Był ikoną lat 90., zniknął u szczytu sławy. Teraz znalazł miłość w Brazylii. Polski projektant ma znacznie młodszego partnera
Znany projektant mody, Arkadiusz Weremczuk, ujawnił, że od kilku miesięcy jest w związku ze sporo młodszym Brazylijczykiem. To pierwszy raz, gdy artysta tak otwarcie mówi o swoim życiu prywatnym.
Arkadiusz Weremczuk, znany szerzej jako Arkadius, to projektant mody, który nie tylko zdobył międzynarodowe uznanie dzięki odważnym kolekcjom, ale także niejednokrotnie wymykał się utartym schematom życia publicznego. Choć przez lata funkcjonował z dala od medialnego światła reflektorów, dziś powraca do rozmów w mediach, dzieląc się nie tylko swoją twórczością, ale i osobistymi doświadczeniami – w tym nowym etapem życia uczuciowego. Arkadiusz Weremczuk: życie zawodowe i artystyczne Arkadiusz Weremczuk, bardziej znany pod pseudonimem Arkadius, to jedna z najbardziej wyrazistych postaci świata mody przełomu lat 90. i 2000. Jego kariera rozkwitła w Londynie, gdzie studiował w prestiżowej Central Saint Martins. Jako projektant zasłynął z awangardowego podejścia do mody i odważnych kolekcji, które poruszały kontrowersyjne tematy. Przez lata Arkadius pozostawał w cieniu, unikał medialnego zgiełku i przez długi czas nie był obecny w polskim show-biznesie. ZOBACZ TEŻ: Miał sławę i renomę, w jednej chwili stracił wszystko. Dziś Arkadius swoje szczęście buduje poza Polską Po latach spędzonych za granicą, w tym także w Brazylii, Arkadius nie zamierza wrócić do ojczyzny na stałe. W Polsce bywa raczej sporadycznie, a w minionym roku miłośnicy jego prac mieli okazję zobaczyć jego twórczość w ramach wystawy retrospektywnej w Łodzi — zaprezentowano wówczas stroje ze wszystkich 14 kolekcji projektanta. Dziś Arkadius ponownie znalazł się na ustach całej Polski za sprawą prywatnym zwierzeniom, na które zdecydował się w szczerym wywiadzie. Nowy związek Arkadiusa z 30-letnim Brazylijczykiem W najnowszej rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem ze Świata Gwiazd Arkadiusz Weremczuk przyznał, że od jakiegoś czasu jest zakochany. "W większości czasu jestem singlem, ale od kilku miesięcy mam kogoś" — zdradził projektant. Jego nowym partnerem jest 30-letni Brazylijczyk. Jak zaznacza, wybranek jest od niego młodszy o 26 lat, ale różnica wieku nie stanowi dla nich problemu. To pierwszy raz, gdy projektant tak otwarcie opowiada o swoim życiu osobistym i orientacji. TYLKO NA VIVA.PL: Życie go nie rozpieszczało, mama była jego aniołem stróżem. Mało kto wie, jaki prywatnie jest reżyser kultowych hitów
Był uczniem Alexandra McQueena, przyjaźnił się z Korą. Arkadius zawojował świat mody
Projektant obchodzi 55. urodziny. „Najważniejsze, żeby zejść na ziemię, bo ziemia jest fajna”
Na przełomie lat 90. i 2000 moda miała jego twarz. Intrygujący, ekstrawagancki, odważny. Był pierwszym pochodzącym z Polski projektantem, który zyskał międzynarodową sławę i uznanie. W okularach jego marki chodzili m.in. Brad Pitt i Justin Timberlake. Chociaż jego pięć minut trwało naprawdę pięć minut, to było niezwykle intensywne. O jego projektach pisały największe magazyny na świecie. Projektant łączył pracę w Wielkiej Brytanii i w Polsce. W końcu założył butik w Warszawie, który na początku cieszył się dużą popularnością. Niestety, Arkadiusa szybko dopadły problemy finansowe. Jak dziś wygląda jego życie? Co dała mu sława, a co zabrała? Czy chciałby jeszcze stać się częścią show-biznesu? Przypominamy wyjątkową rozmowę z nim. [Przypominamy wywiad z projektantem przeprowadzony specjalnie dla naszego serwisu w styczniu 2022 roku] Damian Maliszewski: Kiedy się ostatnio wzruszyłeś? Arkadius: Jakieś pięć dni temu, późnym popołudniem szedłem długim korytarzem utworzonym z palm i hibiskusów. Wokół mnie ptaki i motyle. To wszystko skąpane w ciepłym światle słońca. Gdzie jest tak pięknie? W Brazylii, na pewnej malutkiej wyspie. Ze wszystkich miejsc, w jakich byłem do tej pory, to miejsce jest najbardziej zbliżone do raju. I wiesz, że w czasie tego spaceru zacząłem płakać? Natura aż tak Cię wzrusza? Najprostsze rzeczy w życiu, te niezepsute, niedotknięte przez człowieka są najpiękniejsze i najbardziej wzruszające. ZOBACZ TEŻ: Pochodzi z Parczewa, ubierał największe światowe gwiazdy. Jak dziś wygląda życie Arkadiusa? Pytam o wzruszenie, bo trzymam w dłoni album pt. „Arkadius – moda, która stała się sztuką”, stworzony przez Dominika Zielińskiego i wydany przez wydawnictwo Arkady. To album o Twojej twórczości, ale i biografia legendy. Muszę przyznać, że czytając, kilka razy się wzruszyłem. Będąc na szczycie dotknąłeś nieba, czy piekła? Jako chłopiec, który mieszkał w prowincjonalnej Polsce - małe miasteczko, lata osiemdziesiąte - miałem marzenia związane z wielkim światem, pięknymi kobietami, strojami i wnętrzami. Z tym całym zachodnim przepychem, który cały czas sprzedaje nam PR-owa machina. W końcu, gdy to osiągnąłem, doszedłem do wniosku, że to przedsionek piekła. Miejsce, w którym byłem pięć dni temu, to z motylami i ptakami, jest blisko nieba. Arkadius: od samego początku Który rok uważasz za początek swojej kariery? 1994, czyli moment, w którym dostałem się na kurs przygotowawczy w Saint Martin’s w Londynie. Kto interesuje się modą, ten wie, że to najbardziej oblegana uczelnia modowa na świecie. Wtedy, kiedy ja się uczyłem, nie chcieli przyjmować nikogo za pierwszym razem. Czekali, aż student pokaże, że mu naprawdę zależy. Byłem dla nich egzotyczny. Bo nagle zjawia się człowiek zza żelaznej kurtyny i chce projektować. Co wtedy w 1994 roku było dla Ciebie ważne? Byłem młody, miałem 25 lat. Myślałem o tym, żeby coś w życiu osiągnąć, żeby pokazać swój potencjał. Chciałem, żeby moje marzenia się spełniły. To były inne czasy. Uwolniliśmy się z komunizmu. Śniłem o kolorowym świecie. CZYTAJ TEŻ: Małgorzata Socha miała 16 lat, gdy wykopała z piasku Krzysztofa Wiśniewskiego. Była to miłość od pierwszego wejrzenia Grażyna Torbicka, Arkadius, Arkadiusz Weremczuk, promocja nowego zapachu Pierre Cardin, 26.09.2001 rok Kolorowy świat był na Ciebie gotowy, ale szara Polska nie do końca. Wyrwałeś się Parczewa, nagle światowe media okrzykują Cię nowym Alexandrem McQueen'em, a w Polsce zmasowany atak. Myślę, że ta Polska niszowa była na mnie gotowa. Błąd polegał na tym, że podbiłem Polskę masową. Ludzie potrzebowali gwiazdy światowego formatu, więc w pewnym momencie moje nazwisko było już wszędzie. Polacy też mają taką cechę, że jak ktoś jest na szczycie, wszyscy mu hołdują, a ja spada – kopią. A wiadomo, że prowadząc jakikolwiek biznes, wszystko może się wydarzyć. Biznes może splajtować, ktoś może Cię oszukać, możesz popełnić błąd... Współpracowałeś z Alexanderem McQueenem, był wizjonerem, wyprzedzał epokę. A jakim był człowiekiem w bezpośrednim kontakcie? Gdybym miał wybrać geniusza mody wszech czasów, powiedziałbym, że jest nim właśnie Alexander McQueen. Nie dlatego, że znałem go osobiście, ale dlatego, że jego prace są najbardziej niesamowite ze wszystkich, jakie powstały w historii ludzkości. Są oczywiście inni, utalentowani projektanci, ale nikt nie może porównywać się do McQueen'a. To osobna kategoria sztuki. Leonardo Da Vinci mody. Bez przerwy żartował. Nie zapomnę jaki miał talent do wykroju. Kładł na stole duży szablon z papieru, bez żadnych pomiarów, z pamięci i zaczynał rysować linie, po czym wycinał materiał. Tak powstawał piękny żakiet, albo płaszcz. Nigdy nie widziałem czegoś takiego. Jako artysta łączył bezkompromisowość z talentem technicznym. Niewielu potrafi szyć, robić wykończenia, czy najprostszą kieszeń. McQueen to wszystko umiał. Poza tym był miły, ale i wymagający. To mi się w nim podobało. Jeżeli coś mi nie wychodziło, prosił, żebym zrobił to jeszcze raz. Czasami prosił o zmiany trzykrotnie, ale to, co najbardziej zapamiętałem, to jego poczucie humoru. Zawsze robił sobie jaja. Jak zareagowałeś na wieść o jego śmierci? O Boże, to było straszne. To był dla mnie taki szok, że prawie zemdlałem. Dostałem SMS od Moniki, mojej bratowej: „McQueen nie żyje”. Byłem wtedy u mnie w domu, na wsi, na werandzie. Zrobiło mi się słabo, musiałem usiąść na hamaku. Czytaj także: Tej miłości nikt nie dawał szans. Niedawno media huczały, że Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz wciąż planują rozwód Arkadius wspomina Korę Najpierw umiera McQueen, po kilku latach przychodzi kolejny cios, tracisz Korę, swoją muzę i przyjaciółkę. Opowiesz mi, jak się poznaliście? Wiesz co, Kory się nie traci. Była energią. Nie ciałem, nie człowiekiem, a energią. Ludzie tacy jak Kora nie umierają. Ona zawsze będzie istniała. A jak się poznaliśmy? Eh, to było metafizyczne spotkanie. Spotkanie ponowne, bo na pewno znaliśmy się z innego życia. Ale to muszę zacząć od początku. Pierwszy winyl, jaki sobie kupiłem za pieniądze odłożone na lody, to Maanam „O!”. Miałem wtedy 10, może 11 lat . Nie miałem jeszcze gramofonu, więc chodziłem z tą płytą po mieszkaniu w tę i z powrotem. W końcu rodzice zdziwieni pytają: „Co Ty tak chodzisz z tą płytą? Przecież nawet nie masz gramofonu!”, „No właśnie chcę go sobie wychodzić”- odpowiedziałem. W latach 80. gramofony załatwiało się po znajomości. No i w końcu ten gramofon sobie wychodziłem. Rodzice kupili! Bez przerwy słuchałem „O!”. Zacząłem studiować w Krakowie na Uniwersytecie Jagiellońskim i czasami chodziłem na koncerty Maanamu, ale Kory nigdy nie spotkałem. Czasy krakowskie się skończyły, wyjechałem do Londynu. Tam zrobiłem karierę i pamiętam, że w Canal+ wyemitowali film dokumentalny o mnie „Arkadiusz. Życie na szpilkach”, to mógł być 2000 rok. Zaproszono mnie do Gdyni, do jakiegoś programu telewizyjnego. Wywiad przeprowadzał Kamil Sipowicz, partner Kory. I Kamil mówi do mnie w garderobie: „Arkadiusz, Kora cię uwielbia, jest twoją fanką!”, „Kora moją fanką? No chyba sobie jaja robisz”. Powiedział, że Kora oglądała ten film w Canal+ i się we mnie zakochała. Ja mu na to, że w Korze zakochany jestem od dziecka, no więc Kamil wziął telefon, wykręcił numer do Kory i przekazał mi słuchawkę. Wtedy pierwszy raz z nią rozmawiałem. To był koniec listopada. Zapytałem: „Co robicie na święta?”. Kora mówi, że nie mają żadnych planów. „No to przylećcie do mnie do Londynu”. I przylecieli na Święta Bożego Narodzenia. Zatrzymali się w samym centrum Londynu u Wiktora Kubiaka, ówczesnego agenta Edyty Górniak. Ja nie miałem aż tak luksusowych warunków, żeby przyjąć artystkę takiego formatu jak Kora. Jak już się u Wiktora rozgościli, dzwoni dzwonek, schodzę na dół, otwieram moje stare, wiktoriańskie drzwi, a w drzwiach Kora. Ściska mnie mocno, całuje i mówi: „Jak miło Cię widzieć ponownie” i zaczynam płakać. Jej energia była tak silna, a świadomość, że spotykamy się ponownie, że znaliśmy się w poprzednim życiu, tak jaskrawa, że polały się łzy. Czułem się przy niej zrelaksowany, jakby była moją bratnią duszą od zawsze. Zrobiłem Wigilię i całe święta spędziliśmy razem. Przychodzili do mnie z Kamilem codziennie. CZYTAJ TEŻ: Agata Młynarska w poruszającym wpisie opowiedziała o walce z chorobą. „Opanowanie tego stanu było moim celem" Arkadius o kupnie domu nad morzem Wróćmy jeszcze do przełomu drugiego tysiąclecia. Powiedziałeś mi, co było dla Ciebie istotne w 1994 roku. A co było ważne w roku 2004? Wtedy ważny był jeszcze biznes. Ważne było ratowanie tego tonącego statku. Ale moje podejście do świata zaczęło się zmieniać. Byłem dojrzalszy. Zacząłem myśleć o tym, że może życie nie powinno mieć napisanego scenariusza? Sporo podróżowałem i mój sąsiad i bliski przyjaciel Jimmy Choo zaprosił mnie na wyspę Langkawi w Malezji. Pamiętam jak pływaliśmy z Jimmy'm w tym ciepłym morzu i zwróciłem uwagę na domki na wzgórzu. Pomyślałem: „Boże, po co ja tyle pracuję? Po co tyle podróżuję po świecie?”. Wyobraziłem sobie siebie siedzącego na werandzie takiego domku i wpatrującego się w morze. Bez większych potrzeb. Tylko ja, świeże owoce z dżungli i darmowa woda z kokosów. Oczywiście miałem w głowie mnóstwo pytań: „Co muszę zrobić, żeby doświadczyć takiego raju na ziemi? Czy potrzebne są mi miliony? Czego będę pragnął za 20 lat, kiedy już zostanę milionerem?”. Odpowiedź była oczywista: będę pragnął domu nad brzegiem morza, nie jachtów i luksusów. Na początku wydawało mi się, że mnie na to nie stać, że trzeba czekać, pracować, zarabiać. Dwa lata później doszedłem do wniosku, że nie potrzebuję milionów, żeby taki domek kupić. Mogę mieć go dzisiaj. Miałeś odłożone pieniądze, czy wziąłeś kredyt? Biznes okularowy zaczął się rozwijać, bo jak wiesz projektowałem też okulary. To trwało dwa lata. Nie dało mi milionów, ale wystarczyło, żebym mógł rozpocząć nowy etap. Wiedziałem, że trzeba to zrobić już, teraz, nie kiedyś, bo „kiedyś” może się nie wydarzyć. Na co zresztą najlepszym dowodem jest pandemia, która nas zaskoczyła. Zamknąłem więc biznes okularowy, który - o ironio - świetnie prosperował, ale uzmysłowiłem sobie, że bez względu na to, czy będę miał na koncie 100 tysięcy dolarów, milion, czy 20 milionów, to nic nie zmieni. Moje życie jest dzisiaj i chcę go doświadczać dzisiaj. Wiedziałeś gdzie się wyprowadzisz? Nie. Wiedziałem, że chcę mieszkać na jakiejś egzotycznej wyspie. W czasie podróży do Azji, znalazłem takie miejsce w Tajlandii. Wtedy Tajlandia była tania, teraz nie jest. I znalazłem ziemię na prywatnej wysepce. Właściciel wyspy zakochał się w mojej twórczości. Powiedział, że chce żebym zaprojektował mu resort. Prawnicy sprawdzili dokumenty, ja prawie nacisnąłem „enter” i wtedy moja przyjaciółka artystka Goshka Macuga, zaprosiła mnie do Brazylii, do Salvadoru w stanie Bahia. Z Salvadoru popłynęliśmy na małą wyspę w okolicy i wiesz co zrobiłem? Wróciłem do Londynu, poinformowałem prawników, że rezygnuję z tej Tajlandii, bo przeprowadzam się do Bahia. Decyzję podjąłem w pięć minut. Co zabrałeś do Brazylii? Kolekcje, nagrody, pamiątki? Mały plecak. Wziąłem ze sobą tylko laptop i aparat fotograficzny. To było całe moje życie. A ciuchy, które zaprojektowałeś? Faktyczna przeprowadzka trwała rok. Zamykając na klucz londyńskie mieszkanie, zostawiłem tam przecież biuro, ludzi, którzy pracowali, ciuchy i meble. Rzeczy przypłynęły do mnie w dwóch kontenerach. Ale i tak wszystko musiałem sobie kupić. Od widelca, talerzy, po rośliny, które bardzo kocham. Miałem ogromne szczęście. Wstrzeliłem się w czas, kiedy Brazylia była tania. Za grosze kupiłem dużą nieruchomość, opuszczony budynek, z którego zrobiłem biurowiec. Dziś jest wart miliony. Myślałem, że powiesz mi, że porzuciłeś perspektywę zarobienia milionów na rzecz ciszy, ascetycznego życia i natury, a jednak zostałeś milionerem. Może takie jest twoje przeznaczenie? Śmieję się, ale tak, oficjalnie jestem milionerem, tylko wiesz, ja nie mam tych pieniędzy. Stoi budynek. To inwestycja. Ja z tych pieniędzy w ogóle nie korzystam. Mam co miesiąc normalną wypłatę z wynajmu pomieszczeń na biura, ale żyję bardzo skromnie. Nie miliony są w życiu ważne. Mieszkałem w Londynie, biznes upadł, więc musiałem pożyczać pieniądze od rodziców, żeby kupić jedzenie. To była wstydliwa sytuacja, bo z jednej strony jestem we wszystkich gazetach, a z drugiej nie mam co jeść. Później rozkręciłem biznes okularowy, ale pojawiła się Brazylia. I możesz mi wierzyć, albo nie, ale kiedy tu przyleciałem, naprawdę zaczynałem od zera. Bez wielkich pieniędzy, bez milionów, a już wtedy byłem szczęśliwy. Arkadius o szczęśliwym życiu Jeżeli nie miliony, to co w takim razie trzeba mieć, żeby być szczęśliwym? Plażę na wyciągnięcie ręki. Masz? Tak, mieszkam dwadzieścia metrów od plaży. Z okna widzę ocean. No dobrze, teraz powiedz mi co było dla Ciebie ważne w 2014 roku? Jestem wtedy już kilka lat w Brazylii, dobrze mi się wiedzie, wyszedłem na swoje. Żyję bez gonitwy. W 2014 roku najważniejsza jest wolność. A ten domek w dżungli, o którym marzyłeś i po który tam poleciałeś? W czasie pierwszej wizyty na wyspie, wszedłem na górkę żeby zobaczyć widok i nie mogłem uwierzyć, że ta ziemia nie została jeszcze przez nikogo kupiona. Nie była droga, dlatego kupiłem i właśnie tam wybudowałem wymarzony dom. Sam go zaprojektowałem od A do Z. To prawdziwe dzieło sztuki. Życie dzielę między wyspę a miasto, bo muszę płacić rachunki. Ktoś musi się opiekować tym biznesem. Zajmuję się wszystkim sam, nie mam nikogo do pomocy. I tak mam bardzo komfortową sytuację w porównaniu z innymi ludźmi. Wielu musi pracować na etacie, od rana do wieczora, ja mam wolność i swój własny raj. Jeśli za życia dostąpiłeś raju, znalazłeś go na Ziemi, to może spotkałeś też Boga? Kim albo czym jest? Gdziekolwiek pada to pytanie, ludzie wyobrażają sobie kościół i księdza na ambonie. To jest ich Bóg. A mój Bóg to natura. Kościół jest instytucją stworzoną po to, żeby zarabiać pieniądze i sprawować władzę nad ludźmi. Bóg jest w powietrzu, w śpiewających ptakach, motylach i w tym moim hibiskusie. Dobro i miłość, które mamy w sobie - to jest Bóg. Jeżeli będziemy respektowali naturę, będziemy darzyli szacunkiem Boga. Ja idąc pięć kilometrów tą pustą plażą na golasa, czuję dotyk Boga na karku. Naprawdę. Odwracam się, patrzę w to palące słońce i przechodzą mnie ciarki po plecach. To bardzo mistyczne doświadczenie i często wtedy płaczę. Ten, kto nie ma respektu do natury, nie może powiedzieć, że wierzy w Boga. Wygląda zatem na to, że rzeczywiście mało kto w niego wierzy, bo z tej pięknej planety uczyniliśmy największy śmietnik w kosmosie. No i tutaj ludzie powinni zrobić sobie rachunek sumienia. Dlatego ja sadzę drzewa, mam ich setki. Naprawdę setki? Jakie uprawiasz? Tak, jest ich mnóstwo. Posadziłem drzewa nerkowca, mango, guawy i drzewa chlebowca. Mam drzewa limonkowe, pomarańczowe, cytryny i drzewa mandarynkowe. Owoce kupuję na rynku, jem, nasiona wsadzam do doniczek, a jak sadzonki wyrosną, sadzę je w ziemi. Mam też mnóstwo kwiatów i krzewów hibiskusa w różnych odmianach. Mój ogród na wyspie jest tak wypełniony egzotycznymi roślinami, że nie ma już miejsca na nowe, dlatego teraz już sadzę drzewa u przyjaciół. Odkąd pamiętam, ludzie są przekonani, że sława i pieniądze dają szczęście. I wiemy już, że ci, którzy to osiągają, na ogół są nieszczęśliwi. Wielu przedwcześnie umiera: Freddie Mercury, Michael Jackson, Whitney Houston, Amy Winehouse, George Michael, Avicii. Ta lista nie ma końca... Nie żyją, a mogli żyć. Dlaczego nadal wierzymy, że bycie znanym da nam poczucie spełnienia? Mamy chore ego. Każdy człowiek, który dąży do pieniędzy i sławy ma chore ego i powinien się leczyć. Powinien pójść do psychologa, psychoterapeuty. Na co teraz wydajesz pieniądze? Dawniej kupowałem drogie ciuchy, teraz inwestuję przede wszystkim w naturę i sadzę drzewa. Jak widzisz chodzę w zwykłym T-shircie. Do Polski przylatuję z malutką, podręczną torbą. Mam tam kilka rzeczy na przebranie. Nic więcej. Jakiś czas temu widząc co się dzieje w Polsce, przysłałeś mi wiadomość, że dobrze jest być z dala od tego wszystkiego. Nie tęsknisz za krajem? Nie, w ogóle. A już za dzisiejszą Polską tym bardziej nie. Gdy ta pandemia się zaczęła, tutaj w brazylijskich mediach mówiono, że to już jest koniec świata. Otworzyłem okno, zobaczyłem ocean, szczęśliwych ludzi i pomyślałem, że widocznie ja żyję w jakimś innym świecie. I wtedy spalił mi się telewizor. Od tamtej pory jestem wolny. Nie kupiłem nowego. Zaglądam od czasu do czasu do internetu. O tym, co się dzieje w Polsce, dowiaduję się z Twojego Instagrama, albo od mojego brata. I nawet jeżeli przeczytam o czymś złym, otwieram to moje okno i znowu widzę ocean. Życie się toczy tak, jak się toczyło do tej pory. Ja wierzę w to, co mnie otacza, nie w narrację kreowaną przez media. Ludzkość przechodzi przez jakieś turbulencje, których w tej chwili nie rozumiemy. Może zrozumiemy za 10 lat. Może musimy się teraz czegoś nauczyć. Wierzę w cierpliwość. Nauczyłem się też nie oceniać. Pozwalam innym ludziom mówić, bo każdy ma coś do powiedzenia. Media skłócają ze sobą dwie strony. Taki jest ich cel. Wychodząc z mojego domu, w ogóle tego nie zauważam. Widzę to tylko wtedy, kiedy otwieram internet. Więc wiadomo, że wybieram życie normalne. A nie jest to forma ucieczki? Pytam, bo masz to szczęście mieszkać blisko natury, natomiast są ludzie, którzy realnie cierpią. Są dyskryminowani, bici, upokarzani. Jeżeli wszyscy odetniemy się od problemów, będziemy blisko plaż, bez telewizorów, kto wtedy będzie zmieniał świat na lepszy i pomagał tym słabszym? Gdyby wszyscy ograniczyli o połowę bycie w mediach, internecie, zapewniam Cię, że przemocy byłoby mniej. Media naprawdę zniszczyły psychikę nam wszystkim. Morgan Freeman powiedział, że rasizm istnieje tylko dlatego, że ciągle o nim mówimy. Tak samo jest z homofobią. Jak więc walczyć o prawa? O godność? W Polsce pogwałcono teraz prawa kobiet. Rząd każe im rodzić nawet martwe płody. Ludzie nie powinni wychodzić na barykady? To jest bardzo skomplikowane. Przyznam, że nie wiem. Mogę się tylko zastanawiać. Może tą szablą nie powinna być szabla, a modlitwa? Być może tych 100 tysięcy protestujących kobiet powinno uklęknąć i modlić się o dobre prawo? Każda oczywiście modli się do takiego Boga, w którego wierzy. Albo nie modli się do nikogo, ale medytuje. I nie ma znaczenia czy to będzie kościół, ulica, czy plac. Coś trzeba zmienić, coś zrobić inaczej. Kilka lat temu zaproponowałem Kampanii Przeciw Homofobii zorganizowanie Marszu Równości w milczeniu, ze świecami w dłoniach. Niestety, odrzucono moją propozycję No właśnie! To byłoby poetyckie, artystyczne i w świat popłynąłby silny przekaz. Wiesz, może się mylę, ale nie do końca wierzę w to, że nienawiść można zwalczyć nienawiścią. Nam ludziom brakuje pokory. Większość ludzi nie ma już myślenia krytycznego. Uwielbiają krytykować innych, ale nie potrafią myśleć krytycznie o sobie. Są aroganccy, niewiele wiedzą, ale myślą, że wiedzą wszystko. Kiedy włączasz telewizję, ile masz programów, z których faktycznie możesz się czegoś nauczyć? Mam 170 kanałów. Za wartościowe uważam trzy i właśnie rozważam rezygnację z kablówki No więc masz odpowiedź, ile to wszystko jest warte. Zmiany zacząłbym od wyrzucenia telewizora. Druga rzecz, do której zachęcałbym ludzi, to skasowanie Facebooka i Instagrama, a jeżeli nie jest to możliwe, to miesięczny urlop od mediów społecznościowych. Najważniejsze żeby zejść na ziemię, bo ziemia jest fajna. Arkadius: życie spisane, życie nagrane Nie wiem, czy z taką biografią zdołasz się od tych mediów odciąć. Po wielu latach powstał o Twoim życiu serial w formie podcastu pt. „Supernova”. Dominik Zieliński wydał absolutnie zjawiskowy album o Twojej twórczości. Co czujesz, kiedy wracasz? Nasza rozmowa przecież także ukaże się w internecie. To powrót historii człowieka, który miał kolorowe życie, nie mnie samego. O tym jest podcast - o barwnej postaci. Album z kolei jest o mojej twórczości i wcale nie o modzie. Nigdy nie chciałem robić mody, tworzyłem sztukę. Tęsknisz za projektowaniem ubrań? Tak, ale od niedawna. Zaraz, zaraz, czy to oznacza, że Arkadius wróci? Gdybyś mi zadał to pytanie dwa lata temu, odpowiedziałbym, że na pewno nie. Dziś odpowiadam - być może. Gdy zobaczyłem co robi Daniel Roseberry dla domu mody Schiaparelli, zacząłem tęsknić. Jego projekty są poetyckie. To wspaniała wiadomość dla fanów Twojej twórczości, ale Twój modowy powrót byłby chyba powrotem do tego starego życia, od którego uciekłeś? Absolutnie nie. Tym razem byłaby to tylko sztuka dla sztuki. Żadnego show-biznesu. Żadnego przepychu, blichtru. Ja to wszystko miałem. Już nie produkowałbym rzeczy w dwóch egzemplarzach. Co się wydarzy w Twoim życiu w 2024 roku? Będę miał taki sam raj, jaki mam dziś. A co zadecydują ludzie na świecie dla siebie, tego nie wie nikt. Świat i tak pójdzie w tym kierunku, na który zasługuje. Możesz poświęcić kolejnych czterdzieści lat życia na tej planecie i próbować ją zbawić, albo poświęcić ten czas sobie i żyć w harmonii. Jeżeli masz fajne życie, tworzysz fajną energię wokół siebie, ta energia emanuje i wpływa na innych. Czyli jesteś teraz naprawdę szczęśliwy? Bardzo. Co dziś robi Arkadius? Na co dzień Arkadius mieszka w Salwadorze. Zachwyciło go to miejsce, a zwłaszcza panująca tam temperatura. Niemal codzienne słońce, które wyzwala pozytywne emocje i endorfiny, skłoniły go do zamieszkania tam. "Gdy jeszcze do niedawna mieszkałem w Londynie, myślałem o tym, żeby przenieść się do miejsca o klimacie tropikalnym. Moja przyjaciółka, Goshka Macuga, zaprosiła mnie na wystawę do Sao Paulo. Poleciałem i było tam zimno i nieprzyjemnie. Zapytaliśmy jej znajomych o miejsce w Brazylii, gdzie jest ciepło i słonecznie. Odwiedziliśmy Salwador i już wiedziałem, że to jest to miejsce" - opowiadał w Dzień Dobry TVN Arkadius. W czerwcu tego roku artysta powrócił do Polski. Uświetnił obecnością wystawę poświęconą swojej twórczości, która została otwarta w Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Potrwa aż do lipca przyszłego roku i znalazły się na niej projekty z aż 14 różnych jego kolekcji. Mają unaocznić wpływ 55-latka na rozwój polskiej mody i pokazać jego różne oblicza: skandalisty, geniusza, człowieka, dla którego zabawa formą była codziennością. Dziś, jak sam mówi, wydaje na ubrania co najwyżej 20 dolarów rocznie. Wiedzie szczęśliwe życie z dala od błysku fleszy. Jak sam stwierdził, marzenia o sławie nie dały mu tego, czego oczekiwał. Wie, że na szczycie jest wiele problemów i komplikacji. Swoje miejsce odnalazł na łonie natury. I tylko czasami wraca wspomnieniami do tego, co osiągnął... Rozmawiał Damian Maliszewski Rafał Michalak, Arkadius, Adam Leja, Arkadius. Wielkie namiętności. Konfrontacje, 08.06.2024 rok
Pochodzi z Parczewa, ubierał największe światowe gwiazdy. Jak dziś wygląda życie Arkadiusa?
Przypominamy szczerą rozmowę VIVY! z Arkadiuszem Weremczukiem
Niegdyś jedno z najgłośniejszych nazwisk świata mody. Arkadiusz Weremczuk, znany pod pseudonimem artystycznym Arkadius, 20 lat temu ubierał światowe gwiazdy show-biznesu. Ukończył jedną z najbardziej prestiżowych szkół mody na świecie - Central Saint Martins College of Arts and Design w Londynie. Odbył staż w domu mody Alexandra McQueena. Został laureatem wielu prestiżowych brytyjskich nagród. Jego kariera szybko nabierała tempa, jednak niestety równie szybko zaczęła zwalniać. Arkadius zniknął z blasku fleszy około 15 lat temu. Jak dzisiaj wygląda jego życie? Czytaj także: Gwiazdy na ponownym otwarciu butiku Łukasza Jemioła Arkadius: eskcentryczny projektant mody z Parczewa Urodził się 5 lipca 1969 roku w Lublinie. Wychowywał się w oddalonym o około 60 kilometrów Parczewie. O Arkadiuszu Weremczuku, a właściwie Arkadiusie, świat usłyszał 21 lat temu, kiedy kilka miesięcy po obronie dyplomu zaproszono go na London Fashion Week. Ta premierowa kolekcja przełamała wszelkie tabu i pokazała, że prowokacja to główny element jego twórczości. Publika była rozdarta, bo z jednej strony Arkadius zaprezentował krawiectwo na wysokim poziomie, ale z drugiej strony dotknął bardzo delikatnych kwestii takich jak Biblia i inne motywy religijne. Co ciekawe na wybiegu pojawiła się wówczas Magdalena Mielcarz przebrana za Matkę Boską, a na koniec sam projektant półnagi odgrywał scenki nawiązujące do ukrzyżowania Jezusa. W mediach na całym świecie pisano o jego wybitnym talencie, a kreacje projektanta nosiły największe gwiazdy, takie jak: Christina Aguilera, Alicia Keys, Björk, Janet Jackson, Mary J. Blige czy też Pink. Choć na początku wizjoner znany był głównie w Londynie, w późniejszym okresie Laura Budzyk namówiła go, aby pokazał się także w Polsce. I tak w 2000 roku Arkadius po raz pierwszy zaprezentował swoją kolekcję w ojczyźnie, która inspirowana była folklorem, a na wybiegu pojawiła się Joanna Horodyńska. Projektant zachęcony sukcesem swojego pierwszego pokazu postanowił realizować kolejne, dzięki czemu stał się jedną z największych gwiazd polskiego show-biznesu i mody, która wówczas raczkowała na naszym rynku. Niestety, z czasem fascynacja ekscentrycznym stylem projektanta minęła. Butik, który otworzył w 2003 roku przy ulicy Mokotowskiej w Warszawie splajtował. W 2006 roku porzucił modę, zamiast której zajął się projektowaniem wnętrz oraz architekturą. Nikt wówczas nie spodziewał się, że projektant mody wznowi swoją działalność. Czytaj także: Nie żyje mąż Toma Forda, Richard Buckley. Przypominamy, kim był Arkadius: wielki powrót Arkadius powrócił w 2015 roku z projektem P- iFashion, czyli "Politically Incorrect Fashion". Jest to marka modowa, dyrektor kreatywny słynie z tego, że polityczną poprawnością nie przejmuje się zupełnie. Uwielbia łamać zasady. Tym razem przekroczył kolejną granicę - w ramach protestu przeciwko nadprodukcji w przemyśle mody stworzył kolekcję bez ubrań o wymownym tytule "INVISIBLE COLLECTION/INVISIBLE CONCEPTION". Zdjęcia nagich modelek to protest przeciwko chciwości korporacyjnych szefów, masowej produkcji po kosztach, braku poszanowania dla robotników i projektantów. Artysta, który w 2006 roku przerwał karierę projektanta by wyciszyć się w brazylijskim Salvadorze zarzekał się, że do mody nie wróci i właściwie można uznać, że dotrzymał słowa. Jego "niewidzialna kolekcja" to bardziej polityczny manifest, niż moda w tradycyjnym rozumieniu. To ucieleśnienie motta, które P-iFashion podaje na stronie internetowej: "Gdzie sztuka spotyka się z modą". Przy czym to drugie zostało okrojone do absolutnego minimum. Arkadiusa fascynują kwestie fundamentalne - życia i śmierci. Na wybiegu pokazał już poród (w trakcie London Fashion Week w 2000 roku), a w styczniu 2015 roku zszokował fanów publikując nekrolog samego siebie. Okazało się jednak, że chodziło tylko o jego publiczną personę - markę Arkadius. Arkadiusz Weremczuk odrodził się jako the Artist Formerly Known as Arkadius (artysta wcześniej znany jako Arkadius - przyp. red.) twórca P-iFashion. Czytaj także: Szokujące wyznanie byłej modelki Victoria’s Secret. Ujawnia mroczne sekrety świata mody Arkadius: życie z dala od błysków fleszy Do całkowitej zmiany stylu życia zainspirowały Arkadiusa podróże. "Wiedziałem, że nie chcę już mieszkać w Anglii, nie chcę projektować, bywać", powiedział w rozmowie dla Wysokich Obcasów. Gdy trafił na atrakcyjną ofertę kupna ziemi w Tajlandii, nie wahał się ani chwili. Szybko wyprowadził się z Londynu i rozpoczął budowę domu w egzotycznym kraju. Przez kilka lat cieszył się życiem na zupełnie innych zasadach. Obecnie jego dom pełni funkcję pensjonatu, a zarobione pieniądze z wynajmu artysta może przeznaczać na utrzymanie się w Brazylii i rozwój swoich pasji. "Budzę się bardzo wcześnie. Robię sobie koktajl z owoców, odpisuję na maile. Potem jadę na rynek, robię zakupy, idę na plażę pod domem, żeby popływać, załatwiam sprawy związane z mieszkaniami, spotykam się ze znajomymi. Dużo też podróżuję, stopniowo poznaję Brazylię", docenia uroki życia z dala od mediów były już projektant. Jak sam przyznaje, życie na pokaz było dla niej zbyt męczące. Obecnie prowadzi zupełnie inny styl życia, który sobie nad wyraz ceni. "Zamiast cieszyć się, że ma się ręce, nogi, oczy, zdrowie, ludzie koncentrują się na tym, kogo ocenić, kogo docenić, jak ich oceniają i czy doceniają. Szkoda życia. (...) Jestem po prostu człowiekiem i ludzie oceniają tylko, czy jestem w porządku, czy skur***l", szczerze wyznaje Arkadius, którego głównym zajęciem jest teraz pielęgnowanie roślin i sadzenie drzewek. Czytaj także: Kobieta kameleon, która zna swoją wartość. Niezwykła historia Lindy Evangelisty Arkadius: wywiad dla VIVY! W wywiadzie z 2002 roku Arkadius rozmawiał z Piotrem Najsztubem m.in. o temacie, który dla wielu jest tematem tabu - śmierci. Wyznał, że chciałby być skremowany, a żeby jego prochy rozsypane były po łąkach w rodzinnym Parczewie. Czy to ta rozmowa zainspirowała go do upozorowania własnej śmierci? Przypominamy wywiad, w którym projektant opowiada o tym, kto chciał go zamordować, czy jest religijny, i jak ubrałby papieża. Ro­bi Pan świa­to­wą ka­rie­rę. Coś Pa­na mi­łe­go ostat­nio spo­tka­ło? Kil­ka dni te­mu dosta­łem e-ma­il od mo­jej agen­cji w No­wym Jor­ku, że Ali­cia Keys spo­śród wie­lu pro­jek­tan­tów mo­dy wy­bra­ła mnie na swój kon­cert w Ma­di­son Squ­are Gar­den za­ło­ży­ła ża­kiet z ręcz­nie wy­szy­wa­nym sym­bo­lem re­li­gij­nym na ple­cach. Ale na ra­zie naj­więk­sze suk­ce­sy od­no­szę w Wiel­kiej Bry­ta­nii. W ostat­nim ka­ta­lo­gu Lon­don Fa­shion We­ek (ty­dzień lon­dyń­skich po­ka­zów mo­dy ­– przyp. red.) na­pi­sa­li, że je­stem obec­nie naj­bar­dziej dra­ma­tycz­nym, głów­nym pro­jek­tan­tem w tym kra­ju. Te­raz bi­let na mój po­kaz bę­dzie naj­trud­niej­szym bi­le­tem do zdo­by­cia w ca­łym se­zo­nie. Wy­da­je mi się, że je­że­li lu­dzie pła­ci­li­by za wejście na mo­je po­ka­zy, był­bym już bar­dzo bo­ga­tym czło­wie­kiem. W ciągu ostat­nich dwóch i pół ro­ku mia­łem aż 20 po­ka­zów na ca­łym świe­cie. Za­zwy­czaj ro­bię rze­czy, któ­re „za­ba­wia­ją”, to jest jak wyj­ście do te­atru. By­wal­cy po­ka­zów są na­praw­dę ze­psu­ci, wie­lu z nich, szcze­gól­nie dzien­ni­ka­rzy mo­dy, cho­dzi na 250­–300 po­ka­zów w se­zo­nie. Pod ko­niec każ­de­go se­zo­nu nic nie pa­mię­ta­ją, tyl­ko naj­bar­dziej dra­ma­tycz­ne po­ka­zy. Czy to nie jest ogra­ni­cze­nie, że po­ka­zy mu­szą być mak­sy­mal­nie dramatycz­ne, by zo­sta­ły zapamiętane? Trze­ba krzy­czeć, a ktoś mógł­by chcieć za­nu­cić... Mu­si­my, mu­szę krzy­czeć. To rze­czy­wi­ście ogra­ni­cza. Ostat­nio krzy­czał Pan o ta­bu re­li­gij­nym, po­ka­zał Pan ko­lek­cję inspirowa­ną wi­ze­run­ka­mi Mat­ki Bo­skiej, Chry­stusa. Czy wi­dzi Pan jeszcze ja­kieś ta­bu, któ­re chciał­by na­ru­szyć? To niekoń­cząca się li­sta. Cho­ciaż nie mam jesz­cze po­my­słu na na­stęp­ny po­kaz, na wrze­sień. Po­sta­no­wi­łem tro­chę od­po­cząć, wy­ci­szyć się. Już Ar­ka­dius wy­ci­szo­ny to dla wie­lu w bran­ży du­ży szok. W Pa­na ży­ciu oso­bi­stym są ja­kieś ta­bu? Żad­nych. Ży­je Pan w kom­plet­nie wy­zwo­lo­nym świe­cie? Ab­so­lut­nie. We współ­cze­snym świe­cie śmierć jest ta­bu. A dla Pa­na? Śmier­ci się nie bo­ję. Bar­dzo du­żo po­dró­żu­ję sa­mo­lo­tem i wiem, że wte­dy jest groź­ba śmier­ci, ale się na to uod­por­ni­łem. Wie­rzę w prze­zna­cze­nie: je­że­li mo­im prze­zna­cze­niem jest zgi­nąć w przy­szłym ro­ku, to trudno, ale rów­nie do­brze mo­gę zgi­nąć za 30 lat czy za 70. To tyl­ko sta­ty­stycz­na świa­do­mość. Czy Pan się kie­dyś otarł o śmierć? Kie­dyś w War­sza­wie ści­ga­ło mnie kil­ku mło­dych lu­dzi i krzy­cze­li: „Za­bić ski­na!” Uciekł im Pan? Ucie­kłem. W Lon­dy­nie raz się otar­łem o śmierć. W po­dob­nych oko­licz­no­ściach? Nie, tro­chę in­nych. Ktoś chciał mnie za­mor­do­wać. Dla­cze­go? Był bar­dzo za­zdro­sny o mój ta­lent. Jak­kol­wiek by to nie brzmia­ło, to mó­wię po­waż­nie. To by­ło na stu­diach. Jak kon­kret­nie chciał Pa­na za­bić? Tru­ci­zna, pi­sto­let? Nie. Chciał mnie udu­sić. Nie chcę o tym wię­cej mó­wić. Prze­ży­łem i mam na­dzie­ję, że je­mu już prze­szło. Kie­dyś prze­zna­cze­nie Pa­na do­pad­nie. Zna­my ze skle­pów tak zwa­ną odzież po­grze­bo­wą ­– po­śled­nie­go ga­tunku i nie­wy­szu­ka­ną w for­mie. My­ślał Pan o stro­ju dla sie­bie na ta­ką oka­zję? Mo­że to py­ta­nie po­win­no być mo­ją in­spi­ra­cją na na­stęp­ną ko­lek­cję? Jesz­cze o tym nie my­śla­łem. Szcze­rze mó­wiąc dla­te­go, że cia­ła umar­łe i krew w ogó­le bar­dzo nie­ko­rzyst­nie na mnie dzia­ła­ją. Je­że­li cza­sa­mi się ska­le­czę, to po pro­stu mdle­ję, nie mo­gę te­go znieść. Nie­bosz­czy­cy nie krwa­wią. Chciał­bym być spa­lo­ny i mo­je pro­chy po­win­ny być roz­sy­pa­ne na łąkach w Pol­sce, tam gdzie się wychowałem ­– u bab­ci. To naj­bar­dziej ro­man­tycz­ne i pięk­ne te­re­ny, ja­kie w ży­ciu wi­dzia­łem. Wróć­my do mo­dy dla zmar­łych. Ja­ka po­win­na być? To za­le­ży od fe­ty­sza, od te­go, co czło­wiek lu­bi. Zna­łem czło­wie­ka w Lon­dy­nie, któ­ry po­wie­dział, że jak umrze, to chce być po­cho­wa­ny w gar­ni­tu­rze z gu­my. Uwiel­biał gu­mo­we ubra­nia. Je­że­li ktoś ko­cha je­dwab, to po­wi­nien być po­cho­wa­ny w pięk­nym gar­ni­tu­rze z je­dwa­biu. Ja­ki ma­te­riał naj­le­piej od­po­wia­da ma­je­sta­to­wi śmier­ci? Ogień. Cia­ła nie po­win­ny zja­dać ro­ba­ki. To nie­przy­jem­ne. Czy moż­na ubrać się w ogień? Moż­na zro­bić na­druk ognia na je­dwa­biu. Nie da się ubrać w ogień. Mu­si Pan być pro­jek­tan­tem-biz­nes­me­nem. Biz­nes­me­ni cza­sa­mi bankru­tu­ją. Czy my­śli Pan, że prze­trwał­by ta­ką po­raż­kę? To by­ła­by dla mnie naj­więk­sza pró­ba, czy na­praw­dę ko­cham to, co ro­bię. Nie po­peł­nił­by Pan sa­mo­bój­stwa? Na pew­no nie z ta­kie­go po­wo­du. A co mo­gło­by Pa­na pchnąć ku sa­mo­bój­stwu? Gdy­by ktoś miał na­de mną wła­dzę i zmu­szał do mor­der­stwa. Wo­lał­bym sam po­peł­nić sa­mo­bój­stwo, niż ko­muś in­ne­mu ode­brać ży­cie. Te­raz jest Pan szczę­śli­wy, wy­peł­nio­ny suk­ce­sem. Jesz­cze kil­ka lat te­mu w Pol­sce nie by­ło Pa­nu tak ró­żo­wo. Co Pan z te­go pa­mię­ta? Chwi­la­mi by­łem bar­dzo nie­szczę­śli­wym czło­wie­kiem. Ucie­kał Pan przed smut­kiem w al­ko­hol? By­łem stu­den­tem w Pol­sce, miesz­ka­łem w aka­de­mi­ku, więc je­dy­ną do­stęp­ną roz­ryw­ką był al­ko­hol z „mety”, od pa­ni Bro­ni. To by­ły ta­kie cza­sy jesz­cze i prak­tycz­nie mo­ja je­dy­na roz­ryw­ka. W aka­de­mi­ku był Pan dzi­wa­dłem? Za­wsze by­łem dzi­wa­dłem. Nie­tu­zin­ko­wo się za­cho­wy­wa­łem, nie­tu­zin­ko­wo się ubie­ra­łem i au­to­ma­tycz­nie dla nor­mal­ne­go czło­wie­ka z uli­cy by­łem dziw­nym stwo­rem. Ni­gdy nie za­po­mnę, jak spo­ty­ka­łem w Krakowie na im­pre­zach nie­zna­nych mi lu­dzi, przed­sta­wia­łem im się, a oni: „My cie­bie zna­my!” „Skąd mnie zna­cie?” „Każ­dy w Kra­ko­wie cię zna”. Był Pan kra­kow­ską oso­bli­wo­ścią? Dzi­wi się pan? W 1991 ro­ku cho­dzi­łem w spodniach z jed­ną no­gaw­ką krót­ką, a dru­gą dłu­gą. Ta krót­ka nie zasła­nia­ła mi pół­dup­ka. A ja­kim był Pan dziec­kiem? Bar­dzo ci­chym i spo­koj­nym. Sie­dzia­łem za­wsze w kącie i roz­wiązy­wa­łem i za­wiązy­wa­łem sznu­ro­wa­dła od bu­tów. By­łem ra­czej za­mknię­ty w so­bie, nie­szczę­śli­wy ­– nie lu­bi­łem szko­ły. Uwa­ża­łem szko­łę za in­sty­tu­cję nie­kre­atyw­ną, ogra­ni­cza­jącą. W li­ceum cho­dzi­łem do kla­sy ma­te­ma­tycz­no-fi­zycz­nej, a wia­do­mo, że nie mam ści­słe­go umy­słu, więc cier­pia­łem po­dwój­nie. Czy w Pa­na dzie­ciń­stwie był ktoś, czło­wiek lub in­sty­tu­cja, kto sta­no­wił dla Pa­na opar­cie in­ne niż ro­dzi­ce? W pod­sta­wów­ce by­łem mo­de­la­rzem. To by­ła mo­ja pa­sja, ro­bi­łem mo­de­le pły­wa­jące i la­ta­jące. Był pan, który pro­wa­dził mo­de­lar­nie. Wte­dy więk­szość cza­su spę­dza­łem z nim. Prak­tycz­nie ten pan był dla mnie pra­wie oj­cem. Ja­ki on był? Bar­dzo do­kład­ny, su­mien­ny, cięż­ko pra­cu­jący, so­lid­ny. Jest, bo prze­cież ży­je, fan­ta­stycz­nym czło­wie­kiem. My­śmy spę­dza­li ra­zem więk­szość na­sze­go ży­cia. Po­dró­żo­wa­li­śmy ra­zem na mi­strzo­stwa Pol­ski, na róż­ne zawo­dy. Roz­ma­wia­li­śmy nie tyl­ko o mo­de­lar­stwie, o wszyst­kim. Miał Pan suk­ce­sy mo­de­lar­skie? Zdo­by­łem brązo­wy me­dal na Mi­strzo­stwach Pol­ski Mo­de­li Pły­wa­jących. Za­gląda Pan cza­sem do skle­pów mo­de­lar­skich? Ko­cham mo­de­le, a ko­ło mo­je­go bu­ti­ku mam sklep mo­de­lar­ski, więc cza­sa­mi tam cho­dzę. Nie­ste­ty, nie mam czasu bu­do­wać mo­de­li. Czy w świe­cie, w któ­rym Pan ży­je, ja­kieś zna­cze­nie ma Pań­ska narodowość? Je­że­li bym był An­gli­kiem, to ko­chał­by mnie bry­tyj­ski „Vo­gue”, pcha­li­by mnie na ca­ły świat. Ale nie je­stem, więc mu­szę so­bie sam ra­dzić. W tym za­wo­dzie, śro­do­wi­sku chy­ba wszy­scy je­ste­ście ko­smo­po­li­ta­mi, a nie pa­trio­ta­mi swo­ich krajów? Za­wsze sta­ram się pod­kre­ślać, w każ­dym wy­wia­dzie, wy­stąpie­niu, że je­stem bry­tyj­skim pro­jek­tan­tem, ale Po­la­kiem. Tu­tej­sza pra­sa pi­sze o mnie: „ory­gi­nal­ny z Pol­ski, bry­tyj­ski czło­wiek”. Czu­je Pan ja­kieś wzru­sze­nie, sły­sząc pol­ski hymn? Już tak daw­no go nie sły­sza­łem, że nie wiem, czy bym się wzru­szył. Pa­na ko­lek­cja, na­zwij­my ją „re­li­gij­ną”, by­ła moc­no w Pol­sce komentowa­na. Po­ja­wi­ło się wie­le gło­sów obu­rze­nia. Przy oka­zji używano ar­gu­men­tu o nie­mo­ral­nym pro­wa­dze­niu się śro­do­wi­ska mo­dy. Czy pro­wa­dzi­cie roz­wiązłe ży­cie? Co pan ma na my­śli, mó­wiąc o roz­wiązło­ści? Nie­sta­łość uczuć, ra­czej łóż­ko­wą. Wia­do­mo, że w tym biz­ne­sie lu­dzie są bar­dziej otwar­ci i wia­do­mo, że jak się spo­ty­ka dru­gie­go czło­wie­ka, to nikt nie mó­wi od ra­zu: „Bę­dę z to­bą do koń­ca ży­cia”. Pan jest ko­chli­wy? Bar­dzo. Za­czął się Pan ko­chać w pod­sta­wów­ce? W li­ceum, za­ko­cha­łem się trzy ra­zy. Nie­szczę­śli­wie. Po­su­nął się Pan do wy­zna­nia mi­ło­sne­go? Nie po­su­nąłem się. Wy­da­je mi się, że w ży­ciu czy­ny są bar­dziej wia­ry­god­nym do­wo­dem mi­ło­ści niż sło­wa. Nie­odwza­jem­nio­na mi­łość by­ła nie­szczę­ściem? W tam­tym mo­men­cie tak. Ry­czał Pan? W sa­mot­no­ści. Nie je­stem z tych, któ­rzy pła­czą pu­blicz­nie. Na stu­diach ja­kaś mi­łość zo­sta­ła od­wza­jem­nio­na? Tak. Nie prze­trwa­ła wy­jaz­du do Lon­dy­nu? Nie mia­ła szans. Te­raz Pan ko­cha z wza­jem­no­ścią? Tak. To ko­bie­ta czy męż­czy­zna? A co to za róż­ni­ca? Wszyst­kich pan py­ta się, czy są les­bij­ka­mi al­bo ge­ja­mi? To mnie in­te­re­su­je, bo ja aku­rat ­– tak się zło­ży­ło ­– je­stem heteroseksual­ny i nie wiem, czym jest mi­łość ho­mo­sek­su­al­na, czym się od mo­jej róż­ni. Dla­te­go py­tam o te róż­ni­ce. Mam zu­peł­nie in­ne spoj­rze­nie na sek­su­al­ność. Po­za tym sek­su­al­ność jest zmien­na. Płeć nie jest dla mnie wy­znacz­ni­kiem war­to­ści i atrak­cyj­no­ści czło­wie­ka. Mo­gę ko­chać i ko­bie­ty, i męż­czyzn ­– za­le­ży od ich charak­te­ru, od te­go, ja­cy są. Za co ko­cha się męż­czyzn, a za co ko­bie­ty? In­na ta­jem­ni­ca tkwi w ko­bie­cie, a in­na w męż­czyźnie? Nie zga­dzam się z tym. W dzi­siej­szych cza­sach nie ma już po­dzia­łu na oso­bo­wość mę­ską i ko­bie­cość. Co­co Cha­nel za­po­cząt­ko­wa­ła uni­for­mi­za­cję stro­jów i za­cie­ra się toż­sa­mość płci. To do­brze? Tak. To, że je­ste­śmy ludźmi, jest naj­waż­niej­sze. Na przy­kład tra­dy­cyj­ne pol­skie wy­cho­wa­nie po­le­ga­jące na tym, że „męż­czy­zna ni­gdy nie pła­cze” to wiel­ka bzdu­ra. Je­że­li czło­wiek chce pła­kać, to ma do te­go pra­wo i nikt nie mo­że te­go ha­mo­wać nor­mą spo­łecz­ną. Pan jest w tej chwi­li czło­wie­kiem bo­ga­tym? Wy­da­je mi się, że je­stem czło­wie­kiem bar­dzo bo­ga­tym, je­że­li cho­dzi o do­świad­cze­nie ży­cio­we. Je­że­li ma pan na my­śli fi­nan­se, to jesz­cze nie uwa­żam się za czło­wie­ka bo­ga­te­go. A kto to jest czło­wiek bo­ga­ty? Każ­dy, kto ma po­wy­żej 100 mi­lio­nów do­la­rów. To jed­nak spo­ro. Pa­nu da­le­ko do te­go? Jesz­cze tro­szecz­kę mi bra­ku­je. Ile lat? Po­dej­rze­wam, że ja­kieś trzy, mo­że czte­ry la­ta. Jest Pan ty­pem skne­ry czy roz­rzut­ni­ka? Je­stem po­środ­ku. Skne­rą nie je­stem, „pie­niądze mnie się nie trzy­ma­ją”, to co mam, od ra­zu wy­da­ję. Ale sta­ram się uwa­żać, na co wy­da­ję. Mu­szę in­we­sto­wać w sie­bie i swo­je pro­jek­ty. Po­cho­dzi Pan z Par­cze­wa, ma­łe­go mia­stecz­ka na po­łu­dniu Pol­ski. Nie ma Pan dziś wra­że­nia, że to ja­kaś ob­ca kra­ina, da­le­ka jak sen? Na pew­no tak. Szcze­gól­nie jak zo­ba­czy­łem ostat­nio w „Po­li­ty­ce” zdję­cia stam­tąd. Za­po­mnia­łem już, jak tam jest, bo ży­ję w in­nym świe­cie. Cie­szę się, że tam nie miesz­kam. Co Pan my­ślał, ogląda­jąc te zdję­cia? Że ży­cie jest tak na­praw­dę baj­ką. Wcze­śniej jak­by nie do­cho­dzi­ło do mnie, że tak da­le­ko je­stem od te­go wszyst­kie­go. Nie zmro­zi­ła Pa­na myśl, że mógł­by tam te­raz żyć? Nie. Dla­te­go, że na­wet gdy­bym zban­kru­to­wał i nie miał po­my­słu na ży­cie, to na pew­no bym tam nie zamiesz­kał. A wy­obra­ża Pan so­bie, że ni­gdy się stam­tąd nie wy­rwał? Ta­kiej sy­tu­acji so­bie ab­so­lut­nie nie wy­obra­żam. Ży­je Pan w baj­ce, więc chy­ba rzad­ko wi­dzi swo­ją ro­dzi­nę. Bar­dzo rzad­ko. Czy nie ma Pan wra­że­nia, że oni się od­da­la­ją, że sta­ją się da­le­cy, pra­wie ob­cy? Do­kład­nie tak się czu­ję. To jest smut­ne, bo moi ro­dzi­ce, ro­dzeń­stwo bar­dzo mnie ko­cha­ją i ja ich ko­cham na swój spo­sób. Ale po pro­stu mo­je ży­cie jest tak na­pię­te, że cza­sa­mi nie po­ka­zu­ję tej mo­jej mi­ło­ści, to jak­by ta­ki me­cha­nizm obron­ny. Czło­wiek za­wsze na po­cząt­ku dba o sie­bie, ma od­ruch ego­istycz­ny. Do­pie­ro potem my­śli o in­nych. Dzwo­nię do ro­dzi­ców dwa ra­zy w mie­siącu, ale ma­ma uwa­ża, że to jest za ma­ło. Mo­że się zda­rzyć, że w koń­cu sta­nie­cie się so­bie cał­ko­wi­cie ob­cy przez te dwa świa­ty, w któ­rych żyje­cie? Moi ro­dzi­ce ab­so­lut­nie nie ro­zu­mie­ją te­go, co ro­bię, mi­mo że się bar­dzo sta­ra­ją. Nie ro­zu­mie­ją mo­je­go ży­cia. Ale jak ma­ją ro­zu­mieć, sko­ro ni­gdy nie by­li w ta­kiej sy­tu­acji, ni­gdy nie ro­bi­li te­go, co ja ro­bię. Więc nie ocze­ku­ję zro­zu­mie­nia. Od­da­la­my się od sie­bie. Czy Pan jest ka­to­li­kiem? Nie, ale je­stem oso­bą wie­rzącą. Wie­rzę w Bo­ga, ale nie w żad­ną re­li­gię. W ja­kie­go Bo­ga Pan wie­rzy? W Bo­ga, któ­ry jest per­fek­cją, w Bo­ga, któ­ry jest mi­ło­ścią. Moż­na być rów­no­cze­śnie per­fek­cją i mi­ło­ścią? Mi­łość jest eg­zal­ta­cją na skra­ju sza­leń­stwa. Mi­łość jest per­fek­cją du­cha. To co Pa­na spo­tka po śmier­ci? Śmierć lu­dzi do­brych to bę­dzie wiecz­nie trwa­jący, przy­jem­ny sen, a śmierć lu­dzi złych bę­dzie sen­nym koszma­rem. Ja­ko dziec­ko mo­dlił się Pan do Mat­ki Bo­skiej? Oczy­wi­ście, by­łem wy­cho­wy­wa­ny ja­ko ka­to­lik. Za­wsze się mo­dli­łem przed pój­ściem do łó­żecz­ka. O co się Pan wte­dy mo­dlił? O szczę­ście w mo­jej ro­dzi­nie, że­by ro­dzi­ce nie cho­ro­wa­li, że­bym w szko­le dwói nie do­stał, że­by mnie nie za­py­ta­ła na­uczy­ciel­ka od ma­te­ma­ty­ki. Pro­jek­tu­jąc ostat­nią ko­lek­cję przy­po­mi­nał Pan so­bie tam­te dzie­cię­ce mo­dli­twy, mo­dli­tew­nik, świę­ty obraz? Nie. Na­wet ja­ko dziec­ko nie mo­dli­łem się do ob­raz­ka. Mo­dli­łem się do Bo­ga, roz­ma­wia­łem so­bie z nim po ci­chu. Ni­gdy nie mia­łem aspi­ra­cji, że­by się mo­dlić do ka­wał­ka zło­ta czy ka­wał­ka drew­na. W fi­na­ło­wej sce­nie te­go po­ka­zu na­śla­du­je Pan spo­sób ukrzy­żo­wa­nia. Ja­kie zna­cze­nie ma dla Pa­na ten sym­bol? Wy­da­je mi się, że to jest sym­bol te­go, co się za­wsze dzie­je w ży­ciu, dzia­ło się i bę­dzie się dzia­ło. Sym­bol czło­wie­ka, któ­ry umie­ra za idee. Chciał­by Pan spo­tkać pa­pie­ża? Chciał­bym. Po­gra­tu­lo­wał­bym mu, że jest jed­nym z nie­wie­lu lu­dzi, któ­rzy ma­ją na­praw­dę do­bre ser­ce i chcą po­ko­ju na zie­mi. A ubrał­by go Pan ja­koś ina­czej? Ubrał­bym, ale wia­do­mo, że on by się nie zgo­dził. W co by go Pan ubrał? Ubrał­bym go w za­baw­ne ciu­chy, że­by po pro­stu słod­ko wy­glądał. Rozmawiał Piotr Najsztub.