Barbara Krafftówna i Michał Gazda: zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, doczekali syna. Ich szczęście przerwał tragiczny wypadek
Jak potoczyła się historia pierwszego małżeństwa aktorki?
Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkała w Gdyni, gdzie Iwo Gall zakładał teatr. Wokół energicznej i wiecznie uśmiechniętej Krafftówny kręciło się wielu mężczyzn. Starał się o nią utalentowany pianista, lekarz, działacz kulturalny i zdolny muzyk. Z jednym umawiała się na domowe schadzki, z drugim chodziła na spotkania do cukierni, trzeci był jej oficjalnym adoratorem, a czwarty towarzyszył jej podczas wczasów w sanatorium. Gdy podczas wizyty we Wrocławiu poznała dyrygenta z tamtejszego teatru, rzuciła wszystkich adoratorów. Myślała, że to ten jedyny. „Ale nagle jakbym dostała obuchem w łeb. Powiedział coś, co było ciężkim chamstwem. Od tej pory przestał dla mnie istnieć” — wspominała Barbara Krafftówna w wywiadach. Jej pierwszą wielką miłością był pochodzący z Ukrainy aktor Michał Gazda. Po tej relacji spodziewała się, że będzie jedyna i na całe życie. Tworzyli udane małżeństwo, zostali też rodzicami, ale ich wspólne szczęście przerwał tragiczny wypadek... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 23.01.2025 r.] Barbara Krafftówna i Michał Gazda: historia pierwszego małżeństwa Aktora Michała Gazdę poznała w teatrze, w którym razem pracowali. Kiedy zobaczyła go po raz pierwszy, pomyliła go z Tadeuszem Janczarem. "Pierwszego dnia mojej pracy w teatrze, kiedy dyrekcja oficjalnie przedstawiała mnie zespołowi, koledzy przychodzili, przedstawiali się. Czekałam na wspaniałego, przystojnego kolesia Tadeusza Janczara. Pomyślałam, no, koleżanki miały rację, że ten Janczar taki przystojny. To był Michał, tylko nie dosłyszałam, jak się przedstawił. A kiedy zachorował kolega z obsady "Toru przeszkód", Michał przyszedł na zastępstwo", wspominała to spotkanie w książce Remigiusza Grzeli "Krafftówna w krainie czarów". Michał Gazda urodził się w Ukrainie, aktorstwa uczył się w Rumunii, po II wojnie światowej postanowił osiąść na stałe w Polsce. To tu otrzymał pierwszą aktorską propozycję, a niedługo później poznał kobietę swojego życia. Uczucie, które pojawiło się pomiędzy młodymi aktorami, było nagłe i intensywne. W 1953 roku na marszu z okazji 1 maja w Warszawie Barbara Krafftówna już wiedziała, że jest zakochana. Tak naprawdę, po raz pierwszy w życiu. „1 maja nieśliśmy razem szturmówkę z napisem »Niech żyje 1 maja«, 17 maja Michał oświadczył mi się, a już 1 czerwca odbył się ślub” — opowiadała. „Czy ja byłam kochliwa? Na pewno nie byłam obojętna. Moje niektóre koleżanki nagle znajdowały się w amoku miłości, choć na co dzień były szalenie racjonalne. Ale i ja bywałam w amoku zakochania, bez niego nie byłoby decyzji o małżeństwie. Potem amok przechodził, było spokojniej. Można było się cieszyć, planować. I marzyć. W ogóle u mnie wciąż jest gęsto od marzeń, stare zamieniają się w nowe, zmienia się ich kolejność. Cały czas” — opowiadała w wywiadzie dla weekend.gazeta.pl. Zobacz też: W jej domu rodzinnym rozmawiało się po węgiersku. Edyta Geppert dorastała otoczona miłością mamy i dziadków Od lewej: Michał Gazda i Edmund Fetting w sztuce Jim i Jill, 1957 r. Ślub pary był cichy i tylko w gronie najbliższych znajomych, a po tym, jak zostali małżeństwem, jeszcze przez jakiś czas utrzymywali ten fakt w sekrecie. "Nie mówiliśmy w teatrze, a zachowanie tajemnicy nie było proste, bo graliśmy w tym samym spektaklu. Wychodziliśmy z teatru oddzielnie, każde w swoją stronę, ja z kolesiami do tramwaju. Michał dosiadał do mnie dwa przystanki dalej. Cudowna zabawa w konspirację", wspominała Barbara Krafftówna. "A potem były wakacje i wczasy pracownicze nad morzem, na które zespół otrzymał przydziały. Małżeństwa dostawały pokoje dwuosobowe. Ale ponieważ ślub był dotąd tajemnicą, miałam przydział do pokoju trzyosobowego z koleżankami", dodawała. Dwa lata po ślubie doczekali się syna, Piotra, którego pomagała wychowywać mama aktorki. Kiedy zmarła, Krafftównie został już tylko mąż. „Tego dnia był muzyczny program telewizyjny przygotowywany przez wiele tygodni. Śpiewaliśmy w duetach i nie było zastępstwa. Program był na żywo. Trzeba było nie tylko śpiewać, trzeba było grać, tańczyć. Śmiej się, pajacu, na chwilę po śmierci matki” — mówiła. Czytaj również: Barbara Dunin i Zbigniew Kurtycz: kiedy się poznali, on był gwiazdą, ona młodą, nieznaną piosenkarką. Nikt nie dawał im szans Barbara Krafftówna: śmierć pierwszego męża Po tej stracie życie pary toczyło się dalej spokojnym rytmem. Kilka lat później oboje otrzymali propozycję występu w serialu "Czterej pancerni i pies". Barbara Krafftówna zagrała w nim żywiołową Honoratę, a jej mąż oficera. Dla aktorki produkcja była wstępem do wielkiej rozpoznawalności i rozwinięcia skrzydeł w aktorskiej karierze, ale nie okazała się być tym samym dla jej męża. Zanim jeszcze zakończyły się zdjęcia do serialu, wydarzyła się tragedia... Tuż przed zakończeniem prac nad serialem „Czterej pancerni” aktorka nie zdołała pójść do pracyZareagowałam tylko ruchem, bezdźwięcznie” — wspominała aktorka. Przez dł. „W progu stał oficer. Powiedział, że Michał nie żyje. Prowadził auto i na moście Gdańskim dostał zawału serca. Rzuciłam się na tego milicjanta i zaczęłam go bić w klatkę piersiową. ugi czas żyła na środkach uspokajających. Wiedziała, że musi wziąć się w garść, żeby wychować syna. Piotr skończył archeologię śródziemnomorską i przeprowadził się do USA. Po wprowadzeniu stanu wojennego wyjechała też Krafftówna. W San Francisco na zaproszenie Polonii miała grać „Matkę” Witkacego. Po angielsku, choć nigdy nie uczyła się języka. Zobacz też: Wciąż jest obecny w jej życiu. "Gdyby nie Wiesiek, to dziś nie byłoby mnie takiej, jaka jestem”, mówiła Anna Dymna Barbara Krafftówna, Warszawa. Teatr Syrena - sztuka "Lord z walizki", 1969 r. Barbara Krafftówna: drugi mąż przypominał jej pierwszego Tam poznała swoją drugą miłość — dyrektora Międzynarodowego Instytutu Integracyjnego dla Emigrantów, Arnolda Seidnera. 17 lat po stracie pierwszego męża, Krafftówna ponownie stanęła na ślubnym kobiercu. Seidner bardzo przypominał jej dawnego ukochanego. „Wszystko, co robił, przypominało mi Michała. Kilka dni przed ślubem zauważyłam, że Michał ma oderwany guzik przy koszuli. Podał mi guzik i nitkę. Tuż przed zaręczynami Arnold podał mi rękaw koszuli i poprosił o przyszycie guzika. Reinkarnacja?” — opowiadała. Pół roku po ślubie, gdy Krafftówna poleciała do Polski po nowy paszport (po jednym z recitali Krafftówna została okradziona, straciła dokumenty), spotkała ją kolejna tragedia. Mąż zmarł nagle na zawał serca. O zdarzeniu dowiedziała się przez telefon. „Usłyszałam straszny krzyk. Mój własny” — wspominała. Trudne doświadczenia sprawiły, że nie chciała już nawiązywać bliższych relacji z mężczyznami. W 1998 roku wróciła na stałe do Polski. Znowu grała w filmach, serialach i w teatrze. Czytaj też: Miał opinię kobieciarza, opowiadał o sześciu żonach. Oto tajemnice Leona Niemczyka
Barbara Krafftówna pochowała dwóch mężów i straciła jedyne dziecko. Los nie był dla niej łaskawy
„Życie jest życiem i człowiek musi wracać do codzienności po wszystkich ciosach”
To już rok, odkąd jej nie ma. Miłość widzów zdobyła rolą Honoraty w kultowym dziś serialu „Czterej pancerni i pies”. Barbara Krafftówna zachwycała licznymi rolami filmowymi i teatralnymi. Przez lata związana była także z Kabaretem Starszych Panów. Drobna, ale niezwykle silna. I z niegasnącą pogodą ducha. Niestety, los nie szczędził jej bolesnych ciosów... Mocno przeżyła śmierć dwóch mężów i jedynego dziecka. Nigdy nie pozwoliła, by trudne doświadczenia ją złamały. Krafftówna w krainie czarów - Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni W 2006 roku Barbara Krafftówna świętowała 60-lecie swojej kariery aktorskiej. Z tej okazji wystąpiła w monodramie Remigiusza Grzeli „Błękitny diabeł”, który napisał tę sztukę specjalnie z myślą o wielkiej aktorce. Opowiadała ona o ostatnich latach życia Marleny Dietrich. To doświadczenie sprawiło, że między Krafftówną a Grzelą zrodziła się wieloletnia przyjaźń, która przyczyniła się do powstania biografii pt. „W krainie czarów”, wydanej w 2015 roku. W listopadzie 2021 r. aktorka obchodziła 75-lecie pracy na scenie. Na 46. edycji Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni, 20 września, wyświetlono z tej okazji specjalny pokaz dokumentu o aktorce, który podsumowywał jej pracę artystyczną, pt. „Krafftówna w krainie czarów”. Barbara Krafftówna – dzieciństwo i kariera aktorska Utalentowana, wspaniała i niezwykła postać. Barbara Krafftówna stworzyła wiele genialnych postaci i szturmem zdobyła serca widzów. Artystka przyszła na świat 5 grudnia 1928 roku w Warszawie. Jej tata był naczelnym architektem w Łucku, a mama zajmowała się prowadzeniem domu. To właśnie jej Barbara Krafftówna zawdzięcza miłość do muzyki i sceny. Wraz z trójką rodzeństwa przysłuchiwała się piosenkom wykonywanym przez mamę i jej domowym koncertom na skrzypcach, a także pianinie. „Tuż przed wybuchem wojny dostałam puderniczkę. Piękną, emaliowaną. Choć miałam wtedy niecałe 11 lat, prezent zrobił na mnie ogromne wrażenie. Poczułam się bardzo dorosła. Krótko potem zatrzęsła się ziemia. Bomby, śmierć i głód. Przekonałam się, że to nie teatr”, wspominała potem. Beztroską radość dzieciństwa przerwała śmierć ojca i wybuch II wojny światowej. Wraz z matką była zmuszona wyjechać do Wołynia. Barbara Krafftówna od najmłodszych lat przejawiała talent aktorski i wokalny. Swoje umiejętności rozwijała potem udzielając się w krakowskim konspiracyjnym Studio Dramatycznym Iwo Galla. Barbara Krafftówna uczyła się tam pantominy i tańca. ,,Zaczynałam w czasie wojny, w zakonspirowanym mieszkaniu przy ul. Tamka w Warszawie, gdzie na tajnych kompletach Iwo Gall uczył nas zawodu. Naprzeciwko była siedziba niemieckiej organizacji Todt. Wchodziliśmy dla bezpieczeństwa w odstępach czasu. Dozorca był nam przychylny. Słyszeliśmy wrzeszczących Niemców: Halt!, Raus!, biegali po schodach, w górę, w dół, tłukli w drzwi, robili przeszukania… Uczyłam się zawodu w przestrzeni, w której musiało się przetrwać. A przetrwanie to istnienie, codzienność”, opowiadała w „Zwierciadle”. Później w Barbara Krafftówna wyznała, że to Iwo Gall był dla niej mistrzem i to jemu zawdzięcza artystyczne myślenie. Czytaj także: Córka Heatha Ledgera i Michelle Williams kilka miesięcy temu skończyła 17 lat. Matilda jest łudząco podobna do taty Barbara Krafftówna, 1979 rok W 1946 roku aktorka debiutowała w Gdyni rolą Rybaczki w Homerze i Orchidei Gajcego. Na deskach Teatru Wybrzeże występowała jeszcze przez trzy lata. Następnie związała się z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi, a następnie m.in. z Teatrem Dramatycznym we Wrocławiu, Teatrem Nowej Warszawy, Komedia, Teatrem Narodowym czy Teatrem Dramatycznym w Warszawie. Jako tytułowa postać pojawiła się potem w Iwonie, księżniczce Burgunda oczarowała wszystkich. Nie miała sobie równych, ta rola była jej ogromnym sukcesem. „To był skok w kosmos. Wyjście z klasycznego teatru, z formy ustalonej przez pokolenia. Ta literatura zmieniła sposób myślenia o teatrze. Grając Gombrowicza, czuliśmy się jak w innym świecie”, zwierzała się w rozmowie z Rzeczpospolitą. Aktorka zachwycała w sztukach Witkacego, Wyspiańskiego, Moliera czy Szekspira. Barbara Krafftówna przez lata stworzyła niezliczoną ilość znakomitych kreacji aktorskich. Była także gwiazdą Kabaretu Starszych Panów. Oczywiście, nie można zapomnieć o rolach filmowych Barbary Krafftówny. Za postać w filmie Jak być kochaną otrzymała nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Francisco w 1962. Pamiętną kreacją jest także postać, w którą wcielała się w produkcji Nikt nie woła, a także Złocie, Rękopisie znalezionym w Saragossie, Popiele i diamencie. Dla widzów zawsze będzie też Honoratą w Czterech pancernych i psie, gdzie grała narzeczoną Gustlika, a także jako pani Makowiecka w Przygodach pana Michała. Nie każdy wie, że rolę Honoraty początkowo odrzucała. Dlaczego? „Gdy tylko usłyszałam, że mamy kręcić na poligonie, od razu pomyślałam, że to nie dla mnie. W kurzu mam się czołgać czy wdrapywać do czołgu? Za nic w świecie. Tłumaczyli mi, że dostanę dublera, mężczyznę kaskadera. I w końcu uległam. Zdjęcia odbywały się latem we Wrocławiu. Temperatura sięgała 40 stopni, blacha czołgu dosłownie parzyła. Robiliśmy przerwę, by strażacy schłodzili "Rudego" sikawkami, a potem czekaliśmy, aż odparuje. Niewiele to dawało, więc przykrywali czołg kocami. Po pewnym czasie wchodziliśmy na "Rudego" po deskach, bo wokół zrobiło się błoto”, opowiadała aktorka [cytat za Wyborcza.pl]. Gdy po 1982 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych ani na chwilę nie porzuciła kariery. Nie znała języka, ale uczyła się roli fonetycznie. Spędziła za granicą kilkanaście lat występując w polonijnym teatrze, a także współpracowała z młodzieżą kształcącą się w Szkole Teatralnej, Filmowej i Telewizyjnej w Los Angeles. Za to w życiu prywatnym przeżyła dramatyczne chwile. Czytaj także: Kupował jej najdroższe prezenty i na wszystko pozwalał. Takim ojcem był Elvis Presley Barbara Krafftówna życie prywatne – strata mężów i syna To była prawdziwa miłość. Barbara Krafftówna i jej mąż, Michał Gazda pobrali się w 1969 roku. „1 maja nieśliśmy razem szturmówkę z napisem "Niech żyje 1 maja", 17 maja Michał oświadczył mi się, a już 1 czerwca odbył się ślub”, wspominała w rozmowie z Gazeta.pl. Niestety rozdzieliła ich śmierć aktora. Mężczyzna zginął w wypadku samochodowym. „W progu stał oficer. Powiedział, że Michał nie żyje. Prowadził auto i na moście Gdańskim dostał zawału serca. Rzuciłam się na tego milicjanta i zaczęłam go bić w klatkę piersiową. Zareagowałam tylko ruchem, bezdźwięcznie”, zwierzała się na łamach książki „Krafftówna. W krainie czarów” z chwili, w której dowiedziała się o jego śmierci. Para była ze sobą 13 lat. Owocem ich związku był syn, Piotr. To dla niego Barbara Krafftówna musiała być silna. I starała się mu zapewnić bezpieczną przyszłość. Przez pewien czas walczyła z depresją i brała leki uspokajające. Po kilkunastu latach w jej życiu pojawił się kolejny mężczyzna. Zaraz po stanie wojennym wyjechała do USA na zaproszenie polskiego aktora i reżysera Leonidasa Dudarewa-Ossetyńskiego. Aktorka otrzymała propozycję zagrania w jednej ze sztuk. Nie podziewała się, że za granicą odnajdzie miłość. Szczęście odnalazła u boku dyrektora międzynarodowego instytutu do spraw emigrantów w San Francisco. To była miłość od pierwszego wejrzenia o czym gwiazda mówiła w wywiadach. „Potknęłam się na estradzie o kable i żeby nie upaść, oparłam się o czyjeś kolana. (…) To, co określa się jako miłość od pierwszego wejrzenia, dokonało się, gdy spojrzałam w niebieskie oczy Seidnera”, zdradziła. Czytaj także: Przed laty Małgorzata Foremniak adoptowała dwójkę dzieci. Jakie łączą ich relacje? Błyskawicznie podjęli decyzję o ślubie. Dlaczego? Barbara Krafftówna wyznawała zawsze jedną zasadę. „A co tu jest do sprawdzania, przecież i tak zawsze wychodzi się za mąż za obcego człowieka. Na sprawdzanie jest czas po ślubie”, dodawała. Tak naprawdę ukochany przypominał jej Michała… Może to był znak. Niestety nie przyszło im się długo cieszyć swoim szczęściem. Byli małżeństwem przez pół roku. Informacja o śmierci Arlonda Seidnera była dla niej kolejnym okrutnym ciosem. Jej mąż odszedł w wyniku zawału serca. Nie mogła w to uwierzyć. „Obaj moi mężowie zmarli zbyt szybko, niespodziewanie... Staram się doceniać każdą chwilę, bo wiem, jak kruche jest szczęście. Wielu sytuacji w swoim życiu nie przewidziałam... Ale życie jest życiem i człowiek musi wracać do codzienności po wszystkich ciosach”, mówiła. Aktorka przez 10 lat mieszkała jeszcze w Los Angeles w domu seniora. Dopiero w latach 90-tych wróciła do kraju. „Nie żałuję, że wróciłam. Mało kiedy wracam pamięcią do tamtych czasów. Nie ma wielu aspektów, które przywoływałby wspomnienia i potęgowały tęsknotę. Warszawa to też duże miasto. Żyję w samym środku gąszczu kamienic. Mam tu piękny skwerek i Saski Ogród tuż za oknem. Jeśli w życiu wszystko układa się pozytywnie i człowiek jest zadowolony, to wszędzie mu dobrze, nie ważne, czy to Polska, czy USA”, mówiła w marcu 2021 roku w rozmowie z Super Expressem. Z kolei syn aktorki osiadł na stałe w Kanadzie z żoną i dzieckiem. Dla Barbary Krafftówny to był potężny cios. „Gdy zostałam podwójną wdową, wydawało mi się, że zły los wystarczająco mnie już zranił i wreszcie da mi spokój. Niestety… Okazało się, że najgorsza tragedia była jeszcze przede mną”, zwierzała się. Jedyny syn gwiazdy zmarł w 2009 roku. „Bardzo pomagają pigułki. Najpierw przychodzi otępienie, a potem trzeba spróbować jakoś z niego wyjść. W końcu pozostaje blizna, dotkliwa, wyraźna, własna", odpowiadała Remigiuszowi Grzeli, gdy ten zapytał ją o to, jak daje sobie radę z tym ciężarem. Barbara Krafftówna była szczęśliwa, gdy mogła porozmawiać z mieszkającym w Kanadzie wnukiem, Michałem. Komunikowali się ze sobą za pośrednictwem internetu. Nie czuła się samotna. „Swojego wnuka, który mieszka w Kanadzie, nie widziałam osobiście od dwóch lat, ale dzwonimy do siebie i czasem, jak ktoś mi stworzy taką możliwość, łączymy się przez internet i widzimy na ekranie. To nie to samo, co osobiste spotkania, ale też jest miło”, wyznała swego czasu w rozmowie z „Super Expressem”. Aktorka i piosenkarka przywykła do nowej rzeczywistości. W dobie pandemii koronawirusa unikała kontaktów towarzyskich. W jednym z wywiadów przyznała, że brakowało jej tych spotkań, ale wolała dmuchać na zimne. „Nie zamierzam się wystawiać i sprawdzać, czy ja silna, czy ja mocna wobec koronawirusa. Nie chodzę na spacery. Nawet nie mam odruchu wychodzenia na balkon. Zakupy robi mi przyjaciółka albo bliższa lub dalsza rodzina. Jestem więc dopieszczona i wypielęgnowana”, zapewniała na łamach Super Expressu. Gwiazda w grudniu 2021 roku obchodziła 93. urodziny i marzyła, aby jeszcze raz wystąpić w teatrze. „Jestem gotowa stanąć na scenie nawet dziś, byle tylko było bezpiecznie. Zdrowie mi dopisuje, z czego sama się cieszę”, oznajmiła. Zapytana o to, na czym polega sekret długowieczności, mówiła z uśmiechem: „Nie wiem, ale może to dotyczy rudych i piegowatych (uśmiech). Może warto zrobić badania naukowe w tym kierunku. Liczę na to, że przekroczę sto lat. Dbam o siebie i mam apetyt na życie”, deklarowała. 23 stycznia 2022 roku Barbara Krafftówna zmarła. Jak się okazało, w październiku 2021 roku uległa wypadkowi w swoim mieszkaniu: niefortunnie zsunęła z łóżka i złamała nogę. Przeszła operację, kończyna musiała być usztywniona, więc aktorka nie mogła się poruszać. Przetransportowano ją więc do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie – tam miała zapewnioną doskonałą opiekę. W nim przeszła zakażenie koronawirusem, którego przez długi czas się bała... „Basia leżała w swoim pokoju. Początkowo nie czuła się najlepiej, ale ostatecznie udało jej się pokonać koronawirusa. Niestety, przyszły gorsze dni i Basia przestała przyjmować pokarmy. Z dnia na dzień opadała z sił. Po operacji miała mieć rehabilitację, ale niestety nie doczekała. Zasnęła i już się nie obudziła”, cytował swoje źródło „Super Express”. Dziś mija rok od jej śmierci. W pamięci osób, które pamiętają jej grę aktorską i neizwykły charakter, pozostała do dziś. To niewiarygodne, jak szybko mija czas. Źródło: Fakt.pl, WP Gwiazdy, Zwierciadło, Super Express, Barbara Krafftówna
Ostatni wywiad z Barbarą Krafftówną. Wspominała zmarłych mężów i ukochanego syna
Odeszła, pozostawiając po sobie wielki smutek i dziesiątki kultowych ról. Mimo wielkiej pogody ducha, życie jej nie oszczędzało. Barbara Krafftówna pochowała dwóch mężów i straciła jedynego syna. Trauma była dla niej tak duża, że niemal nigdy nie mówiła o bólu, którego doświadczyła. Przed śmiercią udzieliła Katarzynie Piątkowskiej wywiadu, w którym opowiedziała o swoim niezwykłym życiu. Te słowa brzmią jak jej swoisty testament... [Artykuł aktualizowany 05.12.24 r.] Katarzyna Piątkowska: Na powitanie powiedziała mi Pani, że jest Pani „napięta”. Czyżby miała Pani tremę przed naszym spotkaniem? Barbara Krafftówna: To jest napięcie dotyczące tematu, który będzie słowem pisany. Jak mam mówić, żeby pani potem pisanie ułatwić? W teatrze też bywa Pani stremowana? Mnie uczono, że skoro wybieram aktorstwo, o tremie muszę zapomnieć. Nie bywam stremowana i nie bywam też zaskoczona. Mistrz Iwo Gall zawsze powtarzał taki przecudny żart: „Wchodzisz na scenę i skoro już na niej jesteś, nic nie powinno cię zaskoczyć. Nic. Na przykład wejdzie krowa. No i co? Krowy nie widziałaś?”. Widziałam przecież. A jak człowiek zemdleje, słabnie, bełkocze, pada, to inna sprawa. Zdarzyły się Pani takie sytuacje, że jest Pani na scenie i… dziura w głowie, nie pamięta Pani tekstu? Zdarzało się. Ale to mnie nie stresowało, bo że mam dziurę, to tylko ja wiedziałam. Widz nie, bo przecież może myśleć, że przestałam mówić, albo się ruszać, bo to jest taka koncepcja. Miałam taką historię w Ameryce. Dzięki temu poznałam męża... Co się stało? Padłam przed nim na kolana (śmiech). Chciałabym usłyszeć tę opowieść. To było w trakcie koncertu w cudownym wiktoriańskim pałacyku. Tam był instytut, który był ostoją dla Polaków i przybyszów zza żelaznej kurtyny. Toczyło się w nim życie kulturalne. Przyjeżdżali profesorowie, naukowcy, artyści. Miałam tam wystąpić. Ale jako kurdupel zapytałam, czy mają jakąś estradę dla mnie. Chociażby skrzynki po winie czy piwie, na których będę mogła stanąć, bo przecież mała jestem, widzowie by mnie nie widzieli. W jednym z gabinetów znalazłam regał z książkami. Zobaczyłam, że plecy ma z drzewa, solidne. Powiedziałam, że to dla mnie będzie wspaniała estrada. Trzeba wyjąć tylko książki, plecami do góry położyć, na to dywan i już. Nie przewidziałam, że jakieś kabelki pod dywan podłożą. A miałam taki utwór, że miałam podejść do fortepianu, który stał na podłodze i usiąść obok pianisty. Wcześniej już upatrzyłam sobie pewnego Polonusa, z wąsem, który siedział na fotelu przed kominkiem. Ale nagle patrzę, po przerwie, a jego nie ma. Rozglądam się po twarzach na widowni. Nie ma. Przyszedł moment, żeby zejść z mojej estradki i usiąść przy pianiście. Niestety noga mi się w te kabelki zaplątała. Spadłam prosto w ręce, jak się okazało, tegoż Polonusa, który w kąciku obok pianisty sobie przycupnął. Czytaj także: Barbara Krafftówna pochowała dwóch mężów i straciła jedyne dziecko. Los nie był dla niej łaskawy Barbara Krafftówna, XVIII Festiwal Dwa Teatry 2018, 01.07.2018, Sopot Katastrofa. Trochę jak na Titanicu, bo ja leciałam, a pianista nie przestawał grać. Publiczność się zorientowała, co się dzieje? Nie zorientowała. Oni myśleli, że tak właśnie miało być. A ten Polonus… to była dusza artystyczna. Wspaniale grał na fortepianie, pięknie śpiewał i miał wdzięk francuskiego aktora z poprzedniej epoki. I jak to się skończyło? Wygruziłam się, nie przerywając śpiewania. On mi pomógł dostać się do pianisty, dokończyłam piosenkę. Po koncercie stał na końcu kolejki, która do mnie się ustawiła. Miłość od pierwszego wejrzenia? W każdym razie zahaczyło. Potem się jednak okazało, że się pomyliłam w ocenie. To nie był Polonus tylko Amerykanin. Zapytał, czy możemy zrobić zdjęcie w jego gabineciku. I czy ja nie będę miała przykrości, bo tam amerykańska flaga wisi. Urzekł mnie tym. I tym jak pięknie się wysławiał. Pani w ogóle lubi, jak się człowiek pięknie wysławia. Ale tworzy też Pani swoje własne słowa. Na przykład wzdychacz. Wzdychulec. Ale nie przyznaję się do tego, bo nie widzę punktu początkowego. Dużo Pani miała tych wzdychulców? Trochę. Prowokowałam do wzdychania, prowokowałam (śmiech). Jak? To zależało od egzemplarza, przecież. A różni się trafiali. Miałam cały wachlarz kobiecych sztuczek na cały wachlarz typów męskich. Pierwszego męża Michała też Pani sprowokowała do wzdychania? Z nim było spontanicznie. Gdy wyjeżdżałam z Wrocławia do Warszawy, wszystkie koleżanki zazdrościły mi, że jadę do teatru, w którym gra najprzystojniejszy kolega Tadeusz Janczar. Nastał moment, że przedstawiano mnie zespołowi. Pomyślałam wtedy, że miały rację. Tylko że pomyliłam się, to nie był Janczar tylko Michał. Potem go straciłam z oczu na chwilę, bo grał w Teatrze Polskim, a ja miałam próby w Teatrze Młodej Warszawy na Marszałkowskiej. Dopiero pierwszego maja zebrano cały zespół na pochodzie. Nie pamiętam, o której miała być nasza kolej przejścia, ale myśmy zbierali się z wałówkami, z kanapkami, piciem, bo to trwało cały dzień. Już słońce prawie zachodziło, jak defilowaliśmy przed Gomułką, machając chorągiewkami. I to był taki dzień zapoznawczy, gdzie się siedziało, żartowało, popijało te herbatki. Było bardzo miło, a ja dopiero wtedy się zorientowałam, że to wcale nie jest Janczar. Zaczęliśmy rozmawiać i zgodziliśmy się umówić. Zaczęły się pojedyncze spotkania w wolnych dniach. Jeździłam pod Warszawę do siostry na obiadki, a Michaś odwoził mnie. Żegnaliśmy się pod bramką. Aż kiedyś siostra powiedziała: „Widziałam, że przyjechałaś z Michałem, trzeba był go zaprosić”. A mnie do głowy nie przyszło, więc kolejnym razem go zaprosiłam. Na następny raz już pojechaliśmy razem. Wtedy był taki zwyczaj, że niektóre spektakle „woziło się” do fabryk. Umówiliśmy się, a on powiedział, że nie może dojechać, bo właśnie jego spektakl „jedzie” do Wedla. W tę niedzielę, jak to w krainie czarów, słyszę nasz sygnał. Gdy na przykład straciliśmy się z oczu w tłumie, gwizdaliśmy melodyjkę z mojego spektaklu i już mogliśmy się odnaleźć. Potem dziecko też tego nauczyliśmy. Pomyślałam, że może mam jakieś zwidy, bo słyszę, że na podwórku on gwiżdże, ale przecież to niemożliwe, bo on gra u Wedla. Okazało się, że ktoś sobie złamał rękę lub nogę i spektakl odwołano. Więc on gnał do mnie, żeby mnie złapać w domu i żebyśmy razem wyszli. Był cały mokry, więc powiedziałam, żeby odpoczął, a ja zrobię kawę. Robię tę kawę i słyszę proste pytanie: „Czy zostaniesz moją żoną?”. Czytaj także: Barbara Krafftówna i Michał Gazda: zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, doczekali syna. Ich szczęście przerwał tragiczny wypadek Barbara Krafftówna, Warszawa, 22.06.1997 Od razu się Pani zgodziła? Powiedziałam mu: „Ciekawa propozycja, ale daj mi parę dni do namysłu”. „Ile ci potrzeba czasu?”, zapytał. Kazałam mu sprawdzić datę w kalendarzu. Okazało się, że to był siedemnasty maja. A jeszcze we Wrocławiu kolega postawił mi horoskop, w którym cały czas wychodziło, że siedemnastego zakładam rodzinę. Jak usłyszałam, że siedemnasty, powiedziałam: „Jestem twoja na całe życie, do końca”. To był szok. Dla niego? No pewnie, bo wychodzi, że znaliśmy się siedemnaście dni (śmiech). Wierzy Pani w horoskopy? I jak tu nie wierzyć? Poza tym to były wyliczenia prawie naukowe, bo ten kolega to nie był jakiś przypadkowy wróżbita. Kłaniam się też księżycowi, bo jak mu się kłaniam, to dostaję prezent. Tylko że musi być w nowiu, cieniuchny. Jak przyleciałam do Ameryki, to akurat w nowiu był, więc się ukłoniłam. A potem wpadłam na kolana drugiego męża, Arnolda. Pojechała Pani do Ameryki na pół roku, a została na czternaście lat. Nawet na więcej, bo potem krążyłam pomiędzy Warszawą a Stanami. Wie pani, że kiedy zjechałam po latach nieobecności do Polski, i zaczęłam krążyć pomiędzy Warszawą a Los Angeles, to pierwszą rzeczą, z którą miałam do czynienia po przylocie do Europy, zawsze był smród papierosów. Już w Amsterdamie, bo tam zazwyczaj miałam przesiadki. Gdyby mnie wyprowadzili z samolotu z zamkniętymi oczami, nie mówiąc, gdzie jesteśmy, od razu bym poznała. I to, że teraz tu nie można palić to jest bardzo bolesna kara i nieodwracalna. Zupełnie jak pesel. Pani jest nałogowcem? Muszę powiedzieć, że od dłuższego czasu przed spektaklem wypijam kubek czekolady. Ale są takie okresy, kiedy właściwie nie jest mi potrzebna i o niej zapominam. Lody czekoladowe też kocham. Wszystkie inne mogą nie istnieć. Czasem spróbuję, z ciekawości. A papierosy? O, to było dawno, ale byłam wściekłą palaczką. Rzucałam papierosy wiele razy, ale ostatecznie to nie ja rzuciłam je, ale one mnie. O ziemię. Jak mnie położyli pod tlenem, skończyło się palenie. Trudno było odzwyczaić się? Przeciwnie. Oczywiście nerwowo, bo brakowało mi tych wszystkich rytuałów, czyli trzymania papieroska, przypalania, strząsania. Kupiłam więc taki plastikowy, który miał jakieś iskierki świecące na końcu. Wie pani ile razy dżentelmeni podskakiwali z ogniem, żeby go podpalić? Musiałam być czujna, żeby mi go nie spalili. Lubiłam go. W środku był mentol i jak się pociągnęło, to się wciągało właśnie smak mentolu, który przetykał drogi oddechowe. Lekarstewko, nazwijmy to (śmiech). Czemu to miało służyć? Odzwyczajeniu się od fizycznego nawyku. Pomagały mi też szydełkowe robótki. Dzięki nim miałam ręce zajęte non stop. Zrobiłam parę eksponatów. Fizycznie się wyładowywałam, a przy okazji z tego się coś rodziło. Na przykład kozaczki z rafii. W książce Remigiusza Grzeli „Krafftówna w Krainie Czarów” też Pani opowiadała o kozaczkach z rafii? Tak. Tam też zagrałam rolę. Przed Grzelą. Zagrała Pani rolę? Myślałam, że była Pani sobą. Ależ jak gram rolę, to też jestem sobą. Tyle tylko, że przekazuję jakąś intencję, jakiś obrazek, jakiś dźwięk, jakąś formę. Ale to zawsze jestem ja. Owszem, można zmienić głos, wtedy jakby nie ja. W sztuce aktorskiej mamy takie możliwości, żeby jak najbardziej być odmiennym od siebie, żeby nie powtórzyć siebie z prywatnego życia. A jaka jest Pani w prywatnym życiu? Jak na okładce tej książki. Pani wie, ja byłam wzruszona, gdy zobaczyłam projekt. Pamiętam to zdjęcie. Zrobiła je Zofia Nasierowska. Ono było czarnobiałe. A na okładce mam rude włosy. To jestem cała ja. Mój kolor. Oczywiście pesel robi swoje, ale mam mocny pigment. Całe życie bardzo o włosy dbałam. Rude włosy i piegowata skóra… my jesteśmy zupełnie innym gatunkiem, rasą. No odmieńcami. Wiele kłopotów jest z tym. Na przykład? Och, przykładów mam całe mnóstwo. Wystarczyło, żebym zmieniła miejsce, miasto, wodę. Od razu kolor włosów mi się zmieniał. Koleżanki pytały czy coś sobie z włosami robiłam. Albo skóra inna, narażona na podrażnienia - bąble, spuchnięcia, rany od razu, od tej innej wody. Jak Łazarz. I wie pani, co jeszcze? Kłopoty z porannym wstawaniem mają takie rudzielce jak ja. Aleksandra Śląska też była ruda. Ale inaczej. Na studiach w Krakowie, jak o szóstej rano na zbiórkę staliśmy, to nas po tym poznawali, że ja byłam bardziej ruda, a ona mniej. Ona była taka w kolorze cebuli, żółtawa. Kiedyś jej mąż, już w Warszawie, zapytał mnie tak znienacka, widać udręczony życiem codziennym: „Droga pani, czy pani też tak długo wstaje z łóżka i nie może dojść do siebie? Tak jakby na ciężkim kacu była?”. Czytaj także: Przed śmiercią Barbara Krafftówna przeżyła prawdziwy koszmar. Oto nieznane kulisy odejścia artystki Barbara Krafftówna, 2013 Jaka była Pani odpowiedź? Że też tak długo wstaję z łóżka. A jedynym sposobem, żeby mieć czas na złapanie równowagi i dojście do siebie, jest obudzić się trzy godziny wcześniej. Powiedział mi, że mu ulżyło, bo myślał, że tylko jemu taka kobieta się trafiła. A wie pani jak dziwili się ludzie, którzy mnie w czarno-białych filmach widzieli, a potem spotkali gdzieś na ulicy na przykład? Zawsze byli w szoku. „To pani jest ruda?”, pytali. I jeszcze: „To pani taka mała”. To już nie pytanie, a raczej twierdzenie. Miała Pani z tego powodu kompleksy? Żadnych. Tylko z tymi rudymi włosami to męka w dzieciństwie była. I jeszcze miałam wrażliwą skórę, więc latem w rękawiczkach chodziłam, w falbankach i kapelusiku. W szkole dzieci mi dokuczały. Ruda, ryża, wiewiórka. Z taką złośliwością za mną krzyczały. A ja byłam bardzo grzeczna, choć nieprzewidywalna, bo miałam wybujałą wyobraźnię i różne szaleństwa mnie się trzymały. No i to słońce mi dokuczało. To jak Pani przetrwała w Los Angeles, w którym Pani mieszkała? Szukałam miejsc zacienionych. Jak jechałam do marketu i parking był nieosłonięty, maszerowałam z parasolką. Mimo to życie w Los Angeles było piękne. Dla mnie wszędzie jest piękne. Jesteś zdrowy, żyjesz, oddychasz, chodzisz, stoisz, robisz, co chcesz. Czego pragnąć więcej? A że są trudności? Są. Koniec, kropka. Nie ma czasu na zamartwianie się. Pani zachowuje pogodę ducha, a przecież za Panią dużo trudnych momentów. Obaj mężowie zmarli, syn też już nie żyje. Jak Pani sobie dawała radę z takimi dramatami? W zasadzie nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Najprościej byłoby powiedzieć, że i tak w to nie wierzę. To znaczy? Czuję, jakbym była wyrzucona za burtę i trwam, żyję, działam, ale już na nic nie czekam. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska Barbara Krafftówna zmarła 23 stycznia 2022 roku w Domu Aktora Weterana w Skolimowie. Miała 93 lata.
Pogrzeb Barbary Krafftówny. Bliscy, przyjaciele żegnają wybitną aktorkę
Ostatnie pożegnanie artystki ma charakter państwowy
Barbara Krafftówna odeszła 23 stycznia w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Wybitna aktorka miała 93 lata. W piątek, 4 lutego 2022 roku odbyło się ostatnie pożegnanie artystki. Msza żałobna rozpoczęła się o godzinie 12.00. Pogrzeb Barbary Krafftówny ma charakter państwowy. Pogrzeb Barbary Krafftówny Wspaniała człowiek, wyjątkowa artystka, cudowna kobieta, przyjaciółka… Serca widzów podbiła rolami produkcjach: Czterej pancerni i pies, Jutro premiera, a także Popiół i diament. Barbara Krafftówna cieszyła się ogromną sympatią i uznaniem. Odeszła 23 stycznia 2022 roku w Domu Artysty Weterana w Skolimowie w wieku 93 lat. „Z wielkim żalem i smutkiem żegnamy Barbarę Krafftównę, która pozostając do ostatnich chwil wśród swoich przyjaciół w Domu Artystów w Skolimowie, odeszła dziś w nocy… [...] W listopadzie mieliśmy celebrować Jubileusz siedemdziesięciolecia pracy artystycznej aktorki. Los zdarzył inaczej”, pisano. Czytaj też: Barbara Krafftówna pochowała dwóch mężów i straciła jedyne dziecko. Los nie był dla niej łaskawy W piątek, 4 lutego 2022 roku, najbliżsi, przyjaciele pożegnali Barbarę Krafftównę. Pogrzeb artystki ma charakter państwowy. Msza święta w intencji zmarłej rozpoczęła się o godzinie 12.00 w Kościele Środowisk Twórczych. Następnie urna z prochami Barbary Krafftówny zostanie złożona w Alei Zasłużonych na Wojskowych Powązkach w Warszawie. Artystka zostanie pożegnana z honorami. Przed kościołem pojawiły się zdjęcia aktorki. „Była niezwykłym człowiekiem. Była symbolem pogody ducha, mimo że życie jej nie oszczędzało […] Na zawsze zostanie z nami. [...] Ci, którzy znali ją bliżej, pozostają pod wrażeniem jej poczucia humoru, ciepła, pogody ducha. Nie unikała wyzwań.”, mówił Tadeusz Deszkiewicz [cytat za SuperExpressem]. W ostatniej drodze Barbarze Krafftównie towarzyszyli bliscy, przyjaciele. Na pogrzebie pojawili się: Cezary Żak, Tadeusz Chudecki, Jan Pietrzak, Emilia Krakowska, Teresa Lipowska, Krzysztof Kumor, Ewa Wiśniewska. ,,Śmierci nie boję się, ja udaję, że jej nie ma. Moją rodzinę, moje pokolenie spotkało wszystko, co najgorsze. (...) Nie wierzę w śmierć. To jest tylko przejście na jaśniejszą stronę", mówiła w nagraniu, które zostało odtworzone podczas ostatniego pożegnania. Zobacz też: Przez koronawirusa unikała spotkań. Barbara Krafftówna w ostatnim wywiadzie przed śmiercią Pogrzeb Barbary Krafftówny: Cezary Żak Emilia Krakowska Krzysztof Kumor Pogrzeb Barbary Krafftówny: Jan Pietrzak Pogrzeb Barbary Krafftówny: Tadeusz Chudecki Teresa Lipowska na pogrzebie Barbary Krafftówny
Przyczyna śmierci Barbary Krafftówny ujawniona? Krystyna Janda wyznała, na co chorowała aktorka
Informacja o śmierci Barbary Kraftówny została podana przez pracowników Domu Artystów w Skolimowie w niedzielę 23 stycznia. Bliscy i przyjaciele artystki nie szczędzili ciepłych słów pod jej adresem. Głos zabrała także bliska koleżanka 93-latki, Krystyna Janda. Kobieta opowiedziała, jaka była Barbara, a także, na co chorowała. Krystyna Janda o Barbarze Krafftównie Aktorka zamieściła obszerny wpis na swoim koncie w mediach społecznościowych, upamiętniający zmarłą koleżankę po fachu. W miłych, serdecznych i ciepłych słowach opisała, jaką osobą była Barbara Krafftówna, a jakiej większość z widzów jej nie znała. „Basia Krafftówna. Żelazny kotek. Wspaniała, fenomenalna aktorka, z nieograniczoną wyobraźnią, sercem, nieskończenie doskonałym poczuciem formy, o dokonaniach artystycznych rządzących do dziś naszą masową wyobraźnią. Śliczna. Drobniutka. Kobieca. Filigranowa. O bardzo charakterystycznym głosie i sposobie interpretacji piosenek oraz podawania point na scenie. Delikatna i ulotna z siłą i wytrwałością mocarza, gladiatora. Wiecznie uśmiechnięta i skora do żartów, często „świńskich”, opuszczająca spotkania towarzyskie jako ostatnia w szampańskim humorze”, zaczęła swój wpis Krystyna Janda. „Wiecznie spragniona ludzkich kontaktów. Puszczająca oczka do wszystkich, kumpel i trzpiotka z lwim sercem (…) Przeżyła tytaniczne życie przerywane wieloma osobistymi tragediami, żałobami, nieszczęściami, rozstaniami z najukochańszymi, ale życie niesione miłością do tego życia, do pracy, teatru, do ludzi. Żelazny kotek, tak ją nazywałam”, pisała dalej o Barbarze Krafftównie Krystyna Janda. Czytaj też: Przez koronawirusa unikała spotkań. Barbara Krafftówna w ostatnim wywiadzie przed śmiercią Krystyna Janda w sesji dla magazynu VIVA!, 2015 rok Krystyna Janda wyznała, na co chorowała Barbara Krafftówna W dalszej części swojego wpisu Krystyna Janda pożegnała zmarłą koleżankę, a także wyznała, z jaką chorobą przez całe życie mierzyła się Barbara Krafftówna. „Bardzo chora przez całe życie na astmę, dusząca się papierosami, złym powietrzem, kurzem, dymem i złą atmosferą (…) Żegnaj. Do zobaczenia Kochana. Pewnie już coś tam opowiadasz i puszczasz oczka do aniołów, nie sprowadź ich na złą drogę, bo Tobie z Twoim wdziękiem i talentem, może się to udać. Kochaliśmy Cię tu wszyscy, w Fundacji, teatrach, na ziemi, wszyscy. Baw się tam dobrze, podobno do końca tutaj byłaś przytomna i powiedziałaś na koniec - no dosyć tego!”, zakończyła wpis. Zobacz także: Tak odchodziła Barbara Krafftówna. Bliscy i przyjaciele o jej ostatnich chwilach Barbara Krafftówna, XVIII Festiwal Dwa Teatry 2018, 01.07.2018, Sopot Barbara Krafftówna, 46. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, 20.09.2021, Gdynia
Tak odchodziła Barbara Krafftówna. Bliscy i przyjaciele o jej ostatnich chwilach
Przykra informacja obiegła internet w niedzielny poranek. W nocy z soboty na niedzielę zmarła słynna polska aktorka. Odeszła w wieku 93 lat. Wokół siebie miała wielu serdecznych ludzi, którzy byli przy niej w jej ostatnich chwilach. Jej bliscy wspominają ostatnie dni Barbary Krafftówny. Ostatnie chwile Barbary Krafftówny Artystka wielokrotnie mówiła, że pragnie żyć ponad sto lat. Jesienią zeszłego roku jednak zachorowała na COVID-19, który znacząco wpłynął na jej stan zdrowia. Wtedy też zamieszkała w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie, gdzie otoczono ją dobrą opieką. Pod okiem lekarzy artystka wyzdrowiała. Wcześniej mieszkała sama w warszawskim Śródmieściu, i planowała tam wrócić, gdy tylko nabierze sił. Niestety, okrutny los pokrzyżował jej plany. „Super Express” dotarł do znajomych aktorki, którzy w krótkich, acz sugestywnych słowach wyznali, jak wyglądały jej ostatnie chwile przed śmiercią. „Odeszła w pełni świadoma. Do końca była przytomna” - zdradzili. Czytaj także: Nie żyje Barbara Krafftówna. Aktorka miała 93 lata Barbara Krafftówna Prezes ZASP o relacji z Barbarą Krafftówną Prezes Związku Artystów Scen Polskich, który poinformował o śmierci artystki - Krzystof Szuster - wspominał o swojej cennej przyjaźni z uwielbianą aktorką. „Z Basią bardzo blisko związany byłem przez ostatnie 20 lat. Poznał nas wspaniały Witoś Sadowy, nasz przyjaciel. Z Basią nie tylko razem pracowaliśmy, ale też przyjaźniliśmy się. To dla mnie trudny czas, dowiedziałem się w nocy o jej śmierci”, wyznał w rozmowie z „Faktem”. To z nim Barbara Krafftówna nagrała w ostatnich dniach słuchowisko radiowe: „Pod koniec ubiegłego roku nagrałem z Basią jej ostatnią rolę. Było to słuchowisko radiowe pod tytułem „Lepsza”. Basia grała wybitną aktorkę, która walczyła z drugą aktorką o rolę. Tak to zaplanowała, że umarła po swoich ostatnich słowach scenicznych, które brzmiały: „Byłam lepsza”. A ja sobie myślę, że była najlepsza i niech to będzie motto, które może przyświecać jej życiu i osobie. Była po prostu najlepsza”. W tej samej rozmowie opowiedział także o ostatnich dniach aktorki. „Była niezniszczalna. Do końca miała mnóstwo werwy i ochoczo brała udział w imprezach i happeningach, które organizowałem. Pamiętam, jak przygotowywałem jej benefis w Teatrze Polskim pod tytułem „Casting na Krafftównę”, gdzie wszyscy występowali dla Basi w jej cudownych utworach, z których słynęła. Oświadczyła nam wówczas, że będzie żyła do „trzech kaktusów”. Według Basi „trzy kaktusy” to były trzy "1", czyli 111 lat. Niestety jej się nie udało, nie przewidziała druzgocącej roli COVID-u, który ją mocno osłabił. Ale na COVID nie zmarła. Odeszła w sposób naturalny, do końca była silna. Odeszła wybitna aktorka, ale przede wszystkim niebywale pogodny człowiek, z niesamowitym, dość abstrakcyjnym poczuciem humoru, którym rozbawiała wszystkich” - mówi Szuster. „Rozmawialiśmy właściwie codziennie. Zawsze bardzo dziękowała, że ją odwiedzam. Do końca swoich dni była bardzo pogodna. Nawet sobie żartowała, gdy trochę na nią pokrzykiwałem, że musi więcej jeść i pić” - wspomniał „Faktowi”. Czytaj także: Barbara Krafftówna pochowała dwóch mężów i straciła jedyne dziecko. Los nie był dla niej łaskawy Barbara Krafftówna, 1979 rok
Przez koronawirusa unikała spotkań. Barbara Krafftówna w ostatnim wywiadzie przed śmiercią
Wczoraj media obiegła smutna wiadomość o śmierci Barbary Krafftówny. 93-letnia wybitna aktorka niespełna rok przed śmiercią udzieliła wywiadu, w którym opowiedziała jak wygląda jej życie podczas pandemii koronawirusa oraz, czy doskwiera jej samotność. Aktorka zdradziła też, że chętnie wróciłaby do teatru, jeśli tylko czułaby się bezpiecznie... Barbara Krafftówna: ze względu na koronawirusa nie spotykała się z ludźmi 93-letnia aktorka wiele lat była związana z teatrem, a na swoim koncie ma także wiele ról w kultowych polskich produkcjach, jak np. „Jak być kochaną”, „Popiół i diament” czy „Nikt nie woła”. Od kilku lat domem Barbary Krafftówny był Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowi i to właśnie pracownicy placówki pierwsi poinformowali o jej śmierci. „Z wielkim żalem i smutkiem żegnamy Barbarę Krafftównę, która pozostając do ostatnich chwil wśród swoich przyjaciół w Domu Artystów w Skolimowie, odeszła dziś w nocy…”, informowano. W marcu ubiegłego roku aktorka udzieliła wywiadu, w którym opowiedziała o tym, jak wygląda jej życie w obliczu pandemii koronawirusa oraz o tym, jakie plany ma na przyszłość. Okazuje się, że Barbara Krafftówna w obawie przed zakażeniem nie spotykała się z innymi ludźmi i cały czas siedziała w swoim pokoju. Nie wychodziła nawet na balkon. „W pewnym sensie brakuje, ale przyjęłam tę nową rzeczywistość i z troski o siebie i innych nie ryzykuję spotkań. Czasem odwiedza mnie bliska przyjaciółka, a z resztą wisimy na telefonach, bo nie chcemy się pozarażać, choć na szczęście wszyscy jesteśmy zdrowi. Lepiej dmuchać na zimne. Nie zamierzam się wystawiać i sprawdzać, czy ja silna, czy ja mocna wobec koronawirusa. Nie chodzę na spacery. Nawet nie mam odruchu wychodzenia na balkon. Zakupy robi mi przyjaciółka albo bliższa lub dalsza rodzina. Jestem więc dopieszczona i wypielęgnowana”, tłumaczyła w rozmowie z Super Expressem. Czytaj też: Barbara Krafftówna pochowała dwóch mężów i straciła jedyne dziecko. Los nie był dla niej łaskawy Barbara Krafftówna, XVIII Festiwal Dwa Teatry 2018, 01.07.2018, Sopot Barbara Krafftówna: jakie miała plany na przyszłość? Aktorka w wywiadzie wyznała także, że z wielką chęcią wróciłaby na deski teatru. Jedyny warunek był taki, że musiałaby czuć się bezpiecznie. Barbara Krafftówna tłumaczyła, że jak dotąd cieszy się dobrym zdrowiem, bo całe życie o siebie dbała. „Jestem gotowa stanąć na scenie nawet dziś, byle tylko było bezpiecznie. Zdrowie mi dopisuje, z czego sama się cieszę. Pracuję na to zdrówko całe swoje życie. Zawsze o siebie dbałam, także o kondycję. Zawsze trzymałam dietę. Od bardzo dawna nie jadam pieczywa. Kiedyś szyto kostiumy teatralne na lata, więc trzeba było się pilnować, aby nie przytyć, a także dbać, żeby ich nie zniszczyć czy nie zabrudzić. Nigdy nie spożywałam posiłków ubrana w stroje sceniczne”, mówiła w tej samej rozmowie. „Jako tako się trzymam (uśmiech). Wywinęłam się od COVID-19, schowałam się po prostu. Siedzę sobie spokojnie w domu i czekam na rozwój wypadków. Przestałam się udzielać towarzysko, a propozycji nowych występów w tej smutnej sytuacji brak”, mówiła Barbara Krafftówna Super Expressowi niespełna rok temu. Aktorka zawsze powtarzała, że ma nadzieje, iż uda jej się przeżyć więcej niż 100 lat. Uważała, że receptą na jej długowieczność może być naturalny rudy kolor włosów i piegi. „Nie wiem, ale może to dotyczy rudych i piegowatych. Może warto zrobić badania naukowe w tym kierunku. Liczę na to, że przekroczę sto lat. Dbam o siebie i mam apetyt na życie”, zapewniała. Niestety, nie udało jej się doczekać setnych urodzin... Póki co nie podano także przyczyny śmierci artystki. Zobacz także: Nie żyje Barbara Krafftówna. Aktorka miała 93 lata Barbara Krafftówna, Warszawa, 22.06.1997 Barbara Krafftówna, 46. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, 20.09.2021, Gdynia
Barbara Krafftówna zaraziła się koronawirusem. Aktorkę odizolowano od innych. Jak się czuje?
Ponad 13 tysięcy nowych zakażeń koronawirusem to wynik, który wczoraj oficjalnie podało Ministerstwo Zdrowia. W związku z niepokojącymi danymi rządzący pracują nad kolejnymi obostrzeniami. Dbać o siebie musi każdy z nas, ale to starsi zasługują na szczególną troskę. Ogrom wsparcia i opieki otrzymuje od kilku dni Barbara Krafftówna. Aktorka, która piątego grudnia skończy 93 lata, zaraziła się Covid-19. Barbara Krafftówna ma koronawirusa Legendarna gwiazda kina, teatru i kabaretu według najnowszych informacji podanych przez Super Express zmaga się z koronawirusem. Barbara Krafftówna miała bardzo o siebie dbać i unikać kontaktu z ludźmi. Spotkania ograniczyła tylko do wąskiego grona osób. W czasie pierwszej fali pandemii przekonywała, że jeśli chodzi o wychodzenie z mieszkania, to wybiera jedynie balkon. Niestety bezpieczeństwa nie udało zachować się kilka dni temu. Dziennikarza Super Expressu przekazali informację, że ulubienica kilku pokoleń publiczności otrzymała pozytywny wynik testu na koronawirusa. Obecnie pani Barbara przebywa w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Jest odizolowana od innych mieszkańców. Na szczęście, jak czytamy w dzienniku, czuje się dobrze, nie ma poważnych objawów, i z dnia na dzień jest jej lepiej. Mimo to dzień urodzin aktorka spędzi prawdopodobnie sama. SPRAWDŹ: Barbara Krafftówna pochowała dwóch mężów i straciła jedyne dziecko. Los nie był dla niej łaskawy Barbara Krafftówna o COVID-19 Przypomnijmy, że jeszcze niedawno Barbara Krafftówna mówiła o tym, jak pandemia zmieniła jej życie. Gwiazda zapewnia, że chciałaby żyć 100 lat, dlatego zachowywała wszelkie środki ostrożności. „Przyjęłam tę nową rzeczywistość i z troski o siebie i innych nie ryzykuję spotkań. Czasem odwiedza mnie bliska przyjaciółka, a z resztą wisimy na telefonach, bo nie chcemy się pozarażać, choć na szczęście wszyscy jesteśmy zdrowi. Lepiej dmuchać na zimne. Nie zamierzam się wystawiać i sprawdzać, czy ja silna, czy ja mocna wobec koronawirusa”, opowiadała aktorka SE.pl. „Nie chodzę na spacery. Nawet nie mam odruchu wychodzenia na balkon. Zakupy robi mi przyjaciółka albo bliższa lub dalsza rodzina. Jestem więc dopieszczona i wypielęgnowana”, dodawała. Wirus jest niestety nieprzewidywalny i dopadł w końcu także aktorkę. Trzymamy ogromne kciuki za szybkie wyjście z choroby. CZYTAJ TEŻ: Marcin Meller przeszedł zawał serca i chorował na Covid-19. Szczere wyznanie dziennikarza