Była jak egzotyczny ptak wśród wróbli i szpaków. Biografia Jadwigi Staniszkis ujawnia zaskakujące fakty z jej życia
Kojarzy ją każdy Polak, który choć trochę interesuje się polityką. Profesor Jadwiga Staniszkis często komentowała bieżące wydarzenia, nie szczędząc przy tym ostrych ocen naszym politykom, niezależnie od ich partyjnych barw. Radykalne sądy i wyraziste poglądy były jej znakiem rozpoznawczym. Podobnie jak czerwona szminka. Choć często zabierała głos, rzadko mówiła o swoim życiu prywatnym. Barwnym i bardzo skomplikowanym. Nieznane fakty ujawnia jej nowa biografia. Publikujemy jej fragment.
Była jedna z najsłynniejszych postaci powojennej Polski, ikoną socjologii. Jedni ją uwielbiali , inni wyśmiewali. Była odważna, nieszablonowa. Słynęła z wyrazistych poglądów i z ostro czerwonej szminki na ustach. Mówiła, że bez niej czuje się "jak rozebrana". Jej książki weszły do kanonu współczesnej socjologii. To ona wprowadziła do współczesnej debaty słowo postkomunizm, przenikliwie opisywała m.in. przemiany w Europie Środkowo-Wschodniej. Właśnie ukazała się nowa biografia pani profesor - „Radykalna. Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis” , której autorem jest Krzysztof Katkowski (wyd. Otwarte, Kraków, 2026 rok) Opowiada ona o Jadwidze Staniszkis bardzo szeroko, zarówno o jej życiu prywatnym, jak przede wszystkim o jej fenomenie jako socjolożki – kobiety w zdominowanym przez mężczyzn akademickim świecie, i ważnej postaci w naszej debacie publicznej. Kochała go, ratowała z nałogu, a on nazywał ją "docenciną" Jadwiga Staniszkis żyła pełnią życia, chociaż jej związki nie były zawsze udane. Pierwszy mąż, ekonomista Marek Lewicki groził, że odbierze jej prawa rodzicielskie, gdy ona została uwieziona w marcu 1968 roku. W latach 70. głośny był jej związek z pisarzem Ireneuszem Iredyńskim, który ją bił, zdradzał, znęcał się nad nią, kazał by wymyślała sobie kary, był obsesyjnie zazdrosny. Gdy ona szukała go po knajpach, on pił na umór i nazywał ją pogardliwie "docenciną". Dopiero jej formalnie drugie małżeństwo z Michałem Korcem było udane. I choć też się rozwiedli pozostali przyjaciółmi, mieszkali razem. Jadwiga Staniszkis uchodziła za „platoniczną narzeczoną” Jarosława Kaczyńskiego. Wspominał ją jako „bardzo piękną kobietę”, z którą chodził na obiady do Hortexu. Jadwiga Staniszkis zmarła dwa lata temu, na krótko przed swoimi 82 urodzinami. Chorowała m.in. na Alzheimera. Poniżej publikujemy fragment rozmowy z książki Krzysztofa Katkowskiego „Radykalna. Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis", z jej przyjaciółką Joanna Wojciechowicz. Poznały się jako nastolatki i ta znajomość przetrwała całe życie. Śródtytuły, podkreślenia i skróty pochodzą od redakcji. Jadwiga Staniszkis i jej chłopak, który pływał na statkach Krzysztof Katkowski: Staniszkis wspominała, że byłyście przyjaciółkami – a ona nie miała zbyt wielu przyjaciół. Pani była chyba wyjątkiem. Joanna Wojciechowicz: To był 1958 rok. To już prehistoria! Ja miałam wtedy czternaście lat, a Jadwiga szesnaście i pół. Była ode mnie starsza o dwa i pół roku. Ale ja już na nią wtedy nie mogłam się doczekać. Poznał ją mój najstarszy brat, Maciek. Pływał na statkach i spotkali się gdzieś tam, w drodze. Jadwiga płynęła na tym samym statku do Londynu jako opiekunka do dzieci. Zakochali się w sobie bez pamięci. Mój brat napisał mi o tej niezwykłej dziewczynie, która go urzekła, więc i ja byłam zafascynowana i ogromnie na nią czekałam. A kiedy wreszcie się panie spotkały? Kiedy tylko pojawiła się w naszym domu we Wrzeszczu, przy ulicy Waryńskiego. Mieszkaliśmy w dosyć dużym, przestronnym mieszkaniu. (…) Maciek przywiózł Jadwigę do domu, żeby poznała rodzinę. I to było dla mnie zauroczenie od pierwszego wejrzenia. Już wtedy miała tę bliznę. I miała też bardzo, bardzo czerwone usta, taką krwistą szminką sobie je pomalowała. A ta blizna… to było przez nieszczęśliwy wypadek. Śpieszyła się na pocztę, żeby odebrać telefon od mojego brata, i wpadła pod ciężarówkę. To był oczywiście dramat, ale dla niej to było jakby przejście w drugą stronę świata. Tak jak Alicja za zaczarowanym lustrem. Od tamtej pory zaczęła się tak malować – te bardzo wyraźne, czerwone usta. I to była pierwsza rzecz, która się człowiekowi rzucała w oczy. Zakochałam się w niej zupełnie. Od tamtego czasu, przez rok chyba, pisałyśmy do siebie listy. A jeszcze wcześniej jej rodzice zaprosili mnie na święta do Poznania, tam, gdzie mieszkała. Była wtedy w klasie maturalnej, bo do szkoły poszła wcześniej. Jej rodzice mieli podobne mieszkanie do naszego – też duże, ciemne, pełne staroświeckich mebli. A w środku była Jadwiga, taka, jak ją zapamiętałam. Wtedy już do siebie pisałyśmy, prowadziłyśmy regularną korespondencję. Dla mnie samo to, że ona mi tyle uwagi poświęcała, było fantastyczne. (…) I wiedziałam od brata, że z Jadwigą umówili się, iż jeśli cokolwiek się między nimi zepsuje, to spotkają się 13 czerwca w Szczecinie, w bramie jakiegoś domu. Chociaż zaraz, coś mi się tu miesza… musiało to być wcześniej, bo to był 1958 rok. A my teraz jesteśmy w 1959, kiedy spędzałyśmy razem wakacje. Spokojnie Jadwiga była dalej tak samo atrakcyjna, ogromnie atrakcyjna. Dalej malowała sobie usta tą charakterystyczną szminką, po której wszyscy ją poznawali. I między nią a moim bratem doszło do jakichś niedomówień. W każdym razie rok później, czyli w 1960, kiedy mój brat wrócił z kolejnego rejsu, wsiadł na swoją czeską Jawę 250 i pojechał do tego Szczecina na 13 czerwca. Ona się nie pojawiła. I to był z całą pewnością dramat dla mojego brata. Myśmy z Jadwigą dalej do siebie pisały, ale więź między nimi została zerwana. (…) Spotkałyśmy się, ale kilka lat później. Nie pamiętam dokładnie jak, wydaje mi się, że po prostu normalnie na dworcu. Ja kupowałam bilet do Gdańska, a ona odchodziła od kasy. Rozpoznałyśmy się i… było tak, jakby nic się nie zmieniło. Wiedziałam już, że zdążyła wyjść za mąż, urodziła dziecko, Joasię, która była o rok starsza od mojego syna. Znów miałyśmy wspólne dzieje i losy! Ona miała męża, którego zostawiła. Ja miałam męża, którego zostawiłam. Ona miała swoją córkę, a ja swojego syna, Michała. Umówiłyśmy się, że ja do nich przyjadę na święta Bożego Narodzenia. Jadwiga Staniszkis do Joanny: jesteś moją jedyną przyjaciółką Jadwiga jeszcze się upewniała: „Czy ty na pewno przyjedziesz? Bo ja to traktuję ogromnie poważnie. I ty jesteś moją jedyną przyjaciółką”. Przesada? Nie, tym razem nie. Bo rzeczywiście Jadwiga chyba nie miała innej takiej przyjaciółki. Miała mnóstwo znajomych, ale przyjaźni takiej jak nasza – nie. Była Nina Kraśko, też socjolożka, z tego, co pamiętam, którą matka uratowała z Holokaustu, bo wyrzuciła ją przez okno z pociągu jadącego do Oświęcimia. Ta kobieta była bardzo doświadczona przez wojnę i przez przeszłość. My też, oczywiście inaczej. Też rozstałyśmy się z naszymi pierwszymi mężami. Też doświadczyłyśmy przemocy domowej. Na przykład, Jadwiga mnie uczyła: „Nigdy nie zostawiaj kluczy w miejscu ogólnie dostępnym, przy drzwiach wejściowych, bo takimi kluczami to można zdrowo oberwać”. I wtedy się dowiedziałam, że zrobił coś takiego jej facet, z którym przez kilka lat mieszkała i była w nim absolutnie zakochana… Iredyński, podobno wybitny pisarz, ale okropny człowiek, który się nad nią znęcał. Przyjechałam wtedy na te święta ze swoim synem, Michałem. Michał miał trzynaście lat, Joasia czternaście. Te dzieciaki się natychmiast zaprzyjaźniły, bardzo! I przyjaźnią się do dzisiaj, są ze sobą bardzo związani. A w czasie tych świąt Jadwiga i ja opowiadałyśmy sobie oczywiście wszystko, co nam się przydarzyło od ostatniego spotkania. Jadwiga Staniszkis i attaché niemieckiej ambasady z bukietem róż „Jest taki dzień, bardzo ciepły, choć grudniowy…” Na tamte święta – to był rok 1977 – zaprosiła do siebie dwóch panów. W pierwszy dzień przyszedł jeden z nich – Niemiec, attaché kulturalny ambasady, Ludwig Zimmerer, znany kolekcjoner polskiej sztuki ludowej. Pamiętam, że pojawił się z ogromnym, wręcz imponującym bukietem róż. Spędził z nami niemal cały dzień, rozmawialiśmy o wszystkim, atmosfera była bardzo miła. Muszę przyznać, że zrobił na mnie świetne wrażenie, ale był żonaty. Następnego dnia zaprosiła drugiego – Jurka Strzeleckiego. Chciała, żebym obu ich poznała i powiedziała jej, który z nich, moim zdaniem, byłby dla niej lepszym partnerem. Mnie zdecydowanie bardziej podobał się ten pierwszy, attaché z różami. Wiem, że miała z nim romans, ale się wahała. Bała się, by dla Joasi nie powtórzyła się żadna dramatyczna historia. I wtedy właśnie w jej życiu pojawił się Jurek Strzelecki. Potem była opozycja? Wtedy obie byłyśmy już mocno zaangażowane. Jadwiga siedziała w opozycji i ja też. Zaczęłam działać w latach siedemdziesiątych – tak, to się zgadza, bo mój syn, Michał, też już wtedy był w to wciągnięty. Wszyscy byliśmy w opozycji. (…) Z Jadwigą byłyśmy bardzo blisko – właściwie nierozłączne. Ja mieszkałam w Gdańsku, ona w Warszawie, ale rozmawiałyśmy przez telefon prawie codziennie i spotykałyśmy się przy każdej okazji. Gdy tylko mogłam, jechałam do niej do Warszawy. Zawsze rozmawiałyśmy głównie o sprawach opozycyjnych, bo to nas wtedy najbardziej pochłaniało. I nasze dzieci się zaprzyjaźniły – ja zostałam chrzestną Joasi, która w ostatnich latach się zajmowała Jadzią, jak ta już była chora… Uważa pani, że Jadwiga była osobą wierzącą? Została pochowana w obrządku katolickim. Ona twierdziła, że jest niewierząca. I zazdrościła mi tego, że ja chodzę do kościoła – nieregularnie, ale chodzę – i nie czuję się tam zupełnie jak wyrzucona na brzeg ryba. To byli moi ludzie dookoła. Teraz to ja przestałam chodzić do kościoła, od dwóch czy trzech lat już nie chodzę, bo po prostu uważam, że to, co wyprawia ten episkopat, jest wprost niemożliwe, i nie będę tego popierać w żadnym wypadku. Mówiła o sobie, że jest osobą autystyczną. Tak, tak… Nie mam pojęcia. To znaczy, dla mnie wszystko, co ona mówiła, to była dosłownie prawda objawiona. Ale… musiały być jakieś braki. Coś tam było nie tak, ale nie wiem co. Czy to kierowało się w stronę autyzmu? Nie wiem. Nie, nie, nie była osobą autystyczną, na pewno nie. Była mądra, chwytała w lot wszystkie zagadnienia socjologiczne. Była po prostu dobrą osobą. Jadwiga kochała na przykład psy i traktowała je jak swoje dzieci. Kiedy wyjeżdżała i zostawiała psy, ja się przeprowadzałam do Mięćmierza, gdzie Jadwiga miała domek, i zostawałam ze zwierzętami – czasem ich było siedem, czasem osiem, kiedy dołączał do nich pies Tomka, artysty, który miał domek na tej samej działce. Więc miałam pod opieką siedem albo osiem psów i jeszcze ze trzy koty. Może ich było w porywach nawet więcej. Kiedy obie byłyśmy, chodziłyśmy po zakupy do Kazimierza, a wszystkie psy z nami – chodziłyśmy cztery i pół kilometra, proszę sobie wyobrazić! A politycznie? Była zaangażowana w opozycję, ja też. Ale teraz nie wiem, co się dzieje z dużą częścią ludzi – tyle do prawicy poszło… To czemu utrzymywała pani kontakt z Jadzią? Proszę pana, bo ona była zawsze lewicowa. Zawsze była lewicowa! Coś jej z tym PiS-em… odbiło. Może to był już początek tego… No, w każdym razie, na pewno to było wbrew temu wszystkiemu, co wiedzieliśmy o niej wszyscy wcześniej. Co o niej wiedzieliście? Że jest lewicowa… otwarta. Na kogokolwiek. Ale i psy miała, Łba i Bellę. A ktokolwiek przyszedł do domu, to był ważny. Ktokolwiek. Pamiętam, kiedyś mój syn coś powiedział takiego, że „Proszę pana, ale my teraz jemy obiad, może pan zaczeka” do kogoś u Jadwigi. Tak to ją wkurzyło niesamowicie! Walnęła jakimiś sztućcami o ziemię, w ogóle była strasznie zdenerwowana, że mój syn taki… no, źle wychowany po prostu, że się tak odezwał do kogoś. Dla wszystkich była serdeczna i życzliwa. Dla najbardziej obcych, takich ludzi ze wsi, to ona też była taka właśnie serdeczna i życzliwa. I tak było zawsze, że nawet wyróżniała tych biedniejszych, traktowała ich lepiej niż swoich znajomych. Pamiętam, jak Jacek Kuroń się nad nią litował, mówił, jak przykro było patrzeć na jej posiniaczoną twarz, kiedy mieszkała z Irkiem Iredyńskim i w nocy odbywała pielgrzymki po knajpach, szukając go. A kiedy już go znalazła… nierzadko dochodziło do rękoczynów. Stąd zresztą jej opowieści o kluczach, których lepiej nie trzymać na widoku – zdarzyło się bowiem, że tymi kluczami oberwała. Jej przyjaciele i jej nieprzyjaciele podobnie nie mogli zrozumieć, co ona w tym Iredyńskim widziała. Ja ją spotkałam po kilku latach przerwy, kiedy już była wolna od tej okropnej miłości i od wtedy do końca jej życia byłyśmy bardzo blisko. Wcześniej zaś, kiedy ją spotkałam, Jadwiga była jak egzotyczny ptak pośród wróbli i szpaków. Tylko że te szare ptaki mogłyby ją zadziobać…
Jego życie uratowała... matematyka. Tak Krzysztof Chojecki opowiada o swojej największej pasji
Krzysztof Chojecki, znany z programu TTV „Back to school”, to nauczyciel matematyki w spektrum autyzmu. W szczerych wywiadach opowiada, jak matematyka stała się jego ratunkiem i pasją.
Krzysztof Chojecki nie jest typowym belfrem. Widzowie programu „Back to school” mogli poznać go jako wymagającego, ale serdecznego nauczyciela, który zaraża młodych ludzi miłością do matematyki. Jednak jego droga nie była łatwa. Chojecki nie ukrywa, że przez wiele lat zmagał się z niezrozumieniem, samotnością i depresją. Otworzył się na temat życia w spektrum autyzmu i traum, które niemal go zniszczyły. Jak sam przyznał w jednym z wywiadów, w najtrudniejszym momencie życia tylko matematyka uratowała go przed samobójstwem. Ta dziedzina nauki stała się jego azylem, formą terapii, ale i celem życiowym. Dzieciństwo i młodość w cieniu diagnozy U Krzysztofa Chojeckiego już od najmłodszych lat zauważano, że nie jest jak jego rówieśnicy. Wykazywał cechy charakterystyczne dla spektrum autyzmu, jednak brak odpowiedniej diagnozy i wsparcia sprawił, że przez długi czas czuł się wykluczony i niezrozumiany. Czas szkolny był trudny – relacje z rówieśnikami były napięte, a nieprzystosowany system edukacyjny tylko pogarszał sytuację. Nie miał łatwego życia rodzinnego – wspominał o wielu trudnych momentach, w których nie otrzymywał wsparcia, jakiego potrzebował. Jednak właśnie wówczas matematyka zaczęła wypełniać pustkę – stała się jego schronieniem, światem, w którym wszystko miało sens. Zobacz także: Olga Legosz o macierzyństwie i córce w spektrum autyzmu. Jak wygląda dziś ich życie? Od outsidera do mentora. Jak nauczyciel z autyzmem zyskał szacunek uczniów Chojecki związał swoje życie zawodowe z edukacją, kończąc studia matematyczne. Przez lata pracował w różnych szkołach, ale to program TTV „Back to school” przyniósł mu ogólnopolską rozpoznawalność. W programie uczy podstaw matematyki i udowadnia, że z pozoru trudna nauka może być fascynująca. Chojecki swoją postawą i historią zyskał ogromny szacunek uczniów oraz widzów. Otwarcie mówi o swoim autyzmie, nie chowając się za stereotypami. Dzięki temu staje się wzorem dla osób neuroróżnorodnych, które szukają swojej ścieżki w społeczeństwie. Krzysztof Chojecki przyznał również, że ze względu na swój autyzm nieumyślnie sprawił także problemy innym. Teraz jednak przykłada niezwykle wiele uwagi, by zrozumieć to, jak inni widzą świat: „Popełniłem masę błędów. Nieraz uczniowie przeze mnie płakali […]. Mówię wprost i myślę, mam poukładany mózg, jeżeli chodzi o systemy, a szkoła działa według jakiegoś systemu. Ja pamiętam taką sytuację, że przyszedł do mnie uczeń miesiąc po rozpoczęciu roku szkolnego i mówi, że nie ma podręczników. Ja na niego patrzę i mówię ok, ale to nie mój problem. [...] Później porozmawiałem z psycholożkami, że to u ucznia wywołało bardzo silne emocje. On był turbo smutny" wspominał w podcaście „Wprost Przeciwnie”. View oEmbed on the source website Krzysztof Chojecki: „Gdyby nie matematyka, już bym nie żył” W jednej z najbardziej poruszających wypowiedzi Chojecki wyznał: „Gdyby nie matematyka, już bym nie żył”. To stwierdzenie, choć dramatyczne, stało się punktem zwrotnym w jego życiu. Publiczne opowiedzenie swojej historii było aktem odwagi – podjęciem dialogu o zdrowiu psychicznym, depresji i neuroatypowości. Dziś mówi o tym otwarcie, również w mediach społecznościowych, inspirując innych do szukania pomocy i niepoddawania się. Jego życie pokazuje, jak ważne jest, by mówić o problemach psychicznych i tworzyć bezpieczne środowisko dla osób w spektrum. Sprawdź też: Michał Koterski jest osobą w spektrum autyzmu. Przed diagnozą mierzył się z ostracyzmem ze strony otoczenia
Dwa dni po śmierci ukochanego urodziła jego dziecko. Syn Jacka Kramka, trenera gwiazd i jego partnerki jest poważnie chory
W bezmiar tego dramatu wprost trudno uwierzyć
Jacek Kramek był znanym trenerem gwiazd. Do jego nagłej śmierci doszło w lipcu 2021 roku, 32-letni wówczas mężczyzna zmarł na skutek rozległego udaru. Nie wszyscy wiedzieli, że trener i jego partnerka oczekiwali dziecka. Aron, który przyszedł na świat jako wcześniak, zmaga się z poważną chorobą. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 22.09.2024 r.] Nagła śmierć Jacka Kramka Jacek Kramek był znanym wśród polskich gwiazd trenerem personalnym. Współpracował m.in. z Katarzyną Cichopek, Mają Bohosiewicz, czy Anną Skurą. Zmarł w wieku 32 lat w wyniku rozległego udaru. Od jego śmierci kilka dni minęły temu trzy lata. Wiadomość o śmierci młodego i wysportowanego mężczyzny wywołała szok, jednak jego partnerka w rozmowie z Faktem wyznała, że ignorował on kilka znaków ostrzegawczych. W rozmowie z "Faktem" kobieta przyznała, że od dłuższego czasu martwiła się o ukochanego. "Już ok. rok przed śmiercią bolała go głowa, miał wysokie ciśnienie. Nie robił żadnych badań, nie chodził po lekarzach. Ja mu tłumaczyłam, że tak nie może zaniedbywać zdrowia, bo wszystko jest do czasu...", opowiedziała Monika Synytycz dla Faktu. Zobacz też: Natalia Kukulska zamieściła w sieci przejmujący wpis: „Żal, smutek i strach o przyszłość” Partnerka Jacka Kramka dwa dni po jego śmierci urodziła dziecko W jednym momencie młodej kobiecie zawalił się cały świat. Straciła ukochanego, a już wkrótce musiała zmierzyć się z samodzielnym macierzyństwem. Jacek Kramek zmarł, gdy jego ukochana była w siódmym miesiącu ciąży. Syn pary urodził się jako skrajny wcześniak, zaledwie dwa dni po śmierci swojego ojca. "19 lipca 2021 r. Jacek zmarł, a Aron urodził się dwa dni po jego śmierci. Byłam wtedy w siódmym miesiącu ciąży", wspomina matka chłopca. Syn zmarłego trenera i jego partnerki przez 1,5 miesiąca musiał przebywać w inkubatorze, z czasem do trosk Moniki Synytycz doszła kolejna - przeczuwała, że jej dziecko nie rozwija się tak, jak inne dzieci. Nie myliła się. "Mój syn ma autyzm i porażenie mózgowe. Wymaga specjalistycznej opieki i rehabilitacji. On się nie komunikuje, nosi pampersy. Żyje w takim trochę zamkniętym świecie", wyznała Monika Synytycz w wywiadzie dla Faktu. Swoje niepokoje młoda matka skonsultowała z kilkoma specjalistami, którzy potwierdzili chorobę Arona. Od tamtego czasu mierzyła się z trudną rzeczywistością w pojedynkę. "Do tej pory nikt mi nie pomógł przez te trzy lata. Nikt. Siedziałam sama i płakałam z małym dzieckiem niepełnosprawnym. Miałam nerwicę, lęki, ataki paniki. Nikt nie widział, przez co przechodziłam. Wychodziłam z domu z uśmiechem na twarzy i szłam z dzieckiem do szpitala. Ale w samotności cierpiałam bardzo", wyznała. Zobacz też: Jej syn ledwie mówi po polsku. Ujawniła powód i wywołała burzę w sieci Partnerka Jacka Kramka dla chorego syna zmieniła całe swoje życie. Dziś prosi o wsparcie Żeby móc zająć się synem, Monika Synytycz poświęciła swoje życie zawodowe. Przed laty pracowała jako fotomodelka, obecnie jest fryzjerką, ale jak podkreśla, ciężko jest jej pogodzić obowiązki zawodowe z opieką nad chorym dzieckiem. Do tej pory mama 3-letniego chłopca starała się radzić ze wszystkim na własną rękę, jej brat namówił ją jednak do zasięgnięcia pomocy. Tak też powstała zbiórka pieniędzy na leczenie, rehabilitację i utrzymanie Arona. "Dziecko samo w sobie jest drogie w utrzymaniu. Mój syn jest chory, potrzebuje rehabilitacji, nosi pampersy, które też kosztują. Ja mieszkam w Warszawie tylko dlatego, że chodzimy do takiego szpitala dziennego, gdzie Aron może chodzić na zajęcia terapeutyczne. Chodzimy też na rehabilitację prywatną. Kiedy chciałam się zapisać na rehabilitację (państwową – red), to mi powiedzieli, że mam czekać trzy lata. Więc ja wszędzie prywatnie chodziłam. Praktycznie każdy grosz, jaki miałam grosz, wydawałam na to, żeby go rehabilitować", mówiła w rozmowie z Faktem Monika Synytycz. Czytaj też: Pomaga innym, chociaż sama ucierpiała w powodzi. Anna Kurek pokazała zalany dom Źródła: ludzie.fakt.pl, onet.pl
Ranking produkcji na temat spektrum autyzmu
W filmach fabularnych o autyzmie poznajemy wiele niesamowitych historii. Wśród nich są opowieści o dzieciach i ich rodzicach, edukacji, akceptacji i miłości. W rankingu znajdują się także filmy o dorosłych osobach w spektrum. Te z kolei dostarczają cennych wskazówek odnośnie komunikacji – nie tylko z osobami neuroatypowymi, ale także z każdym innym człowiekiem. Spis treści: Miejsce 7: Śubuk (2022) – historia matki dziecka z diagnozą autyzmu Miejsce 6: Adam (2009) – jak kochać człowieka w spektrum autyzmu? Miejsce 5: W kosmosie nie ma uczuć (2010) – film o poczuciu bezpieczeństwa u osób neuroatypowych Miejsce 4: Droga po marzenia (2004) – edukacja osób ze spektrum autyzmu Miejsce 3: Strasznie głośno, niesamowicie blisko (2011) – o chłopcu wyjątkowym Miejsce 2: Nazywam się Khan (2010) – historia muzułmańskiego mężczyzny ze spektrum autyzmu Miejsce 1: Rain Man (1988) – otwarcie na różnorodność Inne świetne filmy opowiadające o spektrum autyzmu Miejsce 7: Śubuk (2022) – historia matki dziecka z diagnozą autyzmu Główną bohaterką tej opowieści jest Marysia (Małgorzata Gorol), mama neuroatypowego chłopca. Marysia zachodzi w ciążę jako młoda dziewczyna z dużo starszym od siebie mężczyzną. Kiedy postanawia urodzić dziecko, zostaje z tym sama. Kilkuletni chłopiec wyraźnie odstaje od rówieśników. Jest wycofany i zamknięty w sobie. Panie w przedszkolu nie są w stanie go zrozumieć, wobec czego zostaje wyrzucony z placówki. Chwilę później pada diagnoza o autyzmie. Film „Śubuk” w reżyserii Jacka Lusińskiego pokazuje historię Marii i jej syna, Kuby, a czytając od tyłu – Śubuka, w dłuższym czasie. Chłopak dorasta, a Maria walczy z dyrektorem szkoły i politykami o prawo do edukacji syna. Miewa też chwilę słabości, w których ma ochotę rzucić to wszystko. Ale zbiera w sobie resztki sił i gromadzi społeczność kobiet, mierzących się z podobnymi problemami. W roli sąsiada Marii, Feliksa, wystąpił Andrzej Seweryn, co zaowocowało Orłem za najlepszą rolę drugoplanową w 2023 r. Scenariusz napisany przez Jacka Lusińskiego i Szymona Augustyniaka otrzymał Nagrodę Indywidualną na festiwalu Złote Lwy w 2022 r. Ocena na Filmwebie: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Adam (2009) – jak kochać człowieka w spektrum autyzmu? Adam jest dorosłym młodym mężczyzną z zespołem Aspergera, co przejawia się trudnościami w kontaktach społecznych. Pewnego dnia poznaje Beth. Dziewczyna zwraca uwagę na to, że jego zachowanie nieco odbiera od ogólnie przyjętej normy, ale nie ucieka od znajomości. Co prawda jest zagubiona i wystraszona, ale przede wszystkim ciekawa tego, co robi i czym interesuje się Adam. Obydwoje wkraczają na ścieżkę, której nie znali do tej pory. Obraz Maxa Mayera pozornie wydaje się zwykłą komedią romantyczną. Jednak pod płaszczem historii miłosnej kryje się wnikliwa opowieść o tolerancji i otwartości na drugiego człowieka. Film „Adam” otrzymał Nagrodę Specjalną im. Alfreda P. Sloana na festiwalu Sundance w 2009 r. Ocena na Filmwebie: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 5: W kosmosie nie ma uczuć (2010) – film o poczuciu bezpieczeństwa u osób neuroatypowych Simon (Bill Skarsgård) jest 18-latkiem z zespołem Aspergera. Mieszka z bratem i jego dziewczyną. Każdy jego dzień ma swój stały rytm, który gwarantuje chłopakowi poczucie bezpieczeństwa. Porządek burzy odejście dziewczyny brata. Simon popada w depresję. Aby wyjść z dołka, postanawia znaleźć bratu nową dziewczynę. Szwedzki film Andreasa Öhman pokazuje problemy osób w spektrum autyzmu w zabawny, ale dający do myślenia sposób. Obraz był szwedzki kandydatem do Oscara w 2011 r. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Droga po marzenia (2004) – edukacja osób ze spektrum autyzmu „Droga po marzenia” w reżyserii Gregga Championa to film oparty na faktach. Opowiada o dwóch chłopcach – bliźniakach w spektrum autyzmu. Ich matka, Corrine (Mary-Louise Parker) wyprowadza się do nowego miasta i szuka szkoły, w której dzieciaki mogłyby kontynuować edukację. Nie jest to łatwe, ponieważ dla nauczycieli dziecko ze spektrum to dodatkowy problem. Okazuje się jednak, że chłopcy są wszechstronnie utalentowani. Corrine zakłada fundację, aby pomagać innym neuroatypowym dzieciom w rozwijaniu swoich talentów. Poznaje też Aidana (Douglas Thomas), który jest dla nich ogromnych wsparciem. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Zobacz także: Kultowe filmy o szkole – TOP 10: ranking najlepszych filmów młodzieżowych wszech czasów Miejsce 3: Strasznie głośno, niesamowicie blisko (2011) – o chłopcu wyjątkowym Oscar (Thomas Horn) widzi i słyszy więcej niż przeciętne dzieci w jego wieku. Dzięki ojcu (Tom Hanks) życie jest dla niego jedną wielką przygodą. Thomasowi nie kończą się pomysły na wymyślanie kolejnych scenariuszy kreatywnych zabaw i misji, w których chłopiec musi wykazać się inteligencją i sprytem. Niestety, pewnego dnia wszystko się kończy. Ojciec ginie podczas ataku na World Trade Center. Na szczęście zdołał w tym czasie zaszczepić w dziecku to, co najważniejsze – wiarę w to, że z każdej sytuacji jest wyjście. Oscar wyrusza więc na wyprawę w celu odnalezienia klucza. Porusza się pieszo po Nowym Jorku, wypatrując wskazówek, które zostawił mu ojciec. Film w niesamowity sposób opowiada o wyjątkowym dziecku, a także o wydarzeniach z 11 września, zmieniających bieg wielu prywatnych historii. W 2012 r. Thomas Horn zdobył nagrodę Critics' Choice w kategorii: najlepszy młody aktor. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Nazywam się Khan (2010) – historia muzułmańskiego mężczyzny ze spektrum autyzmu Rizvan Khan (Shah Rukh Khan) jest muzułmaninem, próbującym ułożyć sobie życie w USA. Dodatkowo ma spektrum autyzmu, więc nie jest mu łatwo komunikować się w społeczeństwie. Pomimo przeszkód udaje mu się poznać piękną kobietę (Kajol). Biorą ślub i żyją jak w bajce. Niestety, dotkliwe nieporozumienie sprawia, że bajka się kończy. Podczas podróży samolotem z San Francisco do Waszyngtonu, Khan zostaje zatrzymany z podejrzeniem o terroryzm. Jednak nie zamierza się poddawać. Z determinacją prosi o spotkanie z samym prezydentem w celu wyjaśnienia sytuacji. Film powstał w reżyserii Karana Johara, autora bollywoodzkiego hitu pt. „Czasem słońce, czasem deszcz” (2001). Obraz „Nazywam się Khan” otrzymał trzy nagrody czasopisma Filmfare w 2011 – za reżyserię, główną rolę żeńską i męską. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Rain Man (1988) – otwarcie na różnorodność „Rain man” to zdecydowanie najbardziej znany film, który podejmuje tematykę spektrum autyzmu. Jeden z dwóch głównych bohaterów, Charlie Babbit (Tom Criuse), dowiaduje się, że jego ojciec przed śmiercią zapisał cały majątek placówce psychiatrycznej. Wyrusza tam, aby odzyskać spadek. Okazuje się, że mieszkańcem domu opieki jest jego starszy brat, Raymond (Dustin Hoffman), o którego istnieniu nie miał pojęcia. Raymond jest wybitnie uzdolnionym człowiekiem. Z łatwością rozwiązuje skomplikowane działania matematyczne, ale jednocześnie nie ma pojęcia, do czego służą pieniądze. Charlie porywa go z domu opieki, aby wyłudzić od brata chociaż część spadku. Jednak ich wspólna podróż sprawia, że mężczyzna diametralnie zmienia swoje podejście do życia. Film Barry'ego Levinsona został nagrodzony czterema Oscarami w 1989 r. w kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor pierwszoplanowy (Dustin Hoffman), najlepszy reżyser i najlepszy scenariusz oryginalny. Ocena na Filmwebie: 8,0. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy akcji – rozrywka na wysokich obrotach Inne świetne filmy opowiadające o spektrum autyzmu Filmy o autyzmie zdecydowanie otwierają oczy na drugiego człowieka. Jednak nie wszystkie dobre produkcje na ten temat zmieściły się w naszym rankingu, dlatego proponujemy listę uzupełniającą: Molly (1999) – film o 28-latce w spektrum autyzmu, która – po zamknięciu ośrodka psychiatrycznego – wraca pod opiekę brata. Reżyseria: John Duigan, Zaklęte serca (2005) – komedia romantyczna o parze z zespołem Aspergera. Reżyseria: Petter Næss, Ben X (2007) – historia nastolatka w spektrum autyzmu i jego przygodach w wirtualnej rzeczywistości. Reżyseria: Nic Balthazar, Latarnia na wybrzeżu orek (2016) – piękny film o neuroatypowym chłopcu, jego mamie i ich podróży do Patagonii. Mieszkające tam orki mają pomóc dziecku w funkcjonowaniu w społeczeństwie. Reżyseria: Gerardo Olivares, Pan Mądraliński (2018) – francuski komediodramat o trenerze piłkarskim i jego uzdolnionym szachowo siostrzeńcu. Reżyseria: Stéphan Archinard, François Prévôt-Leygonie, Do smaku (2018) – włoska komedia o szefie kuchni i jego niespodziewanej przyjaźni z chłopcem w spektrum autyzmu. Reżyseria: Francesco Falaschi.
Paweł Burczyk ma córkę ze spektrum autyzmu. Aktor zaapelował do innych rodziców
„Trzeba pokazać całemu światu, że nasze dzieci nie są problemem do rozwiązania"
Paweł Burczyk i jego żona Olimpia są rodzicami dwójki dzieci, w tym jednego ze spektrum autyzmu. W wywiadach aktor opowiedział o tym, jak zmieniło się ich życie po usłyszeniu diagnozy, o wychowywaniu córki oraz o tym, w jaki sposób chce pomagać innym rodzicom mierzącym się z podobną sytuacją. 2 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Świadomości Autyzmu. Paweł Burczyk był gościem programu Dzień Dobry TVN, gdzie w rozmowie z prowadzącymi wyznał, że tworzy film, który zobrazuje widzom, jak wygląda świat widziany oczami dziecka ze spektrum autyzmu. Aktor zaapelował do innych rodziców. „Trzeba pokazać całemu światu, że nasze dzieci nie są problemem do rozwiązania, tak jak się dzisiaj uważa w różnych instytucjach, tylko są cudem do odkrycia", podkreślał. Paweł Burczyk o wychowaniu córki ze spektrum autyzmu Paweł Burczyk znany między innymi z serialu „13 posterunek” jest szczęśliwym mężem Olimpii Burczyk. Wraz z żoną doczekał się dwójki dzieci: syna Maksymiliana i córki Wiktorii, u której przed laty stwierdzono spektrum autyzmu. Choć niepokojące objawy u swojej pociechy aktor zauważył już, gdy zaczęła chodzić do przedszkola, to diagnozę usłyszeli, dopiero gdy dziewczynka miała 10 lat. „Przeszliśmy przez wszystkie etapy, które najczęściej kojarzą się z żałobą. Pierwsza reakcja to właśnie to, co pani wymieniła, że to jest niemożliwe. Później przyszły myśli, że to moja wina, dlaczego mnie to spotkało, co ja bym mógł jeszcze zrobić… To są te uczucia. Później jest pogodzenie i wdzięczność, a w stopniu najwyższym miłość”, mówił w rozmowie z Co Za Tydzień. Czytaj też: Była gwiazdą niemieckiego serialu, żyła na walizkach. Tak zmieniła się Anna Nowak-Ibisz Paweł Burczyk z córką Wiktorią, premiera filmu Listy do M., 3.11.2022 rok Paweł Burczyk wspiera rodziców dzieci ze spektrum autyzmu Córka aktora została dość późno zdiagnozowana. Jak mówił Paweł Burczyk, jej zachowanie nie zawsze spotykało się z ludzkim zrozumieniem i akceptacją. „Najczęściej słyszeliśmy: "Ale niewychowana, pani weźmie to dziecko, pan nauczy dziecko… Niewychowany bachor, dlaczego tak krzyczy"”, tłumaczył mężczyzna. Paweł Burczyk stara się także pomagać rodzicom dzieci dotkniętych autyzmem. Wyjaśnił, że sam działa trochę jak telefon zaufania. „Działamy jak poradnia psychologiczna. Można do nas zadzwonić, napisać. Kontaktują się z nami rodzice, którzy dopiero poznali diagnozę i potrzebują wsparcia. Są też takie przypadki, że ktoś w rodzinie nie akceptuje dziecka z autyzmem. Na przykład ojciec, który mówi, że w jego rodzinie nie było debili, więc to nie jest jego dziecko. Dziadkowie wściekają się, nazywając wnuka z autyzmem niewychowanym bachorem. Słyszę różne wersje”, dodawał aktor w tej samej rozmowie. Czytaj też: Anna Czartoryska-Niemczycka z okazji rocznicy ślubu pokazała niepublikowane zdjęcie z mężem Paweł Burczyk pracuje nad wyjątkowym filmem W niedzielę, 2 kwietnia Paweł Burczyk był gościem programu Dzień Dobry TVN. Dzień był szczególny, ponieważ właśnie wtedy przypada Światowy Dzień Świadomości Autyzmu. Aktor zdradził jak wygląda rzeczywistość osób ze spektrum autyzmu i na jakie wsparcie może liczyć. „Są dwa takie momenty w życiu autystycznego człowieka. Pierwszy jest wtedy, kiedy ma 16 lat, bo wówczas przestaje mieć autyzm dziecięcy, ale jeszcze nie ma dorosłego. Praktycznie większość dzieci w wieku 16 lat jest uzdrawianych przez ZUS. W sposób magiczny są zdrowe. Mają dwa lata przerwy i muszą poczekać do 18. roku życia. A potem, kiedy tak jak Wiktoria ma już 20 lat, to kończy swoją edukację i dziękujemy państwu bardzo. A co dalej? To my, to rodzice. Mam taki apel do wszystkich rodziców dzieci w spektrum, zgłaszajcie się do nas, zróbmy razem film fabularny "Zobaczyć Lili". Trzeba pokazać całemu światu, że nasze dzieci nie są problemem do rozwiązania, tak jak się dzisiaj uważa w różnych instytucjach, tylko są cudem do odkrycia. Ja ten film już kręcę, jesteśmy już w bardzo zaawansowanym stadium przygotowań”, opowiadał w Dzień Dobry TVN. Link do zbiórki znajdziesz TUTAJ. Paweł Burczyk od lat głośno wypowiada się w temacie autyzmu. Robi to, by poszerzać świadomość społeczeństwa. Większość rodziców obawia się, że ich dzieci nie będą akceptowane. „Mówię o tym dlatego, że ludzie, którzy mają te pierwsze doświadczenia z rodzicielstwem, kiedy dzieci są dopiero zdiagnozowane, to oni się boją, że ich dzieci w przyszłości nie zostaną zaakceptowane. Dzięki takim akcjom jest szansa, że świat przestanie się bać autystów”, podkreśla aktor. Zobacz także: Syn Violetty Villas o matce: ''Przyznaję, chciałem zapomnieć o niej i o wszystkim, co jest z nią związane" Paweł Burczyk z córką Wiktorią, premiera filmu Listy do M., 3.11.2022 rok
Olga Legosz o macierzyństwie i córce w spektrum autyzmu. Jak wygląda dziś ich życie?
„Miałam uknuty plan ucieczki od życia”...
Ośmioletnia dzisiaj córka Olgi Legosz wydawała się dzieckiem wysokowrażliwym. Gdy miała dwa lata okazało się, że jest w spektrum autyzmu. Co czuła Olga, gdy otrzymała diagnozę? Czy chciała uciec od problemów i jak udało jej się osiągnąć to, że Tosia, która do końca życia miała być dzieckiem niewerbalnym, mówi, liczy i komunikuje się ze światem? Olga Legosz otrzymała nagrodę plebiscytu VIVA! People Power w kategorii "Człowiek w sieci" z rąk Julii 'Maffashion' Kuczyńskiej oraz Marty Miklińskiej. "Niegdyś specjalistka od HR i rynku pracy, póżniej także dziennikarka i prezenterka telewizyjna. Od lat angażuje się w rzeczy ważne, była wiceprezesem stowarzyszenia Kobiety PZU, póżniej współtworzyła Fundację Sukcesu Pisanego Szminką, sama założyła Fundację na rzecz Wspierania Rozwoju Osób z ASD — BlueBees, która pomaga osobom w spektrum autyzmu. Rozgłos zdobyła dzięki swojej działalności w kampaniach społecznych dowodząc, że sieć można wykorzystać także w słusznych sprawach, takich jak prawa pracowników, równość płci czy integracja osób niepełnosprawnych. W ubiegłym roku zaangażowała się mocno w akcję nakłaniającą kobiety do wzięcia udziału w wyborach" — wygłoszono ze sceny. Fragment wywiadu z Olgą Legosz znajdziecie poniżej. Olga Legosz o Tosi i problemach rodziców dzieci z niepełnosprawnością Olga Legosz: Tosia nie jest gotowa, by wziąć odpowiedzialność. W jej przypadku autyzm to też kilkuletnie opóźnienie w rozwoju. - Czy kiedyś w ogóle będzie? Olga: Dzisiaj nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Osoba z zespołem Downa zawsze już będzie miała zespół Downa. Ale dzieci w spektrum są bardzo plastyczne. Zdarza się, że maluch po diagnozie przechodzi dedykowany proces terapii, jest rediagnozowany po kilku latach i okazuje się, że diagnosta nie dostrzega u niego cech autyzmu. Ale muszę tu dodać, że autyzm to zaburzenie neurorozwojowe, z którym się rodzimy i umieramy. Jednak sama widoczność cech autyzmu, czy ich wpływ na nasze życie, u różnych osób jest po prostu rożny. Stąd słowo spektrum, które w tym wypadku jest bardzo szerokie. Z jednej strony cieszę się, ze ta grupa ma co raz więcej samorzeczników. Z drugiej gdy czytam, że taki Elon Musk jest w spektrum, myślę, że to wpływa na postrzeganie osób z autyzmem przez społeczeństwo. Bo samorzeczników niesamodzielnych niestety nie pokazujemy tak chętnie, więc perspektywa czym jest autyzm i jak wyglada z nim życie jest zniekształcona. Gdy postawiono diagnozę Tosi, mówiono, że będzie zupełnie niesamodzielna, nie będzie mówiła. A tymczasem dzięki dobrej terapii Tosia mówi, liczy. Na razie do dziesięciu, co i tak jest ogromnym sukcesem. Gdy nauczyła się liczyć do pięciu pomyślałam, że da sobie radę w życiu. Przecież nie kupujemy więcej bułek dziennie, ani więcej kilogramów ziemniaków. Kawę też zamawiamy raczej jedną. Nawet mężów ciężko jest mieć więcej niż pięciu (śmiech). - Włożyłaś mnóstwo pracy, by to osiągnąć. Olga: Niemal całkowicie przemeblowałam życie, żeby móc zająć się Tosią. - Gdy dowiedziałaś się, że Twoja córka ma autyzm... Olga: To był dla mnie bardzo trudny czas. Gdy Tosia się urodziła wydawało nam się, że jest dzieckiem szczególnie wrażliwym i bardzo przeżywającym lęk separacyjny. Po porodzie szybko wróciłam do pracy, a stan Tosi się pogarszał. Pracowałam wtedy w PZU, gdzie zmieniły się władze, a praca przestała mnie satysfakcjonować. Zrezygnowałam. Skupiłam się na zajmowaniu się córką, a mój partner... skupił się na kimś innym. Zostałam bez pracy, bez związku, który do tej pory dawał mi poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji, i z dzieckiem w trakcie diagnozowania. W kółko zadawałam sobie pytanie, co jeszcze może mnie spotkać. Byłam bardzo nieszczęśliwa i uważałam, że los okrutnie mnie doświadczył. Wydawało mi się, że już nic dobrego mnie nie spotka. I wtedy koleżanka i kolega zaproponowali mi wyjazd na kajta do Brazylii. Absurdalny pomysł. Namówiła mnie mama, która widziała, co się ze mną dzieje, że jestem cieniem dawnej siebie. Uznała, że przez dwa tygodnie nic się tu nie zmieni, diagnozy nie cofniemy, do dawnego życia nie wrócę. - Posłuchałaś jej? Olga: Poleciałam. A tam... baj lando. Wstajesz rano, idziesz na plażę, jarasz trawę, pływasz na kajcie, pijesz caipirinię. W drugiej połowie wyjazdu siedziałam na kolejnej już plaży, na której łatwiej było kupić marihuanę niż znaleźć toaletę i pomyślałam, że nie wracam. Miałam pieniądze, żeby kupić dom. Starczyłoby mi jeszcze na utrzymanie przez jakiś czas. Mogłabym pracować w hotelu, bo przecież znam angielski. Uknułam już cały plan ucieczki od życia, a gdy był już gotowy, puknęłam się w głowę. Co ja w ogóle bredzę? Miałabym zostawić moje córki, zrezygnować z życia, jakie dał mi los? Po prostu poddać się? Uciec? Zdezerterować? To nie ja zdecydowałam, że moja córka urodziła się z autyzmem, partner mnie opuścił, na parę innych rzeczy też nie miałam wpływu, ale nie znaczy to, że nie chcę zawalczyć o siebie, życie i przede wszystkim moje córki. Wróciłam. - I założyłaś terapeutyczne przedszkole. Olga: W sytuacji, w której się znalazłam, mam dużo szczęścia. A przede wszystkim dzięki pracy zawodowej stać mnie na wiele rzeczy. Na terapię dla Tośki, terapeutyczne zabawki i na to, żeby móc nie pracować, gdy ona ma zły dzień. Gdy okazało się, że żadna z placówek nie spełnia moich oczekiwań, po prostu założyłam swoją. Dużo rodzin z dziećmi z niepełnosprawnością skazana jest na zasiłek od państwa, który nie dość, że jest bardzo niski to jeszcze osoba, która go otrzymuje, nie może podjąć normalnej pracy. To się musi zmienić, bo przecież w takiej sytuacji nie ma mowy o finansowaniu terapii, która w przyszłości spowoduje, że człowiek z autyzmem będzie miał mniej potrzeb. Sytuacja rodziców dzieci z niepełnosprawnością jest w Polsce fatalna. A zakaz pracy dla rodzica pobierającego zasiłek... nazwijmy to wprost: jest przemocowy. - Tosia teraz ma ogromne potrzeby. Olga: A mój dzień w dużej mierze jest zdeterminowany przez to, w jakiej formie się obudzi. U mnie wszystko może się w ostatniej chwili wywalić. I nawet jeśli ktoś zaprasza mnie na publiczne wystąpienie mówię, że będę na 99 procent. Bo jeśli okaże się, że to jest Tosi zły dzień, ja po prostu zostanę z nią w domu. - Na czym polega jej zły dzień? Olga: Jest wtedy wyjątkowo wrażliwa na bodźce zewnętrzne. Nie jest w stanie dźwignąć tego, że ktoś rozmawia, że przejechał samochód, że jest nieodpowiednia temperatura, zapach. To sprawia jej fizyczny ból. Dzisiaj jest już na tyle świadoma, że potrafi powiedzieć, że potrzebuje YouTube. Siedzi osiem godzin i coś tam sobie klika, co ją odcina od zewnętrznego świata. A czasami potrzebuje poleżeć, albo posiedzieć w ciemności i żeby przy niej być.
Paweł Burczyk o córce z zespołem Aspergera. Jak wygląda ich codzienność? „Tatusiowie często pękają''
Wiktoria towarzyszyła niedawno tacie na czerwonym dywanie
Każdy kojarzy go z roli zabawnego policjanta z kultowego serialu „13 posterunek”. Prywatnie Paweł Burczyk jest ojcem 22-letniej Wiktorii i 15-letniego Maksymiliana, a także szczęśliwym mężem. Od lat angażuje się w kampanię społeczną Oswoić Autyzm. Nie tylko z chęci niesienia pomocy. Córka aktora ma zespół Aspergera. Co aktor mówi o swoich doświadczeniach związanych z zaburzeniem Wiktorii? [Ostatnia aktualizacja: 20.01] Córka Pawła Burczyka ma Zespół Aspergera Wiktoria miała zaledwie cztery lata, kiedy rodzice zauważyli, że z ich córką dzieje się coś dziwnego. Trudno było im się porozumieć z własnym dzieckiem. „Miała swój świat, rozmawiała z niewidzialnymi ludźmi, bawiła się z niewidzialnymi zwierzętami. To są zawieszenia, brak kontaktu wzrokowego, skoncentrowanie na jakimś szczególe”, opowiadał dwa lata temu Paweł Burczyk w audycji NieZŁY Pacjent w Radiu Zet. W końcu lekarze zdiagnozowali u Wiktorii zespół Aspergera, czyli zaburzenie rozwoju i funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Osoby z tą dysfunkcją mają problemy z nawiązaniem kontaktów społecznych, bywają wycofane. Jak wygląda na co dzień ich życie? Aktor nie ukrywa, że bywają trudne momenty. Wraz z żoną nauczyli się nie przeszkadzać córce, a wręcz wchodzą w jej świat. „Nauczyliśmy się wyprzedzać jej myśli. Trzeba trzy razy podkreślić, że coś się zmieni. Nie ma miejsca na niespodzianki. Jak odczuwa złość, to na maksa. Miłość - to na maksa. To jest petarda. Wszystko fruwa, jeżeli coś nie jest zgodne z jej planem”, mówił o doświadczeniach swojej rodziny w rozmowie z Michałem Figurskim. Paweł Burczyk z dziećmi: Wiktorią i Maksymilianem, 2018 rok Z kolei żona aktora, Olimpia Burczyk mówiła w rozmowie z Życiem na gorąco: „Wiktoria jest dzieckiem z zaburzeniami autystycznymi. Inteligentna, bystra, wrażliwa, tylko widzi ten świat inaczej. Nigdy nie pytaliśmy: dlaczego nas to spotkało? Po coś nas anioły wybrały. Ona wybrała najlepszych rodziców. Bardzo dużo nas nauczyła”. Paweł Burczyk podkreśla, że ważna jest świadomość i wzajemne wsparcie. „Namawiam rodziców, i mówię to z pełną odpowiedzialnością, do przyjrzenia się szkołom specjalnym, które są fenomenalne. Tam są ludzie z sercem na dłoni, którzy znają te problemy, potrafią zdziałać cuda. (...) Tatusiowie często pękają. Mam niepełnosprawne dziecko, to zostawię pieniążki i uciekam. To jest brak zaufania do samego siebie, do tej siły, która jest w każdym z nas”, apelował w audycji radia ZET. Zobacz także: „Znikają z programu na dobre". Małgorzata Tomaszewska i Aleksander Sikora nie wrócą już do Pytania na śniadanie? Paweł Burczyk z żoną Olimpią i córeczką, Wiktorią. 2008 rok Paweł Burczyk pokazał się u boku córki na czerwonym dywanie Jesienią 2022 roku aktor zabrał córkę na premierę filmu "Listy do M.5". Na zdjęciach widać, że tata i córka bawili się w swoim towarzystwie wyśmienicie. Aktor robił wszystko, aby Wiktoria czuła się dobrze. Jego obecność sprawiła, że tak właśnie było. Młoda dziewczyna uśmiechała się i pozowała do zdjęć z tatą. Paweł Burczyk z córką Wiktorią na premierze filmu "Listy do M.5", 3.11.22 r.
Olga Legosz: „Napisał do mnie pan, że mam nie pokazywać niedorozwiniętej Tośki, bo na jej widok go mdli”
Jak wygląda codzienność dziecka z autyzmem i jakie kroki trzeba podjąć, by przeciwdziałać hejtowi
Olga Legosz, znana w sieci jako Nomadmum81, wychowuje dwie córki Majkę i Tosię. Gdy młodsza miała dwa latka, usłyszała diagnozę - spektrum autyzmu. Po szoku z tym związanym postanowiła zrobić wszystko, by Tosia miała dobrą rehabilitację. Gdy nie znalazła odpowiedniej placówki, spełniającej oczekiwania, założyła swoje przedszkole terapeutyczne. Na Instagramie pokazuje, jak wygląda codzienność autystycznego dziecka i jego rodziny. Bez filtra. Czytaj też: „Miałam uknuty plan ucieczki od życia”, wspomina Olga Legosz, znana w sieci jako Nomadmum81 Fragment wywiadu z Nomadmum81 o autystycznej córce Tosi i mowie nienawiści Na Instagramie pokazujesz prawdę o życiu z autystycznym dzieckiem. Na Netflixie znajdziesz filmy o genialnej prawniczce, chirurgu. One pokazują, że osoby w spektrum mogą być fajne. Ale jak mówiłam, robią też dużo złego, bo powodują, że widzowie myślą, że ludzie z autyzmem to sami geniusze. Statystycznie geniusze to tylko 15 procent. Dużo więcej osób jest poniżej normy intelektualnej. O nich nie kręci się filmów, bo to nie jest seksi. Wczoraj wieczorem nagrałam filmik z Tośką. I jakiś pan napisał do mnie, że mam nie pokazywać niedorozwiniętej Tośki, bo na jej widok go mdli, bo jest taka brzydka i nierozgarnięta. To jest rzeczywistość ludzi w spektrum. Dobrze wiem, że Tosia zaczyna budzić negatywne emocje, jakich do niedawna w nikim nie budziła. Małe dzieci zawsze wywołują pozytywne uczucia, a ona jest coraz starsza. A jak patrzysz na siedmiolatkę, to oczekujesz, że ona się płynnie wypowie, a nie co chwilę przerwie, podrapie się, zrobi dziwny gest. Co czujesz, gdy czytasz takie rzeczy? Jest mi przykro. A ratuje mnie działanie. Mam znajomych, którzy zajmują się bezpieczeństwem w sieci. Zazwyczaj więc taką osobę udaje się namierzyć bardzo łatwo, bo ta bezkarność w internecie jest bardzo pozorna. Chodzimy po nim, zostawiajac dużo śladów. Bo nawet jeśli w jednym miejscu hejtując pilnujemy się, aby o sobie za dużo nie powiedzieć, w innym, z tym samym loginem, na przykład na forum dotyczącycm kotów perskich, mówimy już o sobie bardzo dużo. Wiesz, że za każdym razem jestem zdziwiona, gdy dowiaduję się, kto stoi po drugiej stronie? Wchodzą w temat prawnicy albo składam doniesienie do prokuratury, bo mam poczucie, że tak jest sprawiedliwie. Przecież prawo nie pozwala w ten sposób o kimś mówić. Dlaczego osoba będąca po drugiej stronie ma być bezkarna? Chcę wierzyć, że żyjemy w państwie prawa. Ktoś już został ukarany? Tak. A schemat zawsze jest taki sam. Ta osoba przeprasza, mówi, że miała zły dzień i nie wie, dlaczego tak napisała. A ja wyceniam szkodę odpowiednio wysoko i konto fundacji zostaje zasilone. To i tak lepiej, niż gdybyśmy mieli stawać przed sądem. Skończyłoby się tak samo, tylko z tym całym syfem, jak powoływanie świadków, informowanie pracodawcy. Oczywiście ktoś mógłby powiedzieć, że mogę przecież nie pokazywać Tosi w Internecie. Ale dlaczego miałabym tego nie robić? Ja się jej nie wstydzę. A Tosia nie jest przypadkiem z Netflixa, o którym można powiedzieć: „genialna 7-latka! Wow! Przeinteligentna! Przekozak!”. Gdy na tej brazylijskiej plaży postanowiłaś, że jednak wracasz, pomyślałaś, gdzie będziesz za pięć czy sześć lat? Nie zastanawiałam się nad tym. Wiedziałam, że muszę wrócić i zrobić wszystko, co tylko mogę, dla moich córek i dla siebie. I zrobić to tak dobrze, jak robiłam wszystkie inne rzeczy. Wiedziałam, że poradzę sobie z terapią, że zmienię trajektorię życia Tosi, w którą została wrzucona. Nie miałam ambicji, że będzie dziewczyną, która skończy Harvard. Ale gdy wszyscy mówili, że będzie niesamodzielna, ja wiedziałam, że zrobię tak, żeby była samodzielna. I szczęśliwa. Czytaj także: Bao, czyli polski „cudowny chłopak”. Historia małego Karola jest niczym z filmu! Ty jesteś szczęśliwa? Mam zdrowe dzieci, bo przecież autyzm to nie choroba. Mam kompetencje zawodowe, które są cenione na rynku pracy. Jestem w fajnym związku. Paweł jest lekarzem. Wychowujemy „nasze” córki razem. Jestem w takim momencie życia, że to ja zostaję z Tosią w domu, to ja pracuję na przedszkole i inne potrzeby. Ale po pracy to Paweł się z nią bawi. Jest tym, który lata z papierową torbą na głowie, a Tośkowy teatrzyk zawsze ma jednego widza, którym nie jestem ja (śmiech). Kilka dni temu usłyszałam rozmowę Tosi z babcią, padły słowa: „moja mama nie lubi się bawić z dziećmi, ale umie rozwiązać każdy problem, którego nie umiem rozwiązać ja”. Cała prawda o moim macierzyństwie (śmiech) . Gdzie znalazłaś takiego faceta? To najczęstsze pytanie które dostaje na instagramie. Ale historia jest tak dobra, że zasługuje na scenariusz filmowy, więc nie zdradzam (śmiech). Moje życie dzisiaj jest dobre, nie narzekam na nic. I nie chcę nic więcej, ale też nic mniej. Jeśli miałabym sobie czegoś życzyć, to żeby nic się nie zepsuło.
Brytyjska celebrytka odda syna do domu opieki. 16-latek cierpi na autyzm i niedowidzi...
Internauci już krytykują decyzję Katie Price!
Princess Tiaamii Crystal Esther, Bunny, Junior Sava Andreas, Jett Riviera i Harvey to imiona piątki dzieci brytyjskiej celebrytki Katie Price. 40-latka wielokrotnie opowiadała, ale i dawała świadectwa tego, jak bardzo kocha swoje pociechy. Jednak jej ostatnia decyzja wzbudza spore kontrowersje… Dotyczy ona syna Harveya, który cierpi na autyzm oraz niedowidzi. Syn Katie Price trafi do domu opieki Od kilku tygodni w brytyjskich mediach podawana do wiadomości publicznej była pogłoska o tym, że Katie Price planuje oddać swojego syna. Harvey miałby trafić do specjalnego ośrodka, w którym lekarze zajmują się osobami cierpiącymi na podobne przypadłości, co nastolatek. Co na to mama chłopca? Najpierw przez długi czas dementowała rewelacje portali i magazynów. Jednak ostatnio w zapowiedzi finałowego odcinka jej show My Crazy Life 40-latka przyznała, że informacje o jej trudnej decyzji są prawdziwe. Price zaczęła tłumaczyć na wizji, że robi to dla dobra Harveya. „W ośrodku będzie miał to, czego nie mogę mu zaoferować w domu - codzienne ćwiczenia z profesjonalistami oraz plan zdrowego żywienia dostosowany do jego potrzeb”, mówiła na wizji. Katie dodała także, że sama nie była przekonana długo do takiego rozwiązania, jednak w podjęciu decyzji pomogła jej rodzina i przyjaciele. „Wcale nie chcę go nigdzie oddawać, ale lekarze, moja mama i przyjaciele przekonują mnie, że tak będzie dla niego najlepiej”, usłyszeli widzowie w reklamie show. Katie Price ma nadzieję, że chłopiec pozna w domu opieki osoby, które staną się jego przyjaciółmi. Ogromna część internautów posłała w stronę celebrytki falę miażdżącej krytyki. Małe grono osób zauważyło jednak, że Price wielokrotnie udowadniała już, że dobro Harveya jest dla niej najważniejsze. Kilka miesięcy temu, gdy w sieci pojawił się mem, w którym w okrutny sposób przedstawiono wizerunek chorego Harveya, jego mama opublikowała w sieci twarze autorów obrazka. W ten sposób chciała dać nauczkę i wysłać sygnał, że na ma jej zgody na obrażanie 16-latka i wytykanie mu niepełnosprawności. Czy Katie Price zasłużyła na krytykę?