gdy ta otrzymała unieważnienie małżeństwa, natychmiast się jej oświadczył. Został jednak odrzucony. Po pierwsze w oczekiwaniu na rozwód Pepeta zdążyła się zakochać w swoim późniejszym drugim mężu. „Cios jaki otrzymał, zdemolował mu życie. Obrócił je o sto osiemdziesiąt stopni i uczynił z niego niemal anachoretę, mistyka, który od tego czasu skupił się tylko na budowie świątyni”, pisał historyk Augusti Soler. Pepeta mówiła: „Podziwiałam wielkiego artystę, ale nie lubiłam jako człowieka. Był zaniedbany, rozczochrany, z wiecznie zasmarkanymi wąsami”. Gdy Gaudi został odrzucony, już nigdy nie pojawił się w domu państwa Moreau. Unikał Pepety nawet wtedy, gdy okazało się, że ona przeniosła się do Barcelony na tę samą ulicę, na której mieszkał Antonio. Choć złośliwi twierdzili, że bywał, że ją śledził. Gaudi, który zawsze był bardzo religijny „schronił się w mistycyzmie i religii, czego wcześniej nie robił” pisał Soler. Nic więc dziwnego, że ostatnie lata życia poświęcił tylko bazylice, w której go pochowano, a do trumny ubrano go w mnisi habit, a do rąk włożono różaniec. View Burdaffi on the source website Antonio Gaudi - geniusz czy szaleniec? „Jest pan szaleńcem albo geniuszem” lata wcześniej powiedział mu profesor w szkole architektury. Na zajęciach studenci musieli zaprojektować bramę cmentarza. Gaudi jako jedyny dorysował też karawan i kondukt pogrzebowy, bo uważał, że trzeba stworzyć całą scenę. Twierdził, że architektura nie istnieje w próżni, lecz w określonym kontekście. I choć później i on i jego dzieła były wielokrotnie wyśmiewane (o Sagrada Familia George Orwell mówił: „najbardziej szkaradny budynek na świecie”, a Pablo Picasso „artystyczny żart w stylu Salvadora Dali”) dzisiaj są symbolami Barcelony. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Roma Ligocka: pisarka, która przeżyła getto. Dzisiaj stara się być szczęśliwa fot. Budynki w Park Guell fot. Kolorowe mozaiki w Parku Guell
City break: Odkryj Barcelonę śladami Anny Lewandowskiej
Zobacz najważniejsze miejsca w tym mieście oraz te polecane przez żonę Roberta Lewandowskiego
Barcelona od 2022 roku jest w centrum uwagi, wszystko za sprawą głośnego transferu Roberta Lewandowskiego z Bayernu Monachium do FC Barcelony. Piłkarz i jego żona Anna Lewandowska już zadomowili się w mieście. Jakie miejsca odwiedzają? Co jeszcze warto zobaczyć w tym mieście? ZOBACZ TEŻ: Anna Lewandowska debiutuje w Barcelonie w bardzo modnej stylizacji Co warto zobaczyć w Barcelonie w trzy dni? Barcelona to przepiękne miasto, które ciężko odkryć całkowicie w trzy dni, ale postaramy się Wam przybliżyć najważniejsze miejsca na szlaku turystycznym, które zdecydowanie warto znać! Co zobaczyć w Barcelonie - Sagrada Familia Sagrada Familia to zdecydowanie najważniejsze miejsce w Barcelonie, które warto zobaczyć. Budowa tej niezwykłej świątyni trwa już 140 lat i jest uznawana za największe osiągnięcie jej architekta – Antoniego Gaudiego. Jest to miejsce ta piękne, że żadne zdjęcia nie oddadzą strzelistości wież, ani dekoracyjności filtrów i witraży, które się w niej znajdują. Co zobaczyć w Barcelonie - Casa Mila i Casa Batllo Casa Mila to kolejne słynne dzieło Antoniego Gaudiego, który zaprojektował kamienicę w stylu secesyjnym, charakteryzującą się niezwykłymi falistymi kształtami i jest pełna innowacyjnych rozwiązań. Ten nietypowy budynek mogliśmy zobaczyć w filmie Woody’ego Allena „Vicky Christina Barcelona”. Podobnie jest z drugim budynkiem, którego projekt wyszedł od tego samego architekta, czyli Casa Batllo. W latach 1904-1906 Gaudi przebudował go dodając wiele secesyjnych elementów, jak bogato zdobione balustrady balkonowe, fasadę zdobią ornamenty przypominające kości i łuski. Zatrzymanie się w tak pięknych kamienicach to dla wielu podróżników spełnienie marzeń! Co zobaczyć w Barcelonie - Park Guell Kolejne miejsce zaprojektowane przez Antoniego Gaudiego, które jest pełne magii i pięknych elementów architektonicznych. Park Guell pokazuje jak pięknie można zespolić architekturę z przyrodą. Budowle jakie można tam zobaczyć: dwa domy jak z bajki, falującą ławkę, ozdobne schody i fontannę. Co zobaczyć w Barcelonie - Plac Kataloński Jest to największy i najbardziej ruchliwy plac w całej Barcelonie. Znajduje się między Starym Miastem a Eixample, czym samym stanowi jeden z najważniejszych punktów spotkań w stolicy. Zdecydowanie warto odwiedzić sklepiki i restauracje, których na placu i w jego otoczeniu jest mnóstwo. Co zobaczyć w Barcelonie - La Boqueria Market Jest to słynny targ znajdujący się w Barcelonie, na którym można znaleźć wiele niezwykłych stanowisk z produktami z całego świata. Bazar jest położony przy jednej z głównych ulic – La Rambla i codziennie jest odwiedzany przez tysiące turystów. Ulubione miejsca Anny Lewandowskiej w Barcelonie Choć Robert Lewandowski po słynnym transferze piłkarskim jeszcze nie przebywa w Barcelonie, to Anna Lewandowska w ostatni weekend zaczęła ją odrobinę odkrywać i pokazywać na Instagramie. Trenerka pokazała między innymi jakie zdrowe śniadanie można znaleźć w jednym z hiszpańskich lokali, które składało się z porcji owsianki lub jogurtu wzbogaconego porządną dawką granoli i owoców oraz filiżanki matchy. Fani słodkości powinni też odwiedzić cukiernię Boldu, która pączki w kształcie uśmiechniętych ludzików. Barcelona to miejsce, w którym czasami warto zapomnieć o diecie i odwiedzić Chok Barcelona, które jest królestwem czekolady i słodkości, można tam znaleźć między innymi cronutsy, czyli połączenie croissanta z donutem lub piruchoksy, które są lizakiem z dwóch ciastek połączonych karmelem lub czekoladą. Fani nietypowych połączeń mogą tam też spróbować kanapek z serem i dodatkiem czekolady – brzmi dziwnie, ale są naprawdę dobre! Fani bardziej wykwintnego i zdrowego jedzenia powinni odwiedzić El Nacional, gdzie znajdują się cztery restauracje i cztery bary, które specjalizują się w różnych kuchniach. Można tam spróbować przepysznych owoców morza i ryb oraz wybitnych polędwiczek wieprzowych lub tapas. Warto śledzić na bieżąco Instagrama Ani Lewandowskiej, która po przeprowadzce na pewno udostępni znacznie więcej ciekawych miejsc w Barcelonie. Nowy dom Lewandowskich w Barcelonie Anna i Robert Lewandowski w zeszłym roku stali się posiadaczami domu z basenem na Majorce, gdzie uwielbiają spędzać wakacje razem z córkami, teraz poszukują nowego lokum w słonecznej Barcelonie. Media donoszą, że znalezienie nowego domu w stolicy Lewandowski powierzył swojej siostrze – Milenie. Podobno ma to być posiadłość położona na obrzeżach Barcelony, w Stiges, która jest oddalona 35 kilometrów od stolicy. Jest to rewelacyjne miejsce do zatrzymania się w trakcie dłuższego pobytu w Hiszpanii, ponieważ pęd i hałas miasta może przytłaczać, a Stiges rozpościera wokół siebie aurę spokoju. Gdzie wolelibyście się zatrzymać - w centrum Barcelony czy miejscowości na jej przedmieściach? Barcelona to przepiękne miasto, które zdecydowanie warto odwiedzić, aby zobaczyć niezwykłą architekturę zaprojektowaną przez Gaudiego. Dodatkowo Hiszpanie są niezwykle przyjaznym narodem, dlatego warto w trakcie pobytu zawrzeć nowe międzynarodowe znajomości i odkryć w ten sposób niezwykłą kolorową i ciekawą kulturę. Wybierzecie się do Barcelony?
Anna Lewandowska szaleje z córką na ulicach Barcelony. Ależ Klara wyrosła!
W niedzielny poranek nie próżnowała! Anna Lewandowska przeprowadziła na ulicach słonecznej Barcelony trening, w którym wzięło udział wiele osób. W gronie tym znalazła się jej córka Klara. Dziewczynka dawała z siebie wszystko i w pocie czoła wykonywały kolejne ćwiczenia. Zobacz, jak się zmieniła! Anna Lewandowska o córkach. Zanim urodziła Klarę i Laurę, straciła ciążę Po raz pierwszy została mamą czwartego maja 2017 roku. Po raz drugi trzy lata później. Droga Anny Lewandowskiej do macierzyństwa była jednak długa, czego nigdy nie ukrywała. „Bycie mamą było moim największym marzeniem. Zanim się spełniło niestety, podobnie jak inne kobiety, doświadczyłam także poronienia. Według statystyk co piąta para w Polsce bezskutecznie stara się o dziecko. Stres, problemy ze zdrowiem czy z hormonami powodują, że nie tylko zajście w ciąże jest problemem, ale również jej utrzymanie”, zwierzyła się w listopadzie 2022 roku. W późniejszym wywiadzie wyjaśniła, że był to najtrudniejszy moment w jej życiu. Uciekała w treningi, nie potrafiła poradzić sobie do końca z emocjami, które nią targały. Pomogła jej modlitwa oraz uporządkowanie spraw z przeszłości, w tym wybaczenie ojcu, który w 2000 roku opuścił rodzinę. „Nagle stało się coś, co trudno mi zrozumieć. Trzy dni po tym, jak straciłam ciążę, w niedzielę poszłam na mszę. Modliłam się o dziecko. Taka chwila wycisza, układa w głowie. Wyszłam z kościoła oczyszczona ze złych emocji i uświadomiłam sobie, że chcę coś uporządkować: wybaczyć ojcu. Dwa miesiące później byłam w ciąży”, opowiadała na łamach „Twojego Stylu”. Dziś trenerka fitness jest szczęśliwą mamą dwóch córek, żoną oraz aktywną zawodowo bizneswoman: właścicielką marki kosmetyków pielęgnacyjnych, suplementów diety i zdrowego cateringu. Ale jej żywiołem są treningi, które regularnie organizuje. W niedzielę jeden z nich miał miejsce... na ulicach Barcelony! Czytaj także: Anna Lewandowska szczerze o macierzyństwie. „Miewam chwilę zwątpienia i wyrzuty sumienia” Anna Lewandowska trenowała z córką na ulicy. Zdjęcia Klary Jak zdradzała w wywiadach Anna Lewandowska, jej starsza córka, która w tym roku skończy sześć lat, chętnie dołącza do mamy, gdy ta ćwiczy. „Chciałam, żeby to było naturalnie i tak chyba też jest. Udało mi się zaszczepić w Klarci sport, tego sportowego ducha. Jak zapytam: „Klara, idziemy na plac zabaw czy na siłownię?”, wybierze siłownię. Natomiast chciałabym, żeby przede wszystkim dziewczynki miały pewne najważniejsze wartości, o których zawsze z moim mężem mówimy, żeby to był sport, na pewno też pokaże tę drogę, jak jest ważny, jak może je ułożyć. Natomiast ważne, żeby miały w sobie tę miłość, żeby kochały ludzi, żeby siebie kochały, żeby były dobrymi ludźmi, żeby były pomocne dla innych, zdecydowanie takie wartości, które są w nas też”, zaznaczała żona Roberta Lewandowskiego w rozmowie z z Marzeną Rogalską i Aleksandrą Kwaśniewską w „Mieście kobiet” na antenie TVN Style w kwietniu 2022 roku. Tym razem żona najlepszego polskiego piłkarza trenowała fitness wraz z całą grupą ochotników na ulicach hiszpańskiego miasta i 5-letnia Klara również dołączyła do grupy! Dziewczynka dawała z siebie wszystko i w pocie czoła wykonywała kolejne ćwiczenia – zobaczyć to można na zdjęciach i nagraniu dostępnych poniżej. Wiadomo, że Klara odziedziczyła po rodzicach sportowe umiejętności: ostatnio zaczęła trenować taniec. Trzymamy kciuki za kolejne sukcesy córki państwa Lewandowskich! Czytaj także: Anna Lewandowska o córkach: „Mąż chciałby, żeby wiedziały, że pieniądze nie biorą się z bankomatu"
Anna Lewandowska debiutuje w Barcelonie w bardzo modnej stylizacji
Niech Was nie zwiedzie ten sportowy, casualowy look. Trenerka zapłaciła za niego fortunę!
Robert Lewandowski 23 lipca po raz pierwszy wystąpił na boisku w barwach nowego klubu – Barcelony. Mecz towarzyski z Realem Madryt odbył się w Las Vegas, a nie na Camp Nou, ale mimo to było to prawdziwe święto dla fanów piłki nożnej i kapitana polskiej reprezentacji. W czasie, gdy Lewandowski trenuje z nową drużyną, Anna Lewandowska odkrywa Barceloną, w której para będzie mieszkać przez najbliższe kilka lat. Wszystko prezentuje na swoim Instagramie, dzięki czemu możemy podziwiać piękne widoki i niezwykłe stylizacje gwiazdy. A jest na co popatrzeć! ZOBACZ TAKŻE: Anna Lewandowska o domu na Majorce: „To miejsce, w którym mogę nabrać dystansu” Nowy dom Lewandowskich w Barcelonie Anna i Robert Lewandowski w zeszłym roku kupili dom z basenem na Majorce i tam spędzali razem z córkami każdą wolną chwilę. Teraz, zamieszkają na stałe w Barcelonie, więc dostęp do ciepłego morza i pięknej pogody będą mieli na co dzień. Media donoszą, że znalezienie nowego domu w stolicy Hiszpanii powierzyli siostrze Roberta, Milena. Podobno to ona znalazła im piękną posiadłość w małej miejscowości na obrzeżach stolicy Hiszpanii Stiges. Mieszka tam zaledwie 26 tysięcy osób, więc jest spokojnie i wiele wskazuje na to, że rzeczywiście to tam zamieszkają. Stiges leży nad morzem, ma doskonałą międzynarodową szkołę, do której mogą uczęszczać Klara i Laura, a dojazd do Barcelony nie zajmuje dużo czasu, bo miasteczko leży zaledwie 35 km od stolicy. Na Instagramie Anny Lewandowskiej widać coraz więcej zdjęć z Hiszpanii, ale na razie nie ma pewności, że dom, który widać na fotografiach to docelowa posiadłość, ale jeśli tak, to prezentuje się pięknie. Ma duży ogród, prywatny basen i elementy w stylu boho, które tak lubi Anna. Stylizacje Anny Lewandowskiej w Barcelonie Anna Lewandowska doskonale wie, że jest po obstrzałem paparazzi, bo transfer Lewego jest w Hiszpanii wielkim wydarzeniem. Dlatego jej stylizacje są bardzo przemyślane. I choć często wyglądają bardzo casualowo, to kosztują prawdziwą fortunę. I tak na Instagramie gwiazdy możemy podziwiać zdjęcie trenerki z wyjścia na zdrowe śniadanie do jednej z modnych kawiarni w Barcelonie. Ania Lewandowska założyła jeansowe szorty i t-shirt z nadrukiem zawiązany nad pępkiem. Nie była to jednak zwykła koszulka, ale projekt jednej z jej ulubionych marek, czyli Dolce&Gabbana, którego cena wynosi ponad 3500 zł! Do tej stylizacji żona Lewandowskiego dołożyła klasyczną torebkę Birkin od Hermesa, za bagatela 40 000 zł. Z kolei na wyjście na plażę Anna Lewandowska założyła efektowną, białą sukienkę z wycięciami od polskiej projektantki, Magdy Butrym. To cudo kosztuje niemal 4500 zł, a sandały od Celine, które dobrała do stylizacji to wydatek kolejnych 3500 zł. Jednak musimy przyznać, że w tym looku pr4ezentowała się zjawiskowo. Klara i Laura w koszulkach Barcelony Córki Anny i Roberta od sukienek wolą jednak... klubowe koszulki Barcelony. Dostały je zapewne w prezencie od zespołu Lewego, bop na plecach mają wypisane nawet swoje imiona. Prawda, że prezentują się przesłodko?
Carlos Ruiz Zafón długo cierpiał. Do końca była przy nim ukochana żona
Oto tajemnice słynnego pisarza, autora „Cienia wiatru” i opowiadań „Miasto z mgły”
Gdy w ubiegłym roku, 19 czerwca, świat obiegła informacja, że zmarł Carlos Ruiz Zafón, autor „Cienia wiatru” fani pisarza i jego książek byli zrozpaczeni. Jeden z najsłynniejszych hiszpańskich pisarzy (więcej niż jego książek sprzedało się tylko Cervantesa) zmarł w swoim domu w Los Angeles. Świat był zaskoczony, bo nikt oprócz najbliższych nie wiedział o jego chorobie. U Zafona dwa lata wcześniej zdiagnozowano raka jelita grubego, ale pisarz wcale nie wybierał się na tamten świat. Do końca wierzył, że uda mu się wygrać z chorobą. Na lipiec przecież już był umówiony na spotkanie z czytelnikami podczas festiwalu literackiego Semana Negra w Gijon. „Wierzył, że to jeszcze nie był ten czas na umieranie”, mówili jego przyajciele. Jednak zostawił zrozpaczonych czytelników z pustymi rękami. Wydawnictwo, z którym współpracował, za zgodą wdowy po pisarzu, przygotowało dla nich niespodziankę. Zafon zawsze chciał pisać Carlos Luis Zafon ponad wszystko chronił swoją prywatność. I choć żył w Hollywood, wśród największych gwiazd, bardzo pilnował, żeby do prasy nie przedostawały się informacje dotyczące jego życia prywatnego. Wiadomo, że kochał książki. Nie tylko pisać, ale czytać. Najbardziej te fantastyczne. Jedną ze swoich firm nazwał nawet na cześć "Gwiezdnych Wojen". Pisać za to kochał od dzieciństwa. W wielu wywiadach opowiadał, że jako nastolatek napisał powieść i rozesłał ją do wydawnictw, jednak na szczęście, żadne z nich jej nie wydało. Dzięki temu wciąż pracował nad swoim pisarskim warsztatem i jako dwudziestolatek wygrał konkurs literacki. „Dla młodego człowieka, poza zorganizowaną przestępczością czy rock'n'rollem”, pisanie jest najlepszym sposobem na zarabianie pieniędzy”, mówił. Był rok 1993. Zafon napisał powieść dla młodzieży „Książę mgły”. Według jego własnych słów, pisanie tego było „próbą odzyskania uczuć związanych z przygodami, tajemnicą i magią, które zawsze mnie pociągały”. Powieść zdobyła nagrodę Edebé, a cztery miliony peset czyli 24 tysiące euro pozwoliły mu na nowy start w Ameryce. Miłość Carlosa Ruiza Zafona Zanim jednak wyemigrował do słonecznej Kalifornii zakochał się. Swoją żonę Mari Carmen Bellver poznał w pracy w agencji reklamowej. On był po studiach dziennikarskich, ona po filologii angielskiej. Ślub wzięli w kościele Santa Ana w Barcelonie, tam, gdzie bohater jego powieści z cyklu Cmentarz Zapomnianych Książek, Daniel Sempera żeni się z ukochaną Beą. Stworzyli „dwuosobowy naród” jak o sobie mówili. Nigdy nie mieli dzieci: „Moje książki to moje dzieci” mawiał. „Mari Carmen była moją pierwszą czytelniczką. W głębi duszy pisałem zawsze dla niej”, mówił z czułością o żonie. Wszyscy wiedzieli, ze nie zakończy pracy nad powieścią dopóki Mari Carmen jej nie przeczyta. „To ona nadaje wszystkiemu sens” mówił. Potem wyjechali do Ameryki. Zamieszkali w małym mieszkanku w Los Angeles. Potem, gdy jego książki zaczęły sprzedawać się w milionach egzemplarzy (przetłumaczono je na 50 języków, a w ubiegłym roku podawano, że osiem powieści Zafona sprzedano w 38 milionów książek) kupili dwa apartamenty. W jednym mieszkali, a w drugim Zafon pracował. Czytaj też: Idziesz na imprezę? Oto siedem książek, o których będziesz musiał porozmawiać Carlos Ruiz Zafon kawowy ćpun Lubił kontakt z czytelnikami i od czasu do czasu zdradzał im szczegóły ze swojego życia. O swojej pracy opowiadał w ten sposób: „Mam duży gabinet/studio i tam pracuję. Jest wypełnione tysiącami książek i muzyką, stoi tam też pianino i, rzeczywiście, pod dostatkiem tam kofeiny. Jestem dość schludny, więc jak na pisarza moje miejsce pracy jest stosunkowo uporządkowane i niezbyt chaotyczne. Spędzam tam wiele godzin, niekoniecznie siedząc, częściej chodząc, myśląc i mówiąc do siebie. To miejsce, które bardzo lubię, moja kryjówka przed światem. Przez okno widzę drzewa, niebieskie niebo i piękne kalifornijskie światło. Prawdziwe biuro jest jednak, jak sądzę, w mojej głowie, i ono nigdy się nie zamyka, obowiązują tam godziny pracy 24/7. Pisanie to rzemiosło, zawód jak każdy inny, więc pisarz pracuje podobnie jak architekt, kompozytor lub malarz. Maluje świat, krajobrazy, postaci i historie przy pomocy słów i języka. Potrzebuję odosobnienia i czasu, żeby wycisnąć swój mózg na strony książki. I mnóstwa kofeiny. Mój mózg to kawowy ćpun. To właściwie trochę wstydliwa sprawa”, żartował. Czy wspomagany kofeiną czy nie tworzył naprawdę niezapomniane historie. Po Barcelonie do dzisiaj można chodzić szlakiem bohaterów cyklu „Cmentarza Zapomnianych Książek”. Inwestor Carlos Ruiz Zafon w końcu zaczął zarabiać na pisaniu. Pieniądze inwestował w nieruchomości. W Barcelonie, do której nigdy nie wrócił, miał trzy apartamenty i kilka… miejsc parkingowych. Kochał swoje rodzinne miasto, poświęcił mu swoje powieści, ale nie zdecydował się na powrót. Dlaczego? W wywiadzie z 2011 roku mówił: „W Los Angeles jestem bardziej produktywny niż w Barcelonie, pracuję znacznie lepiej i bardziej lubię to robić. Jestem pod wpływem światła. W Los Angeles wystarczy kolor i temperatura i od razu jesteś w lepszym humorze”. To dlatego na trzydzieści lat to miasto stało się jego miejscem na ziemi. Próbował wrócić do Barcelony, z którą żył w związku na odległość, ale okazało się, że na dłuższą metę to nie jest dobry pomysł. „Po latach okazało się, że i miasto i my jesteśmy już zupełnie inni. Okazało się, że jesteśmy tam obcy”. Razem z żoną uznali więc, że najlepiej będzie jeśli będą spędzali trochę czasu w słonecznej Kalifornii, trochę w stolicy Katalonii. W obu miejscach inwestowali w nieruchomości. Spełnienie marzeń Ostatecznie Los Angeles wygrało walkę o miłość Zafona. Myślał nawet o tym, by kupić ostatnią rezydencję Marilyn Monroe. „Ostatecznie się nie odważył” pisał Victor Fernandez w „La Razon”. Ostatnie lata życia spędził w cudownym miejscu, które było spełnieniem jego marzeń. W 2019 roku kupili dom na wybrzeżu z widokiem na Ocean Spokojny. Posiadłość w kształcie gwiazdy, z sześcioma pokojami i z obłędnym widokiem kosztowała 13 milionów dolarów. Ale co to dla Zafona, który miliony zarobił na swoich książkach. Wszystkie domy Zafona, od pierwszego mieszkanka w dzielnicy Serria po okazałą posiadłość w Los Angeles nazywały się Dragonland. A to dlatego, że pisarz kolekcjonował figurki smoków i miał ich kilka tysięcy. A przy okazji… regularnie odmawiał hollywoodzkim producentom sprzedaży praw do ekranizacji powieści, bo uważał, że dla czytelnika najlepszy film to ten, który wyświetla mu się w głowie podczas czytania. Czytaj też: Kryminalna zima, czyli co znalazłam na półkach księgarni i polecam na długie zimowe wieczory! "Miasto z mgły" Los Angeles na zawsze pozostało jego domem. Przez pewien czas myślał nawet o wyprowadzce do Londynu. Tym razem to jednak choroba stanęła mu na drodze. Zmarł w swoim domu pozostawiając w rozpaczy żonę i miliony fanów na całym świecie. Jego tłumaczka z hiszpańskiego na angielski, Lucia Graves, która dobrze go znała, powiedziała mi: „Był dowcipny, miły, o szybkim, jasnym umyśle i rozmawialiśmy o jego postaciach, jakby byli żywymi przyjaciółmi”. I tak traktował swoich czytelników. Jak przyjaciół. Dlatego jego żona zgodziła się na pośmiertne wydanie opowiadań, które w Polsce ukazało się właśnie dzisiaj. „Miasto z mgły” znów zabierze Was na ulice Barcelony, szlakiem ulubionych postaci. Niestety już po raz ostatni.
Dziennikarz i pisarz, Piotr Krysiak o pandemii koronawirusa w Barcelonie
„Z soboty na niedzielę w Hiszpanii zmarło prawie 900 osób”. Czy w Polsce będzie tak samo?
Mija trzeci tydzień stanu wyjątkowego z Hiszpanii. Wprowadzono go w związku z epidemią koronawirusa. Hiszpania to teraz jeden z najbardziej dotkniętych przez SARS CoV-2 krajów na świecie. Tylko w nocy z soboty na niedzielę zmarło prawie 900 osób. Dwa dni temu zaostrzono przepisy. Jak żyje się teraz w Barcelonie, opowiada Piotr Krysiak, dziennikarz i pisarz, autor między innymi “Dziewczyn z Dubaju”, który od półtora roku mieszka w stolicy Katalonii. Jak wygląda teraz Barcelona? To miasto nigdy nie spało. W Barcelonie roiło się od ludzi, turystów. Teraz jest wymarła. Barcelończycy mają domy pod miastem a swoje mieszkania w mieście wynajmują turystom. Dlatego ta pustka jest podwójna, bo nie ma ani turystów ani mieszkańców. Mieszkam przy ulicy która ma około trzystu metrów. Stoją tu trzy hotele i dwie kamienice. Kiedy wyglądam z balkonu wieczorem widzę może trzy świecące się okna. Nie więcej. Jak się z tym czujesz? Fatalnie, miałem lecieć do Warszawy za kilka dni, ale loty są odwołane. Zlikwidowano także “lot do domu”, którym zamierzałem wracać. Wszyscy znajomi, którzy do mnie przyjeżdżali zawsze narzekali, że tu nie można spać, bo w sąsiedztwie imprezy są do szóstej rano, a od ósmej ludzie zaczynają przychodzić na kawę do knajpy na dole. Dla mnie najbardziej przerażający nie jest wirus, czy świadomość zagrożenia. Najbardziej przeraża mnie ta cisza, której tu nigdy nie było. Mieszkam w kamienicy z 1940 roku. Ma sześć pięter a teraz mieszkają tu tylko trzy rodziny. Są stare podłogi, stare drzwi. Te stare rzeczy mają to do siebie, że się czasem odzywają. Kiedy dom zaczyna w nocy żyć, można się naprawdę przestraszyć. Dwa tygodnie temu to wszystko nie wyglądało jeszcze tak strasznie. Nie, dwa tygodnie temu nikt jeszcze nie podchodził do tego poważnie. 14 marca, w sobotę wprowadzono stan wyjątkowy. Ale jak się wyszło wieczorem, jeszcze trochę ludzi było na ulicach. W pierwszych dniach po wprowadzeniu zakazów chwytali się różnych sposobów, żeby wyjść z domu. Jednym z nich było pożyczanie zwierząt od znajomych, jak się nie miało swoich. Zwierzęta miały raj, ciągle były na spacerach. Ty wyszedłeś ze swoim psem, potem twój sąsiad, potem syn sąsiadki bo chciał iść po coś do kumpla i tak dalej. Hiszpanie wychodzili na spacer z żółwiami! Nie rozumieli zagrożenia? Nie. Zwłaszcza młodzi ludzie. Spotykałem się z wieloma z nich, pytałem: “Nie boicie się koronawirusa?”. Odpowiadali: “Nie, przecież to jest choroba starych ludzi, nas to w ogóle nie dotyczy”. Ale jak zapytasz sześćdziesięciolatki czy jest stara to też odpowie: “Skąd! Jestem młoda!”. Każdy odpycha od siebie tę chorobę. Skąd ta wielka niechęć do siedzenia w domu? My tego nie rozumiemy, ale Hiszpanie, podobnie jak Włosi nigdy w życiu nie siedzieli w mieszkaniach. Czas spędzali głównie poza domem, w knajpie. Wiele ludzi nie ma w domu kuchni z prawdziwego zdarzenia, w której można ugotować wszystko. Oni nie gotują w domu, jedzą na mieście. Nie parzą kawy, bo zawsze ją kupują w drodze do pracy. Trudno im było uwierzyć, że zwykłe dwugodzinne spotkanie na winie w ulubionej knajpie może komuś zaszkodzić. Barcelona to miasto, które cały czas się bawi. Jeszcze niedawno tak było. Wszystkie kluby zostały zamknięte w czwartek 12 marca, więc imprezy przeniosły się do domów. W piątek skrócono czas pracy sklepów, a w sobotę wprowadzono stan wyjątkowy i wszystko miało być zamknięte. Niektórzy próbowali oszukać zakaz i otwierali sklepy. Widziałem otwarty salon Vodafone, policjanci zjawili się i zamknęli go niemal natychmiast. Takich sytuacji było dużo ale od kilku dni to się zmieniło. Co się stało? Oprócz zagrożenia wirusem wrażenie robią bardzo wysokie kary. Jeszcze tydzień temu dostawało się mandat 100-200 euro. Czasami policjanci przymykali oko i ostrzegali, że następnym razem mandat wyniesie 2 tysiące euro. I okazało się, że przy drugim zatrzymaniu faktycznie tyle dawali. Bez zastanowienia. Ludzie zaczynają się dowiadywać, że ktoś z rodziny czy znajomy dostał tak wysoką karę i to zaczyna działać. Na na portalach randkowych coraz więcej prostytutek pisze “Kwarantanna. No sex”. Policja zaczęła kontrolować imprezy, bo ludzie donoszą, że gdzieś odbywa się domówka. Zatrzymują tych, którzy są bardzo pijani, trzeźwym każą iść do domu. Dziesięć dni temu bardzo głośna w tutejszych mediach była sprawa orgii zorganizowanej w jednym z mieszkań w centrum. Ktoś zadzwonił na policję, funkcjonariusze zatrzymali ośmiu mężczyzn a jednego z nich już skazano za narażenie zdrowia i życia ludzi na trzy miesiące aresztu. Jest stan wyjątkowy, policja ma teraz bardzo szerokie uprawnienia. Może zająć mieszkanie, samochód. Ludzie się boją policji czy wirusa? Jednego i drugiego. Z soboty na niedzielę w Hiszpanii zmarło prawie 900 osób. To ogromna liczba. Szef tutejszych służb sanitarnych poinformował, że mamy apogeum zachorowań i teraz liczba zarażonych powinna zacząć spadać. Dane z wczoraj mówią o kolejnych 849 zgonach, więc przynajmniej ta liczba nie rośnie. Widać, że izolacja przynosi efekty. Ludzie chodzą w maskach. Furorę robią wózki na zakupy bo wychodzi się rzadko, trzeba kupować więcej. Tu obok jest najbardziej znana wegańska knajpa w Barcelonie, przychodzili tu aktorzy z serialu “Dom z papieru”. Na dachu ma swój ogródek z warzywami. Teraz jak wszystko zamknięta, sprzedaje tylko na wynos. W centrum, gdzie mieszkam jest bardzo dużo policjantów, patroli pieszych, na motorach. Zatrzymują wszystkich, którzy wydają im się podejrzani. Nie tylko młodych. Wczoraj przyjechał tu patrol bo na ławce siedziała starsza pani, która zawsze o 15.30 przychodziła tu karmić gołębie. Podjechali do niej, pouczyli, chociaż doskonale wiedziała, co zrobiła. Darowali jej mandat ale odesłali do domu. Kilka dni temu jeszcze bardziej zaostrzono przepisy. Przez 10 dni do pracy mają chodzić tylko najpotrzebniejsze służby, policja, strażacy, lekarze. Mają być zamknięte wszystkie sklepy. Na razie spożywcze, apteki i kioski z papierosami są otwarte. Ale tak naprawdę nie wiadomo jeszcze, jak to będzie funkcjonować. Nie można przecież z dnia na dzień, zamknąć wszystkich sklepów, bo ludzie nie mają zapasów żywności. Hiszpania nie jest bogatym krajem. Przeciętni ludzie nie mają wielkich oszczędności. A nie pracują już trzy tygodnie. Ci, którzy pracowali legalnie dostaną od rządu 70 procent pensji przez pół roku. A jak sobie poradzi reszta? Coraz głośniej mówi się, że prawdziwe problemy zaczną się, gdy ludziom skończą się pieniądze. To może niedługo nastąpić.
Zobacz najpiękniejsze katedry na świecie! Robią wrażenie...
Te imponujące katedry znajdują się na listach światowego dziedzictwa kulturowego i są chronione przez państwa, w których się znajdują. Przyciągają uwagę turystów z całego świata, nie tylko ze względu na swoją okazałość i piękno! Te katedry trzeba zobaczyć! Religia zajmuje ważne miejsce w życiu i historii ludzkości. Nic więc dziwnego, że zabytki religijne zawsze wyróżniały się pięknem i popularnością. Świątynie i kościoły, meczety i katedry, kaplice i synagogi – bez względu na wyznawaną religię, wszystkie są zabytkami architektury. Katedry są wspaniałymi zabytkami architektury sakralnej, unikalnymi w swoim rodzaju, znacznie różniącymi się od budynków niereligijnych. Mają różne style architektoniczne, dzięki którym poznajemy ich wielowiekową historię. W naszej galerii znajdziesz najpiękniejsze katedry na świecie – zobacz koniecznie!