TYLKO W VIVIE! Artur Barciś wspomina, jak zakochał się w żonie. Wszystko zaczęło się w autobusie
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali.
O Arturze Barcisiu znów jest wyjątkowo głośno. Widzowie z entuzjazmem przyjęli informacje o powrocie aktora do kultowego "Rancza", a sam artysta przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów swojej kariery. Już 25 września w warszawskim Teatrze Polonia odbędzie się premiera "Balu w operze" Juliana Tuwima w jego reżyserii i wykonaniu. Jak powiedział w rozmowie z Kozaczkiem: „To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu”. Aktor wkrótce skończy także 70 lat, ale ani na moment nie zwalnia tempa. To dobry moment, by wrócić do rozmowy, która pokazuje go z zupełnie innej strony. W 2023 roku Artur Barciś i jego żona Beata udzielili Beacie Nowickiej niezwykle szczerego wywiadu o miłości, małżeństwie, wspólnym pokonywaniu życiowych kryzysów, rodzicielstwie i codzienności, którą budują razem od niemal czterech dekad. To opowieść o związku opartym na zaufaniu, wzajemnym szacunku i poczuciu humoru – warto przypomnieć ją właśnie teraz, gdy aktor przeżywa kolejny ważny zawodowy rozdział. ZOBACZ TEŻ: Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał Artur Barciś z żoną Beatą. Przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! – Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. – Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Ku- tza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. – To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. – Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. – I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. – Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. – Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. – Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. – Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. – Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. – To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. – Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. – Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Rozmawiała Beata Nowicka SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii
Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał
Artur Barciś od dekad pozostaje jednym z najbardziej cenionych polskich aktorów. Choć wkrótce będzie świętował 70. urodziny i formalnie jest już emerytem, nie wyobraża sobie życia bez pracy. W najnowszym wywiadzie opowiedział o wysokości swojego świadczenia, zawodowych planach i powodach, dla których nie zamierza przechodzić na klasyczną emeryturę.
Artur Barciś od lat udowadnia, że wiek nie musi oznaczać wycofania się z życia zawodowego. Wręcz przeciwnie — dziś ma przed sobą kolejne aktorskie wyzwania, wraca do jednej z najbardziej uwielbianych produkcji telewizyjnych i przygotowuje premierę wyjątkowego spektaklu. W tym samym czasie zdecydował się także otwarcie opowiedzieć o swojej emeryturze i finansach, rozwiewając wiele stereotypów dotyczących sytuacji polskich artystów. Artur Barciś kończy 70 lat, wraca do „Rancza” i wciąż zachwyca na scenie. Nie zwalnia tempa 12 sierpnia Artur Barciś skończy 70 lat. Dla wielu byłby to moment na zawodowe podsumowania, jednak w jego przypadku trudno mówić o zwalnianiu tempa. Aktor nie tylko wraca do roli Arkadiusza Czerepacha w kontynuacji kultowego „Rancza”, ale pozostaje również niezwykle aktywny na deskach teatru i realizuje kolejne projekty reżyserskie. Powstają nowe odcinki serialu „Ranczo. Zemsta wiedźm”, na które fani czekali niemal dekadę, a Barciś ponownie znajdzie się w gronie aktorów tworzących tę wyjątkową historię. To jednak tylko część jego zawodowych planów. Artysta od lat udowadnia, że nie zamyka się w jednym gatunku ani jednej roli. Równie swobodnie odnajduje się przed kamerą, jak i na scenie teatralnej, gdzie nieustannie podejmuje nowe wyzwania. Trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie ta różnorodność sprawia, iż publiczność wciąż chce oglądać go w kolejnych produkcjach. ZOBACZ TEŻ: Syn Joanny Racewicz zamknął ważny rozdział. Jej wyznanie o "pustym gnieździe" chwyta za serce Artur Barciś szczerze o emeryturze. „Nie traktuję swojego zawodu jako przykrego obowiązku” W rozmowie z VOX FM aktor otwarcie przyznał, że choć formalnie posiada już status emeryta i pobiera świadczenie, nie zamierza rezygnować z pracy. Jak podkreśla, aktorstwo nigdy nie było dla niego przykrym obowiązkiem, lecz czymś znacznie ważniejszym. „Nie traktuję swojego zawodu jako przykrego obowiązku, który chciałbym jak najszybciej porzucić. Kocham to, co robię. Dla mnie to nie tylko praca, ale styl i sens życia. Dopóki będę czuł się potrzebny oraz sprawny, dopóty będę grał. Na klasyczną emeryturę na pewno nie odejdę, choć formalnie status emeryta już posiadam, pobieram świadczenia. Pracowałem na nie przez wiele lat i uczciwie płaciłem składki, więc mi się należą” – powiedział. Barciś nie unikał również tematu finansów. W przeciwieństwie do wielu przedstawicieli środowiska artystycznego przyznał, że nie narzeka na wysokość swojego świadczenia. Jednocześnie zaznaczył, że obecny styl życia sprawia, iż sama emerytura nie byłaby wystarczająca. „Uważam, że moja emerytura jest całkiem przyzwoita - po prostu dostałem taką, na jaką zasłużyłem. Oczywiście, biorąc pod uwagę mój obecny styl życia, sama ta kwota by mi nie wystarczyła. Ponieważ jednak wciąż aktywnie pracuję jako aktor i reżyser, nie mam żadnych problemów finansowych” – dodał. Najbliższe miesiące przyniosą Arturowi Barcisiowi kolejne ważne zawodowe wydarzenie. Aktor przygotowuje premierę spektaklu, który – jak sam przyznaje – może okazać się największym wyzwaniem w całej jego karierze. „25 września w Teatrze Polonia w Warszawie odbędzie się premiera „Balu w operze” Juliana Tuwima. To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu” – podsumował. Tylko z VIVA! Bez Tabu: Tak wygląda dom Beaty Ścibakównej i Jana Englerta. Aktorka zdradziła kulisy: „Nie lubię w sobie tej cechy, a ona narasta”
Tak dziś wygląda Czerepach z "Rancza". Artur Barciś zaskoczył fanów metamorfozą. "10 lat młodziej!"
Artur Barciś dołączył do ekipy pracującej nad długo wyczekiwanym, 11. sezonem serialu „Ranczo”. Aktor ponownie wciela się w Arkadiusza Czerepacha i z tej okazji przeszedł wyraźną metamorfozę. Kulisy przemiany pokazał w mediach społecznościowych, a jego nowy-stary wizerunek błyskawicznie wywołał falę komentarzy wśród fanów kultowej produkcji.
Fani "Rancza" mają kolejny powód do radości. Artur Barciś oficjalnie wrócił na plan 11. sezonu kultowego serialu i ponownie wcielił się w Arkadiusza Czerepacha. Zanim jednak stanął przed kamerą, przeszedł efektowną metamorfozę – pożegnał charakterystyczny zarost i oddał się w ręce charakteryzatorek. Efekt zachwycił internautów, którzy nie szczędzili komplementów i już odliczają dni do premiery nowych odcinków. Artur Barciś rozpoczął zdjęcia do 11. sezonu „Rancza” Zdjęcia do 11. sezonu serialu „Ranczo” rozpoczęły się na początku czerwca. Choć część obsady zdążyła już zrealizować swoje sceny, dopiero teraz na planie pojawił się Artur Barciś, od lat związany z jedną z najbardziej charakterystycznych postaci serialu – Arkadiuszem Czerepachem. Na potrzeby powrotu do tej roli aktor zrezygnował z długiego zarostu, z którym na co dzień był kojarzony w ostatnich latach. Następnie przeszedł charakteryzację, dzięki której ponownie stał się serialowym Czerepachem. Kulisy pierwszego dnia zdjęciowego pokazał w materiale udostępnionym przez Telewizję Polską na Instagramie. W nagraniu relacjonował kolejne etapy przygotowań do wejścia na plan. „Pierwszy dzień na planie »Rancza«. Dzisiaj jeszcze nie mam zdjęć, ale dokonam metamorfozy. Tak wygląda plan. Wchodzę do charakteryzatorni jako Artur Barciś, a wyjdę jako...” Po zakończeniu charakteryzacji dodał: „Te panie zrobiły ze mnie Czerepacha. Będzie się działo”. ZOBACZ TEŻ: Powrót do „Rancza” okazał się dla niej wyjątkowy. Emilia Komarnicka ujawniła kulisy Metamorfoza Artura Barcisia przyciągnęła uwagę fanów Nowy wygląd aktora bardzo szybko stał się tematem komentarzy internautów. Wielu z nich zwróciło uwagę przede wszystkim na brak brody, podkreślając, że dzięki temu Artur Barciś wygląda znacznie młodziej. Pod nagraniem pojawiły się liczne wpisy fanów, którzy nie kryli entuzjazmu. „Panie Arturze, bez tej brody wygląda pan na 10 lat młodszego. Myślę, że mógłby pan utrzymać ten stan rzeczy po skończeniu kręcenia scen do serialu”. Nie zabrakło także komentarzy osób, które już odliczają czas do premiery nowych odcinków. „Rety, jeszcze się lato dobrze nie zaczęło, a ja bym już chciała jesień i odcinki”. Kolejni widzowie pisali: „Czekamy na Pana znakomitą grę. Powodzenia!”. Pojawiły się również odniesienia do kultowej postaci Czerepacha. „Geniusz... Geniusz”. oraz: „Już po oczach Czerepach widzę, że tobie ta radość przeszła i już knucie się zaczęło”. Wśród komentarzy znalazły się także głosy podkreślające, jak bardzo zmienił się wygląd aktora. „Bez brody zupełnie dwie inne osoby! »Arku jak na to czekałam«”. Na Instagramie Artura Barcisia internauci również nie szczędzili komplementów. „Panie Arturze, proszę mi wybaczyć ale jako Czerepach wygląda pan o 15 lat młodziej”. Pojawiły się także wpisy: „Świetnie panie Arturze!”, „Najlepsza postać w całym serialu”, „Dla pana będę serial oglądać, ulubiona postać”, „Nie mogę się doczekać jesieni z 'Ranczem'”. Czerepach od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych bohaterów „Rancza” Arkadiusz Czerepach od lat jest jedną z najbardziej wyrazistych postaci serialu „Ranczo”. W produkcji pełni rolę prawej ręki wójta, a później senatora i prezydenta Pawła Kozioła. Odpowiada za polityczne strategie oraz zakulisowe działania w Wilkowyjach. Powrót tej postaci do nowych odcinków był jedną z informacji, na które fani czekali od momentu ogłoszenia kontynuacji serialu. CZYTAJ TEŻ: Ulubiony aktor "Rancza" nie ukrywa swojego wyznania. Należy do mniejszości religijnej i jest z tego dumny Artur Barciś o powrocie na plan. Radość miesza się ze smutkiem Powrót do „Rancza” jest dla Artura Barcisia ważnym wydarzeniem. Aktor podkreślił, że ponowne spotkanie z obsadą miało wyjątkowy charakter. Jak powiedział w rozmowie z Plejadą: „Spotkaliśmy się już z obsadą. Mieliśmy próbę czytaną z większością aktorów. To było bardzo serdeczne i miłe spotkanie, bo się lubiliśmy i nadal lubimy. To jest taka ranczerska rodzina, więc nic dziwnego, że jest nam tak miło. Przykro jedynie, że niestety nie wszyscy mogą być z nami”. Słowa aktora pokazują, że rozpoczęcie prac nad nowym sezonem wiąże się nie tylko z radością z powrotu kultowej produkcji, ale także z pamięcią o członkach obsady, których zabraknie podczas realizacji nowych odcinków.
Żak pokazał zdjęcie z Barcisiem. Fani wzruszeni, ale ich relacja prywatnie to zupełnie inna historia
Choć Cezary Żak i Artur Barciś przez lata tworzyli niezapomniane duety na ekranie, ich relacja prywatna była tematem wielu spekulacji. Teraz, wspólne zdjęcie opublikowane przez Żaka na Instagramie wywołało falę sentymentu u fanów obojga aktorów. Czy to początek nowego rozdziału w ich znajomości?
Cezary Żak i Artur Barciś zdobyli serca widzów dzięki rolom w serialach "Miodowe lata" i "Ranczo". Ich ekranowa chemia była niezaprzeczalna, co sprawiło, że wielu fanów wierzyło w równie bliską relację poza kamerami. Jednak aktorzy wielokrotnie podkreślali, że ich znajomość opiera się głównie na współpracy zawodowej. Cezary Żak i Artur Barciś: Przyjaciele tylko na ekranie? Mimo wspólnych projektów aktorzy od lat podkreślają, że ich relacja poza planem filmowym nie jest bliska. Artur Barciś przyznał, że choć darzą się sympatią i lubią wspólnie pracować, nie są serdecznymi przyjaciółmi. Aktor podkreślił, że różnice w charakterach mają wpływ na ich relację. Cezary Żak również odniósł się do ich relacji w podcaście "Wojewódzki&Kędzierski". Aktor przyznał, że nie przyjaźni się z Barcisiem, ponieważ słowo "przyjaźń" traktuje bardzo poważnie i trudno mu je zastosować w kontekście zawodowych relacji. Podkreślił jednak, że lubią ze sobą grać i cenią sobie wspólną pracę. ZOBACZ TEŻ: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Wspólne projekty mimo różnic Choć nie mają bliskiej relacji prywatnej, Żak i Barciś kontynuują współpracę zawodową. Obecnie występują razem w spektaklu "Słoneczni chłopcy", który cieszy się dużym zainteresowaniem publiczności. Ich profesjonalizm i umiejętność oddzielenia życia prywatnego od zawodowego pozwalają im tworzyć niezapomniane kreacje sceniczne. Cezary Żak i Artur Barciś na nowym zdjęciu! Fani zachwyceni W piątkowy wieczór Cezary Żak opublikował na swoim profilu na Instagramie zdjęcie, na którym pozuje z Arturem Barcisiem. Fotografia została wykonana w czasie przerwy przed występem w Och-Teatrze. W opisie posta Żak napisał: "Głodnemu lód na myśli, szczególnie przed spektaklem „Słoneczni chłopcy". Publikacja zdjęcia wywołała lawinę pozytywnych komentarzy od fanów. Internauci nie kryli radości z ponownego spotkania aktorów. "Najlepszy duet aktorski wszech czasów", "Widzę, że moje ulubione Duo wójta i Czerepacha wróciło", "Czemu Ci Panowie nie dostaną jakiegoś show razem ja się pytam", "Zobaczenie Państwa wczoraj na scenie to spełnienie marzeń z dzieciństwa" — pisali zachwyceni fani. SPRAWDŹ TEŻ: Polski akcent w hitowej komedii! Ten film rozgrzeje ci lato do czerwoności
Artur Barciś chciał zrezygnować ze swojej ponadczasowej roli: „Nie chciałem mieć czegoś takiego w życiorysie”
Aktor opowiedział także o relacji z Cezarym Żakiem
Artur Barciś pierwszy raz na deskach teatru stanął ponad cztery dekady temu. Od tamtego czasu udało mu się rozwinąć karierę jako rozpoznawalny aktor, ale także ceniony reżyser. Teraz udzielił Plejadzie wywiadu, w którym wspomniał początki kultowego serialu „Miodowe lata”, który przyniósł mu ogólnopolską rozpoznawalność. Opowiedział także o współpracy na planie sitcomu z innymi aktorami oraz o swojej relacji z Cezarym Żakiem. Artur Barciś omal nie zrezygnował z roli Norka w „Miodowych latach” Serial „Miodowe lata” pojawił się na ekranach polskich telewizorów już 26 lat temu. Zapytany o to, jak wspomina początki programu, Artur Barciś przyznaje, że miał do tego projektu bardzo mieszane uczucia. Chociaż finalnie bardzo się cieszy, że mógł wcielić się w postać Tadeusza Norka, na początku był bardzo sceptycznie: „To był dobry czas. Dla nas to było wyzwanie. Na początku bardzo się przestraszyłem. Ale nie tego, że serial będzie kręcony na żywo, z udziałem publiczności. Tylko że to będzie sitcom — w najgorszym tego słowa znaczeniu” zaczął, oraz dodał: bardzo nie odpowiadał mu format serialu komediowego: Później aktor wyjaśnił, że o mały włos nie odstąpił swojej roli. „W tamtych czasach był na ekranach taki sitcom „13 posterunek”. Bardzo mi się nie podobał. To było właśnie w tej konwencji, takiego wygłupu, parodii. Dla mnie to było niedobre. Jeżeli „Miodowe lata” miały być takie, to ja nie chciałem mieć czegoś takiego w życiorysie” przyznał. Na szczęście reżyser Maciek Wojtyszko przekonał go, żeby został: „Słuchaj, w ogóle się nie bój. Bo my to zrobimy zupełnie inaczej jak dramat. I to będzie śmieszne” miał mu obiecać. „Tak tworzyliśmy te postaci, że z ich punktu widzenia tam nic śmiesznego nie było. Tam był permanentny dramat. Oni szybko chcą zarobić jakieś pieniądze, próbują oszukać żony, różnych sposobów się imają, żeby jakoś sobie w tym życiu radzić, ale to wszystko jest bardzo serio i dlatego jest śmieszne” opowiadał Artur Barciś Kamilowi Frątczakowi z serwisu Plejada.pl. Zobacz także: Była jego bratnią duszą, kochał się w niej bez wzajemności. Daria Trafankowska złożyła mu propozycję Artur Barciś — relacja z Cezarym Żakiem Aktor wspomniał także, że pracę nad „Miodowymi latami” wspomina dziś ciepło, jednak nie zaprzecza, że tak jak w każdej innej pracy, zdarzały się nieporozumienia. „Różne były sytuacje przy tego rodzaju bardzo intensywnej pracy. Natomiast po prostu w ciągu kilku lat tej współpracy czasami zdarzały się jakieś starcia, nieporozumienia. Jak się żyje ze sobą bez przerwy, no to jest to zupełnie naturalne. Po tylu latach ja już nie pamiętam w ogóle takich sytuacji, staram się to wypierać. Wspominam to bardzo dobrze i mam taki rodzaj satysfakcji, że grałem w takim serialu, który już zostanie i który ciągle żyje w pamięci widzów” opowiadał Plejadzie. Czytaj również: Cezary Żak i Artur Barciś stworzyli niezapomniane duety. Prywatnie nie udało im się zaprzyjaźnić Duet z Cezarym Żakiem jednak nie rozpadł się po zakończeniu „Miodowych lat”. Później obaj aktorzy zagrali razem także w „Ranczu”. Chociaż współpracują ze sobą już od wielu lat i wydawałoby się, że znają się „od podszewki”, Artur Barciś przyznał, że tak naprawdę nie łączy ich aż tak wiele oprócz wzajemnego szacunku i zwykłego koleżeństwa. „My pracujemy, jesteśmy bardzo zajęci i znamy się bardzo długo. Nie zawsze tak jest, że trzeba być w jakiejś bardzo bliskiej, serdecznej relacji, żeby razem pracować”, mówił, oraz dodał: „My się bardzo lubimy i lubimy ze sobą pracować, ale nie jesteśmy serdecznymi przyjaciółmi. Nie dzwonimy do siebie codziennie z jakimiś problemami, nie chodzimy na piwo, chociaż spotykamy się dosyć często” czytamy. Źródło: Plejada
Była jego bratnią duszą, kochał się w niej bez wzajemności. Daria Trafankowska złożyła mu propozycję
"Kochałem się w niej, tylko że ona zawsze miała swoich chłopaków”
Niesamowite, jak szybko mija czas. Daria Trafankowska odeszła w 2004 roku, a pamięć o niej jest wciąż żywa. Niewiele osób wiedziało, że z Arturem Barcisiem łączyła ją wyjątkowa więź. Choć aktor przed laty był platonicznie zakochany w swojej koleżance, nigdy nie było to nic dwustronnego. Zamiast tego, pielęgnowali swoją przyjaźń. Aktualizacja na VUŻ: 11.10.2024 r. Artur Barciś o Darii Trafankowskiej. Aktor darzył ją platonicznym uczuciem Poznali się w szkole teatralnej. Barciś przyjechał do Łodzi na egzaminy wstępne, niezwykle zestresowany i niepewny siebie. Wybrał Łódź, ponieważ był pewien, że w Warszawie czy Krakowie nie będzie miał żadnych szans. Czekając na swoją kolej podeszła do niego piękna dziewczyna. Była to Daria Trafankowska, która również próbowała swoich sił w łódzkiej filmówce. CZYTAJ: Na ekranie stworzyli niezwykły duet. Piotr Garlicki pierwszy raz mówi o stracie Darii Trafankowskiej Ten drobny gest, serdeczność i ciepło ze strony Trafankowskiej sprawiły, że Artur Barciś zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Później jednak zrozumiał, że uczucie jest jednostronne. Trafankowską zawsze otaczał wianuszek adoratorów. Zaoferowała mu jednak przyjaźń, która okazała się znaczenie cenniejsza niż miłość. Do dziś jest jej wdzięczny za to, co ich połączyło. Artur Barciś i Daria Trafankowska: przyjaźń na całe życie I tak od pierwszego dnia studiów, trzymali się razem. Choć Barciś nie był przekonany do wyjazdu do Warszawy, Daria go przekonała. Stało się. Pojechali razem, wspierając się w początkach swojej kariery. Trafankowska miała niezwykle dobre serce. Barciś w swojej książce wspominał, że czasem trudno było mu na to patrzeć, bo bardzo poświęcała się dla innych. Pożyczała im pieniądze, a w jej domu zawsze każdy znalazł ukojenie i bezpieczny kąt. Taka była. Nie oczekiwała niczego w zamian. ZOBACZ TEŻ: Daria Trafankowska gasła na oczach całej Polski, odeszła 20 lat temu. „Naj­więk­szy strach odczuwam, gdy mnie nic nie bo­li" O jej chorobie Barciś dowiedział się, jako jeden z pierwszych. Był to dla niego szok i niedowierzanie. Stanął jednak na wysokości zadania i wpierał przyjaciółkę do samego końca. Zawsze mogła liczyć na jego wsparcie, dobre słowo i uśmiech. Do dziś Barciś ciepło wspomina ukochaną "Dusię", nie mogąc pogodzić się z myślą, że nie ma jej już wśród nas. Źródło: Pomponik, książka "Artur Barciś. Aktor musi grać, by żyć. Rozmawia Kamila Drecka" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnKqTDR-99c722e.jpg" width="1491" height="2190" alt="24-10-2000, Warszawa, Daria Trafankowska, aktorka Teatru Powszechnego, Na dobre i na zle, WIECEJ NA SLAJDACH W FORUM,Image: 429764106, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Michal Gmitruk / Forum" title="imgnKqTDR-99c722e" />
Artur Barciś nie kryje rozgoryczenia. Obawia się o swoją przyszłość, mówi o współpracy z Żakiem
Odniósł się też do zwolnienia z „M jak miłość”
Dla większości widzów do dziś pozostaje sympatycznym Tadziem Norkiem z „Miodowych lat”. Przez lata był jednym z najpopularniejszych aktorów i nie mógł narzekać na brak propozycji zawodowych. Teraz jednak okazuje się, że jego sytuacja nie maluje się w zbyt jasnych barwach... Choć jeszcze do niedawna mógł przebierać w propozycjach, to obecnie nastał czas zawodowej posuchy. Artur Barciś nie kryje, że obawia się o przyszłość swoją i swoich bliskich... Artur Barciś: kariera. Aktor nie dostaje nowych propozycji Na swoim koncie ma wiele wspaniałych kreacji aktorskich, dzięki którym zdobył ogromną popularność, sympatię widzów oraz uznanie krytyków. Choć Artur Barciś występował między innymi w filmach Hoffmana czy Kieślowskiego, to największą sławę bez wątpienia przyniosły mu seriale. Nie sposób tutaj nie wspomnieć o jego roli w „Miodowych latach”, w których wraz z Cezarym Żakiem stworzyli niezapomniany, lubiany duet. Później aktorzy spotkali się jeszcze na planie „Rancza”. I ta produkcja okazał się hitem. Mimo że przez lata był jednym z najpopularniejszych aktorów, to okazuje się, że obecnie Artur Barciś wcale nie przebiera w nowych ofertach, a jego sytuacja zawodowa nie jest zbyt kolorowa. W rozmowie z Plotkiem odniósł się do pytania, co decyduje o tym, że aktor przyjmuje konkretną ofertą, by zagrać w serialu czy filmie. „Żeby móc podjąć jakąś decyzję, czy chcę w tym zagrać, czy nie, trzeba te propozycje dostać. Ja nie dostaję żadnych propozycji, w tej chwili nie mam żadnych filmowych planów. Nikt tam o mnie nie zabiega”, wyznał z żalem Artur Barciś. Czytaj też: Roksana Węgiel zdradziła, co zrobi, jeśli wygra Taniec z Gwiazdami. Padła konkretna deklaracja! Artur Barciś, Cezary Żak, Miodowe lata, Warszawa 2002 Artur Barciś o pracy z Cezarym Żakiem i zwolnieniu z „M jak miłość” Przy poprzednich rolach najważniejsze były dla niego obsada oraz scenariusz. „Zwracam na to uwagę z kim będę grał. To daje szansę stworzenia dobrej kreacji, dobrej roli, bez dobrego partnera się nie da zagrać”, dodał w rozmowie z Plotkiem. Artur Barciś wspomniał również o Cezarym Żaku, z którym unika wspólnych projektów. „My już jesteśmy tak opatrzeni razem, więc nie mamy ochoty na to, żeby tak cały czas grać ciągle ze sobą. Walczymy troszeczkę z wizerunkiem, który stworzył "Miodowe lata" i "Ranczo". Postanowiliśmy sobie dać odpocząć od siebie, ale gramy w teatrze. Nie przestaliśmy się przyjaźnić. Artystycznie czujemy, że nie chcemy być taką dyżurną parą komediową”, wyjaśnił. Nie każdy pamięta, że Artur Barciś grał również w „M jak miłość”, jednak nie zagrzał tam długo miejsca. W rozmowie z Plotkiem nie krył rozczarowania i rozgoryczenia tym, jak potraktowała go produkcja. „Nie odszedłem z "M jak miłość". To ze mnie zrezygnowano. Nikt mnie nie poinformował nawet, że tej postaci już nie będzie. Po prostu odszedł Kacper Kuszewski i ponieważ ja byłem związany z tą rodziną, to ten wątek poszedł gdzieś w bok”, wyjaśnił aktor po latach. Zobacz także: Zachwyca talentem! Córka Jana Englerta ma 23 lata i również jest aktorką Artur Barciś, Próba medialna spektaklu Trans-Atlantyk, 2018 Cezary Żak, Artur Barciś, spektakl Słoneczni chłopcy w Och-Teatrze Warszawa, 06.12.2021
Dom Artura Barcisia to prawdziwa oaza. Wraz z żoną są tam nieziemsko szczęśliwi
Artur Barciś wraz z żoną 25 lat temu wybudowali niesamowity dom pod Warszawą. Do dziś jest to ich oaza, którą zdecydowanie bardziej cenią niż celebrycki świat. Mogą tutaj obcować z ukochaną naturą, pielęgnować ogród i kwiaty. Jest tu cicho i spokojnie. To prawdziwy raj. Jak mieszka Artur Barciś wraz z małżonką? ZOBACZ TEŻ: Małgorzata Ostrowska-Królikowska przyjęła zaproszenie do "Tańca z Gwiazdami" za namową bliskiej osoby Dom Artura Barcisia to oaza spokoju Kiedy pierwszy raz pojawili się w miejscu, w którym dziś stoi ich dom, nie wiedzieli jeszcze, że przed nimi sporo pracy. „Musieli się tu napracować, bo przy płocie był okop z czasów wojny. Żeby zrobić przejazd dla samochodów, to musieli nawrzucać tam dużo różnych dziwnych rzeczy”, powiedziała Beata Barciś dla VIVY.pl. Nietypowa okolica domu sprawiła, że potrzebowali również pomocy w przygotowaniu całego terenu. Udzielali im jej... saperzy. „Sami znaleźliśmy zresztą granat na naszej działce. Ogrodziliśmy go czerwonymi chorągiewkami, żeby tego nie dotknąć. Potem przyjechał gazikiem saper, podszedł, wziąć granat, wrzucił na pakę gazika i odjechał”, opowiedział nam Artur Barciś. Dom położony blisko lasu jest dla nich teraz prawdziwą oazą spokoju. Mają niezwykły ogród, a po dachu pną się cudowne kwiaty, które latem niesamowicie kwitną. W domu jest kominek, ogromna przestrzeń i cisza. Właśnie jej potrzebowali Barcisiowie najbardziej. Zobaczcie zdjęcia, którymi dzielą się z fanami. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="684" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fbarcislandia%2Fposts%2Fpfbid0s2bLZB1cbWTT37vtpXWqWq3fLGM5zrvPjrtY5mCYWWjCPQub4b7UVDEGTtDJKJ4gl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="684" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fbarcislandia%2Fposts%2Fpfbid0he55tfuKkBW6vJtFYbg9uyaMZAzmJShr1PFx1TLxaZ6bkp9kM4rgS2f4uPPAfx5wl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="590" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fbarcislandia%2Fposts%2Fpfbid02RQ8eJCmuHYDnuSSyXmTzyegQtykjmTWZBKNkgaSw9r4bpRTSZAMVS4Q6PVumUWMMl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Artur Barciś o niełatwym dzieciństwie i dorastaniu: „Byłem drobniutki, chorowity”
„Na scenie poczułem, co to znaczy być podziwianym. Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłem”
Artur Barciś to aktor, który na ekranach polskich telewizorów pojawia się już od ponad 40 lat. Jak mówił, już jako dziecko wiedział, co chce robić. Praca przed kamerą czy w teatrze jest dla niego całym życiem i jak mówi, chce robić to do końca swoich dni. Jak wyglądało dzieciństwo i okres dorastania jednego z najbardziej znanych polskich aktorów? Dzieciństwo Artura Barcisia. Już w podstawówce wiedział, że chce zostać aktorem Artur Barciś urodził się 12 sierpnia 1956 r. w Kokawie, małej wsi w województwie śląskim położonej 15 kilometrów od Częstochowy, jako syn magazyniera i pracownicy kasy biletowej. To właśnie w tym mieście po raz pierwszy miał styczność z teatrem. „Byłem w zerówce bądź w pierwszej klasie, kiedy poszliśmy do Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie. Wystawiano bajkę o zajączku. Znalazłem się w miejscu przecudownym, które od razu pokochałem” mówił w rozmowie z Anną Kalita dla portalu Gazeta.pl. Jak kontynuował, to właśnie to wydarzenie sprawiło, że odnalazł drogę, którą zdecydował się pójść w przyszłości. „Niedługo potem pojawiła się u mnie myśl, żeby zostać aktorem. Moja szkoła podstawowa w Rędzinach koło Częstochowy powstała w ramach akcji tysiąc szkół na tysiąc lat państwa polskiego. Była nowa, piękna i miała scenę” wspominał. Według jego relacji, placówka miała świetne podłoże, by już w tym wieku mógł rozwijać swoje talenty: „Mieliśmy prawdziwą scenę. Z kurtyną i kulisami. Zapisałem się do szkolnego chóru, z czasem zostałem solistą” możemy przeczytać. Okazuje się, że występy na scenie przyniosły mu w życiu ogromną zmianę. Właśnie dzięki temu udało się mu rozwinąć, chociaż początkowo nie zapowiadało się na to, by zdolny był porywać tłumy. Aktor wyznał, że jako dziecko był raczej wątłej budowy. Zobacz również: Radosław Pazura szczerze o starszym bracie. Mówi o jego sukcesach i... zazdrości Anna Gronostaj i Artur Barciś, 1983 r. Artur Barciś o dzieciństwie: „byłem drobniutki, chorowity” Aktor wyznał, że już od debiutu na szkolnej scenie odkrył prawdziwą magię, którą kryje to miejsce. „Na scenie poczułem, co to znaczy być podziwianym. Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłem” mówił w wywiadzie. Główną przyczyną tej nagłej zmiany był fakt, że zanim zajął się sztuką, raczej nie wyróżniał się z tłumu. „[Byłem] drobniutki, chorowity. Taki jakiś niewydarzony. Zawsze czułem się gorszy. A gdy wszedłem na scenę, wszystkie kompleksy zniknęły” opowiadał, oraz dodał: „Byłem najszczęśliwszym dzieckiem na świecie”, co było dla niego wielką odmianą. Wcześniej rówieśnicy nie darzyli go szacunkiem. „W szkole czułem się nieważny, byle jaki, pomiatany, a kiedy wchodziłem na scenę, stawałem się zupełnie kimś innym. Kimś, na kogo wszyscy patrzą, komu biją brawo, a najważniejsze było to, że tam się czułem bezpieczny, nikt nic mi nie mógł zrobić. Tam byłem szczęśliwy” cytował portal zwierciadło.pl. Jak wiadomo nie od dziś, dzieciństwo aktora nie było usłane różami. Chociaż dzięki występom odnalazł swoją domenę, nadal było mu bardzo trudno. Jego rodzice ledwo wiązali koniec z końcem, ciężko pracowali w swoich zawodach oraz dodatkowo zarządzali gospodarstwem. W końcu podjęli decyzję, że Artur Barciś — środkowy z trzech synów — zamieszka z babcią. „My wszyscy, jak to na wsi, musieliśmy pomagać w polu rodzicom, a ja byłem słaby, chorowity, uczulony na mnóstwo rzeczy, choć nieraz pewnie, jak się dzisiaj domyślam, wykorzystywałem ten fakt i symulowałem chorobę, żeby mi odpuścili” wyznał. Czytaj także: Katarzyna Sokołowska o macierzyństwie: „Ta droga była bardzo długa” Artur Barciś: „Kocham aktorstwo. Chcę grać do końca życia” Na szczęście rodzice aktora wspierali jego wybór. Teatr i sztuka były im również bardzo bliskie, nawet ich pierwsze spotkanie odbyło się właśnie za ich pomocą. „Mama grała w sztukach, on [ojciec aktora — przyp. red.] je reżyserował i sam też w nich grał. Wystawiali sztuki popularne” mówił. Artur Barciś po ukończeniu szkoły podstawowej poszedł do Liceum Ogólnokształcącego w Rudnikach, a później studiował na Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Właśnie tam zdobył warsztat, który później wykorzystał w dziesiątkach filmów i sztuk. Reszta jest już historią, i to bardzo obszerną. Aktor zagrał bowiem w ponad stu produkcjach, m.in. w „Znachorze”, „Ranczu” czy kultowym serialu komediowym „Miodowe Lata” u boku Cezarego Żaka. Artur Barciś, Cezary Żak, Miodowe lata, Warszawa 2002 r. Praca jest dla niego wszystkim. Nie tylko źródłem dochodu, ale przede wszystkim nieprzemijającą miłością. „Kocham aktorstwo. Chcę grać do końca życia” mówił. Jak wyznał, nadal ma dużo marzeń związanych z pracą. „Cały czas wierzę, że zagram najlepszą rolę swojego życia! Niemniej pomyślałem sobie ostatnio, że gdyby tak się nie stało, to gdzieś tam z tyłu głowy mam, że już i tak nie jest źle” mówił w rozmowie dla Gazety.pl. W życiu prywatnym chce tylko zdrowia dla siebie i swoich najbliższych: rodziny, ukochanej żony Beaty, syna i wnuczek. Czytaj też: Irena Lepper wszystko mu wybaczała i zawsze czekała na jego powrót. Andrzej Lepper nie był jej wierny Artur Barciś w programie Demakijaż, 2022 Artur Barciś z żoną, Beatą Barciś, Viva! 7/2023
Artur Barciś zagrał w nowej ekranizacji Znachora. Na początku był sceptyczny, później nie mógł powstrzymać łez
„Przyznam, że ścisnęło mi gardło i to dość mocno”
Był 1982 rok, gdy na ekrany wyszedł film Znachor w reżyserii Jerzego Hoffmana. To druga filmowa ekranizacja powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Produkcja szturmem podbiła serca fanów i wciąż zachwyca kolejne pokolenia. Niedawno na platformie Netflix pojawiła się współczesna adaptacja dzieła pisarza. Znachora obejrzało już kilkanaście milionów widzów, a to jeszcze nie koniec. W obu filmach pojawia się Artur Barciś. Aktor nie ukrywa emocji i w rozmowie z „Faktem” opowiada o pracy na planie produkcji. Co czuł, gdy po raz pierwszy obejrzał nową adaptację? Artur Barciś o roli w Znachorze Czterdzieści lat temu wcielił się w Wasylkę, który dzięki profesorowi Wilczurowi odzyskuje władzę w nogach. To był jego filmowy debiut przy wspaniałej obsadzie, reżyserze. Teraz Artur Barciś powrócił w nowej adaptacji Znachora w zupełnie innej roli. Aktor stworzył postać lokaja państwa Czyńskich. Ale nie od razu podszedł do całej inicjatywy z entuzjazmem. Wręcz przeciwnie! „Przyznaję, że na początku byłem sceptyczny, jak większość zresztą, bo po co robić kolejny raz film, który jest swoim gatunkowym arcydziełem? Ale zacząłem czytać scenariusz. Tak mnie wciągnął, że wiedziałem, że to może się udać”, zwierzył się w rozmowie z Andrzejem Kulaskiem dla serwisu Gazeta.pl. Powrót na plan po 40 latach był dla niego wyjątkową przygodą. „Wiedziałem jednak, że to celowy zamysł Netflixa, by w jakiś sposób połączyć te dwa filmy. Myślę, że się udało”, wyznał w rozmowie z Anną Zasiadczyk dla Faktu. Artur Barciś nie ukrywa emocji, które towarzyszyły mu podczas pracy na planie produkcji. Film odniósł ogromny sukces, o czym świadczą fenomenalne wyniki oglądalności. Znachora chętnie oglądają widzowie na całym świecie. „Ponieważ ta opowieść jest uniwersalna i może się zdarzyć w każdym kraju, a do tego dotyka miłości, to wszędzie chętnie będzie się ją oglądało. Dostaję listy, telefony od znajomych z Australii, Stanów Zjednoczonych, że obejrzeli i są zachwyceni”, ocenia Artur Barciś. Czytaj też: Zachwycił w nowej odsłonie „Znachora”. Oto, co wiemy o Łukaszu Szczepanowskim! Artur Barciś: po obejrzeniu nowego Znachora uronił łzę Aktor spodziewał się, że obraz poruszy wiele serc i widzowie chętnie sięgną po tę propozycję. Już w chwili, gdy trzymał w rękach scenariusz, zdawał siebie sprawę, że film zdobędzie uznanie. „Jeśli widzę, że jest dobry, tego samego spodziewam się po filmie. Zobaczyłem to, czego oczekiwałem”, wyznał w rozmowie z „Faktem”. Dla Artura Barcisia była to sentymentalna podróż w czasie. Po obejrzeniu filmu sam uronił łzę. „Ale szybko ją otarłem, by nie wyjść na faceta, który się wzrusza na melodramatach. Przyznam, że ścisnęło mi gardło i to dość mocno”, dodaje. Wielu porównuje rolę Antoniego Kosiby, dawniej wykreowaną przez Jerzego Bińczyckiego, a dziś przez Leszka Lichotę. Według Artura Barcisia, każdy z aktorów podszedł do kreacji w inny sposób i ocenia, że Leszek Lichota to jedyny polski aktor, który mógł wcielić się w rolę profesora Wilczura. „On, podobnie jak Bińczycki, ma w sobie taki wdzięk, że lubi się go od razu. To jest ważne i nie wszyscy to mają”, dodał. Źródło: Fakt Czytaj też: Jest objawieniem „Znachora”. Rzuciła widzów na kolana. Kim jest Anna Szymańczyk? <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fbarcislandia%2Fposts%2Fpfbid0UemQHFQBuXVrcjxfoYAKoQb2RiKRRCWuMup2TBGuJuSmCvSKsxbgYT7kfU4abbMrl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Cezary Żak i Artur Barciś stworzyli niezapomniane duety. Prywatnie nie udało im się zaprzyjaźnić
Stworzyli duety, które na stałe zapisały się w sercach fanów. Artur Barciś i Cezary Żak byli bezkonkurencyjni w serialu Ranczo czy Miodowych latach. I choć spędzali ze sobą wiele godzin na planie, wcielali się w role przyjaciół, to prywatnie ich relacje nie są tak zażyłe. Aktorzy przekonują, że lubią ze sobą grać i często spotykają się przy wspólnych projektach. Krążyły plotki, że za chwilę znów będziemy podziwiać serialowych Tadeusza Norka i Karola Krawczyka w kultowej produkcji... Jednak na fantazji fanów się skończyło. Artur Barciś i Cezary Żak stworzyli fantastyczny duet w Miodowych Latach To jeden z najchętniej oglądanych seriali w Polsce. Miodowe lata zadebiutowały na szklanym ekranie w 1998 roku i z miejsca podbiły serca widzów. Losy dwóch rodzin – Karola i Aliny Krawczyków oraz Tadeusza i Danuty Norków śledziła cała Polska, a fani nawet dziś chętnie wracają do powtórek. Jeden z nich był motorniczym warszawskiego tramwaju, a drugi pracował w miejskiej kanalizacji. „W "Miodowych latach" chodziło z grubsza o to, że bohaterowie byli biedni, a chcieli być bogaci, i to jak najszybciej. Głównie Karol Krawczyk chciał być szybko bogaty, wymyślał na to przeróżne sposoby, a jego przyjaciel Tadeusz Norek, z różnymi wątpliwościami, próbował je z Karolem wcielać w życie”, opowiadał Artur Barciś w rozmowie z Kamilem Bałukiem na łamach książki „Dawno temu w telewizji”. Nie brakowało humoru, nagłych zwrotów akcji i zabawnych nieporozumień. Cezary Żak i Artur Barciś byli w tych rolach byli po prostu fenomenalni! Gdy przyjmowali role nie zdawali sobie sprawy, że serial odniesie taki sukces! „Umówiliśmy się na jeden sezon i że potem zobaczymy, co będzie. Nie wiadomo było, czy to wypali. Każdy odcinek graliśmy w całości na żywo, trzeba było nauczyć się go od początku do końca na pamięć, a potem zagrać za jednym zamachem. Trudne, ale konieczne, bo kręciliśmy z żywą publicznością, tak jakby to była premiera w teatrze”, opowiadał Artur Barciś w książce „Dawno temu w telewizji”. Czytaj też; Artur Barciś szczerze o znajomości z Cezarym Żakiem: „Trudno z nim nawiązać jakieś relacje bardzo serdeczne” Artur Barciś, Cezary Żak, Miodowe lata, Warszawa 2002 Ostatni odcinek Telewizja Polsat wyemitowała w 2004 roku. Od tamtej pory minęło prawie 20 lat. W poniedziałek media rozgrzały plotki o poważnych planach wznowienia serialu Miodowe lata. „Od pewnego czasu trwają prace nad kontynuacją "Miodowych lat". Produkcja jest już na zaawansowanym etapie, ale jeszcze utrzymywana w tajemnicy”, przekazał Super Express, powołując się na informatora. Wszystko wskazywało na to, że w głównych rolach pojawią się ulubieńcy widzów. Informację potwierdzał w rozmowie z Faktem Artur Barciś. „Trwają prace nad scenariuszem "Miodowych lat" 20 lat później. Natomiast więcej szczegółów nie mogę zdradzić, bo, prawdę mówiąc, jeszcze ich nie znam. Dostałem tylko pytanie, czy zgodziłbym się zagrać”, czytamy. Aktorzy postawili jednak jeden warunek. Serialowi Karol Krawczyk i Tadek Norek zgadzają się, że ich role muszą być napisane inteligentnie, ciekawie. „Powiedziałem, że jeśli scenariusz będzie dobry, to się zgodzę, ale to jest mój warunek. To nie może być odcinanie kuponów od sukcesu "Miodowych lat". Zresztą tak ustaliliśmy razem z Czarkiem Żakiem, że jeżeli to będzie warte, żebyśmy ponownie byli Norkiem i Krawczykiem to, to zrobimy ”, mówił Artur Barciś. Jednak portal Wirtualnemedia.pl dowiedział się właśnie, że reaktywacja serialu nie jest planowana na najbliższy czas. Na ich drodze nie brakuje zawodowych spotkań. Aktorzy stworzyli kolejny fantastyczny duet w serialu Ranczo. Pojawiają się też na scenie w Och-Teatrze w spektaklu Słoneczni chłopcy. Gdzie się poznali? Po raz pierwszy spotkali się na planie filmu Pułkownik Kwiatkowski. „Fajny, charakterystyczny aktor, który przyjechał i wyjechał”, opowiadał Artur Barciś po latach w programie Demakijaż. Wtedy Cezary Żak zagrał rolę adiutanta postaci, w którą wcielał się aktor. Artur Barciś, Cezary Żak, Miodowe lata, Warszawa 2002 Cezary Żak i Artur Barciś w serialach stworzyli niezapomniane duety. Prywatnie nie udało im się zaprzyjaźnić A jak wyglądają relacje aktorów? Cenią swój warsztat, umiejętności, mają też podobne spojrzenie na wiele spraw. Nie spotykają się jednak poza pracą. Mieszkają na dwóch krańcach Warszawy. „Nawet by nam do głowy nie przyszło, żeby przyjechać jeden do drugiego. Ale kiedy już staniemy ze sobą na scenie, to bardzo, powiedziałbym, lubimy”, mówił serialowy Karol Krawczyk w książce „Dawno temu w telewizji”. Na ekranie grali przyjaciół, prywatnie ich relacja nie jest tak zażyła. O tym w niedawnym podcaście WojewódzkiKędzierski opowiadał Artur Barciś. Na przeszkodzie stanęła im różnica charakterów. „Mamy zupełnie różne charaktery. Czarek jest introwertykiem. Myślę, że to, co on mówi, słuchałem tej rozmowy z wami, jest rodzajem jakiegoś pancerza, nie kreacji — on taki po prostu jest”, zwierzył się serialowy Tadeusz Norek. Aktor dodał, że Cezary Żak jest dość zamkniętą osobą i trudno nawiązuje nowe znajomości. „On jest zamknięty, trudno z nim nawiązać jakieś relacje bardzo serdeczne, dlatego wydaje się gburowaty, chociaż wcale taki nie jest. Gdzieś jest taki zamknięty, trudno do niego dotrzeć”, podkreślił w tej samej rozmowie. Choć nie można powiedzieć, że się przyjaźnią, to łączy ich koleżeńska relacja. Widać też, że świetnie się im razem pracuje, o czym świadczą kolejne angaże i wspólne projekty. „My się kolegujemy, lubimy ze sobą grać, bardzo nawet. Natomiast się nie przyjaźnimy, bo ja słowo przyjaźń traktuje niezwykle poważnie, a nie da się przyjaźnić, uważam, w show-biznesie”, tłumaczył z kolei Cezary Żak w podcaście WojewódzkKędzierski. Źródło: Plotek, Fakt, Super Express, Kultura Gazeta Sprawdź też: Cezary Żak ma sławnego brata! To uwielbiany i znany widzom komik i prezenter Cezary Żak, Artur Barciś, spektakl Słoneczni chłopcy w Och-Teatrze Warszawa, 06.12.2021 Cezary Żak, Artur Barciś w programie Demakijaż, 6 listopada 2022
Jest dumny ze swojego syna, chociaż nie poszedł w jego ślady. Tym zajmuje się dziś syn Artura Barcisia
Śmiało można powiedzieć, że należy do grona najbardziej lubianych i popularnych polskich aktorów. O Arturze Barcisiu najczęściej mówi się w kontekście jego zawodowych osiągnięć, a sympatię widzów zaskarbił sobie między innymi rolami w Znachorze, Człowieku z żelaza, Krótkim filmie o miłości, Tulipanie, Ranczu czy Miodowych latach. Aktor rzadko zdradza szczegóły ze swojego życia prywatnego i nie mówi w mediach o swoich bliskich. W 2022 roku zrobił jednak wyjątek i wraz z synem pojawił się w programie Krzysztofa Ibisza. Kim jest Franciszek Barciś, jedyne dziecko Artura Barcisia? [Artykuł aktualizowany 12.08.24 r.] [Artykuł opublikowany na VUŻ-u i Viva Historie 03.01.25 r.] Syn Artura Barcisia. Kim jest Franciszek Barciś? Artur Barciś wraz z ukochaną żoną, Beatą Barciś tworzą wspaniały związek. Ukochana aktora jest montażystką filmową i telewizyjną. Zakochani poznali się na planie serialu Pan na Żuławach i od tamtej pory są nierozłączni. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Wspólnie doczekali się jedynego syna. Franciszek od czasu do czasu pojawiał się w towarzystwie taty na czerwonym dywanie. W 2022 r. wystąpili razem w programie Demakijaż. Zobacz też: Gdy miała 4 latka, jej mama zostawiła rodzinę. Anastazja Pazura przerwała milczenie Artur Barciś z synem Franciszkiem Barcisiem, 2003 rok Franciszek Barciś, Artur Barciś, program rozrywkowy „Moja krew”, 2004 Artur Barciś, Franciszek Barciś, Premiera spektaklu pt. Mayday, 2012 Artur Barciś i Franciszek Barciś o swojej relacji Artur Barciś jest niesamowicie dumny z osiągnięć syna i cieszy się jego szczęściem. Franciszek nie poszedł w ślady taty. Chociaż ma na swoim koncie doświadczenie filmowe. Miał pięć lat, gdy zagrał Adasia Miauczyńskiego (w dzieciństwie) w filmie Nic śmiesznego. Dziś ma dziś 36 lat i jest absolwentem Szkoły Filmowej w Łodzi. W 2014 roku ożenił się z ukochaną, Joanną Żydowicz (córką Marka Żydowicza), a owocem ich miłości są synek Gustaw i córeczka Jadwiga. „Jestem bardzo szczęśliwy, wybranka mojego syna jest wspaniałą kobietą, cudowną dziewczyną. Zawsze chciałem mieć córkę i mam”, komentował Artur Barciś w jednym z wywiadów. W przeciwieństwie do znanego ojca nie związał swojej przyszłości z aktorstwem, ale podobnie jak mama, został montażystą i zajmuje się grafiką komputerową. „Bawił się takimi rzeczami od dziecka. Pamiętam, jak zmontowałeś film animowany, jak miałeś dziesięć lat!”, mówił Artur Barciś w programie Krzysztofa Ibisza. Z pasją podchodzi do swojej pracy, a jej efekty możemy podziwiać w spektaklach i serialach: Orka, Balladyna, Wybudzeni, Konrad Wallenrod, Bezkrólewie, Dialog o narodzeniu. Tatę i syna łączy wyjątkowa więź. Obaj panowie stawiają na zasady przekazywane z pokolenia na pokolenie oraz na szczerość wobec siebie, bliskich, wykonywanego zawodu. „To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania”, mówił Artur Barciś Beacie Nowickiej. Oboje mają też wspólną pasję, którą jest gotowanie. „Tata zawsze imponował mi, że świetnie gotuje. Zaraził mnie tą pasją do gotowania”, wyznał Franciszek w programie Demakijaż. Czy Franciszek jest podobny do taty? Arturowi Barcisiowi i Franciszkowi Barcisiowi życzymy wszystkiego, co najlepsze! Sprawdź również: Dobra jak prawdziwy anioł, nauczyła ją szacunku dla drugiego człowieka. Anna Dymna wiele zawdzięcza mamie Artur Barciś i Franciszek Barciś w programie Demakijaż, 2022 rok
Artur Barciś i jego żona Beata od ponad czterech dekad są nierozłączni. Poznajcie ich historię miłości
To jest wieczna miłość. Beata i Artur Barcisiowie są małżeństwem od blisko czterech dekad. Ich znajomi często podkreślają, że dobrali się jak w korcu maku. Ich szczęście może być przykładem dla wielu osób. Ona nazywa go kaloryferem – i to nie ze względu na budowę ciała! Uważa, że gdy się do niego przytuli, od razu jest jej ciepło. Jednak nie wszyscy dawali szansę temu związkowi. Koleżanki mamy ostrzegały ją. Twierdziły, że Artur zrobi jej dziecko, a później odejdzie do innej. Stało się jednak zupełnie inaczej... Oto niezwykła historia miłości. Beata i Artur Barcisiowie: jak się poznali? Poznali się w 1983 roku na planie serialu „Pan na Żuławach". Beata była tam asystentką montażystki. Artur Barciś grał postać Stefana, a jego filmowym ojcem był Wirgiliusz Gryń. 28-letni wówczas aktor miał już na koncie świetną rolę w „Znachorze" Jerzego Hoffmana. Zobaczył swoją przyszłą żonę, jak schodziła po schodkach autobusu na parking i serce mocniej mu zabiło. Jak wspominał „chemia między nami była od razu”. A Beata Barciś śmieje się, że w jej życiu była od razu: pierwsza praca, pierwszy plan, pierwszy mąż. "W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze" — mówiła Beacie Nowickiej w wywiadzie dla VIVY!. Tym szczególnie wyjątkowym człowiekiem okazał się Artur Barciś. "Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy", przyznała w tej samej rozmowie. A aktor dodał, że była to miłość od pierwszego wejrzenia: "Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną". A ona... zgodziła się. "Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę", wspominał aktor. CZYTAJ TAKŻE: Katarzyna Herman i Tomasz Brzozowski pobrali się po siedmiu latach bycia razem. Syn wręczał im obrączki Artur Barciś: dorastanie, rodzina, choroba ojca Artur Barciś urodził się 12 sierpnia 1956 roku we wsi Kokawa, jego tata był magazynierem w Częstochowie, a mama pracowała w kasie biletowej na dworcu w Mykanowie. Wychowywał się u babci, m.in. z powodu choroby ojca – gruźlicy. Tata pojechał do szpitala, mama nie mogła podołać sama z wychowaniem dzieci. Mały Artur bardzo modlił się o zdrowie dla taty, który niedługo potem wrócił do domu. Uważał to za cud. Zawsze był drobny, niewysoki, ale też ambitny. W rozmowie z Kamilą Drecką opowiadał, że jako nastolatek chciał wykrzyczeć swoje istnienie, zawołać „jestem!”. I szybko odkrył, że dobrym do tego miejscem jest scena. Zapisał się do chóru, dobrze śpiewał, więc został solistą, zbierał oklaski. W tamtym czasie stał przed chórem, co było już wyróżnieniem. W liceum trafił na wspaniałą polonistkę, która pomogła mu się rozwijać. To dzięki niej słuchał płyt Demarczyk i Grechuty. To ona namówiła go na recytowanie wierszy. Z czasem jeździł na konkursy. Został recytatorem roku, a nagrodę wręczała mu sama Wisława Szymborska. Wielkim przeżyciem było dla niego spotkanie z Danielem Olbrychskim, do tego jeszcze tak się złożyło, że gwiazdor publicznie powiedział, że wróży Barcisiowi wielką karierę. Wiedział, że pójdzie do szkoły aktorskiej, przygotowywał się do tego. Zdawał sobie sprawę, że ma raczej średnie warunki fizyczne. Nie był wysoki (tylko 1,62 m) do tego bardzo szczupły, wyglądał jak chłopaczek. Ale do łódzkiej „Filmówki” został przyjęty od razu. Na studiach podkochiwał się w Darii Trafankowskiej, ale ostatecznie zaprzyjaźnili się. Gdy aktorka walczyła z rakiem trzustki, zawsze mogła liczyć na wsparcie przyjaciela. Jej śmierć była dla niego ogromnym ciosem. „Jak jest mi źle, to idę sobie do Duśki na Powązki”, mówi aktor. ZOBACZ TAKŻE: Stanisława była kobietą jego życia. Wacław Kowalski miał ogromne szczęście w miłości Artur Barciś: kariera aktorska Po raz pierwszy poczuł, co to masowa popularność, kiedy prowadził program dla dzieci „Piątek z Pankracym”. Gdy pojechał latem nad morze, dzieci za nim wołały: »Prosę pana, a gdzie Pankracy?«. Wspominał: „Po kilku dniach byłem już tym tak zmęczony, że dla żartów powiedziałem maluchom, że Pankracy zdechł. A dzieci w płacz i do rodziców, którzy przyszli do mnie z pretensjami”. Szybko zrobił karierę, zgrał mnóstwo świetnych ról w teatrze i filmie (ponad 80) u Kieślowskiego, Hoffmana, Machulskiego. Ale wielką popularność przyniosły mu seriale. W latach 90. „Miodowe lata” i postać Tadka Norka. Wydawało się, że nic nie przebije jego duetu z Cezarym Żakiem z tego serialu, a jednak… Jeszcze większą popularność przyniosło im „Ranczo”, w którym Barciś zagrał przebiegłego Arkadiusza Czerepacha. Beata i Artur Barcisiowie: historia miłości Beata Barciś urodziła się 8 sierpnia 1962 roku w Warszawie, jest montażystką filmową i telewizyjną, specjalizującą się w dokumencie i teatrze telewizji. Kończyła łódzka „Filmówkę” na kierunku montażu, dostała wiele nagród, z których jej mąż jest bardzo dumny. Swoje zdolności aktorskie Artur Barciś traktuje jako dar od Boga, a poznanie żony jako boskie zrządzenie losu. W 1986 roku wzięli ślub w kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny na warszawskim Nowym Mieście. Trzy lata później na świat przyszedł ich syn Franciszek, który poszedł w ślady mamy i też jest montażystą. Aktor nazywa swoją żonę pieszczotliwie Bebą. „Mam wspaniałą żonę. Beatka jest moim aniołem”. Zawsze bardzo o nią dbał, chcąc jej zrobić przyjemność w stanie wojennym, gdy niczego nie było, sam uszył jej płaszcz. Umie zrobić wszystko, to jego wielka zaleta i troszkę wada, bo lubi się też do wszystkiego wtrącać. Bycia złotą rączką nauczył się w dzieciństwie, gdy jego mama uczyła dzieci, żeby sobie same, jak mogą, radziły. Na wiele rzeczy nie było pieniędzy – nawet umiał szyć, bo kupić materiał było taniej niż koszulę. W rozmowie z Lilianą Śnieg-Czaplewską żona Artura Barcisia mówiła: „wtrąca się nawet do gotowania ziemniaków, mycia okien, przyszywania guzika. Wymyśliłam sobie, że jak się wtrąca, to ja się nie biorę do szycia. Jak się lepiej zna na gotowaniu, niech gotuje”, mówiła Beata Barciś (dla Polki.pl). Ale oboje świetnie gotują. Specjalnością Beaty Barciś są fantastyczne pasztety i pieczenie – rybne, mięsne, z różnymi cudami w środku. Artur Barciś uwielbia rosół z domowym makaronem, rzecz jasna swój. Codzienność, która często mówi prawdę o związku, w ich przypadku okazała się udana. Czasem ona bywała zazdrosna, jak mu wzrok poleciał za jakąś ładną kobietą. Mówiła znacząco: „widziałam” i podnosiła brew. Artur i Beata Barcisiowie: dom pełen miłości Beata i Artur Barcisiowie stworzyli wspaniały, ciepły dom, do którego chętnie wracają dzieci, przychodzą znajomi. Sześć lat temu zostali dziadkami. Mały Gustaw to oczko w głowie dziadków. Jego tatą jest syn aktora Franciszek Barciś, a mamą jego żona Joanna Żydowicz (córka Marka Żydowicza, organizatora festiwalu Camerimage). Para poznała się w Szkole Filmowej w Łodzi. Ślub wzięli w 2014 roku. „Zawsze chciałem mieć córkę i mam”, mówił o synowej Artur Barciś. W 2020 roku aktor przechorował koronawirusa, potem pisał wierszyki dla dorosłych i dzieci, w których przestrzegał przed chorobą. Namawiał do pozostania w domu. Trzy lata temu w sierpniu z okazji urodzin żony napisał na Facebooku: „Najcudowniejsza istota, jaką spotkałem w życiu, moja ukochana żona Beba, ma dzisiaj urodziny. Kochanie, niech Ci będzie dobrze na świecie". I my tego również dołączamy się do tych życzeń. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Poznali się na studiach, miało ich łączyć silne uczucie. Prawda o relacji Pawła Deląga i Katarzyny Skrzyneckiej wyszła na jaw po latach Ostatnia publikacja na Historie i VUŻ 21.01.2025 r.
Artur Barciś reaguje na ostatnie doniesienia. Aktor wydał oświadczenie
„Kolejny raz pisze się o mnie nieprawdę”
Nie należy do osób, które chętnie zabierają głos w sprawach osobistych. Artur Barciś strzeże prywatności swojej, jak i najbliższych. Tym razem ulubieniec widzów zrobił wyjątek. W mediach poruszono kwestię wiary aktora. Jedna z gazet podała, że Artur Barciś dokonał aktu apostazji. Artysta zareagował, wydając oświadczenie. Teraz wszystko stało się jasne. Artur Barciś poruszył kwestię swojej wiary Artur Barciś cieszy się ogromną sympatią fanów. Wciąż dla wielu pozostanie Wasylko w Znachorze, Tadeuszem Norkiem z serialu Miodowe lata czy Czerepachem z kultowego już Rancza. Ale przecież wspaniałych i znaczących kreacji artystycznych na jego koncie jest o wiele więcej. Woli, gdy o nim samym mówi jego twórczość. Aktor nie zabiera często głosu w sprawach swojego życia prywatnego. Co jakiś czas w mediach poruszany jest temat wiary Artura Barcisia, a informacje zawarte w artykułach nie zawsze są prawdziwe. Już w 2021 roku ulubieniec widzów w rozmowie z Michałem Misiorkiem wyznał, że czytał o sobie wiele rewelacji. „Niedawno przeczytałem wywiad, którego nigdy nie udzieliłem. Wyszedłem w nim na żarliwego katolika, wręcz dewotę. Podczas gdy ja z Kościołem już dawno się pożegnałem. Coś okropnego! […] Stwierdziłem wtedy, że jak zacznę to dementować, to więcej ludzi kupi to czasopismo, żeby przeczytać ten tekst. A pewnie znaleźliby się tacy, którzy stwierdziliby, że na siłę wypieram się czegoś. Więc machnąłem ręką”, opowiadał Plejadzie w 2021 roku. Czytaj też: Mąż Bogumiły Wander przekazał smutne wieści: „Pieniądze już się skończyły” Artur Barciś, Próba medialna spektaklu Trans-Atlantyk, 2018 Artur Barciś nie dokonał aktu apostazji. Wydał oświadczenie Teraz zareagował na informację, którą podał Super Express. Z artykułu wynikało, że artysta miał dokonać aktu apostazji. Dziennikarze mieli powołać się na wcześniej wspomniany wywiad. Artur Barciś zaprzeczył doniesieniom dziennika i opublikował oświadczenie. Jego słowa rozwiewają wszelkie wątpliwości. „Oświadczenie. Ponieważ kolejny raz pisze się o mnie nieprawdę, jestem zmuszony zareagować. Wbrew temu. co napisał Super Expres, a wcześniej wiele innych pism, nigdy nie dokonałem aktu apostazji. Po prostu, jak większość Polaków, nie chodzę do kościoła. Wolę chodzić do lasu. Artur Barciś”, wyznał. Sprawdź też: Żyją w różnych krajach, wspierają się na każdym kroku. Taką relacją ma Michał Szpak z siostrą Marleną <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="250" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fbarcislandia%2Fposts%2Fpfbid02EvniyVpJD27VBQimURcRigF38LNMJjp2dKqzyeGuDKTWwdpPT3ijwYZyiFd9fEcXl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Artur Barciś powróci w nowym ''Znachorze''. Wcieli się w bohatera, którego wcześniej nie było
Jego postać dla wszystkich będzie zaskoczeniem
Informacja o tym, że na Netflix pojawi się zupełnie nowa ekranizacja kultowego „Znachora” zelektryzowała Polskę. W nowej wersji pojawi się również Artur Barciś, który będzie jedynym aktorem z obsady filmu z 1982 roku. Jego postać nie będzie oczywista… ZOBACZ TEŻ: 25 lat temu zbudowali wymarzony dom. Artur i Beata Barcisiowie opowiedzieli o jego tajemnicach Artur Barciś pojawi się w nowym „Znachorze” Na początku lat 80. Barciś jako jeden z wielu znakomitych aktorów został zatrudniony do roli w filmie „Znachor” w reżyserii Jerzego Hoffmana. Teraz wróci na ekrany z nowej aranżacji „Znachora” jako jedyny aktor ze starej obsady. Netflix przygotowuje się do tej wyjątkowej produkcji, o której jest głośno w całej Polsce. Kogo zagra Barciś? Nowa rola Barcisia w „Znachorze” Nie ma wątpliwości, że aktor będzie swego rodzaju łącznikiem starego filmu z nowym. W latach 80. Wcielił się w postać Wasyla, syna Prokopa, który dzięki interwencji tytułowego „Znachora” odzyskał władzę w nogach. Teraz jednak jego postać będzie zupełnie inna. Reżyser Michał Gazda stworzy zupełnie nową rzeczywistość. Barciś wcieli się w postać hrabiego Czyńskiego. Nic więcej jednak o jego roli nie wiemy… ZOBACZ TEŻ: Beata i Artur Barcisiowie o synu: „Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować” Byłem bardzo sceptyczny, kiedy dowiedziałem się, że będzie realizowany nowy "Znachor". Kiedy dostałem propozycję zagrania w nim, poprosiłem o scenariusz i przeczytałem cały od deski do deski i muszę przyznać, że spodobał mi się. Czytało się to fantastycznie i rola, którą mi zaproponowano też była ciekawa - przyznał Barciś.
25 lat temu zbudowali wymarzony dom. Artur i Beata Barcisiowie opowiedzieli o jego tajemnicach
Swoje miejsce na Ziemi Artur i Beata Barcisiowe znaleźli już ponad 25 lat temu. Blisko granic Warszawy para zbudowała swój wymarzony dom z ogrodem. Dziś znacznie bliżej, niż do celebryckich ścianek, jest im do natury. O sąsiedzkiej społeczności i swojej miłości opowiedzieli przed kamerą VIVY.pl. Artur Barciś z żoną o swoim domu Gdy pierwszy raz stanęli w miejscu, gdzie dziś jest ich dom, dookoła była widać niemal tylko drzewa. Krótko potem okazało się, że działka znajduje się w specyficznym miejscu. „Musieli się tu napracować, bo przy płocie był okop z czasów wojny. Żeby zrobić przejazd dla samochodów, to musieli nawrzucać tam dużo różnych dziwnych rzeczy”, powiedziała Beata Barciś dla VIVY.pl. Zakochani potrzebowali nawet pomocy sapera! „Sami znaleźliśmy zresztą granat na naszej działce. Ogrodziliśmy go czerwonymi chorągiewkami, żeby tego nie dotknąć. Potem przyjechał gazikiem saper, podszedł, wziąć granat, wrzucił na pakę gazika i odjechał”, opowiedział nam Artur Barciś. OBEJRZYJ TAKŻE: Krystyna Janda o wieku, przemijaniu i przyszłości swoich teatrów: „Nawet jak mnie nie będzie, to…” Artur i Beata Barcisiowie prywatnie To, że dom aktorka nie stoi blisko centrum a na uboczu stolicy, nie jest przypadkowe. Małżonkowie starali się znaleźć miejsce, które pomoże im zachowywać spokój, równowagę i da odpocząć od pracy. „Nie po drodze nam ze ściankami, z imprezami. Wręcz nie lubimy takich sytuacji. Czasem trzeba być ze względu na jakieś premiery, ale wszystko, co jest związane z blichtrem, jest sztuczne i na pokaz, jest nam obce”, tłumaczył nam Artur Barciś. Aktor podkreślił też, że jest w bardzo dobrych relacjach z sąsiadami. Wszyscy od lat pilnują pewnej wielkanocnej tradycji… Jakiej? Dowiesz się, jeżeli obejrzysz nasz film od początku do końca. W wywiadzie para zdradziła też sekret swojej wieloletniej miłości. Zapraszamy. Zobacz też: Jacek Olszewski o stracie Agaty Mróz: „Nikt nie jest przygotowany na śmierć najbliższej osoby”
Beata i Artur Barcisiowie o synu: „Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować”
Beata i Artur Barcisiowie od 40 lat patrzą w tym samym kierunku. Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Połączyły ich wspólne cele i marzenia. Wspólnie doczekali się jedynego dziecka, Franciszka Barcisia. To ich największa duma! Syn pary ma 34 lata i rozwija swoją pasję. Okazuje się, że nie poszedł w ślady taty, chociaż ma na swoim koncie doświadczenie filmowe. Miał kilka lat, kiedy pojawił się produkcji Nic śmiesznego, gdzie wcielił się w rolę małego Adasia Miauczyńskiego. Franciszek Barciś podobnie, jak mama jest montażystą oraz zajmuje się grafiką komputerową. „Bawił się takimi rzeczami od dziecka. Pamiętam, jak zmontowałeś film animowany, jak miałeś dziesięć lat!”, mówił Artur Barciś w programie Krzysztofa Ibisza. W życiu prywatnym Franciszek jest szczęśliwym mężem i ojcem. W 2014 roku ożenił się z ukochaną, Joanną Żydowicz (córką Marka Żydowicza), a owocem ich miłości sa synek Gustaw i córeczka Jadwiga. „Jestem bardzo szczęśliwy, wybranka mojego syna jest wspaniałą kobietą, cudowną dziewczyną. Zawsze chciałem mieć córkę i mam”, opowiadał aktor w jednym z wywiadów. W najnowszej rozmowie dla VIVY! Beta i Artur Barcisiowie zdradzili, czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków. Małżonkowie wrócili też wspomnieniami do trudnego momentu, gdy obawiali się o życie swojego dziecka. „Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem”, opowiadali w poruszających słowach Beacie Nowickiej. Beata i Artur Barcisiowie o sile rodziny, synu i wnukach Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. Czytaj też: Artur Barciś był na granicy życia i śmierci: „Uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć” Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. Artur Barciś z synem Franciszkiem, 2003 rok Artur Barciś, Franciszek Barciś, program Demakijaż, 2022 To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od 6 kwietnia. Sprawdź też: Beata i Artur Barcisiowie postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Tak mówią o swojej relacji
Artur Barciś był na granicy życia i śmierci: „Uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć”
„Znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los”
Beata i Artur Barcisiowie są razem od 40 lat i nie wyobrażają sobie życia bez siebie nawzajem. Postawili na miłość, szczęście i wyrozumiałość. Poznali się, gdy aktor budował swoją pozycję w artystycznym świecie. On miał 28 lat, ona była 22-letnią asystentką montażysty. To była strzała Amora. Od razu pojawiła się między nimi chemia. Wspólnie kroczą przez życie, doczekali się wspaniałego syna, który poszedł w ślady mamy. Franciszek Barciś został montażystą i zajmuje się grafiką komputerową. Beata i Artur Barcisiowie są dumni z jego osiągnięć. Małżonkowie są szczęśliwi i podkreślają, że trudne doświadczenia bardzo ich do siebie zbliżyły. Pandemia wystawiła ich na próbę. Aktor był ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Ale to nie był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Beatę i Artura Barcisiów pod ścianą. Gdy ich synek był mały drżeli o jego zdrowie. O wszystkim opowiedzieli w rozmowie z Beatą Nowicką. Beata i Artur Barcisiowie o życiowych doświadczeniach - zawsze mogą na siebie liczyć Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. Sprawdź też: Beata i Artur Barcisiowie postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Tak mówią o swojej relacji Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. Artur Barciś z synem, Franciszkiem Barcisiem, Warszawa, 2003 Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Czytaj też: Artur Barciś jest dumny ze swojego syna. Czy Franciszek poszedł w ślady znanego taty?
Beata i Artur Barcisiowie postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Tak mówią o swojej relacji
„Zakochałem się w ułamku sekundy. Od razu się oświadczyłem”, wspominał aktor
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali. Beata i Artur Barcisiowie - historia miłości Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Kutza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. Sprawdź też: Kinga Rusin odpowiada Tomaszowi Lisowi. Wydała krótki komunikat w stronę byłego męża Artur Barciś, Beata Barciś, Telekamery 2005, styczeń 2005 To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. Czytaj też: Artur Barciś jest dumny ze swojego syna. Czy Franciszek poszedł w ślady znanego taty?
Mimo trudności nigdy się nie poddawał. Dzieciństwo Artura Barcisia nie było usłane różami
„Pamiętam, że była bieda, że nie było nas stać na nic. Szczególnie na przednówku”
Artur Barciś niedawno podzielił się z fanami uroczą fotografią z mamą. Dla obserwatorów artysty było to ogromne zaskoczenie. Ulubieniec widzów trzyma z dala od zainteresowania mediów swoje życie prywatne, a tym razem zrobił jednak wyjątek. Jakiś czas temu zdecydował się uchylić rąbka tajemnicy i opowiedział o dzieciństwie i relacji z rodzicami. Nie każdy wie, jak wyglądała jego droga do aktorstwa i jak wiele przeszedł. Nigdy się nie poddał! Artur Barciś o dzieciństwie Dziś jest jednym z najpopularniejszych i najbardziej cenionych polskich aktorów. Artura Barcisia zawsze ciągnęło do sceny, śpiewania, grania. „Mój młodzieńczy pęd, chęć, żeby wejść na scenę, śpiewać, grać, brał się z tego, że ja bardzo nie chciałem nie być. Chciałem być”, mówił [cytat za zwierciadlo.pl] W szkole był niepokonany w konkursach recytatorskich, zdobywał liczne nagrody i wyróżnienia. Uczęszczał też do chóru szkolnego, którego był solistą. Pierwsze występy aktorskie dawał już jako mały chłopiec, czytając dzieciom bajki, a wszystko dzięki kochanej babci, która nauczyła go bardzo wcześnie czytać. Zrozumiał, że kiedy wychodził i zaczynał recytować wiersze, to ludzie go słuchają. Scena od zawsze była dla niego azylem. Na niej czuł się szczęśliwy. To wiele dla niego znaczyło. Niestety w tamtym czasie był bardzo chorowity, a rówieśnicy śmiali się z niego ze względu na drobną budowę ciała. „W szkole czułem się nieważny, byle jaki, pomiatany, a kiedy wchodziłem na scenę, stawałem się zupełnie kimś innym. Kimś, na kogo wszyscy patrzą, komu biją brawo, a najważniejsze było to, że tam się czułem bezpieczny, nikt nic mi nie mógł zrobić. Tam byłem szczęśliwy”, mówił [cytat za zwierciadlo.pl] Po ukończeniu szkoły średniej trafił do łódzkiej filmówki. I wszystko potoczyło się naturalnie. Artur Barciś zyskał sympatię uznanie widzów za kreacje w Miodowych latach, Znachorze czy Ranczo. Zawsze marzył, by grać u Kieślowskiego i to marzenie się spełniło. Współpracował i współpracuje nadal z wybitnymi reżyserami. Zachwyca na deskach teatrów. Jest przykładem na to, że trzeba mieć marzenia i dążyć do ich realizacji. Aktor podkreśla, że na sukces składają się talent, warsztat i szczęście. Czytaj też: Artur Barciś pokazał zdjęcie z ukochaną mamą. Ten kadr podbił serca fanów A jak zaczęła się jego droga? Artur Barciś wychowywał się w niewielkiej miejscowości w województwie śląskim. Kiedy był zerówce, przeniósł się do babci, która mieszkała w Rędzinach. Rodzice razem z braćmi przebywali jeszcze wtedy we wsi oddalonej o 8 kilometrów. Dlaczego Artur Barciś miał swój kąt u babci? „Chodziło o to, żeby odciążyć mamę przy trójce chłopaków. Dlaczego akurat ja? […] Młodszy ode mnie o dwa lata Jacek był jeszcze za mały, a starszy o trzy lata Andrzej był bardziej przydatny w domu i w polu. My wszyscy, jak to na wsi, musieliśmy pomagać w polu rodzicom, a ja byłem słaby, chorowity, uczulony na mnóstwo rzeczy, choć nieraz pewnie, jak się dzisiaj domyślam, wykorzystywałem ten fakt i symulowałem chorobę, żeby mi odpuścili”, opowiadał w Zwierciadle. Artur Barciś nie do końca odnajdywał się w pracy na roli. Uważał, że w tej kwestii nie było z niego pożytku, a pasanie krów było nudnym zajęciem. „Zdarzało mi się, że czytałem jakąś książkę i byłem tam, gdzieś z Tomkiem u źródeł Amazonki, albo na Czarnym Lądzie i nagle się orientowałem, że jest już ciemno, a krowy nie ma ”, opowiadał w Uwadze TVN. Polecamy też: Agnieszka Chylińska opublikowała wzruszający wpis. Pisze o człowieku, który ją okradł Artur Barciś o rodzicach W jego rodzinie nie było artystycznych tradycji, ale rodzice uwielbiali sztukę. Ba! Poznali się dzięki teatrowi! Mama Artura Barcisia po ukończeniu szkoły podstawowej i kursu nauczycielskiego została kierowniczką Świetlicy w Mykanowie obok Kokawy. Tam działała scena amatorska, której przewodniczył jej przyszły mąż. Razem wystawiali: „Romans pani majstrowej”, „Skąpca”, „Grube ryby”. Pożegnali się ze sceną, gdy na świecie pojawił się młodszy brat aktora Andrzej. „Mama grała w sztukach, on je reżyserował i sam też w nich grał. Wystawiali sztuki popularne”, opowiadał o rodzicach ulubieniec widzów. Okazuje się, że po tacie Artur Barciś odziedziczył talent i zapał do występowania. „Po ojcu było widać, że ma aktorskie zacięcie. Lubił żartować, był zgrywusem. Uwielbiałem jeździć z nim do Częstochowy, na targowisko na Zawodziu. To było takie miejsce – mówimy o głębokim PRL-u – gdzie można było kupić mnóstwo rzeczy, a ojciec wspaniale wykorzystywał swój talent, kiedy się targował. [… ] Obserwowałem go, uwielbiałem, jak to robił. Śmiałem się, a tata mnie przeganiał: „Nie śmiej się, bo się wyda!”, opowiadał [cytat za Zwierciadło.pl] Czytaj też: Artur Barciś i jego żona Beata od 36 lat tworzą idealne małżeństwo. Poznajcie ich historię miłości Co było potem? Tata był magazynierem, a mama pracowała na kasie biletowej. Niestety, nie zawsze łatwo było im wiązać koniec z końcem. „Pamiętam, że była bieda, że nie było nas stać na nic. Szczególnie na przednówku”, mówił na łamach „Aktor musi grać, by żyć”. Żyli skromnie, ale byli szczęśliwą rodziną. Prowadzili też niewielkie gospodarstwo rolne. W pewnym momencie tata aktora zachorował na gruźlicę i to na barki pani Celiny spadło utrzymanie rodziny. Wszyscy modlili się, by ojciec wyzdrowiał. Czuli się bezsilni i przerażeni, bo nie potrafili sobie wyobrazić tego, jak mogłoby wyglądać ich życie bez niego. „Gdy ojciec zachorował na gruźlicę, przestał pracować. Mama, co prawda, była zatrudniona na kolei, ale zarabiała grosze. Jedliśmy tylko to, co wyrosło na naszym kawałku pola: ziemniaki, warzywa. Poza tym musieliśmy na tym polu pracować, a nie mieliśmy konia, więc trzeba go było pożyczać od sąsiadów”, pisał w biografii „Aktor musi grać, by żyć”. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="647" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fbarcislandia%2Fposts%2Fpfbid02BxvFQkfWoaDe8YvNh6UGYiaZ8c67RKBEfUjTpUB3YH6eWnVK3PBUPfvGPJZjjqSQl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> To były trudne czasy. W tej sytuacji starali się pomagać im sąsiedzi. „Zdarzało się, że marzłem. Nie lubiłem tego. Kiedy tata zaczął chorować, pole leżało odłogiem, trochę nam sąsiedzi pomagali. Mama była niesłychanie pracowitym człowiekiem, mimo że od dziecka ma jedną nogę krótszą i kuleje. I w związku z tym trudniej jej przychodziła praca w polu. Najgorzej robiło się na przednówku, kiedy kończyły się już ziemniaki i mąka i nie mieliśmy co jeść”, dodawał. Artur Barciś również często chorował. Mama aktora postanowiła wysłać dzieci do zakładu zapobiegawczo-leczniczego koło Jeleniej Góry, by zapewnić im schronienie przed potencjalnym zachorowaniem na gruźlicę. Tam przyszły aktor i jego brat spędzili pół roku. „Doskonale pamięta pobyt w prewentorium. gigantyczny poniemiecki budynek, w którym przed wojną znajdowało się pewnie sanatorium. Pamiętam to skoszarowanie. Przecież wcześniej byłem jednak wolnym człowiekiem. Dzieci na wsi mają dużo wolności. Tam się nikt nimi nie przejmuje. (...) Skoszarowanie w tym prewentorium, w niemalże wojskowym ośrodku, gdzie przebywały grupy dzieci w większości chorych, było dla mnie czymś bardzo nienaturalnym i trudnym. Pamiętam, że mieszkałem z pięcioma chłopakami. Między nimi był kolega, który miał padaczkę. I ja się strasznie o niego bałem, kiedy miał atak. Wtedy trzeba było koniecznie włożyć mu łyżeczkę do ust, by nie odgryzł sobie języka, zanim przyjdzie jakaś pani, która udzieli fachowej pomocy", opowiadał. Artysta wiele zawdzięcza rodzicom. To oni zaszczepili w nim wartości, którymi dziś kieruje się w życiu i jakie sam przekazał swojemu synowi. „Drogowskazy, które mi wyznaczyli rodzice to: nie kłamać, nie kraść, zachowywać się uczciwie. Dla mnie są to święte wartości i oczywiście je przeniosłem”, mówił w Zwierciadle. Artur Barciś zwierzył się też, że nie zawsze miał z tatą łatwe relacje. „Mój ojciec był dosyć apodyktyczny, powtarzał: „Ma być tak, jak mówię, i koniec”, zwierzał się. Dlatego, gdy aktor wyleciał z rodzinnego gniazda i rozpoczął studia, nie zawsze było im po drodze. Często się buntował, miał inne zdanie, a do doprowadzało do kłótni. Artur Barciś obiecał sobie, że wypracuje sobie z dzieckiem zupełnie inną relację. Udało się, zawsze mógł z nim rozmawiać, jak z partnerem. „Kiedy byłem małym dzieckiem i coś przeskrobałem, to on nigdy na mnie nie krzyczał. Nie wybuchał, nie złościł się. Zawsze podchodził do problemu rzeczowo i spokojnie. Nawet bym wolał, żeby nakrzyczał na mnie i spuścił emocje, a on nie, zawsze spokojny. Zawsze chciał porozmawiać i dotrzeć do sedna problemu. Wydaje mi się, że trochę kumuluje emocje, żeby potem wypuścić je na scenie albo przed kamerą”, opowiadał Franciszek Barciś w rozmowie z Uwagą.TVN. Źródło: Zwierciadło.pl, Gwiazdy.wp.pl, Fakt.pl, Uwaga TVN Artur Barciś, Próba medialna spektaklu Trans-Atlantyk, 2018
Skończyła 91 lat, zawsze może liczyć na syna. Artur Barciś i jego mama dzielą wspaniałą relację
Artur Barciś rzadko uchyla rąbka tajemnicy na temat życia prywatnego, ale są takie okazje, przy których robi wyjątek i chodzi tu oczywiście o urodziny najważniejszej kobiety w jego życiu. Aktor w ubiegłym roku pokazał zdjęcie z ukochaną mamą podczas świętowania jej 90. urodzin, czym poruszył serca obserwatorów. W tym roku w lutym pani Celina skończyła 91 lat - jej syn i z tej okazji opublikował na swoim profilu pełen czułości i radości kadr. Fani nie szczędzą mamie aktora komplementów. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 15.10.2024 r.] Artur Barciś na zdjęciu z ukochaną mamą Artur Barciś to ulubieniec publiczności. Aktor stworzył wiele fantastycznych kreacji aktorskich, które zachwycają widzów. Artysta podbił serca fanów jako Tadeusz Norek w Miodowych latach, Czerepach w kultowym Ranczu czy Wasylek w Znachorze. Artur Barciś woli, gdy głośno jest o jego zawodowych wyzwaniach. Rzadko dzieli się z fanami fragmentami życia prywatnego, nieczęsto udziela wywiadów, w których otwiera się na temat rodziny. Jednak jeśli chodzi o świętowanie urodzin swojej ukochanej mamy, aktor robi na tym polu wyjątek. W lutym ubiegłego roku aktor świętował 90. urodziny ukochanej mamy, czym zachwycił swoje grono odbiorców będących pod wrażeniem tak pięknego wieku i świetnej formy Pani Celiny! Kilka dni, a dokładnie 2 lutego, na jego Facebooku pojawiło się zdjęcie, na którym pozuje razem z mamą. Oboje zarażają pozytywną energią i czarują uśmiechem. Widać, że łączy ich wyjątkowa relacja i są dla siebie ogromnym wsparciem. „Dzisiaj moja mama skończyła 90 lat! Prawda, że trzyma się nieźle? Obsługuje smartfona i gada na WhatsAppie ze swoją wnuczką w USA. Wręczając kwiaty, odruchowo zanuciłem 'Sto lat'. - Chyba żartujesz — powiedziała. Ciekawe co miała na myśli?”, napisał aktor. Zobacz też: Tadeusz Różewicz był z żoną Wiesławą przez 70 lat, nigdy się nawet nie pokłócili. On marzył, by odeszli razem... Zdjęcie zachwyciło fanów Artura Barcisia, którzy od razu zareagowali na materiał. Post zebrał ponad 23 tysiące polubień i prawie 4 tysiące komentarzy. Internauci nie szczędzą synowi i mamie komplementów, podziwiają i gratulują. Niektórzy nie mogą uwierzyć, że mama aktora skończyła właśnie 90 lat. „Piękny wiek a uśmiech od razu zdradza pogodę ducha i serdeczne usposobienie. Dużo zdrowia dla Szanownej Jubilatki”, „Życzę Pani wielu lat w zdrowiu i spokoju. Miłości pewnie ma pani pełen wór. Wygląda Pani pięknie”, „Super relacja Matki z Synem. Też życzę zdrowia i pogody ducha”, „Nieźle? Cudownie wygląda Życzę 120, a nawet więcej w zdrowiu i uśmiechu”, „Piękny wiek, wygląda świetnie!”, „Wygląda na najwyżej 70! Gratulacje!”, „Piękny wiek i piękna Kobieta! Dużo zdrowych, sprawnych, szczęśliwych lat!”, czytamy. W tym roku nie obyło się bez kolejnego zdjęcia z okazji 91. urodzin mamy aktora. "Żeby tradycji stało się zadość, z synowską radością informuję, że moja Rodzicielka Celina Barciś skończyła dzisiaj 91 lat", napisał Artur Barciś pod zdjęciem, na których widzimy go w czułym objęciu ze swoją rodzicielką nad pięknym tortem ze świeczkami. Taka relacja to skarb! Życzymy wszystkiego dobrego! Sprawdź też: Halina Frąckowiak powiedziała, że śmierć Anny Jantar była jej wielką osobistą stratą. Ich relacja dziś wywołuje łzy Artur Barciś, Premiera komedii kryminalnej "Porwanie", 2021
Artur Barciś szczerze o znajomości z Cezarym Żakiem: „Trudno z nim nawiązać jakieś relacje bardzo serdeczne”
„Mamy zupełnie różne charaktery”, dodawał
Artur Barciś był ostatnio gościem podkastu „WojweódzkiKędzierski”. Opowiedział tam o relacji z Cezarym Żakiem. Jak się okazuje, przyjaźń z serialu „Miodowe lata” nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Artysta wyjaśnił Piotrowi Kędzierskiemu i Kubie Wojewódzkiemu, że pomimo wielu godzin spędzonych na planie produkcji, nie zaprzyjaźnił się Cezarym Żakiem. Jakie jeszcze tajemnice wyjawił? Artur Barciś o relacji z Cezarym Żakiem: w życiu prywatnym się nie przyjaźnią Artur Barciś był gościem podkastu „WojewódzkiKędzierki”. Opowiedział tam między innymi o swoim życiu zawodowym. Później został zapytany o jego relacje z Cezarym Żakiem. Przypomnijmy, że aktorzy zagrali razem nie tylko w „Miodowym latach”, ale także w „Ranczu”. Jak się okazuje, poza planem zdjęciowym nie złapali wspólnej więzi. W rozmowie z gospodarzami podkastu wyjaśnił, że: „Mamy zupełnie różne charaktery. Czarek jest introwertykiem. Myślę, że to, co on mówi, słuchałem tej rozmowy z wami, jest rodzajem jakiegoś pancerza, nie kreacji — on taki po prostu jest”, wyznał. Po chwili dodał: „Wszystko przez jego nastawienie”. Serialowy Tadeusz stwierdził, że jego kolega z kultowej już produkcji jest inny i ludzie niewłaściwie go odbierają, przez co nawiązywanie z nim znajomości jest dość problematyczne. „On jest zamknięty, trudno z nim nawiązać jakieś relacje bardzo serdeczne, dlatego wydaje się gburowaty, chociaż wcale taki nie jest. Gdzieś jest taki zamknięty, trudno do niego dotrzeć”, opowiadał. CZYTAJ TEŻ: Ania Wyszkoni mierzyła się z okrutnymi komentarzami: „Nie będę siedzieć cicho, jeśli coś mnie dotyka” Artur Barciś, nagranie programu "Demakijaż", 07.05.2022, Warszawa Cezary Żak szczerze o relacji z Arturem Barcisiem Co więcej, niedawno w tym samym podkaście pojawił się Cezary Żak. Wyznał wówczas, że nie żałuje, że jego relacja z serialowym kolegą nie ma odzwierciedlenia w życiu prywatnym. „My się kolegujemy, lubimy ze sobą grać, bardzo nawet. Natomiast się nie przyjaźnimy, bo ja słowo przyjaźń traktuje niezwykle poważnie, a nie da się przyjaźnić, uważam, w show-biznesie”, mówił. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Agnieszka Sienkiewicz: „Mam w sobie dużą ufność do losu. Wolę podjąć ryzyko niż utknąć w miejscu, w którym już nie chcę być”
Artur Barciś odszedł z Kościoła katolickiego: „Już dawno się pożegnałem. Coś okropnego!”
Aktor nawiązał do jednego z kłamliwych artykułów
Artur Barciś zdecydowanie częściej staje na deskach teatrów, niż udziela wypowiedzi do mediów. Może to między innymi efekt tego, że kilkukrotnie napisano o nim w gazetach nieprawdę? Artysta w najnowszym wywiadzie przyznał, że nie jest osobą wierzącą. Zrobił to po tym, jak jedno z czasopism napisało… dokładnie odwrotnie. Artuś Barciś o wierze. Odszedł z Kościoła W najnowszym wywiadzie Michała Misiorka z Arturem Barcisiem czytamy, że uwielbiany przez widzów aktor nie należy już do Kościoła katolickiego. Jeszcze niedawno 65-latek przeczytał w jednej z gazet wymyślony wywiad z… nim samym! Czytelnicy dowiedzieli się, że wiara i Bóg są dla aktora bardzo ważne, podczas gdy Artur Barciś już dawno takich słów, by nie powiedział! Jaka jest prawda? „Niedawno przeczytałem wywiad, którego nigdy nie udzieliłem. Wyszedłem w nim na żarliwego katolika, wręcz dewotę. Podczas gdy ja z Kościołem już dawno się pożegnałem. Coś okropnego! […] Stwierdziłem wtedy, że jak zacznę to dementować, to więcej ludzi kupi to czasopismo, żeby przeczytać ten tekst. A pewnie znaleźliby się tacy, którzy stwierdziliby, że na siłę wypieram się czegoś. Więc machnąłem ręką”, czytamy w serwisie Plejada.pl. CZYTAJ TEŻ: Wielożeństwo, surowe zakazy i... bogactwo! Kim naprawdę są Mormoni? Artur Barciś uśmiercony w artykułach. Komentarz artysty Inne kłamstwa na temat aktora pojawiły się z kolei w internecie. Okazuje się, że Artura Barcisia kilka razy w sieci uśmiercono… Kto stał za tym okropnym i niesmacznym żartem? „Jak donieśli mi internauci, to polska firma, która ma serwery we Francji. To te same osoby, które odpowiadają za newsy na temat tego, że Robert Lewandowski miał wypadek samochodowy. Ludzie klikają w takie artykuły, a oni potem ściągają ich dane”, wyjaśnił Artur Barciś. „To biznes. Ktoś zarabia w ten sposób pieniądze”, dodał w Plejadzie. SPRAWDŹ: Ida Nowakowska: „Płatność kartą w kościele to nie jest głupi pomysł” Wypowiedź tancerki podzieliła jej fanów... Życzymy dużo zdrowia, spokoju i samych prawdziwych artykułów.
Artur Barciś ma koronawurisa! Ku przestrodze przemówił w poruszającym apelu
"Myślisz, że cię to ominie, że ciebie to nie dotyczy"
Opinię publiczną obiegła smutna informacja. Aktor znany ze swoich kultowych już ról w serialach Miodowe lata czy też Ranczo zakaził się koronawirusem! Artur Barciś zwierzył się o swoim stanie zdrowia w niezwykle oryginalny sposób. Opublikował w serwisie YouTube nagranie, w którym wyrecytował wiersz Obcy swojego autorstwa. Utwór liryczny w zamyśle aktora ma nie tylko stanowić informację o chorobie. Jest to przede wszystkim poruszający apel! Smutną nowinę Artur Barciś potwierdził także w rozmowie z Onet.pl. Artur Barciś ma koronawirusa! Opublikował poruszający apel Znakomity polski aktor filmowy, telewizyjny, teatralny, a także reżyser i scenarzysta wyznał, że zmaga się z chorobą COVID-19. Artur Barciś poinformował o tym za pośrednictwem opublikowanego w serwisie YouTube wiersza swojego autorstwa. "Myślisz, że cię to ominie, że ciebie to nie dotyczy. Nie ma go w twojej rodzinie, nie ma go w twojej okolicy. Aż nagle, niespodziewanie czujesz, że coś się nie zgadza, że nie smakuje śniadanie, że twoje ciało cię zdradza", wyrecytował aktor. Choć z utworu lirycznego nie wynika wprost, że mowa o koronawirusie, to jego autor nie pozostawia odbiorcom wątpliwości. "Nie, nie ma na niego lekarstw. Zmierzysz się z nim samodzielnie. Kaszel od rana do nocy, potem od nocy do rana, będziesz się zwijał z niemocy, osłabniesz od niewyspania. Gorączka cię mokrym kocem rozbije na tysiąc drgawek, a suchy kaszel jak z procy odbierze wiarę w poprawę", mówił drżącym głosem Artur Barciś. Wiersz Obcy jest tym bardziej przejmujący, jako że gołym okiem widać, jak bardzo osłabiony jest recytujący go aktor. W dalszej części utworu podmiot liryczny wymienia kolejne dręczące go objawy choroby. "Mdłości, ból mięśni i głowy, nogi i ręce jak z waty. Obcy się wybrał na łowy i wali do ciebie z armaty. I będzie się bawił długo, nie licz, że cię porzuci. Dziś ty jesteś jego sługą, masz tańczyć, jak ci zanuci. Więc będziesz robił, co każe". Jak jednak z ostatniego fragmentu wiersza wynika, celem Artura Barcisia nie było wywołania współczucia czy też narzekanie na swój stan zdrowia. Nagranie stanowi przede wszystkim istotne i poruszające wezwanie. "To apel mój, byś nie czekał, że będzie bez objawowo", podsumował aktor. Koronawirus w Polsce. Cierpiący na COVID-19 Artur Barciś o chorobie Informację o swoim stanie zdrowia Artur Barciś potwierdził także w rozmowie z Onet.pl. Wyznał, że z chorobą zmaga się od dwóch tygodni. "Było bardzo źle. Na szczęście nie wylądowałem w szpitalu, nie wymagałem hospitalizacji. To co przeżyłem, opisałem w wierszu. Wydawało mi się, że powinienem to zrobić w takiej formie. Nie chciałem nagrywać wcześniej, gdy byłem w bardzo złym stanie, żeby nie epatować swoją fizycznością. Chciałem dać jakieś świadectwo ku przestrodze", powiedział aktor. Chociaż, jak sam przyznaje, z premedytacją czekał na opublikowanie wiersza i czuje się już lepiej, na nagraniu nadal widać, jak niestety osłabiony jest aktor. Artur Barciś zarówno w utworze swojego autorstwa, jak i rozmowie z Onet.pl wyznał także, że z chorobą zmaga się na własną rękę. "Nie odczułem żadnego wsparcia od państwa, ale też nie oczekiwałem go, nie mam złudzeń. Test zrobiłem prywatnie", powiedział bez ogródek. Tak samo, jak wszyscy fani znakomitego aktora, mamy nadzieję, że Artur Barciś powróci do zdrowia, jak szybko to tylko możliwe. View oEmbed on the source website
Wyjątkowa zbiórka w szczytnym celu. Trwa 45. kwesta na Starych Powązkach w Warszawie
Znani i lubiani kontynuują piękną tradycję, jaką jest kwesta na rzecz Starych Powązek. W tym roku celem jest dokończenie prac w Alei Katakumbowej, w tym konserwacja dwudziestu nagrobków, stojących wzdłuż alei łączącej Bramę Św. Honoraty z Katakumbami. „Jak wchodzimy na Powązki, widzimy miejsca, gdzie są odświeżone groby, ale tych, które chciałoby się odświeżyć jest jeszcze wiele”, powiedział Jerzy Kisielewski, wiceprzewodniczący Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa, w rozmowie z Radiem Kolor. Do realizacji tego celu niezbędne jest uzbieranie około 850 tysięcy złotych. Kwesty odbywają się w wielu miastach Polski. Datki mieszkańców, a także dodatkowe środki, pozyskane z budżetów miasta oraz darowizn osób i instytucji prywatnych, pozwalają na konserwację i renowację zabytków cmentarnych. W Warszawie odnowiono już 1460 nagrobków i kaplic. Jak co roku, w kweście na Starych Powązkach w Warszawie biorą udział wyjątkowi wolontariusze, znani nam ze świata kultury, sztuki, czy polityki – w tym Maja Komorowska, Emilia Krakowska, Artur Barciś, Karol Strasburger, Marta Lipińska, Tomasz Sianecki, Magdalena Zawadzka, czy Beata Tadla. Tegoroczna kwesta na Starych Powązkach potrwa do niedzieli.