Najpiękniejsze cytaty Audrey Hepburn, które zainspirują cię na początek roku!
Ikona kina, symbol klasy i kobieta o niezwykłej wrażliwości – Audrey Hepburn do dziś inspiruje nie tylko stylem, ale i słowami, które niosą ponadczasowe przesłanie. Jej cytaty o życiu, szczęściu i elegancji pomagają zatrzymać się na chwilę, spojrzeć na codzienność z większą uważnością i odnaleźć motywację na nowy początek.
Początek roku to moment symboliczny – czas nowych decyzji, refleksji i porządkowania priorytetów. W takich chwilach szczególnie chętnie sięgamy po słowa, które niosą sens i spokój. Audrey Hepburn, ikona kina i stylu, ale przede wszystkim kobieta o niezwykłej mądrości życiowej, zostawiła po sobie cytaty, które do dziś inspirują do życia w zgodzie ze sobą. Jej myśli są ponadczasowe, bo dotyczą tego, co naprawdę ważne. ZOBACZ TAKŻE: Perfumy, jakich nie było. Naukowcy odtwarzają zapachy roślin, które wyginęły Audrey Hepburn o szczęściu i sensie życia „Najważniejsze jest cieszyć się życiem – być szczęśliwym. To jedyne, co się liczy” – mówiła bez patosu, za to z głębokim przekonaniem. Dla aktorki szczęście nie było celem samym w sobie, lecz efektem prostych wyborów: uważności, wdzięczności i akceptacji. Jej słowa brzmią dziś wyjątkowo aktualnie, w świecie pełnym presji i porównań, przypominając, że sens życia nie kryje się w perfekcji, lecz w codziennym dobrostanie. Piękno według Audrey: dojrzałość i autentyczność „Prawdziwe piękno kobiety odzwierciedla się w jej duszy” – ten cytat idealnie wpisuje się w nowoczesne podejście do stylu życia. Audrey Hepburn udowadniała, że uroda nie kończy się wraz z młodością, lecz zmienia swój charakter. Akceptowała upływ czasu, bo wiedziała, że elegancja i klasa rodzą się z doświadczenia, empatii i spokoju wewnętrznego, a nie z obsesji na punkcie wyglądu. Ponadczasowa lekcja Audrey Hepburn „Elegancja to jedyna cecha, która nigdy nie wychodzi z mody” – podkreślała Audrey Hepburn, nadając temu pojęciu znaczenie znacznie głębsze niż tylko styl czy wygląd. Dla niej elegancja była sposobem bycia: spokojem w reakcjach, uważnością wobec innych i wiernością własnym wartościom. Przypominała, że prawdziwa siła nie polega na perfekcji ani nieustannym dążeniu do ideału, lecz na spójności z samą sobą – nawet wtedy, gdy oznacza to wybór mniej oczywistej drogi. Jej słowa działają jak cichy impuls, który dodaje odwagi, by żyć po swojemu, bez potrzeby spełniania cudzych oczekiwań i bez lęku przed oceną. CZYTAJ TEŻ: Jakie nuty zapachowe, taki nowy rok! Sprawdź, jakie perfumy najlepiej do ciebie pasują w 2026 Audrey Hepburn o relacjach i nowym początku „Kiedy dorośniesz, odkryjesz, że masz dwie ręce; jedną, by pomagać sobie i drugą, by pomagać innym”. To zdanie może stać się mottem na nowy rok – przypomina o równowadze między dbaniem o siebie a otwartością na świat. Audrey Hepburn wierzyła w życzliwość, miłość i sens wspólnoty. Jej słowa pokazują, że prawdziwa siła tkwi w delikatności, a najlepszą inwestycją na przyszłość jest życie w zgodzie z własnymi wartościami. Piękno, które zaczyna się od empatii i uważności „Żeby mieć piękne oczy, szukaj dobra w oczach innych. Żeby mieć piękne usta, wymawiaj tylko piękne słowa. I by zachować równowagę, idź naprzód w pewności, że nigdy nie jesteś sam” – ten cytat Audrey Hepburn jest jedną z najczulszych definicji piękna, jakie kiedykolwiek powstały. Nie odnosi się do wyglądu, lecz do sposobu patrzenia na świat i ludzi. Prawdziwy blask rodzi się z empatii, uważności i języka, jakim opisujemy rzeczywistość – także tę wewnętrzną. To myśl szczególnie ważna na początku roku, kiedy łatwo popaść w surową ocenę siebie i innych. Jej słowa zachęcają, by zamiast tego wybierać życzliwość, bo to ona przywraca równowagę i daje poczucie zakorzenienia, nawet wtedy, gdy wszystko wokół się zmienia. Na koniec warto zatrzymać się przy jednej myśli, która łączy wszystkie cytaty Audrey Hepburn: życie nie musi być idealne, by było wartościowe. Liczy się sposób, w jaki je przeżywamy – z ciekawością, empatią i szacunkiem do siebie oraz innych. Jej słowa przypominają, że prawdziwa młodość zaczyna się w głowie, a początek roku to nie tylko nowe cele, lecz także dobra okazja, by żyć wolniej, mądrzej i bardziej autentycznie.
Mała czarna, wielki efekt: jak Audrey Hepburn stworzyła modową legendę
Początkowo miała być dużo krótsza… Jakie jeszcze sekrety skrywa?
Czarna sukienka z filmu Śniadanie u Tiffany’ego to ikona stylu, która na zawsze odmieniła historię mody. Zaprojektowana przez Huberta de Givenchy i noszona przez Audrey Hepburn w roli Holly Golightly, stała się symbolem elegancji, szyku i ponadczasowej klasy. Dziś, ponad sześć dekad po premierze filmu, wciąż inspiruje projektantów i miłośników kina na całym świecie. Skąd wziął się ten fenomen? Suknia Audrey Hepburn ze „Śniadania u Tiffany’ego” Już w pierwszej scenie filmu poznajemy słynną sukienkę – Holly o świcie zatrzymuje się przed witryną sklepu Tiffany & Co. przy opustoszałej Piątej Alei w Nowym Jorku. W rękach trzyma kubek kawy i ciastko, ale to jej stylizacja przyciąga największą uwagę. Mimo że jej bohaterka noc spędziła na zabawie, wygląda jak prawdziwa królowa – może właśnie dlatego HBO umieściło Śniadanie u Tiffany’ego w sekcji „Koronowane głowy”. Holly ma na sobie długą, czarną suknię o łódkowym dekolcie z przodu i fantazyjnym kroju z tyłu, odsłaniającym kark i plecy. Jej królewski wygląd dopełniają długie, czarne rękawiczki, perłowy naszyjnik i tiara z błyszczącymi kamieniami. Całość wieńczą ciemne okulary, dodające postaci tajemniczości. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgFnacxX-e3e4faf.jpg" width="1000" height="637" alt="NEW YORK - OCTOBER 5: The movie "Breakfast at Tiffany's", directed by Blake Edwards and based on the novel by Truman Capote. Seen here, Audrey Hepburn as Holly Golightly during the opening sequence, pausing in front of Tiffany's jewelry store in New York City. Initial theatrical release October 5, 1961. Screen capture. Paramount Pictures. (Photo by CBS via Getty Images)" title="Breakfast at Tiffany's" /> View Burdaffi on the source website Ta para zrewolucjonizowała styl. Niewidzialna więź Audrey Hepburn i Huberta de Givenchy Autorem tej ikonicznej kreacji był francuski mistrz haute couture – Hubert de Givenchy. Projektant i Audrey Hepburn zaprzyjaźnili się wiele lat temu – ich pierwsze spotkanie miało miejsce w 1953 roku, w paryskim atelier Givenchy. Aktorka, wysłana tam przez reżysera Billy’ego Wildera, miała wybrać stylizacje do filmu Sabrina. Według legendy, Givenchy spodziewał się wizyty dużo bardziej znanej wówczas Hepburn – Katharine. Gdy w drzwiach pojawiła się młodziutka Audrey, nie krył rozczarowania i początkowo odmówił przygotowania dedykowanych projektów. Wówczas Audrey zaproponowała, że przymierzy gotowe kreacje z kolekcji. Efekt przerósł wszelkie oczekiwania – projektant był oczarowany jej wyglądem w czarnej koktajlowej sukience. To wtedy padły słynne słowa: „Audrey, zrobię dla Ciebie wszystko!” I rzeczywiście – przez kolejne lata Givenchy wiernie dotrzymywał tej obietnicy. CZYTAJ WIĘCEJ: Historia jednej sukni: Julia Roberts w czerwonej kreacji w filmie Pretty Woman! View Burdaffi on the source website Mała Czarna ze „Śniadania u Tiffany’ego” do poprawki! Realizacja projektu sukienki do Śniadania u Tiffany’ego nie obyła się bez komplikacji. Początkowo kreacja Holly była znacznie krótsza – Audrey Hepburn prezentowała się w niej zjawiskowo. Jednak reżyser Blake Edwards wyraził sprzeciw. Uważał, że sukienka jest zbyt odważna i nie oddaje złożoności charakteru głównej bohaterki. Jak pokazała historia – miał rację. Na jego prośbę kostiumografka wytwórni Paramount, Edith Head, zmodyfikowała projekt Givenchy, wydłużając jego dół. I tak oto jedna z najbardziej rozpoznawalnych „małych czarnych” w historii... przestała być „mała”. Mimo zmian – a może właśnie dzięki nim – kreacja po premierze filmu natychmiast przeszła do legendy. Co było dalej? ZOBACZ TEŻ: Księżna Diana przestała po rozwodzie nosić akcesoria marki Chanel. Miała ku temu powód W 2006 roku Natalie Portman wystąpiła w niej na okładce Harper's Bazaar. Parę miesięcy później została sprzedana na aukcji charytatywnej za prawie 500 tysięcy funtów. Kupił ją anonimowy nabywca, więc dalsze losy jednej z najsłynniejszych sukienek świata nie są obecnie znane… Pozostaje mieć nadzieję, że jeszcze kiedyś ją zobaczymy. View Burdaffi on the source website
Walczyła z anemią, nosiła wojenną traumę. Syn Audrey Hepburn szczerze o sławnej matce
Dziś mija 31. rocznica śmierci wielkiej gwiazdy Hollywood
Była jedną z najjaśniejszych gwiazd kina. I włoską kurą domową – jak żartobliwie o sobie mówiła. Nie ruszała się w podróż bez paczki spaghetti w podręcznej torbie. Statuetkę Oscara za Rzymskie wakacje trzymała wśród zwyczajnych pamiątek. „Hollywood nie był całym jej światem”, powiedział Luca Dotti, syn aktorki, w rozmowie z dziennikarką VIVY! Elżbietą Pawełek. Odsłaniamy nieznane oblicze gwiazdy w 31. rocznicę jej śmierci. Wywiad z synem Audrey Hepburn Branża filmowa okrzyknęła ją jedną z najbardziej czarujących aktorek, choć ona sama uważała się za brzydulę. Długo skrywała kompleksy z powodu zbyt dużego nosa, za dużych uszu i stóp. Myślała, że nikt się z nią nie ożeni. A jednak jej elfi wygląd (nigdy nie ważyła więcej niż 50 kilogramów przy wzroście 170 centymetrów), wąskie biodra i płaski biust, wyznaczył na lata nowy kanon urody. W Hollywood żartowano, że jest „dziewczyną, dzięki której biusty mogą odejść do przeszłości”. Dwa Oscary: za Rzymskie wakacje, gdzie zagrała księżniczkę u boku Gregory’ego Pecka, i za Śniadanie u Tiffany’ego, gdzie wcieliła się w dziewczynę do towarzystwa, uczyniły z niej gwiazdę. Dlaczego Audrey Hepburn przerwała karierę? Będąc u szczytu sławy, porzuciła karierę, by poświęcić się dla domu i nieść pomoc potrzebującym. Mówiła, że żyje się po to, by dawać siebie innym. Nie bała się starości, przerażała ją jedynie wizja bycia z dala od kochanych ludzi. Może ten strach podsycała trauma wojenna – mieszkała w okupowanej przez Niemców Holandii i każdego dnia mogła stracić najbliższych. A może podsycało wspomnienie rozwodu rodziców – holenderskiej baronessy i brytyjskiego lekkoducha. Ojciec opuścił rodzinę, niemal zupełnie się od niej odcinając na wiele lat. Dlatego nie znosiła rozstań. Przez całe życie była spragniona miłości. Zawsze też chciała mieć dużo dzieci, jak mówi jej syn Luca Dotti, który wydał o niej bardzo osobiste wspomnienia Audrey w domu. Czytaj także: Fred Zinnemann, twórca oscarowych filmów, urodził się w Rzeszowie, ale nigdy się do tego nie przyznał Audrey Hepburn świadomie porzuciła sławę dla rodziny. W 1969 roku wyszła za włoskiego psychiatrę Andreę Dottiego i zamieszkała w Rzymie. Jak Włosi, zawsze mocno przywiązani do swoich korzeni i tradycji, przyjęli cudzoziemkę? Luca Dotti: To dobre pytanie, żeby w ogóle zrozumieć Włochów. Skupię się na rzymianach. Zwyczajni mieszkańcy: taksówkarze, kelnerzy, kwiaciarki, rzeźnicy, którzy znali moją mamę, bo korzystała z ich usług, robiła u nich zakupy, traktowali ją jak „swoją”. Za to Rzym i rzymian bardzo kocham. Mama była bardzo otwarta, więc wiedzieli, gdzie mieszka, co lubi. Podbiła ich serca skromnością. Inaczej w wyższych rzymskich sferach – miały one specyficzne oczekiwania wobec gwiazd filmowych, których Audrey nie spełniała. Nie chodziła na wystawne przyjęcia, nie wywoływała skandali. Wybrała inne wartości w życiu – rodzinę. Jako wolna i niezależna pod każdym względem kobieta mogła robić, co chciała. Mimo wielkiej niezależności, Audrey Hepburn tęskniła za normalnym domem. Chciała mieć dużo dzieci, co nie było łatwe, bo kilka razy nie mogła donosić ciąży... Luca Dotti: Mama ciężko znosiła ciążę. Zawsze była wątła, a przejścia wojenne, kiedy cierpiała straszny głód, jeszcze bardziej nadwyrężyły jej zdrowie. Zresztą z tego powodu nie mogła spełnić swych marzeń o występowaniu w balecie. Miała też anemię, której objawem stały się podkrążone oczy – jeden z jej licznych kompleksów. Po urodzeniu Seana (ze związku z Ferrerem), mojego starszego brata, dwa razy poroniła. Powiedziała mi kiedyś, że było to najgorsze doświadczenie jej życia, gorsze od rozwodu jej rodziców i od odejścia ojca. Opowiadała mi też, ile poświęceń kosztowało ją, żeby mnie urodzić. Lekarze zalecili jej leżenie w łóżku przez bite dziewięć miesięcy. Rodzice wtedy zrobili sobie przymusowe wakacje w swoim letniskowym domu w Szwajcarii. Ale wkrótce ich dom „La Paisible” (miejsce spokoju) stał się dla ojca La Penible (miejscem męki). W odróżnieniu od mamy nie kochał ogrodnictwa, przycinanie krzewów go nudziło. Na temat Szwajcarów miał zawsze pod ręką złośliwą anegdotę, jak tę, że kiedyś zapłaci w Genewie mandat za to, że zbyt wolno przechodzi przez ulicę. Na pocieszenie miał tam piec kuchenny, przy którym zamieniał zwyczajną wątróbkę, zalecaną mamie przez lekarza, w fenomenalne „fegato alla veneziana”, czyli wątróbkę po wenecku. Bardzo ją polubiła. Audrey Hepburn uwielbiała gotować. Inspiracją do napisania książki „Audrey w domu” były gromadzone przez nią przepisy. Luca Dotti: W myślach nazwałem tę książkę „biografią przy kuchennym stole”. Jej pomysł wpadł mi do głowy, kiedy znalazłem w kuchni segregator z gęsto zapisanymi kartkami. Odkryłem na nich przepisy różnych ambitnych dań, które czasem mama spisywała w restauracjach, ale nigdy nie trafiły na nasz stół. Lubiła się nimi wymieniać i miała swoje popisowe dania. Na przykład robiła pyszne czekoladowe ciasto, mimo oporów naszej kucharki Giovanny, która niechętnie odchodziła od pieca. Piekła je na specjalne okazje, święta, a potem na moje przyjazdy do domu. Zresztą czekolada, której nie mogła się oprzeć, zawsze musiała być w domu. Do czego jeszcze miała słabość? Luca Dotti: Makaron. Jadała go w domu w dużych ilościach i zamawiała z zażenowaniem w restauracjach, gdy proponowano jej wykwintne dania. „Jeśli to nie kłopot, »pasta al pomodoro« z odrobiną oliwy wystarczy mi do szczęścia”, mówiła. Nakładała sobie kopiaste talerze. Znajomi zastanawiali się, jak to robi, że nigdy nie jest gruba. Nie ruszała się w dalekie podróże bez kilku paczek spaghetti i po powrocie zawsze czekała na nią ulubiona „pasta al pomodoro”. Czytaj także: Brat Antoniego Pawlickiego robi zawrotną karierę w TVP. Zaskakujące, jaką funkcję sprawuje Audrey Hepburn spełniła marzenie o własnym domu. Jakie miejsce było dla niej w nim najważniejsze? Luca Dotti: Naprawdę dla mojej mamy rzeczą bardzo ważną, wręcz obsesją był ogród. Ale nie jakiś tam ogród, tylko taki, w którym są drzewka owocowe i warzywa. Od czasów wojny, kiedy żywiła się trawą i gotowanymi cebulkami tulipanów, bo mieszkała na wsi, żyła w nieustannym lęku przed brakiem jedzenia. Ogród stał się dla niej symbolem bezpieczeństwa, bo pozwalał przetrwać. Przemieniał jedzenie w życie. Moja mama na dobrą sprawę była farmerem. Nie, to nie jest dobre słowo, za bardzo trąci angielską wsią. Była raczej rolniczką i chłopką, dla której liczył się kontakt z ziemią. Dzięki niej pokochałem przyrodę. Ważne były dla niej pory roku, to, że rośliny potrafią przeżyć zimę, a potem się odrodzić. Czym wytłumaczyć, że aktorka tej klasy, będąca na szczycie, w dodatku zaledwie 40-letnia, rezygnuje z kariery i usuwa się w zacisze domowe? Luca Dotti: Mama nie miała wtedy 40 lat, tylko 35, a mój starszy brat Sean pięć. W którymś momencie uznała, że nie da się pogodzić wychowania dziecka z karierą. To były kwestie priorytetów. Rozważyła to w sercu i postawiła na rodzinę. Pamiętajmy, że życie gwiazdy filmowej było dawniej cięższe. Promocja filmów wymagała podróżowania po całym świecie, a transport nie był tak wygodny jak dziś. Podróże statkami to były długie wyprawy. Audrey chyba nie do końca się w tym odnajdowała. „Nigdy nie należałam ani do Hollywood, ani innego świata”, mówiła. „I w końcu znalazłam miejsce, które mogę nazwać swoim domem”. Życie rodzinne było dla niej zdobyczą, na którą długo czekała. Audrey Hepburn nie znalazła szczęścia w związku z Andreą Dottim. Zdradzał ją, o czym rozpisywała się prasa, zamieszczając jego zdjęcia w towarzystwie różnych pań. Czy bardzo cierpiała? Luca Dotti: Tak, choć tego nie okazywała. Ich rozwód stał się dla mnie szokiem, bo nigdy się nie kłócili. Byli ludźmi o łagodnym usposobieniu, więc w domu nie doświadczyłem awantur. Tym bardziej byłem zdezorientowany. Miałem wówczas 10 lat i nie rozumiałem, dlaczego się rozstają. Dziś mam 46 i wiem, że ojciec nie zachował się fair wobec mamy. Zapłacił za to wysoką cenę. Nie chcę go bronić, ale kiedy się poznali, tata był młody, dowcipny i, jak każdy Włoch, miał słabość do kobiet. Mama była 10 lat od niego starsza, poważniejsza, obciążona wojenną traumą. On chciał imprezować, a ona – posiedzieć w domu. Różnica wieku na papierze wynosiła 10 lat, a tak naprawdę różnica mentalna wynosiła 30. Gdy dorosłem, zdumiałem się, jak bardzo się od siebie różnili. Ojciec po latach zdradził: „Gdyby nie twoja mama, która stawiała mnie na nogi prysznicami i kawą, nigdy nie zostałbym profesorem”. W przeciwieństwie do niego mama była rannym ptaszkiem, perfekcyjnie przygotowanym do zadań życiowych. Niezależnie, czy miała zagrać nową rolę, czy upichcić coś pysznego w kuchni. Jakim cudem tych dwoje się zeszło? Dopiero później zrozumiałem, jak bardzo się kochali. Jedna z jej przyjaciółek wspominała, że kiedy moi rodzice się rozstali, serce Audrey wciąż tęskniło za Andreą. Nigdy nie słyszała, żeby coś złego o nim powiedziała. Co było najbardziej interesujące w pracy nad książką? Luca Dotti: Najbardziej interesująca była konfrontacja moich wspomnień z faktami. Zebranie tego w jedną całość rzuciło nowe światło na pewne rzeczy. To, że matka straciła ojca w dzieciństwie – de facto nie miała z nim żadnego kontaktu przez 20 lat – było dla niej traumą co najmniej równie wielką, jak sama wojna. Ojciec mamy był członkiem brytyjskiej partii nazistowskiej przed wojną i został potem deportowany z Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu wojny nie odzywał się, bo nie chciał obciążać córki własną biografią. Matka Audrey, która dała jej surowe nordyckie wychowanie, przed wojną też faszyzowała. Ale potem działała w holenderskim ruchu oporu. Ukryła nawet brytyjskiego spadochroniarza, ryzykując życiem swoim i całej swojej rodziny. To jednak zaciążyło na niechęci Audrey do partii politycznych i polityków. Za to bardzo spodobała jej się praca w UNICEF. To był jej przepis na szczęście. Jako ambasadorka dobrej woli docierała w najbiedniejsze regiony świata. Brała udział w akcjach humanitarnych, które miały pomóc głodującym dzieciom w Sudanie, Salwadorze, Wietnamie, Bangladeszu. Mówiła, że to były wyprawy w głąb piekła. Syn Audrey Hepburn o strachu o matkę i jej chorobie Luca Dotti: Gdy zwróciłem jej uwagę, że ta praca staje się dla niej zbyt męcząca, usłyszałem: „Ty też byłeś męczący. Teraz, gdy już jesteś dorosły, są inne dzieci, o które muszę zadbać”. Mówiła, że „ktoś, kto poznał głód, nigdy nie zrezygnuje z kotleta tylko dlatego, że jest niedosmażony”. Trzymała się tej żelaznej zasady podczas tych podróży. Robert Wolders, holenderski aktor, z którym mama stworzyła pod koniec udany i dojrzały związek, zasłaniał się czasem fikcyjnym wrzodem żołądka, żeby nie jeść dziwnych potraw, którymi częstowali miejscowi. Ale nie ona. Kiedy wróciła z Somalii z poważnym bólem brzucha, łudziliśmy się, że może to jakaś tamtejsza infekcja. Niestety, diagnoza nie pozostawiała złudzeń – rak jelit. Chociaż była bardzo waleczna, tę ostatnią walkę przegrała. Czytaj także: Córka Ewy Błaszczyk od lat przebywa w śpiączce. Aktorka chciałaby zrobić dla niej jedną rzecz, nim sama odejdzie Biografowie zwracają uwagę na fakt, że Audrey była ciągle poszukująca miłości i szczęścia, do końca niespełniona... Luca Dotti: Biografowie z definicji żyją z biografii, snując mroczne teorie, bo wtedy ich książki się sprzedają. Dlatego jestem pewny, że to nieprawda. Oczywiście, nie da się poznać cudzej duszy. Wierzę jednak, że mama była szczęśliwa, bo kiedy rak został rozpoznany i zostało jej niewiele życia, emanował z niej spokój. Martwiła się tylko o swoje dzieci, nie o siebie. Byłem przy tym, gdy umierała. Odeszła we śnie, całkowicie spokojna, że może zamknąć ten wielki krąg życia.
Michał Waszyński udawał katolickiego księcia, by ukryć żydowskie pochodzenie. To on odkrył Audrey Hepburn i Sophię Loren
Był jednym z najpopularniejszych polskich reżyserów
W dwudziestoleciu międzywojennym Michał Waszyński był jednym z najpopularniejszych polskich reżyserów, współpracującym z takimi gwiazdami jak Eugeniusz Bodo czy Adolf Dymsza. Po wojnie jako producent filmowy pomógł rozwinąć kariery Audrey Hepburn i Sophii Loren. Chociaż pochodził z niezamożnej żydowskiej rodziny, przez lata z powodzeniem udawał, że jest członkiem bogatego polskiego rodu książęcego. Michał Waszyński: siedem filmów w sezonie Mosze Waks, bo tak naprawdę nazywał się Michał Waszyński, przyszedł na świat 29 września 1904 r. w Kowlu w rodzinie żydowskiej jako syn kowala Piotra Waks i handlarki drobiem Cecylii z domu Flejsz. Miał najprawdopodobniej kilkoro rodzeństwa, chociaż wiadomo tylko o jednym bracie Arnoldzie, który także związał się z kinematografią jako asystent reżysera i kierownik zdjęć. Już w nastoletnim wieku Mosze zafascynował się aktorstwem i zaczął występować w młodzieżowym teatrze Arlekin w Kijowie, a po przybyciu do Warszawy w 1921 r. zasilił szeregi szkoły kinematograficznej „Kinostudia”. Na wielkim ekranie Mosze Waks zadebiutował – już jako Michał Waszyński – w 1922 r. rolą nauczyciela monsieur de Boisa w filmie „Zazdrość”, lecz wkrótce odkrył, że jego powołaniem nie jest aktorstwo, a reżyseria filmowa. W celu kształcenia się w reżyserskim fachu wyjechał do Niemiec, gdzie w 1923 r. asystował reżyserowi Johannesowi Guterowi przy filmie „Die Prinzessin Suwarin”. Już rok później wrócił do Warszawy i do końca lat 20. był asystentem czołowych polskich reżyserów, m.in. Wiktora Biegańskiego, Ryszarda Ordyńskiego i Józefa Lejtesa, aż w końcu w 1929 r. samodzielnie zrealizował swój pierwszy film „Pod banderą miłości”. W latach 30. Michał Waszyński, zwany przez kolegów Miszą, należał do czołówki polskich reżyserów filmowych, a w jego filmach występowały nie tylko najpopularniejsze polskie gwiazdy, jak Eugeniusz Bodo, Adolf Dymsza, Nora Ney czy Ina Benita, ale też słynni artyści z zagranicy, m.in. gwiazda niemieckiego kina niemego Betty Amann, czeski „król komików” Vlasta Burian czy tahitańska piękność Reri (właśc. Anna Chevalier). Miał przy tym zawrotne tempo pracy – w ciągu jednego sezonu potrafił zrealizować nawet siedem filmów, które w większości odnosiły ogromny sukces komercyjny. Krytycy filmowi bywali jednak bezlitośni wobec pracującego niemal taśmowo reżysera. „Czemu służy sztuka filmowa, jeśli znajdzie się w rękach takiego nieudacznika? Waszyński przynosi wstyd polskiej kinematografii” – oburzała się krytyk sztuki Stefania Zahorska. Do najbardziej znanych dzieł w dorobku Waszyńskiego należą „Głos pustyni”, „Jego ekscelencja subiekt”, „Czarna perła”, „Jaśnie pan szofer” czy „Znachor”, choć za najważniejszy film w jego karierze do dziś uznawany jest „Dybuk”, określany mianem arcydzieła żydowskiego kina. John Drake Moore, dekorator Bronston Productions, wspominał po latach: „Z Miszą zawsze był ten sam kłopot. Mówił niewiele i rzadko kiedy prawdę. Pewnego dnia wyznał mi jednak, że najbardziej jest dumny z „Dybuka”. Na nim zależało mu naprawdę, jak na drogocennym klejnocie”. Dziennikarz Mieczysław Sztycer stwierdził zresztą, że „Dybuk” przewyższa „o klasę znakomitą większość nowych filmów europejskich. Jest dziełem prawdziwej, poważnej sztuki [...] która płynie z istoty talentu, z niezafałszowanego natchnienia twórczego”. Chociaż Misza uwielbiał towarzystwo popularnych polskich artystek filmowych i odpowiadał za rozwój kariery niejednej z nich, jego homoseksualna orientacja była w środowisku aktorskim tajemnicą poliszynela. „Kobiety-gwiazdy to była jego specjalność. Kiedy raz przekonał się do ich możliwości […] wynosił je na piedestał. A przecież naprawdę interesowali go tylko mężczyźni” – mówiła po latach Zofia Wilczyńska w rozmowie z biografem Waszyńskiego, Samuelem Blumenfeldem. W październiku 1934 r. reżyser zaręczył się nawet z Janiną Margulesówną, córką dyrektora generalnego zakładów zbrojeniowych „Pocisk”, lecz ostatecznie nie zdecydował się na małżeństwo, które miało zapewne jedynie przykryć jego prawdziwą orientację. Czytaj też: Zanim stał się symbolem zdrady, był zięciem Juliana Fałata. Historia miłości Igo Syma i Heleny Fałatówny Michał Waszyński: wśród żołnierzy Andersa Wybuch II wojny światowej zastał Michała Waszyńskiego we Lwowie, gdzie pracował nad filmem „Serce batiara”. Jesienią 1939 r. dołączył on do grupy teatralnej skupionej wokół kompozytora Henryka Warsa i scenarzysty Konrada Toma, która występowała na terenie Związku Radzieckiego, lecz już w 1941 r. zespół rozpadł się, a Waszyńskiego aresztowały sowieckie władze. Po układzie Sikorski–Majski i powstaniu armii generała Władysława Andersa odzyskał wolność i dołączył do polskich żołnierzy w stopniu kaprala. Przeszedł z nimi cały szlak bojowy przez Iran, Irak, Palestynę i Egipt, a w 1942 r. został nawet kierownikiem Sekcji Filmowej Wojskowego Biura Propagandy i Oświaty Armii Polskiej w ZSRR, w ramach której realizował filmy dokumentalne o kolejnych działaniach wojsk. Na początku 1944 r. Misza znalazł się wraz z polskimi żołnierzami we Włoszech, gdzie uwiecznił m.in. bohaterstwo Polaków pod Monte Cassino. W 1946 r. zrealizował z kolei dwa filmy z udziałem żołnierzy i towarzyszących im na szlaku czołówek teatralnych – „Wielka droga” i „Nieznajomy z San Marino”. Przez pewien czas przebywał w pałacu Carancini Roberti w Recanati, gdzie poznał majętną, starszą od niego o 25 lat wdowę Marię Dolores z Boccich Carancini. Obdarzyła ona Miszę szczególnym sentymentem, a w niektórych publikacjach można nawet znaleźć informację, że w 1948 r. poślubiła Waszyńskiego. Nie jest to jednak prawdą – hrabina Carancini zmarła bowiem 8 września 1946 r. w Recanati i nigdy nie została żoną reżysera. W czasie pobytu we Włoszech Waszyński wyparł się całkowicie swojego żydowskiego pochodzenia i zaczął opowiadać swoim nowym znajomym, że pochodzi z bajecznie bogatego polskiego rodu książęcego. Przyjaciel reżysera Giorgio Dickmann wspominał w rozmowie z Samuelem Blumenfeldem: „Opowiadał, że miał wspaniałe, szczęśliwe dzieciństwo. Żył w nieprawdopodobnym luksusie. Jego rodzice mieli niezmierzone bogactwa: dom, park z dwunastoma jeziorami i kościół. Gigantyczna posiadłość, odmalowana w opowieści niczym wyzwanie rzucone możliwościom wzroku. Powiadał tak: »Kiedy się na nią patrzyło, rozciągała się daleko jak okiem sięgnąć. Widzisz horyzont, Giorgio? No właśnie, posiadłość sięgała dalej niż horyzont«”. Dodawał przy tym, że jego ojciec miał zostać zamordowany przez niemieckiego żołnierza, kiedy… bronił lokalnego kościoła przed znieważeniem. Zobacz także: Clara Bow była gwiazdą kina niemego i pierwszą na świecie „it girl”. Rodzice zgotowali jej piekło Michał Waszyński: kolekcjoner dzieł sztuki i… młodych mężczyzn Po zakończeniu II wojny światowej Michał Waszyński zdecydował się zostać we Włoszech na stałe, ponieważ wiedział, że w komunistycznej Polsce nie ma już dla niego miejsca. W kolejnych latach współpracował jako asystent reżysera Orsona Wellesa przy filmie „Otello”, był dyrektorem castingu przy filmie „Bosonoga contessa” Josepha L. Mankiewicza i współpracował z producentem filmowym Samuelem Bronstonem jako producent wykonawczy Samuel Bronston Productions. Podobno to właśnie dzięki Waszyńskiemu Audrey Hepburn czy Sophia Loren, późniejsze gwiazdy światowego formatu, otrzymały szansę zaistnienia na wielkim ekranie. „Ta dziewczyna może stać się wspaniałą gwiazdą. Podpisze ci kontrakt na jedyne sześćdziesiąt dolarów tygodniowo” – mówił o młodej statystce z filmu „Quo vadis” Sofii Scicolone, późniejszej Sophii Loren, w rozmowie z aktorem Errolem Flynnem. Aktorka Elżbieta Kryńska i reżyser Michał Waszyński, 1939 r. We Włoszech Misza nie tylko przestał obawiać się antysemityzmu – udawał wszak katolickiego księcia – ale też coraz mniej krył się ze swoimi kolejnymi homoerotycznymi relacjami. Aktor Jacques Sernas, występujący w wyprodukowanym przez Samuel Bronston Productions filmie „55 dni w Pekinie”, mówił o Waszyńskim, że „kolekcjonował chłopców, lecz nie przywiązywał się do nich”. W jego domu bardzo często można było spotkać młodych, dobrze zbudowanych mężczyzn, lecz żaden z nich nie związał się z Miszą na dłużej – po jednym lub dwóch dniach pojawiał się nowy. Młodzi aktorzy, którzy występowali w filmach produkcji Waszyńskiego i Bronstona, wiedzieli, że dobiegający sześćdziesiątki „polski książę” lubi zaglądać do szatni i podziwiać ich umięśnione ciała. Funkcjonowało nawet wśród nich powiedzenie: „Uważaj na Waszyńskiego, żeby cię nie porwał na pole”. Jednocześnie jednak wszyscy zgodnie twierdzili, że nigdy nie posunął się o krok za daleko i ograniczał się wyłącznie do podglądania. Pod koniec lat 50. Michał Waszyński zamieszkał w pałacu na przedmieściach Madrytu, gdzie w niedługim czasie zdobył rozgłos i prestiż wśród zwolenników generała Francisco Franco. John Moore wspominał w rozmowie z Samuelem Blumenfeldem: „Kolekcja dzieł sztuki religijnej Waszyńskiego zapierała dech w piersiach wszystkim jego gościom. Frankistowski establishment czuł się z nim dobrze, a spotkania w jego pałacu dawały mu poczucie, że znajduje się w centrum świata, tak jak dawniej czuł się od świata odcięty”. Oczywiście wszyscy byli święcie przekonani, że mają do czynienia z prawdziwym księciem, ponieważ dzięki swojej elegancji i klasie Misza umiał znakomicie wcielić się w tę rolę. Michał Waszyński zmarł na atak serca 20 lutego 1965 r. w czasie obiadu z argentyńskim reżyserem Hugonem Fregonesem. John Moore tak skomentował po latach jego nagły zgon: „Umrzeć w madryckim Jockey Clubie! Michael nie mógł sobie wymarzyć piękniejszej śmierci. Było to jakby ukoronowanie jego życia”. Ceniony polski reżyser został pochowany na rzymskim cmentarzu Campo Verano w grobie zaprzyjaźnionej z nim rodziny Dickmannów, a jego pogrzeb dorównywał prestiżem pogrzebom wysokich kościelnych dostojników. „To było nieprawdopodobne. Przybyły wszystkie frankistowskie szychy. Miałem wrażenie, że chowamy świętego lub bohatera narodowego. Czyż oni nie rozumieli, że to był wymyślony książę?” – komentował wydarzenie zaprzyjaźniony z Waszyńskim scenarzysta Philip Yordan. Zobacz też: Była inspiracją dla Madonny i… Eugeniusza Bodo. Mae West do końca życia epatowała seksapilem Aktorka Betty Amann w towarzystwie: aktora Kazimierza Krukowskiego (1. z lewej), reżysera Michała Waszyńskiego (1. z prawej) i kierownika produkcji Józefa Rosena (2. z prawej), 1930 r.
„W jego sukniach czułam się bezpieczna”, mawiała Audrey Hepburn
Hubert de Givenchy obchodziłby dziś 96 urodziny
Hubert de Givenchy urodził się 10 lutego 1927 roku. Dziś kończyłby 96 lat. Tak na prawdę nazywał się hrabia Hubert James Marcel Taffin de Givenchy, bo wywodził się z rodziny arystokratycznej z wielowiekowymi tradycjami. Wychowała go babka ze strony matki, Marguerite Dieterle Badin, wdowa po słynnym producencie tapiserii i gobelinów. Ulubionym zajęciem przyszłego mistrza francuskiej mody było w dzieciństwie przeglądanie szuflad z próbkami materii, które pozostały po dziadku. „Wtedy też zrozumiałem, że materiały to wielka pokusa. Zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn”, wspominał Hubert de Givenchy. Jak potoczyły się jego losy? I co sprawiło, że ze zwykłego "hrabi" stał się prawdziwym królem mody, którego przez kolejne lata i dekady próbowały naśladować całe zastępy projektantów, krawców i kreatorów. ZOBACZ TEŻ: Beatrice Borromeo twarzą najnowszej kampanii Diora Zrozumieć materiał: Hubert de Givenchy zostaje projektantem Po studiach w paryskiej Ecole des Beaux-Arts Hubert de Givenchy pracował dla Jacquesa Fatha, Robert Pigueta, Luciena Lelonga i jeszcze wtedy nieznanych Pierre’a Balmain i Christiana Diora. Jego prawdziwą mistrzynią została jednak Elsa Schiaparelli. Pewnego razu ta kultowa projektantka powierzyła mu gigantyczny zwój przedwojennego jedwabiu zdobiony surrealistycznymi motywami. Hubert de Givenchy rozwinął go i zawiesił w pracowni. Chciał zobaczyć materiał w całości i - jak potem wielokrotnie tłumaczył - go zrozumieć. Bo jak powtarzał: „Nie można nigdy działać wbrew materiałowi. On ma swoje własne życie”. Wychodząc z tego założenia zaczął eksperymentować z tkaninami, decydował się na coraz odważniejsze kroje, sylwetki i drapowania. Działał tak przez kilka pierwszych lat swojej krawieckiej kariery, aż w końcu na początku lat 60. minionego wieku dorósł do decyzji, aby założyć markę sygnowaną własnym nazwiskiem. CZYTAJ TAKŻE: Kultowa sukienka Audrey Hepburn ze „Śniadania u Tiffany’ego” wciąż robi wrażenie Szczęśliwe sukienki Huberta de Givenchy Z pomocą szwagra, który był właścicielem sieci sklepów Prisunic Givenchy otworzył w 1962 roku swój własny dom mody. Ale nie szastał cudzymi pieniędzmi. Początkowo nie zatrudniał nawet modelek! Swoje kreacje prezentował klientkom na tanich, plastikowych manekinach. I właśnie te wyjątkowe klientki przyniosły mu sławę. Dla nich stworzył jedne z najbardziej ikonicznych kreacji w historii: dla swojej muzy Audrey Hepburn - suknię do Śniadania u Tiffany’ego z 1961 roku (która dzięki popularności filmu przyniosła mu światową sławę), a dla Pierwszej Damy USA, Jackie Kennedy - legendarna różowa suknia z balu po zaprzysiężeniu jej męża na prezydenta Stanów Zjednoczonych. To tylko dwa ikoniczne looki z całego jego portfolio, które przecież obfitowało w znacznie więcej pamiętnych i historycznych kreacji. Otarł się też o największą nagrodę w branży filmowej. Otrzymał bowiem nominację do Oscara za najlepsze kostiumy do filmu Zabawna buzia (z 1957) Stanleya Donena z Hepburn w roli głównej. W 2006 sukienka z filmu została sprzedana na aukcji w londyńskim Christie’s za sumę ponad 920 tys. dolarów. W 1957 stworzył zaś pierwsze perfumy dla kobiet o nazwie L’Interdit. Ambasadorką zapachu została oczywiście Audrey Hepburn. Dwa lata później wszedł na rynek zapachów męskich zaprezentował światu perfumy Eau de Vetyver i Monsieur de Givenchy. Givenchy jeszcze za życia doczekał się kilku retrospektyw swojej twórczości. Ostatnia przed jego śmiercią odbyła się w 2017 roku w Calais. To wtedy podczas wernisażu poświęconej mu wystawy powiedział: „Audrey, Jackie… To wszystko były moje przyjaciółki. Doskonała sukienka może wiele uczynić w życiu kobiety. Może nawet uczynić ją szczęśliwą. A to przyjemnie móc dawać szczęście swoim przyjaciołom”. W niczyich innych ustach takie podsumowanie swojej twórczości nie brzmiałoby bardziej wiarygodnie. Szczególnie że kreacja uczyta dla Audrey Hepburn do Śniadania u Tiffany’ego stała się dla niego nie tylko przepustką do panteonu najbardziej rozpoznawalnych projektantów świata, lecz także do przyjaźni z aktorką, która trwałą do jej śmierci w 1993 roku. Długa czarna ze "Śniadania u Tiffany’ego" - najsłynniejsza sukienka w historii kina Najbardziej rozpoznawalnym projektem Givenchy wciąż pozostaje jednak suknia Audrey Hepburn ze Śniadania u Tiffany’ego. Słynną sukienkę poznajemy już w pierwszej scenie filmy, kiedy o poranku Holly zatrzymuje przed witryną sklepu Tiffany&Co. przy opustoszałej Piątej Alei w Nowym Jorku. Ma ze sobą kubek kawy i ciastko. Ale najważniejsze jest jednak to, w co jest ubrana. Noc upłynęła jej na zabawie, wygląda jak królowa. Holly ubrana jest w piękną czarną sukienkę do ziemi. Kreacja ma z przodu łódkowy dekolt, a z tyłu jej fantazyjny krój odsłania kark i plecy. Równie ważne są dodatki. Królewską stylizację Holly dopełniają długie, czarne rękawiczki, naszyjnik z pereł i tiara z błyszczącymi kamieniami. No i koniecznie dodające jej tajemniczości ciemne okulary! Kiedy Givenchy projektował kreacje do tego filmu (a nie była to tylko długa-czarna, która się swoistą ikoną filmowej kostiumografii), projektant i aktorka znali się już od dawna. Poznali się w 1953 roku w atelier Givenchy w Paryżu. Hepburn na polecenie Bill’ego Wilder’a miała wybrać tam kreacje do jego wcześniejszego filmu Sabrina. Jak głosi legenda, Givenchy spodziewał się dużo bardziej znanej wówczas aktorki o nazwisku Hepburn – Katharine. Gdy pojawiła się Audrey, nie krył swojego rozczarowania i odmówił przygotowania specjalnych projektów wyłącznie dla niej. Jednak Audrey zaproponowała, że przymierzy gotowe kreacje. Efekt był oszałamiający, a zachwycony jej widokiem w czarnej koktajlowej sukience projektant obiecał: „Audrey, zrobię dla Ciebie wszystko!” I przez następne lata, aż do jej śmierci, zawsze dotrzymywał słowa! WIĘCEJ NA TEMAT: Była po prostu zjawiskowa! Audrey Hepburn zmarła 29 lat temu Hubert de Givenchy: Odchodzę bez żalu Projekty Givenchy cechowała oszczędność i prostota. Podkreślał atuty kobiecej sylwetki, ale nigdy na siłę jej nie zmieniał. Stąd bliżej mu raczej do stylu mody amerykańskiej niż tradycji klasycznego, francuskiego haute-couture. Po zamknięciu swojej pracowni to do niego swe klientki odsyłał Cristobal Balenciaga. Mimo że jego własne projekty miały w sobie ducha baroku, a Givenchy był raczej neoklasycystyczny. Doskonała sukienka może wiele uczynić w życiu kobiety. Może nawet uczynić ją szczęśliwą - tak brzmiała ulubiona dewiza ostatniego wielkiego krawca haute-couture. Już w latach 70. Hubert de Givenchy dystansował się od współczesnej mody i sam próbował tworzyć poza modnymi wówczas nurtami. Mówił, że nie rozumie tych wszystkich „niewiarygodnie szalonych ubrań” i projektantów, którzy „nie myślą o życiu kobiety”. Swój dom mody sprzedał koncernowi LVMH w roku 1988, lecz na emeryturę przeszedł dopiero w roku 1995. Nie był jednak rozżalony. Z wybiegiem pożegnał się następującymi słowami: „C’est la vie! Na szczęście przez wiele lat miałem wspaniałe życie. Spotykałem pięknych ludzi i dotykałem wspaniałych materiałów”. Hubert de Givenchy zmarł 10 marca 2018 roku. Pozostawił po sobie setki, jeśli nie tysiące kreacji, które do dziś stawia się za wzór najwyższego krawiectwa haute-couture i wielu młodych projektantów, którzy próbowali odtwarzać jego styl. Trzeba przyznać, że miał szczęście do następców. Projektantami w jego domu mody byli m.in. John Galliano, Alexander McQueen, Julien Macdonald, Riccardo Tisci, Clare Waight Keller (pierwsza i jedyna póki co kobieta na tym stanowisku), a obecnie - Matthew M. Williams. Każdy z nich na swój sposób interpretował dzieła dawnego mistrza i tworzył współczesne oblicze mody bazując na jego najbardziej rozpoznawalnych sylwetkach. Lepszej kontynuacji stylu wybitnego krawca dom mody Givenchy nie mógł sonie wymarzyć.
Audrey Hepburn i Robert Wolders: był jej ostatnią miłością. Nigdy nie wzięli ślubu
Spędzili ze sobą 13 lat, aż do śmierci aktorki
Na ślubnym kobiercu stawała dwa razy, do trzeciego nigdy nie doszło, ale swojego ostatniego partnera nazywała mężem. Audrey Hepburn mimo wielu bolesnych przeżyć do końca wierzyła w miłość. Nigdy nie wątpiła, że to uczucie "leczy, naprawia, przywraca do równowagi i sprawia, że wszystko jest, jak być powinno...". Ostatnie 13 lat życia aktorka spędziła u boku holenderskiego aktora i biznesmena, Roberta Woldersa, którego czule przedstawiała jako męża, chociaż do ślubu nigdy nie doszło. Jak potoczyła się ich relacja? Audrey Hepburn i Robert Wolders: historia miłości Miała 49 lat, a za sobą dwa trudne rozwody. Jej małżeństwa, z aktorem Melem Ferrerem, a później z psychiatrą Andreą Dotti, nie ułożyły się po jej myśli, chociaż każde z nich na pewnym etapie dało jej to, o czym marzyła od zawsze — potomstwo. Kiedy rozstała się z ojcem swojego drugiego syna, w życiu Audrey Hepburn pojawił się pochodzący z Holandii biznesmen Robert Wolders. Rozumiał świat, z którego pochodziła, ponieważ sam próbował swoich sił w aktorstwie. Studiował ten kierunek na American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku. Przystojny, o egzotycznej urodzie Holender, pojawił się w takich produkcjach, jak: Loredo, Ożeniłem się z czarownicą, Tobruk i Kemek. W 1973 roku na planie filmu "Interval" poznał starszą od siebie o 25 lat i zamężną Merle Oberon. Para zakochała się w sobie i wkrótce po rozwodzie aktorki, pobrali się. Ich szczęście nie trwało długo. W 1979 roku Robert Wolders został wdowcem, jego ukochana odeszła z powodu udaru mózgu. W 1980 roku w jego życiu pojawiła się Audrey Hepburn. Druga kobieta jego życia, której towarzyszył do ostatnich jej dni. „Byliśmy na siebie gotowi”, mówił Wolders dla magazynu "People" o niemal natychmiastowej chemii, która pojawiła się między nimi. „W tamtym okresie naszego życia, kiedy się poznaliśmy, oboje popełniliśmy swoje błędy. Gdyby przypadek sprawił, że spotkalibyśmy się na wcześniejszym etapie, moglibyśmy nie mieć tych samych odkryć i nie odnaleźć rzeczy, które stały się dla nas cenne, kiedy oboje byliśmy bardziej dojrzali”. Poznali się w gronie wspólnych znajomych. Jeden z nich, po tym, jak Audrey i Robert zostali sobie przedstawieni, namówił Woldersa, aby zaprosił aktorkę na kolację. Kiedy mężczyzna zdobył się na ten krok, ku swojemu rozczarowaniu, usłyszał odmowę. Audrey miała wtedy nocną sesję zdjęciową, ale on pomyślał, że po prostu nie jest nim zainteresowana i w delikatny sposób mu to zasugerowała. Jednak następnego dnia aktorka zaprosiła nowego znajomego do hotelu Pierre na drinka, który przedłużył się w trzygodzinną rozmowę. W pewnym momencie usłyszał z jej ust: "Czy nie masz nic przeciwko, jeśli zamówię trochę makaronu?". "Po wielu długich rozmowach telefonicznych zdaliśmy sobie sprawę, że jesteśmy sobie przeznaczeni", opowiadał po latach Robert Wolders. Czytaj też: Walczyła z anemią, miała ojca nazistę i wojenną traumę. Syn Audrey Hepburn szczerze o sławnej matce Audrey Hepburn i Robert Wolders: nigdy nie wzięli ślubu Kiedy uświadomili sobie, że chcą iść przez kolejne dni życia u swojego boku, zapytała go, czy mógłby jej dać trochę czasu na przygotowanie na te wieści jej dzieci, a także wkrótce byłego męża. Kiedy spotkała się ze swoim synem Andreą, ten podszedł do niej i powiedział: „Wyglądasz bardzo pięknie, musisz być zakochana”, a ona odpowiedziała mu krótko: „Jestem”. Robert Wolders i Audrey Hepburn spędzili ze sobą trzynaście szczęśliwych lat, byli razem od 1980 roku aż do jej śmierci w 1993 roku. Pytany, dlaczego nigdy się nie oświadczył, Wolders odpowiadał, że ani on, ani Audrey nigdy nie czuli takiej potrzeby. „Wiedziałem, że miała za sobą dwa nieszczęśliwe małżeństwa, a nam było wspaniale tak, jak było”, mówił. Kiedy pytano o to samo Audrey, odpowiadała podobnie: „Po co zmieniać coś, co już jest dobre?". Aktorka dodawała nawet, że tak jest bardziej romantycznie, bo to, co łączy ją z Robertem, nie jest kolejną kartką papieru, a lojalnością wobec siebie. "Gdybyśmy byli młodsi i chcieli mieć dzieci, mogłoby być inaczej, ale teraz w ogóle nie o to chodzi”, podkreślała aktorka. Ich związek nigdy nie został sformalizowany, bo rzeczywiście, nie o to im od początku chodziło. Audrey mimo braku "papierka", nazywała swojego ukochanego "mężem". „Postrzegała nas jako małżeństwo. Czasami, aby uniknąć nieporozumień, przedstawiała mnie jako „mój mąż, Rob”, ale nigdy jako „mój partner” albo „mój partner życiowy”. To, co zawsze sprawiało mi przyjemność lub zawsze brzmiało bardzo miło, brzmiało: „Czy poznałeś mojego Roba?” lub „To jest mój Rob”, wspominał Wolders. Audrey Hepburn zmarła 20 stycznia 1993 r. w wieku 64 lat. "Podobno z czasem ból słabnie", powiedział jej ostatni ukochany magazynowi "People" rok po jej śmierci. "To bzdura" — dodał wówczas ze smutkiem. Z czasem jednak ukochany aktorki ułożył sobie życie na nowo Zobacz również: „Diabeł stanął między nami”, powiedziała Małgorzata Braunek o swoim związku z Andrzejem Żuławskim Źródła: kultura.onet.pl, people.com
Sprawdź, w czym tkwił sekret nieskazitelnej skóry Audrey Hepburn!
Oto jejmakijażowe triki, dieta i przyzwyczajenia!
Emanowała urokiem, nieskazitelną cerą i wręcz hipnotyzującą urodą. Do dziś uważana jest za jedną z piękniejszych kobiet w historii. Mowa oczywiście o Audrey Hepburn. Jak sama mówiła całe piękno tkwi w dobroci. ,,Aby mieć atrakcyjne usta, mów same dobre rzeczy” powtarzała. My postanowiliśmy przyjrzeć się jej sekretom pielęgnacji, by móc ją naśladować. Oto i one.
Audrey Hepburn to niepodważalnie jedna z aktorek wszech czasów. Branża filmowa okrzyknęła ją jedną z najbardziej czarujących aktorek, a jej wygląd wyznaczył nowy kanon kobiecej urody. Minęło 30 lat od jej śmieci, ale gwiazda wciąż pozostaje obiektem nieustającej fascynacji. Ciekawi wszystko: jej biografia, jej styl, a nawet to, jak pachniała. Postanowiliśmy więc sprawdzić, jakich perfum używała ikoniczna aktorka! ZOBACZ TAKŻE: Ulubione perfumy księżnej Diany Oto ulubione perfumy Audrey Hepburn. Te zapachy pokochała słynna aktorka! Audrey Hepburn to nie tylko ikona kina, ale również muza projektantów. Jej absolutnym faworytem był Hubert de Givenchy. "Tylko w jego ubraniach jestem sobą. Jest kimś więcej niż krawiec, jest kreatorem osobowości" - mówiła Audrey w wywiadach, zachwycając się nad ogromnym talentem ulubionego projektanta i najlepszego przyjaciela. Hubert de Givenchy to żywa legenda paryskiego krawiectwa, jeden z najważniejszych w historii mody couturierów. Tworzył nie tylko modę, ale również wyjątkowe zapachy. Zobacz tutaj: Sprawdź, w czym tkwił sekret nieskazitelnej skóry Audrey Hepburn! Dla swojej wiernej klientki i przyjaciółki, Audrey Hepburn, stworzył perfumy, które przeszły do historii. W 1957 roku powstał zapach Givenchy L´Interdit. Kobiece i pełne wdzięku nuty skomponowano na bazie aldehydów, fiołków i kosaćcu. Były niebanalne, odważne, kobiece i pełne wdzięku. W 2018 roku wykwintna kompozycja została uwspółcześniona i oparta na połączeniu białych kwiatów, paczuli i wetiwerii. Givenchy L´Interdit Givenchy L´Interdit to jednak nie jedyny zapach, który skradł serce Audrey Hepburn. Aktorka uwielbiała również perfumy takie jak Chamade Guerlain, Jean Patou Joy, Ivoire de Balmain oraz Femme Rochas. Wszystkie ulubione zapachy Audrey znajdziecie poniżej. View Burdaffi on the source website Chamade Guerlain Ivoire de Balmain Jean Patou Joy View Burdaffi on the source website Femme Rochas View Burdaffi on the source website
Audrey Hepburn i Mel Ferrer: wielka miłość, wielki dramat
Rozpaczliwe wyczekiwanie dziecka i zdrady. Jak naprawdę wyglądało małżeństwo aktorki?
Gdy 25 września 1954 roku w miejscowości Bürgenstock, położonej malowniczo w górach Szwajcarii, zabiły weselne dzwony, niewielu ludzi wiedziało, że to Audrey Hepburn – młodziutka gwiazda „Rzymskich wakacji”, nagrodzona już w wieku 24 lat Oscarem – wychodzi za mąż. Jej wybrankiem był aktor Mel Ferrer. W XIII-wiecznej kapliczce zebrała się ledwie garstka najbliższych przyjaciół i rodzina. Audrey ubrana była w prostą sukienkę projektu Pierre'a Balmain – z białej organdyny, podkreślającą jej niewiarygodnie wąską talię, z kołnierzykiem i bufiastymi rękawami. Na króciutko obciętych włosach miała prosty wianek z białych kwiatków. Audrey Hepburn i Mel Ferrer: jak narodziła się ich historia miłości? Gdy wiadomość o ceremonii dotarła w końcu do mediów, zawrzało. Jeszcze niedawno Audrey była zaręczona z biznesmenem Jamesem Hansonem. W czasie gdy pracowała na planie „Rzymskich wakacji” (1953), w wolnych chwilach z dużym zaangażowaniem planowała wesele, z prób biegła na przymiarki sukni. Ale tuż przed ceremonią zerwała zaręczyny. W jednym z listów do przyjaciela, sir Felixa Aylmera, pisała: „Wiem, że mężczyźnie wykonującemu taki zawód jak ty nie muszę wiele wyjaśniać. Przez rok myślałam, że możliwe będzie połączenie naszego życia i kariery zawodowej… To wszystko sprawia, że czujemy się (z Jamesem Hansonem, przyp. red.) nieszczęśliwi, ale to jedyna słuszna decyzja”. Rzeczywiście po „Rzymskich wakacjach” kariera Audrey nabrała zawrotnego tempa. Aktorka pracowała a to we Francji, a to w Hollywood, a to na Broadwayu. James Hanson musiał spędzać większość czasu w Kanadzie i Wielkiej Brytanii, doglądając tam interesów. „Trudno byłoby nam prowadzić normalne małżeńskie życie”, tłumaczyła tę decyzję Audrey. Ale czy to był jedyny powód? Aktora Mela Ferrera poznała niedługo potem, na bankiecie w Londynie zorganizowanym na jej cześć z okazji Oscara za rolę w „Rzymskich wakacjach”. Parę przedstawił sobie Gregory Peck. Audrey była zauroczona. Aktor spodobał jej się już w filmie „Lili”, gdzie zagrał czarującego lalkarza, ale na żywo był nawet bardziej ujmujący. Ferrer zaś po tym pierwszym spotkaniu już jej nie odstępował na krok. Próbowała bronić się przed tym uczuciem – był o 12 lat starszy, miał żonę (już drugą, z którą rozwiódł się dla innej kobiety, a po pięciu latach znów poślubił) i czworo dzieci. Rozsądek nie miał tu jednak dużo do powiedzenia. Audrey przyznała potem, że była zaskoczona widząc, jak wiele mają wspólnego, jak dobrze im się rozmawia, jak w mig się rozumieją. Nie chcieli się już rozstawać. Wprawdzie Ferrer musiał opuścić Londyn, zaczynał bowiem zdjęcia do nowego filmu, ale umówili się, że we dwoje zagrają w sztuce „Ondyna” w Nowym Jorku, byle tylko być razem. W styczniu 1954 roku spektakl miał premierę na Broadwayu. „Panna Hepburn ma dar, który sprawia, że wszystko, co powie lub zrobi, ma nieodparty wdzięk”, zachwycał się recenzent „The New Yorkera”. Występ Ferrera został bardzo źle oceniony. Ale wtedy jeszcze nie stanęło to na przeszkodzie ich miłości. Audrey Hepburn marzyła przede wszystkim o rodzinie Romans z żonatym mężczyzną nawet w dzisiejszych czasach jest w Hollywood starannie ukrywany, w latach pięćdziesiątych mógł położyć kres karierze. Para wynajęła więc dom w Szwajcarii, by tam chować się przed światem. Po nakręceniu „Sabriny” Audrey (po raz drugi nominowana do Oscara) mogła sobie pozwolić na krótką przerwę w pracy i odpoczynek. Ferrer był na planie w Rzymie i stamtąd przyjeżdżał do już wtedy narzeczonej, finalizując jednocześnie rozwód. Chodzili na wycieczki w góry, dużo rozmawiali, marząc o tym, jak wspaniałą rodzinę razem stworzą. Wieczory spędzali czytając przy kominku. Rano jedli śniadania w ogrodzie. Audrey, która mieszkając jako dziecko w Holandii doświadczyła koszmaru wojny – straciła dom, w wieku sześciu lat po raz ostatni widziała ojca, a jej krewni zostali rozstrzelani lub deportowani – ponad wszystko marzyła o stworzeniu rodziny. Kiedyś powiedziała, że lubi grać, ale niczego tak nie pragnie, jak zostać żoną i matką. Mając w pamięci wojenną traumę, życie traktowała jako dar, którego nie wolno zmarnować. Podczas ceremonii ślubnej z Melem Ferrerem aktorka promieniała. Czuła się bezpiecznie u boku tego potężnego (ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu), dużo starszego, władczego mężczyzny. Jej zawsze brakowało pewności siebie. Wątpiła nawet w swój talent. Nagrodzona Oscarem, wychwalana przez krytyków, wciąż myślała będąc na planie, że wcześniej czy później „zauważą swój błąd” i odeślą ją do domu. Wstawała więc przed wszystkimi, o czwartej lub piątej, by zebrać siły, pozytywnie się nastroić i tak przygotować, by przed kamerą wyglądać promiennie i świeżo. Nie uważała się za piękność. Nie lubiła swoich uszu (bo duże), zębów (bo krzywe) i nosa (bo jakiś nie taki). Dla Mela chciała być idealna. Jak wiele kobiet w tamtych czasach, wstawała przed mężem, by zobaczył ją już uczesaną i umalowaną, a zasypiała dużo po nim, by dopiero wtedy wymknąć się do łazienki i zmyć makijaż. W pierwszych latach małżeństwa byli bardzo szczęśliwi. Wpatrzeni w siebie, przytuleni, zakochani. Audrey Hepburn i Mel Ferrer: kryzysy w związku, poronienia Na zdjęciach z tamtych lat widać dwoje roześmianych ludzi, ale los nie skąpił Audrey Hepburn dramatycznych doświadczeń. Niedługo po ślubie po raz pierwszy poroniła. Wpadła w rozpacz. By ją wydobyć z tego stanu, mąż przekonał ją do powrotu na plan filmowy. Zagrali razem w nakręconej z rozmachem ekranizacji „Wojny i pokoju”, a choć film zebrał słabe recenzje, sama Audrey była nominowana do BAFTA i do Złotego Globu, a za rolę dostała rekordową na owe czasy gażę 350 tysięcy dolarów. O rok późniejszy musical „Zabawna buzia” – wystąpiła u boku Freda Astaire'a – okazał się za to wielkim sukcesem. Potem był dramat „Historia zakonnicy”, po którym pisano, że to jej najambitniejsza, najbardziej wymagająca rola, w której pokazała, że jest prawdziwie wielką aktorką. Radość z tych sukcesów przysłaniał jednak prywatny dramat – wciąż rozpaczliwie czekała na narodziny dziecka. Tymczasem po raz drugi poroniła. Na planie westernu „Nie do przebaczenia”, który kręcony był na meksykańskiej pustyni, spadła z konia, uszkodziła sobie kręgosłup, kilka dni później straciła ciążę. Tym razem pogrążyła się w głębokiej depresji, była zdruzgotana. Szczęśliwie los dał jej szansę po raz trzeci – znów spodziewała się dziecka. Nie chciała już podejmować najmniejszego ryzyka. Odrzuciła wszystkie propozycje zawodowe, by kilka miesięcy spędzić w łóżku w domu w Szwajcarii, czekając aż jej marzenie się spełni. I udało się wreszcie: 17 lipca 1960 roku w wieku 30 lat urodziła pierwszego syna Seana. Czytaj też: Elizabeth Tylor osiem razy brała ślub, ale kochała mężczyznę, którego nigdy nie zdobyła Życie po narodzinach upragnionego dziecka Nigdy nie czuła się tak szczęśliwa i spełniona. W październiku, w doskonałej formie fizycznej i psychicznej, wróciła do pracy, by nakręcić – jak się okazało – najważniejszy film w swojej karierze: „Śniadanie u Tiffany'ego” (1961). Potem była „Szarada” (1963), rok później komedia romantyczna „Kiedy Paryż wrze” (1964). Niestety w jej małżeństwie z roku na rok działo się coraz gorzej. Dziecko sprawiło, że Ferrer czuł się odsunięty na drugi plan. W dodatku jego gwiazda jako aktora mocno przygasła. Próbował stanąć za kamerą. By wspomóc podupadającą karierę męża, Audrey zagrała w reżyserowanej przez niego komedii romantyczno-przygodowej „Zielone domostwo”. Niestety, wśród jej znakomitych ról ta okazała się porażką, a film był fiaskiem i artystycznym, i komercyjnym. Ferrer zajął się więc zarządzaniem karierą żony. Omawiał z nią kontrakty, prowadził negocjacje z producentami, czytał scenariusze, czasem namawiał do ról, na które nie miała ochoty, on jednak przekonywał, że potrzebują pieniędzy. Konflikty między nimi stawały się coraz częste, bardziej przypominali dwoje współpracowników niż parę kochających się ludzi. Oboje miewali też romanse. Audrey czuła się coraz bardziej zmęczona. Po filmie „Kiedy Paryż wrze” zapragnęła więcej czasu spędzać w Szwajcarii, oddać się obowiązkom, które tak bardzo lubiła. Zabawy z dzieckiem, gotowanie, pieczenie, ogród. W 1965 roku kupiła dom swoich marzeń pod Tolochenaz niedaleko Lozanny. Budynek La Paisible, zanim stał się domem mieszkalnym, służył prawdopodobnie jako dom opieki, a wcześniej był szopą na siano. „Mama stworzyła tam coś w rodzaju niezależnego księstwa, które zapewniało jej niemal samowystarczalność. Posunęła się nawet do tego, że planowała hodować króliki i kury, lecz powstrzymała ją niemożliwa do zaakceptowania wizja zarzynania tych stworzeń”, opowiadał po latach jej drugi syn Lucca Dotti w pięknej książce wspomnieniowej o matce „Audrey w domu” (Wydawnictwo Literackie). La Paisible stała się jej ostoją. Sean rozpoczął naukę w szkole, a Audrey chciała być jak najwięcej blisko niego. „Ona najbardziej lubiła być w domu z rodziną”, opowiadała przyjaciółka aktorki, Connie Wald. „Pamiętam, jak jadałyśmy obiady w kuchni, na deser jej ukochane kwaśne jabłka. Oczywiście doceniała i kochała swoją karierę, ale rodzinę naprawdę stawiała na pierwszym miejscu.” Trzeba było takiej propozycji jak „My Fair Lady”, by wróciła na plan. Zobacz także: Temperamentny związek zakończony zdradą! Oto fascynująca historia miłości Michaiła Barysznikowa i Jessiki Lange Audrey Hepburn i Mel Ferrer: zdrady i rozwód Dla dobra małżeństwa, zagrała też w thrillerze „Doczekać zmroku” (1967), którego Mel Ferrer był producentem. Atmosfera na planie była jednak napięta. I choć film okazał się sukcesem, przynosząc Audrey piątą nominację do Oscara, małżeństwu to nie pomogło. W dodatku w tym samym roku na planie komediodramatu „Dwoje na drodze” Hepburn miała romans z Albertem Finneyem. W późniejszych latach aktor przyznał, że jego związek z Hepburn był jednym z najintymniejszych, jakie kiedykolwiek zdarzyły się w jego życiu. Donald Spoto, autor biografii aktorki „Oczarowanie” (Wydawnictwo Dolnośląskie) twierdzi, że romans się skończył, gdy Ferrer zagroził żonie, że wniesie o rozwód i oskarży ją o zdradę, co oznaczałoby czasową separację z synem. W 1967 roku zdecydowała się porzucić aktorstwo. Dziennikarzom mówiła: „Niektórzy myślą, że to było wielkim poświęceniem, ale tak wcale nie jest. Rodzina to coś, czego najbardziej pragnęłam”. A o swoim życiu jako gospodyni domowej: „To przykre, gdy ludzie myślą, że takie życie jest nudne. Przecież rzecz nie w tym, żeby kupić mieszkanie, wyposażyć je i zostawić puste. Chodzi o kwiaty, które wybieramy, muzykę, której słuchamy, i uśmiech, który tam na nas czeka. Chcę, żeby mój dom był radosny, pogodny, żeby był rajem w tym trudnym świecie. Nie chcę, żeby mój mąż i dzieci po przyjściu do domu zastawali w nim przygnębioną kobietę”. Ale mąż już wkrótce miał przestać w ogóle pojawiać się w domu. W 1968 roku, po czternastu latach małżeństwa, para ogłosiła decyzję o rozwodzie, jako powód podając różnice nie do pogodzenia. Ferrer wspominał: „Była ze mną totalnie szczera. Spojrzała na mnie i powiedziała: przecież ty też wiesz, że nie potrafimy żyć razem”. Czytaj również: Isabella Rossellini i David Lynch: ich miłość narodziła się na planie filmu "Blue Velvet". Rozstanie złamało aktorce serce Ostatni mężczyźni życia Audrey Hepburn Nie zrezygnowała jednak z marzeń o szczęśliwej rodzinie. Po rozstaniu z Ferrerem w czerwcu 1968 roku wyruszyła w rejs po Grecji. Gdzieś „między Efezem a Atenami” zakochała się w psychiatrze z Rzymu, Andrei Dottim. Znów wszystkich zaskoczyła, kilka miesięcy po rozwodzie ponownie wychodząc za mąż. Rok później na świat przyszedł jej drugi syn, Luca. Małżeństwo trwało trzynaście lat. Dorosły już Lucca Dotti będzie się zastanawiał: „Jakim cudem tych dwoje się zeszło? Co właściwie ich łączyło – tatę z jego romańskim męskim cynizmem i mamę z jej surowym północnym wychowaniem? (...) Dopiero z czasem byłem w stanie zrozumieć, jak bardzo się kochali”. Liczne zdrady Dottiego stały się jednak przyczyną rozwodu. Ale nie tylko. „Podejrzewam, że powodem ich rozstania była między innymi różnica wieku – nie to, że mama była za stara, ale raczej to, że mój ojciec był za młody, wciąż niedojrzały”, pisze Dotti. Pod koniec życia Audrey Hepburn przyznała, że najszczęśliwszym czasem był dla niej ostatni związek – z holenderskim aktorem Robertem Woldersem, którego poznała w 1982 roku. Leczyła rany po rozwodzie, on cierpiał po śmierci żony. Początkowa przyjaźń przerodziła się w miłość. „Wielu ludzi uważało nas za aspołecznych, a my po prostu lubiliśmy być tylko we dwoje. Dni w domu upływały nam bardzo, bardzo spokojnie. Popołudniami chodziliśmy z psami na spacery między winnicami albo pływaliśmy w jeziorze, jeśli pogoda na to pozwalała. Wieczorem zapraszaliśmy najbliższych przyjaciół. To były największe przyjemności”. Porzuciwszy aktorstwo, spełniała się jako ambasadorka dobrej woli z ramienia UNICEF-u, jeżdżąc na misję do państw dotkniętych wojnami i głodem. U boku trzeciego męża, otoczona przez bliskich, Audrey wreszcie znalazła to, czego tak pragnęła przez całe życie: szczęśliwą rodzinę. Niestety, nie było jej dane, by długo się tym cieszyć. W 1992 roku u aktorki zdiagnozowano nowotwór. Rok później, tuż po Bożym Narodzeniu, które spędziła z najbliższymi w La Paisible, Audrey Hepburn odeszła na zawsze.
Perły w modzie: ponadczasowa biżuteria, którą noszą nie tylko królowe
Jak noszą je gwiazdy, arystokratki i... mężczyźni?
Perły to symbol elegancji, szyku i szlachetnego piękna. Przez wieki były zarezerwowane tylko dla monarchów i arystokracji. Wylansowała je Coco Chanel w XX wieku mówiąc “każda kobieta potrzebuje ich niezliczoną ilość”. Projektantka nosiła je do garsonek wykonanych z tweedu oraz krótkich żakietów typu box jacket. Sztuczne czy prawdziwe, każde uosabiały elegancję i klasę. Na przestrzeni lat nosiły je takie ikony stylu jak Audrey Hepburn, Jackie Kennedy, Michelle Obama i księżna Kate. Jak wygląda współczesna historia pereł? Dlaczego Królowa Elżbieta II zawsze ma je ze sobą? Jak perły przeniknęły do świata mody i zawisły nawet na męskich szyjach? PRZECZYTAJ O: Perły wracają! Ale teraz nosi się je… nie tylko na szyi! Historia pereł Biżuteria z perłami była bardzo popularna szczególnie w latach 20. XX wieku co można zobaczyć przykładowo w filmie Wielki Gatsby. Wówczas kobiety uzupełniały swoje szkatułki o sznury pereł i nosiły je do sukienek z obniżoną talią. W latach 50. i 60. dodatek ten łączono z małą, czarną sukienką oraz kreacjami new look w stylu Diora. Wystarczy przypomnieć sobie scenę z Audrey Hepburn, która elegancką biżuterię zestawiła ze słynną, czarną kreacją od Givenchy. Perły symbolizowały luksus i ponadczasowość, często były wybierane przez reprezentantki elit. Dzięki Gabrielle Chanel, która spopularyzowała modę na sztuczną biżuterię, do dzisiaj mogą je nosić wszystkie kobiety bez względu na status społeczny. Perły w rodzinach królewskich Królowa Elżbieta II najchętniej nakłada potrójny sznur pereł, który nie jest za długi i idealnie układa się na dekolcie. W rodzinie królewskiej tego typu biżuterię nosi się od wczesnych lat dzięki rodzinnej tradycji, którą zapoczątkowała królowa Wiktoria. W rozmowie z magazynem People Leslie Field (autorka książki The Queen’s Jewels) zdradziła: “Co roku w dniu swoich urodzin królowa Wiktoria dawała każdej ze swoich córek i wnuczek po jednej perle, aby w wieku osiemnastu lat miały już wystarczająco duże pereł na pełen naszyjnik”. Ta tradycja była potem kontynuowana przez króla Jerzego VI, który podarował swojej córce cienki platynowy łańcuszek, do którego w każde urodziny dodawał dwie perły. Na ślub z księciem Filipem w 1947 roku królowa także wybrała perły - elegancki podwójny naszyjnik, podobno jeden z najstarszych w królewskiej kolekcji. Nie tylko głowa państwa kocha tego typu biżuterię, żona księcia Williama - Kate Middleton również. Można było to zauważyć w wielu jej codziennych stylizacjach, kiedy na przykład dobierała kolczyki z perłą lub krótkie naszyjniki. Jej najsłynniejszą jej stylizacją, w której biżuteria gra główną rolę jest ta z pogrzebu księcia Filipa w 2021 roku. Księżna Cambridge miała na sobie naszyjnik z diamentami i perłami, który Jej Wysokość pożyczyła niegdyś księżnej Walii. Chodzi o japońską kolię znaną jako Japanese Pearl Choker, która jest podobno prezentem od japońskiego rządu. Księżna była już widziana w tej biżuterii w czasie celebracji 70-lecia małżeństwa Elżbiety II i księcia Filipa w 2017 roku na zamku Windsor. Nakładając ten naszyjnik Kate w czasie pogrzebu pokazała swoje wsparcie Królowej i oddała hołd jej zmarłemu mężowi. Naszyjnik ten nosiła także księżna Diana w 1982 roku na kolacji z udziałem królowej Holandii Beatrycze i księcia Clausa w pałacu Hampton Court. Było to jedno z pierwszych oficjalnych wystąpień młodej księżnej. Rok później królowa wystąpiła w tej biżuterii podczas pobytu w Bangladeszu. Perły są nie tylko ulubionym klejnotem królowej Elżbiety II i księżnej Kate, chętnie sięgają po nie także Megan Markle i księżna Yorku Sarah Ferguson. Warto wspomnieć o tym, że perły są na tyle uniwersalnym klejnotem, który bardzo lubią monarchinie innych krajów, w tym między innymi królowe Hiszpanii, Szwecji i Danii. ZOBACZ TEŻ: Wielka Brytania. Dlaczego królowa Elżbieta II zawsze nosi perły? Gwiazdy, które kochają perły Perły tracą swój pierwotny, elitarny i odświętny charakter, a nabierają nowego znaczenia, gdyż królują obecnie w wielu stylizacjach gwiazd. W 2021 roku Dua Lipa pokazała się w naszyjniku z trzech sznurów pereł projektu Vivienne Westwood. Efektem było wyprzedanie się biżuterii w błyskawicznym tempie. Jednak nie można zapominać o jednej z pierwszych prekursorek mody na perły wśród gwiazd, którą była sama Marilyn Monroe. W filmie Mężczyźni wolą blondynki śpiewająco przekonywała, że nie tylko diamenty to najlepszy przyjaciel kobiety, ale także perły. Joe DiMaggio, amerykański baseballista oraz drugi mąż aktorki podarował jej piękny naszyjnik, składający się z 44 pereł rozciągających się na 16-calowej nici, ukoronowany złotym zapięciem. Jej zamiłowanie do tej biżuterii można podziwiać na wielu fotografiach, na których aktorka jest otoczona jest długimi splotami sznurów pereł. Wszyscy kojarzymy wizerunek też jednej z najbardziej efektownych gwiazd Hollywood w sznurze pereł i małej czarnej sukience w filmie Śniadanie u Tiffany’ego. Audrey Hepburn to aktorka znana z noszenia pereł w formie dodatku do codziennej stylizacji. Jednak ze wszystkich współczesnych gwiazd to Madonna nosi perły w najbardziej spektakularny sposób. Można było zobaczyć w czasie słynnego występu podczas MTV VMAs w 1984 roku, kiedy miała na sobie gęste i długie sploty pereł z ciężkim ozdobnym krzyżem. Klejnoty te służyły za dopełnienie jej odważnej, ślubnej stylizacji. Występ bez wątpienia zapisał się na kartach historii i sprawił, że o artystce stało się głośno. Przysłużył się także perłom, które na stałe zapisały się w słownikach mody jako jeden z najmodniejszych dodatków w historii. Perły w modzie męskiej Historia oraz sztuka odnotowują wiele wizerunków facetów z perłą, skupimy się na dwóch z nich. Jeden z nich przedstawia Henryka III Walezego (pierwszego króla elekcyjnego w latach 1573-1574). Władca uwielbiał błyszczącą biżuterię, nosił nie tylko szaty zdobione drogimi kamieniami, ale i kosztowne pierścienie, łańcuchy oraz przypinki. Wśród portretów władców zachował się obraz przedstawiający króla z kolczykiem z okazałą perłą. Inny kolczyk z klejnotem morza w uchu polskiego dygnitarza uwiecznił Rembrant. Obraz nosi tytuł Polski szlachcic z 1973 i przedstawia Andrzeja Reya herbu Oksza, dyplomatę i sekretarza króla Władysława IV Wazy. Jak widać drobna ekstrawagancja w postaci kolczyka z perłą nie przeszkodziła mu w robieniu kariery urzędniczej, a obraz można aktualnie zobaczyć w National Gallery of Art w Waszyngtonie. Z czasem współcześni mężczyźni także zapragnęli nosić perły. Jednym z ostatnich na to przykładów jest Harry Styles, który jest znany z różnych eksperymentów z modą i nie boi się odważnych rozwiązań. Zainspirowało się nim wielu innych sławnych muzyków czy projektantów, między innymi Marc Jacobs, który łączy sport z elegancją, nie wykluczając przy tym stylowej biżuterii. Również Giambasttista Valii jest znany ze swoich pereł, które podobno przynoszą mu szczęście. Mogę stać koło kogoś wytatuowanego i wykolczykowanego, ale to moje perły zawsze zwracają uwagę, podkreśla projektant. W męskich kolekcjach na sezon jesień-zima 2021 perły stały się uniwersalnym dodatkiem dla obu płci. Te z linii Comme des Garçons x Mikimoto pokochał szczególnie raper A$AP Nast, który na swoich kontach społecznościowych dopowiada, że jego styl jest niekonwencjonalny i spontaniczny, nigdy nie ma zaplanowanych outfitów, zawsze nakłada to co chce w danym momencie. Jego zdaniem ludzie powinni nosić to, co im się podoba, a perły powinien nosić każdy, wszędzie i cały czas. Mówi się, że perły są symbolem mądrości, ale także reprezentują spokój oraz wzmacniają wartościowe relacje i poczucie bezpieczeństwa. Są też oznaką czystości, uczciwości i lojalności. Uważa się, że klejnoty morza zapewniają ochronę noszącemu, a także przyciągają szczęście i bogactwo. Możemy wyróżnić cztery rodzaje pereł: okrągłe (okazy o regularnym kształcie kuli lub lekko spłaszczone), barokowe (okazy o nieregularnych kształtach), w kształcie kropli lub guzika (okazy słabo wypukłe, jednostronnie płaskie). Do najpopularniejszy kolor to biały, ale wyróżniamy też czarny, szary, różowy, bordowy, złoty, łososiowy, zielony oraz złoty. Tak kiedyś jak i współcześnie na ulicach można zobaczyć ludzi, którzy noszą sznury zarówno regularnych, jak i nieregularnych pereł, we wszystkich możliwych odcieniach i wielkościach. Płeć przy tym nie gra tu żadnej roli. W powrocie mody na tą biżuterię miał swój czynny udział serial Bridgertonowie. Dzięki tej efektownej produkcji kobiety i mężczyźni przypomnieli sobie o pięknie pereł i zapragnęli je zaadaptować do własnych stylizacji. Niezależnie od tego, czy nałożysz elegancką sukienkę, stylową marynarkę czy prosty T-shirt, dorzucając do swojej stylizacji perły, poczujesz się stylowo i elegancko, niczym debiutantka na balu u królowej. Tekst: Aleksandra Trendak
Strój na balet w stylu gwiazd Hollywood z lat 50. Nie zgadniesz, które słynne aktorki uczęszczały na lekcje baletu!
Zainspiruj się zdjęciami słynnych aktorek lat 50. i wybierz swój strój na balet. Podpowiemy ci, co musisz zabrać na pierwszą lekcję
Do baletu warto przekonać się w każdym wieku. Od dawna jego zalety są doceniane przez gwiazdy Hollywood, które chętnie wybierają tę formę ćwiczeń. Dzięki baletowi są w stanie zachować piękne i zgrabne ciała dłużej. Z tego artykułu dowiesz się, jak wybrać strój na balet, by nie krępował ruchów. Na koniec wspólnie poszukamy inspiracji, przeglądając prywatne zdjęcia gwiazd Hollywood z lat 50. Spis treści: Dlaczego balet jest dobrym pomysłem? Jak wybrać strój na balet? Z czego składa się strój do baletu? Gwiazdorskie baleriny – stroje na balet inspirowane aktorkami z lat 50. Dlaczego balet jest dobrym pomysłem? Ćwiczenia baletowe są szczególną formą aktywności fizycznej. Dokładne i dopracowane w szczegółach figury czynią z tego sportu sztukę, która chętnie jest wystawiana na deskach największych teatrów. Idealne ruchy tancerzy są wynikiem wielogodzinnych treningów, które najczęściej są wdrażane od najmłodszych lat. Jako dorosła osoba raczej nie osiągniesz już takiej gibkości jak najlepsze primabaleriny, jednak efekty regularnych lekcji baletu mogą przejść twoje najśmielsze oczekiwania. Balet wymaga nie tylko ćwiczeń z zakresu gimnastyki, lecz także rytmiki. Podczas tańczenia pracują wszystkie mięśnie, a także poprawia się koordynacja ruchów i propriocepcja (czucie ciała w przestrzeni). Każdy uczeń musi zapamiętać układ taneczny, co pozytywnie wpływa na pamięć i koncentrację. I na koniec zostawiłyśmy najsilniejszy argument dla większości kobiet – godzina lekcji baletu to wydatek energetyczny około 350 kcal! Możesz tańczyć i czerpać z tego samą przyjemność, a przy okazji spalisz zbędne kalorie. Jak wybrać strój na balet? Zanim przejdziemy do opisywania tego, co konkretnie powinnaś kupić na swoje pierwsze lekcje baletu, musimy zaserwować ci kilka uniwersalnych zasad. Wybierając strój na balet musisz przede wszystkim zwrócić uwagę na to, czy jest wygodny. Na to, czy będziesz czuła się w nim dobrze, wpływa kilka czynników, a przede wszystkim: odpowiedni rozmiar – jeśli twój strój do zajęć baletowych będzie zbyt mały lub za duży, to może znacząco obniżyć twój komfort i spowodować nieprzyjemne otarcia skóry, oddychający materiał – sztuczne i nieprzewiewne tkaniny będą przyczyniać się do nadmiernej potliwości i powstawania nieprzyjemnych zapachów, komfortowy krój – balet może być czystą przyjemnością, jeśli zadbasz także o swój komfort psychiczny. Jeśli klasyczne body baletowe wywołuje u ciebie przerażenie, to wybierz odzież, w której będziesz czuć się pewniej. Początkujące osoby bez problemu mogą chodzić na treningi w klasycznych legginsach. Z czego składa się strój do baletu? Strój na balet może przybierać różne formy, jednak w sportowej torbie baleriny zazwyczaj znajdziesz: body baletowe (z krótkim lub długim rękawkiem), rajstopy baletowe, baletki lub pointy (buty przeznaczone dla starszych klas baletowych), tunika, znana popularnie jako spódniczka baletowa. Dodatkowo stroje na balet mogą zostać uzupełnione także o: getry – do ocieplenia łydek, ocieplacze – na stopy i łydki, spodnie dresowe – ubierane pomiędzy zajęciami, bluzy dresowe – także ubierane pomiędzy zajęciami. Gwiazdorskie baleriny – stroje na balet inspirowane aktorkami z lat 50. Balet od zawsze doceniany był przez światowe gwiazdy Hollywood. Uprawiały one ten sport nie tylko z myślą o pięknej sylwetce, lecz także o niedoścignionej harmonii ruchu, którą prezentują największe primabaleriny.
5 ikon stylu wszech czasów, o których zawsze będziemy pamiętać
Ich gust był naprawdę inspirujący. Jest aktualny także dziś?
Dziennikarka Diana Vreeland mawiała: „Niezależny, indywidualny styl, w przeciwieństwie do dobrego gustu, jest bardzo inspirujący”. Bez wątpienia wybrane przez nas ikony ten styl posiadały. Od lat ekscytują nie tylko projektantów, ale kobiety na całym świecie. Choć ich popularność była największa już kilka dekad temu, cały czas pełnią istotną funkcję w światowej popkulturze i modzie. Kogo umieściliśmy w tym gronie? ZOBACZ TAKŻE: Crawford, Schiffer, Campbell, Evangelista, Christensen: Jak dziś wyglądają supermodelki z lat 90.? Audrey Hepburn (1929 - 1993) Kochała małe czarne sukienki, trencze, spodnie cygaretki, golfy i koszulki polo. W jej szafie królowały stonowane kolory. Nie nosiła butów na wysokim obcasie, za to uwielbiała balerinki. Słynęła z dobierania wyrazistych dodatków - dużych okularów, okazałych kapeluszy czy oryginalnej biżuterii. Coco Chanel (1883 - 1971) Sama twierdziła: „Ja nie projektuję mody, ja jestem modą!”. Dzięki swoim rewolucyjnym projektom przyczyniła się do zmiany społecznych stereotypów wizerunku kobiety. Udowadniała, że prostota może być oznaką szyku i wyrafinowania, a przesada daje zupełnie odwrotne efekty. Stawiała na połączenie bieli i czerni - dla niej był to duet absolutny. Jacqueline Kennedy (1929 - 1994) Wybierała proste fasony, które umiejętnie podkreślały atuty jej sylwetki. Była wierna pudełkowym żakietom, klasycznym spódnicom do kolan i eleganckim toczkom na głowę. Kochała szlachetne kolory, a od szpilek wolała czółenka na niewysokim obcasie. CZYTAJ TEŻ: Dziś rocznica urodzin Marlene Dietrich. Jej styl wciąż inspiruje! Grace Kelly (1929 - 1982) Jak sama przyznawała - najlepiej czuła się w zielonych sukniach, choć nosiła je rzadko. Najczęściej stawiała na kreacje w neutralnych kolorach. Kochała uszyte z szyfonu i tiulu spódnice z paskiem, białe rękawiczki oraz sznury pereł. Wybierała stroje eleganckie, proste i klasyczne. WIĘCEJ: Ikony mody: być jak Jane Birkin, czyli jak? Marlene Dietrich (1901 - 1992) Wyróżniała się niezwykłym stylem, który łączył elegancję femme fatale i zjawiskowy szyk. Była jedną z pierwszych kobiet na świecie, która publicznie pokazywała się w spodniach. W jej lookach nie brakowało nonszalancji. Nosiła krawaty, futra, kapelusze, a także tzw. naked dress.
Eleganckie, gustowne, często dodające stylizacji tajemnicy, aż wreszcie pełniące funkcje termiczne. Rękawiczki w kobiecych stylizacjach przez lata przeszły niemałą rewolucję. Przepiękne dodatki tworzone na specjalne zamówienie przez wielkie domy mody, teraz noszone są niezwykle rzadko. Jeśli już się pojawią, dodają szyku i elegancji. A jak to było wcześniej? Kto i w jakim celu nosił rękawiczki? ZOBACZ TEŻ: Jak księżna Diana nosiła klasyk mody, czyli czarne sukienki? Legenda sprzed lat Według wierzeń, mówi się, że do powstania rękawiczek przyczyniła się sama bogini Wenus. Pewnego dnia biegnąc po Olimpie, przewróciła się, a ciernie znajdujące się przy ziemi zraniły jej ręce. Aby zadrapania nie były widoczne, Gracje uszyły dla niej bardzo delikatne i cienkie bandaże imitujące rękawiczki. A jak było naprawdę? W historii rękawiczki początkowo używane były przez barbarzyńców i przypominały swego rodzaju worek przyczepiony do nadgarstków. Miejsce na kciuk pojawiło się dużo później, zarówno jak pozostałe palce. Szyto je ze skór zwierząt, a ich celem była ochrona dłoni przed skaleczeniem podczas ciężkiej pracy fizycznej czy też ujeżdżania koni. Korzystali z nich łucznicy, myśliwi, rzemieślnicy oraz żołnierze. Pierwsze rękawiczki pięciopalczaste znaleziono w 1922 roku w grobowcu samego Tutenchamona. W Starożytnym Egipcie oraz Rzymie bogate kobiety wykorzystywały rękawiczki podczas posiłków przed zabrudzeniem. Nie musiały używać wówczas sztućców. Dopiero w VII wieku e Europie Zachodniej, rękawiczki zaczęto wykorzystywać jako element modowego stroju. Rękawiczki w modzie Kiedy przywędrowały do Europy, były jednym z najtrudniejszych do wytworzenia wyrobów galanteryjnych, ale również jednym z najbardziej pożądanych. Tworzone były specjalne szablony na podstawie których wykrajano rękawice, a zależały one od aktualnie panujących trendów. Zmieniały się pod względem długości, rozmiarów oraz mankietów. W Warszawie w 1727 roku wyodrębniono specjalny cech rękawiczników, którzy specjalizowali się w produkcji zamszowych i futrzanych rękawic. Bardzo często rękawiczki szyto na miarę, tak aby dopasować je dokładnie do wielkości dłoni właściciela. Sama Marlena Dietrich w 1933 roku nakazała wykonać odlew swoich dłoni, aby osoby trudniące się szyciem rękawic, niezwykle przez nią uwielbianych, wiedzieli dokładnie jaki rozmiar mają dla niej uszyć. Rękawiczki kobiety nosiły zarówno do ubrań wierzchnich, takich jak palta czy płaszcze, najczęściej wówczas wykonane ze skóry lub filcu, ale również do sukni balowych. Wówczas wybierały te szyte z jedwabiu, najczęściej zakrywające ręce aż po łokcie. Były one symbolem elegancji, klasy i dystyngowania. Do dziś niektóre kobiety inspirujące się Audrey Hepburn wybierają długie rękawiczki do swoich stylizacji. Często kojarzono je wówczas z wyższymi sferami. Rękawiczki noszono na dworach królewskich, wśród arystokratów, śmietanki towarzyskiej, a także w Hollywood. Dłonie schowane w cieniu Opalone dłonie świadczyły o pochodzeniu z niższej klasy społecznej. Kojarzyły się kiedyś z odcieniem skóry, który nie był bardzo długo akceptowany na świecie. Damy nosiły więc rękawiczki oraz parasole przeciwsłoneczne, a wszystko to po to, aby chronić skórę przed nadmierną ekspozycją na słońce. Symbolika rękawiczek Niezwykle popularnym gestem w średniowieczu było podarowywania rękawiczek rycerzom przez damy ich serca, aby bronili oni ich honoru. Również z tego okresu pozostał zwyczaj zdejmowania rękawiczek podczas powitania i podania sobie dłoni. Naga dłoń wyciągnięta w stronę drugiej osoby stała się symbolem szacunku. Gentlemani po dziś dzień nie witają się w rękawiczkach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Minispódnica - nie ona ją wymyśliła, ale ona rozsławiła. Oto prawdziwa historia Mary Quant! Rękawiczki całuski Dama podając rękę gentlemanowi miała w obowiązku również zdjęć rękawiczkę, aby ten mógł złożyć na jej dłoni pocałunek. Aby ułatwić ten precedens stworzono specjalne rękawiczki nazwane całuskami z wycięciem na wierzchu dłoni. Dokładnie w tym miejscu mężczyźni mogli złożyć pocałunki na dłoniach kobiet. Obecnie całuski to bardzo popularny model rękawiczek zakładanych przez kobiety w motoryzacji. Książę Karol witający pocałunkiem w dłoń Carlę Bruni Przez lata znaczenie rękawiczek bardzo się zmieniało. Uwielbiały je Jackie Kennedy, lady Diana, Marlena Dietrich czy Audrey Hepburn. Po dziś dzień nosi je królowa Elżbieta II. Są elementem stroju, kultury, a także swego rodzaju ochroną, w różnej interpretacji. Niewielki element garderoby, a jego historia może zdziwić niejedną osobę. Prawda?
Te kreacje wciąż robią wrażenie! Oto najlepiej ubrane bohaterki filmowe
Styl której z nich najbardziej zapadł Wam w pamięć?
Kostiumy są jednymi z najważniejszych elementów w produkcji filmowej. To właśnie dzięki nim widz łatwo rozpoznaje gatunek, czy krąg kulturowy. Niekiedy ubiór bohaterów wręcz „mówi” za nich i dookreśla osobowość, a także wskazuje na status społeczny. Często zdarzało się, że stylizacje wybrane przez twórców danego obrazu miały wpływ na całe pokolenia, np. zestawy złożone z krótkich kurtek motocyklowych, mocnych butów roboczych, t-shirtów i jeansów zaprezentowane w filmie Dziki z Marlonem Brando, stały się wzorem, z którego wyewoluowało wiele powojennych męskich strojów. Współcześnie takim fenomenem był serial Seks w wielkim mieście, a potem także filmy ukazujące dalsze lody uwielbianych bohaterek. ZOBACZ TAKŻE: Ile kosztowała tiulowa spódnica Carrie Bradshaw z serialu Seks w wielkim mieście? Ta cena was zaskoczy! Kultowe kreacje filmowe Co ciekawe, kostiumy filmowe często miały wręcz wyprzedzać trendy, bo przecież pomiędzy kręceniem filmu a jego projekcjami w kinie, mijało czasem nawet kilkadziesiąt miesięcy. Lucien Lelong, francuski projektant mody, mawiał: „My, projektanci, nie możemy już żyć bez kina, podobnie jak kino nie może żyć bez nas. Utwierdzamy się nawzajem w swoich instynktach”. Taki stan rzeczy trwa do dzisiaj. Widzowie często po obejrzeniu filmu chcą wyglądać dokładnie tak, jak jego bohaterowie. Zdarza się też tak, że choć krytycy na danym obrazie nie zostawiają suchej nitki, to mimo to staje się on kultowy tylko ze względu na pokazane w nim stylizacje... Jakimi bohaterkami filmowymi możemy się zainspirować stojąc rano przed szafą i nie wiedząc w co się ubrać? Zobaczcie w naszej galerii!
Była po prostu zjawiskowa! Dziś rocznica urodzin Audrey Hepburn
Dlaczego zasługuje na miano ikony stylu?
Mimo upływu lat, styl Audrey Hepburn z lat 50. i 60. nadal robi wrażenie i stanowi inspirację dla kobiet na całym świecie. Aktorka zawsze wybierała kobiece i subtelne projekty, równocześnie nie przesadzając z makijażem czy przytłaczającymi dodatkami. Audrey Hepburn urodziła się 4 maja 1929 roku, a zmarła 20 stycznia 1993 roku. Dziś rocznica jej kolejnych urodzin, a my wspominamy, dlaczego uznawana jest za prawdziwą ikonę stylu. ZOBACZ TAKŻE: Rooney Mara jako Audrey Hepburn w najnowszej biografii słynnej aktorki! Audrey Hepburn - składniki stylu Audrey Hepburn nie przepadała za wysokimi obcasami oraz kreacjami z dekoltami. Stawiała przede wszystkim na wygodę i nie chciała, aby strój krępował jej ruchy. To ona jako pierwsza po zakończeniu kariery baletnicy postanowiła przenieść baletki na ulice. Kochała klasykę. Zobaczcie, co przyniosło jej sławę i tytuł ikony mody! ZOBACZ TAKŻE: 5 ikon stylu wszech czasów, o których zawsze będziemy pamiętać Baleriny w kilkunastu kolorach Audrey uwielbiała płaskie, eleganckie balerinki. Wybierała je zarówno do spodni, jak i spódnic. Zestawiała także z pudełkowymi marynarkami. nie bez powodu wybrała właśnie ten model, bowiem od zawsze marzyła, aby zostać primabaleriną. W 2017 roku podczas aukcji rzeczy należących do aktorki, uczestnikom ukazała się wielobarwna kolekcja skórzanych balerinek. Opaski idealne na każdą pogodę To nie Blair Waldorf z serialowej Plotkary rozsławiła opaski. Była to Audrey Hepburn, która uwielbiała ten dekoracyjny element na swojej głowie. Najchętniej wybierała te dziewczęce, wykończone kokardą, ale również proste, z bawełnianej tkaniny, w lekko sportowym stylu. Kolczyki widoczne z daleka Aktorka uwielbiała biżuterię, zwłaszcza kolczyki, które mieniły się tysiącem kolorów, były duże i ciężkie. Przepięknie wyglądały do wieczorowych sukni, w których często mogliśmy widywać Hepburn. Wybierała te długie, określane mianem żyrandoli, z uwagi na mnogość ozdobnych kamieni. Pasek podkreślający talię Niemal w każdym filmie z jej udziałem można było zobaczyć charakterystyczny element jej garderoby - pasek, podkreślający jej wąską talię. Zawsze perfekcyjnie rozgraniczał proporcje ciała, a Audrey idealnie zestawiała go z rozkloszowaną spódnicą i bluzką z bufkami. CZYTAJ TEŻ: Oto ulubione perfumy Audrey Hepburn, która dzisiaj obchodziłaby urodziny Spodnie w kratę Lubiła łamać stereotypy. Chociaż w jej czasach kobiety dopiero zaczynały nosić spodnie, Hepburn robiła to z największą przyjemnością. W jej garderobie najczęściej można było spotkać te w wersji cygaretek, o długości 7/8 w osławioną kratkę. W połączeniu z ulubionymi balerinkami, był to zestaw idealny. Charakterystyczne elementy stylu Audrey Hepburn sprawiły, że stała się ona ikoną i prawdziwą trendsetterką. W naszym wideo możecie zobaczyć, dlaczego jeszcze przyznano jej tak zaszczytny tytuł.
Diamenty są wieczne. A do tego sprawiają same kłopoty!
Bez klejnotów nie ma królewskich ślubów, Oscarów, wielkich gal i skandali
Bez klejnotów nie ma królewskich ślubów i Oscarów. Są dziedziczone i kradzione. A czasem przynoszą nieszczęście. Opowieść o nich to historia ludzkich złudzeń, marzeń i niesłabnącego nigdy pożądania. Oto, jak, gdzie i kiedy diamenty, brylanty, perły, szafiry i szmaragdy odegrały największą rolę w historii mody, sztuki i show-biznesu. ZOBACZ: „Różowa Gwiazda” została sprzedana za rekordową kwotę! Oto najdroższy brylant na świecie Diamenty, brylanty, perły, szafiry i szmaragdy na Oscarach O czym myślą gwiazdy kroczące po czerwonym dywanie przed hollywoodzkim Dolby Theatre, w którym co roku odbywają się ceremonie wręczenia Oscarów? Niektóre marzą o złotej statuetce, inne zastanawiają się, czy dotrwają do przerwy reklamowej, by skorzystać z toalety. Jest jednak coś, co zaprząta głowy większości. A chodzi o dręczące pytanie: czy na pewno naszyjnik ze szmaragdami (lub brylantami, rubinami, szafirami…), który ich stylista wypożyczył od słynnej marki jubilerskiej, został dobrze zapięty? CZYTAJ TEŻ: Księżna Kate założyła ukochany klejnot Elżbiety II! Dlaczego jest tak ważny dla królowej? Od kiedy w 1944 roku jubiler Harry Winston wypożyczył nominowanej do Oscara aktorce Jennifer Jones brylantowy naszyjnik, Hollywood i wielcy producenci biżuterii żyją w doskonałej z pozoru symbiozie. Aktorki wyglądają zjawiskowo, a jubilerzy zyskują wspaniałą reklamę. Ale to współistnienie regulują szczegółowe kontrakty. Domy jubilerskie zapewniają klejnoty i ich fizyczną ochronę w określonym czasie (czytaj: ochroniarzy), ale nie opłacają ubezpieczenia na wypadek kradzieży czy zagubienia. Dlatego gwiazdy pod żadnym pozorem nie powinny tracić czujności. A jest na co uważać! Na przykład naszyjnik z brylantem The Heart of the Ocean z kolekcji Harry’ego Winstona, w którym pojawiła się w 1998 roku grająca w „Titanicu” Gloria Stuart, wyceniono na 20 milionów dolarów, a zestaw od Choparda, w którym w 2014 roku na Oscarach wystąpiła Cate Blanchett, był wart 18 milionów. Do wprowadzenia umów doprowadziło kilka nieprzyjemnych zdarzeń. Na przykład w 1993 roku Sharon Stone uznała, że warta 400 tysięcy dolarów bransoletka, którą wypożyczyła jej marka Harry Winston, jest w rzeczywistości… prezentem. Ale nawet najbardziej precyzyjne umowy i profesjonalni ochroniarze czasem nie pomogą. W 2015 roku z pokoju hotelowego Lupity Nyong’o skradziono wartą 150 tysięcy dolarów kreację Calvina Kleina, w której aktorka parę godzin wcześniej odbierała Oscara za rolę w filmie „Zniewolony. 12 Years a Slave”. Dlaczego wspominamy tu o kradzieży sukienki? Zdobiło ją bowiem sześć tysięcy pereł. Po paru dniach suknię podrzucono jednak z powrotem do hotelu. Żartowano, że najprawdopodobniej dlatego, że perły okazały się nieprawdziwe… CZYTAJ WIĘCEJ: Wielka Brytania. Oto najdroższe klejnoty brytyjskiej monarchii Klejnoty bywają bezcenne Co tam Oscary! Biżuterię na potęgę kradnie się na festiwalu filmowym w Cannes! Rekordowy pod tym względem był rok 2013. Wtedy to z wystawy klejnotów w hotelu Carlton skradziono precjoza warte ponad 100 milionów euro. Z hotelu Novotel zniknęła biżuteria firmy Chopard (1,4 miliona euro), a szwajcarski jubiler de Grisogono zgłosił kradzież naszyjnika o wartości dwóch milionów euro z imprezy w Antibes. Zdarzają się jednak klejnoty, których nikt się ukraść nie odważy. Na potrzeby tego tekstu na podstawie dziesiątków zestawień najsłynniejszych klejnotów świata stworzyliśmy własne. Pierwszy na naszej liście może się wydawać dość niepozorny. To pierścionek z cejlońskim szafirem i 17 brylancikami, który książę Karol podarował w dniu zaręczyn Dianie Spencer. Wywołał on początkowo coś w rodzaju skandalu. Nie był mianowicie wykonany na miarę, czego oczekiwano od zaręczyn na dworze królewskim, a dostępny dla każdego w ofercie domu jubilerskiego Garrard. Po latach książę William włożył ten właśnie pierścionek na palec Kate Middleton… Następnym klejnotem jest należąca do Wallis Simpson, przyszłej księżnej Windsoru, bransoletka Cartier w kształcie pantery. Urzekający maestrią wykonania klejnot trafił podobno jakiś czas temu do zbiorów Madonny. Nie zapominajmy też o królowej Elżbiecie II! Z jej niezliczonej kolekcji klejnotów wybieramy tiarę nazywaną „Girls of Great Britain and Ireland”. Ten klejnot w prezencie otrzymała od komitetu dziewcząt Brytanii i Irlandii królowa Maria. Ta z kolei ofiarowała go w dniu ślubu swojej wnuczce Elżbiecie… Pora opuścić brytyjski dwór. I zrobić miejsce na naszej liście dla wyjątkowych kamieni. Umieścimy na niej dwa. The Hope Diamond, czyli Diament Hope’a, jest największym znanym błękitnym brylantem, czyli oszlifowanym diamentem, na świecie. Ma też inną właściwość. Sprowadza podobno nieszczęście na swoich właścicieli (do tego wątku jeszcze powrócimy). Obecnie spoczywa w Smithsonian Natural History Museum w Waszyngtonie i po „Monie Lisie” przyciąga najwięcej zwiedzających. A dlaczego wybraliśmy The Tiffany Yellow? Ten ważący aż 128 karatów żółty brylant nosiła na zdjęciach promujących „Śniadanie u Tiffany’ego” w 1961 roku Audrey Hepburn. WIĘCEJ NA TEMAT: Dlaczego tak fascynują nas klejnoty? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć najnowsza wystawa w Paryżu! Klejnoty - przeklęte kamienie Wspomnieliśmy o złowróżbnym diamencie Hope’a. Ale i dzisiaj pełno na świecie kamieni, z którymi związane są tortury, cierpienie i śmierć. To tak zwane krwawe diamenty. Przez ich sprzedaż prowadzone są konflikty zbrojne w najbiedniejszych krajach Afryki. Kilka takich krwawych diamentów w 1997 roku podarował Naomi Campbell po kolacji wydanej przez Nelsona Mandelę Charles Taylor, dyktator Liberii odpowiedzialny za zbrodnie wojenne w Sierra Leone, Gwinei i na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Modelka prezent przyjęła. W 2010 roku musiała w tej sprawie zeznawać przed trybunałem w Hadze. Klejnoty jako dowody miłości Nie możemy jednak naszej opowieści o biżuterii skończyć w tak przygnębiający sposób. Wróćmy więc do świata glamouru i… miłości. Nie wszyscy wiedzą, że jedną z najwspanialszych kolekcji biżuterii na świecie stworzyła wielka gwiazda srebrnego ekranu Elizabeth Taylor. A właściwie stworzyli ją dla niej jej liczni mężowie. Aktorka brała bowiem ślub osiem razy, w tym dwukrotnie z Richardem Burtonem. Jest więc Elizabeth Taylor właścicielką niezwykłych ozdób do włosów Bvlgari („Jedyne słowo, które Elizabeth zna po włosku, to ta nazwa”, powiedział kiedyś Burton) i naszyjników ze szmaragdami Cartiera. Ale żadna z tych kosztowności nie może się równać z jej 68 karatowym brylantem w kształcie gruszki, nazywanym The Taylor–Burton Diamond. Kamień jest takich rozmiarów, że nie pasował do żadnego pierścionka, więc marka Cartier ozdobiła nim naszyjnik. „Nawet dla mnie był zbyt duży”, powiedziała aktorka. Po tym bon mocie w stylu dawnego Hollywood pora na wielki finał. Oczywiście mogłaby nim być piosenka „Diamonds Are Girl’s Best Friends”, czyli „Diamenty to najlepszy przyjaciel dziewczyny” z musicalu „Mężczyźni wolą blondynki” (1953). Ale my pożegnajmy się fragmentem utworu „Biżuteria” autorstwa niezastąpionego Jeremiego Przybory: „Skarżyła mi się wujenka, że gdy kochał wuj, to męka. Zadręczały ją te szały i brewerie. Za to radość niepomierną niosła jej wuja niewierność, bo jej całą zawdzięczała biżuterię. Hop, hop, hejże ha! Całą biżuterię…”.
Rooney Mara jako Audrey Hepburn w najnowszej biografii słynnej aktorki!
Jej najgłośniejsze role to przede wszystkim Dziewczyna z tatuażem oraz Carol. Rooney Mara to aktorka z niesamowitym potencjałem, jednak nie wszyscy doceniają jej umiejętności sceniczne. To właśnie ona ma wcielić się w postać Audrey Hepburn, w nowym filmie biograficznym o kultowej gwieździe Hollywood. Fani przyjęli tę wiadomość dość sceptycznie. ZOBACZ TEŻ: Kultowa sukienka Audrey Hepburn ze „Śniadania u Tiffany’ego” wciąż robi wrażenie! Powstanie nowy film biograficzny o Audrey Hepburn Najnowsza produkcja opisująca życie Audrey Hepburn to produkcja firmy Apple Studios. Zobaczymy w niej prawdziwą historię aktorki, która zagrała w takich produkcjach jak Rzymskie wakacje czy Śniadanie u Tiffany’ego. Stała się nie tylko ikoną amerykańskiego kina, ale również mody i stylu dla kobiet na całym świecie. Znana była również z działalności charytatywnej oraz z roli ambasadorki UNICEF. Zmarła w wieku 64 lat, przegrywając niestety walkę z rakiem. Rooney Mara jako Audrey Hepburn W najnowszej produkcji na temat życia Hepburn, w roli głównej wystąpi Rooney Mara, aktorka nominowana do Oscara za role w filmach Dziewczyna z tatuażem oraz Carol. Według informacji, które krążą w sieci, syn Hepburn jest zachwycony tym wyborem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczyła z anemią, miała ojca nazistę i wojenną traumę. Dziś 28. rocznica śmierci Audrey Hepburn Wyrażam absolutną aprobatę dla tej decyzji. Jestem zachwycony tym wyborem. Rooney Mara jest zachwycająca. Widać, że ma w sobie dużo miłości - powiedział Sean Ferrer w rozmowie z The New York Post Innego zdania są jednak fani Hepburn, którzy w Rooney Marze nie widzą odbicia gwiazdy Hollywood sprzed lat. Dla nich najlepszą kandydatką do roli byłaby Lily Collins, znana z głównej roli w serialu Emily w Paryżu. Póki co, nie znamy jeszcze daty premiery nowego filmu biograficznego, dlatego również role mogą ulec zmianie.
Powstaje niezwykły film dokumentalny o Audrey Hepburn. Premiera już w tym roku!
Audrey Hepburn, jedna z najpopularniejszych aktorek wszech czasów urodziła się 4 maja 1929 w belgijskim Ixelles. Minęło ponad 20 lat od jej śmieci, ale Hepburn wciąż pozostaje obiektem nieustającej fascynacji. Ciekawi wszystko: jej biografia, jej styl, a nawet to, co gotowała. Wydawać by się mogło, że wiemy na jej temat już wszystko. Ale wciąż jesteśmy zaskakiwani. W tym roku ukaże się niezwykłą produkcja „Audrey: More Than An Icon” (reż. Helena Coan), która ma ukazać Audrey, której jeszcze nie znamy! Powstaje niezwykły film dokumentalny o Audrey Hepburn. Premiera już w tym roku! Branża filmowa okrzyknęła ją jedną z najbardziej czarujących aktorek, choć ona sama uważała się za brzydulę. Długo skrywała kompleksy, jednak jej wygląd wyznaczył na lata nowy kanon urody. Dwa Oscary - za Rzymskie wakacje, gdzie zagrała księżniczkę u boku Gregory’ego Pecka, i za Śniadanie u Tiffany’ego, gdzie wcieliła się w dziewczynę do towarzystwa, uczyniły z niej gwiazdę. Mimo upływu lat, styl Audrey Hepburn z lat 50. i 60. nadal robi wrażenie i stanowi inspirację dla kobiet na całym świecie. Aktorka zawsze wybierała kobiece i subtelne projekty. Nie przepadała za wysokimi obcasami oraz kreacjami z dekoltami. Stawiała przede wszystkim na wygodę i nie chciała, aby strój krępował jej ruchy. To ona jako pierwsza postanowiła przenieść baletki na ulice. Bo Audrey kochała balet. Dlatego też twórcy najnowszego filmu dokumentalnego o legendarnej aktorce głównym motywem scenariusza uczynili właśnie taniec. Trzy uznane w środowisku baletnice odegrają poszczególne etapy życia Audrey Hepburn. Czy jeszcze zaskoczy nowy film „Audrey: More Than An Icon”? Produkcja ma zawierać niepublikowane wcześniej intymne wywiady, m.in. rozmowy z synem gwiazdy, Seanem Hepburn Ferrerem, byłą dyrektorką artystyczną Givenchy Clare Waight Keller i emerytowanym dyrektorem projektowym Tiffany & Co. Johnem Loringiem. Ponadto, produkcja swoją premierę ma mieć już 30 listopada bieżącego roku! Film dostępny będzie na DVD oraz w wersji VOD. Czy Wy też nie możecie się już doczekać? View Burdaffi on the source website
Kobiece kroje, luz i kokieteria, czyli moda w stylu lat 50.
Bogactwo wzorów i kolorów, kobiece fasony, luz i kokieteria – tak można pokrótce opisać modę lat 50. To wtedy pojawiły się fasony, które do dziś chętnie noszą kobiety na całym świecie – eleganckie spodnie cygaretki, mocno rozkloszowane spódnice do połowy łydki czy klasyczna szmizjerka. Po latach wojennego zaciskania pasa, kobiety w końcu mogły poczuć się piękne i zadbane. Dowiedz się więcej o modzie lat 50. i zainspiruj się fasonami, które odświeżą Twoją garderobę. Tło historyczne Lata 40. silnie naznaczone działaniami wojennymi zaowocowały pewną stagnacją na rynku modowym. Noszono w tym czasie bardzo proste (choć niepozbawione elegancji) modele, szyte głównie z kiepskiej jakości tkanin. Lata 50. powitano więc z nieskrywaną radością, bo oto w końcu dostępne stały się barwne, eleganckie i dobre jakościowo materiały, z których w końcu można było szyć bardziej wymyślne modele. Na modę lat 50. olbrzymi wpływ wywarło ówczesne kino – to ikony srebrnego ekranu wyznaczały trendy, które później tłumnie pojawiały się na ulicach. Marilyn Monroe, Brigitte Bardot, Grace Kelly, Audrey Hepburn, Sophia Loren – to na nie kobiety spoglądały tęsknym okiem, w mig wyłapując modowe nowinki. Platynowe loki Marilyn, mała czarna spopularyzowana przez Audrey Hepburn, rozkloszowane sukienki idealnie podkreślające talię Brigitte Bardot – Amerykanki i Europejki zgodnie naśladowały trendy dyktowane przez aktorki. Do dziś kojarzymy te nazwiska z określonym wizerunkiem – zadbanej, eleganckiej i zmysłowej kobiety. Jeśli więc wciąż szukasz swojego stylu, to koniecznie obejrzyj kilka filmów z gwiazdorską obsadą: Czy chciałby pan ze mną zatańczyć?, Pół żartem, pół serio, Śniadanie u Tiffany’ego i poczuj klimat lat 50., który zainspiruje Cię do porządków w Twojej garderobie. Audrey Hepburn Sophia Loren Moda lat 50. Co wtedy noszono? Lata 50. choć od współczesnej mody dzieli je przepaść niemal 70 lat, wydają się niezwykle aktualne pod kątem modowych trendów. Będziesz zaskoczona, jak wiele fasonów modnych w latach 50. masz dzisiaj w swojej szafie. Oto one: Sukienki i spódnice W latach 50. na ulicach najczęściej widywano sukienki i spódnice – koniecznie mocno rozkloszowane. Modele szyte z koła lub półkola albo z gęstymi marszczeniami i kontrafałdami, z długością do połowy łydki i wyraźnie zaznaczoną talią. Nie szczędzono tkaniny na bogate modele – po latach wojennej posuchy w końcu można było sobie pozwolić na taką rozrzutność. W tym czasie szerszą popularność zyskała też sukienka szmizjerka – zapinana na guziki z paskiem w talii, doskonale podkreślała kobiece kształty. Spodnie W tym okresie kobiety chętnie nosiły też spodnie. Spopularyzowane w latach 40. przez wojnę (praca w fabrykach i działania na frontach wojennych – wiele kobiet służyło też w armii!), miały na stałe zagościć w damskiej garderobie. Projektanci postanowili wyjść naprzeciw oczekiwaniom pań i dostosowali je do kobiecej figury – trudno się dziwić, że eleganckie cygaretki szturmem podbiły damskie serca. Krótkie sweterki Ten fason znasz pewnie z amerykańskich filmów – doskonała pani domu pojawiała się zwykle w równiutko zapiętym sweterku zaznaczającym talię i eleganckiej rozkloszowanej spódnicy – ten obrazek doskonale oddaje klimat mody lat 50. Komplety Tzw. bliźniaki – czyli bluzka i sweterek w tym samym kolorze, najczęściej wykonane z tej samej tkaniny. Ten model wielokrotnie pojawiał się też w kolejnych dekadach w roli modowego hitu. Paski, grochy, kratka vihy W latach 50. chętnie sięgano po tkaniny w marynarskie pasy, kratę i grochy. Ubrania miały być wyraziste i barwne – po latach wojennych oszczędności, stonowanych kolorów i sztucznych tkanin chciano sobie w końcu wynagrodzić niedostatek. Fryzury i dodatki Królowały krótkie, elegancko ułożone fryzury – pasma zakręcone na grube wałki i delikatnie podpięte nad karkiem. We włosach pojawiały się opaski i kokardy. Wśród dodatków prawdziwym hitem stała się niewielka torebeczka na łańcuszku – to model wprowadzony przez Chanel, który nie traci na popularności nawet dzisiaj. Buty Obowiązkowo na koturnie lub obcasie z delikatnym paseczkiem wokół kostki. Charakterystyczny model peep toe – czyli z odkrytymi palcami idealnie zgrywał się z sukienkami w stylu lat 50. Sukienka w stylu lat 50., czyli jaka? Najbardziej rozpoznawalnym elementem mody lat 50. jest mocno rozkloszowana sukienka. Z odsłoniętymi ramionami, z krótkim lub długim rękawem, wyraźnie zaznaczoną talią i szerokim, trapezowym dołem – ta sukienka podbiła rynek światowej mody. Podszyta krynolinową halką stała się uniformem pin-up girls. Noszona na co dzień i od święta. Wykonana z tkaniny w kwiaty, marynarskie pasy, grochy lub modną kratkę vichy. W formie koktajlowej: z ciemnych, jednolitych i lekko połyskujących tkanin w kolorze granatu, czerni, butelkowej zieleni, bordo – obowiązkowo zakładano do niej zdobne kapelusze, perły i oczywiście długie rękawiczki – w takim wydaniu każda kobieta wyglądała jak gwiazda filmowa. Brigitte Bardot Styl lat 50. na zawsze zmienił kierunek światowej mody. Wprowadził do obiegu modele, które nie tracą na popularności przez kolejne dekady – i co ciekawe, wcale nie wymagają udoskonalenia. Spodnie cygaretki, sukienka szmizjerka, dopasowany kardigan czy rozkloszowana sukienka to elementy, które każda kobieta powinna mieć w swojej szafie. Jeśli do tej pory styl retro kojarzył Ci się niezbyt pozytywnie ze starodawnymi modelami, które dawno straciły na aktualności, to pewnie teraz zmienisz zdanie i sama rozpoczniesz poszukiwania sukienek, które dodadzą Ci kobiecości. Inspiruj się doskonałym stylem lat 50. i naśladuj ikony srebrnego ekranu – łącz nowoczesność z klasyką i odśwież swoją garderobę, by wyglądać szykownie niezależnie od okazji.
„Perfumy mówią o kobiecie więcej niż jej charakter pisma” mawiał Christian Dior. Zobaczcie ukochane zapachy Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor i Marylin Monroe
Perfumy są nieodłącznym elementem naszego wizerunku. Gdy mamy ukochany zapach, którego często używamy, ludzie nas z nim kojarzą. Dlatego postanowiliśmy sprawdzić, które kompozycje zapachowe skradły serca największych ikon światowego kina i nie tylko! Co ciekawe, wszystkie nadal można kupić. Także w Polsce! Ale najpierw przeczytajcie fakty o perfumach, o których pewnie nie mieliście pojęcia! Ciekawostki o perfumach Najdroższe perfumy Jak dotąd najdroższy flakon perfum to Imperial Majesty od Clive'a Christiana, które kosztują... ok. 670 000 zł! Cena wynika jednak przede wszystkim z faktu, że sam zapach ukryty jest w buteleczce wykonanej z kryształu Baccarat i zwieńczony korkiem z 5-karatowym diamentem osadzonym w czystym złocie! Najdziwniejsze kompozycje Najczęściej wybierane perfumy to te łączące w sobie nuty kwiatowe i owocowe. Ale są też twórcy, którzy starali się wychodzić poza te ramy i tworzyć zapachy: kościoła, pralni, lakieru do paznokci i palonej gumy. Ten trend najmocniej rozwinął się dzięki marce Comme des Garcons, która wprowadziła tego typu produkty na początku lat 90. XX wieku. A w ślad za nimi poszli inni. Najlepiej sprzedające się perfumy Ten tytuł należy do Chanel n 5. I raczej nic nie wskazuje, by miało się to zmienić:-) Nos wart fortunę Najlepsi perfumiarze świata tak bardzo cenią sobie swoje umiejętności, że często ubezpieczają swoje nosy:-) Na największą sumę zrobił to Jean Carles (twórca perfum Miss Dior) - dokładnie na milion dolarów! Najdroższy składnik Najdroższy składnik perfum to szara ambra, czyli mówiąc dokładniej... wymiociny wieloryba. 1 kg tego składnika może kosztować nawet 100 000 złotych! A teraz zobaczcie jakich perfum używały największe gwiazdy. 1. Grace Kelly Ukochany zapach: woda perfumowana Fleurissimo CREED , ok. 900 zł 2. Lauren Bacall Ukochany zapach: L'Ombre Dans L'Eau DIPTYQUE, 420 zł 3. Marylin Monroe Ukochany zapach: Rose Geranium Bath Essence (mocno skoncentrowane perfumy do kąpieli) FLORIS, ok. 270 zł 4. Jackie Kennedy Ukochany zapach: woda perfumowana Joy JEAN PATOU (ok. 500 zł) 5. Elizabeth Taylor Ukochany zapach: woda toaletowa Bal à Versaille JEAN DESPREZ (122 zł) Zobacz także: Perfumy, które miały na sobie Kate, Diana i Królowa Elżbieta podczas królewskich ślubów - wiemy, gdzie je kupić! 6. Księżna Diana Ukochany zapach: Quelques Fleur HOUBIGANT (od 325 zł) 7. Audrey Hepburn Ukochany zapach: woda toaletowa L'Interdit GIVENCHY (ok. 200 zł) Które z nich wybierzesz?:-) Zobacz także: Nowe perfumy Kim Kardashian wyprzedały się w jeden dzień! Gwiazda zarobiła na nich majątek. Wiemy ile!
Luksusowa rezydencja Audrey Hepburn wystawiona na sprzedaż. Jej cena zwala z nóg!
4 maja 1929 roku urodziła się Audrey Hepburn. Poznajcie książkę z nieznanymi zdjęciami gwiazdy!
Karlie Kloss wciela się w... Marilyn Monroe i Audrey Hepburn. Zobaczcie dlaczego!