Był najbogatszym Polakiem i żył jak król. Mało kto wiedział, jaki naprawdę był Jan Kulczyk
Żegnaj, Janku... mówią przyjaciele, którzy nie mogli pogodzić się z jego nagłą śmiercią. Geniusz biznesu, miliarder, znawca sztuki, miłośnik opery. Dla wielu – po prostu przyjaciel. Z życia czerpał pełnymi garściami. Jego wyobraźnia nie miała granic. Ci, którzy go znali, wspominają go jako człowieka o niezwykłej wrażliwości i wielkim sercu, który jak nikt znał twardy świat interesów i jak nikt umiał dostrzec i docenić piękno. I który zawsze wznosił toasty za miłość. Zmarł 29 lipca 2015 roku w Wiedniu.
Doktor Jan Kulczyk zapragnął spotkać się z Panem Bogiem. Wsiadł w swój samolot i pognał do Nieba. Święty Piotr wahał się, czy go wpuścić, ale Jan przekonał go swoim urokiem i wdziękiem. Po spotkaniu z Panem Bogiem uśmiechnięty, radosny, zadowolony wsiadł do samolotu i popędził z powrotem na Ziemię. Tymczasem Pan Bóg po spotkaniu z doktorem Janem zamyślony, zafrasowany spacerował niespokojnie po niebie. Święty Piotr długo zbierał się na odwagę, by zadać pytanie, co go tak trapi. W końcu się odważył. „Panie Boże, i jak spotkanie z doktorem Kulczykiem?”, zapytał. Pan Bóg westchnął: „Świetnie, świetnie. Wspaniale. Tylko, drogi Piotrze, nie rozumiem jednego, dlaczego ja jestem wiceprezesem rady nadzorczej Nieba?!”. Zawsze pierwszy Ten dowcip o Janie Kulczyku od wielu lat krążył po salonach, śmiesząc za każdym razem tak samo. Lubił go też Kulczyk, który miał nieprawdopodobne poczucie humoru. Sam fantastycznie opowiadał żarty. I nie miał nic przeciwko, żeby i z niego dworować. Warunek był jeden – puenta ma przedstawiać go jako zwycięzcę. „To cały Jan”, mówi Zbigniew Napierała, wieloletni przyjaciel Jana Kulczyka, ówczesny prezes wydawnictwa Edipresse Polska. „Zawsze musiał być pierwszy. Zawsze musiał dominować. Ale przy tym był niezwykle ciepły i koleżeński. Wszyscy go naprawdę lubiliśmy. Miał taką cechę charakteru, że człowiek się od niego uzależniał”. Prowokator. W czasie rozmowy rzucał zdanie, że na przykład filmy Kieślowskiego są kiepskie. Choć podziwiał dzieła reżysera, chciał wywołać tym stwierdzeniem burzliwą dyskusję i miał z tego niesamowitą radość. Albo niekończące się rozmowy z córką, Dominiką, na temat roli kobiety. Prowokował ją, że kobiety powinny siedzieć w domu i słuchać się mężów. A potem mówił do otoczenia: „Zobaczcie, jak ona dobrze argumentuje swoje racje!”. Uważał, że takie dyskusje rozwijają, a tylko kłopotliwe pytania prowokują do myślenia. Dar od Boga Słowo charyzma pochodzi od greckiego charisma – dar. Opisywano nim ludzi obdarzonych łaską boską, „darem bożym”. To słowo doskonale pasuje do Jana Kulczyka. „Miał w sobie ogromną charyzmę”, uważa Zbigniew Napierała. „Był jak magnes. Przyciągał ludzi. Miał w sobie miękkość, wdzięk, drapieżność. Był pełnym człowiekiem”. Uwiódł nawet takiego giganta, jak prezydent Lech Wałęsa. „Wiele ładnych lat się znaliśmy i nigdy w żadnej sprawie mnie nie zawiódł”, mówił prezydent. „Teraz mnie tylko zawiódł, bo byliśmy umówieni w Gdańsku, a on się przeniósł do wieczności”. Tylko dzięki charyzmie namówił emira Kataru do założenia spółki poszukującej bogactw naturalnych. Jak miała się nazywać? Oczywiście „Kulczyk Katar Resources”. Jego megalomania nie znała granic. Napierała wspomina: „Żartowałem, że jest największym megalomanem w Polsce. Ale jak z cholesterolem – jest dobry i zły. On miał megalomanii pozytywnej znacznie więcej niż złej”. Lubił komplementy, lubił być adorowany, podziwiany. Nie dopuszczał myśli, że może nie być numerem jeden na liście najbogatszych Polaków. Bardzo tam chciał być. I był. Miliarder z Bydgoszczy Urodził się 24 czerwca 1950 roku w Bydgoszczy. Marzył, żeby zostać architektem, ale ojciec doradził mu prawo. W 1972 roku obronił magisterium na uniwersytecie w Poznaniu, a trzy lata później obronił doktorat z prawa międzynarodowego. Powtarzał żartem, że nie musiał ukraść pierwszego miliona, bo dostał go od ojca. W jego rodzinie zajmowano się handlem od kilku pokoleń. Dziadek przed wojną prowadził dom handlowy, ojciec w latach 50. wyemigrował do Berlina Zachodniego, gdzie dorobił się majątku. Jan razem z ojcem w 1981 roku założył pod Poznaniem jedną z pierwszych firm polonijnych, Interkulpol. Zrobili genialny interes na paście bhp. Pod koniec lat 80. Kulczyk zaczął reprezentować w Polsce niemieckie koncerny Krupp i Rau, produkujące między innymi maszyny rolnicze. Uczył się robić wielki biznes. Gdy w 1989 roku skończył się komunizm, był gotowy wypłynąć na szerokie wody. W roku 2015 „Forbes” wycenił jego majątek na 15 miliardów złotych. On sam nigdy nie wiedział, ile ma dokładnie pieniędzy. „Przypuszczam, że tego w ogóle nikt nie wie”, powiedział Piotrowi Najsztubowi w wywiadzie dla VIVY! na początku tysiąclecia. „Bo nie wiem, jaki jest dzisiaj kurs moich akcji. Ten, kto liczy pieniądze, już nie ma czasu na cokolwiek innego”. Wizjoner Dostrzegał szansę tam, gdzie inni przechodzili obojętnie. Łączył ze sobą ludzi i kontynenty. Jego najbardziej ambitnym planem było poszukiwanie ropy naftowej w Afryce. Rok temu kupił w Namibii kopalnię złota. Jako pierwszy zagraniczny biznesmen dostał tytuł „Przyjaciela Nigerii”. „Niespełnienie pchało go ku coraz nowym wizjom”, mówi Waldemar Dąbrowski, niegdyś minister kultury, dziś dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. „Jego plany wybiegały daleko w przyszłość. Przypominam sobie nasze spotkanie z ministrami niemieckimi czy brytyjskimi, gdzie usiłował promować swoją ideę połączenia Europy i Afryki”. „W działaniach biznesowych był niezwykle błyskotliwy”, mówi Zbigniew Napierała. „Nie można się tego nauczyć. Był dotknięty przez Boga jednym palcem”. Przyjaciołom, też doświadczonym biznesmenom, jego plany wydawały się mrzonkami. „Czasem coś mu radziłem”, uśmiecha się Zbigniew Napierała. „Odpowiadał: »Wiesz, pewnie masz rację. Ale gdybym ciebie słuchał, nigdy nie zrobiłbym takich pieniędzy«”. Rodzina Przez ponad 30 lat był żonaty. Wierzył, że stabilizacja pomaga robić interesy. „Nie znam ludzi, którzy są zadowoleni, szczęśliwi i robią kariery przy połamanym życiu osobistym”, mówił Najsztubowi w 2001 roku. „Nie wyobrażam sobie »budowania« bez oparcia w silnej szczęściem rodzinie”. Żonę Grażynę poznał na studiach. Wychowali dwoje dzieci: 35-letniego dziś Sebastiana i 38-letnią Dominikę. „Wszystko było podporządkowane mężowi”, wspominała w „Twoim Stylu” Grażyna Kulczyk po rozstaniu. „Na niego się czekało, gdy wyjeżdżał w interesach. Był pachnący placek, wyprasowane koszule, dzieci z piątkami w zeszytach. Taki stereotyp wpoiła mi mama. Gdy urodziła się moja Dominika, zrezygnowałam z pracy. Gdybym przy aktywności męża i ja chciała robić karierę, rodzina by się rozpadła”. Rozwiedli się w 2006 roku. Potem biznesmen związał się z Joanną Przetakiewicz. Rozstali się po ośmiu latach. Swoje uczucia przelał na dzieci. „Był prawdziwie kochającym ojcem”, ocenia Niemczycki. „Martwił się o ich kariery, utrzymywał z nimi bardzo częsty kontakt”. Oboje dopuścił do zarządzania swoimi biznesami. Dominika jest członkinią rady nadzorczej funduszu Kulczyk Investments. Sebastian w zeszłym roku został prezesem Kulczyk Investments. „Uważam, że prawdziwą oceną ludzi jest to, jak wychowają swoje dzieci”, mówił Kulczyk senior Najsztubowi. „To jest naszym prawdziwym obowiązkiem. Dbanie o istnienie”. CZYTAJ TEŻ: Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY! Król życia Brał życie pełnymi garściami. „Świat w jego towarzystwie wydawał się zawsze większy”, mówi Zbigniew Napierała. Uwielbiał ludzi. Uwielbiał spotkania, kolacje przy winie, rozmowy. „Gdziekolwiek chodziliśmy do najlepszych restauracji francuskich, włoskich czy niemieckich, widziałem, jak wśród kelnerów wybuchała radość”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Natychmiast wychodzili mu na spotkanie właściciele restauracji i było ceremonialne powitanie. Nawet gdy wszystkie miejsca były zajęte, bo zwykle w takich restauracjach zamawia się je na kilka tygodni naprzód, stolik dla doktora Kulczyka znajdował się od ręki”. Zbigniew Niemczycki jest wstrząśnięty: „Ciężko mówić o nim w czasie przeszłym. Był wspaniałym przyjacielem. Szczerym, lojalnym. Choć nieraz się spieraliśmy o polską politykę, sprawy gospodarcze. Pamiętam, pojechaliśmy z Jurkiem Starakiem i Rysiem Krauze do Doliny Krzemowej. Po biznesowym spotkaniu o drugiej w nocy Janek powiedział: »Lećmy na Florydę, bo tu nudno«. I polecieliśmy jego odrzutowcem. Rano zrobiłem dla wszystkich jajecznicę. To był rytuał”. Sztuka pomocy Mówił, że nie lubi być sam. Cenił sobie towarzystwo przyjaciół. I pozostawał im wierny. Nawet tym z liceum. „Pojechaliśmy kilka miesięcy temu do Bydgoszczy na premierę »Rigoletta« w Operze Bydgoskiej”, mówi Waldemar Dąbrowski. „A potem wprowadził mnie w krąg przyjaciół z klasy licealnej. Jego relacje z nimi były tak ciepłe, bliskie, jakby rozstali się wczoraj. Cenił te przyjaźnie jak największy skarb. To pokazuje, jakie w nim były pokłady wrażliwości”. „Przyjaźnie ze szkoły były dla niego ważne”, dodaje Napierała. „Gdy kolega potrzebował pieniędzy na leczenie, pomagał nieproszony”. Z działalności charytatywnej uczynił sztukę. Poeta i malarz Jan Wołek wspomina taką scenę: „Siedzimy gdzieś na końcu świata, palmy, parna noc, a on zasłuchany w śpiewie młodej wokalistki, która miała pewnie 18 lat, pyta: »Jasiu, dobra jest?«. Ja, który napisałem ze trzy tysiące piosenek: »Znakomita«. On: »A jak jej pomóc?«. Powiedziałem, że można by ją wysłać do którejś ze szkół dla wokalistów i tu rzuciłem nazwy kilku najlepszych w świecie. Nie minęło pięć minut i dziewczyna stoi w objęciach matki, obie ryczą wniebogłosy. Okazało się, że Jasiu, działając pod dyktando serca, po prostu wypisał już czek dziewczynie na studia w Berkley School of Music”. Założył fundację, która pomaga zdolnym, niezamożnym dzieciom. Pomagał poznańskim uczelniom, fundował dziesiątki nagród naukowych. Płacił setki tysięcy złotych na Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego. Dał 20 milionów złotych na powstające Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie. Lech Wałęsa też wiele mu zawdzięcza. „Amerykanie w Huston bardzo dużo zrobili dla ratowania mojego serca, ale wszystkie dodatkowe rzeczy potrzebne w terapii załatwił Kulczyk”, mówi prezydent. „Nawet nie wiedziałem kiedy i jak. Pomagał mi też w sprawach mojego Instytutu. Mogłem się nie przejmować różnymi rzeczami, bo on je załatwiał. Podziwiałem w nim bezinteresowność i rozmach”. Droga perełka Kochał piękno. Otaczał się rzeczami w najlepszym gatunku. Wyjątkowymi dziełami sztuki. Jego domy projektowali najwięksi projektanci. Nosił ubrania najlepszych marek. „Żył według światowych standardów”, mówił Napierała. Dzięki pieniądzom mógł spełnić swoje marzenie o byciu architektem. Kupował domy, pałace, zajmował się ich aranżacją, sprawiał, że nabierały blasku. I wartości. Miał do tego szczęśliwą rękę. Zbigniew Niemczycki opowiada: „Siedział kiedyś z Janem Wejchertem i agentem nieruchomości w restauracji na Lazurowym Wybrzeżu. Wejchert namawiał go, żeby kupił w pobliżu dom, żeby mogli się spotykać. Janek Kulczyk powiedział, że dom go nie interesuje, ale taki zamek to by kupił. I pokazał na piękną starą budowlę na skale. Na to zerwał się agent nieruchomości i mówi, że zamek jest na sprzedaż. Poszli oglądać i tego samego dnia Janek wpłacił zaliczkę”. W ten sposób stał się właścicielem przepięknego Chateau de Madrit stojącego nad urwiskiem tuż nad samym Morzem Śródziemnym. Zrobił z niego perełkę. Bardzo drogą perełkę. Wartą kilkadziesiąt milionów złotych. Arcydzieło Jego jacht „Phoenix 2” jest jednym z najpiękniejszych jachtów na świecie. Sześć pokładów, 30 osób załogi, basen, lądowisko dla helikopterów, sala kinowa i kilkanaście kabin dla gości. Na pewno są na świecie większe i droższe jachty. Ale jego jest wyjątkowy. Urządzony z dużym smakiem. Wiesław Olko, architekt, przez ćwierć wieku projektował wnętrza domów, biur, a nawet helikopter Jana Kulczyka. Biznesmen miał duszę artysty. Godzinami potrafił rozmawiać o sztuce, architekturze, designie. Żył nie tylko robieniem pieniędzy. „Nie miał mentalności księgowego”, uważa Jan Wołek. „Choć ciągle się kłóciliśmy, bo nadużywał słowa sztuka i mówił: sztuka kulinarna, sztuka taka, taka… A ja: »Jasiu, jaka to sztuka, to jest gotowanie. Sztuką jest malarstwo, poezja, rzeźba«. Być może brało mu się to z tęsknoty za tym, żeby być twórcą i całym sobą chciał to udowodnić ku naszej radości. W jednej ze swoich wspaniałych rezydencji, pokazując biurko zaprojektowane przez Lagerfelda, mawiał: »Patrz, jakie piękne, sam je wymyśliłem«. Ja: »Jasiu, nie wymyśliłeś, tylko zapłaciłeś, to co innego«. On: »Nie, bo wiedziałem, gdzie ma stanąć, miałem jego wyobrażenie, zanim je zamówiłem«”. Swój jacht też wymarzył. „Siedzieliśmy kiedyś na Sardynii i on sobie go wykreował w głowie i naszkicował”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Miał naturę architekta, co w dużej mierze zadecydowało o jego sukcesie w biznesie. Potrafił skonstruować fundament, strukturę, zarządzić przestrzenią, a na koniec dodawał jeszcze do tego dekoru. Uważał, że piękno jest energią, która napędza ludzi i czyni ich lepszymi. A jacht to było nie tylko miejsce wypoczynku, ale też pracy. Ktokolwiek z wielkiego biznesu wsiadał na jego jacht, nie potrzebował już ani rekomendacji, ani gwarancji bankowych. Wiedział, że to człowiek do działania w wielkiej skali”. Dusza marynarza W Bydgoszczy wychował się w domu obok opery. W dzień, gdy otworzyło się okno, słychać było próby śpiewaków. Miłość do opery została mu na resztę życia. Jeździł na najlepsze przedstawienia w La Scali, Covent Garden i Metropolitan Opera. Wiele przedstawień zrealizowano tylko dzięki jego hojności. Monumentalna rzeźba na froncie budynku Opery Narodowej zawdzięcza powstanie właśnie jemu. Kochał też pop. Tinę Turner, Amy Winehouse, Marylę Rodowicz, Krzysztofa Krawczyka. Jan Wołek pamięta, że gdy wysłuchał jego piosenki „Dzieciaki z Alwernii”, dostał obłędu. „I facet, który ma wszystko, nagle wzrusza się obrazem małego miasteczka, gdzie dzieci jedzą kwaśne porzeczki, dla których całym światem jest piernik czy cukierek. Po prostu płakał jak bóbr”, wspomina wzruszony Wołek. Sponsorował artystów i sportowców. Zastrzykiem pieniędzy wspomógł Polski Komitet Olimpijski. Miał wizję, że polski sport może przyczynić się do promocji Polski na świecie. Pokazać jej moc i umiejętność rozwoju. Dlatego, jako współwłaściciel Warty, sponsorował Romana Paszke w międzynarodowych regatach dookoła świata „The Race” z okazji rozpoczęcia nowego tysiąclecia. Paszke popłynął wielkim katamaranem. Kulczyk po zawodach pływał razem z nim. Sam sterował łodzią. Stał za sterem, wiatr rozwiewał jego dyrygencką grzywę szpakowatych włosów. „Miał duszę marynarza”, ocenia Paszke. „Podążał za przygodą”. Tak naprawdę najlepiej czuł się w ruchu. Miał wiele domów na świecie: w Wiedniu, Londynie, St. Moritz, ale najlepiej czuł się na swoim jachcie. A dom miał w samolocie. Wciąż w podróży na kolejne spotkanie. „Nie umiał odpoczywać”, przyznaje Zbigniew Napierała. „Całe życie był na najwyższych obrotach”. „Mówiłem mu: »Jasiu, ty już nie musisz nikomu nic udowadniać«”, wspomina Zbigniew Niemczycki. „To, co zrobiłeś, wystarczy na kilka pokoleń”. Fenomen Wstrząs to mało. Na wieść o jego śmierci Polska zawrzała. Internet zagotował się od hejtu. „Oczywiście znajdą się tacy, którzy będą o nim źle mówić, bo wolność wypowiedzi to przywilej demokracji”, Lech Wałęsa smutno kiwa głową. „Ale kto go znał, złego słowa o nim nie powie. Nie wiem, czy kiedykolwiek uda się spisać wszystkie jego zasługi. Byliśmy gotowi w ogień za nim wskoczyć. Nie widzę nikogo, kto mógłby go zastąpić. To był fenomen na miarę XXI wieku”. Spoczął na małym, poznańskim cmentarzu. Obok swego ojca, pod płytą, na której kazał postawić rzeźby Igora Mitoraja, artysty, którego ukochał nad życie. W zakrystii Był wierzący. W każdą niedzielę chodził do kościoła. W Konstancinie wchodził bocznymi drzwiami i wysłuchiwał mszy, stojąc w zakrystii. Zawsze przyjmował komunię świętą. Kto wie, może miał bezpośrednią linię z Panem Bogiem? Należałaby mu się za ten milion, którym wsparł budowę ośrodka dla młodzieży nad Lednicą. Ojciec generał włączył go do Konfraterni Zakonu Paulinów. Wcześniej zapisano tam króla Jagiellończyka, Henryka Sienkiewicza i Lecha Wałęsę. Pytany o religijność, Jan Kulczyk odpowiadał: „Czy nazwiemy to energią, czy nazwiemy duszą, to to »coś« pcha nas do przodu. Ciało jest tylko i wyłącznie instrumentem”. To ciało zaczęło zawodzić go kilka lat temu. Przeszedł poważną operację w Detroit, na kolejną pojechał do Wiednia. Miała trwać godzinę, trwała pięć. Wydawało się, że wszystko idzie ku dobremu. „Dzwoniłem do niego codziennie, rozmawiałem na pięć godzin przed śmiercią”, wspomina z bólem Wołek. „Osłabiony mówił: »Wszystko w porządku«. Już snuł plany… Odszedł tydzień po operacji. W przypadku osób o takiej miłości do świata i ludzi to niesprawiedliwe. Mówi się, że jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach. A plany miał wielkie”. Za miłość „Nieobecność przyjaciela jeszcze bardziej ukazuje to, co zawsze w nim kochałeś”, mówi Zbigniew Napierała. Jan Kulczyk był wielkim znawcą wina. Kiedy pił w gronie przyjaciół, wznosił tylko jeden toast: „Za miłość!”. Jan Wołek wzruszony: „Nie za sukces, nie za szczęście. Więc jak podnosił kieliszek, to chóralnie krzyczeliśmy: »Za miłość!«. To było jego credo. Reszta go nie interesowała”. Tekst Roman Praszyński. Współpraca Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Świat widział jego triumfy, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywała się tragedia. O tym dramacie Cristiano Ronaldo mówi do dziś
Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Dziś trudno wyobrazić sobie polskie kino bez Joanny Kulig. Zachwyca talentem, charyzmą i autentycznością, a jej kariera od lat rozwija się między Polską a światowymi planami filmowymi. Z okazji 44. urodzin aktorki wracamy do rozmowy, której udzieliła Katarzynie Sielickiej dla magazynu *VIVA!* w 2014 roku. To opowieść o marzeniach dziewczyny z małej Muszynki, która podbiła serca widzów, nie tracąc przy tym swojej naturalności.
Gdy spotkały się w warszawskiej kawiarni przy placu Konstytucji, Joanna Kulig miała 32 lata i była świeżo po sukcesach, które otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery. Mimo pracy u boku Juliette Binoche czy Ethana Hawke’a pozostała „Joaśką” z Muszynki – dziewczyną zakochaną w muzyce, ciekawą ludzi i świata. W szczerej rozmowie z Katarzyną Sielicką opowiedziała o przypadkowym wyborze aktorstwa, chwilach zwątpienia, zawodowych przełomach i o tym, dlaczego rodzinne strony do dziś pomagają jej zachować właściwe proporcje. Z okazji 44. urodzin przypominamy ten niezwykły wywiad. Od Muszynki do międzynarodowej kariery. Taką Joannę Kulig poznaliśmy w 2014 roku Umówić się z nią na wywiad? Prawie niemożliwe. Jest tak zajęta, że termin przekładamy trzy razy. W końcu spotykamy się w kawiarni przy placu Konstytucji. Chwilę po ósmej rano w słoneczny wrześniowy piątek Joanna Kulig przypomina uczennicę, która zamiast do szkoły poszła na wagary. W dżinsowej koszuli, z włosami związanymi w kucyk, rzęsami lekko tylko pociągniętymi tuszem i ze zniewalającym uśmiechem wygląda najwyżej na 15 lat. Ma 32 i imponujący dorobek filmowy i teatralny. Po głośnej roli w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej, gdzie zagrała u boku Juliette Binoche, zyskała status gwiazdy europejskiego formatu. I nie straciła nic z naturalności zwykłej dziewczyny z Muszynki. Od wejścia przeprasza za spóźnienie. Codziennie wstaje przed szóstą rano, więc myślała, że nie będzie problemu, ale pod domem ktoś zastawił samochód, którym mąż przywiózł ją na wywiad. Zamawia kawę i kawałek gorzkiej czekolady. Skubie go palcami z pomalowanymi na pomarańczowo paznokciami. „Ten wakacyjny okres jest trudny, bo ruszają wszystkie produkcje”, tłumaczy, jakby chciała się usprawiedliwić. „Teraz jest najlepsze światło i wszyscy aktorzy są dostępni, bo teatry nie pracują. Jak zaczęłam pracę w czerwcu w serialu »Zbrodnia«, potem w »O mnie się nie martw« i w filmie »Discopolo«, to skończę w połowie października”. Dzień w dzień ma zdjęcia. Kręciła dwa filmy we Francji, a tam aktorzy pracują po osiem godzin dziennie i mają wolne weekendy. Jak w biurze! I jeszcze przerwa na obiad. Miała mnóstwo czasu po zdjęciach, cały wieczór wolny. „Prowadziłam normalne życie”, mówi ze śmiechem. Krystyna Janda powiedziała o niej, że jest jednocześnie seksowna i niewinna. Rzeczywiście, kiedy opowiada o sesji dla Vivy!, ma w sobie ciekawość i zachwyt dziecka. I urodę seksbomby. „Byłam taka szczęśliwa podczas tej sesji! Pierwszy raz widziałam scenę Teatru Wielkiego od tyłu! Pan techniczny mi opowiadał, że to największa scena na świecie, ileś pięter do góry. Podczas zdjęć cały czas śpiewałam. Tam jest świetna akustyka, wszystko jest tak skonstruowane, że nawet ludzie, którzy mają kłopoty ze słuchem, wszystko usłyszą doskonale. I pomyślałam: Zobacz, Aśka, gdyby nie taka sesja, może byś tam nigdy nie weszła. Zawsze się cieszę, że mój zawód daje mi taką możliwość. Że spływają na mnie takie nieoczekiwane emocje”, mówi z pasją. Aktorstwo Emocje to być może słowo klucz do Joanny Kulig. Kiedy się pojawia, powietrze wokół zaczyna drżeć. Urodzona aktorka tak naprawdę aktorką została przez przypadek. „To aktorstwo nie było wcale oczywiste”, wspomina czasy egzaminów. „Kształciłam się muzycznie, chciałam się dostać na wydział jazzu w Katowicach, śpiewać”. Nie dostała się. W krakowskiej PWST otworzyli wtedy specjalizację wokalno-estradową przy wydziale aktorskim i spróbowała tam. Wzięła dokumenty, wypełniła, ale nawet sama ich nie zaniosła, tylko poprosiła wychowawczynię z internatu, bo blisko mieszkała. I tydzień przed rozpoczęciem tych egzaminów pomyślała: Nieee. Nigdzie nie będę szła. Przecież nie umiem ani jednego tekstu. Dzwonię i wycofuję papiery. „Chciałam odzyskać wpisowe, ale powiedzieli mi, że to, co wpłaciłam na egzaminy, już przepadło. Więc poszłam. Nie dostałam się za pierwszym razem, ale zdałam egzamin. Kurczę! Na 30 miejsc było wtedy chyba 700 osób. To było coś. Dostałam się za drugim razem i jeśli chodzi o śpiewanie, to wszystko było super. Ale te zajęcia aktorskie! W ogóle tego nie czułam. Po pierwszym roku bałam się, że mnie wyrzucą”. Nie wyrzucili jej. Kiedy Mikołaj Grabowski realizował „Operetkę” Gombrowicza, wybrał właśnie grupę Joanny. Dostała partytury, piosenki jej się podobały, ale granie jej nie szło zupełnie. „W końcu podeszłam do Grabowskiego i pytam: »Panie Mikołaju, czy grać trzeba tak samo dobrze, jak się śpiewa?«. Zdziwił się i powiedział, że tak. Absolutnie”. Ostro wzięła się wtedy do pracy. To był przełom. Po premierze dostała angaż do Starego Teatru. Z całej grupy ona jedna. Była na drugim roku i grała u Mai Kleczewskiej, na scenie razem ze swoimi pedagogami. Nie mogła w to uwierzyć. Czy było ciężko? I tak, i nie. Wiedziała, że gra z najlepszymi, a jak mówiła jej nauczycielka od kształcenia słuchu – lepiej być najgorszym w najlepszej grupie niż najlepszym w złej. Bo trzeba zawsze ciągnąć w górę. Starać się. „Poza tym w Starym Teatrze jest bardzo fajnie!”, śmieje się. „Jest tam pani Zosia, która prowadzi bufet, dba o aktorów. Panuje prawdziwie domowa atmosfera”. Zobacz też: Rodzina jest dla niej priorytetem, teraz ujawniła zaskakującą tajemnicę. Uwielbiana aktorka dzieli życie na dwa domy Szansa Muszynka to naprawdę mała miejscowość. Liczy niespełna 400 mieszkańców. W małej szkole są zaledwie trzy klasy. Joanna mówi, że nauka tam dała jej komfort i spokój. Poczucie bezpieczeństwa. W Muszynce nikt nie zamyka drzwi do domu. Jeśli masz ochotę wstąpić do sąsiada, po prostu wpadasz. Nie trzeba dzwonić wcześniej, żeby się umówić. W Muszynce Joanna mieszka z rodzicami i czwórką rodzeństwa. Wszyscy kochają muzykę. Mama opowiada Joannie, jak dziadek wystrugał sobie skrzypce, żeby mieć na czym grać. Grali na imprezach, w kościele, Joanna z siostrą Justyną śpiewały w chórze. Śpiewanie było naturalne jak oddychanie górskim powietrzem. Dlatego Joanna występuje na wszystkich akademiach, nauczycielki ją uwielbiają. Na jednej z nich wykonuje utwór „Moja i twoja nadzieja” zespołu Hey. Przedstawiciele firmy sponsorującej boisko szkolne, którzy ją słyszą, gotowi są pokryć wszystkie koszty wyjazdu, żeby tylko wzięła udział w „Szansie na sukces”. Do Warszawy jedzie z mamą. Śpiewa „Cichosza” Turnaua. Elżbieta Skrętkowska jest urzeczona: „Zrobiło się jak w Piwnicy pod Baranami!”. Po kilku tygodniach przychodzi telegram. Joanna jest w programie! „Byłam przeszczęśliwa. Biegałam po domu i śpiewałam. Marzyłam, że wygrywam, że jestem sławna. Wyobrażałam sobie, że jadę kabrioletem, mam chustę na głowie. Jako nastoletnia dziewczynka uwielbiałam film »Bodyguard« z Whitney Houston. I, tak jak w filmie, wyobrażałam sobie, że śpiewam, że biją mi brawa. Uwielbiałam tak marzyć i te marzenia się spełniły! Dla mnie to było niesamowite, że mogę całą tę telewizję zobaczyć z bliska. A pierwszym szokiem było to, że ci ludzie są tacy mali! Teraz mi samej zdarza się, że ludzie spotykają mnie i mówią: »Myślałem, że jesteś wysoka, a ty jesteś taka niska!«. Tak samo Justyna Steczkowska. Jak śpiewa, to jakby miała z metr osiemdziesiąt. A to taka kruszynka!”. Joanna jeszcze w siódmej klasie zaczyna naukę w szkole muzycznej, potem idzie do technikum hotelarskiego. Zajęcia w obu szkołach trwają nawet do 22, ale ona nie czuje zmęczenia. Muzyka daje jej siłę. I relaks. W wolnym czasie razem z rodzeństwem śpiewa na deptaku w Krynicy. W wakacje występują w restauracji Węgierska Korona z jazzowymi muzykami z Ukrainy. „Śpiewaliśmy od 21 do 22 i pamiętam, że kuracjusze się schodzili z całej okolicy. Zawsze było pełno ludzi. Na dansingach śpiewałam »Kawiarenki«. W ten sposób dorabiałam w szkole średniej”. Zarobione pieniądze wydawała na naukę śpiewu i kursy językowe, na materiały papiernicze, bo zawsze coś notowała. Mówi, że tak jest do tej pory. „Ja uwielbiam się uczyć! Po prostu sprawia mi to przyjemność”. Przeciążenie Dobrze ułożona prymuska? Niekoniecznie. „Nie jestem pracoholiczką!”, zapewnia gorliwie, a czekolada topi jej się między szczupłymi palcami. „Po prostu zwykle o to mnie pytają. A ja mam mnóstwo przyjaciół i bardzo sobie cenię to moje towarzyskie życie, ale jakoś się nie rozwodzę na te tematy. Wolę mówić raczej o pracy, więc to może tak wyglądać”. A jednak był czas, kiedy pracy zrobiło się za dużo. Joanna mówi o tym „przeciążenie”. I dodaje, że dziś już wie, że czasem jest „up”, a czasem „down”. Już umie sobie z tym radzić. Ale kiedy szła do gabinetu dyrektora Starego Teatru z wypowiedzeniem w ręku, była przekonana, że to jedyne rozwiązanie. Nagle wszystkiego było za dużo. Grała 18 spektakli w miesiącu. Zagrała pierwszą rolę filmową w „Środa czwartek rano” Grzegorza Packa, za którą dostała nagrodę na festiwalu w Gdyni. Biegała na castingi i wciąż nie była przekonana, czy aktorstwo to właśnie to, co chce robić w życiu. Wszystkie nagrody spakowała do kartonu i schowała. Nie mogła na nie patrzeć. Ale żeby rzucać pracę w Starym? Niebywałe. „Zdziwienie było duże, bo nie było tak, że ja tam nie gram i rezygnuję, tylko właśnie dużo gram i rezygnuję. Ale jak to Kulig. Zawsze musi coś wymyślić”. Z teatru wyszła szczęśliwa, że podjęła tę decyzję. Szła przez plac Szczepański i myślała: Jezu, zrobiłam to! „Nagle miałam dużo czasu. Zaczęłam oglądać rzeczy, w których zagrałam, między innymi spektakl Teatru Telewizji »Doktor Halina«, i dotarło do mnie, że dobrze gram. Pomyślałam, że może nie warto rezygnować”. I wtedy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, posypały się propozycje. Zobacz także: Zaczynała w biedzie, miała czwórkę rodzeństwa i wielkie marzenia. Teraz Hollywood kłania się jej w pas Gwiazdy Tak, to było jednego dnia. Rano zadzwoniła Krystyna Janda z propozycją zagrania w „Wassie Żeleznowej”, po południu poinformowano ją, że wygrała casting do filmu niemieckiego i dostała od reżysera Pawła Pawlikowskiego maila, czy nie zechciałaby zagrać w filmie z Kristin Scott Thomas i Ethanem Hawke’em. Wkrótce potem miała wystąpić z Juliette Bi- noche w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej. Przestraszyła się. Nie, nie gwiazd. Tego, czy poradzi sobie z językiem. „Po filmie »Kobieta z Piątej Dzielnicy« Ethan powiedział w wywiadzie, że chciałby jeszcze ze mną zrobić jakiś film. Ja zgrałabym śpiewaczkę jazzową w klubie, a on byłby amerykańskim żołnierzem. Ale Paweł Pawlikowski stwierdził, że to nieciekawy scenariusz. Banalny. Hawke to luzak totalny. Czapka z daszkiem, trampki. Ja też się w końcu wyluzowałam, bo on kaleczył francuski tak samo jak ja”. Przy „Sponsoringu” było gorzej. Na castingu grała po francusku i producenci powiedzieli, że nie rozumieją nic z tego, co mówi, ale bardzo im się podoba, jak gra, więc ma się uczyć. Uczyła się, chodząc z lektorką po Paryżu. Do dziś słowa kojarzą jej się z miejscami. Najgorsze, że trzeba było improwizować. „Improwizuj w języku, którego nie znasz! A samej Ju- liette Binoche bałam się bardzo. Właściwie nie wiem, dlaczego. Okazało się, że jest miła, ciepła. Wspaniale się z nią pracowało. Potem w wywiadach mówiła o mnie wiele dobrych rzeczy. To było wzruszające. I zawsze mi powtarzała: »Aśka, ucz się języków!«”. Polubiły się. Razem pojechały na Tribeca Film Festival, na Berlinale. Wszędzie, gdzie Juliette się pojawiała, zjawiało się też mnóstwo paparazzi, tłum dziennikarzy. „Ona ma w sobie niesamowity spokój, jest bardzo profesjonalna. Udziela wywiadu 40 dziennikarzom naraz i nie ma z tym problemu”, mówi Joanna z podziwem. Tylko czy to Binoche jest tu gwiazdą? Na pewno niejedyną. „Sponsoring” odniósł sukces na całym świecie, a Joanna za swoją rolę została nagrodzona na festiwalu w Gdyni, a także Orłem – Nagrodą Polskiej Akademii Filmowej. A jak film odebrała Muszynka? Joanna mówi, że bardzo dobrze. I dziwi ją to pytanie. Przecież wszyscy tam wiedzą, że jest aktorką. Wiedzą też, że takie rzeczy jak w filmie zdarzają się naprawdę. Od wieków. Gdzie tu sensacja? Ludzie pojechali do najbliższego kina w Krynicy, obejrzeli i byli dumni z Joanny. I z tego, że ona jest dumna z nich, z miejsca, z którego pochodzi. „Mam taką intuicję, że gdyby ktoś źle mnie odbierał, wyczułabym. A czuję, że ludzie odbierają mnie pozytywnie. Zresztą już w szkole teatralnej powtarzali nam, że zawód aktora to jest sacrum i profanum. Że się gra i zakonnicę, i prostytutkę”. Jeden z recenzentów po obejrzeniu „Kobiety z Piątej Dzielnicy” nazwał ją „pastelowym aniołem”. Czy jest skazana na role pięknych kobiet? Niekoniecznie. Do roli wiedźmy w amerykańskiej produkcji fantasy „Hansel i Gretel: Łowcy czarownic” dała się oszpecić. „Bardzo lubię zmieniać się do roli, także zewnętrznie”. Joaśka Nie lubi popularności. Chce, by jej prywatność pozostała prywatna. Nie mówi o mężu, Macieju Bochniaku, choć właśnie gra w filmie w jego reżyserii. Na planie „Discopolo” jest po prostu aktorką, nie żoną. Podchodzi do tego profesjonalnie. Popularność? Na razie nie rozpoznają jej na ulicy. No, może czasem. Tak jak ostatnio, gdy pani w aptece powitała ją okrzykiem: „Witam moją ulubioną matkę dwójki dzieci!”. Bo taką rolę gra w serialu „O mnie się nie martw”. I w autobusie, kiedy mówi za głośno, ludzie poznają jej głos. Nie czyta internetowych komentarzy na swój temat. O swoich filmach lubi rozmawiać z ludźmi twarzą w twarz. „Kiedyś na spotkaniu z widzami pewna pani mówi do mnie: »No, tu mi się trochę montaż nie podobał. Ale ja się w ogóle na tym nie znam!«. Mówię, że operator też narzeka na ten montaż. A pani na to rozpromieniona: »To ja się jednak trochę znam!«. Bardzo lubię takich ludzi słuchać, bo przecież to jest widz. Jak się jeździ ze spektaklami po Polsce, to często odbiór jest lepszy niż w Warszawie”. Kiedyś powiedziała, że jak poczuje, że uderza jej sodówka, to od razu pojedzie do Muszynki. A tam kogo obchodzi Juliette Binoche? Ważniejsze są codzienne sprawy! „Może rzeczywiście nie wszyscy tam wiedzą, kto to jest. Ale tam jest zupełnie inny rytm życia. Żyje się zgodnie z porami roku. Wiosną się sieje, latem są żniwa, są święta, w niedzielę idzie się do kościoła. Ludzie żyją skromnie, nie zarabia się po 10 tysięcy. Mają swoje problemy, raczej codzienne niż wydumane. Nie analizują, bo życie trzeba po prostu żyć. Jak tam wracam, to idę do pani Ciastoniowej, ona spyta, co tam, jak tam, ale za chwilę ma już swoje sprawy. I tak wszystko o mnie wie, bo mama opowiada. Dla nich jestem nadal tą samą Joaśką”. Zobacz też: Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości
Tego pytania córka nigdy wcześniej mu nie zadała. TYLKO W VIVIE! Kwaśniewski opowiedział o stracie i lękach
Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy w tak osobistej rozmowie wraca do rodzinnych korzeni, wspomnień o rodzicach i doświadczeń, które ukształtowały jego charakter oraz sposób sprawowania urzędu prezydenta. W książce „Prezydent” odpowiada córce Aleksandrze Kwaśniewskiej na pytania o wojnę, edukację, sport, politykę, wiarę i życiowe wybory, odsłaniając mniej znane oblicze byłej głowy państwa.
We właśnie wydanej książce „Prezydent” Aleksander Kwaśniewski odpowiada na pytania głównie o politykę i prezydenturę. W rozmowie z 2023 roku jego córka Aleksandra Kwaśniewska zadaje pytania, których nie miała okazji wcześniej zadać. O dziadków, rodzinne tradycje i wartości, wiarę, lęki egzystencjalne. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Jak rodzice i wojenne doświadczenia rodziny ukształtowały Aleksandra Kwaśniewskiego? Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku – Chciałabym Ci zadać pytania, na które nie znam odpowiedzi. Na przykład dotyczące Twoich rodziców, a moich dziadków. Często wspominasz, że osobą, która miała na Ciebie duży wpływ, była Twoja babcia. Natomiast zastanawiam się, które z rodziców rezonuje w Tobie bardziej? Ja myślę, że sprawiedliwie po połowie. Oni się doskonale uzupełniali. Tata był świetnie wykształconym człowiekiem, jeszcze po przedwojennej maturze, a to znaczyło wiele. Niektórzy do dzisiaj uważają, że przedwojenna matura była jak dzisiejsze studia. Miał więc porządne wykształcenie humanistyczne, a później oczywiście medycyna. Mówił biegle po niemiecku i rosyjsku, bo tam przeżył wojnę. Znał łacinę i uczył mnie i moją siostrę przysłów łacińskich. Myśmy od niego otrzymywali dobrze zakorzenioną wiedzę i przekonanie, że to jest ważne. Natomiast mama była osobą dużo bardziej spontaniczną. Czyli można powiedzieć, że o ile tata dyscyplinował nas do kształcenia się, to mama nas uczyła tych cech socjalnych – kontaktu z ludźmi, dialogu, organizowania się w grupie. – A do kogo czujesz się bardziej podobny? Czuję się takim dobrze wymieszanym tworem, który przejął… – Najlepsze cechy z obojga rodziców? No tak (śmiech). Brzmi to mocno nieskromnie, ale coś w tym jest. Tata miał ogromne pokłady nieufności, więc miał kłopot ze zbliżaniem się do ludzi. A mama była człowiekiem bardzo otwartym. Ojciec bardzo się wszystkim przejmował, a mama przyjmowała życie dużo bardziej takim, jakie ono jest. Więc taki bardziej otwarty, ufny stosunek do życia mam po mamie, a po tacie to przekonanie, że wszystko musi mieć jednak solidne fundamenty. Że profesjonalizm jest ważny. Że jest też rodzaj odpowiedzialności, którą trzeba przyjąć i umieć ponieść. – Twoi rodzice byli z pokolenia wojennego, dotkliwie pokiereszowanego. Czy to wpłynęło na Wasze wychowanie i wpajany Wam system wartości? Zdecydowanie tak. Choćby ten prymat edukacji nad dobrami materialnymi. Rodzice byli ludźmi dosyć zamożnymi, jak to lekarska rodzina, ale tata nigdy nie podjął starań, żeby wykupić nasze mieszkanie, choć były takie możliwości. W nim był brak wiary w to, że te ziemie zostaną na wieki wieków i że będziemy cieszyć się pokojem. Zawsze było przekonanie, że człowiek jest bardziej nomadem. – Czyli poczucie tymczasowości? I przeznaczenia tułaczego. – To może powiedzmy, że babcia była z całą rodziną przesiedlona z Wilna. Tak. Mama była przesiedlona w ostatnich miesiącach wojny przez NKWD z Wilna. Cała pięcioosobowa rodzina. Z jedną walizką. – Dziadek stracił całą rodzinę w bombardowanej Warszawie… Tak. Było więc to przekonanie o kruchości dóbr materialnych i bardzo silny prymat edukacji jako najpewniejszej inwestycji. Cały czas mówił też, że musimy bardzo dobrze znać dwa języki: niemiecki i rosyjski. Bo to są wielcy i agresywni sąsiedzi, więc jakby co, to nam pomoże przeżyć. Oczywiście uważał, że trzeba mieć porządny zawód i w jego rozumieniu był to albo lekarz, albo inżynier. Miał też takie postwojenne przesądy, czyli na przykład nigdy nie wyszedł z domu bez pieniędzy. To był wręcz rodzaj obsesji. Do tego stopnia, że jak żegnałem tatę na dobre, to też uznałem, że nie mogę go wypuścić na tamten świat bez grosza przy duszy, więc włożyłem mu pieniądze do kieszeni. U mamy ten syndrom wojenny nie był tak silny, bo była młodsza. Jak zaczęła się wojna, miała dziewięć lat. Jej starsze rodzeństwo było bardziej straumatyzowane. Wujek Michał przekonywał mnie, że powinienem zostać architektem, bo to jeden z tych porządnych zawodów. Był absolutny imperatyw, żeby nauczyć się czegoś, co może być pomocne w warunkach krańcowych. – Z tym porządnym zawodem trochę dziadka rozczarowałeś. No bardzo! Ale pogodził się z tym. Wpływanie na wybory dzieci jest zazwyczaj nieskuteczne. A jak chce się z tego powodu gniewać, to się niszczy więzi rodzinne. Trzeba to przyjąć z jasnym stwierdzeniem, że to działanie na ryzyko własne, czyli: synu, robisz to, co uważasz za stosowne, ale bierzesz za to całkowitą odpowiedzialność. – Zatem nigdy nie kwestionował Twoich wyborów? Nie, bo to też był ten typ, że nigdy nie chciał nikogo urazić. Liczył się bardzo z cudzą wrażliwością. A ponieważ miał naturę choleryczną, to zdarzało mu się powiedzieć słowo za dużo, a potem przeżywał to bardziej niż ta osoba teoretycznie zrugana. – Idąc przez życie, zastanawiałeś się czasem, co by rodzice powiedzieli na to czy tamto? Myślę, że zdecydowanie im by się ta droga podobała, bo to jest jednak droga sukcesu. Bardzo by im się podobała sympatia ludzi wobec mnie. My całą rodziną mamy taki syndrom, że z trudem przyjmujemy komplementy czy dobre opinie o nas, a z drugiej strony bardzo ich potrzebujemy. – To chyba taka natura istnienia publicznego. Może tak, ale część ludzi wręcz łowi je, wymusza, pławi się w nich. Ja, ale też i mama, i ty, i rodzice moi czuliby się tym skrępowani, a z drugiej strony taki rodzaj uznania nadaje sens temu, co robimy. Na pewno spodobałoby im się to, że tyle się udało osiągnąć. – Dziadek był na studiach sędzią piłkarskim i zaraził Was miłością do sportu. Tak, sport był niezwykle ważny pod względem kibicowskim, ale też uprawiania go. – Uważasz, że w jakimś stopniu również ukształtował Twój charakter? Bardzo. Postawa sportowa jest postawą walki, ale opartej na pewnych regułach. Jeżeli się walczy w kampanii wyborczej, to trzeba wiedzieć, ile potrzeba koncentracji, ile determinacji, jak bardzo trzeba być pokornym. Że nie wolno ogłosić zwycięstwa, zanim naprawdę nastąpi, a jednak cały czas wierzyć, że jest możliwe. A z drugiej strony sport jest znakomitym antydepresantem. Pomaga wyrzucić z siebie napięcie, złe emocje. Uważam, że sport zarówno w sensie sposobu myślenia, jak i katalizatora emocji był mi potrzebny. CZYTAJ TEŻ: Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama Droga do prezydentury. Kiedy Aleksander Kwaśniewski uwierzył, że może zostać prezydentem? – Kiedy pierwszy raz pojawiła się w Twojej głowie myśl, że mógłbyś zostać prezydentem? Ona najpierw pojawiła się w głowach innych osób. W książce opowiadam, jak przypisywał mi ten plan Lech Wałęsa, co było zabawne, bo ja wtedy nie brałem tego pod uwagę. Później coraz więcej osób mi to wróżyło, ale ja to traktowałem w kategoriach komplementu. Natomiast nieuchronnie zbliżał się termin wyborów 1995 roku, a ja byłem już wtedy liderem dużej formacji politycznej. Trzeba było podejmować decyzje. Mówiąc wprost, gdyby Lech Wałęsa był lepszym prezydentem, to nie sądzę, żebym zdecydował się na kandydowanie przeciwko dobremu prezydentowi Lechowi Wałęsie. A że był prezydentem, jakim był, rozpoczęto poszukiwania. No i nagle się okazało, że ja jestem traktowany przez coraz więcej ludzi jako poważny kandydat, przez niektórych jedyny kandydat, a także nie miałem argumentów wobec własnego bloku politycznego, żeby powiedzieć, że nie wystartuję. No bo co miałem powiedzieć? Że się boję przegranej? To już nie wchodziło w grę. Trzeba było podjąć tę decyzję jako konsekwencję wzrastania w siłę mojej formacji politycznej. Wszystkie okoliczności zmuszały do tego. Bo w polityce muszą się zbiec trzy rzeczy: miejsce, człowiek i czas. I jak to się zgra, to trudno z tego bermudzkiego trójkąta konieczności uciec. – A kiedy pojawiła się myśl, że możesz być w tym dobry? Nie miałem z tym problemu (śmiech). Przepraszam, że mówię nieskromnie, ale ja byłem przekonany, że jeżeli wystartuję, to po pierwsze, wystartuję po to, żeby wygrać. To nie będzie nic udawanego, to będzie ciężka praca, którą wykonaliśmy. A dwa, wiedziałem, że będę dobrym prezydentem. – Skąd to wiedziałeś? Wewnętrzne przekonanie? To było pewnie połączenie dwóch rzeczy. Z jednej strony młody wiek, bo miałem zaledwie 41 lat, czyli taka trochę buta młodzieńcza, że nie ma spraw, z którymi sobie człowiek nie poradzi. Ale z drugiej strony jednak już spore doświadczenie. W końcu byłem parę lat ministrem, posłem, przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej, więc byłem do tej roli naprawdę nieźle przygotowany. – Mama powiedziała mi kiedyś, że miała takie momenty, kiedy myślała sobie: Jezus Maria, same koronowane głowy i ja – Jola z Gdańska. Czy Ty miałeś takie momenty onieśmielenia? Na pewno to nie jest tak, że w tę rolę wchodzi się bezstresowo. Tylko że ten stres jest pozytywny. Człowiek wie, że musi więcej przeczytać, dowiedzieć się, ale żebym miał poczucie onieśmielenia, to nie. Ale też powiem szczerze, jeżeli nawet mama ci to powiedziała, to w takiej krótkiej chwili, kiedy wydawało jej się, że może sobie nie poradzić. Bo ona w tych sytuacjach świetnie się odnajdywała. – Ale też mogła mieć takie wewnętrznie poczucie, a emanować czymś innym. Możliwe, ale myślę, że to szybko przechodziło na rzecz partnerskich relacji. Być może nam też pomogło to, że pierwszą oficjalną wizytą za mojej prezydentury był przyjazd królowej Elżbiety II. Czyli mówiąc krótko, poprzeczka została zawieszona najwyżej. I ta suma doświadczeń oraz pokonania tych barier później owocowały. No bo skoro daliśmy radę z wizytą królowej brytyjskiej, to czemu mielibyśmy nie dać sobie rady z pielgrzymką papieża albo z wizytą cesarza japońskiego? Poza tym szybko okazywało się, że ogromna większość tych partnerów, których spotykamy, to są fajni, normalni ludzie i można z nimi rozmawiać. – W książce przewija się wątek „Przypadku” Kieślowskiego jako refleksji nad determinizmem społecznym: na ile wybory, których dokonujemy, są kwestią wewnętrznej motywacji, a na ile to wynik zbiegów okoliczności? To jest jedno i drugie. Jest ten trójkąt – czas, człowiek i miejsce. I to musi się zgrać, nie tylko w polityce. Ja znam wielu bardzo dobrych polityków z dobrze zorganizowanych krajów, którzy nie trafili na swój czas. Mogli być lepsi 10 lat wcześniej albo 10 lat później, ale ich ta szansa ominęła i odwrotnie. Są ludzie, którzy pojawiają się we właściwym czasie, ale mają niewłaściwe miejsce do działania, na przykład jakiś autorytarny system, który ich wypluwa czy wsadza do więzienia. A w życiu? Zaczyna się od tego, że jeśli dwoje ludzi się spotyka i mają dziecko, to ono już jest rezultatem w jakimś sensie przypadku, bo mogli się nie spotkać. Ktoś może powiedzieć o Opatrzności, ale ja w to akurat nie wierzę, więc mówię o przypadku. Czyli z jednej strony to są osobiste predyspozycje, dążenia i marzenia, które wskazują drogę, a z drugiej strony mnóstwo okoliczności zewnętrznych, które albo pozwalają taką drogę przejść, albo nie. Albo nawet jak się idzie tą drogą, to mocno ją weryfikują. Opóźniają, przyspieszają, kierują na boczne tory. Ja w moim życiu tak naprawdę starałem się tylko o dwa stanowiska. Mówię o tym w książce? – Tak. Pierwsze to był redaktor naczelny „itd”. Ja już wtedy chciałem odejść z ruchu studenckiego, gdzie wprawdzie zajmowałem się kulturą, ale to było takie animowanie kultury, a ja ciągle miałem problem z ustaleniem, co jest moje w tym wszystkim. I uznałem, że bycie naczelnym „itd” to jest konkret. Bo co tydzień muszę wydać gazetę, musimy napisać tekst, zredagować, to była jakaś twórczość mierzalna, która mnie interesowała. I drugie stanowisko, o które walczyłem, to był przewodniczący Komisji Konstytucyjnej. Uważałem, że wtedy była wyjątkowa i jedyna szansa, żeby Konstytucję stworzyć i żeby ją przyjąć. I to był też taki istotny konkret, który dawał mi ogromną radość, bo wiedziałem, że tworzę coś, co będzie miało namacalny i potrzebny efekt. – Czułeś taki imperatyw, żeby zostawić po sobie coś ważnego? I wyzwanie. Jak już byłem przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej i obszedłem wszystkich liderów, a trzeba było pracować ze wszystkimi, od lewicy do prawicy, bo Konstytucji inaczej się zrobić nie da, to większość wykazywała daleko idący sceptycyzm. Profesor Geremek powiedział wręcz, że to mi się nie uda. I myślę, że gdyby od samego początku nie było z mojej strony takiej determinacji, toby się ta robota rozlazła. Ale ponieważ ja twardo nadawałem tempo, to udało się to zrobić. – Mówisz, że nie była Ci dana łaska wiary. Czujesz, że to jest jakaś strata? Ja nie cierpię z tego powodu, choć są momenty, w których uważam, że wierzącemu jest łatwiej. Szczególnie jak przemawiam na pogrzebach przyjaciół czy bliskich znajomych, to chciałoby się powiedzieć z przekonaniem, że spotkamy się jeszcze, że dokończymy rozmowy. Ja w to nie wierzę. To, co mogę im zaoferować, to że dopóki żyję, będę o nich pamiętał. – A jak sobie radzisz z lękiem egzystencjalnym, nie będąc wyposażony w te narzędzia, które daje wiara? Wszyscy się boimy tego samego przecież. Ja w tym widzę, patrząc ze spokojem, pewną nieuchronność. To znaczy jesteś, czynisz wszystko, co możliwe, i odchodzisz. I nie ma. Przychodzą następni. Jeżeli czegoś się obawiam, to przewlekłych chorób, a jeszcze bardziej, że może nie pracować głowa, że istnieję fizycznie, ale nie ma ze mną kontaktu. – A nie myślisz, że ten imperatyw, żeby coś po sobie zostawić, jakoś się łączy z tą postawą agnostyczną? Z przekonaniem, że jesteśmy tylko tu i teraz? W moim przekonaniu czymś wręcz podstawowym jest to, żeby każdy, kto rozpoczyna tę swoją ziemską wędrówkę, chciał po sobie pozostawiać dobre ślady. Dla jednego to będzie wynalazek, dla drugiego literatura, wynik sportowy, szczęście rodzinne i dobrze wychowane dzieci. Moim zdaniem w ten sposób życie uzyskuje sens, bo przestaje być tylko egzystencją. Ale ten sens można uzyskiwać we wszystkim. To nie jest takie wymaganie, że zostawiamy po sobie tylko te ślady, które przechodzą do historii. Moim zdaniem takie życie oparte tylko na istnieniu z dnia na dzień to straszna nuda przede wszystkim. – Co czujesz, gdy ktoś Ci mówi, że nigdy na Ciebie nie głosował, ale zawsze Cię lubił? Albo że nie głosował, ale teraz żałuje? To jest satysfakcjonujące czy niekoniecznie? Nie mam ukłucia, że nie zagłosował. Może miałbym, gdybym przegrał wybory. Pewnie gdyby Bronisław Komorowski usłyszał taki miły komplement: „Nie głosowałem na pana, ale pana lubię”, a jemu tych głosów zabrakło przy reelekcji, to byłoby przykre. Ja wygrałem jedne i drugie, a drugie nawet w pierwszej turze, to czym mam się przejmować? To jest miłe, że po latach osoby, które na mnie nie głosowały, przyznają, że cele tej prezydentury miały sens, styl prezydentury się podobał, styl pierwszej damy był bardzo akceptowany, a przecież Jola de facto stworzyła instytucję first lady w Polsce. Zdecydowanie jest to satysfakcja. – Ostatnie pytanie, za to trudne. Jakbyś miał mi dać jedną radę życiową, to co by to było? Mógłbym ci przekazać takie moje credo pozytywistyczno-aktywistyczne. Mianowicie: rób, co możesz, a jak nie możesz, też rób. Nie poddawaj się, nie daj się pokonać zniechęceniu, trudnościom, żeby przynajmniej mieć pewność, że podjęłaś próbę. Że jeżeli coś nie wyszło, no to już dlatego, że nie mogło wyjść. To by była pierwsza rada, ale byłoby ich więcej. Ja ci przecież daję te rady. Co ty ich nie słuchasz? – Słucham. Pytam o tę najważniejszą. Ta byłaby bardzo ważna. I że jak już dojdziesz do moich lat, żebyś mogła spokojnie zerknąć do tyłu i stwierdzić, że to było fajne życie. I miało sens. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wrócił wspomnieniami do swojego coming outu. Pewna osoba bardzo go zawiodła
Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY!
Maciej Stuhr kończy dziś 51 lat. Aktor, reżyser i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej kultury od lat imponuje nie tylko zawodowymi sukcesami, ale także zaangażowaniem społecznym. Z okazji jego urodzin przypominamy wyjątkową rozmowę, której w 2022 roku udzielił magazynowi VIVA! wspólnie z żoną, Katarzyną Błażejewską-Stuhr.
On – jeden z najpopularniejszych aktorów swojego pokolenia. Ona – dietetyczka kliniczna, aktywistka i autorka książek. W wywiadzie dla VIVY! Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr opowiedzieli o miłości, rodzinie, otwartym domu, pomaganiu uchodźcom i wartościach, które od lat wyznaczają kierunek ich wspólnego życia. „Spotkałem rudego anioła” – mówił Beacie Nowickiej o żonie Maciej Stuhr. Dziś, w dniu jego 51. urodzin, wracamy do tej poruszającej rozmowy. Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr: wywiad dla VIVY! Po raz pierwszy spotkaliśmy się we trójkę osiem lat temu. My pracowaliśmy nad książką, a Kasia do nas dołączyła. Bawiłam się na Waszym weselu. Wiedliście w miarę beztroskie, szczęśliwe życie. Dziś mam wrażenie, jakby to się działo w innej epoce. Prowadzicie inne życie. Katarzyna: Dalej szczęśliwe, chyba… (śmiech). Rzeczywiście, wyprowadziliśmy się z mieszkania w centrum do domu, na stałe jest z nami dwójka dzieci, dwa psy, uchodźcy. Ale cały czas walczę o tamtą beztroskę, bo ona wciąż jest, tylko gubi się w natłoku obowiązków. Maciej: Dużo rzeczy się też nie zmieniło. – Miłość na przykład? Maciej: Przede wszystkim fascynacja sobą, mówię o swoim uczuciu do Kasi. Nie sądziłem – zabrzmi to banalnie – że związek może tak nie ostygnąć. Wciąż dużo robimy wspólnie, z pasją. Wiadomo, że niektóre rzeczy muszą walczyć o palmę pierwszeństwa i przegrywają z codziennością: z wożeniem dzieci, psami, lekarzami, szpitalami, zakupami… – …niespodziewanymi gośćmi? Maciej: Goście są naszą spécialité de la maison, mam wrażenie. Jesteśmy mistrzami w przyjmowaniu gości i oboje to uwielbiamy. To się stało naszym stylem życia. Katarzyna: I nie mówimy tylko o uchodźcach. Maciej: Mamy dom otwarty. Zauważyłem, że jesteśmy siebie ciekawi przy gościach. Niektóre rzeczy wiemy o sobie tylko dlatego, że przychodzą goście i w żartach, albo nie w żartach, coś mówimy. W ich obecności przerabiamy różne tematy. Tak dowiedziałem się, że Kasi nie podoba się moja broda, którą zapuściłem do serialu „Szadź”. Potem przez osiem miesięcy cztery razy dziennie słyszałem… Katarzyna: …że nie lubię tej brody, ta broda jest okropna. Teraz, kiedy ją zgolił, 80 razy dziennie mówię, jak mi się podoba, jaki jest przystojny, a wręcz piękny. Maćka to peszy, ale nie mogę się pohamować (śmiech). – No i osiągnęliśmy piękną równowagę. Brody nie ma, miłość jest. Maciej: Kluczem jest to, żeby wyrywać chwile, kiedy jest się tylko we dwoje. Czasami zakrada się jakiś niepokój, czy przypadkiem coś się nie wypaliło. Okazuje się jednak – jak już zostajemy sami – że nie. Tym silniejsza jest wtedy ta ulga: o Jezu, jednak nic się nie zmieniło. Czasami po prostu nie ma czasu na uważność w tym całym zamieszaniu. – Zwanym życiem. Z ważnych zmian – po latach odszedł Pan z teatru Warlikowskiego. Maciej: Przez 20 lat byłem przepracowany i nie chciałem tak funkcjonować do końca życia. W sferze marzeń zawsze było: mniej pracować. Decyzja, żeby się rozstać, przynajmniej formalnie, z zespołem Warlikowskiego, nie jest prosta. Praca z nim to marzenie wszystkich aktorów. Do dzisiaj jest mi czasami smutno i tęsknię. Wciąż gram stare rzeczy. Zresztą od Krzyśka chyba nigdy definitywnie się nie odchodzi. Katarzyna: Pamiętam, jak nam kolana zmiękły, kiedy zobaczyliśmy plan wyjazdów ze spektaklem „Wyjeżdżamy”. Okazało się, że przez cztery miesiące nie będzie Maćka w domu. Kiedy zrezygnował, przyjęłam to z ulgą. Ale nie naciskałam na ciebie w tej decyzji. Zwłaszcza że dla mnie Nowy Teatr też jest bardzo ważnym miejscem. Pracowałam od lat z całym zespołem. – Tam się poznaliście? Katarzyna: Poznaliśmy się w Teatrze Polonia, ale Maciek mnie nie pamięta, bo miałam wtedy dredy. Maciej: Jak można pamiętać kogoś, kto ma dredy? Katarzyna: Zwłaszcza że to były rude dredy do pasa (śmiech). Maciej: To było ciekawe, bo jak się poznaliśmy, miałem największy w swoim życiu kociokwik, choć wiele ich bywało, a pani o tym wie najlepiej. Ale wtedy było wszystko: zagranica, teatry, kilka premier, seriale, filmy, radio, studenci. I tak funkcjonowaliśmy z Kasią przez pierwsze lata, że właściwie w ogóle nie było tematu, ile ja pracuję, gdzie pracuję i dlaczego. Katarzyna: Cenię pracowitość, więc raczej mi to nie przeszkadzało. Maciej: Natomiast potem, kiedy założyliśmy rodzinę i na świecie pojawił się nasz syn Tadzik, z oczywistych powodów fakt, ile mnie w tym domu jest bądź nie ma, ma ogromny wpływ na funkcjonowanie tego przedsiębiorstwa. Trzeba było zrobić jakiś plan, żeby to wszystko się nie zawaliło. Katarzyna: Wcześniej, jak Maćka nie było w domu, ja też dużo pracowałam, pisałam książki albo jeździłam do Maćka na plany filmowe i tam pracowałam. Kiedy urodził się Tadzik, musiałam zwolnić, bo kawał ciąży przeleżałam. No a potem każda mama wie – pracowałam, ale i karmiłam piersią, więc musiałam być niedaleko. Po jakimś czasie Maciek mógł włączyć się w działania domowe. Pamiętam, jak mnie zaszokowałeś decyzją, że odchodzisz z teatru. Powiedziałeś mi o tym w sklepie i w pierwszej chwili pomyślałam, że to jest żart. Nie przypuszczałam, że Maciek nosił się z taką myślą, na pewno długo to rozważał. Maciej: Pomysł chodził za mną ze dwa lata. Decyzję podjąłem tuż przed pandemią. Między nami jest 10 lat różnicy wieku. Teraz Kasia ma tyle, ile ja miałem, kiedy zaczęliśmy być razem. Wydaje mi się, że to jest taki wiek, kiedy warto docisnąć pedał kariery na maksa, a potem trochę go poluzować, bo nie wyobrażam sobie, żeby tak jechać do końca życia. Ja bym nie chciał. Zobacz też: Niepokojące wyznanie Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr. Żona Macieja Stuhra szczerze o problemach zdrowotnych. Zrezygnowała z ukochanej pasji – Myśli Pan, że żona chciałaby docisnąć pedał kariery na maksa? Maciej: Trzeba zacząć od tego, że kiedy się poznaliśmy, Kasia, która była wykształconą na Akademii Medycznej dietetyczką, pracowała jako kierowniczka widowni, a później jako koordynatorka pracy artystycznej w Nowym Teatrze. Katarzyna: Przyjmowałam też pacjentów, ale nie dało się z tego wyżyć. Maciej: Usilnie ją wtedy namawiałem na powrót do zawodu. Nie żeby mi było z nią źle w teatrze, ale uważałem, że to ma sens. Kasia ma bardzo dużą wiedzę i ambitne plany zawodowe, a oprócz tego staje się świetlaną postacią nie tylko dla mnie, ale też dla ludzi. Wydaje mi się, że powinna się tym zająć. – Kiedy umawialiśmy się na to spotkanie, powiedziałaś mi przez telefon: „Żadnej słodkiej sesji zakochanych. Siła kobiet. Ja walczę, mąż mnie wspiera”. O co walczysz? Katarzyna: Nie starczyłoby mi palców u obu rąk, żeby wyliczyć, o co walczę. Z Fundacją „Kobiety bez diety” walczę o uwolnienie kobiet z dyktatu bycia szczupłą, z poczucia winy, obowiązku bycia na niekończących się dietach i traktowania jedzenia jako formy opresji, a nie źródła zdrowia i przyjemności. Walczę o to, żeby wszyscy ludzie byli traktowani równo, mieli równe prawa i mogli żyć w spokoju. Maciej: Jednym ze źródeł zmiany naszego życia, od której zaczęliśmy rozmowę, było to, że od 2015 roku czuliśmy rosnącą frustrację z powodu braku wpływu na rzeczywistość. Wszystko, co robiliśmy, sądziliśmy, mówiliśmy, wydawało się logiczne, podparte wiedzą, faktami, które my i nasze autorytety uważają za oczywiste, i nic, absolutnie nic z tego nie wynikało. W pewnym sensie ta sytuacja trwa do dziś. Pierwsze lata były bojowe, wierzyliśmy, że zaraz coś się wydarzy, ktoś się ocknie… A potem siedzieliśmy przed telewizorami, czytaliśmy gazety i myśleliśmy: Co, do cholery, się dzieje? Dlaczego nic się nie zmienia? Katarzyna: Pamiętam, jak jesienią 2016 przeczytaliśmy jakiś artykuł, w którym Jarosław Kaczyński mówił, że w organizmach uchodźców są pasożyty groźne dla Polaków. Strasznie się wtedy zapieniłam i umówiłam z Zosią Jaworowską, która założyła stowarzyszenie Refugees Welcome Polska, żeby to jakoś odkręcać. Mam wewnętrzny imperatyw chodzenia na protesty. Nie potrafiłam usiedzieć w domu. Nie zapomnę, jak 16 grudnia partia rządząca przeniosła obrady Sejmu do Sali Kolumnowej. Tadek miał wtedy trzy miesiące. Wieczorem zaniosłam go śpiącego do Magdy Popławskiej, która mieszka obok nas i ma rok starszą Haneczkę, pojechałam pod Sejm i siedziałam tam do północy. Następnego dnia z Tadkiem w wózku protestowałam na Krakowskim Przedmieściu. To był czas, kiedy często jeździłam służbowo po Polsce i protestowałam w każdym mieście: Kołobrzegu, następnego dnia w Poznaniu, później w Krakowie. – Zamiast siedzieć przed telewizorem, czytać gazety i zadręczać się, dlaczego nic się nie zmienia, zostaliście… trendsetterami pomagania. Maciej: Chodziło o to, żeby chociaż w drobnym stopniu móc nadać sens swoim działaniom, swojemu życiu. A to jest najbardziej spektakularne i bezdyskusyjne w pomocy drugiemu człowiekowi. Katarzyna: To naturalne, że jak na naszej drodze pojawia się bezdomny pies, to go przygarniamy. Potem pojawił się drugi, niewidomy. Kilka lat temu Monika Głuska-Durenkamp zaprosiła mnie na wegańskie gotowanie do restauracji Vege Małpa. Pamiętam, że nie mogłam dogadać się z czeczeńskimi kobietami, bo nie znam ani czeczeńskiego, ani rosyjskiego, ale robiłam pasty tahini i kroiłam różne rzeczy. Powiedziałam, że zawsze mogę pomóc, kogoś gdzieś zawieźć, przywieźć, wziąć jakieś dziecko na weekend. Tydzień później przywiozłam do domu Edelbeka. Był bardzo przestraszony, usnął na podłodze, nie chciał jeść. Zadzwoniła do nas jego mama i po rosyjsku tłumaczyła Maćkowi, że jej syn jest straumatyzowany, że tata go głodził. Czułam, że ta historia jest na tyle ważna, że nie mogę jej bagatelizować. Wtedy po raz pierwszy umówiłam się z Madiną. Spotkałyśmy się raz, drugi, trzeci i gadałyśmy na migi. Zaczęła się pandemia, Madina, która pracowała jako sprzątaczka, straciła pracę, nie miała z czego żyć. Usiadłam wtedy z Maćkiem i powiedziałam, że Madina nie ma gdzie mieszkać i czy może zamieszkać u nas. A Maciek odpowiedział: „OK”. – Tak… po prostu? Maciej: Mniej więcej tyle trwało. Gdybyśmy zasiedli przy stole, zrobili tabelki za i przeciw, co nam grozi, a co zyskamy, nie wiem, czybyśmy się wtedy zdecydowali i kiedykolwiek później. To była krótka piłka. Akcja–reakcja. – Madina spędziła z Wami prawie rok. Czego Was to nauczyło? Maciej: Od tamtego czasu gościliśmy w domu wiele osób różnych narodowości, religii, wieku, wykształcenia, a jednak wszyscy mają wspólny mianownik. Kiedy otwierasz swój dom w momencie, kiedy ktoś tego naprawdę potrzebuje, rodzi się między ludźmi coś trudnego do opisania i opowiedzenia na łamach prasy. Nie chciałbym sprowadzać wszystkiego do wdzięczności i zaciągniętego długu. Pomoc to jest jedno. Ale ta pomoc wynika z zaufania. A zaufanie jest jednym z piękniejszych darów, które można ludziom ofiarować. Powiedzieć: „Ufam ci”. To jest coś obezwładniającego. Dla obu stron. – Poczuliście pustkę, kiedy się wyprowadziła? Katarzyna: Nawet Stasiek powiedział: „Dziwnie, jak jest tak cicho w domu”. Madina plus trójka nastolatków i dwoje naszych dzieci tworzyło nieustający harmider. Nadal jesteśmy blisko. Dziś dzwoniła do mnie… 15 razy. Z radością patrzę, jak nabrała siły, pewności siebie, odstresowała się. – À propos dzieci, wzięliście udział w projekcie Anji Rubik „SEXEDPL. Przewodnik dla rodziców”. Od razu Pana zapytam, bo pewnie wszyscy są ciekawi, czy wybitny aktor, reżyser, profesor Jerzy Stuhr rozmawiał z synem o edukacji seksualnej? Maciej: (śmiech) Nie przypominam sobie. Zanim dojdziemy do seksu, musielibyśmy przejść przez parę innych rozdziałów i tematów, których też nie poruszaliśmy. Nam się zawsze z moim tatą rozmawiało wspaniale, ale głównie o filmie i teatrze. O świętej pamięci Jerzym Treli, jaki jest wybitny i najwspanialszy. Przypomniała mi się anegdota… – …to w hołdzie Jerzemu Treli zróbmy dygresję. Maciej: Z Jurkiem się wychowałem. Postać symboliczna. Mistrz i bardzo bliski człowiek. W szkole teatralnej robiliśmy z Wajdą „Jak wam się podoba”. Kiedyś mistrz gdzieś pojechał i parę prób przejęła Anna Polony. Postanowiła wprowadzić dyscyplinę, bo pan Andrzej nie był tym zainteresowany. Zrobiła nam karczemną awanturę, że nie umiemy tekstu, że się spóźniamy… I nic z nas nigdy nie będzie. Wszyscy stoją na scenie, bo to była scena zbiorowa, uszy po sobie, a ona z widowni drze się na nas potwornie. Byłem wtedy z Jurkiem Trelą w parze, ja grałem Orlanda, a on służącego, nosiłem go nawet na barana. Do dzisiaj na korytarzu w szkole teatralnej wisi nasze zdjęcie. Stoję, słucham tej Polony i nagle czuję, że coś mi skubie spodnie. Pies jakiś czy co? Zerkam, a Trela stoi za mną i szepcze: „Ty, gdzieżeś se te spodnie kupił?”. – Piękne: dwa w jednym. Wielkość i prostota. A wracając do naszego tematu i rozmów z ojcem… Maciej: Zawsze dobrze czuliśmy się ze sobą, byliśmy zaprzyjaźnieni. Może czasami prowadziliśmy jakieś dyskusje polityczno-światopoglądowe, czasami pogadaliśmy o jakiejś książce, natomiast rozmów o dojrzewaniu, o uczuciach, o tym, co ja teraz przeżywam i na jakim jestem etapie emocjonalnym, tośmy w naszym Krakowie cudownym w tamtych czasach nie prowadzili. A ponieważ wtedy ich nie prowadziliśmy, to nie nauczyliśmy się ich prowadzić również z kolejnym pokoleniem. To, że dzisiaj Anja Rubik rusza w bój, wynika z tego, że pewne zaniedbania są tak głęboko kulturowe i pokoleniowe, że trzeba zacząć krok po kroku od podstawowych rzeczy. Katarzyna: U mnie było trochę inaczej. Bardzo wcześnie byłam z mamą u ginekolożki, bo miałam różne bóle brzucha. Okazało się, że to torbiele, i musiałam brać środki antykoncepcyjne. A z drugiej strony to nie sprawiło, że mogłam prowadzić z mamą otwarte rozmowy o seksie. Maciej: Nas uświadamiali koledzy za śmietnikiem, a dzisiaj każdy dzieciak ma w kieszeni dostęp do twardej pornografii. Szkoła i system edukacji nie zapewnia nam wsparcia w tym temacie, więc musimy pomóc sobie sami. To, że ja z Jerzym Stuhrem nie rozmawiałem na jakieś tematy, nie oznacza, że mam nie rozmawiać z Tadeuszem, mimo że jestem dość nieporadny w trudnych rozmowach. Katarzyna: Książka Anji Rubik ma formę pytań i odpowiedzi. Mamy tu de facto gotowe narzędzie. Kiedy nie wiemy, co odpowiedzieć dziecku, wystarczy znaleźć stosowny fragment i go przeczytać. Zamiast snuć opowieści o bocianie i kapuście, można snuć opowieści z dziedziny biologii. Maciej: Wydaje mi się, że duża część rzeczy, którymi zajmujemy się z Kasią, które nas bolą, które chcemy zmienić, w które się angażujemy, w istocie rzeczy sprowadza się do edukacji. Katarzyna: Czasami nawet takiej podstawowej, na poziomie języka. Maciej: Paradoks naszych czasów najlepiej streściła w mowie noblowskiej Olga Tokarczuk. Każdy z nas ma dostęp do całej wiedzy świata w swoim telefonie komórkowym, ale jakoś nie posuwa nas to do przodu. Przeciwnie. W internecie nieprawda szerzy się dużo lepiej i szybciej niż prawda. Pandemia pokazała, że mamy problem z zaufaniem do specjalistów i ekspertów razem wziętych, ponieważ w internecie czytamy co innego i czujemy się od nich mądrzejsi! Czytaj też: Po latach trudnych doświadczeń są silniejsi niż kiedykolwiek. „Rudy anioł zmienił moje życie” — mówi znany aktor – Pomóc uchodźcom czy nie pomagać. Jednym wolno, innym nie wolno. Katarzyna: Tu nie ma dylematu. Dla mnie i Maćka nie ma znaczenia, czy ktoś pochodzi z Afganistanu, Syrii, Iraku czy Ukrainy. Nikt nie powinien cierpieć z powodu strachu przed bombami, głodu, braku wody, dachu nad głową. Ja się na to nie zgadzam. Nie daję sobie prawa do oceniania, czyje życie więcej znaczy. Czy lepiej uratować kobietę, czy mężczyznę? Muzułmanina czy katolika? Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie z głodu i zimna. Na granicy białoruskiej spotkaliśmy się z nieludzkimi historiami. A z drugiej strony poznaliśmy wielu fantastycznych mieszkańców tamtych terenów. Całe dnie i noce przez długie miesiące chodzili po lesie, zostawiając jedzenie i ciepłe okrycia dla uchodźców, pomagając chorym, biorąc ich pod swój dach, czasem odbierając porody martwych dzieci. Tragiczne, ale też budujące. Życie każdego człowieka jest bezcenne. – Porażająco prosta prawda, ale może – jak Pan mówił – nadajemy się do reedukacji. Katarzyna: Kiedy wybuchła wojna na Ukrainie, w szkole Staszka powstał punkt recepcyjny. Stamtąd zaprosiliśmy pierwszą rodzinę ukraińsko-afgańską, zdawaliśmy sobie sprawę, że muzułmanom trudniej będzie znaleźć miejsce. Byli u nas sześć dni. W czasie ich pobytu Staszek zapytał: „Dlaczego my nic nie robimy i nie pomagamy?”. Spojrzeliśmy na siebie z Maćkiem z konsternacją. Dla Stasia fakt, że uchodźcy mieszkają w naszym domu, jest już normą. Dopiero przygotowanie torby z zabawkami i ubraniami dla ukraińskich dzieci uspokoiło jego sumienie. Maciek w nocy odwiózł naszych gości na dworzec, a następnego dnia rano zadzwonił domofon. To była sąsiadka: „Słyszałam, że już nie macie uchodźców? Może chcecie następnych?”. Tak pojawiła się u nas Ira, projektantka mebli z Kijowa, z dwójką swoich dzieci i dwójką dzieci przyjaciół ze Lwowa, którzy walczą na froncie. Maciej: My, Polacy, upajamy się, jacy jesteśmy wspaniali, bo rzeczywiście jesteśmy. Na całym świecie Polska stała się symbolem pomocy uchodźcom. Jest jednak wstydliwy margines, o którym wszyscy chcą jak najszybciej zapomnieć – łącznie z miłościwie panującymi – i który jakoś dziwnie nie współgra z tym naszym największym od dekad sukcesem na arenie międzynarodowej. Uchodźcy na białoruskiej granicy to jest nasza narodowa trauma, która będzie do nas wracać. Będą o tym kręcić filmy i pisać książki. – A Pan w jednym z tych filmów zagra i będzie powtórka z rozrywki. Dla Staszka uchodźcy w domu to standard, a dla Tadzia? Katarzyna: Ostatnio czytaliśmy książeczkę o liczbach i liczeniu. Były tam różne pytania: ile masz lat, ilu masz braci? Na pytanie: „Ile osób mieszka w twoim domu?” Tadek westchnął zrezygnowany: „Ale tak z rodziny czy na serio? Bo jak na serio, to chyba nie umiem policzyć”. Maciej: (śmiech) Zastanawiam się, co z tego naszego eksperymentu, naszego stylu życia, krótko mówiąc, przejmą nasze dzieci? Czy to się jakoś odbije na ich dorosłym życiu? – I ku jakiej wizji Pan się skłania? Maciej: Chciałoby się wierzyć, że oczywiście będą pomagać, ale to nie jest aż tak proste przełożenie. Moi rodzice byli i są dobrymi i ciepłymi ludźmi, wielu ludziom w różny sposób pomogli, ale nie do końca potrafię sobie nawet wyobrazić, żeby przyjęli kogoś pod swój dach. Ja poznałem Kasię i Kasia to coś we mnie uruchomiła. Co będzie z naszymi chłopakami? Nie wiem. Prawda jest taka, że nasza przyszłość zależy od tego, co się w niej wydarzy, kogo poznamy, kto nam co zrobi dobrego albo złego, co przeczytamy, na co zachorujemy, ile będziemy mieli forsy lub jej nie będziemy mieli. Ja miałem szczęście, że na swojej drodze spotkałem rudego anioła, który mnie pchnął w takim kierunku. Jakbym jej nie spotkał, nie byłoby mnie tu. Katarzyna: Można pomagać i można nie pomagać. Tu nie ma dylematu. Czytaj również: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Tomasz Karolak i jego 18-letnia córka Lena po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o swojej relacji. Aktor wrócił wspomnieniami do czasu, gdy uciekał przed odpowiedzialnością za rodzinę,. Mówił o ojcostwie jako jednej z najważniejszych życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! nie zabrakło wspomnień z teatru, rodzinnych podróży i trudnych momentów dojrzewania.
Ojciec i córka. Łączą ich gen indywidualizmu, poczucie humoru, fascynacja teatrem. Tomasz Karolak opowiada Beacie Nowickiej o dorastaniu do roli ojca, Lena Karolak o życiu u boku sławnego taty. Ich rozmowa jest niczym czuły list. Pełna miłości, uważności, ale czasem, jak mówi Tomasz, zdarzają się i „podbramkowe sytuacje”. Przypominamy wywiad z 2024 roku. Tomasz Karolak o ojcostwie: „Przez ponad 10 lat nie mieszkałem z rodziną” Pamiętam jak w IMCE, której dyrektorowałeś – ale nie miałeś gabinetu – siedzieliśmy na korytarzu na kanapie i przybiegła do nas Lenka. Miała trzy latka, powiedziała: „Tata, ja też będę aktorką!”. Tomasz: Przed premierą „Dzienników” Gombrowicza weszła na scenę, gdzie Piotrek Adamczyk w skupieniu przegadywał swój tekst. Przerwał, spojrzał na Lenę i zapytał: „A kim ty jesteś, dziewczynko?”. „Jestem córką Tomka Karolaka”. Piotrek: „O, to fajnie, a ja tu właśnie przygotowuję się do przedstawienia”. Lenka na to: „Wiem, a ty wiesz, że to mój tatuś tu rządzi” (śmiech). Swoją pierwszą rolę „zagrała” z Violką w serialu „39 i pół”. Była dzieckiem Cyganki, miała osiem miesięcy. Wciąż mam zdjęcia z tego planu. Mówi się, że upływający czas najbardziej widać po dzieciach… – Prawda. Lenka ma już 17 lat, 179 centymetrów wzrostu, zaraz Cię przerośnie. Lena: Gdy byłam dzieckiem, w teatrze taty czułam się jak w domu. Uwielbiałam tam przesiadywać. Znałam każdy kąt, ze wszystkimi rozmawiałam. Byłam ciekawa, otwarta, socjalna. Teraz już taka nie jestem (śmiech). Interesuje mnie sztuka Japonii. Pamiętam, że miałam siedem lat, kiedy tata specjalnie dla mnie wyreżyserował opowieść o dzielnym chłopcu Momotaro, który aby odczarować zaklęcie rzucone na rodziców przez złego demona Kudayasi, musi zdobyć cudowną wodę z góry Fudżi. Momotaro wyruszał w podróż pełną przygód i niebezpieczeństw. To był piękny spektakl, odniósł ogromny sukces i był grany przez wiele lat. Tomasz: Często przyprowadzała do teatru koleżanki. Któregoś dnia, tuż przed rozpoczęciem spektaklu, poruszenie – nie ma Lenki. Szukamy wszędzie i nic, przepadła. Publiczność gromadzi się na sali, my w panice. W końcu dziewczyny ją znalazły, weszła z koleżanką pod widownię. Stamtąd obejrzały cały spektakl. Przedstawienie się skończyło, zaglądam pod widownię, a one łażą na czworakach i czegoś szukają. Wreszcie wychodzą i Lenka woła z triumfem: „Tata, uzbierałyśmy 100 złotych!”. Kieszonkowe… Lena: Widzom zawsze wypadały z kieszeni jakieś drobne… (śmiech). Uwielbiałam przychodzić na próby, podglądać, jak aktorzy przygotowują się do roli. Kiedy publiczność ich oklaskiwała, ja wiedziałam, ile ich to kosztuje. Lubiłam oglądać przedstawienia spod schodów. Stamtąd dobrze widziałam scenę i widownię. Pamiętam moje zaskoczenie, że reakcje widzów mogą być tak różne. Tato nauczył mnie patrzenia na świat, sztukę z różnych perspektyw, bardzo to sobie cenię. – Miałeś 36 lat, kiedy Lenka się urodziła, byłeś gotowy na to ojcostwo? Tomasz: Było jak grom z jasnego nieba. Bałem się założenia rodziny jak… wojny. Strach był tak dojmujący, że nawet nie dałem sobie szansy na stworzenie normalnego życia. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi. Ona mówiła: „Zbudujmy tę rodzinę razem, ta droga jest ci pisana”, a ja: „Nie, nie, nie! Ja się do tego nie nadaję”. Od ojcostwa uciekałem w pracę. Stworzyłem sobie bezpieczny świat, który nie był prawdziwy. Grałem film za filmem, czasem trzy filmy naraz, stworzyłem IMKĘ. W iluzji czułem się świetnie, bo nie niosła dla mnie żadnych poważnych zagrożeń. Kiedy trzeba było zmierzyć się z realnymi problemami, nie potrafiłem. Byłem w mentalnych trampkach. Mam wrażenie, że całe życie dążyłem do jakiegoś spokoju, którego nigdy nie osiągałem, bo nie umiałem odnaleźć go w sobie. – Co było momentem przełomowym? Tomasz: Klik w głowie: Co ja robię?! Poczułem dysonans poznawczy. Miałem czterdzieści parę lat, ludzie zaczepiali mnie i mówili: „Widziałem pana w »39 i pół«, jest pan fantastyczny”, a ja w życiu prywatnym zachowywałem się jak rozwydrzony bachor. Każdy z nas ma takie wewnętrzne dziecko, którym trzeba się zaopiekować. Ja długo nie umiałem. Takich facetów są miliony. Boją się odpowiedzialności za rodzinę, bo sami za siebie nie potrafią być odpowiedzialni. Mam swoją koncepcję na temat tego, dlaczego zostajemy aktorami. Z kompleksów, nie z talentu, bo talent mamy wszyscy. Aktorzy walczą o uwagę, której nie dostali, i o miłość, której mieli za mało. Wiesz, że 60 procent Polaków ma traumy z dzieciństwa? – Czytałam. Dużo. Tomasz: Bardzo dużo. Połowa mężczyzn nie wie, co robić, do połowy życia, ponieważ nie potrafią rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. Psychologowie twierdzą, że tworzymy trzy rodzaje relacji romantycznych: lękową, bezpieczną i unikową. O tym, jakie relacje będziemy budować w życiu dorosłym, decyduje ilość czasu, który spędziła z nami mama. Ja jestem z pokolenia, w którym matki pracowały. Była niania, żłobek, świetlica, klucz na szyi. Dlatego chapeau bas dla Violki, która ze wszystkiego zrezygnowała i była z naszymi dziećmi przez trzy lata. Nie oskarżam rodziców, to raczej wina tamtych czasów, systemu. Tyle że stres z dzieciństwa wlecze się za nami całe życie, jeśli go nie rozbroimy, żyjemy nieświadomie. Kiedy wreszcie zaakceptowałem w sobie tego małego Tomka, który szwendał się po wydmach i czuł się osamotniony, zacząłem budować coś nowego. Wokół mnie i we mnie. W psychologii ten proces nazywa się dojrzałością, przeżyłem go dosyć późno. – Kiedy zrozumiałaś, że Twój tato jest popularny? Lena: Nie było takiego momentu. Odkąd pamiętam, ludzie zaczepiali tatę na ulicy, podchodzili w różnych miejscach, prosili o wspólne zdjęcie, autograf albo mówili, że widzieli go w jakiejś roli i był świetny. Żyłam w przekonaniu, że wszyscy wiedzą, kim jest mój tata. – Czułaś pustkę, gdy nie mieszkał z Wami? Lena: Nie pamiętam. Byłam zbyt mała. Nie rozumiałam, dlaczego z nami nie mieszka, ale z czasem przyjęłam do wiadomości, że po prostu tak jest. Tata jest pracoholikiem, wiecznie na jakimś planie, ale zawsze był obecny w moim życiu. Nigdy nie miałam poczucia, że zapomniał o rodzinie, że się o nas nie troszczy. Kiedy mógł, przyjeżdżał, spędzał z nami czas, dbał o nas. Zabierał mnie do teatru. Uwielbiam z nim podróżować. Na początku jeździliśmy tylko we dwoje do różnych krajów. Tomasz: Kiedy Lenka była mała, często prosiła: „Chodź, tata, zwiedzimy jakiś zamek”. Miała na myśli kościół (śmiech). Lena: Podobają mi się renesansowe obrazy i barokowe ołtarze w kościołach. To przyjemność dla oka. Lubię sztukę niebanalną, na którą mogę popatrzeć z różnych punktów widzenia: estetycznego, psychologicznego, historycznego. Nie wszystko rozumiem, ale tato mówi, że to naturalne. Kocham z nim zwiedzać zabytki, bo ma ogromną wiedzę. Potrafi zinterpretować w sensowny sposób każde dzieło. Dwa lata temu w Albertinie w Wiedniu widzieliśmy retrospektywę 50 dzieł Basquiata. Pozornie rysuje proste, dziecięce, kolorowe obrazki, mój tata widzi w tym duży przekaz, ja nie, więc dyskutujemy na ten temat. – Piękną laurkę córka Ci wystawiła. Tomasz: I jestem szczęśliwy. W tej rozmowie bierzemy udział z Lenką, ale w naszym tandemie jest Leon i Violka. Uwielbiam z nimi jeździć, pokazywać świat, odkrywać architekturę, sztukę. Małe dziecko nas nie rozumie, ono nas naśladuje. Kiedy wyjeżdżasz w góry i starasz się opowiedzieć 11-letniemu synowi o wielkiej metafizyce przyrody, a potem twój syn mówi: „Tato, to zróbmy sobie dwudniowca” – męski, górsko-wędrowniczy czas tylko we dwóch – serce rośnie. Zwykło się myśleć, że dzieci są obowiązkiem. Powtórzę za Kołakowską: „Okazuje się, że wychowanie dzieci jest misją”. Zapomnieliśmy o tym. Popkultura chętnie nas w tym wyręcza. – Prawda. Tomasz: Jest takie powiedzenie, że ojciec powinien namaścić córkę na księżniczkę, ona wtedy idzie w świat z odpowiednim wzorcem: poczuciem własnej wartości. Papierkiem lakmusowym tej teorii jest pierwsza nastoletnia nieszczęśliwa miłość. Lena przeszła ją z podziwu godnym zrozumieniem: „Wiesz, tato, każdy ma swoje demony, ale ja ich nie uleczę. Mogę leczyć tylko swoje”. Tak mi powiedziała piętnastoipółletnia córka. Byłem pod wrażeniem. Spojrzałem na Lenę i pomyślałem: Być może ten młody człowiek nie rozbije się na pierwszej rafie. Wiemy, co się dzieje. Świat internetu jest studnią bez dna, która zasysa bez litości. Dziękuję Bogu, że jesteśmy z Violką trochę analogowi. Wierzymy, że w życiu trzeba się zmęczyć, żeby coś osiągnąć. Na przykład wejść na Kasprowy Wierch. Aplikacja cię tam nie przeniesie. CZYTAJ TEŻ: Pukali się w głowę, gdy ogłosił swój plan. Dziś Omar Sangare tworzy w Nowym Jorku markę znaną na całym świecie. TYLKO W VIVIE! opowiada o kulisach – Bywało trudno? Tomasz: Bywało. Mieliśmy parę podbramkowych rozmów. Czas, kiedy Lena poszukiwała własnej tożsamości, był trudny dla nas wszystkich, ale uświadomił mi, że muszę zrezygnować z siebie i zacząć naprawdę słuchać dziecka. Lena: Tato nie ukrywał swojej dezaprobaty. Wprost mówił: „Nie podoba mi się to. Masakra”. Ale niczego mi nie zakazywał. Zawsze starał się mnie akceptować. Nie przejmowałam się tym, co mówił. Nieważne, co myślą o tobie inni, kieruj się tym, co czujesz – sam mnie tego nauczył. Córka Tomasza Karolaka poszła do szkoły wojskowej. „Najpierw powiedział: Nigdy w życiu” – Jak zareagował, gdy mu powiedziałaś, że idziesz do szkoły wojskowej? Lena: Najpierw powiedział: „Nigdy w życiu”, a potem: „Skoro chcesz, proszę. Przekonasz się na własnej skórze, czym jest wojsko”. Trochę go rozumiałam. Dziadek i babcia byli wojskowymi, w domu miał dyscyplinę, chciał się z tego wyrwać. Był rock’n’rollowcem, słuchał buntowniczej muzyki, to go ukształtowało. Dziadek nadal ma swoje zasady, ale jest bardzo dumny z mojego ojca, z tego, co osiągnął. Tomasz: Uciekałem od wojska, to była trauma, która niosłem. Lena odbębniła to za mnie. Rodowe ustawienie… – Skąd ten pomysł przyszedł Ci do głowy? Lena: Może chciałam zobaczyć coś innego? Zdałam do polsko-japońskiej szkoły plastycznej, ale po roku stwierdziłam, że już nie chcę tam być, a nie miałam innych wyborów. Wpisałam w wyszukiwarkę „klasa mundurowa Warszawa”, weszłam w pierwszy link i tydzień później byłam w nowej szkole. Założyłam mundur… – I…? Lena: Zaczęło mnie to nawet interesować. Pani dyrektor mówiła, że jestem jedną z lepszych kadetek, można brać ze mnie przykład. Jeździłam na obozy wojskowe, nie był to obóz przetrwania, ale panował rygor. Mieszkaliśmy w namiotach, o szóstej pobudka na zaprawę, czyli bieg na pięć kilometrów, o ósmej śniadanie, potem ćwiczenia. Skoczyłam ze spadochronem, chodziłam na strzelnicę. Pamiętam, że na poligonie miałam problem, żeby przeładować glocka. Trzeba mieć do tego siłę, a mnie bolał zwichnięty palec. Podszedł do mnie GROM-owiec i mówi: „Aktoreczko, może lepiej wracaj na scenę”. Mina mu zrzedła, gdy zobaczył mój wynik: „Może jednak nadajesz się do wojska”. Czułam megasatysfakcję (śmiech). – Słusznie. Powinnaś być dumna. Lena: Byłam. Warto było tego doświadczyć. Nauczyłam się dyscypliny. Moim zdaniem w życiu trzeba umieć odnaleźć się w każdej sytuacji: postawić na swoim, zbuntować, ale też przełamać się, czasem nawet wbrew sobie. Nie myślałam o wojsku jako o planie na przyszłość. „Bóg, honor, ojczyzna” to nie do końca moja bajka. Od września jestem w klasie o profilu społeczno-prawnym. Ale nie wiążę przyszłości z prawem. – A z czym? Lena: Nie mam pojęcia. Powinnam o tym myśleć, bo jestem w klasie maturalnej – dzisiaj pisałam próbną maturę z polskiego – ale mam dopiero 17 lat, zastanawiam się, czy nie zrobić sobie przerwy na rok, żeby się zastanowić. Może to jest przeznaczenie? Ja swojego jeszcze nie znalazłam. – Może, zabierając Lenę do teatru, podświadomie wpłynąłeś na to przeznaczenie? W końcu od dziecka „uczyła się” u najlepszych. Tomasz: To prawda. Była świadkiem najlepszych lat IMKI. Widziała inscenizacje Mikołaja Grabowskiego, Krystiana Lupy, Łukasza Kosa, Pawła Świątka, Moniki Strzępki. Miała okazję zobaczyć Daniela Olbrychskiego w „Niespodziewanym powrocie” i w „Ogrodniku”. Ma rozpiętość spojrzenia na to, czym jest forma teatralna, sztuka w ogóle. Z Violką zadbaliśmy o jej wrażliwość artystyczną. Ja tego nie dostałem. Wychowywałem się w Ustroniu Morskim, w telewizorze oglądałem zespół harcerski Gawęda i marzyłem, żeby w nim występować. Być może podświadomie stwarzam dzieciom możliwości, jakich sam nie miałem? – Kiedy ostatnio Lenka widziała Cię na scenie? Tomasz: Kilka dni temu, w Teatrze Słowackiego w Krakowie. Graliśmy „Kwartet” Schaeffera, z Mikołajem Grabowskim, Andrzejem Grabowskim i Jankiem Peszkiem. Moje dzieci siedziały na widowni i po spektaklu Lena powiedziała: „To jest niesamowite, że przedstawienie ma 50 lat, aktorzy są siwi, a całość fantastycznie koresponduje z młodą publicznością”. Cieszę się, że ceni groteskę, ma poczucie humoru. To w życiu ważne. Lena: To był świetny spektakl, wspaniale zagrany, mega mi się podobał. Tato imponuje mi jako aktor, bo jest dobry w tym, co robi, ma talent. Jego sekret polega na tym, że on nie gra, jest sobą. Na scenie zrobi wszystko, żeby wtopić się w rolę. Kiedy zobaczyłam go jako Drag Queen, popłakałam się ze śmiechu. Podobało mi się. Byłam w pozytywnym szoku, że to jest mój tato i tak wygląda. Myślę, że ta przygoda zmieniła też jego spojrzenie na mniejszość, jaką jest środowisko LGBT. Tomasz: Lenka jest z pokolenia, które nie czuje różnic płciowych, w przeciwieństwie do nas. Pozytywnie odebrała mnie w tej roli: „Czasami jesteś taki homofobopodobny, a tu nagle okazało się, że masz dystans” (śmiech). Świetne doświadczenie, jeśli chodzi o relację z nastolatką, która ma przyjaciół z różnych kręgów. – Jak opisałabyś tatę? Lena: Niebanalny. Ma ogromną wiedzę i otwarty umysł. Jest też człowiekiem chaotycznym. Ekspresyjny i spontaniczny. Uważa, że mamy tylko jedno życie, na dodatek krótkie, więc trzeba z niego korzystać. Chciałby wszystkiego spróbować, bo każde doświadczenie może go czegoś nauczyć. Lubię go za to, że jak jest problem, potrafi spojrzeć na niego nie tylko okiem ojcowskim, ale też postawić się na moim miejscu. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Jest elastyczny. Nie mam szlabanów, zakazów, rygoru. Teoretycznie mogę robić, co chcę, oczywiście w ramach zdrowego rozsądku. Mimo swojego wieku jest dość wyzwolony i na czasie. Tomasz: No pięknie… (śmiech). – Czego dowiedziałeś się o sobie jako ojciec? Tomasz: Że mam dużo cierpliwości, której w pracy nieraz mi nie staje – jestem szybki i zwariowany. Mam coś dzieciakom do przekazania, nie muszę się wstydzić. One bacznie mnie obserwują, wiedzą o mnie więcej niż ja sam. Dowiedziałem się, że potrafię być czuły, powiedzieć „kocham cię”, przytulić. Poświęcić się. Parę razy rzuciłem dla nich wszystko, nawet odwołałem przedstawienie. Przez lata słyszałem, że „aktor nie gra, kiedy umrze”. Uważam się za człowieka teatru, ale wiem już, że są sprawy ważniejsze, na przykład dzieci. – O czym marzysz dla Lenki? Tomasz: Nie wiem, jaka przed nią droga. Lena zdecyduje. Wiem jedno, ta droga może być – choć wcale nie musi – łatwa, prosta i przyjemna. Chciałbym, żeby swoje trudności pokonywała z wiarą, że nawet porażka to początek zmiany na lepsze. Żadna sytuacja nie jest przeciwko niej, tylko dla niej. My, wychowani w komunie, jesteśmy nauczeni, że trzeba ciężko harować, żeby coś osiągnąć. Może niekoniecznie tak jest. Na pewno, jeśli robisz to, co kochasz, wszystko idzie troszkę prościej, łatwiej. Chcę, żeby moja córka sama wybrała swoje życie. Na razie przygotowuje się do matury. Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
Przez lata konsekwentnie unikali wspólnych wywiadów i zawodowych projektów. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy usiedli razem do rozmowy w 2012 roku. Otwarcie mówili wówczas o rodzinnej więzi, potrzebie niezależności oraz relacji, która przez lata pozostawała z dala od medialnego zainteresowania. Nie zabrakło także zapowiedzi wspólnych planów zawodowych.
Takiej rozmowy jeszcze nie było! Anna Seniuk i jej syn Grzegorz Małecki po raz pierwszy udzielają wspólnie wywiadu. I oficjalnie przyznają: „Tak, jesteśmy rodziną!”. Ale zaraz zastrzegają: „To nie znaczy, że to początek rodzinnego serialu na łamach prasy”. Tylko w VIVIE! o tym, dlaczego unikali siebie jak ognia, a teraz mają wspólne plany, o złym wychowaniu i dobrych genach. Przypominamy archiwalny wywiad Grzegorza Małeckiego i Anny Seniuk, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2012 roku: Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy razem. „Tak, jesteśmy rodziną!” Zacznijmy od początku. To Państwa pierwszy wspólny wywiad. Anna Seniuk: Zgadza się. Przez lata była między nami niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki: Propozycje wspólnych wywiadów mamy mniej więcej raz w miesiącu. Postanowiliśmy w końcu uciąć te spekulacje. Tak, jesteśmy rodziną! A.S.: No i dzięki VIVIE! spędzę z synem całe przedpołudnie w miłej kawiarni. G.M.: Co nie oznacza, że ten wywiad jest początkiem rodzinnego serialu na łamach prasy. A.S.: A tak na serio, każde z nas zawodowo na siebie już zapracowało i możemy po prostu o tym porozmawiać. – To może ja sobie pójdę, a Wy rozmawiajcie? A.S.: Ależ proszę zostać, wcale nam pani nie przeszkadza. Jeśli o mnie chodzi, proszę tylko nie wymieniać ról, jakie zagrałam. Ani nie pytać o przepisy na potrawy. – A Pan o czym nie chce rozmawiać? G.M.: Zależy, o co chciałaby pani zapytać. – Czy ma Pan kompleks matki? G.M.: Pani Krysiu, jestem 37-letnim mężczyzną, po rozwodzie, z dwójką dzieci i kilkoma poważnymi rolami na koncie. Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami? A.S.: Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O, jaki śliczny mały Seniuk”. Dostałeś szału. Zacząłeś tupać i krzyczeć: „Ja nie chcę być Seniuk! Ja jestem Małecki!”. G.M.: Teraz już nie tupię, ale szlag mnie trafił, kiedy kilkanaście lat temu znany filmowiec zaproponował zupełnie na poważnie, żebym zmienił nazwisko na twoje. Zasugerował, że lepiej to będzie wyglądało na afiszu, przyciągnie więcej widzów, a mnie przysporzy popularności. Uznałem to za dość duży nietakt i, najdelikatniej mówiąc, chciałem go zgładzić. – Dzieci znanych rodziców często korzystają z ich pomocy, zwłaszcza na początku kariery. A.S.: Wbrew powszechnej opinii w tym zawodzie nie można nic nikomu załatwić – ani etatu w teatrze, ani roli. Scena okrutnie to weryfikuje. Załatwić może to tylko talent. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego Anna Seniuk i Grzegorz Małecki przez lata unikali wspólnych projektów? – Nie występowaliście nigdy razem? G.M.: Staraliśmy się unikać siebie jak ognia. A.S.: Zawodowo, oczywiście. G.M.: Dotychczas, poza dwoma wyjątkami, to się udawało. – A co to było? A.S.: Trzynaście lat temu zagraliśmy w Teatrze Telewizji w bajce dla dzieci. G.M.: Grałem księcia. A.S.: A ja wiedźmę. G.M.: Na końcu wrzucałem mamę do ogniska i wszystko dobrze się kończyło. A.S.: Wiele lat temu wziąłeś też udział w koncercie „Nieboska symfonia” reżyserowanym przeze mnie. G.M.: Strasznie nie chciałem w nim wystąpić. Tym bardziej że muzykę pisał do niego ojciec (Maciej Małecki – przyp. red.). Na szczęście przedsięwzięcie było tak elitarne, że poza garstką melomanów nikt go nie widział. Płacono też marnie…(śmiech). A.S.: Długo się opierałeś, ale kto w końcu mógł lepiej wykonać partię „szatana”, jak nie ty. G.M.: Myślę, że kiedyś faktycznie miałem kompleks i stąd zawsze była we mnie ogromna potrzeba niezależności. A.S.: O tak, tak. Potrzebę niezależności miałeś od zawsze. Pamiętam te twoje czerwone i zielone dredy, kolczyki, a szczególnie to, kiedy poszedłeś na maturę w T-shircie… G.M.: Bo byłem źle wychowany. A.S.: Jak większość chłopców w tym wieku. Sama byłam chowana dość krótko. Grześka staraliśmy się też tak wychowywać, ale się nie dał! To indywiduum. G.M.: A może indywidualność? A.S.: Teraz indywidualność. Pamiętam, jak po kolejnym przefarbowaniu włosów i nowym kolczyku stanąłeś w drzwiach, a ojciec z uśmiechem powiedział: „Synu, fantastycznie wyglądasz!”. I cały bunt na nic. Odebraliśmy ci broń. G.M.: Cóż za przebiegłość! Kiedyś na wakacjach na wsi chłop przeżegnał się na widok mój i kolegi z irokezem. Teraz kolorowe włosy nie robią na nikim wrażenia. A.S.: Czy ty nie zauważyłeś, że jesteś już dorosłym mężczyzną? G.M.: To prawda. Nie zauważyłem! Niedawno dostałem scenariusz filmu. Zadzwoniłem do reżyserki, żeby zapytać o kilka wskazówek na temat granej przeze mnie postaci. Po pierwszym pytaniu zamilkła, a potem, nieco speszona, odpowiedziała: „Grzegorz, my się nie zrozumieliśmy. Ty nie masz grać Xawerego, tylko jego ojca”. Ciarki przeszły mi po plecach. – Czas biegnie nieubłaganie. Dla aktora to pewnie bolesne? G.M.: Bolesne jest być złym aktorem, a nie starym. – Dla Pani upływający czas jest problemem? A.S.: Ja na szczęście, mając dwadzieścia parę lat, widziałam, jak dojrzałe aktorki udawały podlotki i wtedy postanowiłam… G.M.: …nigdy się nie zestarzeć? A.S.: Nie. Starzeć się z godnością. Zresztą już 20 lat temu grałam 80-latkę (śmiech). – Jakie są jeszcze niebezpieczeństwa tego zawodu? G.M.: Matka twierdzi, że to nie jest zawód dla mężczyzn. – A jaki zawód jest męski? Hydraulik? G.M.: Nie lubię dzielić świata na kobiecy i męski, ale faktycznie aktorzy mają w sobie duży pierwiastek narcyzmu, egoizmu, egocentryzmu. Bywają rozhisteryzowani. I to codzienne łaszenie się do publiczności… Jest w tym chyba jednak coś niemęskiego. Czasem na scenie zastanawiam się, co ja tu robię właściwie. Patrzy na nas 200 osób, a my zajmujemy się zabawianiem ich, żeby mieli lepszy humor. A.S.: Albo gorszy. G.M.: Albo gorszy (śmiech). – Pani też miewa takie wątpliwości? A.S.: Z kobietami jest inaczej. Kobieta aż do śmierci chce się podobać i być podziwiana. – Kiedy zdecydował się Pan na aktorstwo? G.M.: Chyba zawsze chciałem być aktorem. Tylko wstydziłem się do tego przyznać. Po maturze byłem równolegle na kilku kierunkach studiów. Wiedza o teatrze, nauki polityczne, dziennikarstwo… Żadnego nie skończyłem. Ale widać to było mi potrzebne. A.S.: Tylko że matki jakoś źle znoszą takie potrzeby… G.M.: Rodzice w ogóle źle znoszą swoje dorastające dzieci. Któregoś dnia po prostu postanowiłem, na przekór wszystkim, zdawać do szkoły teatralnej. Ale ty byłaś temu przeciwna. A.S.: Jak mogłam być przeciwna, skoro nie wiedziałam, że zdajesz do tej szkoły?! – Dalej uważa Pani, że syn powinien uprawiać inny zawód? A.S.: Grzegorz poszedł jak burza. Zaraz po dyplomie dostał cztery główne nagrody i Grand Prix na festiwalu w Łodzi. Ma na koncie pięć nominacji do Feliksa, a jednego już zdobył. Ja miałam tylko dwie i żadnego Feliksa nie otrzymałam. Myślę, że już mnie przeskoczył. – Czyli teraz to Pani ma kompleks syna? A.S.: Nie. Jestem po prostu z niego dumna. – Macie jakieś wspólne plany? A.S.: Jesteśmy w trakcie realizacji sztuki, w której ja zagram matkę, a Grzegorz syna. G.M.: Tak dla odmiany (śmiech). A.S.: Ale żeby nie zapeszyć, nic więcej nie powiemy. – Teraz się Pani syna nie wyprze ani on Pani. Boicie się wzajemnej oceny? G.M.: Myślę, że to już mi przeszło. Ale kiedyś miałem ogromny stres i nie chciałem, żeby mama oglądała mnie na scenie. A.S.: A ja mam go nadal. Mam straszną tremę, jak Grzegorz przychodzi na moje przedstawienia. Boję się, że nie sprostam, że przyniosę mu wstyd. On zresztą zachowuje się jak rasowy pedagog. Najpierw należy pochwalić, a potem lekko zganić (śmiech). G.M.: Uważam, że mama powinna przestać grać w lekkim repertuarze. Ma niesamowite możliwości i powinna zostać obsadzona w dużej dramatycznej roli. A.S.: Wiem. Ciągle na to czekam. – Wierzy Pani w siebie? A.S.: Mam z tym kłopot, bo moja mama wpoiła we mnie takie przekonanie, że jestem niedoskonała. Nigdy mnie nie pochwaliła. Nawet jak odnosiłam sukcesy w Krakowie, zdobywałam nagrody i miałam piękne recenzje. A kiedy wybrano mnie na Miss Juwenaliów, zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej o tym, usłyszałam w słuchawce: „Chyba żartujesz? Ciebie?”. – Anna Seniuk też jest taka ostra? G.M.: Nie. Ale jest oszczędna, jeśli chodzi o komplementy, dlatego kiedy już pochwali, to ma to dużą wagę. – Pochwaliła Pana ostatnio? G.M.: Tak, po mojej ostatniej premierze. – A Pan jest osobą pewną siebie? G.M.: Podobno tak jestem postrzegany. A.S.: Potrafi być zdecydowany i szybko podejmować decyzje. Zarówno te życiowe, jak i zawodowe. Bywa, że nie przysparza mu to popularności, ale wie, czego chce. Ja na przykład, stojąc przed półką z herbatami świata, nie jestem w stanie się zdecydować i odchodzę z niczym. – Była Pani pierwszą w Polsce skandalistką. Wiele lat temu pokazała Pani w filmie biust. G.M.: Teraz jest szokiem, kiedy aktorka nie pokaże biustu. – A co Was łączy poza zawodem? A.S.: Żadne z nas nie ma telewizora. G.M.: Swój podarowałem dozorcy, ponieważ uzależniłem się od TVN24. Uznałem jednak, że od oglądania polskich polityków rozumu naprawdę nie przybywa. Zauważyłem nawet u siebie tendencję odwrotną. Powiedziałem do dozorcy: „Pan bierze”. Zabrał jeszcze ciepły. Komputera też się pozbyłem. A.S.: I to była słuszna decyzja. W ogóle uważam, że ludzie za dużo mówią. Kiedy za dużo się mówi, to przestaje się myśleć. Myśl to jest chwila zastanowienia, chwila ciszy. G.M.: To może skończmy ten wywiad (śmiech). A.S.: Wszyscy mówią, ale nie słuchają. Piszą, ale nie czytają. G.M.: To prawda, wszyscy mają bardzo dużo do powiedzenia. Gwiazdy znają się obecnie na wszystkim, a co najciekawsze, są głęboko przekonane, że wszyscy tylko czekamy, aby się wypowiedziały. Więc cały czas dzielą się z nami swoją wiedzą. Blogi, poradniki, wskazówki, jak żyć… Misja jakaś czy co? A.S.: Albo piszą książki, biografie, wywiady rzeki. Ludzie spieszą się z każdą nową informacją. Boją się, żeby ze wszystkim zdążyć, a jak tylko milkną na chwilę, wpadają w popłoch. Przed laty zapytałam Tadeusza Konwickiego: „Co pan teraz pisze?”. Odpowiedział: „Nic nie piszę, bo teraz wszyscy piszą”. – To smutne. A.S.: Wystarczy być celebrytą, żeby być ekspertem od wszystkiego. G.M.: A ja uważam, że najbardziej twórczym stanem jest niewiedza. Wystrzegam się ludzi, którzy znają się na wszystkim. Wydają mi się niebezpieczni. A.S.: Dlatego gdy pracuję ze studentami, nie udaję, że wszystko wiem. Są sytuacje, kiedy muszę zwyczajnie przyznać, że czegoś nie wiem. Mówię: „Spróbujmy się nad tym zastanowić wspólnie”. To wielka lekcja, której udzielił mi przyjaciel, profesor Aleksander Bardini. A było to tak. Jechałam na mój pierwszy wykład w szkole teatralnej i bardzo się denerwowałam. Kiedy podjechałam pod szkołę, bałam się wysiąść z samochodu. Zadzwoniłam do profesora Bardiniego z pytaniem: „Jak sobie poradzić z młodzieżą?”. Profesor odrzekł krótko: „Nie kłamać”. – Co Panią drażni? A.S.: Budynek Metropolitan na placu Piłsudskiego. G.M.: A ja go lubię. A.S.: Ale nie w tym miejscu. Jak można budować biurowiec na pięknym placu o takich tradycjach?! Tam powinna być przestrzeń. Przestrzeń to oddech, a oddech jest niezbędny w życiu, muzyce i architekturze. G.M.: Wy, krakusy, boicie się nowoczesności. Zepsuła was ta wyrafinowana renesansowa architektura. A.S.: Nie, po prostu uważam, że warszawska architektura jest od Sasa do Lasa i najładniejsze są w niej miejsca, gdzie jeszcze nic nie stoi (śmiech). G.M.: Mam teorię, że Warszawę odbudowali przede wszystkim krakowianie, ze złości i kompleksów za to, że odebrano wam stołeczność (śmiech). Jestem warszawiakiem i uwielbiam to miasto, i to, jak się zmienia w ostatnich latach. To jest fascynujące. – Słyszałam, że oboje bardzo selekcjonujecie scenariusze. A.S.: Ja selekcjonuję tak bardzo, że od 20 lat prawie w ogóle nie gram w filmach (śmiech). Ostatnio jednak odkrył mnie dla ekranu młody reżyser Maciej Michalski. Premiera w styczniu. G.M.: A ja jestem dziś zdecydowanie mniej krytyczny niż kiedyś. – Liczy się Pan ze zdaniem matki? G.M.: Niezwykle sobie cenię zdanie matki jako aktorki. Nigdy tego nie ukrywałem. – A zdanie matki jako matki? Wtrąca się w wychowanie wnuków? G.M.: Oczywiście, że się wtrąca. Która matka się nie wtrąca? Ale robi to na tyle dyskretnie, że mi to nie przeszkadza. – Jak odpoczywacie? W samotności czy rodzinnie? A.S.: Dziesięć lat temu kupiłam starą drewnianą chatę, niedaleko Bieszczad. Do najbliższego sąsiada mam dwa kilometry. Tam czuję się najlepiej i tam naprawdę odpoczywam. Brakuje mi ciszy. Cierpię w galeriach handlowych, sklepach i restauracjach. Zgubiliśmy na zawsze dyskretne odgłosy szeptów w kawiarni, cichy stuk filiżanek i dźwięk fortepianu w tle. Jedyny hałas, który mnie cieszy, to krzyki i piski moich wnuków. – Jak spędzacie wspólny czas? A.S.: Wbrew pozorom jestem bardzo wysportowaną babcią. Uprawiałam żeglarstwo, narciarstwo, jazdę konną i grałam w koszykówkę… G.M.: W koszykówkę?! A.S.: Tak! Krótko, ale intensywnie, w juniorach Wisły Kraków. Prowadził nas Ludwik Miętta, późniejszy trener kadry, z którą zdobył wicemistrzostwo Europy! A tak naprawdę na te treningi namówiły mnie koleżanki, które twierdziły, że koszykarze są bardzo przystojni. – Jacy mężczyźni się Pani podobają? A.S.: Z poczuciem humoru. – A jakie Pan lubi kobiety? G.M.: Bezczelne. – A jaka jest matka? G.M.: Inna, niż wszystkim się wydaje. Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz. A.S.: Mam to po moim ojcu. A najbardziej martwię się, kiedy wszystko gra. Kiedy moi bliscy są zdrowi, mają pracę, pieniądze i jest piękna pogoda. I wtedy ogarnia mnie panika, że coś się stanie. Że jest za dobrze i że ten stan na pewno długo nie potrwa. – Mówicie sobie słowo „kocham”? A.S.: Tak, ale nie damy się na to namówić w trakcie wywiadu. G.M.: Nawet VIVIE! A.S.: To było tak. Kiedy twoje dzieci kąpały się w łazience, usłyszałam krzyk Franka: „Babciu, babciu!”. Wołam z kuchni: „Co się stało?”. „Babciu, kocham ciebie!!!”. To było tak, jakbyś ty mi to powiedział. – Co jest fundamentem Waszej więzi? G.M.: Jesteśmy rodziną. – To banał. G.M.: Pani Krysiu, przyzna pani, że pytanie też było nieco banalne. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ:
Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Tomasz Kot rzadko mówi rzeczy oczywiste. Woli opowiadać o wolności, dzieciństwie, ojcostwie, wątpliwościach i normalności, która — jak sam przyznaje — jest dla niego największym komplementem. W rozmowie Beaty Nowickiej dla „VIVA! Man” z 2023 roku aktor wracał do momentów, które go ukształtowały: nieśmiałości, teatralnych początków, „Walecznego serca” i roli, która po latach zamknęła pewien krąg — Ambrożego Kleksa.
Introwertyczny, osobny, niezależny. Zwierzę aktorskie, o którym najwięksi reżyserzy mówią, że potrafi zagrać wszystko. A jednocześnie człowiek, dla którego największym komplementem pozostaje opinia, że jest „normalny”. W rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVA! Man” Tomasz Kot opowiedział o dzieciństwie, które go ukształtowało, niełatwej drodze do aktorstwa, ojcostwie, wolności i filmie, który zmienił jego życie. To właśnie dzięki „Walecznemu sercu” i Melowi Gibsonowi nie porzucił marzeń o scenie i ekranie. Tomasz Kot. Wywiad dla VIVA! Man Pierwszy raz nie poznałam swojego bohatera! Zamiast wysztafirowanej gwiazdy kina, normalny facet: w okularach, z wąsem, plecaczkiem i sympatycznym wyrazem twarzy… Lubię ten moment, kiedy udaje mi się wtopić w tłum. Ciekawie było przy okazji pana Kleksa, bo przez osiem miesięcy miałem bujny austro-węgierski zarost i czułem się jak za granicą. Wyczaiłem, że nikt nie chce skupiać się na dwumetrowym facecie z przedziwnym zarostem, który wygląda jak wariat. Nawet jak nasuwa się podejrzenie, że jestem podobny do tego aktora z „Zimnej wojny”, to lepiej się za bardzo nie przyglądać, bo nie wiadomo, co mu odpali. Obok mnie jest duży sklep spożywczy, pamiętam, że chodziłem po tym sklepie nierozpoznawalny i myślałem sobie, że to jest superdoświadczenie. Po filmie zgoliłem brodę, bo już chciałem zobaczyć swoją twarz i nagle… …wszyscy się obracają: „O Boże, to ON…”. Zniknęło to poczucie anonimowości. To w ogóle bardzo ciekawe zjawisko – rozpoznawalność. Inna była po „Niani”, inna po „Bogach” i jeszcze inna po „Zimnej wojnie”, ważne, żeby z dystansem do tego podchodzić. Czesław Miłosz powiedział kiedyś: „Nie mam większych złudzeń, za ileś lat będę hasłem między Myszką Miki a czymś na M”. Bardzo mądre. Na jakiej podstawie człowiek myśli, że będzie ponadczasowy? Rudolf Valentino to dziś tylko hasło w dziale „kino nieme”. Z nami będzie podobnie. Dlatego mnie interesuje życie, drugi człowiek. A jak jeszcze raz na jakiś czas usłyszę: „Kurde, jaki pan jest normalny”, to marzenia się spełniają. Właśnie widzę. Był Pan dzieckiem, kiedy Piotr Fronczewski zagrał pana Kleksa. Odbył Pan sentymentalną podróż w czasie. Miałem osiem lat, byłem w kinie z młodszym bratem. Wyjście szkolne. Pamiętam ten strach, kiedy na ekranie pojawiły się wilkołaki. Po wyjściu z kina przytuliliśmy się do siebie i zawarliśmy pakt, że będziemy pamiętać te wilkołaki do końca życia. Do dzisiaj pamiętam i on oczywiście też. Uważam, że dzieciństwo to najważniejszy etap życia, dlatego mam szczególny stosunek do najmłodszych. Zawsze jestem gotowy do zabawy, żartów, wygłupów. Wśród znajomych dzieci zostałem „tym śmiesznym wujkiem”, po prostu uwielbiam potęgę wyobraźni najmłodszych. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że kilka razy usłyszałem: „Jakby dzisiaj kręcili »Akademię«, byłbyś super Kleksem”. Kiedy zadzwoniłem do brata: „Stary, nie uwierzysz, będę Kleksem”, to wspominaliśmy głównie te wilkołaki. Po ogłoszeniu obsady zaczęły mnie zaczepiać matki nad naszym morzem: „O, dzieci, zobaczcie, ten pan będzie panem Kleksem”. Dzieci na to: „Aha” – i biegają dalej, a mama: „Tylko tego nie spieprzcie, to film mojego dzieciństwa”. Na pewno się udało! Jakim Pan był chłopcem? Czasami wręcz chorobliwie nieśmiałym. Jak się okazało, że idę do szkoły teatralnej, koledzy z podstawówki nie bardzo wiedzieli, o co chodzi. Łatwo nie było. Byłem najstarszy, rodzice ciężko pracowali, szybko musiałem przejąć jakąś odpowiedzialność. Sami chodziliśmy do szkoły, sami wracaliśmy. Kwestia pokoleniowa. Kiedyś było: „Wracaj do domu, bo trzeba się uczyć”. Dziś jest: „Wyjdź z domu choć na chwilę”. Świat przyśpieszył. Rozwój techniki sprawił, że dzieci, które się rodzą, co dekadę mają wokół siebie inną rzeczywistość. To prawda. Tato był nauczycielem WF-u. Wychował Pana w duchu: mens sana in corpore sano? Mój brat był sportowcem, ja cherlawym chłopakiem z wykrzywionymi żebrami i dużymi problemami z kręgosłupem. Ja mam prawie dwa metry, on dwa. Od razu był ode mnie większy i silniejszy, poszedł w siatkówkę i sport wyczynowy. Ja miałem zwolnienie z WF-u, ale ojciec przykładał ogromną wagę do gimnastyki korekcyjnej. Kiedy 15-letni koledzy pokazywali pierwsze bicepsy, ja – nie mogąc robić pompek – nadrabiałem na korekcyjnej, robiąc szpagaty. To generowało duże kompleksy. Wyleczyłem się z nich dopiero w szkole teatralnej. Mieliśmy fantastycznego profesora od WF-u. Pamiętam pierwsze zadanie: wchodzisz po linie, odbijasz dłoń na suficie i możesz opuścić salę. Mówię, że mam całą historię medyczną, która nie pozwala mi tego zrobić. A on na to: „Są inne sposoby, żeby tam wejść”. Ta szkoła mnie ukierunkowała, chwilę później na zajęciach z pantomimy okazało się, że to moje powyginane ciało jest w sumie głównym atutem, i usłyszałem: „Na takich jak ty to ja czekam latami” (śmiech). Polskie kino też, powiem górnolotnie… Mam wrażenie, że zawsze był Pan osobny, indywidualny. Dałem sobie prawo do tej osobności. Nie siłuję się, żeby nagiąć się do kogoś, robić coś wbrew sobie, żeby bardziej gdzieś pasować. To jest nasze dobrodziejstwo, że mamy kolorowy horyzont i jesteśmy różni. Każdy może dorzucić coś od siebie. Wolnych elektronów powinno być więcej, tym bardziej że żyjemy w spolaryzowanym społeczeństwie, nie tylko politycznie. Jak patrzę się na siebie jednostkowo na skali porównawczej, myślę sobie: Jestem, jaki jestem, idę do przodu. Więc ta moja droga zawsze była dosyć indywidualna i cały czas taka jest. Natomiast fatalnie wspominam edukację podstawową i licealną. Oprócz polonisty, który był teatromanem i rozkochał mnie w teatrze, nie miałem szczęścia do nauczycieli. Szybko odkryłem, jaki zawód chcę uprawiać, i równie szybko się przekonałem, że ten mój teatr to tylko problem. Fanaberia miernego ucznia. Każdy wyjazd na festiwal, z którego wracałem z nagrodą aktorską, kończył się jakąś karą… Takie początki wręcz skazują cię na samotność. Zobacz też: Tomasz Kot chronił go przed blaskiem fleszy. Dziś Leon coraz śmielej wkracza do świata gwiazd Smutne to… Nie miał Pan jakiegoś idola, wzoru do naśladowania? Miałem. Mela Gibsona w filmie „Waleczne serce”. Wszyscy bali się tego mojego bycia aktorem. Byli rozczarowani. Pytali: „Ale co to znaczy? Jak ty będziesz zarabiał? Co będziesz jadł? Nikt z rodziny nigdy nie miał takiego pomysłu…”. Z tego powodu leciała nauka, bo tu próba, tam spektakl. Nie rozumiałem w ogóle fizyki, chemii, byłem humanistycznym typem. Mama powtarzała: „Nauczyciele mówią, że jesteś zdolny, ale leń”. Ale ja cały czas pracowałem! Do dziś – a mam już 46 lat – nie rozumiem, dlaczego oceny były ważniejsze od pasji? Wciąż pamiętam tamte rozmowy: „Przecież pani z chemii nie była dobra z polskiego. Dlaczego wszyscy udają, że mieli same piątki?!”. W końcu się przestraszyłem. Uległem. Z nieznanym jeszcze wtedy Januszem Chabiorem robiliśmy przedstawienie w teatrze amatorskim. „Jasiu – mówię – mam zakaz chodzenia do teatru. Dogadałem się z koleżankami z klasy, że będą mnie kryły”. Nie było komórek, tylko telefony stacjonarne. Rodzice pytali: „Dokąd idziesz?”. „Idę się uczyć”. „Gdzie będziesz?” „U Marioli”. Wiedziałem, że jak mama zadzwoni do Marioli, to ona powie: „Właśnie wyszedł”. W tym czasie szedłem na próbę do teatru. Kiedy spektakl był gotowy, poprosiłem: „Jasiu, na plakatach podpisz mnie pseudonimem, bo jak rodzice zobaczą Tomasza Kota, będzie afera”. Postanowiłem, że to jest moje ostatnie przedstawienie. Po maturze pójdę na polonistykę i zostanę nauczycielem. Ułożyłem w głowie nowe życie, wszyscy byli zadowoleni… …tylko nie Pan. Tylko nie ja. Właśnie wtedy trafiłem do kina na „Waleczne serce”. W pewnym momencie Mel Gibson z pomalowaną na niebiesko twarzą wygłasza płomienną mowę o wolności: „Od was zależy, co uczynicie z tą wolnością! Możecie walczyć i zginąć, możecie wrócić do domu i iść spać. Ale jeśli ktokolwiek was zapyta, czy zrobiłeś wszystko, żeby odzyskać wolność, to nie masz prawa się odezwać. Bo nie zrobiłeś wszystkiego, żeby odzyskać swoją woooolnoooość!”. To był wstrząs. Zrozumiałem, że mam 17 lat i idę „spać”. Nie mogłem się uspokoić. Wiedziałem, że to jest mój film życia. Wyszedłem z kina roztrzęsiony, że muszę natychmiast dorwać Jasia, żeby napisał moje nazwisko na plakacie. Postanowiłem, że nie będzie żadnej polonistyki, tylko aktorstwo. Polonistykę zrobię, kiedy czwarty raz odpadnę. To jest często wyznacznik dla młodych aktorów: skoro Janusz Gajos cztery razy zdawał, to ja mogę pięć. Puenta tej historii nastąpiła w 2019 roku, kiedy poleciałem z „Zimną wojną” do Los Angeles na rozdanie Oscarów. Mel Gibson miał wtedy kiepską passę. Skandale i alkohol sprawiły, że stał się w Hollywood persona non grata. Mocno to zresztą przeżyłem. Jedno z najczęstszych pytań, jakie mi wtedy zadawano, brzmiało: Komu z Hollywood chciałbyś uścisnąć rękę? Ku powszechnej konsternacji odpowiadałem szczerze, nie koniunkturalnie: „Melowi Gibsonowi za to, co dla mnie zrobił. Takich rzeczy nie wolno zapomnieć”. Ma Pan rację! Być może bez Gibsona uczyłby Pan dzisiaj w legnickim liceum… Mogłoby tak być. Wtedy się sformatowałem. No a potem nie zdałem matury i nie mogłem startować do szkoły teatralnej. Pan nie zdał matury?! Czuję, że nie przestanie mnie Pan zaskakiwać w tej rozmowie… To się wiązało z tym, że od trzeciej klasy grałem w legnickim teatrze w ramach eksperymentu „Amatorzy i zawodowcy razem na scenie”. Pamiętam, że cztery egzaminy się udały, a na piątym, ostatnim, z ustnej historii – bum. To był bardzo przykry moment. Dzień później dyrektor teatru zobaczył mnie siedzącego na rynku z Jasiem Chabiorem i powiedział: „Słuchaj, przyjdź do mnie jutro, wezmę cię na etat. Wszystko załatwimy. Po co mam się zastanawiać, kto co potrafi, skoro ty mi tu od dwóch lat skaczesz po scenie”. Ja na to: „Panie dyrektorze, ale nie zdałem matury, nie mam uprawnień…”. „Nie szkodzi. Zostaniesz adeptem sztuki teatralnej”. I zostałem. Prawdopodobnie byłem najmłodszym człowiekiem w teatrze na etacie. Robiłem głównie za halabardzistę, grałem maleńkie rólki. Wyprowadziłem się z domu, zamieszkałem w Domu Aktora z kolegami z teatru. No i rok później… ZOBACZ TEŻ: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów …zdał Pan koncertowo do szkoły aktorskiej w Krakowie. Nie złamali tam Pana? Nie. Ale byłem chyba ostatnim rocznikiem, którego uczył Jerzy Jarocki. Przeżyłem jego słynny hardcore’owy trening i bardzo mnie to rozepchało wewnętrznie. Miał metr pięćdziesiąt, chore oczy, ciągle je zakraplał, unosił głowę, patrzył z góry i ze stoickim spokojem cedził słowa: „Proszę jeszcze raz przebiec tę salę i wykrzyczeć ten tekst. To nie to. Jeszcze raz. I jeszcze raz… I jeszcze raz…”. Trwało to 40 minut. Sala patrzy przerażona, człowiek jest skonany, pot się leje, a zadanie cały czas brzmi tak samo: „To nie to. Jeszcze raz…”. Naprawdę nie wiesz, czego on chce. Pamiętam, że jak się w końcu wydarłem na granicy jakiegoś szaleństwa, że zaraz go zabiję, byłem w szoku, że tak potrafię, że w człowieku są takie pokłady furii. Wtedy powiedział: „Dziękuję. To było bardzo dobre”. Zaskoczyła mnie moja reakcja: „Jezu, co się stało?!”. Uchylone drzwi otworzyły się na oścież i światło wpadło do pomieszczenia. Wow. Z jednej strony było to niesamowite doświadczenie, z drugiej – trudne do ocenienia w kontekście przemocy, mobbingu. Na pewno od tamtego momentu czuję, że mam troszeczkę inną świadomość zawodową. Osobny, odważny, męski. W ciągu ostatnich dekad definicja męskości uległa licznym rewolucjom. Co dziś oznacza męskość? Nie odpowiem pani. Nie wiem. Widziałem wywiad z profesor Magdaleną Środa, która twierdzi, że nie ma żadnych różnic pomiędzy kobietą a mężczyzną. Zdaniem filozof, „nie mamy ani jednej cechy genetycznej, fizjologicznej czy medycznej, która by jednoznacznie decydowała, kto jest kobietą, a kto mężczyzną”. Dziwna sytuacja… Znam wiele kobiet, które są feministkami i różnią się między sobą w wielu kwestiach. Z punktu widzenia faceta trudno jest na tej podstawie wyciągnąć wnioski, co to wobec tego znaczy być feministką. Co to jest feminizm? I nie chodzi o złą wolę, tylko naprawdę można zgłupieć. Więc wracając do pytania, co to jest męskość? Naprawdę nie wiem. To elektryczny temat. Czasem nie potrzebujemy definicji. Wystarczy wzorzec, jak Pan… Skąd Pan wiedział, co jest dobre, a co złe? Co wolno, a czego nie wolno? To, co mam teraz w głowie i w sercu, jest efektem wyciągania wniosków i refleksji z nie zawsze udanych ruchów. Ja się kiedyś w życiu bardzo pogubiłem. Kraków kojarzy mi się z czasem chaosu. Wychowałem się w bardzo katolickim domu, wtedy to była norma. Kościół był silną linią mojego dzieciństwa. Kiedy wyprowadziłem się z domu, trafiłem do Domu Aktora w Legnicy, a stamtąd przeniosłem się bezpośrednio do akademika w Krakowie. Od tamtej pory nie wróciłem do domu w sensie duchowym. W Krakowie wektory mi się porozjeżdżały, byłem pogubiony. Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie. Wiedziałem tylko jedno, że jestem w szkole marzeń i chcę grać. W okolicach 2005 roku doszło do dużego uspokojenia, ważnego remanentu wewnętrznego. Chwilę później, czekając na pierwsze dziecko, myślałem sobie: Co ja odpowiem, jak ona mnie za parę lat zapyta o Boga? Co ja zrobię? Już wtedy nie chodziłem do kościoła, bo przestałem jakkolwiek go rozumieć. Zacząłem bardzo dużo czytać. Ta przygoda niesamowicie mnie wciągnęła. Uzmysłowiła, że znam tylko jedną wersję świata. Nagle zobaczył Pan, co jest po drugiej stronie? Tak. Zacząłem żyć bardziej świadomie, mieć własne zdanie. Ta wiedza ciągle się kumuluje w ciszy. Ja w ogóle podejrzewam, że mam mocno introwertyczną naturę, aż dziw bierze, że udaje mi się uprawiać ten zawód. Pamiętam, że gdy po pierwszych wywiadach pojawiła się opinia, że jestem inteligentny, byłem zaskoczony. Ja?! Jak to?! Przecież całe życie słyszałem, że jestem głupi. Lepiej się nie odzywać, bo i tak ciągle jest na mierną. „Poczytaj sobie, zainteresuj się czymś. Boże, na kogo ty wyrośniesz…?!” – takie mam echo z dzieciństwa. Kiedy urodziła się moja Blaneczka, potem Leon, doświadczyłem nowego rodzaju miłości tacierzyńskiej i to było wow! Reaktor jądrowy, przy którym wszystko wysiada. Nawet mój ukochany zawód, o którym myślałem, że to sztandar życia, główna szyna, po której pojadę w świat, wszystko zeszło na drugi plan. Bał się Pan roli ojca czy wskoczył na główkę do tego basenu? Oczywiście, że się bałem. Ten strach wyznacza nasze granice, co też nie jest złe. Bałem się, czy uda mi się to dobrze zrobić, być dobrym ojcem. To przecież nie jest tak, że kobieta rodzi dziecko i mówi: „Będę zajebistą matką”. Wydaje mi się, że to jest uniwersalny strach. Rozmawiałem wtedy z Magdą Różczką, nasze córki są w podobnym wieku, ostatnio nawet się zaprzyjaźniły. Magda była w zaawansowanej ciąży, a ja jej opowiadałem, że powinienem zapewnić rodzinie jakiś dom, ale nigdy nie brałem kredytu, jeszcze niedawno mieszkałem w akademiku i teraz nagle nie wiem, co mam robić. Boję się. A ona tak siedzi, głaszcze brzuch i mówi: „Stary. Dziecko się rodzi i wszystko staje się jasne. Zawsze znajdziesz siłę”. Tak po prostu. Pomyślałem: Ma rację, jedziemy do przodu. Ludzie mówią: „Nie jestem gotowy na dziecko”. Ale na jakiej podstawie mamy być gotowi? Teoretycznej wiedzy? Nie ma takiej opcji, że ktoś „jest gotowy”. To się po prostu dzieje. Leon – zostając przy męskiej linii – ma 13 lat. To czas poważnych pytań. Pyta o życie, a ja mu uczciwie odpowiadam (śmiech). Domyślam się. Czego chciałby Pan syna nauczyć? Mądrego wybierania. Życia nie da się nauczyć. Tym bardziej że nie wiemy, jak to życie będzie wyglądało za chwilę. Mój przyjaciel poszedł do szkoły na pierwsze zebranie rodziców i usłyszał od dyrektorki: „Jeśli ktoś z państwa ma »pomysł« na swoje dziecko, to pożegnajcie się z nim w tej chwili. Zastanówcie się, jakie uprawiacie zawody i ile z tych zawodów istniało, kiedy wy byliście mali. Za 20 lat będą potrzebne zawody, o których wam się nawet nie śniło”. Podoba mi się to myślenie. Na bieżąco warto uczyć mądrego szukania i mądrego wybierania. Tyle. Za chwilę na ekrany kin wchodzi „Akademia pana Kleksa”. To była wspaniała przygoda, przez te pół roku zżyłem się z naszą dziecięcą obsadą. Z zachwytem patrzyłem, jak oni myślą, grają, kombinują. Leon był ze mną na planie każdego dnia. Zaczęliśmy kręcić w wakacje i stał się częścią ekipy. Maciek Kawulski szybko uczynił go swoim asystentem od spraw dziecięcych aktorów. To było słodkie. W przerwie go zaczepiałem: „Cześć, Leon, co u ciebie?”. „Tato, teraz nie mogę gadać, bo muszę zapytać ludzi, czy chcą kakałko, czy herbatkę”. „Dobrze, oczywiście…” (śmiech). Czy złapie bakcyla? Sam jestem ciekaw. Chodzi o mądry wybór. Człowiek musi w coś uwierzyć. Czytaj także: Koniec 19-letniego małżeństwa Tomasza Kota. Aktor opublikował oświadczenie i przekazał wieści o rozwodzie
Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Z 20 dolarami w kieszeni pojechała do Ameryki, dziś jest najbardziej pożądaną kosmetyczką Nowego Jorku, nazywaną Beyoncé kosmetologii albo Heleną Rubinstein naszych czasów. Do jej spa przychodzą gwiazdy i nowojorska elita. Kim jest Danuta Mieloch i jak udało jej się odnieść tak wielki sukces w światowej metropolii, sprawdza Agnieszka Dajbor.
Danuta Mieloch ma dzisiaj prawdziwe kosmetyczne imperium, tworzą go dwa ogromne luksusowe salony Rescue Spa w Filadelfii i Nowym Jorku, a także własna linia kosmetyków DANUCERA. W pięknych wnętrzach klientki mogą przebierać w dziesiątkach kosmetyków. Mogą zrobić każdy zabieg, jakiego potrzebują – od manikiuru po nowoczesne kuracje przywracające skórze zdrowie i dobry wygląd. Danuta Mieloch specjalizuje się w pielęgnacji twarzy. Dzisiaj sama rzadko już wykonuje zabiegi, mieć u niej sesję to gratka. Częściej uczy innych, w swoich salonach zatrudnia 150 wykształconych przez siebie pracowników. Wśród jej klientów są wielkie gwiazdy: Emma Stone, Naomi Campbell, Rosie Huntington czy Colin Farrell. Przychodzą influencerzy, modelki, prezenterzy telewizyjni, sportowcy. Zabiegi zamawiają dziewczyny, które szykują się do ślubu. I wielkie damy, które pragną zabłysnąć dobrym wyglądem na wystawnych kolacjach. Z ust do ust przechodzą opinie, że Dana, jak ją nazywają Amerykanie, naprawdę potrafi zmienić skórę twarzy. Że jej maseczki to magia, a dotyk jej rąk jest niezwykły. Sama Danuta Mieloch twierdzi, że „widzi skórę” i wie, jak ją zmienić i poprawić. Polskie kosmetyczki mają wspaniałe tradycje. Na przełomie XIX i XX wieku z podkrakowskiego Podgórza wyjechała za ocean Helena, a właściwie Chaja Rubinstein. W ręku ściskała recepturę na krem, którą dała jej mama. To był jej jedyny majątek. Pracowała jako niania, kelnerka, a krem od mamy, nazwany potem Valaze, stał się podstawą jej niesamowitej kariery. Danuta Mieloch wyjechała z Polski ponad sto lat później, w torebce też miała receptury kremów, ale Nowy Jork znała tylko z filmów i opowiadań. Dzisiaj nazywana jest Beyoncé kosmetologii albo dla odmiany Konfucjuszem w dziedzinie pielęgnacji skóry, który dzieli się swoimi opiniami w prestiżowych magazynach, takich jak „W”, „New York Times”, „Vogue”. „Moja skóra nigdy nie wyglądała i nie czuła się tak dobrze”, napisał jeden z redaktorów popularnej strony Into The Gloss. Spotykamy się w Warszawie, w pięknym mieszkaniu Danuty przy Hożej, w centrum stolicy. To prawda, że pojechała Pani do Ameryki z kilkoma dolarami w kieszeni i bez znajomości angielskiego? Wyjechałam jesienią 1989 roku, krótko po czerwcowych wyborach, które zmieniły ustrój w Polsce. Ale mur w Berlinie jeszcze stał… Moja siostra mieszkała w Stanach, dostała w Ameryce azyl polityczny. Wysłała mi zaproszenie. Miałam 20 dolarów w kieszeni i dużo nadziei. Siostra wzięła Panią pod swoje skrzydła? Tak, ale nie rozpieszczała mnie. Niedługo po przyjeździe powiedziała, że muszę iść do pracy. Zabrała mnie do polskiej restauracji w nowojorskiej dzielnicy East Village i powiedziała, że dopóki nie nauczę się angielskiego, mogę albo pracować tutaj, albo sprzątać domy. Wybrałam bycie kelnerką. To były ciężkie lata, nie znałam języka, płacono mi bardzo mało. Ale miałam styczność z ludźmi, co było dla mnie ważne, bo mogłam rozmawiać, uczyć się języka. Amerykanie byli mili, kiedy serwowałam im pierogi, próbowali mnie nauczyć angielskiego. I podobno nauczyła się Pani w pół roku! Poświęcałam na to każdą chwilę. Jechałam do pracy z Queensu na Dolny Manhattan 45 minut metrem. Brałam książkę, uczyłam się koniugacji czasowników, słówek, czytałam proste językowo magazyny, oglądałam telenowele. Jest takie amerykańskie powiedzenie: „Go big or go home” – Idź na całość albo wracaj do domu. Ja poszłam na całość, wiedziałam, że chcę zostać w Ameryce, odnalazłam się tam. „Bałam się”, powiedziała Pani w reportażu o sobie w jednym z nowojorskich magazynów. Dziennikarka była zaskoczona, bo rzadko mówi Pani o trudnościach. To prawda. Jestem optymistką, szybko się aklimatyzuję, widzę raczej pozytywy niż przeszkody. Nie narzekam, że mam jedną cytrynę, tylko myślę, jak zrobić z niej lemoniadę. Ale tamte lata były ciężkie, uczyłam się i tkwiłam po łokcie w parzeniu kawy. Musiałam jeszcze wrócić do szkoły kosmetycznej, żeby w Ameryce dostać dyplom i pracować w wymarzonym zawodzie. Jako mała dziewczynka w Białymstoku robiła Pani różne mikstury, podobno wyleczyła Pani siostrę z trądziku? Zrobiłam jej maseczkę z drożdży piwnych, rumianku, płatków owsianych i białek. Pomogło. Kiedy inne dzieci bawiły się na podwórku, ja najbardziej lubiłam mieszać kremy, to była moja pasja od dzieciństwa. Mama bardzo dbała o własną pielęgnację i o nas. Mówiła mi, że jak nie umyję twarzy na noc, to codziennie będę się budzić starsza o siedem dni. Jako młoda dziewczyna myślałam, że stworzę eliksir młodości, dzięki któremu nikt się nie zestarzeje, poważnie! Skąd Pani wie, co do czego dodać? To taka tajemna wiedza, jak z lekcji eliksirów? Po prostu zostałam pobłogosławiona takim darem. Mam talent nie tylko do robienia kremów czy maseczek. Widzę skórę twarzy, wiem, jakie były na niej robione zabiegi, a jakich zabrakło. Potrafię powiedzieć, co poprawić, jak dotykać skórę, żeby uruchomić odpowiednie mięśnie. Umiem też ocenić kremy. Mam za sobą ponad 10 tysięcy wykonanych zabiegów, duże doświadczenie. Kiedy w 2004 roku otworzyłam swoje pierwsze Rescue Spa w Filadelfii, pracowałam bez wytchnienia po 10–12 godzin dziennie. Robiłam wszystkie zabiegi sama, bo wiedziałam, że muszę oprzeć się na sobie i swoim wyczuciu. Nie czułam nawet zmęczenia, jestem pracoholiczką, ale z pasją, co sprawia, że praca jest radością. Każdy krok naprzód, każdy rozwój dawał mi wiele szczęścia. Wzmacniał poczucie własnej wartości. Pewnie każda kobieta lubi takie uczucie. W końcu lat 90. miałam już za sobą długą drogę, pracowałam w bardzo dobrym salonie nowojorskim Paul Labrecque, miałam tam już swoje klientki. Wyjechałam do Paryża, gdzie współpracowałam z doktorem Yvanem Allouchem i Madame Josette, założycielami słynnej marki Biologique Recherche. Skupiali się na mikroprądach i delikatnym złuszczaniu skóry. Stali się moimi mentorami, bardzo dużo mi dali. A sam Paryż jak Nowy Jork zawsze zostaje w sercu. Kiedy założyła Pani swoje pierwsze spa w Filadelfii, w 2004 roku, była Pani po rozwodzie. Ten odważny krok miał dać poczucie, że odzyskuje Pani kontrolę nad swoim życiem, decyduje o sobie? To był przede wszystkim biznes. Na Nowy Jork nie było mnie wtedy stać. Myślałam też nad założeniem spa w Warszawie. Przyjechałam tu, oglądałam mieszkania w centrum miasta przy ulicy Wilczej, ale byłam już za bardzo wrośnięta w Amerykę i zbyt zaangażowana w tamtejsze inwestycje. A z mężem rozwiodłam się po 13 latach związku. Nie potrafił dłużej żyć w Stanach, wrócił do Polski. Nasze drogi się rozeszły. Jest Pani sama? Jestem teraz w związku, ale nie jest ze mną łatwo, bo moim życiem jest mój biznes i nie rozgraniczam życia zawodowego od prywatnego. Uwielbiam podróże, odpoczywam podczas takich wypraw, ale nawet na wakacjach szukam różnych inspiracji zawodowych. Pytała mnie pani o koszt sukcesu, mając na myśli życie rodzinne… Jestem jedną z czwórki rodzeństwa, mam siostrę, która nadal mieszka w Ameryce, i drugą w Białymstoku. Brat mieszka w Stanach, a mama też mieszka w Białymstoku. Mam czworo siostrzeńców, których bardzo kocham, są dla mnie ważni. Nie można mieć wszystkiego. Podziwiam kobiety, które łączą karierę i macierzyństwo, to nie jest prosta sprawa. Gdybym miała rodzinę, nie spędziłabym dziesiątek godzin w salonie, bo martwiłabym się o dzieci. Ale napawa mnie dumą, że jestem otoczona kobietami, mam 140 pracownic, niektóre z nich zaczynały pracę jako bardzo młode dziewczyny. Teraz mają domy, dzieci. Moja prawa ręka, która jest szefową marketingu, była manikiurzystką. To moje „profesjonalne dzieci”. Otwarcie salonu w Nowym Jorku to było duże ryzyko? To był kolejny krok w rozwoju, ale musiałam do niego dojrzeć. Pamiętam, jak siedziałam przy kawie w restauracji ABC Cocina, czekając na legendarnego Deepaka Choprę, guru zdrowego stylu życia, i nagle zobaczyłam napis: „Budynek na wynajem”. Wiedziałam, że nie powinnam ryzykować, ale nie mogłam przestać o nim myśleć. I wynajęłam ten budynek, zrobiliśmy w nim totalny remont, po wielu miesiącach otworzyłam w nim spa. Na początku nie było łatwo, nie przychodziło dużo klientek. Postanowiłam jednak cierpliwie poczekać, dbając o najwyższą jakość usług. W biznesie nic nie dzieje się na zawołanie, trzeba mieć wytrwałość, konsekwencję. I co było kluczem do sukcesu? Pani talent, praca, rozgłos? Myślę, że wszystko razem. Otworzyłam dwupiętrowe Rescue Spa w okolicy słynnych restauracji, w dzielnicy Flatiron, której ikoną jest słynna kamienica zwana „Żelazko”. Łatwo tu dojechać z każdego zakątka Manhattanu. Nie ma porównywalnego miejsca w Nowym Jorku, gdzie pod jednym dachem można zrobić tyle zabiegów i kupić najlepsze kosmetyczne produkty. Mam też sklep internetowy, który bardzo mi pomógł podczas dużego kryzysu, jakim był lockdown. Kobiety z Miami, Chicago, Los Angeles pisały do mnie maile, namawiały mnie, żebym założyła filie w ich miastach. Ale ja nie chcę się rozdrabniać, wolę dwa miejsca, za to o bardzo wysokiej renomie. Jak dziś wygląda Pani życie? Wiem, że ma Pani farmę w Pensylwanii. Moja farma leży między Nowym Jorkiem a Filadelfią, bo często podróżuję między tymi miastami. Mam tam dom, w którym mieszkam z dwoma psami i 16-letnim kotem, moim wiernym przyjacielem. To nie jest wielkie gospodarstwo, ale posadziłam w ogrodzie 60 owocowych drzew, siostra przywiozła mi nawet czarną porzeczkę od mamy z ogródka. Mam własne warzywa. Lubię naturalne rzeczy, w kosmetykach i w jedzeniu. Lubię wiedzieć, skąd pochodzą produkty. Na farmie mogę patrzeć, jak rosną warzywa, wiem, że to, co hoduję, jest organiczne, prawdziwe. Potrzebuję odpoczynku w zieleni, oderwania się od zgiełku miasta. Kiedy byłam mała, mówiłam, że zamieszkam w apartamentowcu i „nic nie będę robiła”. A teraz kocham pracę na farmie, to przyszło do mnie z wiekiem. I chociaż mam kogoś do pomocy, najbardziej lubię wszystko ogarnąć sama. Jak wygląda Pani dzień? Wstaję rano, daję jedzenie moim zwierzętom, wypijam zawsze szklankę wody z imbirem i cytryną. Ćwiczę jogę, piję kawę. Lubię takie drobne przyjemności jak filiżanka kawy… Robię makijaż i jadę do pracy. Dzisiaj skupiam się przede wszystkim na dzieleniu się swoją wiedzą z innymi. Bardzo to doceniam, zależy mi, żeby kobiety uczyły się pielęgnacji, żeby rozwijały swoją wiedzę na ten temat. Co Pani jako królowa kosmetologii przekazałaby kobietom? Przede wszystkim pamiętajmy, że nie pomoże najlepszy zabieg, jeśli nie będziemy codziennie dbały o skórę. Należy ją dwukrotnie oczyścić, nawilżyć dobrym tonikiem. Nigdy nie powinno się myć twarzy mydłem. Nie należy nakładać warstwowo zbyt wielu kosmetyków, taki bufet na twarzy może podrażnić skórę. Właśnie wprowadziłam do Polski moje kosmetyki. Balsam, tonik, serum, krem pod oczy i krem do twarzy, a także maseczkę do twarzy. Wszystkie kosmetyki można już kupić na mojej stronie internetowej. Zawierają składniki odpowiednie do każdego rodzaju skóry, także wrażliwej. Moją pasją jest dzielenie się z kobietami unikalną wiedzą, jak używać tych kosmetyków. Bardzo się Pani dzisiaj różni od tamtej 20-latki z Białegostoku, która marzyła o wielkim świecie? Minęły lata, dzisiaj jestem wdzięczna losowi za to, co mnie spotkało. Bo jestem szczęśliwcem. Mam doświadczenia, rozwinęłam swoje duchowe życie. Jogę ćwiczę codziennie od 15 lat. Medytuję. Jestem perfekcjonistką, ale wiem, że nie należy z tym przesadzać, bo perfekcjonizm może blokować. W pewnym momencie trzeba ruszyć, wyjść do ludzi. Ja tak zrobiłam. Rozmawiała Agnieszka Dajbor.
Na ich ślubie płakali niemal wszyscy. Dzień po ceremonii Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz zdradzili VIVIE!, jak zaczęła się ich miłość
Dziś mija trzecia rocznica ślubu Katarzyny Niezgody i Pawła Markiewicza. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której nowożeńcy udzielili magazynowi VIVA! już dzień po ceremonii. Opowiedzieli wówczas o uczuciu, które przyszło niespodziewanie, wzruszających chwilach podczas ślubu i drodze, jaka zaprowadziła ich do wspólnego „tak”.
Na ich ślubie nie brakowało emocji i łez wzruszenia. Dziś tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw polskiego show-biznesu, a ich historia nie zaczęła się jak romantyczna bajka. Katarzyna Niezgoda nie była gotowa na nowy związek, a Paweł Markiewicz musiał wykazać się ogromną cierpliwością i determinacją. Dzień po ślubie opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o kulisach swojej miłości, zaręczynach i przekonaniu, że na prawdziwe uczucie warto poczekać. Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz. Wywiad dla magazynu VIVA! 13/2023 Paweł Markiewicz po raz pierwszy zobaczył Katarzynę Niezgodę wiele lat temu na zdjęciu w gazecie. Po latach spotkał ją przypadkiem. Ona była po różnych życiowych niepowodzeniach i chciała w końcu mieć święty spokój. Nie była gotowa na nowy związek. On był uparty. Właśnie powiedzieli sobie „tak” i opowiedzieli o swojej pięknej miłości. – Dzisiaj jest pierwszy dzień Waszego małżeństwa. Paweł: Gdy się obudziliśmy, przywitałem Kasię słowami „Dzień dobry, kochana żono”. „Żona”… to dla mnie zupełnie nowe słowo. Ale jakie wyjątkowe! Tak samo jak założenie obrączki po przebudzeniu. Katarzyna: Ja też muszę się do obrączki przyzwyczaić. Paweł: Mamy piękną perspektywę, kochanie. – Mieliście piękny ślub. Kasia miała przepiękną suknię. Przesąd mówi, że pan młody nie powinien wcześniej widzieć sukni ślubnej… Paweł: Nie widziałem. Wcześniej oglądaliśmy różne kreacje. Jedna była podobna i ta, szczerze mówiąc, podobała mi się najbardziej. Kasia jednak o tym nie wiedziała, bo nie chciałem jej nic sugerować. Katarzyna: Paweł nigdy niczego nie narzuca i nie próbuje przekonać do swoich racji. Paweł: Dla mnie najważniejsze było, by w dniu ślubu Kasia czuła się komfortowo. Katarzyna: Długo zastanawiałam się nad sukienką, bo zależało mi na tym, żeby się ubrać, a nie przebrać. Chciałam, żeby była biała, ale z welonem już nie chciałam szaleć. – Jakie emocje towarzyszyły Wam podczas ślubu? Mówiłaś, że ślub powinni brać ludzie młodzi. Katarzyna: Nie lubię być w centrum uwagi, a na ślubie, na weselu cała uwaga skupia się na parze młodej. To było dla mnie bardzo stresujące. Poza tym było dużo spraw związanych z organizacją tego wyjątkowego wydarzenia. Podeszliśmy do tego zadaniowo, chociaż nie spodziewałam się, że to będzie bardziej skomplikowane niż zwykłe przyjęcie. Paweł: I tak ze ślubu na rajskiej plaży w Meksyku, na której mieliśmy być my i świadkowie, zrobiło się przyjęcie na sto osób. Wiesz, ile mieliśmy pomysłów na ten dzień? Mieliśmy brać ślub, lecąc balonem nad Ugandą. W Peru na Machu Picchu. Kilka było naprawdę odjechanych. Katarzyna: Ale jednak jesteśmy bardzo tradycyjni, a dla mnie bardzo ważne było, żeby byli z nami w tym dniu wszyscy nasi przyjaciele. Paweł: Niektórzy dolecieli w ostatnim momencie, pokonując różne trudności, żeby być z nami w tym dniu. Katarzyna: Nie ukrywam, że chciałam, żeby to już było za mną. Ale gdy składałam przysięgę, drżał mi głos. Może dlatego, że na wprost mnie, przodem do mnie, stały dwie koleżanki, które po prostu ryczały. Zresztą nie one jedne. Gdy szłam do altany, w której czekała urzędniczka, kątem oka widziałam, że dużo gości pochlipywało. Paweł: Gdy pani urzędniczka powiedziała: „A teraz pan młody chciałby coś powiedzieć”, widziałem zdziwienie w oczach Kasi. A ja podziękowałem jej za to, że zgodziła się zostać moją żoną, powiedziałem, że czekałem na nią całe życie i że bardzo ją kocham. Katarzyna: I wtedy poleciały łzy. Paweł: To było wspaniałe wydarzenie, nie tylko dla nas. Katarzyna: Kluczem do tego, żeby wszystko się udało, jest to, żeby otaczać się ludźmi, którzy nam dobrze życzą. Paweł: Oni wszyscy życzą ci bardzo dobrze, wiesz, ile ostrzeżeń dostałem podczas składania życzeń, żeby cię nie skrzywdzić? – Ciekawe, skąd takie „groźby” się wzięły. Katarzyna: Moi przyjaciele znają historie moich poprzednich związków. Gdy poznałam Pawła, od razu go polubiłam. Był bardzo miły. Ale nie szukałam miłości. Chciałam być sama, mieć święty spokój, chciałam odżyć po tym, co przeszłam. Potrzebowałam w końcu przestrzeni dla siebie i swojego życia. Zresztą nigdy żadnego partnera nie szukałam, oni się sami znajdowali (śmiech). – Paweł też sam się znalazł? Katarzyna: Przyjaciele trochę pomogli. Zaprosiłam ich na kolację. Zapytali, czy mogą zabrać ze sobą kolegę. Zgodziłam się. To był Paweł. – Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? Paweł: Ja byłem zakochany w Kasi dużo wcześniej. Od czasu, gdy zobaczyłem ją na zdjęciu w gazecie. Już wtedy pomyślałem, że to jest kobieta mojego życia. Przyjaciele zabrali mnie do Kasi. Pamiętam, że była zima, a jej dom rozświetlały gwiazdki. Poczułem, jakbym wjechał do jakiejś bajki. Ale ostrzeżono mnie, że trzeba mieć jaja, żeby poderwać Katarzynę. Po kolacji zaczęliśmy esemesować i zapytałem Kasię, czy da się zaprosić do kina. Na wszelki wypadek kupiłem bilety do dwóch różnych kin, bo nie wiedziałem, które wybierze. Poszliśmy. To był film „La La Land”. Siedzimy w tym kinie, film… nawet ładny. I w połowie seansu Kasia mówi: „No złap mnie za rękę”. Złapałem. I już nie puściłem. Zobacz też: Nikt nie wiedział o jej dramacie. Katarzyna Niezgoda zmagała się z chorobą. Miłość była jej największą siłą – Paweł jest od Ciebie młodszy… Katarzyna: Miłość nie zna wieku. Wiesz, zawsze starałam się nie zwracać uwagi na to, co powiedzą inni, dlatego że w moim życiu było dużo kontrowersji. Na przykład byłam najmłodszym wiceprezesem banku. Dopisano mi w dossier, że jestem o pięć lat starsza, bo nie wypadało, żeby taka małolata była na tak wysokim stanowisku. Nigdy nie szłam z prądem, żeby było miło, lekko i przyjemnie. Musiałam mieć dużo odwagi, podejmować trudne decyzje. Od najmłodszych lat wiem, że sama musiałam płacić za moje wybory. Wtedy zdecydowałam, że nie będę patrzyła na innych. Życie mnie nauczyło, że na koniec to my jesteśmy sami za siebie odpowiedzialni. Słucham swojego wewnętrznego głosu, bo chyba nie ma takiej osoby, która mogłaby mi doradzić, co jest dla mnie dobre, a co nie. I tak… jeśli chodzi o Pawła, miałam bardzo dużo wątpliwości. Dla mnie było po prostu za wcześnie. Paweł: Podczas jednego spotkania Kasia powiedziała, że chyba nie powinna się angażować, że nie jest gotowa na nowy związek. Aż mnie ciarki przeszły, bo to była naprawdę poważna rozmowa. Ale nie zraziło mnie to, nie odpuściłem. Katarzyna: Gdyby nie determinacja Pawła, na pewno nie rozmawialibyśmy dzisiaj z tobą jako nowożeńcy. – A jednak w kinie poprosiłaś Pawła, by trzymał Cię za rękę. Katarzyna: Jestem bardzo relacyjną osobą. Paweł: Moja żona ma wizerunek twardej, żelaznej kobiety. Dla wielu w biznesie jest inspiracją. Ale Kasia przede wszystkim jest bardzo wrażliwą dziewczyną. Katarzyna: Ktoś mnie kiedyś nawet zapytał, jak to możliwe, że w jednej osobie są takie dwie różne Kasie. Dzięki temu udało mi się oddzielać życie prywatne od zawodowego. – Praca z mężczyznami na wysokich stanowiskach, starszymi zahartowała Cię? Katarzyna: Na pewno. Pracowałam na pełnym speedzie. Zawsze ponad normę, ponad wszystko. Nie było limitów. Ale żeby było jasne, bardzo lubię swoją pracę. Ona zawsze była moją pasją, a nie przymusem. Ale w domu nie musi się dziać tak samo. W domu trzeba rano pochodzić w piżamie, powoli napić się kawy, pomyśleć spokojnie o różnych sprawach, a dopiero potem dać się wciągnąć w wir życia zawodowego. Dom powinien być odskocznią. – Co Cię urzekło w Pawle, że jednak postanowiłaś porzucić swój święty spokój? Paweł: Ale jestem ciekawy, co powiesz! Kasia mi tego nie mówi, domyślam się tylko. Dziękuję, Kasiu, za prowokacyjne pytanie (śmiech). Katarzyna: Słyszysz, jak on ciągle gada? (śmiech) Ale tak naprawdę to jest cudowne, bo dzięki temu ja nie muszę dużo mówić. Paweł jest spokojny, ciepły i wyrozumiały. A przy tym jest niezwykle inteligentnym i mądrym mężczyzną. Zawsze znajdzie wytłumaczenie, rozwiązanie. I mogę z nim porozmawiać naprawdę o wszystkim. Po prostu my się bardzo lubimy. Paweł: Jak pewnie dla większości, tak i dla nas pandemia była próbą dla naszego związku. Dla nas to był dobry czas. Byliśmy razem, pracowaliśmy, przemieszczaliśmy się na tyle, na ile było wolno. Dostosowaliśmy się do nowej rzeczywistości i nie narzekaliśmy. Normalnie dużo jeżdżę, bo jestem inżynierem budowlanym. Kiedy możemy, podróżujemy razem. Ale kiedyś Kasia pojechała sama. Zadzwoniła, że jej mnie brakuje. To był dla mnie wielki komplement. Nie ma większej nagrody niż to, że ktoś po prostu lubi z tobą być. Katarzyna: Kiedyś, w poprzednich życiach, nagminnie wyjeżdżałam z koleżankami. Teraz już tego nie robię. Nie jesteśmy z Pawłem do siebie uwiązani, ale po prostu lubimy być razem. Zresztą moje koleżanki go uwielbiają i czasem jeździmy razem. Paweł: Kasia nie narzuca się nikomu. Lubi, a nawet kocha ludzi i ceni sobie relacje z innymi. Ale czasami muszę ją szturchnąć, żeby dała sygnał drugiej stronie, że tak jest. – Jesteście razem tyle lat. Po co był Wam ślub? Katarzyna: To jest następny etap związku. Dowód na to, że rozumiemy życie i wiemy, że nie polega tylko na zabawie, przyjemnościach i pięknych momentach. W naszym życiu, tak jak wszystkich innych ludzi, bywają trudniejsze momenty. Ważne jest, żeby być razem i motywować się wzajemnie, być, kiedy jest dobrze, ale mieć pewność, że nie opuścimy siebie w potrzebie. Łatwo jest powtarzać: „Będę z tobą, kiedy jest dobrze”, ale nie każdy potrafi wytrwać, kiedy jest źle. Chcemy móc decydować o sobie. – Potrzebowaliście papierka? Paweł: Chciałem, żeby Kasia miała potwierdzenie, że myślę o niej poważnie. Rozumiem, że taka deklaracja może być dla kobiety ważna. Katarzyna: A poza tym zawsze chciałam mieć męża (śmiech). Teraz mam drugiego. Moi rodzice już nie żyją, ale na ślubie był mój wujek, który żartował, że nie sądził, że doczeka mojego drugiego ślubu. Poza tym jestem zodiakalnym Koziorożcem i lubię mieć w życiu zaplanowane i poukładane, choć muszę przyznać, że różnie to w życiu mi wychodziło (śmiech). Paweł: Moja mama jest spod znaku Ryb, a tata Koziorożca. Już ponad 40 lat są razem. Też jestem spod znaku Ryb, jest więc dla nas szansa, że nam również się uda. Czytaj też: Wzruszenie Katarzyny Niezgody przerwało nasz wywiad. Nagle po latach milczenia zwróciła się do Tomasza Kammela: Przepraszam Cię – Kasiu, masz piękny zaręczynowy pierścionek. Czy zaręczyny były równie piękne? Paweł: Chciałem, żeby pierścionek Kasi był większy niż poprzedni (śmiech). Pomógł mi z nim kolega, który jest jubilerem w Trójmieście. Byliśmy w Sopocie, gdy mi go przyniósł. Od razu poczułem brzemię tego pierścienia (śmiech). Uklęknąłem i oświadczyłem się. Kasia była tak zaskoczona, że nie pamięta moich słów. – A co powiedziałeś? Paweł: Żeby wzięła pierścionek, bo boję się, że go zgubię. Katarzyna: Siedzieliśmy z przyjaciółmi w moim mieszkaniu w Sopocie. Byłam zajęta rozmową, a nagle Paweł rzuca się na kolana i coś zaczyna do mnie mówić. Wzięłam pierścionek i pytam: „Ale co, to już?”. Mało romantycznie (śmiech). Paweł: Ja Kasię tak kocham, że chciałbym balonem wzlecieć i sypać jej płatki róż do stóp. Ale na dany moment to były właściwe zaręczyny. Oficjalnie zaręczyliśmy się nad morzem. Sopot był do tego idealny, bo to jest nasze miejsce na ziemi. Dwa lata później na premierze książki Ewy Minge Kasia zdecydowała, że już może pochwalić się zaręczynami. I na pytanie jednej z dziennikarek, co nowego u niej, odpowiedziała, że to zrobiliśmy. – Nie boicie się, że będą na Wasz temat krążyły nieprawdziwe informacje, złośliwe komentarze? Katarzyna: Nie czytam ich. Paweł: Kilka lat temu Kasia miała wywiad do VIVY! Dostała gazetę, piękne kwiaty. Chciała się odwdzięczyć redakcji. Kupiła ciastka w cukierni – ptysie, eklerki, tort. Następnego dnia ukazały się zdjęcia z momentu zakupów z tekstem: „Tak odchudza się Katarzyna Niezgoda”. Nie mamy na to wpływu, co o nas będą pisać. Jedyne, co nam pozostaje, to nie przejmować się. My wiemy, jaka jest prawda. Katarzyna: Ludzie zawsze filtrują wszystko przez swoje własne doświadczenia. Mam nadzieję, że nasza historia o młodszym chłopaku i starszej dziewczynie, którzy zbudowali szczęśliwy związek, może być po prostu dla kogoś inspiracją. Czytaj też: Wzięli ślub w tajemnicy, świata poza sobą nie widzą. Mało kto wie, czym zajmuje się mąż Katarzyny Niezgody. Ależ zaskoczenie
„Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
Henryk Gołębiewski kończy dziś 70 lat. Z tej okazji wracamy do wyjątkowego wywiadu z magazynu VIVA! (10/2024), w którym wraz z Filipem Łobodzińskim wspominał kulisy kultowych filmów dzieciństwa, opowiadał o przyjaźni trwającej ponad pół wieku i mówił z niezwykłą szczerością o najtrudniejszych doświadczeniach swojego życia.
Dla kilku pokoleń widzów na zawsze pozostanie Poldkiem z „Podróży za jeden uśmiech”. Jednak historia Henryka Gołębiewskiego to znacznie więcej niż wspomnienie dziecięcej sławy. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską aktor i jego ekranowy partner Filip Łobodziński wracają do początków swojej niezwykłej znajomości, opowiadają o sukcesach, stratach, chorobach i życiowych lekcjach. To poruszająca opowieść o przyjaźni, która przetrwała próbę czasu, i o tym, jak mimo przeciwności zachować radość życia oraz wdzięczność za każdy kolejny dzień. Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Duet… filmowy. Z nostalgią i rozbawieniem wspominają swój udział w takich hitach dla dzieci, jak „Podróż za jeden uśmiech” czy „Abel, twój brat”, na którego planie poznali się 50 lat temu. Jednak nie o wszystkim, co wydarzyło się w ich życiu, chcą pamiętać. Mierzyli się z traumami, nałogami, zakrętami losu. Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński w szczerej i emocjonalnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Poznaliście się przy filmie „Abel, twój brat”. Ile to lat temu? Filip: Ponad 50. Henryk: To reżyser Janusz Nasfeter nas „odkrył”. Filip: Wszyscy debiutowaliśmy u Nasfetera. Henryk: Edek Dymek, Romek Mosior, Bogdan Izdebski. Wygarnął mnie z podwórka na Mokotowie. Wtedy były takie czasy, że albo po szkołach chodzili i szukali aktorów, albo brali ich z łapanki, czyli na podwórku. Filip: Ale ja zostałem wciśnięty mu na siłę przez Zofię Dybowską-Aleksandrowicz – drugą reżyserkę w „Ablu”, która znała mnie ze Studia Opracowań Filmów, gdzie podkładałem głos. Gdy już był „Abel” kręcony, dowiedziałem się, że to moja daleka ciotka. Henryk: Czekałem, czy to powiesz. Filip: Nie chciała się przyznać, żeby broń Boże nie wyszło, że do filmu dostałem się przez znajomości. Nie była to bliska rodzina, ale chyba z moją mamą miały wspólnego dziadka. I tak musiałem przejść przez zdjęcia próbne. Henryk: A ja w sumie tę rolę w „Ablu” wypłakałem. Dostaliśmy tekst, którego mieliśmy nauczyć się w domu, a potem drugi, żeby nauczyć się tu, na miejscu, przez 15 minut. I później była próba płaczu. Na zawołanie zapłakałem, ale w filmie jakoś potem nie mogłem. Filip: Dzieci nie są zawodowcami. Czasem się uda, czasem nie. Henryk: Kiedy przeszedłem przez eliminacje, wszyscy się cieszyli, że chociaż jeden z nas się dostał do filmu. Nie było zazdrości. – Ale Filip doświadczał strasznej zazdrości potem. Filip: To było już w szkole i sekowała mnie nauczycielka, bo jej córka się do jakiegoś filmu nie dostała. Poza tym uczyła nas geografii, a ja wyłapywałem jej pomyłki. Byłem maniakiem geografii w dzieciństwie. – Byłeś intelektualistą od dziecka. Filip: Nie. Po prostu dużo zapamiętywałem, a to nie dowód na mądrość, tylko na dobrą pamięć. Henryk: Geografia jednak to był twój konik, pamiętam. Filip: Ale nie miałem próby płaczu. Natomiast siedziałem przy stole, jadłem zupę, a filmowa mama chodziła w tę i z powrotem, wyrzucając mi kłamstwo: „Jak mogłeś pobić tego chłopca? Przysięgnij na pamięć ojca nieżyjącego, że tego nie zrobiłeś”. Udawałem, że jem tę zupę, i odpowiadałem. I to podobno zrobiło wrażenie, bo przestałem zwracać uwagę na tłum ludzi na planie. Czułem się na scenie tak, jakbym był tylko ja i mama. Nie wiem nawet, czy zrobiłem to z rozmysłem. Po prostu tak wyszło. To tak jak z twoim płaczem. Henryk: Człowiek w teatrze nie widzi publiczności. Robi, co swoje. A że wszystkim się podoba, to dobrze. Ja sam siebie nie lubię oglądać. Filip: Ja siebie też nie, ale ciebie lubię. Byłeś bardzo autentyczny, naturalny, a u siebie widziałem moją sztuczność. Henryk: Guzik prawda. To ja byłem sztuczny i mogłem to zagrać dużo lepiej. A ty grałeś bardzo dobrze. – Obaj byliście dobrzy. Zwłaszcza w Waszym sztandarowym filmie „Podróż za jeden uśmiech”. Filip: Wszyscy wspominają „Podróż”, a „Abla” nie, bo mało kto go oglądał. Henryk: Ostatnio na ulicy spotkałem ojca z dzieciakiem, mógł mieć ze 12 lat. Zapytali, czy mogą sobie zrobić ze mną zdjęcie. Zgodziłem się. „A co oglądałeś ostatnio?”, spytałem chłopaka. „No »Podróż za jeden uśmiech«”. „A chciałeś to obejrzeć?”. „Nie”. „A później?”. „Później widziałem wszystkie odcinki”. Filip: To niesamowite. Czarno-biały film, bez efektów specjalnych, a tak się ludziom ciągle podoba. – Zaprzyjaźniliście się przy tym filmie? Henryk: Musieliśmy, bo byliśmy zdani tylko na siebie. Mam zresztą bardzo fajne wspomnienia i sentyment do tego filmu. Bardziej niż do „Tolka Banana”, gdzie też razem zagraliśmy. Filip: A ja największy sentyment mam do „Abla”, mimo że to trudny film, a Nasfeter potrafił taką wiąchę puścić, że aż w pięty szło. Henryk: Ja wolę „Podróż”, może też dlatego, że zwiedziło się przy okazji całą Polskę. No i była tam fajna atmosfera. Filip: Różnie bywało. Chyba drugi reżyser w połowie wyleciał. Henryk: Ale nas to nie interesowało. To były rozgrywki między nimi. Nas nie mogli wyrzucić. Filip: Ja jednak to wyczuwałem, między innymi dlatego nie miałem takiej ochoty, by później jeszcze grać. Był jeszcze „Tolek Banan”, a potem już koniec. A, i miałem jeszcze epizod u Barei w „Poszukiwanym, poszukiwanej”. Henryk: A potem zagrałeś w jakimś krótkim metrażu, o ile pamiętam. Filip: Ale to dopiero, gdy miałem już 19 czy 20 lat. Miałem zagrać epizod, ale ostatecznie dano mi rolę drugoplanową, bo inny kolega się nie sprawdził. To był film, w którym debiutowała Kasia Figura, jeszcze uczennica liceum. Wiele lat później zapisałem się do agencji Jerzego Gudejki, już jako dojrzały człowiek, i dostałem trzy propozycje w serialach – za każdym razem miałem zagrać dziennikarza telewizyjnego. Uznałem więc, że to nie ma sensu. Henryk: Nie chciałeś być zaszufladkowany. Filip: Pomyślałem: Jestem w czym innym dobry. Nie muszę się pokazywać na ekranie. A ty, Heniu, poszedłeś tą aktorską drogą. Henryk: W sumie też przez przypadek. Potem miałem 20-letnią przerwę. CZYTJ TAKŻE: Los odebrał mu ukochaną, ale dał jeszcze jedną szansę. Historia Henryka Gołębiewskiego chwyta za serce – Czym się wtedy zajmowałeś? Henryk: Pracowałem na kontrakcie w NRD. Roboty było bardzo dużo. W energetyce pracowałem jako pomocnik montera. Filip: Henio potrafi cały dom zbudować. Łatwiej byłoby wyliczyć, czego nie umie. W grupie remontowo-budowlanej wszystko robił. – Dobrze, wróćmy do „Podróży za jeden uśmiech”. Jak Ty, Heniu, pamiętasz Filipa z tego okresu? Denerwował Cię? Bo przecież był przemądrzały i irytujący. W filmie oczywiście. Henryk: Coś tam mogło być na rzeczy, ale przecież gdy dwóch chłopaków cały czas jest ze sobą, to nie ma tak, żeby się trochę nie pokłócili, zwłaszcza w tak młodym wieku. Filip miał 11 lat, a ja o dwa i pół roku więcej. Ale na drugi dzień wszystko między nami było już w porządku. Filip: Z teorii prawdopodobieństwa wynika, że musieliśmy się poprztykać. Ale ja nie pamiętam żadnych kłótni. To pewnie dzieje się tak jak w małżeństwie. Pokłócą się i za chwilę się godzą. Henryk: Graliśmy, co nam kazano, a później się trochę rozrabiało. Zwłaszcza starsi napuszczali nas jeden na drugiego. Idź do niego, powiedz mu… Fajnie było. Filip: A ja pamiętam tylko te podróże i jakąś nieświeżą maślankę na planie. I pamiętam, że grałem w koszuli non-iron (bardzo modnej wtedy) i czułem się jak w plastikowym garniturze. Upał, reflektory i ja, cały oblany potem. Henryk: Oj, dawały te reflektory. Filip: Zwłaszcza jak siedzieliśmy w zamkniętej szoferce z Kęstowiczem. To było straszne. Henryk: Ale tego już nie pamiętam. Nie pamiętam też, czy ci dogryzałem, czy ty dogryzałeś mnie. Filip: To jak kumple w klasie. Żaden nie uważa tych dogryzań za poważne. – W każdym razie musiał Cię Filip irytować. Henryk: I vice versa. On był niby taki święty. Ja święty nie byłem. Filip: Tylko przy „Tolku Bananie” mogłem mieć żal, ale raczej do scenariusza, bo miałem tam najmniej tekstu do powiedzenia, a strasznie chciałem w „Tolku” pogadać, mieć swoje kwestie. Nie było chyba jednak pomysłu na tę rolę. Natomiast Henio nigdy mnie nie denerwował. Myśmy się przecież już znali z „Abla”. Potem powstał serial „Wakacje z duchami”, a mnie w nim nie było. Pomyślałem: O rany, super, że on jest. To takie naturalne, że nasi idą do przodu. Henryk: Dlatego twierdzę, że nie było żadnej zawiści wtedy, takiej, jaka jest teraz w tych korporacjach. Filip: Myśmy się nie ścigali. A teraz jest coraz trudniej. Henryk: Ludzie tylko wymyślają, jak kogoś wygryźć. Filip: Bo promuje się postawę, że musisz być lepszy od tamtego. Temu służą też te wszystkie głupawe programy telewizyjne, gdzie po kolei się eliminuje ludzi. Henryk: I nikt za tobą nie obstanie, nikt cię nie poprze. Gudejce zależy tylko na tym, żeby ktoś od niego grał. To jest fabryka. Ale nie narzekam, bo on bierze ode mnie tylko 10 procent, ale wszystko załatwia. – Czy po filmie o Tolku Bananie spotykaliście się jeszcze towarzysko? Poszliście może razem na wódkę? Filip: Nie. Raz się umówiliśmy, gdy robiłem z Heniem wywiad do „Przekroju” po filmie „Edi”, ale siedzieliśmy wtedy przy herbacie. Było bardzo higienicznie. A „Edi” rzucił mnie na kolana. Wszyscy mówili, że twoja rola jest świetna i że zagrałeś za całą obsadę aktorską. Henryk: I ani grama nie wypiłem. Miałem wtedy przerwę. Często miewałem przerwy i powroty. Ale teraz nie piję już ponad pięć lat. – Ty, Filipie, miałeś długą przerwę. Filip: Z graniem czy z alkoholem? Ja doskonale się bez alkoholu obywam. Lubię, ale nie muszę. Henryk: Bo alkohol jest tylko dla mądrych, którzy nie popadną w uzależnienie. A ja byłem głupi. Koniec kropka. – Teraz jesteś mądry? Henryk: O wiele mądrzejszy. I rozmawiam, jak trzeba. Przedtem bałem się w ogóle słowa wydusić. Filip: Pamiętam, że gdy Jędryka kręcił film „Tolek Banan i inni”, taki dokument o nas, byłeś bardzo zablokowany. Zresztą Jędryka zaaranżował tam rozmowę między nami. Napisał cały dialog, a to nie było dobre. Brzmiało sztucznie. Dokumentu nie da się napisać. W pewnym momencie sam zacząłem zadawać Heniowi pytania. Henryk: Wtedy coś z tego wyszło. Filip: To nie tak, że spotykaliśmy się tylko przy takiej okazji. Przecież pojechaliśmy razem nawet na pokaz „Ediego” do Rzeszowa. Henryk: I w Cieszynie byliśmy. Filip: Na festiwalu Era Nowe Horyzonty, gdzie Kazimierz Kutz prowadził spotkanie z Jędryką i było czworo aktorów, którzy jako dzieci u Jędryki wystąpili. Ja byłem tam z moją starszą córką Julką. Henryk: A ja z Marzeną, moją żoną. Filip: Trochę się bałem tego spotkania, bo nie wiedziałem, co przez te lata się zdarzyło i czy w ogóle będziemy mieć jakieś porozumienie, bo nasze drogi się totalnie rozeszły. Henryk: Ale ta bliskość przetrwała. Poldek i Duduś byli razem i razem zostali. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Miał przed sobą wielką karierę, jednak zrezygnował. Filip Łobodziński opowiedział o stracie córki i walce z chorobą – I naprawdę nie byliście o siebie zazdrośni, który jest lepszy aktorsko? Filip: Absolutnie nie. Mnie cieszyły i cieszą sukcesy Heńka. – Macie wspólną cechę. Jesteście dobrymi ludźmi. Filip: To ty powiedziałaś. Henryk: Dużo wiem o tobie. Docierały do mnie różne informacje, mimo że nie mieliśmy kontaktu. Wiem, że przeżyłeś tragedię. Filip: Straciłem córkę. Ale nie chcę już o tym opowiadać, cały czas mnie to wiele kosztuje. Henryk: Mnie też los nie oszczędził. Chorowałem na raka. Na szczęście mam to już za sobą. A o tobie wiem, że napisałeś teraz książkę o swoim życiu. – I przeczytasz ją? Henryk: Kiedy tylko będzie dostępna w księgarniach. Filip: O tobie też powstała książka. Czytałem ją. Zresztą obaj straciliśmy bardzo bliskie nam osoby i przeszliśmy przez różne choroby. Henryk: Rakowe. Mój pojawił się tutaj, koło oka. Połowy brwi nie mam. Ale nie brałem chemii, tylko naświetlania. Powiedziałem sobie: Heniek, jak inni z tego wychodzą, to i ty wyjdziesz. Filip: Mój nowotwór zoperowali, wycięli, wysprzątali i na tym koniec. Teraz co miesiąc się badam. I liczę na to, że może nie wróci. Pozytywne myślenie to połowa zwycięstwa. I jeszcze wsparcie bliskich jest bardzo istotne. Ale największą pracę musimy wykonać sami. – Ale obaj żyjecie. Filip: I mamy taki zamiar. Chociaż dwa tygodnie temu na YouTubie puszczono filmik, gdzie napisano, że Filip Łobodziński odszedł w wieku 65 lat. Henryk: A u mnie podano nawet datę pogrzebu i miejsce grobu na cmentarzu wojskowym. Żona odbierała kondolencje, kiedy ludzie dzwonili. Mówiła: „Nic nie wiem, żeby umarł. Heniek jest na planie, bo grałem wtedy w »Lombardzie«”. Filip: To dobra wróżba, bo podobno jak się człowieka uśmierci za życia, to przed nim jeszcze dużo czasu. – Na ile trudne przejścia zmieniły Wasze życie? Filip: Odchodzenie mojej córki dziewięć lat temu zmieniło mnie bardzo i już się z tego nie wydobędę. Z tego mroku się nie wychodzi, tylko po prostu widzi się w nim światło. Natomiast co do mojej własnej choroby, to uważam, że każdy dzień mam podarowany. I super, że mogę go jakoś fajnie wykorzystać. Henryk: A mnie nie obchodzi wczorajszy dzień i przedwczorajszy. Ważny jest dzisiejszy. A co będzie jutro, też mnie nie obchodzi. Wiadomo, że ma się coś tam zaplanowane. Budzę się, mówię: „Żyję” i się za to życie zabieram. Filip: A ja mam taki przymus. Wiem, że coś mam załatwić, z czymś się uporać. I ciągle pracować. Nawet na emeryturze będę pracował, bo ja to lubię. Nie lubię tylko pracy mi narzuconej. Henryk: I to nas łączy, bo ja też lubię swoją pracę. Być między ludźmi, grać w teatrze, grać w filmie. Lubię, kiedy coś się zmienia. Gdy jako ślusarz narzędziowy pracowałem w jednym miejscu, trafiał mnie szlag. Od razu przeniosłem się do grupy remontowo-budowlanej, żeby być w ruchu. I od razu lepiej się poczułem. A teraz nawet dostałem etat w teatrze. Nie myślałem, że jeszcze mnie to czeka. To nowy teatr, ma dopiero kilka miesięcy. Pracuję w nim z bardzo ciekawymi, wybitnymi ludźmi. Filip: Ja nie wykonuję pracy moich marzeń, bo chciałem być dziennikarzem, ale okazało się, że teraz potrzeba innego dziennikarstwa. Trafiłem do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na dwa lata, a jestem już dziewiąty rok w NIK-u. Nie przypuszczałem, że będę pracował w takim miejscu, ale bardzo szanuję tę instytucję, bo jest potrzebna. Poza tym dużo się w niej dowiedziałem o Polsce. – Świat każdego z Was był inny. Filip był jedynakiem, Henio miał ośmioro rodzeństwa. W innych warunkach dorastaliście. Henryk: W dodatku ja byłem najmłodszy. Filip: Dlatego byłeś pupilkiem całej rodziny. Henryk: Miałem dobrze, bo ten najmłodszy zawsze wszystko wie najlepiej. No i inni cię bronią. Starszy jesteś i małolata bijesz? Filip: Rozmawiałem z różnymi jedynakami i zauważyłem, że wszyscy wychowani bez rodzeństwa mają naturalną potrzebę dzielenia się. Wszystkim. Miałem kiedyś kolegę, który wszystko zagarniał, żeby brat i siostra mu nie podebrali. Mówi się, że jedynak jest samolubem, ale na to nie ma reguły. Henryk: Może nie tyle chodzi o dzielenie, ile o wkupienie się w łaski innych ludzi. Filip: Na Heniu i na mnie historia naszych żyć się odcisnęła. Ale czy to miało na nas duży wpływ? Fakt, że dalej możemy ze sobą rozmawiać, pośmiać się, puścić te minione lata w niepamięć, bardzo mnie wzrusza. Oczywiście jesteśmy dzisiaj dorosłymi, dojrzałymi ludźmi i bawią nas inne sprawy niż te z okresu dojrzewania. – A co Was wówczas bawiło? Filip: Wszystko, co uważałem za śmieszne. Często były to nawet jakieś łamańce językowe. – Bardzo dużo czytałeś. Filip: Tak, i to mi nie przeszło. Ale już coraz mniej mnie bawi. Jestem raczej smutnym człowiekiem. – A Ciebie, Heniu, co bawiło? Henryk: Wszystko mnie ciekawiło i wszędzie było mnie pełno. W sumie byłem zadowolony z życia. Filip: Tak właśnie cię zapamiętałem. Nie ujawniałeś żadnego złego humoru. Starałeś się szukać w każdej trudnej sytuacji czegoś dobrego. A ja się przejmowałem i chyba odczuwałem wstyd, gdy mnie obrażano. Henryk: A ja mówiłem: „Jakoś to będzie. Nie poddawaj się”. Myśmy inaczej myśleli. Albo jesteś kumplem, albo nie. Dwóch chłopaków cały czas w jednym pokoju. Musieliśmy się akceptować. Byliśmy dwoma biegunami. – Janusz Nasfeter dokładnie to wiedział. Filip: Tak o nas mówił. Mnie na początku nie lubił. Ciebie bardziej akceptował. Byliśmy takimi biegunami, które się nie odpychają. Gdyby coś mi się działo, Heniek by stanął w mojej obronie. Henryk: A ty w mojej. Musieliśmy mieć sztamę przeciwko dorosłym, boby nam na głowę weszli. Filip: Pamiętasz, jak uciekliśmy w Kartuzach wieczorem, schodząc po drzewie? Henryk: I przebiegliśmy przez strumyk. Uciekaliśmy w jedną stronę, w drugą i z powrotem. Coś nas przeraziło, nie pamiętam, co. Filip: Mieszkaliśmy u Kaszubów, państwa Chistowskich. Ich syn został księdzem. Lubił nas. I to nam wystarczyło. Ale długo ciągnęła się za mną ta ksywa Duduś, co brzmiało pogardliwie. Nie wiem, czybym był kimś innym, gdybym nie zagrał w tym filmie. Piszę o tym nawet w mojej książce. Mógłbym zostać chorym psychicznie rysownikiem. Albo bandziorem. Różnie mogło się potoczyć. Ja tylko żałuję, że lepiej nie zagrałem. Henryk: Dobrze zagrałeś. To ja źle zagrałem. – Przestańcie się licytować. Obaj byliście świetni. Czego byście chcieli jeszcze od życia? Henryk: To życie nam pokaże. Moje marzenia są spełnione. Filip: Na pewno nie napiszę następnej książki, bo nie umiem wymyślać bajek. I nie chcę być szczęśliwszy niż inni, niż Henio na przykład. Bo jakbym był szczęśliwszy, to miałbym problem. Od razu chciałbym mu dodać szczęścia. Henryk: Nie musisz. Mam córkę, mam żonę, w teatrze gram, w filmie gram, na ulicy mnie ludzie zaczepiają i mówią, że jestem w porządku. A w życiu jest zawsze dużo do roboty. Nuda mi nie grozi. Filip: Mam do siebie jedynie żal, że nie stanąłem bardziej zdecydowanie za mamą – jej związek z ojcem okazał się dla niej bardzo niesprawiedliwy. Może byłem za słaby. Może zbyt zajęty czymś innym? Henryk: Liznąłeś wielu zawodów. Tłumaczyłeś książki z hiszpańskiego. Grałeś na gitarze i śpiewałeś. No i pracujesz w godzinach biurowych. A dla mnie najważniejsze było aktorstwo i wolność. – No i wchodziliście w nowe związki z kobietami… Filip: Z Mają, którą znam jeszcze z liceum, to naprawdę udany związek. Mamy wspólne pasje. Bezdomne koty, psy. Henryk: A my mamy Różę, która kończy 16 lat. Trudny wiek. Myślę, że zamierza pójść moją drogą. Już zagrała…
„Byliśmy swoimi największymi krytykami”, mówiła o ojcu córka Papcia Chmiela. Przypominamy wywiad dla VIVY!
Gdyby żył, dziś obchodziłby swoje urodziny. Henryk Jerzy Chmielewski, znany milionom Polaków jako Papcio Chmiel, pozostawił po sobie znacznie więcej niż kultowe komiksy. W pamięci bliskich zapisał się jako człowiek niezwykle skromny, pracowity i pełen ciepła, a dla czytelników stał się symbolem dzieciństwa, humoru i niegasnącej wyobraźni.
„Umarł bardzo szlachetny, dobry, spokojny człowiek. Mam nadzieję, że był szczęśliwy”, mówiła o Henryku Jerzym Chmielewskim jego córka, Monique Chmielewska-Lehman, gdy żegnaliśmy go trzy lata temu. Artysta, grafik, autor komiksów o przygodach „Tytusa Romka i A’Tomka”. Był prawdziwym patriotą, uczestnikiem Powstania Warszawskiego. Papcio Chmiel odszedł 21 stycznia 2021 roku w wieku 97 lat. Henryk Jerzy Chmielewski był spełnionym twórcą i dumnym ojcem dwójki dzieci – Monique Chmielewskiej-Lehman – artystki sztuki włókna i Artura Bartłomieja Chmielewskiego - naukowca pracującego w NASA. Przekazał im swoje życiowe wartości i rady, z którymi wyruszyli w świat. Ale „Papciem” był także dla wielu pokoleń wiernych czytelników. Tworzył ich dzieciństwo, ubarwiając świat, kształtował poczucie humoru i uczył historii. Taka była jego misja. Wielbiciele jego twórczości przyznali, że wraz z odejściem Papcia Chmiela skończyła się pewna epoka. Nestor polskiego komiksu do końca nie tracił pogody ducha. „Był najskromniejszym i najbardziej pracowitym człowiekiem jakiego znałam”, mówi nam Monique Chmielewska-Lehman w poruszającym wspomnieniu o ukochanym Tacie. Wspomnienie Henryka Jerzego Chmielewskiego „Czuję się słaby. Czekam z utęsknieniem na album dziesiąty, który Prószyński zabrał do druku. Ledwo chodzę po mieszkaniu, raczej leżę. Myślę o Was. Nic nie komponuję i rysuję. Papcio”, pisał w ostatnim liście do swoich dzieci Henryk Jerzy Chmielewski. Pani Moniko, pamiętam naszą rozmowę sprzed kilku lat. Zależało Pani, by spełniło się marzenie taty. Papcio Chmiel pragnął dożyć 100 lat. Do końca był w kontakcie z czytelnikami, tworzył i… zachowywał pogodę ducha. Monique Chmielewska-Lehman: Takie miał postanowienie. Tata do końca był zdrowy, bystry i cały czas żartował. Podczas jednej z naszych ostatnich rozmów wspominał, że jest słabszy. Mówił, że ten 10. album „Tytus, Romek i A'Tomek pomagają księciu Mieszkowi ochrzcić Polskę, z wyobraźni Papcia Chmiela narysowani" to jego spuścizna i tam mam znaleźć prawdziwą mądrość jego życia. Zawarł w nim wiele odważnych przemyśleń. Niczego się nie bał. Uważał, że ma już tyle lat, że o wszystkim może mówić. Tego ostatniego albumu miało nie być. Papcio wahał się nad jego stworzeniem, ale ostatecznie zmienił zdanie. Były momenty, w których Tato czuł się lepiej. Wtedy zasiadał do rysowania książeczki. Zazwyczaj materiał był gotowy do druku na maj. Tata żył swoją pasją, miłością do tworzenia, ale to było dla niego coś więcej... Kontynuowanie przygód „Tytusa Romka i A’Tomka” stało się jego misją! Zależało mu na tym, by nauczyć dzieci historii Polski i świata w bardziej przyswajalnej, przyjaznej formie. Chciał zaszczepić w nich miłość do zgłębiania wiedzy. Odwiedzał też małe miasteczka, by opowiadać dzieciom o swoich pomysłach. Najwięcej przyjemności sprawiało mu rozwijanie ich wyobraźni i rozmowy. A potem zajadał się ciastkami i herbatą przygotowanymi przez panie bibliotekarki. Był najskromniejszym i najbardziej pracowitym człowiekiem jakiego znałam, dbał o swoje zdrowie. Codziennie wstawał o 4 rano, gimnastykował się, a następnie zaczynał rysować i tak aż do obiadu. Potem lubił wychodzić na bulwary wiślane biegać z miłością swojego życia - wyżłem Ramisiem. Nie cierpiał palenia papierosów, picia alkoholu, biurokracji, cenzury i lenistwa. Walczył z tym wszystkim dowcipem na łamach swoich książeczek, a szczególnie przygodami na Wyspach Nonsensu [przyp. Red. komiks, Tytus, Romek i A’Tomek księga XIII]. Bardzo brakuje nam Taty. Po odejściu bliskiej osoby wszystko się zmienia, konfrontujemy się z bolesną stratą... W tym trudnym czasie przede wszystkim czuję ogromne wsparcie najbliższych. Ale żyję pięknymi wspomnieniami. Nie zapomnę naszego ostatniego spotkania sprzed kilku miesięcy. Przyleciałam do Polski w sekrecie, bo przecież Tato nie chciał, żebym ryzykowała przyjazdu w trakcie pandemii. Bardzo się o mnie bał i troszczył. Mówił: „Mnie nic się nie stanie. Nie chciałbym, żebyś ty się zaraziła”. Przyleciałam do niego. Usiedliśmy naprzeciwko siebie i nie byliśmy pewni czy w ogóle możemy się przywitać. Ale Tata wtedy mnie mocno przytulił, widziałam, jak bardzo się cieszy. Wspominał: „Pamiętasz, jak chodziliśmy po gruzach Warszawy, a ty mówiłaś - „Tata „nie wypuściwaj” i kurczowo trzymałaś mnie za rękę?”. Moje pierwsze spacery z Tatą odbywały się właśnie po gruzach stolicy. Pokazywał mi miejsca, gdzie walczyli Powstańcy. Byłam jego księżniczką, wychowaną na gruzach Warszawy, ale w wielkiej miłości. Nigdy nie odczułam, że byliśmy biedni, czułam się za to kochana kochana i szczęśliwa. Pamiętam, że rodzice wciąż się przytulali i nie mogli się nacieszyć, że przeżyli i, że udało im się stworzyć życie, czyli mnie. Potem na świecie pojawił się mój brat, Artur. Tata podczas naszego spotkania wspominał jeszcze moją mamę, ona do końca była w jego sercu. „Była cudowną kobietą. Bardzo ją kochałem”, mówił. A moja mama, Anna po rozwodzie z Ojcem nigdy nie powiedziała o nim złego słowa. Zawsze darzyła go ogromnym szacunkiem, miała w sobie taką prawowitość. Kochali się do końca. Pamiętam też, jak rozpierała mnie duma. Gdy kilka lat temu siedzieliśmy przy jednym stoisku wydawcy Prószyński i S-ka. Tata podpisywał swój album, a ja moją biografię - „Wątek sławy Monique Chmielewska-Lehman Niesamowite życie córki Papcia Chmiela”. Poza tym, to tata namówił mnie do jej stworzenia. Moją historię spisała Klaudia Frant. Papcio Chmiel i Monique Chmielewska-Lehman podczas podpisywania swoich książek: Tata zaszczepił w Pani miłość do podróżowania, sztuki… Wiele mu zawdzięczam. Po mojej maturze powiedział, że teraz muszę się nauczyć prawdziwego życia. Byłam delikatna i niczego nieświadoma, nie znałam trudów dorosłości. Papcio zabrał mnie na statku handlowym do USA. Byliśmy tam przez pół roku. Oczywiście, miał rację. Nie znałam życia. Wszystkiego nauczyłam się w podróży, a po powrocie byłam już inną osobą. Zbudowałam pewność siebie i poszłam na wyższe studia. Niesamowite było w nim to pragnienie poznawania świata, przekraczania granic. Raz wsiadł na statek handlowy do Afryki i zniknął na pół roku. Wrócił ze skrzynią hebanowych rzeźb i szkicami kobiet z koszami na głowie. Przyjechał prawie nagi, ponieważ rzeźby zakupił handlem wymiennym za swoją garderobę. Zagłębiając się w biografię Papcia, jego twórczość, a teraz Pani wspomnienia, jedno wiem na pewno. Dla niego nie było rzeczy niemożliwych. A to dzięki wyobraźni. To prawda. Uczył nas, że czegokolwiek sobie nie wymarzysz, możesz to zrealizować. Pewnego razu zapragnął posmakować zakazanej Coca-Coli i kiedy skończył 40 lat, popłynął statkiem do Ameryki. Bez znajomości angielskiego znalazł pracę u pewnej pianistki, u której miał malować dom. Stojąc na drabinie z kubełkiem farby pod jej oknem, zaczął gwizdać symfonię Beethovena. Zaintrygowana pracodawczyni zaprosiła go do środka i poczęstowała Coca-Colą. Był wniebowzięty! Papcio Chmiel i ja 50 lat temu Opublikowany przez Monique Lehman Poniedziałek, 14 maja 2018 Zawsze się uśmiechał, wszędzie szukał pozytywów. Pamiętam, jak Tata tylko raz czuł się nieszczęśliwy. To było wtedy, gdy odwiedził nas na Hawajach i liczna rodzina mojego męża, Davida zaprosiła go do francuskiej restauracji. Zaproponowali mu ślimaki. Tata przerażony wybiegł i powiedział: „Moniko, ja chcę wracać do Polski na domowe jedzenie!”. Następnego dnia odwiedziliśmy plantacje kawy. Tata szczęśliwy i spokojny wrócił do Warszawy. Jakie podobieństwa zauważa Pani między sobą i tatą? Jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny… To jestem identyczna jak Tato. Tak samo unoszę jedną brew, zmarszczki zaczynają się robić w tym samym miejscu, oboje mamy takie same bujne czupryny i bardzo szczupłe nogi (uśmiech). Mam też podobny charakter. Nie potrafię siedzieć bezczynnie, tylko tworzę, posiadam zdolność błyskawicznego reagowania. Z kolei mój brat odziedziczył więcej cech po mojej mamie. Z Tatą różniło mnie jedno – styl sztuki. Miał niezwykłe zamiłowanie do nasyconych, wyrazistych kolorów. To dotyczy głównych bohaterów jego komiksu. Chociażby amarantowa koszulka Tytusa. Swoje rysunki obwodził czarną kreską. Ja nie cierpiałam tej wyrazistości, bo u mnie wszystko musi być rozwiane, pastelowe, delikatne... Przyznaję, że Tata próbował ze mnie zrobić komiksiarza. Chciał, żebym robiła małe komiksy i rozsyłała po amerykańskich gazetach. Ale poszła Pani swoją drogą. Tak, romantyczną i mistyczną. Gdy byłam malutką dziewczynką, próbował mnie namówić do malowania koszulki jego komiksowych bohaterów. Miałam być jego asystentem, który nanosiłby kolor na poszczególnych planszach. Bardzo mi się to nie podobało. W końcu, porzucił plany zatrudnienia asystenta i do końca sam wszystko malował. Dzięki temu na każdym drobiazgu widać jego kreskę, styl... Mimo różnic wspólnie tworzyli Państwo niektóre projekty. Mieszkając w USA otrzymywałam zamówienia na duże gobeliny do banków, kościołów, synagog. Tata często nas odwiedzał. Kiedy akurat miałam jakieś duże zlecenie, przyłączał się i wspólnie pracowaliśmy nad moimi projektami. Był to cudowny, twórczy czas... Byliśmy swoimi największymi krytykami. To było wspaniałe... Nigdy w życiu się na mnie nie zdenerwował. Może tylko raz, gdy namalowałam na akademii portret dziewczyny z długą szyją, jak u żyrafy. Tata poprzekreślał mi cały szkic, wytykając, że nie znam anatomii człowieka. Tata był z Państwem w stałym kontakcie. Co kilka dni wysyłaliśmy sobie maile. Byłam na bieżąco z jego życiem, kłopotami, wiedziałam wszystko… Z kolei on na Facebooku widział wszystkie moje zdjęcia. Dodawałam je zawsze z dużą częstotliwością, ponieważ wiedziałam, że podgląda, co się u nas dzieje. Pamiętam, jak wspominała mi Pani w poprzednim wywiadzie, że Papcio Chmiel nie potrafił sobie wyobrazić życia w USA i dlatego pozostał w Polsce. Wielokrotnie był w Stanach. Podczas pobytu malował portrety na zamówienie i tropikalne kwiaty dla przyjemności, ale życie w kraju, gdzie nie rozumiano jego dowcipów byłoby dla niego torturą. W Polsce czuł się lubiany, znany i doceniany, a tworzenie książek było dla niego najbardziej satysfakcjonujące. Polska była dla niego prawdziwym domem, przystanią. Tata był patriotą i tą miłość do kraju zaszczepił także we mnie i w bracie. Rozczulało nas, kiedy regularnie kupował rzeźbione w drewnie kolorowe figurki na wiejskich targach, a potem przysyłał je nam do USA, abyśmy nie zapomnieli skąd pochodzimy. Czy pamięta Pani radę Papcia, którą trzyma Pani głęboko w sercu i zawsze się nią kieruje w życiu? Był wspaniałym ojcem. Nauczył mnie, żeby nie brać życia zbyt poważnie i realizować siebie, za nikim nie podążać, nikomu się nie podporządkowywać się, mieć własne zdanie na każdy temat. Tata nie podchodził do życia przedmiotowo, tylko idealistycznie. Zupełnie inaczej niż współczesne generacje, które w pościgu za materialnymi rzeczami gubią rzecz najważniejszą – siebie i własne idee. Kiedy patrzę wstecz, widzę, że to była niezwykła przyjaźń między ojcem a córką. Szanowaliśmy się. W życiu prywatnym był kochany, wyrozumiały, opiekuńczy... Zawsze, bez ogródek wypowiadał się na każdy temat. Niczego nie zatajał przede mną i bratem. Uczył nas życia. Za wszystko jestem mu wdzięczna. Umarł bardzo szlachetny, dobry, spokojny człowiek. Mam nadzieję, że był szczęśliwy.
„Nie mogłem przechodzić żałoby”. Tak Jacek Olszewski mówił o życiu po śmierci Agaty Mróz. Ten wywiad wzrusza do dziś
4 czerwca mija 18 lat od śmierci Agaty Mróz-Olszewskiej – wybitnej siatkarki, która do końca walczyła o życie i marzenie o macierzyństwie. W rocznicę jej odejścia przypominamy poruszającą rozmowę Jacka Olszewskiego dla „Vivy!” z 2017 roku – o bólu po stracie, samotnym ojcostwie, ale też o nadziei i miłości, która przyszła niespodziewanie.
Kiedy w czerwcu 2008 roku Agata Mróz-Olszewska zmarła zaledwie dwa miesiące po narodzinach córki Liliany, cały kraj przeżywał tę tragedię razem z jej rodziną. Jacek Olszewski został sam z maleńkim dzieckiem i niewyobrażalnym bólem, ale – jak sam mówił – nie miał czasu na rozpacz. Przez lata budował codzienność od nowa, angażował się w działalność fundacji i pomagał innym. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedział o życiu po stracie, o pamięci, która nie gaśnie, i o tym, że nawet po największej tragedii można jeszcze spotkać kogoś, kto „nas pokocha”. Jacek Olszewski: wywiad dla VIVY! po stracie Agaty Mróz Czwarty czerwca 2008 roku. Ten dzień na zawsze zmienił jego życie. Po ciężkiej chorobie odeszła jego ukochana żona, wybitna siatkarka Agata Mróz. Miał wtedy 34 lata, a ich córeczka Liliana – dwa miesiące. I tylko czasem, gdy nie był zajęty opieką nad małą, zastanawiał się, co by było, gdyby w ich świecie pojawiła się jakaś dziewczyna. Pojawiła się. O życiu po stracie, nadziei, spłacaniu długu i budowaniu rodziny na nowo Jacek Olszewski i Agnieszka Frąckowiak rozmawiają z Krystyną Pytlakowską. Od roku są ze sobą, od niedawna razem mieszkają, dziewięcioletnia Lilka mówi do Agnieszki „mamusiu” i prosi ojca, żeby nie zmieniał obiektu uczuć. Po wielkiej traumie, jaką była dla Jacka śmierć jego żony, siatkarki Agaty Mróz, tuż po narodzinach ich córeczki, wreszcie nastał czas spokoju i budowania przyszłości z inną kobietą. Spotykam się z obojgiem w knajpce na Saskiej Kępie. Najpierw rozmawiam z Jackiem, Agnieszka się przysłuchuje. Potem i ona włącza się do rozmowy. Odnoszę wrażenie, że dopuścili mnie do swojej tajemnicy, jaką jest miłość, która przytrafiła się mężczyźnie po przejściach i kobiecie z przeszłością – cytując słowa znanej piosenki Agnieszki Osieckiej. Ich oczy nie kłamią, nie mają nic do ukrycia, dają sobie wzajemnie szczęście. I to jest najważniejsze. – Jacku, czy po śmieci Agaty myślałeś, że jeszcze sobie ułożysz z kimś życie? Jacek: Myślę, że tak, chociaż maleńkie dziecko absorbowało mnie przez 24 godziny na dobę, a wtedy nie ma czasu na myślenie. Tylko kiedy czasami nie byłem zajęty opieką nad Lilką, bo ona spała, a ja wtedy mogłem robić coś innego, mimowolnie zastanawiałem się, jakby to było, gdyby w moim życiu pojawiła się jakaś dziewczyna. Miałem 33 lata i swoje zadania do wykonania tutaj, na ziemi. Wielokrotnie zastanawiałem się, czy gdybym odszedł pierwszy, chciałbym, żeby Agata ułożyła sobie przyszłość. Tak – myślałem – ale tylko z kimś dobrym, kto pokochałby naszą córeczkę. – To było już wtedy, gdy podniosłeś się po jej śmierci i nastąpił etap uzdrawiania duszy? Jacek: Nie miałem etapów ani podnoszenia się, ani zdrowienia, od razu musiałem wstać i iść dalej. Nie mogłem przechodzić żałoby, bo w domu było dwumiesięczne dziecko, którym musiałem się opiekować, musiałem się uśmiechać, nie poddawać się przygnębieniu i smutkowi, bo Lilka by to wyczuła. Dziecko jest jak sejsmograf, odbiera nasze myśli i nastroje. – Byłeś przygotowany na śmierć Agaty? Kiedy się spotkaliście, już było wiadomo, że jest chora. Jacek: Tak, ale nigdy nie zakłada się z góry, że to choroba śmiertelna. Czy ktoś, kto obserwował jej mecze, widział, że tak mało czasu ma przed sobą? Nie, nikt nie jest przygotowany na śmierć najbliższej osoby. Walczy się do samego końca i wierzy się, że będzie dobrze. – I nie myśleliście o tym najgorszym? Jacek: Raz rozmawialiśmy o tym, że może się nie udać, ale nie prowadziliśmy rozmów typu: jak umrę, to… Powiedzieliśmy sobie, że zrobimy wszystko, aby się udało, i żyliśmy dalej jak normalna rodzina. Podczas tej rozmowy obiecałem tylko Agacie, że w razie czego ja zajmę się dzieckiem. Nie wyobrażałem sobie, że oddam je komuś pod opiekę, bo sobie nie poradzę, tak jak jeden z wdowców, który oddał dziecko rodzinie zastępczej, gdyż nie dawał rady psychicznie. – Lilka to prezent miłości od Agaty. Jacek: Być może to prezent, chociaż jest w tym coś więcej. Ja dopatruję się w narodzinach córeczki ręki opatrzności. Być może plan był taki, że Agata zaszła w ciążę, by jej szpik zaczął normalnie funkcjonować. W każdym razie mieliśmy taką nadzieję. Ja zresztą zawsze trzymam się pozytywnych myśli, a nie katastroficznych. – Jak żyć po takiej stracie? Jacek: Trzeba znaleźć cel i nim się cieszyć. Powstała fundacja „Kropla życia”, jeździłem z Lilką po całym kraju, rejestrowaliśmy dawców szpiku, prowadziliśmy wykłady, dlaczego warto ten szpik oddawać. Spłacałem dług, jaki zaciągnąłem u ludzi, którzy kiedyś pomagali Agacie. Ona miała bardzo rzadką grupę krwi B Rh-, więc Polacy z tą samą grupą tłumnie oddawali krew w stacjach krwiodawstwa, żeby mogła donosić ciążę. Kiedy szukaliśmy dawców, w Polsce było zarejestrowanych 40 tysięcy osób, dzisiaj jest ich ponad milion. Nie miałem więc czasu na depresję, na smutek. Zobacz też: Stracił miłość życia i został sam z dwumiesięcznym dzieckiem. Historia ich miłości poruszyła całą Polskę. „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał…” – Myślałeś wtedy o ułożeniu sobie życia z inną kobietą? Jacek: Szczerze mówiąc, chciałem tego. Moja teściowa po śmierci teścia poznała mężczyznę, już dobrze po sześćdziesiątce, zakochała się i są szczęśliwi. Natomiast moja mama po śmierci taty jest nadal sama. Mam więc dwa skrajne przypadki i widzę, że warto być z kimś, nawet po dramatycznych przejściach. Tylko tyle, że nie można tu być niecierpliwym i szukać kogoś na siłę, żeby wypełnić pustkę. Grażyna Wolszczak powiedziała mi kiedyś: „Jeżeli masz kogoś poznać i z kimś być, to musi być między wami chemia, takie wow”. Kiedy poznałem Agnieszkę, było między nami to wow. Mogę powiedzieć, że jestem bardzo bogatym człowiekiem, ponieważ miałem swoją wielką miłość, a teraz jest druga, która właśnie siedzi obok mnie. – Agnieszko, nie bałaś się mężczyzny po tak ciężkich, trudnych doświadczeniach? Agnieszka: Tak naprawdę nic o nich nie wiedziałam. Między nami zaiskrzyło, zanim zdążyliśmy sobie wzajemnie opowiedzieć nasze życia. – Gdzie się spotkaliście? Agnieszka: Mało romantycznie, bo na portalu randkowym w internecie. Jacek: Trudno powiedzieć, czy szukałem tam miłości, po prostu chciałem dać sobie szansę, ponieważ najłatwiej jest siedzieć w domu i czekać nie wiadomo na co. Wtedy prawdopodobieństwo znalezienia kogoś jest żadne. Listonosz sam nie przyniesie ci niczyjej wizytówki. Wieczorami więc, gdy Lilka już spała, rozmawiałem wirtualnie z różnymi dziewczynami. Agnieszka: Zachowywałeś się uczciwie, bo nie ukrywałeś się, miałeś login Jacek i umieściłeś prawdziwe zdjęcie. Tylko że ja ciebie na nim nie rozpoznałam, nie wiedziałam, że ty to ty. Jacek: Rozpoznali mnie natomiast inni. Po wyemitowaniu filmu o mnie i Agacie w tvn w ciągu trzech dni dostałem 500 zaproszeń i mnóstwo ciepłych komentarzy. A na Facebooku też liczne propozycje matrymonialne. Z Agusią spotkaliśmy się realnie dosyć szybko, bo szkoda czasu na dłuższe klikanie. Agnieszka: To tobie się spieszyło. Jacek: A tobie nie? Trzeba było się spotkać, bo dopiero wtedy wiadomo, jacy naprawdę jesteśmy. Można z kimś świetnie rozmawiać na czacie, wysyłać i dostawać mnóstwo maili, a potem w kontakcie osobistym okazuje się, że ta osoba jest całkiem inna. Siadacie i milczycie, i nie macie sobie nic do powiedzenia. – Spotykałeś się wcześniej z kobietami z internetu? Jacek: Kilka razy z kimś mi się fajnie pisało, a potem w kawiarni musiałem przez dwie godziny wygłaszać monolog. Na pytanie, czy się jeszcze spotkamy, odpowiedziałem, że raczej nie, bo nie tak to sobie wyobrażałem. – Pamiętacie swoją pierwszą rozmowę internetową? Jacek: Pamiętamy, ale usunęliśmy ją z naszego konta, bo życie biegło dalej. Po co rozpamiętywać? Analizować każde słowo? Agnieszka: Największym problemem był fakt, że mieszkałam we Wrocławiu, a Jacek w Warszawie. Kiedy się o tym dowiedział, przez dwa dni się do mnie nie odezwał. Jacek: Bo stwierdziłem, że 400 kilometrów to trochę za daleko – jak ja będę do niej jeździł? I postanowiłem dać spokój. Ale potem pomyślałem, że może jednak warto spróbować, bo taka fajna dziewczyna. A przede wszystkim nie kojarzyła mnie, nie patrzyła na mnie przez pryzmat przeszłości, litując się nade mną. – Ale wiedziałaś, że ma dziecko? Jacek: To wiedziała od razu. Agnieszka: Ale ja też mam dzieci, więc to nie skreślało Jacka w moich oczach. Myślę, że większość ludzi po czterdziestce ma dzieci. Jacek: Agusia jest nawet babcią. – Wkręcacie mnie. Agnieszka: Mam dwie dorosłe córki, a starsza z nich ma córeczkę. Naprawdę więc jestem szczęśliwą babcią. Pomyślałam, że przecież jego dziecko ma matkę, tak jak moje córki mają ojca, z którym rozwiodłam się dawno temu. Nie jest to więc niczym niezwykłym i dziecko nie odstraszyło mnie zupełnie. – Wiele kobiet jednak obawiałoby się takiego obciążenia, wiedząc, że córka jest dla ich partnera najważniejsza na świecie. Odważna jesteś. Agnieszka: Odważna? Po prostu wiem, na czym polega rodzicielstwo i że cudze dziecko można kochać tak samo jak własne. Moje córki były małe już dawno temu, ale teraz dzięki wnuczce wróciłam jakby do okresu ich dzieciństwa. Jestem więc na bieżąco. Jacek: Nie chciałbym związać się z kobietą bezdzietną, która nie wie, na czym to polega. Nie chciałbym też małolaty, która zupełnie inaczej postrzega świat. Można się zauroczyć ciałem, urodą, ale to przecież trwa dość krótko. Chciałem znaleźć kobietę dojrzałą, piękną, interesującą. Taką, z którą będę mógł o wszystkim porozmawiać. Uroda przemija, ale to ciepło, które masz w sobie, zostaje. Agnieszka: Uroda przemija?! Tak myślisz. Jacek: No, może przeminie za 30 lat (śmiech). Agnieszka: Jestem od ciebie starsza o cztery lata, ale mentalnie to ty przy mnie jesteś staruszkiem. Zobacz też: Miała dwa miesiące, gdy straciła mamę. Teraz córka ikony siatkówki kontynuuje jej dziedzictwo. Aż trudno uwierzyć – No dobrze, nie dogryzajcie sobie. Kiedy poczułeś, że jesteś gotowy na nowy związek? Jacek: Dużo wcześniej przed poznaniem Agnieszki spotykałem się z kimś, ale to się skończyło. Nie pasowaliśmy do siebie. Tak naprawdę, gdy poznałem Agnieszkę, poczułem, że to Ona i że możemy stworzyć rodzinę. Niedługo przedtem zmieniłem na portalu status z nieokreślonego na wdowca, tak naprawdę dopiero wtedy zaakceptowałem to, kim jestem, po ośmiu latach. – A więc jednak tyle lat przechodziłeś swoją prywatną żałobę? Jacek: Może ja tak tego nie odczuwałem, siłę dawały mi spotkania z ludźmi. Tworzyliśmy ustawę o transplantacji, poznawałem osoby po przeszczepach. Pamiętam, jak musiałem uspokajać matkę dziewczyny, która po przeszczepie zaszła w ciążę. Tylko raz czułem się kompletnie bezradny, miałem ochotę wtedy usiąść i płakać. – Co się stało? Jacek: Ja muszę mieć wszystko poukładane, zorganizowane, butelki, napoje, pampersy. Pojechałem z Lilką zawieźć samochód do warsztatu i mieliśmy za chwilę wrócić autobusem, a tymczasem spadł śnieg, paraliż komunikacyjny, korki, żadna taksówka nie mogła przyjechać. Stałem na mrozie z wózkiem, dziecko płacze, głodne. Miałem wtedy spotkanie z Marią Kaczyńską i Jolantą Kwaśniewską, na które nie dojechałem. Czułem się bezsilny, nie wiedziałem, co robić, wracaliśmy do domu cztery godziny. Lilka miała wtedy około roku. – Nie chciałeś córki zostawiać z nikim, zabierałeś ją wszędzie? Jacek: Nie chciałem się z nią rozstawać. Zresztą ona była grzeczna, właściwie cały czas spała. Nigdy nie uważałem, że jest dla mnie jakimś ciężarem, a każdy jej uśmiech był dla mnie nagrodą. To urocza dziewczynka. – Patrzyłeś na nią i myślałeś, że jest w niej część Twojej żony Agaty? Jacek: Jest do niej bardzo podobna. Emanuje taką sama pozytywną energią, zaraża nią ludzi. Kiedyś w autobusie pani siedząca naprzeciwko powiedziała: „Dziewczynko, jakie ty masz śliczne oczy, nie mogę od nich się oderwać”. – Już wiem, co zobaczyłeś w Agnieszce. Ona ma w sobie taką samą akceptację życia, empatię i piękne oczy jak Twoja córka. Agnieszka: Ale nigdy nie interesowałam się sportem, to dla mnie obcy świat, nie grałam w siatkówkę ani w kosza. Moje życie toczyło się inaczej. Dzięki Jackowi weszłam w zupełnie obce środowisko i poznaję nowe tematy. – Ale on też wchodzi w Twój świat. Jesteś znaną stylistką, we Wrocławiu miałaś salony piękności. Agnieszka: Ale pozamykałam je wszystkie i próbuję znaleźć swoje miejsce w Warszawie, co wcale nie jest łatwe. Ja nie jestem tylko makijażystką, zajmuję się całością, włosami, kreacjami. Nie sądziłam, że będzie mi tak trudno odnaleźć się w Warszawie. – No tak, tu jest duża konkurencja. Jacek: Ale jesteś doskonałym fachowcem, poza tym uśmiechnięta, ciepła, otwarta. To zaprocentuje. Agnieszka: Mam nadzieję. Nie było innego wyjścia, musiałam się przeprowadzić i zmienić całe swoje życie, bo przez kilka miesięcy znajomości zaliczyliśmy, jeżdżąc do siebie, 25 tysięcy kilometrów. – Gdy zobaczyłaś Jacka po raz pierwszy… Agnieszka: Był z Lilką oczywiście, a ja poczułam, że to moja rodzina po prostu. Jacek: Nie było łatwo, bo młoda była zazdrosna. Agnieszka: Wiedziałam, co to dziecko czuje, jak się niepokoi o swojego tatę. Moje córki też miały świadomość, że Jacek to nie jest miłostka, chłopak, z którym można się spotkać i pójść do kina, że to poważna sprawa. I że teraz będziemy mieć większą rodzinę. Jacek: Kiedy młodsza córka Agi miała problemy z nogą, znalazłem lekarza, pojechałem z nią na zabieg. Powiedziała wtedy: „Obcy facet, a jest dla mnie jak ojciec, który pomaga”. – A Lilka nazwała kiedyś Agnieszkę „mamą”? Agnieszka: Krótko po wizycie u mnie, gdzie usłyszała, jak moja młodsza córka mówi „mamo”, też tak zaczęła mnie nazywać. A na urodziny dostałam od niej własnoręcznie zrobioną bransoletkę, a do niej dołączony liścik: „Kocham moją mamę”. Myślałam, że się z płaczu uduszę, ze wzruszenia. Mała to słodziaczek, mam jej ostatnie zdjęcia i dedykację napisaną na odwrocie: „Mamusia i Lilusia”, a pośrodku narysowane serce. – Nie miałeś, Jacku, wyjścia, musiałeś zakochać się w Agnieszce, choćby dla Lilki. Jacek: Nie musiałem, jestem przekorny, ale potem bym tego żałował. Gdy pierwszy raz zobaczyłem ją w realu, pomyślałem, że to moja Agusia. A teraz przynoszę jej codziennie kawę do łóżeczka. – Widzę, jak na Ciebie patrzy. Agnieszka: Ale to nie jest mężczyzna, który bez przerwy powtarza: „Boże, jakaś ty piękna”. Może mówić, że kocha, ale na ogół jest oszczędny w słowach. Jacek: Same słowa nie wystarczą, za nimi muszą iść czyny. A ty też jesteś ostatnia, jeśli chodzi o pochwały i komplementy. Przyganiał kocioł garnkowi. Agnieszka: Udowodniłam ci już chyba, że jesteś dla mnie kimś wyjątkowym. Nie uciekłam od ciebie. Masz w sobie wszystko, czego potrzebuję. Zamieszkałam z tobą, mimo że nie mam tu kompletnie nikogo, chociaż dorobiłam się już jednej przyjaciółki. – Ile czasu potrzebowałaś, żeby nawiązać z Lilką bliskie relacje? Agnieszka: One się jakoś same wyprostowały. Przede wszystkim nie chciałam zajmować miejsca jej mamy. Stałam z boku i obserwowałam, chyba po trzech miesiącach mała wyczuła, że nie musi już walczyć o Jacka, bo ja jej go nie chcę odebrać. Jacek: Wiedziałem, że tak będzie, bo gdy spotkaliśmy się we Wrocławiu całą rodziną, od razu zauważyłem, że tam nikt ze sobą nie rywalizuje, nikt się nie kłóci i było tak, jakbyśmy się zobaczyli po latach. A wnuczka Agi traktuje Lilkę jak siostrę. Agnieszka: Są w sobie zakochane. Moja wnuczka jest Mulatką, jej tata pochodzi z Nigerii. Nasza rodzina jest więc wielokulturowa. – Teraz już nie możesz przestać być mamą Lilki, a to duża odpowiedzialność. Jacek: Mamy tego świadomość. Agnieszka: No i jesteśmy jej rodzicami. Jacek: Lilka powiedziała mi, że już nie chciałaby, żeby tata miał inną dziewczynę, bo ona chce z Agnieszką być zawsze. Agnieszka: I poprosiła mnie o rękę. – A Jacek Cię poprosił? Jacek: Jeszcze nie. Agnieszka: I dlatego Lilka bardzo skarży na niego. – Boisz się ślubu? Jacek: Nie, myśmy już mieli kiedyś swoje śluby. I ten nasz powinien być inny, skromny. Gdy nadejdzie odpowiedni czas, wszystko zorganizuję. – Lilka często pyta Cię o Agatę? Jacek: Nie, ona wie, że ta mama gdzieś tam jest, ale przecież nigdy jej nie poznała. – Powiedziałeś, że przypłaciła życiem jej przyjście na świat? Jacek: Nigdy, bronię ją przed tym. Poza tym to media tak wymyśliły. Agata zmarła tylko dlatego, że została zakażona bakterią. Spędziła przecież w szpitalu osiem miesięcy. A miała wyniszczony organizm i brak odporności. To nie przez Lilkę umarła, tylko przez brud w szpitalu. Agnieszka: Czasem rozmawiam z nią o jej mamie. Mówię: „Ja też nie mam mamy i też za nią tęsknię”. Dziecku trzeba tłumaczyć i nie robić z niczego dramatu. Jacek: Jest o tyle łatwiej, że nawet moja teściowa bardzo Agnieszkę polubiła. – Dobrze już nie być samemu, prawda? Jacek: Nigdy nie byłem sam, bo miałem moje szczęście – Lilkę, ale fajnie jest mieć też kogoś dorosłego, z kim można pogadać, a nie tylko oglądać bajki. Czasem rozmawiamy o przyszłości, ale nie wybiegamy za daleko, cieszymy się tym, co mamy. Agnieszka: A mamy teraz tyle do zrobienia. Właściwie wszystko dzieje się u nas jakby od samego początku. Czytaj również: „Podjęłam walkę o moje dziecko”. Przypominamy ostatnią rozmowę z siatkarką Agatą Mróz <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGuvJW8-b071dd8.jpg" width="2000" height="1269" alt="PHOTO ROBERT SZWEDOWSKI /EAST NEWS TARNOW SLUB BYLEJ REPREZENTANTKI POLSKI SIATKARKI AGATY MROZ Z JACKIEM OLSZEWSKIM N/Z AGATA I JACEK W SAMOCHODZIE SLUBNYM CADILAC ELDORADO AGATA MROZ JACEK OLSZEWSKI KOSCIOL MALZENSTWO SIATKARKA ZNANI LUDZIE GWIAZDA SIATKOWKI ZNANYCH LUDZI SIATKOWKA SPORTU MILOSC 09/06/2007 FOTO ROBERT SZWEDOWSKI" title="?lub siatkarki Agaty Mróz" />
Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
Gdy się poznali, on miał 25 lat, ona zaledwie 10. Jan Kliment był już wtedy mistrzem Czech w tańcu towarzyskim, a Lenka dziewczynką, która bardzo chciała zostać zawodową tancerką. Po latach znów się spotkali, tym razem w Warszawie. "Połączyła nas Polska. I Taniec z Gwiazdami" - wspominał w wywiadzie dla VIVY! Jan Kliment. Szybko zaczęli być razem, ale też szybko przyszedł kryzys. W dniu 10. rocznicy ślubu przypominamy wywiad, w którym Lenka i Jan Klimentowie opowiadają o historii swojego burzliwego związku.
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodała jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalnym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najważniejsze wartości. Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
Joanna Koroniewska kończy 48 lat. Dziś żyje inaczej niż kiedyś. „Wydawało mi się, że moje życie jest nieciekawe i bardzo smutne”
Na Instagramie pokazuje się bez makijażu, śmieje się z własnych słabości i z dystansem podchodzi do świata celebrytów. Ale za energią i poczuciem humoru Joanny Koroniewskiej kryje się historia trudnego dzieciństwa, samotności i wyborów, które kosztowały ją naprawdę wiele. Aktorka nie ukrywa, że świadomie zrezygnowała z części kariery, by stworzyć rodzinę, jakiej sama kiedyś nie miała.
Choć przez lata była jedną z największych gwiazd telewizji i twarzą „M jak miłość”, dziś Joanna Koroniewska znacznie częściej mówi o macierzyństwie, emocjach i potrzebie życia w zgodzie ze sobą. Nie ukrywa, że sukces zawodowy przestał być dla niej najważniejszy. „Mamy z córkami bardzo bliskie relacje. Dla nas karą może być tylko i wyłącznie ograniczenie kontaktów ze sobą”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. To właśnie rodzina stała się dla niej największym życiowym projektem. Joanna Koroniewska. Dziewczynka, która bardzo wcześnie musiała dorosnąć Dziś trudno uwierzyć, że kobieta pełna energii i dystansu do siebie przez lata zmagała się z ogromnym poczuciem samotności. Joanna Koroniewska urodziła się 27 maja 1978 roku w Toruniu. Gdy miała dwa lata, ojciec odszedł od rodziny. Wychowywała ją głównie mama Teresa, która – jak sama aktorka przyznawała – nauczyła ją samodzielności aż do bólu. „Ja byłam samodzielna, od kiedy pamiętam. Zostawałam sama w domu w wieku sześciu lat”, wspominała po latach. Jednym z najbardziej traumatycznych wspomnień z dzieciństwa był pożar mieszkania, który przeżyła jako mała dziewczynka. Obudził ją huk i płomienie w pokoju mamy. Sama musiała uciekać po pomoc do sąsiadów. Dziś mówi, że właśnie wtedy nauczyła się, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą stać się źródłem siły. Jeszcze większym ciosem była śmierć mamy w 2000 roku. Joanna miała wtedy zaledwie 22 lata. W wielu wywiadach podkreślała, że właśnie dlatego tak bardzo zależało jej później na stworzeniu bezpiecznego, ciepłego domu dla własnych dzieci. „M jak miłość” zmieniło jej życie. Ale sława miała swoją cenę Choć dziś trudno wyobrazić sobie Joannę Koroniewską poza światem aktorstwa, sama przyznaje, że szkoła filmowa była dla niej czymś więcej niż tylko zawodowym marzeniem. Aktorka otwarcie mówiła, że przez lata próbowała uciec od własnych doświadczeń i emocji. Początkowo myślała nawet o studiach psychologicznych, ale ostatecznie wybrała łódzką filmówkę. „Nie chciałam żyć swoim życiem i wydawało mi się, że moje życie jest tak nieciekawe i tak bardzo smutne. Chciałam trochę poprzeżywać życia innych”, wyznała w rozmowie z Magdą Mołek "W moim stylu". To właśnie aktorstwo stało się dla niej formą terapii i sposobem na przepracowanie trudnych emocji. Szybko zaczęła pojawiać się na scenach teatralnych oraz w telewizji, ale prawdziwy przełom przyniosła jej rola Małgosi Mostowiak w „M jak miłość”. Serial dał jej ogromną popularność i sprawił, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek w Polsce. Widzowie pokochali ją za naturalność, autentyczność i dziewczęcy urok. Jednak za kulisami coraz częściej pojawiało się zmęczenie życiem w nieustannym biegu. Koroniewska otwarcie mówi dziś, że telewizja dawała jej rozpoznawalność, ale jednocześnie odbierała poczucie wolności. „Nie lubię być zależna od kogokolwiek. Nie lubię, jak ktoś decyduje o moim wizerunku. Czułam, że przestaję nad tym panować”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. Choć po odejściu z serialu nadal grała w teatrze, szybko zrozumiała, że ponownie wpada w ten sam rytm życia – ciągłe wyjazdy, brak czasu i nieobecność w domu. „Zaczęłam jeździć z teatrami po Polsce. Nagle okazało się, że zderzyłam się z tym samym, co miałam, grając w serialu. Całkowitym brakiem czasu. Zrozumiałam, że to nie jest moja droga”, mówiła. Czytaj też: Poznali się podczas wywiadu, dziś budują wspólną przyszłość. Nieznana historia miłości Dowborów Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor. Miłość, która wszystko zmieniła Kiedy pojawił się w jej życiu Maciej Dowbor, wiele puzzli jej życiowej układanki wskoczyło na swoje miejsce. Dziś tworzą jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu, choć sami często żartują, że ich życie dalekie jest od ideału. Aktorka podkreśla, że ich związek opiera się przede wszystkim na partnerstwie, szczerości i ogromnym poczuciu humoru. Oboje musieli też nauczyć się kompromisów. „Mój mąż chciałby wyprowadzić się do Hiszpanii na zawsze, a ja na razie nie”, zdradziła w „Vivie!”, opowiadając o domu, który wspólnie kupili za granicą. Koroniewska nigdy nie oczekiwała jednak, że to Maciej całkowicie zrezygnuje ze swoich marzeń. Sama mówiła, że widziała, jak wielką pasją była dla niego telewizja i sport. „Był przecież świetnym triathlonistą. Ale codzienne pięciogodzinne treningi, praca i rodzina to było już za dużo”, wspominała. Dziś oboje podkreślają, że największą wartością stał się dla nich wspólnie spędzany czas i relacje z córkami. „Najważniejsza rola? Rola matki” Joanna Koroniewska nie ukrywa, że macierzyństwo zmieniło ją całkowicie. Sama przyznaje, że kiedyś była skupiona przede wszystkim na sobie, pracy i własnych ambicjach. Wszystko zmieniło się po narodzinach dzieci. „Chciałam być zupełnie inną mamą niż była moja mama. Chciałam się bardziej skupić na dzieciach”, mówiła szczerze. To właśnie dlatego świadomie zaczęła odrzucać kolejne zawodowe propozycje. Nie chciała, by jej córki dorastały w domu, w którym rodziców ciągle nie ma. „Nie wyobrażałam sobie, że puszczę Jankę na wiele obozów w wakacje, bo ja muszę pracować”, tłumaczyła w rozmowie z „Vivą!”. Aktorka wielokrotnie podkreślała też, że nie traktuje swojej decyzji jako poświęcenia. „Słowo ‘poświęcenie’ brzmi pejoratywnie. To był mój wybór”, zaznaczała. Dziś mówi wprost, że bliskość z dziećmi daje jej znacznie większe poczucie spełnienia niż kolejne zawodowe sukcesy. Zobacz też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna” Joanna Koroniewska bez filtrów. „Nie chcę wyglądać idealnie” W czasach perfekcyjnych instagramowych zdjęć Joanna Koroniewska konsekwentnie pokazuje się taka, jaka jest naprawdę. Bez makijażu, bez retuszu, często w krzywym zwierciadle. „Nie oceniam kobiet, które lubią wyglądać idealnie, jak spod igły. Mają do tego prawo. Ale ja… wcale nie chcę tak wyglądać”, mówiła w „Vivie!”. Aktorka przyznaje, że przez lata bardzo przejmowała się opiniami innych ludzi. Dziś jest znacznie bardziej asertywna i świadomie odcina się od toksycznych relacji. „Nie mam czasu na toksycznych ludzi i toksyczne wiadomości”, podkreślała. To właśnie autentyczność sprawiła, że razem z Maciejem Dowborem stworzyli internetowy fenomen. Ich „Dowbory Be Happy” stało się jednym z najpopularniejszych formatów lifestyle’owych w polskim internecie. Dziś wybiera spokój zamiast wyścigu Choć Joanna Koroniewska nadal rozwija kolejne projekty, wyraźnie zwolniła tempo. W czerwcu ubiegłego roku ogłosiła, że zagrała swój ostatni spektakl w Teatrze Komedia, tym samym kończąc swoją przygodę teatralną w ogóle. Coraz częściej podkreśla, że sukces nie oznacza już dla niej życia w ciągłym biegu. Dziś najważniejsze są dla niej rodzina, relacje i poczucie bezpieczeństwa. Sama przyznaje, że kiedyś mogła zostać „wybitną aktorką skupioną wyłącznie na sobie”, ale nie wie, czy naprawdę byłaby wtedy szczęśliwa. „Jestem szczęśliwa, że mam zdrowe, cudowne dzieci i cudownego męża”, powiedziała pod koniec jednego z wywiadów.
„Nie chcę zostać sama”. Krzysztof Krawczyk powiedział jej to tuż przed śmiercią. Ewa w VIVIE! ujawniła, co działo się za zamkniętymi drzwiami
W 2023 roku na łamach magazynu VIVA! Ewa Krawczyk w szczerym wywiadzie wróciła do bolesnych wspomnień po śmierci Krzysztofa Krawczyka. Opowiedziała wówczas o niemal 40 latach wspólnego życia, chorobie artysty, wielkiej miłości i samotności, z którą mierzy się po jego odejściu.
„Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym swój smutek i żal po jego odejściu. Poświęciłam się Krzysztofowi całkowicie, żyłam jego życiem”, mówi Ewa Krawczyk. Byli ze sobą prawie 40 lat, na dobre i na złe. Na szczęście pozostały wspomnienia i cudowne piosenki, które udało się zebrać w nowym albumie „Po prostu Krawczyk”. Przypominamy archiwalny wywiad. Ewa Krawczyk o bólu po śmierci męża Często myśli Pani o Krzysztofie? Nieustannie, Krzysztof wciąż jest obecny w moim życiu, a ostatnio często mi się śni. Po jego śmierci całkowicie zmieniłam swój stosunek do życia, stałam się lepszą osobą. Nadal jestem zakochana w swoim mężu, kocham go bardzo. Jeżeli gdzieś napisano jakąś nieprawdę, to nie chcę tego słyszeć, bo w moim sercu nie ma na nią miejsca. Co było najtrudniejsze po jego odejściu? Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym mój smutek i żal po jego śmierci. To była dużo większa trauma niż po śmierci mojej mamy. Wtedy jednak Krzysztof odwołał swoje koncerty, żeby być przy mnie. A jak odszedł, zostałam sama. Zresztą, któż mógłby mnie wesprzeć, jak straciłam najważniejszego człowieka w moim życiu, z którym przeżyłam prawie 40 lat. Byliśmy ze sobą non stop, wspieraliśmy się nawzajem. Poświęciłam się Krzysiowi całkowicie, żyłam jego życiem… Tak wyglądały ostatnie lata Krzysztofa Krawczyka Czy bał się śmierci? Nie, bo nikt nie przypuszczał, że umrze. Miał problemy z chodzeniem po źle zoperowanym biodrze i chorobę Parkinsona, na którą cierpiał ponad 20 lat. Ale dopiero w ostatnich latach czuł drżenie rąk i nóg. Cały czas śpiewał, nagrywał, bo jest to choroba ciała, a nie mózgu. Mówiłam mu, żeby dbał bardziej o siebie, bo nie chcę zostać sama. Chyba się przejął, bo powiedział, że na ewentualność, gdyby coś mu się stało, musi przygotować mi zastępcę. A niedługo potem wyznał: „Wiesz co, Ewuniu, nikogo takiego nie znalazłem”. Z kolei ja zapytałam, czy gdybym umarła, wziąłby sobie inną kobietę. „Ewuniu, ja wtedy wszystko sprzedam”, zaczął, ale mu przerwałam. „Niczego nie sprzedasz, tylko rozdasz, bo gdybym nie trzymała mocną ręką tego wszystkiego, to byśmy nawet domu nie mieli”. Słowem, rozdałby wszystko i poszedł do zakonu, a potem jeździł po kościołach, śpiewał, wygłaszał rekolekcje i wspierał biednych. Zresztą, gdybym nie kupowała mu ubrań, nosiłby się jak kloszard. W domu najlepiej czuł się w dresie, w jakichś laczkach, czasem szedł w nich do hotelu, aż było mi głupio. Nie lubił się stroić, ubierał się tylko na scenę, bo szanował swoją publiczność. Wtedy wszystko musiało być na tip-top, garnitury, koszule, buty. Ale Krzysia wśród nas już nie ma. Wciąż żyje w naszej pamięci i w swoich piosenkach. Niedawno pojawił się album „Po prostu Krawczyk” z jego największymi hitami. Jego „Parostatek” wciąż płynie… Ten tytuł to kwintesencja Krawczyka. Płyta jest pięknie wydana, znalazły się na niej kultowe utwory, choćby piosenka „Trudno tak (razem być nam ze sobą)”, zaśpiewana w duecie z Edytą Bartosiewicz, „Za tobą pójdę jak na bal” czy „Don’t Get Around Much Anymore”, gdzie Krzysztof śpiewa z Rodem Stewartem. Na płycie znalazły się też trzy premierowe piosenki, na których zależało wytwórni Sony Music. Dwie z nich mąż nagrał w duecie z Jarkiem Weberem, młodym śpiewakiem, którego bardzo cenił. A trzecią, nigdzie wcześniej niegraną, odszukał Andrzej Kosmala, jego wieloletni menedżer. Przez trzy noce chodził, męczył się i myślał, co zaproponować. Aż pewnej nocy przyśnił mu się Krawczyk i powiedział: „Andrzeju, czego ty szukasz, przecież masz gotową piosenkę »Zapomniałem«, którą nagraliśmy w 2011 roku”. Skomponował ją Tomasz Lubert, odkrywca Dody. A to jest taka piosenka, jakby Krawczyk zmartwychwstał, żeby powiedzieć mi o tym, o czym wcześniej zapomniał. „Zapomniałem kiedyś ci powiedzieć, że kocham tylko ciebie. (…) Zapomniałem być tuż obok blisko, miałem wszystko i straciłem wszystko”. Jak słucham tego, to płaczę. Byłam strasznie zazdrosna o Krzysztofa. Już za to samo powinien trafić do nieba. Mój dziadek musiał przenieść dom na drugą stronę Kanału Augustowskiego, bo babcia była zazdrosna o sąsiadkę, która się do niego za bardzo uśmiechała. Jestem cała babcia. Jak Krzysztof zbyt długo patrzył na jakąś kobietę, to była awantura. Ale z czasem mi przeszło, uspokoiłam się. Krzysztof nazywał Panią aniołem, którego Pan Bóg postawił na jego drodze. Tak, bo czuł moją miłość. Gdybym mogła, nieba bym mu przychyliła. Zapytałam go kiedyś, dlaczego nigdy nie okazywał mi zazdrości, nie zrobił awantury. A on: „Ewuniu, tak ciebie kocham, że jak na ciebie patrzyłem, to aż serce bolało mnie z miłości”. Nie był wylewny? Był, przy każdej rozmowie telefonicznej mówił, że mnie kocha. Bez żadnej okazji kupował mi kwiaty, prezenty. O nic nie musiałam go prosić. „Ewunia, kup sobie, co chcesz. Bądź szczęśliwa. Tatuś ci na wszystko pozwala”, żartował, bo byłam od niego o 14 lat młodsza. CZYTAJ TEŻ: Była jego największym wsparciem do ostatnich chwil. Historia miłości Jana A.P. Kaczmarka chwyta za serce Historia miłości Ewy i Krzysztofa zaczęła się w Chicago Wasze love story zaczęło się w Stanach? Tak, jak przyjechałam tam do mamy. Nie byłam fanką Krawczyka, wolałam Perfekt, Jerzego Grunwalda, aż do momentu, kiedy zobaczyłam go w klubie Cisza Leśna w Chicago. Wyrwało mi się „wow, wow!”, jaki ten Krawczyk przystojny, jak fajnie śpiewa. Lubię mocne męskie głosy i on miał taki głos. A potem, jak na pierwszej randce przytulił mnie w tańcu, poczułam się jak w niebie. Ale to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Zakochiwaliśmy się w sobie przez trzy miesiące, aż moja mama się denerwowała: „Dziecko, całe dnie spędzasz z tym Krawczykiem, a jeszcze kładziesz się do łóżka i gadacie ze sobą przez telefon. O czym wy rozmawiacie?”. Ale kto przeżył taką miłość, to wie. Spaliśmy po trzy godziny i znów się spotykaliśmy… Wtedy Krawczyk był jeszcze w związku z Haliną Żytkowiak, z którą miał syna? Byli już w separacji, choć w pewnym momencie Krzysztof postanowił wrócić do Haliny, żeby ich syn miał rodzinę, bo bardzo tęsknił za ojcem. A mama mnie ostrzegała, że nie powinnam zwracać uwagi na takich mężczyzn: „Nawet nie patrz”. A ja spojrzałam. Wpadłam w rozpacz, powiedziałam, żeby do mnie nie dzwonił. Nie wytrzymał, zadzwonił i zapytał, czy zostanę jego żoną. Z niedowierzaniem wykrzyczałam: „Tak, tak, tak!”. „Ale pamiętaj, że moje życie to są walizki, nie ma stabilizacji”, dodał. „Krzysiu, ale ja kocham podróże”, powiedziałam. Hołdował zasadzie „kobiety, wino i śpiew”. Nie przeszkadzało to Pani? Rzeczywiście, jak pracowałam w Ciszy Leśnej w Chicago, mnóstwo panienek koło niego się kręciło. Jedna wychodziła, kolejna przychodziła… Ale tak zakochał się we mnie, że potem nie patrzył na inne kobiety. Podobało mu się, że byłam naturalna, trochę dzika, taka Indianka z Puszczy Augustowskiej. Potem dziewczyny przychodziły do klubu mnie oglądać, żeby zobaczyć, co to za cudo ta Ewa, że tak w głowie mu zawróciła. Życie jednak nie oszczędziło Wam cierpień. W wypadku samochodowym pod Buszkowem cudem przeżyliście. To był okropny wypadek. Straciłam przytomność, miałam wylew wewnętrzny, jego syn był potem w śpiączce. A jak zawieźli mnie na wózku do sali Krzysia, kazałam się wywieźć z powrotem, bo go nie poznałam. Miał zmiażdżoną twarz, zdrutowane szczęki. Przyglądałam się nowej twarzy Krzysia, kiedy spał, żeby nie widział w moich oczach przerażenia. Jak pierwszy raz się wykąpał, to płakał ze szczęścia. Mówił, że ten wypadek to była Boża edukacja, bo dzięki niemu stał się innym człowiekiem. Rzadko się zdarza, żeby ktoś z playboya, jakim był wcześniej Krawczyk, zamienił się w bogobojnego człowieka. Czasem największe lekkoduchy stają się wzorami do naśladowania. I Krzysiek był takim przykładem. W naszym domu dużo było Boga, odmawialiśmy różaniec, razem się modliliśmy. Słyszałam, że przed koncertami modlił się z zespołem. Padał deszcz, Krawczyk wychodził na scenę i wychodziło słońce. Kończył śpiewać – zaczynało padać. Takich przypadków było mnóstwo, że cały czas padało, a wchodziliśmy na scenę i deszczu nie było. Mnie teraz modlitwa trzyma przy życiu. I rozmowy z księżmi. Potrafiłam w nocy pojechać do swojej parafii, żeby mi pomogli, tak byłam przygnębiona po śmieci Krzysia. Czasem ksiądz przyjeżdżał do mnie, żeby podtrzymać mnie na duchu, żebym tylko czegoś sobie nie zrobiła. Dlatego mówię, że modlitwa w naszym życiu czyniła cuda. I wyprowadzała nas zawsze na prostą. O Krawczyku mówiło się, że to człowiek dusza. Na scenie rządził jednak niepodzielnie, był bardzo wymagający. A kto rządził w domu? Oczywiście ja. Zawsze mówiłam, że artystą na scenie był mój mąż, ale artystką w domu byłam ja. Kiedyś ktoś mnie zapytał, jak się żyje z gwiazdą pod jednym dachem. Powiedziałam, że nie wiem, bo w domu Krzysztof nie kaprysił, zawsze przed koncertami była dyscyplina. Wszyscy artyści musieli przebrać się w kostiumy na scenę, mieć wyczyszczone buty. Nikt nie mógł wyjść na scenę po alkoholu, bo jeśli Krzysztof by wyczuł, to taka osoba grała koncert za darmo. A jak ktoś fałszował, to kazał następnym razem lepiej się przygotować. Miał świetny słuch. Oczywiście. W moim rodzinnym domu cierpiał podczas Wigilii, bo wszyscy tak fałszowali, że jeszcze dziś mu współczuję. To były dla niego tortury. Ale znosił je, bo to było dla Pana Boga w Wigilię. Prosił tylko: „Błagam was, nie śpiewajcie głośno w kościele”. Jednak wziął Panią do swojego chórku? Tak, ale zostałam wcześniej przesłuchana przez Rysia Kniata, współproducenta jego płyt, który powiedział Krzyśkowi: „Wiesz, ona czysto śpiewa, nadaje się do chórku”. I tak stałam się chórzystką jeszcze w Chicago. Wtedy prowadziłam też koncerty, co mocno przeżywałam, bo byłam zakompleksioną dziewczyną ze wsi mazurskiej. Nie było mi łatwo się w tym odnaleźć. Kłóciliście się czasem? Oczywiście, że się kłóciliśmy. Czy wyobraża sobie pani małżeństwo bez kłótni? Jednak największe kłótnie były o duperele, o sprawach poważnych staraliśmy się rozmawiać. W przeciwieństwie do Krzyśka dążyłam do zgody, bo nie lubię cichych dni. Na co on: „Ale myśmy się przed chwilą kłócili. Ewuniu, daj mi chociaż godzinę, żebym to przetrawił, o co poszło”. Starałam się w takich chwilach ugotować mu coś dobrego, żeby go udobruchać. I pytałam po awanturze: „Krzysiu, czy ten sos nie jest za słony?”. Wtedy kosztował i mówił, że troszkę dodałby maggi. I już było dobrze. Tak naprawdę wszystko mu smakowało oprócz owsianki i czerniny. Wasz ukochany piesek uzależnił się przy Was od kawy. To prawda. Jak zanosiłam Krzysiowi śniadania do łóżka, Lola podpijała mu kawę z kubka. Nawet dziś nie mogę spokojnie napić się kawy, bo patrzy na mnie tak błagalnie, że w końcu robię jej kawę bezkofeinową. Wzięliśmy ją ze schroniska, tak jak wszystkie nasze psy, z wyjątkiem labradorki podarowanej nam przez Andrzeja Kosmalę. Nazwaliśmy ją Mona Lisa na cześć nowej płyty Krawczyka. Oboje z Krzysztofem kochaliście zwierzęta, a myśleliście kiedyś, żeby mieć dzieci? Nie mogłam mieć dzieci, z czym się pogodziliśmy. Myślę, że Krzysztof był nawet z tego zadowolony. Bo gdyby było dziecko, to nie jeździłabym z nim w trasy koncertowe, jak mówił, i w końcu rzuciłabym go w kąt jak starą szmacianą zabawkę. Śpiewał w domu? Nigdy. Nie robił tego pod prysznicem ani podczas golenia. Kiedyś, jak byłam chora, położył się obok mnie i zaczął mi śpiewać cichutko do ucha. Nie lubił słuchać swoich piosenek, bo mówił, że zaśpiewałby je lepiej. Ale jak jechał do radia na wywiad czy do lekarza, to wtedy było w domu hulaj dusza, piekła nie ma. Na cały regulator puszczaliśmy jego piosenki, bo mieliśmy rozstawione głośniki w ogrodzie. Wracał do domu, wszystko trzeba było wyciszać. Nagrał ponad 130 płyt, nie licząc tych z Trubadurami, przejechał tysiące kilometrów podczas tras koncertowych. Jak Pani to wytrzymała? Nie będę narzekać, ale proszę mi wierzyć, trzy Ewy miałyby co robić. Nie miałam czasu na koleżanki, nie mogłam nigdzie sama wyjechać. Na mojej głowie było przygotowanie Krzysia na koncert, kostiumów dla zespołu. On tylko pytał: „Dokąd jedziemy?”. Bo mógłby powiedzieć: „Witam w Kaliszu”, a byłby w Krakowie. Musiałam przygotować trasę, wyjść na scenę, a po koncercie wszystko rozliczyć. Ale dawało nam to radość. CZYTAJ TEŻ: Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca" Konflikt wokół testamentu. Ewa Krawczyk szczerze o relacji z pasierbem Myślę, że Krzysztof do końca miał apetyt na życie. Tak, tylko był zły, że nie zawsze byłam koło niego, bo miałam dużo zajęć. Byliśmy zboczeńcami telewizyjnymi, bo inaczej nie da się powiedzieć. W czasie pandemii kupowałam w Orange dodatkowe gigabajty, bo miesięczny limit starczał nam na kilka dni. Krzysiek kochał filmy historyczne, nie lubił melodramatów. Ale też bardzo dużo czytaliśmy, przy czym on pochłaniał książki religijne, a ja wolałam historyczne i biograficzne. Po jego śmierci książki ratowały mi życie. Moja głowa pękała od myśli, nie mogłam się na niczym skoncentrować i dopiero książki pozwoliły mi się oderwać od wszystkiego. Jaka byłam wtedy szczęśliwa, przeczytałam w ciągu roku 100 pozycji. Gdyby można wrócić czas, co chciałaby Pani mu powiedzieć? Chciałabym go przeprosić za to, że czasem płakał i cierpiał przeze mnie. Że bardzo za nim tęsknię i że pragnę zgody z jego synem Krzysztofem juniorem. Bo mówił: „Pamiętaj, zadbaj o niego, gdyby był w potrzebie”. Spotkałam się z nim po śmierci Krzysztofa, obiecałam pomoc, co przyrzekłam mężowi. A po naszej miłej rozmowie dostałam SMS, że we wszystkich sprawach mam się kontaktować z jego panią mecenas. I tak możemy się sądzić do śmierci, aż któreś z nas umrze, bo Krawczyk junior jest chory, a ja mam swoje lata. Mój pasierb nie myśli samodzielnie, ktoś nim steruje, bo wniósł sprawę do sądu, że ojciec podpisał testament, będąc nieświadomym. To oczywiste kłamstwo, bo w tym czasie mąż kręcił film dla telewizji i do końca roku udzielał wywiadów. Jego stan się pogorszył po moich urodzinach 8 lutego, a w kwietniu odszedł. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że próbuje się zszargać nazwisko Krawczyka, na które pracował przez 60 lat. O czym marzył? Żeby żyć jak najdłużej, śpiewać i być zdrowym. Bo jako piosenkarz, mąż i ojciec się spełnił. I żeby nie cierpieć, bo bał się bólu. Niestety przez ostatnie dwa miesiące bardzo cierpiał. Może kiedyś o tym opowiem, ale nie jestem na to jeszcze gotowa. Był miłością mojego życia, nikogo nie kochałam tak mocno jak jego. Rozmawiała. Elżbieta Pawełek. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
„Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością
Mija 10 lat od śmierci Marii Czubaszek — jednej z najbardziej bezkompromisowych i wyrazistych osobowości polskich mediów. Satyryczka, pisarka i felietonistka do końca pozostała wierna sobie: błyskotliwa, ironiczna, wolna od konwenansów i niepoprawnie szczera. W rozmowie z VIVĄ! z 2013 roku opowiadała o miłości do Wojciecha Karolaka, swojej niechęci do świętości i tabu, strachu przed starością oraz o tym, dlaczego bardziej od ludzi kochała psy.
Maria Czubaszek nigdy nie próbowała nikomu się przypodobać — i właśnie dlatego miliony Polaków ją pokochały. Potrafiła jednym zdaniem rozbawić do łez, a chwilę później wywołać ogólnonarodową dyskusję. Nie bała się mówić o aborcji, śmierci, starzeniu czy swoim sceptycznym podejściu do macierzyństwa. Dziś, w 10. rocznicę jej śmierci, przypominamy wyjątkowy wywiad, którego udzieliła VIVIE! w 2013 roku. W szczerej rozmowie z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiadała o operacjach plastycznych, papierosach, wielkiej miłości do Wojciecha Karolaka i o tym, że „śmierć to już po balu”. Wywiad z Marią Czubaszek dla magazynu VIVA! 2013 Maria Czubaszek, słynna satyryczka, pisarka i felietonistka zmarła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. „Nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Martwiła się tylko o swojego męża jazzmana Wojtka Karolaka, że będzie bardzo przeżywał jej odejście. Nie wiedziała jak da sobie bez niej radę”, tak Krystyna Pytlakowska wspominała Marię Czubaszek. Polecamy też: "Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek W 2013 roku Maria Czubaszek udzieliła jej wywiadu dla magazynu VIVA!. Słynna satyryczka zapozowała wówczas do wyjątkowej sesji autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka, w swoim stylu - z przymrużeniem oka. Luksusowe stylizacje, błyszcząca biżuteria i papierosy, które lubiła bardziej niż seks. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Jesteś zadowolona ze swojej urody po chirurgicznych poprawkach? Maria Czubaszek: Wszyscy mnie o to pytają, a ja szczerze odpowiadam, że właściwie nie mam do tego żadnego stosunku. Przedtem też nie widziałam swoich zmarszczek, bo przysięgam, nie wpatruję się w lustro. Gdy się wygląda tak, jak ja, błędem jest pytać, czy się sobie podobam, czy nie. Nie przesadzaj z tą samokrytyką. Mam Twoje zdjęcie ze ślubu z Karolakiem, wyglądałaś całkiem dobrze. Maria Czubaszek: Ale nawet jako młoda osoba nie podobałam się sobie, a zwłaszcza nie lubiłam swojej twarzy w lustrze. Najlepszy dowód – nie potrafię się malować i nigdy tego nie umiałam. Polecamy też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Dlaczego więc poddałaś się operacji plastycznej? Maria Czubaszek: Musiałam, ponieważ w wywiadach często zadawano mi pytanie: „Co bym zrobiła, gdybym była bogata?”. Otóż najpierw bym zbudowała wypasione schronisko dla zwierząt, a gdyby zostały mi jeszcze pieniądze, fundnęłabym Karolakowi operację, bo on ma obsesję podgardla. A gdyby jeszcze trochę zostało, zrobiłabym sobie dwa zastrzyki na te straszne bruzdy przy nosie. One mnie denerwują. No i pewnego dnia dzwoni pani z TVN Style, mówiąc, że czytała te wywiady i wie, że chciałabym zafundować mężowi i mnie taką operację. Jest więc okazja, bo robią program o chirurgii plastycznej i zależy im na tym, żeby wzięły w nim udział osoby chociaż troszkę znane. Można by więc męża zaprosić do tego programu. Karolak ucieszył się jak dziecko. Oddzwoniłam więc do niej i mówię, że tak – on operację, a ja tylko te zastrzyki. I że mnie nie przeszkadza obecność przy tym kamery, bo nie mam nic do ukrycia. Bardzo mnie śmieszy, gdy różne świetnie wyglądające panie opowiadają, że to zasługa albo genów, albo seksu. A ja przecież nie powiem, że się w tym wieku rzucam w seks, a nawet gdy się jeszcze rzucałam, to mi twarzy nie wygładzał. – Mój znajomy psycholog uważa, że seks należy uprawiać do śmierci, bo utrzymuje nas w dobrej kondycji. Maria Czubaszek: Zgoda, jak się komuś chce. Ale mnie chce się już tylko palić, i Karolakowi również. Ja nie lubię pracy fizycznej, pocenia się i tak dalej. Nigdy nie byłam pazerna na seks, nawet w młodości. Wolałam z kimś pogadać, a jeśli seks, to na tej zasadzie, że gdy facetowi na tym zależało, to myślałam: No dobra, co mi szkodzi. Ja lubiłam spotkać się w Spatif-ie na wódeczce. Seks był w pakiecie jako dodatek. Kocham Woody Allena, bo napisał: „Żeby człowiek w czasie aktu kopulacji tak śmiesznie nie wyglądał…”. Mnie się wydaje, że wtedy ludzie śmiesznie się zachowują. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu – Kiedyś jednak tak nie myślałaś, bo dziewicą przecież nie jesteś? Dziewictwo straciłam z ciekawości. Byłam wtedy dosyć młoda i chyba nawet to ja go sprowokowałam. Pamiętam, że miał na imię Paweł i był ode mnie starszy. – Trzydzieści lat starszy? No nie, ale ja mogłam mieć wtedy 14 czy 15 lat, a on ze 20. I jakoś specjalnie się tym seksem nie zachwyciłam. W każdym razie nie odczułam takiej euforii, jak wtedy, gdy mając 16 lat pierwszy raz zapaliłam papierosa. Od razu wiedziałam, że to jest to, i dla tego warto żyć. Było wspaniale. – Ale przecież seks jest podstawą, od niego się zaczyna związek z facetem. Karolak przyznał się niedawno, że na początku zachwycił go Twój biust. I nogi. Ale dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie. Najlepszy dowód, że rozwodzą się nawet tak piękne kobiety, jak Angelina Jolie. Uroda się nudzi i wtedy się chce czegoś nowego. Dlatego ja wolę z facetem pogadać, chociaż muszę przyznać, że jak facet jest brzydszy od musztardy, to też mnie w rozmowie od niego odrzuca. Zawsze powtarzam, że mężczyzna nie musi być brzydki. Wolę się lubić z facetem raczej przystojnym niż z jakimś paskudą. Ale to nie znaczy, że od razu po głowie mi chodzi: A może by z nim wskoczyć do łóżka? – Wyjaśniłyśmy więc sobie, że operację plastyczną zrobiłaś nie dla seksu, tylko dla Karolaka. No tak, ale w ostatniej chwili się okazało, że Karolak nie może sobie tego podgardla zoperować, bo ma za dużą krzepliwość krwi. A ja miałam już podpisaną umowę. Chodziły zajawki, że będziemy w tym programie. Panie producentki więc wymogły na mnie, że skoro nie będzie męża, to ja muszę poddać się czemuś więcej niż zastrzykom. Protestowałam, że nie, że nie chcę, ale pan doktor Szczyt zaczął się we mnie wpatrywać i mówi: „Powieki się pani marszczą”. Ja na to, że cała się już pomarszczyłam. A on: „Jak pani boi się mieć większą operację, to chociaż te powieki zróbmy”. Poprosiłam go tylko, żeby mu się nożyk nie obsunął. Obiecał, że nie: „Wie pani, ile ja takich zabiegów robię?”. No to przestałam się bać. I rzeczywiście – na drugi dzień po zabiegu byłam już w „Szkle kontaktowym”, tylko w okularach przeciwsłonecznych. Ale przecież nawet Miś Uszatek wkłada ciemne okulary, a jak je potem zdejmuje, świat wydaje mu się piękniejszy. W programie mówiliśmy o różnych sprawach, lecz SMS-y i telefony dotyczyły tylko moich ciemnych okularów. Ktoś nawet spytał, czy może ja stan wojenny będę ogłaszać. A następnego dnia dziennikarze z brukowców telefonowali do mnie: „Co się stało z pani oczami?”. No to opowiedziałam o tej umowie z TVN Style i powiekach. „A jak się pani czuje?”. A ja, że trochę ściąga i nie wiem, czy teraz lepiej wyglądam. – I tak Twoje powieki stały się sprawą narodową. No właśnie, wczoraj jestem w sklepie, jedna pani z kolejki ciągnie mnie za rękę: „Pani Mario, proszę podejść do okna”. Zdziwiona pytam, o co chodzi, a ona: „Chciałam zobaczyć, jak te pani oczy wyglądają”. Albo lecę samolotem do Gdańska – latam głównie samolotami, bo krótko, a w pociągu zapalić nie można. Czytam jakieś pismo kolorowe i widzę wielki tytuł: „Czubaszek pocięła się dla męża”. Nie dla męża, tylko za męża – powinni napisać. Wracam do domu, dzwoni do mnie młoda osoba z firmy kosmetycznej, że oni też różne zabiegi robią i proponują mi masaż na szyję. I jeszcze mi za to zapłacą. Odmówiłam, bo ja chodzę w golfach, właśnie żeby starczej szyi nie pokazywać. – Mimo wszystko wygląd ma dla Ciebie znaczenie? Oczywiście, że ma, chociaż nie mam na tym punkcie kompleksu. Śmieszy mnie, kiedy do „Szkła…” ktoś pisze: „Pani Mario, bardzo panią lubię, ale w tym wieku to już kolanka nie uchodzi pokazywać. Trzeba nosić dłuższe spódniczki”. A co ja zrobię, że spódnica mi podjeżdża? To Grzegorz Markowski się denerwuje, bo on jest bardzo dobrze wychowany. A ja dziwię się, że mnie tak zapraszają do tych telewizji, kiedy wokoło są takie młode, świetnie zrobione, ładne dziewczyny. Chociaż ja piękna nigdy nie byłam. Gdybym miała teraz dwadzieścia parę lat i pieniądze, tobym się może zdecydowała poprawić urodę. A teraz to przysięgam, zrobiłam to tylko ze względu na Karolaka. – Był chociaż zachwycony? W ogóle nie zwrócił żadnej uwagi, tylko mi bardzo współczuł, gdy rzucałam mięsem, jadąc na tę operację. I wyrzucałam mu, że on nie mógł i ja teraz przez niego muszę. A najbardziej się denerwowałam, czy będę mogła zaraz po tym zabiegu zapalić i gdzie. Ale zapaliłam u pielęgniarek. A narkozy to się wcale nie bałam. Już miewałam ją, przy aborcji chociażby. – Co chciałaś osiągnąć, przyznając się do aborcji? Kobiety zwykle trzymają to w wielkiej tajemnicy. To było tak. Zadzwonił do mnie jakiś facet z TVN, chciał przeprowadzić ze mną rozmowę. Umówiliśmy się w kawiarni, wysiadam z taksówki, a tam kręci się mnóstwo dzieci. Przychodzi dziennikarz, mówię mu: „Ale pan trafił, bo ja dzieci nie lubię, a tu jakiś kinderbal”. Zrobił oczy, bo w Polsce przyznać się, że się nie lubi dzieci, to zgroza. Ale włączył kamerę i zaczynamy rozmowę. Tylko że on pyta: „Pani naprawdę dzieci nie lubi?”. A ja, że nie robię im krzywdy, ale mnie nie wzruszają, mimo że sama byłam dzieckiem, Stalin był dzieckiem, Kadafi był dzieckiem. Nigdy nie kolegowałam się z dziećmi, a w piaskownicy chłopcu w moim wieku nadziałam wiaderko na głowę, aż musieli wzywać ślusarza, żeby się nie udusił. I on pyta: „To pani nie chciała mieć dzieci?”. A ja, że nie chciałam i nie mam. „A jakby się przytrafiło?”. Jak to przytrafiło? Tobym usunęła. On na to, że się tylko tak mówi. „Ależ, proszę pana, ja to zrobiłam, w tamtych czasach nie robiono szumu z tego powodu”. Ten dziennikarz potem do mnie nie zadzwonił, pomyślałam, że wywiad poszedł do kosza. Ale po roku jestem w niedzielę w „Szkle…”, a w poniedziałek rano idę do apteki. Pani aptekarka się do mnie nachyla: „Pani Mario, gratuluję, tak samo uważam”. Wróciłam do domu i mówię do Wojtka: „Nasza aptekarka mi czegoś gratuluje, a ja nie mam pojęcia, czego”. A potem na ulicy podchodzi do mnie kilka pań: „Pani Mario, jesteśmy z panią”. Znowu nie miałam pojęcia, o co chodzi. I dopiero po trzech dniach jechałam taksówką ze znajomym kierowcą. I on mnie uświadomił, że chodzi o program niedzielny. O „Szkło kontaktowe”? Nie, nie, o „Uwagę”. Ale ja przecież byłam tylko w „Szkle kontaktowym”. Okazało się, że tamten dziennikarz po roku, bez mojej wiedzy, puścił to, co powiedziałam o aborcji. Ale nawet jakby to mi wcześniej pokazał, to i tak bym się z tego nie wycofała. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości – Niechcący więc podzieliłaś Polskę na pół. Jedni gratulowali Ci odwagi, inni chcieli Cię zamordować. Zupełny koszmar. Kiedy w zeszłym roku miałam w Nowym Sączu spotkanie z czytelnikami, ksiądz kazał zdzierać plakaty, a w Internecie pisali: „Nie chcemy Czubaszek!”. Gdy wchodziłam do sali, pierwszy raz w życiu poczułam się jak gwiazda. Przed wejściem stała pikieta, dyrektorka biblioteki zadzwoniła do burmistrza, żeby przysłał straż miejską. Pod jej ochroną mogłam przejść przez drzwi. Sala była pełna ludzi, którzy mnie przepraszali za tę pikietę, a niektórzy uważali, że to sprytna akcja promocyjna, bo akurat ukazała się książka „Każdy szczyt ma swój Czubaszek”. A jeszcze całkiem niedawno jakaś elegancka starsza pani łapie mnie za rękę, przez trzy dni miałam siniaki. „Ja nie umiem patrzeć na panią w telewizji”. Ja na to, że ja też, więc zmieniam na inny program. Ona: „Niech mi tu pani nie opowiada, więcej szacunku dla matki Polki”. Zawsze powtarzam, że chcę, aby się jak najwięcej dzieci rodziło, ale tylko tych chcianych i kochanych. A nie takich, którymi tatuś o ścianę rzuca czy matka zamyka je martwe w wersalce. Tego znieść nie mogę. – No widzisz, masz miękkie serce. Ale tylko w stosunku do zwierząt. Najchętniej to bym wszystkie psy adoptowała. Natomiast nie wyobrażam sobie, że miałabym adoptować dziecko. Karolak jest tego samego zdania. On wprost powtarza, że jest za dużym egoistą, żeby być ojcem. – O tym najczęściej rozmawiacie z Karolakiem? Gadamy głównie o polityce, ona interesuje mnie najbardziej. Natomiast zupełnie nie obchodzi mnie życie gwiazd. Bardziej interesuje, czy Gowin wyleci z Platformy albo gdzie pójdzie Ryszard Kalisz. Poza tym rozmawiamy z Wojtkiem często tak ogólnie, o życiu. On jest wielkim pesymistą. A ja pesymistką pogodną. Chociaż za Woody Allenem twierdzę, że świat zmierza ku katastrofie. Ta agresja i ten pieniądz są winne, choć sama mówię, że pieniądze są najważniejsze. – À propos pieniędzy, jak książka się sprzedała? Świetnie, były cztery dodruki. Teraz piszemy z Andrusem drugą. Wojtek też w niej będzie. – Jesteś więc wreszcie bogata? Bogata to za dużo powiedziane, ale dałam Wojtkowi 80 tysięcy na samochód. Nie mógł uwierzyć, kiedy zobaczył je na wyciągu z banku. W tej chwili zostało mi na koncie 12 tysięcy złotych. Ale ja dla siebie wiele nie potrzebuję. Na parówki, które głównie jadam, to i tak mi wystarcza. Kupuję je nie z nędzy, bo są tanie, tylko dlatego, że je lubię. – Zrobiłaś może zapas papierosów? Papierosy zawsze mam, chociaż były momenty, że pożyczałam na nie od Andrusa – zawsze pożyczam od Andrusa. A kiedyś, jak nie było Karolaka w domu i Andrusa pod ręką, to nawet zaczęłam szukać po kieszeniach Wojtka i znalazłam w jednej 20, a drugiej 10 złotych. Na papierosy starczyło. – Dobrze, że nie znalazłaś kartki z telefonem do jakiejś Marioli. Wojtek nie jest dziwkarzem, chociaż niektórzy go o to posądzali. Mówili, że chyba jest gejem, bo był przystojny i jeździły za nim dziewczyny, a on z tego nie korzystał. Jest monogamistą. Pierwszej żony nigdy nie zdradził, to ona zaczęła go zdradzać. Ale gdyby był babiarzem i gdybym się dowiedziała o zdradzie, to nie przywiązywałabym do tego wagi. Gdyby się jednak zakochał, na pewno bym zakończyła naszą znajomość. A tak na marginesie, nigdy by mi nie przyszło do głowy, żeby szukać telefonów po kieszeniach czy SMS-ów w komórce. Czasem Wojtek pokazuje mi jakiś od wielbicielek i ja jestem bardzo z tego dumna, że jeszcze się podoba. Na spotkaniach zawsze mówię o nim per Karolak i dodaję: „Tylko proszę nie mylić z tym pięknym Tomaszem”. – A Karolak dumny, że telewidzowie chcą umawiać się z Tobą na randki? Bardzo to lubi. Opowiada: „Mam koncert, a zagadują do mnie tylko twoi adoratorzy”. On wie, że nigdy bym go nie zdradziła. – Naprawdę? Nawet kiedy uprawiałam seks – na początku też go z Karolakiem uprawialiśmy – to nie była dla nas najważniejsza sprawa. Jego koledzy opowiadali, że jeszcze jak był z pierwszą żoną, w hotelu w łóżku czekała na niego śliczna dziewczyna. Bardzo grzecznie ją po prostu wyprosił. Zawsze wolał z kolegami wypić wódkę. Ja, niestety, nie znalazłam w łóżku rozebranego obcego faceta, ale też pewnie grzecznie bym się go pozbyła. – Bo Wasz związek jest taki uczciwy i aż do śmierci? Teraz to już na pewno do śmierci. I jeśli się kłócimy, to właśnie o tę śmierć. Wojtek nie może słuchać, że ktoś umiera albo że my umrzemy. A gdy słyszy, że ktoś popełnił samobójstwo, od razu patrzy na mnie i mówi: „A tobie to imponuje”. Bo nie może mi wybaczyć, że ja się śmierci nie boję. A ostatnio Artur Andrus spytał mnie, czy byłabym w stanie zabić człowieka. Mnie się wydaje, że byłabym. Wojtek powiedział za to, że nigdy. Natomiast ja z zimną krwią zabiłabym tych facetów, co wzięli ze schroniska suczkę i potem jej głowę urwali. Są ludzie, którzy nie zasługują na życie i tyle. – Wierzysz w życie pozagrobowe? Nie, uważam, że śmierć to już po balu. Bardzo bym chciała jednak, żeby istniało, bo spotkałabym tam wszystkie moje pieski. Popatrz, nie pamiętam imion facetów, a przewinęło się ich u mnie sporo, za to imiona psów pamiętam doskonale. I to we właściwej kolejności. Powtarzam za Oscarem Wilde’em, że „im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”. Uważam, że ludzie są źli z natury, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. – A Ty jesteś dobra? Wszyscy mi to wmawiają, ja jednak dobra nie jestem. To moja wada, że jestem mało emocjonalna i nie wzruszam się tak, jak inni. Powiem szczerze, że kiedy umarli moi rodzice, nie płakałam. Było to dla mnie okropne, ale powiedziałam sobie, że tak musiało być i koniec. Zresztą z mamą zawsze się kłóciłyśmy. – Nie jesteś też sentymentalna. Zdecydowanie nie. Nie trzymam listów przewiązanych wstążeczkami ani innych pamiątek. Podchodzę do wszystkiego pragmatycznie. Mama zapisała mi mieszkanie przy Rozbrat, a ja postanowiłam przepisać je na Karolaka, żeby w razie mojego odejścia nie miał problemów ze spadkiem. Wojtek wpadł w szał. Dla mnie oczywiste jest, że sprawy trzeba załatwiać za życia. To tak naturalne, jak narodziny czy śmierć. – Czy jest więc coś, czego się boisz? Myszy. Reaguję na nie histerią, choć wiem, że to idiotyczne. Boję się też kalectwa i zniedołężnienia. A także zakazu palenia nawet we własnych domach. Wtedy dla mnie życie straciłoby sens. I straciłabym nawet poczucie humoru. – Na te myszy reagujesz jak baba. Ale jestem nietypowa. Na ogół kobiety, gdy mężowie pytają, ile to kosztowało, mówią, że było tańsze, niż było. Natomiast ja Karolakowi podaję wyższą cenę. Bo jak powiem, że kosztowało 300 złotych, kazałby oddać to badziewie. A jak powiem, że 800, to jest zadowolony. Kiedy poznałam Karolaka, miałam parę dżinsów i kilka bluzek, dopiero przy nim zaczęłam sobie kupować, bo on się stroił. Ostatnio jednak przymierzyłam okulary przeciwsłoneczne w małym sklepiku przy Silver Screen – normalnie kupuję je ze stojaków na ulicy. Mówię: „No to wezmę”, bo świeciło mocne słońce. „Ile płacę?”. A sprzedawca: „Siedemset złotych”. Zatkało mnie, ale wstydziłam się zrezygnować. Dopiero potem Ola Kwaśniewska powiedziała mi, że to okulary znanej marki Rainbow. Karolak był szczęśliwy.
Beata Ścibakówna i Jan Englert o swojej miłości po 30 latach. „Motyle przerodziły się w przyjaźń”
Dziś Jan Englert obchodzi urodziny — aktor, reżyser, pedagog, od lat jedna z najważniejszych postaci polskiego teatru. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wspólnie z Beatą Ścibakówną udzielili VIVIE! w 2022 roku. Opowiedzieli wtedy o miłości, która dojrzewa razem z ludźmi, o partnerstwie budowanym przez trzy dekady, o córce, pracy, przemijaniu i codzienności, w której — mimo upływu czasu — wciąż trzymają się za ręce.
W numerze VIVA! 6/2022 Beata Ścibakówna i Jan Englert świętowali podwójny jubileusz: 25-lecie magazynu i swoją 26. rocznicę ślubu. Dziś, w urodziny Jana Englerta, przypominamy tę pełną czułości, inteligencji i humoru rozmowę z Beatą Nowicką. Aktorska para opowiadała w niej o tym, jak przez lata zmieniał się ich związek, dlaczego „motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń” i co dziś jest dla nich najważniejsze. On — dawniej profesor i mistrz, dziś z autoironią mówi: „Byłem profesorem, robię za asystenta”. Ona przyznaje, że po 30 latach patrzy na męża już inaczej: spokojniej, dojrzalej, ale nie mniej czule. To rozmowa o miłości, która nie zatrzymała czasu, tylko nauczyła się z nim iść. Beata Ścibakówna i Jan Englert: wywiad dla magazynu VIVA! 6/2022 Gdy w lutym 1997 roku wystąpili na pierwszej okładce VIVY! i udzielili wspólnego wywiadu, byli rok po ślubie. Po raz drugi pojawili się na okładce, celebrując nasze 10-lecie. Na świecie była już ich córka Helenka. Dziś świętujemy razem! My 25 lat istnienia, nasi bohaterowie 26. rocznicę ślubu. Jak się zmieniał ich związek, a jak oni sami? I co znaczą słowa Jana Englerta: „Byłem profesorem, robię za asystenta” i Beaty Ścibakówny: „Teraz patrzę inaczej”? „Fatalista” i „optymistka” w pełnej refleksji, ale też momentami zabawnej rozmowie z Beatą Nowicką. Co jest trudniejsze: granie czy życie? Beata: Życie, zdecydowanie. Do roli można się przygotować, wypróbować różne warianty, pomylić się i poprawić, żeby potem na scenie czy na planie być najlepszym. W życiu człowiek musi poskładać w całość klocki, które są nowe, nieznane. Nigdy nie wie, czy one do siebie pasują. Improwizuje i na bieżąco weryfikuje, co robić dalej. Jan: Nikt z nas nie jest zbudowany z jednego kawałka. Każdy życiorys to pudełko rozrzuconych różnych puzzli, które składa się w jakąś całość albo nie. Ci, którym się składa, są szczęśliwi, pozostali – nie. Ja bym powiedział, że w miarę upływu lat i czasu życie robi się coraz trudniejsze, a granie coraz łatwiejsze, ale towarzyszy mu coraz większy strach. To jest ta sprzeczność. Im większe ma się umiejętności, im więcej człowiek wie o tym zawodzie, tym bardziej się boi. Jak ten ruski żołnierz, który powiedział dyrektorowi cyrku, że skoczy spod kopuły na główkę bez zabezpieczenia. Dyrektor na to: „To niech pan pokaże”. Żołnierz skoczył, leży plackiem, a dyrektor woła: „Panie, ja takiego numeru w życiu nie widziałem! Ile pan chce pieniędzy?”. „Nie chcę żadnych pieniędzy”. „Ale dlaczego?”. „Nie wiedziałem, że tak boli”. W młodości jest coś takiego, że skaczemy bez zabezpieczenia na główkę, nie sprawdzając, czy w basenie jest woda. Potem zbieramy doświadczenia. – Stanisław Radwan słynący z poczucia humoru powiedział mi kiedyś: „Nie wierzę ludziom, którzy od rana do wieczora stoją na straży intelektualnego koturnu i nie potrafią zabawić się w życie”. Jan: To bardzo piękny szlagwort, ale czy życie to zabawa? Życie to jest bezustanna walka! Oczywiście trzeba je też kochać. Ani Beata, ani ja nie jesteśmy… Beata: …destrukcyjni. Dla nas zawsze szklanka jest do połowy pełna. Wręcz uciekamy od ludzi, którzy narzekają. Jestem optymistką. Jan: Ja byłem zawsze entuzjastą, teraz zacząłem być sceptykiem. Beata: Sarkastycznym… Jan: Jestem dziadersem, stłamsił mnie internet. Śmietnik, w którym nie ma segregacji śmieci. We własnym koszu oddzielam plastik, papier, szkło, bio… W internecie wszystko jest wymieszane, oślizgłe. Nawet jak chcę wyjąć coś wartościowego, to i tak jest upaćkane. Zdaję sobie sprawę, że nie ma od tego ucieczki. Druk, wynalazek Gutenberga, też był rewolucją dla świata, ale zanim się z nim oswoiliśmy i stał się dobrem publicznym, minęły dwa wieki. Internet nadał światu tempo, które jest dla ludzi zabójcze. Czasami mam uczucie, że to nie ja, tylko ktoś gra mną w grze komputerowej. Beata: Ja czytam przez internet „Wyborczą”, uczę się angielskiego, w dowolnej chwili mogę sprawdzić każdą informację. Patrzę na internet mniej krytycznie, doceniam jego możliwości. – Podobnie jak ja. Może to różnica pokoleniowa? Od 20 lat jest Pan kapitanem okrętu o nazwie Teatr Narodowy, Pani rządzi w domu. Beata: Dom zawsze był na moich barkach. Tutaj większość rzeczy zależy ode mnie: remont, przeprowadzka, wymiana opon w samochodzie, ubezpieczenia, wszelkie pisma urzędowe, wizyty u lekarza, wakacje… ja to ogarniam. Mąż mówi o mnie, że jestem ministrem gospodarki, planowania, finansów, turystyki… Do męża dożywotnio należy ministerstwo kultury. Tam on rządzi. – Od początku oddał Pan żonie władzę? Jan: Na początku niczego się nie oddaje. To się odbywało stopniowo. Trochę dawałem, a trochę sama brała. Zawsze tak jest. Dobre małżeństwo opiera się na równowadze między braniem a dawaniem. Beata: Myślę, że to przyszło naturalnie. Jestem pedantką, lubię mieć wszystko pod kontrolą, zapięte na ostatni guzik. Kiedy świat wokół jest poukładany, ja czuję się uporządkowana wewnętrznie. Nie znoszę chaosu. Oczywiście czasami ta odpowiedzialność mnie przerasta, chciałabym, żeby ktoś mi pomógł. Jan: Od młodości wolałem postawić piwo sąsiadowi, żeby zreperował za mnie. Nie miałem ani takiej smykałki, ani potrzeby. Zresztą nigdy nie miałem materialnych potrzeb. Mnie w ogóle nie interesowały pieniądze, samochody… Gdyby nie kobiety, nie miałbym nic. Beata: Potwierdzam. Ja kupuję nasze samochody. Jan: Jeśli byłem kolekcjonerem, to raczej kolekcjonerem ludzi. Nawet w wyjazdach zagranicznych łapałem się na tym, że najbardziej fascynują mnie ludzie. Mało tego, uważam, że kobiety to lepszy gatunek człowieka. Mężczyzna jest w gruncie rzeczy wyciosany z kawałka drewna, czasem powstaje z tego jakaś rzeźba, czasem nie. Kobiety są dużo ciekawsze. Zobacz też: Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par – Podoba mi się to wyznanie… Wciąż patrzy Pani na męża tym samym wzrokiem? Beata: Nasz związek ewoluował. My się zmienialiśmy. Zostaliśmy parą 30 lat temu. Przestałam być studentką Jana Englerta, ale to wciąż był mój profesor, rektor, potem dyrektor. Mój mistrz. Mąż zawsze był człowiekiem na piedestale, autorytetem. Patrzyłam na niego oczami zakochanej dziewczyny, ale też oczami moich koleżanek, które były zafascynowane błękitnymi, przezroczystymi oczami Jana Englerta. Oczami, które nicowały człowieka na drugą stronę. Teraz patrzę inaczej. Nie można 30 lat pozostać w stanie euforycznego zakochania. Wiele razem przeżyliśmy. Odkryliśmy siebie, te dobre i te gorsze strony. Wiemy, czego się po sobie spodziewać. Na początku wszystko było niewiadomą. „Żyłam chwilą” – parafrazując księdza Twardowskiego. Nie myślałam o tym, co będzie. Niczego nie oczekiwałam i niczego nie wymuszałam. – Trzy lata po pierwszej okładce VIVY! na świecie pojawiła się Helenka. Była dopełnieniem tej miłości? Beata: Była! Miałam 32 lata. Wiele rzeczy już przeżyłam, zapracowałam na swoje nazwisko, zwiedziłam kawał świata, miałam wspaniałego męża. Byłam szczęśliwa. To był ten moment. Dopełnienie. Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert – Dziś Helena jest piękną, utalentowaną 22-latką. Zresztą poszła w ślady rodziców. Dostała się na prestiżową uczelnię New York University Tisch School of the Arts. Beata: Studiowała tam rok. W pandemii wróciła do Polski ostatnim samolotem i już została. Jan: Zdając na ten ekskluzywny wydział, udowodniła sobie i wszystkim dookoła, że sama potrafi. Nikt nie powie, że tatuś jej coś załatwił. Dotknęła nosem tamtego świata, zobaczyła, jak on wygląda, ale wróciła i zdała egzamin na drugi rok na Miodową. Po roku spędzonym w Stanach miała już inną perspektywę. Myślę, że zawód, który uprawiamy, zależy od tego, czego od niego chcemy. Czy frajdę daje nam samo tworzenie, przełamywanie własnych braków, czy szukanie łatwej popularności. Obu tym wyborom musi towarzyszyć drobiazg: szczęście. Najkrótsza definicja szczęścia w naszym zawodzie: znaleźć się we właściwym czasie, miejscu i towarzystwie. Tego człowiek nie wymyśli, to musi się zdarzyć. Oczywiście można temu pomóc. – Jak? Jan: Szukając. Nie czekając, aż samo przyjdzie. Każdy człowiek, przynajmniej ten inteligentny, szuka mistrza. Choćby po to, by go wyssać i wyrzucić. Tłumaczę studentom, że w tym zawodzie podglądanie to połowa sukcesu. – Myślę, że oboje jesteście dla córki mistrzami, nawet jeśli – na razie – nie przyzna tego głośno. Macie Państwo rodzicielski odruch, żeby uchronić ją przed klęskami tego zawodu? Beata: Helena jest silna. Dla niej ważny był ten rok w Nowym Jorku. Po lockdownach powiedziała: „Kocham was bardzo, ale nie mogę z wami mieszkać”. I wyprowadziła się. Nie mieszka z nami już dwa lata. Spędzamy wiele czasu razem, ale żyje samodzielnie. Jan: Wszystko, co mogliśmy, już zrobiliśmy. Z mojego punktu widzenia nie powinniśmy teraz zdewaluować tego, cośmy dali. Studiowanie w szkole teatralnej wymaga skupienia się na sobie. Jeśli chce się tworzyć w tym zawodzie, człowiek jest cały czas pod presją. Jak zaczynałem uczyć, mówiłem: „Najpierw praca, potem talent, na końcu szczęście”. A teraz mówię: „Najpierw szczęście, potem praca, a na końcu talent”. – Brutalne, ale pewnie prawdziwe. W końcu wykształcił Pan kilka aktorskich pokoleń. Helena ma szczęście? Jan: To się okaże. Jeszcze nic takiego nie zrobiła, żeby o niej mówiono. Pewnie gdyby do dziś grała w „Barwach szczęścia”, dla 40 procent elektoratu byłaby gwiazdą. Pamiętam momenty na wakacjach w Juracie, kiedy szliśmy we dwójkę i do niej biegli po autograf. Beata: Często ktoś mnie prosił, żebym zrobiła mu zdjęcia z Heleną. Jan: Popularność jest niezależna od umiejętności. To kwestia częstych wizyt w domach, a nie jakości. – Jak się żyje z mężczyzną, który… Beata: …cały czas mówi? (śmiech). – I do tego ma tak silną osobowość. Beata: Ale ja też jestem silna. Jan: Potwierdzam. Obydwoje jesteśmy spod znaku Byka. Beata jest bardziej Byk niż ja. Ja jestem byczek Fernando, wąchałbym kwiaty i to by mi wystarczyło. Beata: Mój mąż bardzo lubi przyrodę. Woli pojechać i oglądać Wielki Kanion rzeki Kolorado niż obrazy w galerii. Chyba nigdy o tym nie mówiłeś? Jan: Bo to steruje w kierunku prymitywnego oglądu świata, atawizmu zwierzęcego: kwiatki, łączka, drzewa. Ale rzeczywiście gdybym miał wybierać pomiędzy parkiem a muzeum, wybiorę przyrodę. Beata: Mąż zna się na grzybach, roślinach, ptakach. Nikt już nie ma dzisiaj takiej wiedzy! Jan: Czasami udaję, że wiem. Beata: Owszem, ale ja to od razu sprawdzam i bardzo rzadko się mylisz. A wracając do siły… Często grałam twarde, uparte kobiety. Kiedyś przy kasie w supermarkecie pani spojrzała na mnie i wykrzyknęła: „To pani?! Jak mój mąż panią nienawidzi!”. „Dlaczego?!”. „Bo pani grała w takim serialu i była okropna i zła”. „To proszę pozdrowić męża” – szybko zapłaciłam i odeszłam. Jan: Muszę powiedzieć, że jeśli moja żona coś sobie zaplanuje, to musi naprawdę nastąpić katastrofa, żeby tego nie zrealizowała. Beata: A plany mam rozległe… – Tak myślałam… Beata: W tym zawodzie niestety nie wszystko zależy ode mnie. To mnie najbardziej uwiera, ale jakoś sobie radzę. W pandemii zaczęłam dwa kolejne projekty, oba zostały wstrzymane. Poza spektaklami w teatrze nie zagrałam w żadnym filmie ani serialu, nie narzekam, opisuję moją rzeczywistość. Jan: Żona wyprodukowała przedstawienie „Oszuści”, ale pierwszy lockdown trafił się trzy dni przed premierą. Uderzenie było nie tylko od strony artystycznej, ale również finansowej, bo zaryzykowała swoje pieniądze. To przedstawienie do dziś jest grane. W pandemii po raz pierwszy w życiu zostałem zmuszony być złym kapitanem okrętu, który każe wiosłować galernikom. Zawsze miałem dużo empatii, tolerancji, a wtedy byłem dość bezwzględny, bo wiedziałem, że nie wolno odpuścić pracy zespołowej. Potwornie stresująca sytuacja. Nie mogłem pojąć, że lęk przed chorobą czy przed śmiercią może zatrzymać moje intelektualne czy artystyczne prace. Widziałem, jak tonęły wielkie teatralne okręty. Nie chciałem dopuścić do śmierci zespołu. Jestem zdania Fredry, który napisał: „Nie strach umrzeć, strach umierać”. Od początku się nie poddawałem. Nawet negatywnym myślom. Beata nie jest z mojego pokolenia, ale jak kiedyś złamała rękę o 16, o 19 w gipsie grała przedstawienie. – Wielki artysta bywa znośny czy nieznośny na wakacjach? Beata: Jest wspaniale! Uwielbiamy razem wyjeżdżać. Ja leżę na leżaku pod parasolem i czytam książkę, a mąż chodzi po grajdołach i rozmawia ze znajomymi. Gramy w tenisa, chodzimy na długie spacery. Jak Helena była mała, bawił się z dziećmi na plaży, organizował im różne atrakcje. Przez lata nie widziałam, żeby leżał na plaży. Jan: Pozycja leżąca była dla mnie destrukcyjna. Ale to mi powoli mija… Beata: Ja lubię nowe miejsca, lubię odkrywać, poznawać… Jan: …a ja lubię wracać w te same miejsca, patrzeć, jak się zmieniają. Do Juraty jeżdżę od 1981 roku. Każdego roku. To już 41 lat! Tam najlepiej odpoczywam. Ale ostatnio żona wywlokła mnie na Gran Canarię i się zachwyciłem. Teraz, kiedy ona chce jechać… Beata: …na przykład na Maderę… Jan: …protestuję: „Ale po co?! Jedźmy na te Kanary, będziemy się tam bardzo dobrze czuli”. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa – Jerzy Pilch pisał: „Wszystko jedno, czy ma się przed sobą 10 lat, rok czy tydzień. Zawsze ma się przed sobą wszystko”. Jan: Bardzo chciałbym, żeby to była prawda. A z nowej sztuki, którą gramy, mogę zacytować: „Gdyby to ode mnie zależało, ja bym w życiu nie umarł. To jest poniżające”. Beata: „Baron Munchausen dla dorosłych” Macieja Wojtyszki. Ja uważam, że wszystko jest przed nami. Przede mną na pewno. Jan: Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Bez męki, pyk i do widzenia. Piękne. Byle jeszcze nie dzisiaj. Żeby to jeszcze potrwało. Ale trwanie ma sens wtedy, kiedy człowiek rzeczywiście ma coś do zrobienia. Beata: Wczoraj oglądałyśmy z Helą film norweski „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera z Renate Reinsve, która otrzymała za tę rolę Złotą Palmę w Cannes. Para bohaterów bardzo się kochała, ale ona od niego odeszła. Spotkali się po latach, on był ciężko chory na raka i żył przeszłością, słuchał muzyki z tamtych czasów, wspominał dawne lata. W pewnym momencie mówi do niej: „To nie jest nostalgia. To jest strach przed śmiercią. Nie mam już nic przed sobą, dlatego wracam do tego, co było”. Jan: To znaczy, że ja jeszcze nie umieram. Beata: Nie! Bo nie wracasz pamięcią do przeszłości, tylko rozwijasz to, co stworzyłeś, dalej tworzysz, odkrywasz nowe… Jan: Powtarzam się. Na pewno nasze spotkanie zmieniło mnie bardzo, co do tego nie mam wątpliwości. Bardzo często partnerstwo, miłość, udana czy nieudana, powoduje zmianę charakteru, postrzegania świata. Mimo że w gruncie rzeczy jestem fatalistą, nie wierzę, że wszystko jest do końca zapisane. Parki nie trzymają jednej nitki, tylko kilkanaście, a nawet mówią: „Tej nie bierz!”. A on wziął, idiota! Więc jakiś wybór mamy, ale ograniczony. Możemy czegoś nie zrobić, tylko że w momencie wybierania najczęściej się nad tym nie zastanawiamy. – Dziś inaczej patrzy Pan na żonę niż 25 lat temu, podczas tamtego spotkania? Jan: Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy… Beata: Ja jestem za Pilchem, że wszystko przed nami, a na pewno bardzo wiele. Mamy mnóstwo planów: premiery, wyjazdy, spotkania, koniec remontu. Moje cele są długoterminowe. Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!
Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke o kryzysach, rozstaniach i miłości. „Ten balonik emocji w końcu pękł”
Dziś Hanna Żudziewicz jest już nie tylko ikoną „Tańca z gwiazdami”, ale także jego nową rekordzistką. Po trzeciej Kryształowej Kuli — zdobytej u boku Gamou Falla — wracamy do wyjątkowego wywiadu, którego wraz z Jackiem Jeschke udzielili Vivie! w numerze 12/2024. To szczera opowieść o miłości, która narodziła się z rywalizacji i przetrwała największe życiowe próby.
W rozmowie z Vivą! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke po raz pierwszy tak szczerze opowiedzieli o kulisach swojej relacji — od trudnych początków i emocjonalnych rozstań po moment, w którym zrozumieli, że są dla siebie stworzeni. Wspominali lata podporządkowane tańcowi, presję sukcesu, samotność i dojrzewanie do miłości, która zrodziła się z przyjaźni i wzajemnego zrozumienia. Dziś, gdy Hanna świętuje kolejny triumf w „Tańcu z gwiazdami”, jeszcze mocniej wybrzmiewają ich słowa o tym, że największym zwycięstwem nie są medale ani Kryształowe Kule, lecz rodzina i życie, które wspólnie zbudowali. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke: wywiad dla magazynu VIVA! Najpierw połączył ich taniec, a potem… podzielił. Mimo rozłąki i innych przeciwności losu Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke przekonali się, że są sobie przeznaczeni. Jak rodziła się ich miłość, co czuli, gdy zostali rodzicami i gdy we Włoszech składali ślubną przysięgę, w intymnej rozmowie opowiedzieli Oldze Figaszewskiej. Wytańczyliście sobie miłość. A wszystko zaczęło się… Hanna: …od rywalizacji. Jacek: Na początku nie było kolorowo. Tańczyliśmy zawodowo z innymi partnerami. Przy okazji wciąż siebie obserwowaliśmy. Hanna: Byliśmy skupieni na pasji i tylko to się liczyło. Chcieliśmy zbudować swoją pozycję. Taniec był dla nas całym światem, żyliśmy nim od dziecka. Po szkole od razu pędziliśmy na wielogodzinne treningi. Jacek: To wypełniało nam cały wolny czas. W pewnym momencie los popchnął nas ku sobie. Szukałem pary, bo przestałem tańczyć z partnerką, z którą miałem bardzo dobre wyniki. Hania też odnosiła spore sukcesy, ale z kimś innym. Nasi trenerzy i rodzice robili pewne podchody, żebyśmy połączyli siły. Hanna: Dla mnie była to wielka rewolucja. Miałam 18 lat, zakończyłam współpracę z poprzednim partnerem. Musiałam przenieść się do Warszawy, gdzie nikogo nie znałam. Wiedziałam, że w parze z Jackiem będziemy się rozwijać i osiągać najwyższe szczyty. – Rozumiem, że nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Jacek: Skąd! Powiem więcej, gdy zaczynaliśmy ze sobą tańczyć, nie pałaliśmy do siebie zbytnią sympatią. Hanna: Ale też nie myśleliśmy o sobie źle (śmiech). Po prostu ciężko nam było się dogadać. Uważaliśmy, że to wyniki decydują o naszym szczęściu, a zła passa na parkiecie mocno oddziaływała na naszą relację. Jacek: Do tego dochodziła presja wyniku, którą przy okazji sami na siebie nakładaliśmy. Podróże, szkolenia, treningi ze światowymi gwiazdami, wynajem mieszkania. Taniec to naprawdę droga dyscyplina, o czym nie mówi się zbyt wiele. Gdy wygrywaliśmy turniej, otrzymywaliśmy co prawda nagrody pieniężne, ale one nie wystarczały na pokrycie kosztów. Hanna: Razem mieliśmy wyniki, o których wielu tancerzy mogło tylko pomarzyć. Zanim ukończyliśmy 21 lat, wygraliśmy największe światowe turnieje, a byliśmy świeżo po maturze. O takich osobach w środowisku tancerzy jest głośno. Jednak gdy powija się im noga, mówi się jeszcze głośniej. W codziennym pędzie nie zauważaliśmy siebie i nie chcieliśmy się poznać. Wyładowywaliśmy na sobie negatywne emocje, bo cały czas spędzaliśmy razem. Nie mieliśmy obok coacha, który pomógłby nam w pracy nad sobą, poradził, jak uporać się z presją. W końcu ten balonik z emocjami pękł z hukiem. Jedno niepowodzenie podczas turnieju zakończyło naszą współpracę. – Rozłąka pozwoliła Wam zrozumieć, że tak naprawdę razem stanowiliście duet idealny? Jacek: To przyszło z czasem. Rozjechaliśmy się po świecie. Długo mieszkałem w Moskwie i choć tanecznie obracałem się w najlepszych kręgach, rozwijałem się zawodowo, to nie wspominam tego okresu najlepiej. Tęskniłem za Polską i bliskimi. Hanna: Ja wyjechałam do Rumunii, a do domu przyjeżdżałam maksymalnie dwa razy w roku. Uczucie samotności było dojmujące. Nie było przy mnie osoby, która otoczyłaby mnie opieką, więc musiałam szybko dorosnąć. Dojrzeliśmy z Jackiem życiowo, zmieniliśmy perspektywę. Ale tak naprawdę dopiero po powrocie do kraju połączyło nas coś więcej. – Wiem, że „Taniec z Gwiazdami” wiele zmienił w Waszym życiu i znów Was do siebie zbliżył. Hanna: Można tak powiedzieć. Program był powodem, dla którego wróciłam do Polski, jednak sądzę, że to było przeznaczenie. Gdy byłam jeszcze za granicą, poprosiłam tatę, żeby wynajął mi mieszkanie. Traf chciał, że znalazł przytulne miejsce w tym samym bloku, w którym mieszkał… Jacek. Tata przecież nie mógł tego wiedzieć. Jacek: I pewnego dnia spotkaliśmy się na parterze. W końcu zaproponowałem, że moglibyśmy znów zacząć razem tańczyć, ale Hania trochę kazała mi na siebie czekać (śmiech), bo cały czas wypełniał jej program. Hanna: Świat tańca towarzyskiego jest bardzo hermetyczny i nie patrzy przychylnie na tych, którzy pojawiają się w telewizji. Skoro nie ma cię na turniejach, to znaczy, że już nie tańczysz. Nie chciałam rezygnować z wyników, które wcześniej osiągaliśmy. Myślałam, że szybko odpadnę z „Tańca z Gwiazdami” i wtedy będę mogła zająć się treningami. Ale tańczyłam jeszcze przez półtora miesiąca. Jacek: Była cały czas zagrożona, ale nie odpadała. Byłem załamany (śmiech). – Trochę się naczekałeś, ale w końcu udało Wam się spotkać. Hanna: Poszliśmy na pierwszą wspólną próbę po tak długiej przerwie, zaczęliśmy tańczyć i to było… cudowne! Doskonale wyczuliśmy nasze ciała i coś kliknęło. Zaczęliśmy tańczyć. Ale wtedy jeszcze nie patrzyłam na Jacka jak na przyszłego ojca moich dzieci (śmiech). Często też dawaliśmy sobie rady w sprawach sercowych. Jacek: Potem występowaliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. To był dodatkowy zastrzyk gotówki, który przeznaczaliśmy na szkolenia. Pamiętam, że właśnie podczas programu coś zaczęło się między nami zmieniać. Mieliśmy wspólny świat, podobne problemy. Trudne sytuacje bardzo nas do siebie zbliżały. Hanna: Nasza miłość zaczęła się od przyjaźni i to jest w naszej relacji najcenniejsze. Oprócz Jacka nikt nie wiedział, przez co przeszłam w życiu, ile poświęciłam dla tańca. W poprzednich związkach miałam świadomość, że ta druga osoba nawet nie chce mnie zrozumieć. Z Jackiem nie musimy pewnych rzeczy mówić, wystarczy gest i jedno spojrzenie. On wtedy wszystko wie. Dlatego od 10 lat jesteśmy nierozłączni. Jacek: Doskonale się znamy i w wielu kwestiach jesteśmy do siebie podobni. Hanna: Wiem, że Jacek nigdy mnie nie zrani, że chce jak najlepiej dla naszej córki, ceni naszą miłość i dom, który tworzymy. Dzięki temu, że znamy się od lat, doskonale wiemy, czego się po sobie spodziewać. – Po prostu byliście sobie pisani. Idealnie się dopełniacie. Czego uczycie się od siebie nawzajem? Hanna: Bywam wybuchowa, bardzo się niecierpliwię. Najchętniej chciałabym zrealizować każdy pomysł od razu. Jacek uczy mnie cierpliwości, działa na mnie uspokajająco, wręcz kojąco. Bardzo mi imponuje swoją dojrzałością. Jacek: Ale Hania czasami uważa, że trzeba się pokłócić, żeby porozmawiać o emocjach (śmiech). Hanna: To prawda, lubię komunikować wprost swoje uczucia. Najważniejsze, że czuję się przy tobie stabilnie i bezpiecznie. Może teraz ty powiesz o mnie coś miłego? Jacek: (śmiech) Hania nauczyła mnie okazywania miłości i otwartości w związku. Że ważne są drobne gesty, uśmiech, przytulenie. A przede wszystkim czas spędzany razem. Większość par się rozpada, gdy zaczyna się rodzinne życie. Pandemia zweryfikowała wiele związków, a nas to umocniło i dowiodło, że w każdej sytuacji razem świetnie współgramy. Hanna: Wtedy też zupełnie inaczej spojrzeliśmy na wspólne życie. Zdaliśmy sobie sprawę, że taniec jest naszą pasją i pracą, ale to my oraz to, co razem tworzymy, jest najważniejsze – nasza rodzina. Uważam, że jestem teraz w najszczęśliwszym momencie życia. Nie dał mi tego nigdy żaden turniej, żadna wygrana. Kiedyś też nie umiałam w pełni doceniać tego, co mam. Teraz odrobiłam tę lekcję. Czytaj też: Jacek Jeschke opublikował poruszający wpis. "Ten finał znaczy dla nas więcej, niż potrafimy opisać" – Jacku, co cenisz w Hani? Jacek: Najbardziej to, jaką jest mamą dla Róży. O tym, że zostaniemy rodzicami, dowiedziałem się w Walencji. To było dla nas coś niesamowitego. A gdy Hania przekazała mi tę wiadomość, popłakałem się ze szczęścia. Kiedy Róża pojawiła się na świecie, obserwowałem Hanię, jak wspaniale odnajduje się w macierzyństwie. Jest kochająca, opiekuńcza, rozczula mnie… Aż chciałoby się znów powiększyć rodzinę. – Widzę to spojrzenie Hani. W tej kwestii macie odmienne zdania? Hanna: To bardzo odpowiedzialna decyzja. Jako sportowcy wchodzimy we wszystko na sto procent. Macierzyństwo mnie uszczęśliwia, ale wiem, że drugie dziecko bardzo by mnie pochłonęło. Może to egoistyczne, jednak boję się, że w pewnym momencie zatraciłabym siebie. Nie wiem, czy byłabym dobrą mamą i partnerką. Pewnie, gdyby okazało się, że jestem w ciąży, byłabym zachwycona. Przed narodzinami Róży bardzo się bałam. Nie wiedziałam, co mnie czeka, a w dodatku długo nie miałam instynktu macierzyńskiego. Dopiero gdy po porodzie trzymałam Różę w ramionach, dotarło do mnie, że zmienia się całe życie. Zalała mnie fala miłości. Jacek: Poświęcamy Róży cały swój czas i cieszymy się każdą chwilą. Dni zbyt szybko mijają, a zanim się obejrzymy, będzie już duża i wyfrunie z domu. Hanna: Nie wyobrażamy sobie życia bez niej. Jacek: Uczy nas cieszyć się z małych rzeczy. Przy niej zapominasz o wszystkich problemach, zwłaszcza wtedy, gdy biegnie do ciebie mała istota, brudna po całym dniu zabawy na placu zabaw, i przytula się całą sobą. – Stała się najważniejszym spoiwem Waszej rodziny. To prawdziwy promyczek. Macie ogromne szczęście! Hanna: Doświadczamy go każdego dnia. Narodziny dziecka zmieniają wszystko. Poczułam, że bardziej niż kiedykolwiek jesteśmy jednością. Jacek: Wiele osób zachwyca się tym, że Róża cały czas się uśmiecha, jest radosna, świetnie się rozwija. To uosobienie szczęścia. Hanna: Ale ona taka się nie urodziła. Wyrasta otoczona miłością i widzi, jak my okazujemy sobie uczucia. Jest wrażliwa, mądra i troskliwa. Rozczula mnie, jak opiekuje się naszym pieskiem Hachim. – I już nieźle tańczy! Hanna: Jeśli wybierze w przyszłości taniec, nie będziemy protestować, choć chcielibyśmy, żeby poznała inne pasje, zanim wybierze swoją drogę. Na pewno będziemy ją wspierać! – Zaręczyliście się we włoskim Portofino, w Warszawie wzięliście ślub cywilny. Znów wróciliście do Włoch, by stanąć przed ołtarzem. To było Wasze marzenie? Hania: Włochy darzymy ogromnym sentymentem. Co ciekawe, Róża już trzy razy była w okolicach Ligurii. Ale to Jacek wpadł na pomysł, by właśnie tam odbył się nasz ślub kościelny. Jacek: I nikt nie wierzy w moją duszę romantyka (śmiech). We Włoszech spędzaliśmy sporo czasu na turniejach, pokochaliśmy tę kulturę. Pomyślałem, że to idealne miejsce na oświadczyny. W dodatku w tym samym czasie dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzicami. To była pełnia szczęścia, a przy okazji zrobiła się z tego piękna klamra. – Podobno przygotowania do ślubu to obok remontu i wspólnej podróży prawdziwy egzamin dla par. Daliście radę! Hanna: Kłótni nie było (śmiech). Ale bardzo się stresowałam, czy wszystko będzie dobrze, czy wszyscy dojadą. Jeszcze przed wyjazdem dogrywaliśmy ostatnie przymiarki, odbierałam dodatki. Wybrałam dwie piękne suknie ślubne, ale to Róża prezentowała się jak księżniczka. Jacek: A ja miałem w sobie duży spokój i trochę usunąłem się w cień, żeby niczego nie popsuć (śmiech). Hanna: Śmialiśmy się, że dla Jacka to, co zastał na miejscu, było prawdziwą niespodzianką! Jacek: Wiedziałem, że wszystko perfekcyjnie zorganizujesz. To był nasz dzień i niezależnie od tego, co by się wydarzyło, i tak byłby najpiękniejszy. Wszystkie zobowiązania, które były po mojej stronie, wypełniłem. Zresztą miejsce ślubu wybieraliśmy razem, a długo szukaliśmy tego idealnego. Czytaj też: Po wygranej w "Tańcu z Gwiazdami" zwrócił się do partnerki. To, co powiedział ze sceny, poruszyło widzów – Łatwo Wam było dogadać się z Włochami? Hanna: W pewnym momencie zaczęliśmy wątpić, że się uda. W końcu trafiliśmy na miejsce, gdzie zrealizowali naszą wizję. Ślub braliśmy w pięknej wilii w Savonie. Postawiliśmy na włoskie dania i lokalny zespół. Jacek: Świętowaliśmy trzy dni! Było pięknie. Hanna: Chyba najbardziej udzielało nam się wzruszenie bliskich. – Tanecznym krokiem idziecie przez życie. A do Waszego pierwszego tańca powstała specjalna choreografia? Hanna: Trochę już się natańczyliśmy w życiu (śmiech). Jacek: Kroki nie były ważne. Daliśmy się ponieść chwili. Hanna: Ten taniec był jedyny i niepowtarzalny – był opowieścią o naszym życiu. Całość budowały spojrzenie i dotyk. W końcu nikt nas nie oceniał, byliśmy tylko my dwoje… – Jaka jest Wasza recepta na udany związek? Hanna: Wydaje mi się, że ona nie istnieje. Wciąż się siebie uczymy, słuchamy swoich potrzeb, troszczymy się o siebie. Jacek: Ile związków, tyle cennych rad. Każdy powinien znaleźć własny złoty środek. Nas zjednoczyły sukcesy, ale przede wszystkim trudne chwile. Wyznajemy jedną zasadę: zawsze się wspieramy, a nie wpędzamy w kompleksy i nie rywalizujemy ze sobą. Hanna: Gdy jedno upada, drugie stara się je podnieść. Ale ogromną rolę w tym, jak patrzymy na swój związek i w jaki sposób budujemy nasze małżeństwo, odgrywają nasi rodzice. To oni są dla nas wzorem, bo od lat trwają u swojego boku. Tę miłość wynieśliśmy z domu, dlatego wierzę, że uda się nam stworzyć równie wspaniałe małżeństwo. Czytaj też: TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..."
Magda Mołek świętuje 50. urodziny. „Nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!
Magda Mołek kończy 50 lat i – jak sama mówi – nie zaczyna nowego życia, tylko odważniej przeżywa to, które już ma. W szczerej rozmowie opowiada o zmianach, które przyniosły jej spokój, o odwadze do sięgania po marzenia i o tym, dlaczego dziś bardziej słucha niż patrzy.
Z okazji 50. urodzin Magdy Mołek wracamy do jej poruszającej rozmowy z Beatą Nowicką opublikowanej w magazynie VIVA! (3/2025). To wyjątkowy moment, by jeszcze raz wsłuchać się w jej słowa – pełne refleksji, odwagi i spokoju, który przychodzi z czasem. Dziś, bogatsza o kolejne doświadczenia, Mołek opowiada o swoim życiu nie jako o nowym rozdziale, lecz o tej samej historii widzianej z większą świadomością – historii kobiety, która nie przestaje szukać, próbować i iść własną drogą. Magda Mołek: wywiad dla magazynu VIVA! 3/2025 Wiele przeżyła. Ale potrafi walczyć. Miała 19 lat, gdy wyjechała z Legnicy w świat. Dziś ma 49, jest dużo bardziej świadoma, odważna. Ale też spokojna. „Przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę”, mówi rozbrajająco. Magda Mołek w intymnej rozmowie z Beatą Nowicką. Jutro walentynki, imprezujesz? Magda Mołek: (śmiech). Tańczę. Teraz moje życie to taniec… – Zapraszając Cię do tej rozmowy, powiedziałam: „Nowy rozdział, nowe życie, nowa Ty”. Odpowiedziałaś: „Nie nowa ja i nie nowe życie”. Bo to cały czas ta sama ja, ale fakt, patrzę na siebie inaczej, jestem dużo bardziej świadoma, sprawcza, odważna. Ale też spokojna. Rozmawiamy w magicznym dla mnie roku. Zawsze dzwonisz w momentach dla mnie przełomowych, a teraz mija 30 lat, odkąd zaczęłam pracować w telewizji. Dwadzieścia lat temu poprowadziłam „Taniec z Gwiazdami”, w którym teraz wystąpię jako uczestniczka. Pięć lat temu odeszłam z telewizji i założyłam swój kanał z rozmowami na YouTubie W MOIM STYLU. To dla mnie cały czas to samo życie, tylko w nowej odsłonie. Na Instagramie napisałam, że decyzja o udziale w „Tańcu z Gwiazdami” była szalona, bo jednak ja nie kojarzę się z dezynwolturą… – …ale? Mam 49 lat i świadomość, że jak nie teraz, to kiedy? Możemy sobie powtarzać, że PESEL to tylko zbiór liczb, ale nie cofniemy czasu. Przeszłość już się wydarzyła, ale jeszcze mnóstwo przede mną. Stawiam na to, co będzie. Wyciągam schowane głęboko potrzeby i marzenia. Nie poddaję się, rozważnie wybieram to, co chcę przeżyć. Wciąż mam ogromny apetyt na życie i odwagę do realizacji tego, co mi w duszy gra. – Odwagi nigdy Ci nie brakowało. Różnie bywało. Ale pierwszym momentem, gdy zaryzykowałam wszystko, była wyprowadzka z bezpiecznego domu, miałam wtedy 19 lat. To dopiero była dezynwoltura – przenieść się z Legnicy do Wrocławia i zacząć pracę w nieznanym miejscu. Nie byłam przebojowa. Nie miałam pojęcia, na czym polega dziennikarstwo, ale pragnęłam przygody. Ktoś mi uchylał drzwi i mówił: „Chodź, zobaczysz, jak tu jest”, a ja – bach, wchodziłam. Bez lęku, z ciekawością, ufnością. Mam w sobie wszystkie moje „ja”. Pięć lat temu rozstałam się z telewizją, żeby poszukać swojego miejsca w świecie. Bałam się jak diabli, nie wiedziałam, co mnie tam czeka. A jednak zaryzykowałam. Rzadko mi się zdarza to mówić, ale z tej decyzji dziś jestem bardzo dumna. Ktoś mnie zapytał, czy w „Tańcu z Gwiazdami” nie boję się ocen: jury, publiczności, internetu. – Co odpowiedziałaś? Nie boję się. Przecież całe moje życie toczyło się pod ostrzałem: ocen, opinii, komentarzy. Zawsze innych „widzimy” przez swój pryzmat, to naturalne. Ocena to tylko czyjaś interpretacja. Moje życie jest moje. Teraz mam taki czas, że uwalniam się od różnych krępujących ograniczeń. Dziś rano przypomniałam sobie – modne kiedyś – hasło: „Popraw swoją koronę i idź dalej”. Parę miesięcy temu miałam okazję poznać Miss Polonia miłościwie nam panującą i spełnić marzenie z dzieciństwa – przymierzyłam koronę. – Poczułaś się po królewsku? Nawet nie byłam w stanie porządnie jej założyć (śmiech). Jest bardzo ciężka, zjechała mi na czoło i wyglądałam jak wojowniczka. Brakowało mi tylko dzidy w ręce… Korona do mnie nie pasuje. Gdy byłam małą dziewczynką z Legnicy, miałam dwa marzenia: być panią z telewizji albo Miss Świata. Zostałam „panią z telewizji”, ale tylko w wymiarze zawodowym. Pamiętam, skąd jestem. Dużo wiem o życiu i z tego czerpię siłę. – Pierwsza wstajesz? Pierwsza wstaję, ostatnia się kładę. Znam niewiele kobiet, które wstają drugie. – Bo niewiele ich jest. Czy przy dwóch synach w wieku szkolnym, masz czas zaglądać do lustra? Nie mam na to czasu. Te poranki to świat związany ze szkołą, domowymi obowiązkami i pracą. Kawa jest święta. Odkąd tańczę, uczę się nowej rzeczywistości, może wkrótce będę jadła wysokobiałkowe śniadania… Więc nie zaglądam do lustra, ale też go nie unikam. Lubię czasami spojrzeć sobie w oczy i zastanowić się, jak się dzisiaj czuję. Jaka jestem? Czy to, co widzę, jest prawdą o mnie? Bywałam w życiu smutna, zmęczona, rozgoryczona, rozczarowana. Radosna i szczęśliwa. Teraz uczę się nie zanurzać w emocje ani euforycznie, ani desperacko. Mariusz Szczygieł w wywiadzie na moim kanale powiedział, że jedną z najpiękniejszych ról człowieka – kimkolwiek jesteśmy – jest niesienie ulgi innym. Spodobało mi się to zdanie, bo na tym polega nasza praca: rozmawiamy z ludźmi, którzy coś już przeżyli, zrozumieli i wspólnie próbujemy znaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania. – To prawda, sama szukam w mądrych rozmowach podpowiedzi, co zrobić, jak się zachować, jaką podjąć decyzję. Czytam teraz książkę Karoliny Felberg „Osiecka. Rodzi się ptak” o Agnieszce Osieckiej, która przerastała swoją epokę w myśleniu o kobiecości, wolności i sensie życia. Przy okazji znalazłam na YouTubie fragment programu „Rozmowy o zmierzchu i świcie”, który Magda Umer nagrała z Agnieszką rok przed jej śmiercią. Rozmawiają na plaży w Sopocie, Osiecka opowiada, że miała 18 lat i w Grand Hotelu w Sopocie umówiła się na randkę. Zobaczyła, że cudzoziemcy piją peppermint – zielony likier z pokruszonym lodem, i go zamówiła. Tego samego dnia na Monte Cassino spotkała swojego ojca, podekscytowana pochwaliła się, że właśnie piła przez słomkę „piperment” w Grand Hotelu. Ojciec – zawiedziony, że po latach inwestowania w edukację córki ona zachwyca się jakimś drinkiem i jeszcze przekręca jego nazwę – powiedział: „Przysięgam ci, córeczko, że picie »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu nie jest najwspanialszą rzeczą, jaka spotka cię w życiu”. Od tamtego dnia minęło 45 lat. Agnieszka podsumowała: „Gdybym dzisiaj spotkała ojca, powiedziałabym mu, że picie tego »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu było jedną z najszczęśliwszych chwil mojego życia”. – Kalina Jędrusik pięknie śpiewała do tekstu Osieckiej: „Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać, chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba, białozielone obłoki zbierać, nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej”. Nigdy nie wiemy, co nam przyniesie życie. Dlatego jestem wdzięczna za każdy drobiazg, za każdy moment, którego doświadczyłam, za każdą chwilę, za wszystkie moje przeżycia. Mam świadomość, że miałam w życiu szczęście, spotkałam wielu wspaniałych ludzi, którzy we mnie wierzyli, dmuchali w moje skrzydła, pomagali. Dużo im zawdzięczam. – Masz jedną przyjaciółkę, która wie o Tobie wszystko? Nie mam. Chyba nikt nie wie o mnie wszystkiego. Nie jestem wylewna, taką mam naturę, już jej nie zmienię. Jest kilka bliskich osób, które widziały mnie w „każdej piżamie”, ale nie zamęczam ich moimi problemami. Mam umiejętność autoregulacji, więc zanim zadzwonię w emocjach do kogokolwiek, najpierw „przetrawiam” sytuację sama ze sobą. Ta cecha bardzo mi pomogła w zawodzie. W programach na żywo, często wielogodzinnych, kumulacja stresu jest potężna, trzeba umieć zachować zimną krew. Ja umiem. Nie reaguję histerycznie, impulsywnie, instynktownie szukam rozwiązania. To jestem ja. Jak wiesz, przeszłam trudny okres w życiu, czasami potrzebowałam opowiedzieć komuś, co czuję, i zostałam wysłuchana. Za każdym razem miałam jednak dziwne poczucie, że zwierzając się, w jakiś sposób zawiodłam te osoby. – Dlaczego?! Dlatego, że to zawsze ja byłam od wysłuchiwania, pocieszania i pomagania. To do mnie można było zadzwonić o każdej porze po radę, dobre słowo albo żeby się wygadać. Nagle role się odwróciły. Dostałam wsparcie, za które byłam wdzięczna, ale… czułam się nieswojo. Teraz bliskości szuka u mnie nasz pies. Za wszelką cenę właśnie w tej chwili musi wejść mi na kolana (śmiech). Nowa miłość. – Twoja czy chłopców? Nas wszystkich. Od dawna były rozmowy – kot czy pies? Wcześniej nie miałam przestrzeni, bo bardzo się przywiązuję, jestem odpowiedzialna, bałam się nowego wyzwania i obowiązku. W końcu pojawił się pies i dał nam mnóstwo miłości. Spędziłam z nią, naszą suczką, sylwestra na ostrym dyżurze, coś zjadła na spacerze i się zatruła. Miałam rozdarte serce, ale musiałam ją zostawić na noc pod kroplówką, martwiłam się, jak przeżyje swoje pierwsze w życiu fajerwerki. Przeżyła. Pytałaś o bliskie osoby… Mam prawie 50 lat, ugościłam w swoim życiu dużo ludzi. Jedni odchodzą, nowi przychodzą. Był moment, że otaczało mnie hermetyczne grono, ale stwierdziłam, że musi być przepływ, świeżość, otwartość. W telewizji zawsze jest chaos, hałas, tłumy. YouTube ma zupełnie inną naturę. Po pięciu latach odosobnienia, odcięcia od tego pędu, cieszę się, że w „Tańcu z Gwiazdami” czekają mnie spotkania z tyloma osobami. Każda z nich wnosi swoją historię, energię, poczucie humoru. Tęskniłam za tym wirem. Zaskoczyło mnie, jak bardzo mi tego brakowało. – Jesteś rozczarowana mężczyznami? Zawiedziona? Nie. Uwielbiam męską energię. Mam wspaniałych synów. Wierzę w ludzi. Może jestem naiwna, ale dobrze mi z tą naiwnością. Różne rzeczy już widziałam, słyszałam, a nawet przeżyłam… Mylimy się, popełniamy błędy, ale wierzę, że fundamentalnie jesteśmy dobrzy. Nie czuję się zawiedziona. Jestem raczej ciekawa, jak poradzimy sobie z wyzwaniami, które przed nami stoją. Nami, czyli i kobietami, i mężczyznami. Czy kiedyś wreszcie pożegnamy raz na zawsze ten wciąż odradzający się patriarchat? Czy zrozumiemy, że stanowimy siłę, kiedy jesteśmy razem, a nie przeciwko sobie. Że dobry związek to współdziałanie, a nie konkurencja. Branie i dawanie, a nie wykorzystywanie. – Patrząc na pary, którym się udało, czujesz żal? (Milczenie). Nie czuję zazdrości, nie jestem zawistna, to obce mi uczucia. I nie czuję żalu, że coś zrobiłam albo czegoś nie zrobiłam, że udało mi się albo nie udało. Mój żal świadczyłby o tym, że nie odrabiam lekcji, jakich udziela mi życie. A ja uważam, że robię to w pokorze. Tym, którzy się starają i walczą, zawsze coś może nie wyjść, niekoniecznie z ich winy. Wierzę w sprawczość. Nigdy nic nie spadło mi z nieba. Na to, co mam, zapracowałam. Dlatego cieszę się, patrząc na ludzi, którzy zbudowali szczęśliwy związek. Nie mam poczucia, że im się udało, a mi – nie. To jest ich droga, a ja idę moją ścieżką. Żal czy zazdrość mają destrukcyjną moc, zniszczyłyby mnie. Usłyszałam pytanie, czy pozostałych tancerzy z programu traktuję jako konkurencję? Nie! Jestem fatalna w konkurowaniu. Gdybyś wystawiła mnie w zawodach, dobiegłabym do mety ostatnia, bo zachwycając się po drodze innymi zawodnikami, zapomniałabym, że to z nimi się ścigam. Cieszę się tym, co mam. – Co cennego dostałaś jako matka? Przy dzieciach zrozumiałam najpiękniejsze i najtrudniejsze emocje. To, że moja cierpliwość ma granice, ale miłość nie ma żadnych granic. Że smutek się kiedyś kończy, a radość jest wieczna. Dla mnie obcowanie z tymi pięknymi duszami, jakimi obdarzone są moje dzieci, jest przywilejem. Rodzice są dla dziecka całym światem. Chciałabym nauczyć chłopców, że świat, w który wyruszą, jest bezpieczny, że ma im wiele do zaoferowania, że mogą z ufnością wyruszyć w swoją stronę. Tak, jak kiedyś ja… – Z naturalnością mówisz o swoim wieku. Dostałaś od losu dar w postaci urody, ale nie masz obsesji na punkcie młodości. Nie ścigasz się desperacko z czasem… Zawsze powtarzam: Uroda po tacie i mamie, a ja robię, ile mogę, żeby nie zepsuć ich wkładu (śmiech). Nic ponadto. Jestem pogodzona z tym, ile mam lat. Oczywiście każdy ma i widzi u siebie słabe strony, ja również. Moje deficyty są gdzie indziej, tam staram się naprawiać, poprawiać, leczyć. Myślisz, że nie zauważam upływu czasu, patrząc w lustro? Zauważam. Widzę te zmiany, ale… przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę. Wyostrzył mi się słuch, pogorszył wzrok, co uważam za ogromny przywilej upływającego czasu. Więcej słyszę, co oznacza, że więcej rozumiem, ale nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy. – Czujesz się czasami „wychowywana” przez polityków, mężczyzn u władzy narzucających, co kobiecie wolno, a czego nie wolno? Często czuję się zaganiana do kąta w różnych sytuacjach: społecznych, politycznych, osobistych. Z tymi ostatnimi radzę sobie, jak umiem. A raczej – wciąż się tego uczę. Zmieniłam optykę: przestałam się złościć, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego jestem tak traktowana. Kiedy znajduję powód, łatwiej mi rozwiązać problem. – Sprawiasz wrażenie łagodnej, kruchej. Wpadasz w furię? Furia to eksplozja złych emocji, które się skumulowały. Już nie kumuluję. Ogarniam je na bieżąco, nie zamiatam pod dywan i nie pozwalam im urosnąć. Kiedy rosną, zawsze wracają z destrukcyjną siłą. Zrozumiałam, że to błąd. Nie warto milczeć, udawać, że nic się nie dzieje, odkładać na później, dusić w sobie. Dlatego nie zobaczysz mnie w ataku furii, bo nie doprowadzę się do takiego stanu. Furia jest dewastująca. Ja muszę dbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, mam małe dzieci, jestem im potrzebna. Kiedy urodził się Stefanek, robiłaś ze mną wywiad, powiedziałam ci wtedy, że gdy ja będę przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat, mój syneczek, który właśnie się urodził, będzie 18-latkiem. To jest ogromna odpowiedzialność. Chcę być dla moich chłopców mamą, która potrafi, może i chce działać, która jest aktywna, szczęśliwa i ciekawa świata. Z badań wynika, że w wychowaniu najważniejsze jest nie to, co rodzice mówią, tylko co sami robią. Dzieci na nas patrzą i wszystko widzą. Rozumieją dużo więcej, niż nam się wydaje. – I z tego czerpią na przyszłość. No właśnie. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam całe kadry. Wciąż widzę sześciolatkę, która autobusem linii cztery lub siedem sama jeździ do zerówki i rozkminia świat: patrzy, zastanawia się, analizuje. Od początku byłam starą duszą. Dzisiejszej 49-latki nie zobaczysz w furii, ale mogę popłakać się z bezsilności, że coś mi nie wychodzi. Mogę popłakać się – i ostatnio często mi się to zdarzało – z rozczarowania. Tak jak nie magazynuję złości, tak zawsze mam nadzieję. Kiedy nadzieja rozbija się o skały, płaczę. Do „Tańca z Gwiazdami” idę z nadzieją, że umiem tańczyć. Wyobrażam sobie, że moje życie to taniec w sensie metaforycznym: raz samba, raz tango, raz rumba. Będę tańczyć i śpiewać – czyli fałszować, ale to nie ma znaczenia. Kocham koncerty. Wielkie i głośne na stadionach, ale też kameralne. Raz Coldplay czy Heaven, innym razem Ania Karwan. – Co Ci to daje? Rodzaj energii, którego nie potrafię przeżyć w żaden inny sposób. Muzyka wchodzi mi w krwiobieg i mnie niesie, potrafię stracić oddech ze wzruszenia. Kto chodzi, ten wie, o czym mówię. Poryczałam się na koncercie Ralpha Kaminskiego, który śpiewał utwory Kory. Byłam młodą dziewczyną, kiedy po raz pierwszy usłyszałam „Krakowski spleen”, wtedy do mnie nie trafił, bo to jest utwór dla dorosłych. Dziś odbija się w nim moje życie: „A słońce wysoko wysoko Świeci pilotom w oczy Rozgrzewa niestrudzenie Zimne niebieskie przestrzenie…”.Aż mam ciarki… Często starałam się w życiu robić coś niestrudzenie i… guzik to dawało. Dlatego były łzy… Teraz też są, z poruszenia. Moja lekcja po tym wszystkim, co przeszłam, jest następująca – jeśli kawałki puzzli nie pasują, nie stworzysz obrazka, o którym marzysz. Możesz wciskać puzzle na siłę, sama się dopasowywać, ale nic to nie da. Jak w „Kopciuszku” – nie włożysz stopy do pantofelka, jeśli to nie jest twój rozmiar. Możesz sobie obciąć palec, przyciąć piętę, ale to boli i nie będziesz mogła potem chodzić. Twoje buty są, tylko gdzieś indziej, poszukaj ich. Nie bój się.
Zaśpiewał w hymnie Męskiego Grania, potem ogolił włosy i poruszył tysiące. Vito Bambino kończy 38 lat. Tak mówił o swoim życiu w „VIVIE!”
Wrażliwy, bezkompromisowy i zawsze „pomiędzy” – Vito Bambino kończy dziś 38 lat i wciąż udowadnia, że autentyczność to dla niego coś więcej niż artystyczna poza. To postawa, którą widać nie tylko w muzyce i tekstach, ale też w decyzjach podejmowanych poza sceną – tam, gdzie emocje zamieniają się w realne gesty.
Mateusz Dopieralski od zawsze funkcjonuje „pomiędzy” – światami, językami i emocjami. W rozmowie z VIVĄ! opowiadał o tej nieoczywistej tożsamości i o tym, że szczerość jest dla niego jedynym możliwym językiem – w życiu i w muzyce. Dziś, jako Vito Bambino, artysta nie tylko współtworzy tegoroczny hymn Męskiego Grania „Nareszcie” i świętuje 38. urodziny, ale też coraz śmielej wychodzi poza scenę, nadając swojej wrażliwości realny wymiar. Podczas dziewięciodniowego streamu charytatywnego na rzecz dzieci chorych onkologicznie zrobił coś, co trudno było przeoczyć – na oczach setek tysięcy widzów ogolił głowę w geście solidarności z najmłodszymi pacjentami. W jego przypadku nie był to jednak jednorazowy gest, lecz naturalna konsekwencja tego, o czym mówił od lat: że prawdziwe emocje i autentyczność mają sens tylko wtedy, gdy idą w parze z działaniem. Z okazji urodzin artysty, przypominamy wywiad, którego udzielił magazynowi VIVA! przed trzema laty. Zobacz też: Łatwogang zebrał rekordową sumę 250 milionów złotych! To, co ogłosił na koniec poruszyło serca View oEmbed on the source website Vito Bambino dla magazynu VIVA! 10/2023 Gra w filmach i w serialach. Po niemiecku. Pisze teksty i śpiewa. Po polsku. Mateusz Dopieralski ma na koncie pięć płyt z zespołem Bitamina, a jako Vito Bambino wydał właśnie drugi solowy krążek „Pracownia”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o życiu na emigracji, dzieciństwie i młodości w robotniczej dzielnicy w Niemczech, miłości, ukochanym synku i o tym, jak to jest żyć pomiędzy. Pomiędzy wszystkim. – Twoja pierwsza solowa płyta nosiła tytuł „Poczekalnia”. Teraz mamy „Pracownię”. A trzecia będzie się nazywać „Pożegnalnia”. – Teksty Twoich piosenek to historia Twojego życia. Może powinna mieć tytuł „Pomiędzy”? O rany! Dobre! A ja już obiecałem fanom „Pożegnalnię”. Kiedyś ktoś poprosił mnie, żebym określił siebie jednym słowem. Wtedy się zastanawiałem, nie wiedziałem, jakiego użyć. Ale masz rację, że określa mnie słowo „pomiędzy”. Jestem wiecznie właśnie pomiędzy. Językami, bo z żoną rozmawiam po niemiecku, a z synem po polsku. Krajami, bo urodziłem się w Polsce, ale od drugiego roku życia mieszkałem w Niemczech. Z tego też powodu jestem niemieckojęzycznym aktorem i polskojęzycznym tekściarzem, i wokalistą. Jestem Ślązakiem obecnie mieszkającym w Warszawie. Wiesz, że mój pierwszy solowy album miał się nazywać „Bezpański kot”? Czułem się bezpański, ale w dobrym kontekście. Czułem, że zamknięcie się tylko na Niemcy albo tylko na Polskę jest dla mnie niewystarczające, że granice mnie nie interesują. – Życie na emigracji nauczyło Cię otwartości na świat? Jestem otwarty, ale też rozdarty. Ale to jest nie tylko we mnie, ale też we wszystkich tych ludziach, którzy dzielili mój los. W innych Polakach, w Grekach, w Turkach, którzy mieszkali w mojej emigranckiej dzielnicy w Leverkusen pod Kolonią. Z jednej strony czuliśmy się jak Polacy, Grecy, Turcy, a z drugiej w naszych rodzinnych krajach byliśmy traktowani jak obywatele „skądś indziej”, obcy. W Warszawie jestem Ślązakiem, dla Ślązaków jestem Niemcem. Pewnie dlatego towarzyszy mi dualizm, a w moim życiu obowiązuje reguła „gdzie światło, tam mrok”. – Brzmi pesymistycznie. Często zakładam czarny scenariusz, bo to pozwala mi być przygotowanym na niepowodzenia. Nie lubię tej cechy w sobie, ale parę razy się przydała. Zawsze pamiętam o tym, że zaraz może przestać być dobrze. Na przykład tyle razy cieszyłem się, że dostałem świetną rolę. Oczami wyobraźni już widziałem te sceny ze swoim udziałem. A potem wysypywała się cała produkcja. Zamiast głównej roli przychodziło rozczarowanie. Kiedyś czytałem „Rozmyślania” Marka Aureliusza. Pisał, że do wszystkiego trzeba podchodzić chłodno. I do dobrych, i do złych rzeczy. Dzięki temu łatwiej jest znieść te naprawdę kiepskie momenty. Można sobie wtedy powiedzieć: „Taka jest kolej rzeczy, nie mam na to wpływu, będzie lepiej”. Niestety takie podejście trochę tłumi te fantastyczne chwile. Poruszam się pomiędzy smutkiem i melancholią a szczęściem i nadzieją. I nauczyłem się, żeby cieszyć się tylko z realnych rzeczy. Z tych, które już się wydarzyły. Kiedyś cieszyłbym się z tego, że ktoś ma względem mnie superplany. – Boisz się kolejnego rozczarowania? Myśląc w ten sposób, staram się przed rozczarowaniem ochronić. Teraz czekam, jak zostanie przyjęty mój album. Nie boję się tego, choć moment publikowania tak prywatnych myśli jest dla mnie bardzo specjalny. Jako zespół Bitamina mieliśmy ten komfort, że nikt nas nie słuchał, i kiedy wydawaliśmy swoje najważniejsze rzeczy, robiliśmy to głównie dla siebie. To, że ktoś chciał nas słuchać, było skutkiem ubocznym naszej działalności. Teraz znów jestem w punkcie, gdy robię coś dla siebie, ale jednocześnie ze świadomością, że czeka na to naprawdę wiele osób. Najchętniej powiedziałbym im, żeby nie mieli żadnych oczekiwań, żeby po prostu otworzyli się na to, co chcę im dać. – A dajesz im siebie, swoje emocje, swoje życie. Jak na dłoni. Nie umiem inaczej. View oEmbed on the source website – Mówisz o osobistych rzeczach, które dotyczą też Twoich bliskich. Jest na tej płycie numer „In & out”. Cały czas jestem w dialogu z żoną. Dopytuję o jej granice, bo nie chcę ich przekroczyć. Ale powiedziałem jej, że to, że ona nie rozumie jeden do jednego, jest dla mnie komfortowe. – Twoja żona nie zna polskiego? Nie zna, dlatego zna moje utwory tylko z tłumaczeń. A rzeczy w tłumaczeniach się gubią. Dlatego to nie jest moja zła wola, ale daje mi, autorowi, który pisze w bardzo otwarty sposób, komfort. Przecież uprawiam pewnego rodzaju ekshibicjonizm. Powierzam słuchaczom moje tajemnice i obiecuję, że będę je promował szczerze. I wiesz, że ludzie do mnie piszą: „Nazywasz rzeczy po imieniu. Jak to, tak otwarcie mówisz o alkoholizmie w domu?”. A ja śpiewam: „Jesteś pato/ to tak samo jak ja/ Bo Twój tato lubił kombinować, naginać świat/ Różni ludzie mówią na głos, co odjebał za dnia/ A ja przyrzekam, że niedługo u mnie zmiana na bank/ Nie będę sługą swego DNA”. Wszyscy nauczyliśmy się różne rzeczy zamiatać pod dywan i przestaliśmy być wobec siebie szczerzy. Ludzie chodzą na terapie, a moją terapią jest śpiewanie o tych trudnych rzeczach. Dzisiaj pewne rzeczy przestają być wstydem. Na szczęście, bo on tyle nam kasuje w komunikacji. Dlatego staram się wychodzić ze strefy komfortu, po prostu mówić szczerze. To jest dla mnie bolesne, ale potem dostaję od ludzi wiadomości, że moje teksty potrafią zmienić ich życie. To mnie motywuje do działania, bo wiem, że napisałem numer, który nie jest letniaczkiem, ale nawet za wiele lat będzie ważny. Nie chciałbym, żeby to zabrzmiało arogancko, że jestem jakimś geniuszem. Nie jestem, ale pracowałem sumiennie nad płytą i nad sobą. – Z wykształcenia jesteś aktorem. Ale piszesz też teksty innym artystom, nagrywasz płyty. A chciałem być koszykarzem (śmiech). – Nie gniewaj się, ale jesteś za niski. Wiem, ale 20 lat temu wierzyłem, że mimo wszystko mi się uda. To, że zostałem aktorem, to był wypadek przy pracy. Przyjechałem z moją siostrą i z naszą grupą z Niemiec, z którą uczyłem się języka polskiego, na warsztaty teatralne do Warszawy. Średnio mi się chciało, a okazało się, że ten obóz zmienił moje życie. Zobaczyłem wtedy ludzi, moich rówieśników, którzy nie wstydzili się pokazywać emocji. Nie bali się zbłaźnić przed innymi, żeby kogoś rozśmieszyć. Nagle wyskakuje typ w moim wieku, w rajtuzach, rozśmiesza mnie i całą resztę. I nie interesuje go, że jest w rajtuzach. – Według 15-latka z Leverkusen ci ludzie w rajtuzach byli słabi? U mnie na ośce trzeba było mieć mocne łokcie, żeby sobie radzić. Moi kumple byli, delikatnie mówiąc, niegrzeczni. Ja byłem najgrzeczniejszy z nich, ale jak na dzisiejsze standardy to… też nie bardzo. A tu nagle jadę na obóz teatralny i widzę, że nie trzeba być gangsterem, żeby być silnym. Było zupełnie na odwrót, niż sobie wyobrażałem. – I zostałeś gościem w rajtuzach? W Leverkusen nikt o tym nie wiedział, bo na studia dojeżdżałem do Kolonii. A wieczorem wracałem i rozwoziłem pizzę. Trochę uciekałem od kolegów ze studiów. Oni są nierozumiani przez resztę świata, co powoduje, że izolują się i robią z aktorstwa religię. Dla mnie to było nie do dźwignięcia. – Nie zapraszałeś bliskich na przedstawienia, ponieważ… Nie chciałem, żeby mnie swoimi komentarzami zepsuli. Mogłoby się zdarzyć, że ktoś z moich bliskich przyszedł na przykład na premierę, a potem powiedział: „Mati, tego się nie da oglądać”. A ja mam przed sobą jeszcze 20 przedstawień… Nie, nie. Wolałem im nic nie mówić. Moi rodzice dowiadywali się o premierach z gazet. Nie interesuje mnie, co o mnie powiedzą obce osoby. Ale co powie ktoś z moich szeregów, potrafi mnie długo dojeżdżać. W ramach samoochrony nie informowałem nikogo o niczym (śmiech). Całe życie przed czymś uciekam. Chyba wolę zwiać, niż usłyszeć, że coś, co zrobiłem, jest słabe. – Czy takie asekuracyjne podejście nie ogranicza odczuwania radości z życia? Może trochę. Na przykład jak mój kilkuletni syn Amar próbuje nowych rzeczy, od razu na bieżąco przeliczam, że gdyby upadł, to jak by upadł, na co by upadł. Agi mnie przywołuje do porządku i mówi, że on da sobie radę. Ale to są takie moje schizy i zdejmuję mu przeszkody z drogi, dla mojego spokoju. – A nie masz schizy, że Twoja żona pół-Włoszka, pół-Niemka przyjechała do Polski, żebyś Ty mógł robić karierę? Pewnie, że mam. Co chwilę pytam ją, czy nie chce wracać. Śpiewam nawet o tym: „Po to masz mnie/ dawaj cynę/ ja zawsze gotowy, by biec/ Załatwimy, by zaraz już w domu być/ Wiedz, że zatańczymy/ nie mówiąc nikomu”. Tylko że to, żebyśmy przenieśli się do Warszawy, to był jej pomysł. Wiedziała, że z Bitaminą występujemy od czwartku do niedzieli. W niedzielę, kiedy każdy z nich wracał do domu, ja zostawałem sam. Nie wracałem do Kolonii, do niej i do Amara. Bo jak? Zrozumiała, że jestem samotny i długo tak nie dam rady. Ja trzymam rękę na pulsie, a ostatecznie decyzję podejmuje Agi. Ma władzę absolutną. Jeśli powie, że ma dość, w tydzień mnie tu nie ma. Jestem czujny i dużo rozmawiam. I z Agi, i z przyjaciółmi z Bitaminy. Nauczyłem się tego na błędach moich rodziców. Oni ze sobą nie rozmawiali. U nas w domu nie było przemocy. Fizycznej. Ale moi rodzice krzyczeli. Wiesz, że z moją siostrą nie mogliśmy zasnąć, gdy była cisza i oni się nie kłócili? Nie chcę tego dla mojego syna. – On Cię zmienił? Stałem się bardziej odpowiedzialny. Ogólnie lubię to, kim jestem i jaki jestem. A w przyszłości okaże się, czy byłem mądrym ojcem, czy nie. Zapieprzam, by mój syn mógł dobrze żyć, choć zamarłem na chwilę, gdy sobie pomyślałem, że mógłby zostać bananowcem – rozwydrzonym synkiem bogatego tatusia. Będzie miał łatwiej niż ja, chyba że zdążę rozpieprzyć wszystko. Ja pracuję od 12. roku życia i znam wartość pieniądza. Ale znam też jego „bezwartość”. Chyba nie mówi się tak po polsku? Chodzi mi o to, że jeśli są pieniądze, a reszta się nie zgadza, to one są nic niewarte. Widzisz? Cały ja. Zamiast się cieszyć, że mam fundusze, żeby Amar miał spokojne życie, już mnie zaczyna to martwić. – Twoi rodzice też poświęcili wszystko, żebyście Wy z siostrą mieli lepiej niż oni. Tata załatwił nam takie życie, jakie teraz mamy, ale oddał za to swoje. – To znaczy? Tata w Polsce był cukiernikiem. Mama była polonistką. Po to, żebyśmy z moją siostrą Martą mogli robić to, co chcemy, żeby ona mogła wyrwać się z klasy robotniczej, studiować, nauczyć się siedmiu języków, żebym ja mógł zostać aktorem i robić muzę, oni przenieśli się do Niemiec. Tam tata codziennie jeździł autobusem. Mama pracuje w szpitalu psychiatrycznym. Moja siostra, która jest mi bardzo bliska, miała chyba z tego powodu kompleks, bo zawsze mówiła, aż do śmierci taty w tym roku, że on jest cukiernikiem. Bolało mnie to, ale ona trafiła do wyższych sfer i chyba się wstydziła tego, że pochodzi z rodziny robotniczej. Dla mnie jako rapera było to łatwiejsze, bo mogłem o tym śpiewać. Ale Marta była i jest moim największym autorytetem. Zresztą ludzie, których miałem i mam wokół siebie, są moim wielkim szczęściem. Mam wspaniałą żonę i syna. I przyjaciół, z którymi tworzymy Bitaminę i Fikurazi. Jestem produktem tego, co zrobili ci fajni ludzie. Tych gorszych już dawno odsunąłem od siebie. – Żona mówi o Tobie, że jesteś uroczym człowiekiem. Jest taka turecka opowieść, którą się w życiu kieruję. Dziadek mówi wnukowi, że za każdy zły uczynek musi wbić gwóźdź w deseczkę. Gdy deska jest pełna gwoździ, dziadek mówi, żeby za każdy dobry uczynek wyciągał jeden gwóźdź. W końcu chłopak przynosi dziadkowi deseczkę bez ani jednego gwoździa. I mówi: „Zobacz, jaki jestem dobry”. A dziadek odpowiada: „Tylko zobacz, jak ta deska teraz wygląda. Jest pełna dziur”. Staram się być dobrym facetem, żeby w mojej deseczce zostało jak najmniej śladów po gwoździach. – W jednej z piosenek śpiewasz o tym, jaka jest dobra odpowiedź na pytanie, kim jesteś. I ja Ciebie teraz o to pytam. Jeśli kocham, to kocham wiecznie. Tak tam śpiewam. Jestem lojalną bestią. I jestem pomiędzy. Z jednej strony skromny, a z drugiej bywam arogancki, bo mam takie umiejętności, których jestem absolutnie pewien. Ani wysoki, ani niski. Kim jestem? Mateuszkiem, Ulkiem, jak mówi na mnie mama. Moja siostra, mama i ja mamy coś takiego, że na przykład zapraszamy gości na imieniny czy urodziny i nie spoczniemy, dopóki cała grupa nie będzie zadowolona. Moja żona, wychowana zupełnie inaczej, mówi wtedy: „Mati, ale pamiętasz, że to ty masz urodziny? Oni tu przyszli do ciebie, a ty się bawisz w kelnera”. Chciałbym umieć tak jak ona odpuszczać. Ale to jest mój wyraz troski o wszystkich bliskich. Dla nich mogę być kelnerem na swoich własnych urodzinach. Czasem ta troska wynika z pragnienia mojego spokoju. Ale jeśli moim spokojem jest to, żeby wszyscy byli szczęśliwi, to chyba nic złego. Nie robię ludziom nic, czego nie chciałbym dla siebie. W końcu śpiewam: „Teraz musimy być czujni/ by nie skaleczyć się nawzajem”.
Marcin Prokop rozwodzi się z żoną po 20 latach małżeństwa. Tak w 2008 roku mówili nam o swojej miłości: "Wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie"
"Różnimy się w sposobie patrzenia na świat, ludzi i codzienność. Właściwie wszystko, co nas kiedyś połączyło, z czasem zaczęło nas też dzielić" – mówił Marcin Prokop w rozmowie z Moniką Kotowską dla „VIVY!” w 2008 roku. Dziś te słowa brzmią wyjątkowo symbolicznie.
Przez lata uchodzili za parę z dwóch odległych rzeczywistości, które połączyło uczucie – on, rozpoznawalny dziennikarz i osobowość telewizyjna, ona – związana z jogą, stroniąca od medialnego zgiełku. Konsekwentnie chronili swoją prywatność i rzadko dzielili się szczegółami życia rodzinnego. Jednym z nielicznych wyjątków był właśnie wspólny wywiad dla „VIVY!”, którego udzielili kilkanaście lat temu, gdy ich córka Zosia miała zaledwie dwa lata. Dziś, w obliczu informacji o rozwodzie po dwóch dekadach małżeństwa, tamta rozmowa nabiera nowego znaczenia. Wracamy do ich archiwalnych słów o miłości, różnicach i planach na przyszłość, które – jak się okazuje – już wtedy odsłaniały bardziej złożony obraz ich relacji. Maria Prażuch-Prokop i Marcin Prokop - archiwalny wywiad VIVY! W 2008 roku zakochani udzielili wywiadu VIVIE! Monice Kotowskiej opowiedzieli o swojej relacji. Poniżej przypominamy cały tekst. Ich związek oparty jest na sprzecznościach. Marysia chciałaby powiększenia rodziny, Marcin woli poczekać, aż ich córeczka Zosia dorośnie. Ją ciągnie do ludzi, on jest samotnikiem. Ona wierzy w porywy serca, on bywa cyniczny. Dzieli ich tak wiele! Co więc łączy? Tylko VIVIE! opowiadają o miłości "z przeszkodami", trudnej sztuce kompromisu i o tym, dlaczego mimo wszystko chcą ze sobą być. – Patrząc na Was, można pomyśleć: „Skrajności”. Pasujecie do siebie? Marcin: Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach. A osią jego symetrii jest konflikt buzujący gdzieś w tle. Różni nas widzenie świata, zjawisk, stosunek do ludzi. Właściwie wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie. Uważam, jak Nick Cave śpiewający „People ain’t no good”, że ludzie są z natury źli. Marysia, że dobrzy. Jestem z natury nieufny, nie wierzę w bezinteresowną ludzką dobroć i empatię. Marysia przeciwnie. Ma dość liczne grono znajomych i przyjaciół, ja tylko kilka bliskich osób. I tego grona nie poszerzam. Marysia: Otaczam się przyjaciółmi, ludźmi, których kocham. Marcin nie rozumie potrzeby przebywania z nimi. Różnimy się. Zawsze miałam dom otwarty. Przewijało się przez niego mnóstwo ludzi. Gotowało się razem, rozmawiało. Przy projektowaniu mieszkania zapytałam Marcina, gdzie zrobimy pokój gościnny. „Jacy goście, jaki pokój gościnny?”, usłyszałam. „Dom to jest moja cisza, mój spokój”. Marcin: Dla mnie to jest proste. Szukam samotności i ciszy po to, żeby wewnętrznie coś przeżyć. Na zewnątrz panuje chaos, a dom powinien być jaskinią, w której liże się rany i odzyskuje równowagę. Nie znoszę sytuacji, kiedy budzę się rano i ktoś obcy chodzi przede mną po moim domu. Marysia: Muszę tak organizować życie, by pani, która pomaga sprzątać, opiekunka przychodziły wtedy, kiedy Marcin wyjdzie. Marcin: Taki jestem, nawet przyjaciół też mam w pewnym momencie dosyć. Po trzech dniach spędzonych z tą samą osobą, czwartego muszę od niej odpocząć. Kiedy wyjeżdżamy na zdjęcia z ekipą i przez trzy dni pijemy, bawimy się i „jajczymy”, czwartego muszę zniknąć, zresetować się jak mnich w eremie. Inaczej jestem kulą złej energii. – Mówicie zgodnie, że jest tyle rzeczy, które Was dzielą. Co łączy? Marcin: Zawsze, jak widzisz, mamy o czym rozmawiać. Marysia: Nie nudzimy się, to ważne. Ścieramy, ale nie towarzyszy temu, jak na początku naszego związku, wielkie napięcie. Dziecko nas łączy. A poza tym robimy to wszystko, co inne pary – bywamy w knajpach, spotykamy się ze znajomymi, kotłujemy na kanapie... Marcin: Marysia jest świetną matką. Myślałem, że kiedy urodzi się nasze dziecko, będę z przerażeniem obserwował jakiś rodzaj emocjonalnej niedojrzałości, niekompetencji z jej strony. W moich oczach była rozwichrzona i niepoukładana życiowo. Raczej jeszcze dziecko, a nie kobieta. Zaskoczyła mnie. Marysia: Pamiętam, jak przez pierwsze miesiące przeżywałam totalny strach o Zosię, o to, czy nie umrze. Miałam paranoję. Bałam się na przykład przechodzić z nią na rękach koło okna, bo myślałam, że potknę się i wyrzucę ją przez to okno niechcący. Było lato, a ja nawet na balkon nie wychodziłam. Całe szczęście to hormonalne chyba wariactwo minęło. Została szalona miłość. Ostatnio małą bolał brzuch, opiekunka dała jej banana, choć prosiłam, by tego nie robiła. Trzy godziny ją ochrzaniałam. Kiedy chodzi o moją córkę, wciąż staję się totalną wariatką. Marcin: Marysia ma energię jak jednoosobowa armia. – A Marcin wciąż spędza noce na kanapie z korkami w uszach? Marysia: Marcin głośno chrapie. Traktory nie potrafią wydawać takich dźwięków. Budzi Zośkę. Poza tym jest wielki, a my nie mamy łóżka zamawianego na wymiar. Kiedy on się w nim położy, to jest jeszcze miejsce dla mnie, ale dla naszej trójki już niekoniecznie. Jednak dziś na kanapie śpi już tylko od czasu do czasu. Kiedy musi być wypoczęty przed porannym programem. Ale to naprawdę bardzo pragmatyczne rozwiązanie. Kanapa jest dłuższa niż łóżko. – Zawsze spaliście z Zosią w łóżku? Marcin: Tak, i do tej pory razem z nią śpimy. Marysia: Ma swoje łóżeczko obok naszego. Usypia w nim, ale w nocy wędruje do nas. Uwielbiam to. Odkąd pracuję, nie widzę się z nią cały dzień. Wychodzę rano i wracam do domu wieczorem. W nocy mogę przelać miłość macierzyńską na tę małą osóbkę. Przytulać, głaskać, śpiąc razem. Marcin: Prawdziwą pasją Marysi jest w tej chwili macierzyństwo. Nie czymś, co na nią spadło i musi sobie z tym radzić. – Marysiu, wróciłaś do pracy. Długo byłaś z Zosią w domu? Marysia: Rok. Te dwanaście miesięcy podróżowałam między Stanami, gdzie się wychowywałam, gdzie mieszkają moi rodzice, a Polską. Trzy miesiące tu, trzy tam, szybko zleciało. – Marcin, a Ty miałeś święty spokój? Marcin: Już po trzech dniach rozłąki wiesz, że czegoś brakuje. Czułem się dziwnie, siedząc przez trzy miesiące sam i wiedząc, że moje dziecko gdzieś tam z każdym dniem zmienia się. A ja w tym nie uczestniczę. Ale rozumiem, że rodzice Marysi mieszkający w Ameryce też mają prawo nacieszyć się wnuczką. Czasem trzeba poświęcić swoje potrzeby w imię tego, by parę osób mogło zrealizować własne. Nie ma innej możliwości, mieszkając na dwóch kontynentach. – Zastanawialiście się, czy nie stworzyć domu za oceanem? Marcin: Po pierwszej wizycie w Stanach byłem zachwycony. Stwierdziłem, że chcę tam mieszkać, żyć, a praca w Polsce nie ma sensu. Po drugiej mój entuzjazm nieco osłabł. Dwa dni temu wróciłem ze Stanów i tak naprawdę widzę, że dom jest tam, gdzie jest serce. Moje z całą pewnością w Polsce. – Marysiu, a jak jest z Twoim sercem? Marysia: Tam mam rodziców. Ale Marcin ma moje serce. – Powiedziałaś: „Zosia jest Prokopem, Marcin jest Prokopem, a ja jestem Prażuchem”. Masz z tym problem? Marysia: Mam problem z tym, że nie jestem „Prokopem”. Nie lubię już być „Prażuchem”. Ani tłumaczyć komukolwiek, że w Polsce jest to przyjęte, że się kochamy… – Marcin, trudno Ci tego słuchać? Marcin: Przyzwyczajam się. Ja nie mam w domu takich napięć, jak Marysia. Nie muszę unikać rozmów o ślubie, żeby nie zestresować jakiegoś przewrażliwionego członka rodziny... Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony, bo nie sądziłem, że moi rodzice okażą się tak dojrzali do zaakceptowania moich wyborów. Rodzice zawsze w jakiś sposób próbowali na mnie wpływać. Tym razem nie. Zamykając temat ślubny i pytania z cyklu: „Kiedy wreszcie TO zrobicie?”, odpowiem cytatem z Brzechwy: „Ten słoń ma na imię Bombi / ma trąbę, lecz na niej nie trąbi / dlaczego – nie bądź ciekawy / to jego prywatne sprawy”. – Marcin, jesteś wystawiany na pokuszenie. Bywasz obiektem westchnień, podejrzewam, że i adoracji. Jak sobie z tym oboje z Marysią radzicie? Marcin: Widzę, jak ludzie łamią sobie życie dla jednego „wystrzału z armaty”. Nie wierzę, że istnieje taki rodzaj emocji, których nie jesteś w stanie ogarnąć umysłem i wykazać wolnej woli: czy chcesz w to wejść, czy nie, ze świadomością konsekwencji. Myślisz, że to wygląda tak: staje przede mną jakaś kobieta, mydli mi oczy, otwieram je szeroko, z ust cieknie mi ślina, rzucam się na nią, a potem się budzę i mówię: „O Boże, co ja narobiłem”. Nie widzę takiej możliwości. Tak samo nie interesuje mnie związek z kimś, kto wykazuje się słabością charakteru. Ja jestem mocny i oczekuję tego samego. – Trudne sytuacje zdarzają się w każdym związku. Jaki macie sposób na wychodzenie z nich? Przemilczeć i przeczekać czy raczej przegadać? Marcin: Miałem zwyczaj przemilczania problemów, ale to nie było skuteczne. Dziś w naszym domu panuje ekstrawertyzm w wyrażaniu emocji. Przejawia się tym, że czasem nie przebieramy w słowach, wyrażając wobec siebie uczucia, które nam w duszy grają. Marysia: Moja rodzina jest taka właśnie, bardzo włoska w charakterze. Dużo się gestykuluje, głośno mówi. Marcin: Mieszkając z Marysią, nieświadomie przejąłem część jej cech. Na przykład pokrzykuję, bo nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego moje kochanie ciągle nie wie o tym, że drażni mnie sterta ciuchów leżąca w różnych miejscach mieszkania? Kiedy czytałem wywiady, zwierzenia z natręctw związkowych, zawsze wydawało mi się dosyć idiotyczne, kiedy ktoś się wkurzał o to, że druga osoba zostawiła skarpetkę na podłodze czy nie zamknęła kibla. A teraz czuję, że jest to dla mnie samego ważne. Marysia: Złości mnie cała masa drobnych rzeczy. Ale odpuściłam. Trudne bywa, gdy widzę, że Marcin zaczyna traktować mnie i swoją córkę jak dwa koty domowe. Miło jest, jak się takiego pogłaszcze, powie: „śliczny”, a potem szurnie się kotka gdzieś w kąt. Bo teraz ja się zajmuję sobą, jestem skupiony nad sobą. I przez 35 godzin z rzędu nie miej, proszę, wobec mnie oczekiwań. Tak się zdarza, wtedy mówię: „Marcin, halo! Jestem kobietą. Nie wystarczy mnie raz na trzy dni podrapać za uchem”. Marcin: Są sytuacje, w których chciałbym mieć święty spokój. W pracy muszę być fajny na zawołanie. Moją rolą jest bycie publicznym kumplem na akord. Osobą, którą tak naprawdę na co dzień nie zawsze mam ochotę być. Nie jest też tak, że wychodzę z telewizji i nagle znikam z życia publicznego. Często mam więc dużą potrzebę ucieczki do swojej skorupy. Marysia: Staram się to zrozumieć. Ludzie mają pracę i pasje. One rzadko się krzyżują. Dla Marcina praca jest pasją. Oddaje jej swoją energię. Nie dręczę go więc, by w domu pomagał mi karmić, kąpać Zosię. Patrzę, jak odpisuje na trzydzieści maili, które się w ciągu dnia nazbierały, oddzwania do kilkunastu osób, a za chwilę przygotowuje się do porannego programu w telewizji. Nie zawracam głowy, to byłoby zwyczajnie głupie. Marcin: A ja mam wtedy uczucie wdzięczności, że Marysia pozwala mi na ten moment oddechu. Chociaż to nie jest tak, że ona robi przy dziecku wszystko, a ja nic. – Ale macie też chwile tylko dla siebie? Marysia: Najczęściej śledzimy aukcje samochodów w Internecie. Marcina to naprawdę relaksuje. „A co byś zrobiła, gdybym kupił taki?”, pyta co chwilę. Kiedyś mnie to irytowało, ale on się w ten sposób naprawdę wycisza po pracy. Odkryłam, że całkiem miło jest przytulić się do niego, zadawać dziesiątki pytań i słuchać, jak tłumaczy. Marcin: W pracy są momenty, choćby kiedy startuje nowy program, gdy tak mocno się spalam, że potem mam ochotę pobyć przez chwilę „warzywem”, by nabrać sił. Niestety, ten moment regeneracji następuje najczęściej w domu, w zaciszu, w schowaniu, kiedy tylko bliska osoba ma do mnie dostęp. I może mieć wtedy wrażenie, że jestem najmniej atrakcyjnym człowiekiem na ziemi, ale tak już jest. Marysia jest świadkiem mojego procesu ładowania baterii, który nie jest zbyt spektakularny. Ale chyba lepsze samochody niż biała kreska. Takich rytuałów nie miewamy. – Miałeś inne rytuały. Byłeś wolny, mogłeś robić, co chciałeś. Dziś wracasz do domu. Bałeś się związku i tego, że zostaniesz ojcem. Bałeś się utraty wolności, tego, że nie zrealizujesz marzeń. Co myślisz dziś? Marcin: Myślę, że niepotrzebnie panikowałem (śmiech). Bo tak naprawdę, pewnie nawet gdyby nie było Zosi, i tak nie przeżyłbym tego, co potencjalnie straciłem. Wiem, że nie odzyskam nigdy pewnej chłopięcej niefrasobliwości, nieodpowiadania za siebie. Powiem ci, że to jest coś, za czym być może wciąż podświadomie tęsknię. I czego tak naprawdę nigdy nie miałem. Nigdy nie umiałem żyć bez konsekwencji. Gdybym miał powiedzieć, czego mi brakuje? Może tego, że rozluźniła się więź z moimi starymi kumplami. Tworzyli w paru taką męską komunę, do której się przyłączałem. Mieszkali razem, tworzyli ośrodek towarzyski. To wspólne siedzenie, przyjmowanie różnych substancji, wypady. I każdy z nich podryfował w swoją stronę. Większość pozakładała rodziny, mają dzieci, żony, narzeczone. Ale wiesz, co? Uznałem, że pewnych rzeczy nie da się ocalić. To naturalny proces, którego można żałować, ale już się go nie odwróci. – A teraz o świcie budzi Was dwuletnia dziewczynka. Odkrywacie w Zosi samych siebie? Marysia: Zosia, podobnie jak jej tata, też potrafi się zajmować sobą. Marcin: To prawda, ona nie oczekuje ciągłego kontaktu z ludźmi. Marysia: W ostatni weekend byłam u przyjaciółki, gdzie bawiło się całe grono dzieci. Wszystkie się ze sobą integrowały, a Zosia wolała być z boku. Pomyślałam: „To dziecko jest antyspołeczne, jak jej ojciec. Co ja zrobię?”. Mam w oczach takie obrazki. Mój dom w Stanach, wszyscy siedzą sobie na głowie, kłócą się, śmieją się, płaczą, histeryzują. Pełno emocji, życia, a Marcin siedzi sam przy komputerze w salonie. Marcin: Nie uczestniczę aktywnie w życiu emocjonalnym rodziny, wolę obserwować je jak reality show, które się odbywa na moich oczach. Nigdy nie rozumiałem takiej mentalnej i emocjonalnej komuny, gdzie twoja dusza jest otwartymi drzwiami, przez które wszyscy mogą zajrzeć, wejść, zrobić, co im się tylko podoba. Akurat to, że Zosia jest do mnie w tym względzie podobna, tylko mnie zadowala. Aczkolwiek jak za pięć lat stwierdzi, że chce być podobna do mamy, to też nie będzie krzywo. Nigdy nie pomyślałem, że dziecko będzie spełnieniem moich marzeń, niezrealizowanych ambicji, że zaplanuję jej życie. Cieszę się myślą o niej jak o autonomicznej osobie, która sama wybierze, co będzie chciała w życiu robić, z kim być, jak żyć. A jeśli w przyszłości okaże się lesbijką mieszkającą na Antarktydzie, jeżdżącą czołgiem, z ogoloną głową, też będzie dobrze. Kontakt z nią jest doświadczeniem bezwarunkowej akceptacji. – Zosia faworyzuje dziś któreś z Was? Marysia: Przegrywamy ze Shrekiem. Marcin: Budzi się rano i pierwsze, co słyszymy, to: „Shrek”. Spróbuj nie włączyć filmu. Gotowa histeria. Zosia idzie spać w ciągu dnia, budzi się… i znowu Shrek. Tak od miesiąca. Nasze dziecko jest wychowywane, jak na mój żandarmerski styl myślenia o rzeczywistości, bardzo liberalnie. Robi, co chce, kiedy chce i na wszystko jej pozwalamy. – Myśleliście o drugim dziecku? Marcin: W tym względzie odrobinę się z Marysią różnimy. Nie myślę o kolejnym dziecku, ponieważ swoją energię skupiam na tym jednym. Marysia: A ja to potępiam. – Zanim urodziła się Zosia, też nie było między Wami zgody co do tego, że to jest dobry moment na dziecko. Może więc pojawi się kolejne nieplanowane? Marcin: Chciałbym po odchowaniu istoty, która teraz buszuje po moim życiu, znowu przez jakiś czas pobyć człowiekiem mającym więcej swobody. To celebracja egoizmu? Tak, wciąż we mnie istnieje. Marysia: Robisz krzywdę swojej córce. Kochasz ją, ale wychowując jako jedynaczkę, robisz jej krzywdę. Marcin: Znam wielu jedynaków, którzy mają fantastyczne i szczęśliwe życie... No widzisz, co temat, to nowa dyskusja. To nas napędza, nakręca nasz związek jak sprężynę. Marysia: Problem w tym, że dla Marcina nie istnieje nic, co nie jest zapisane w jego kalendarzu. Spontaniczność nie gra roli w jego życiu. Jeżeli dzieją się rzeczy, na które nawet odrobinę traci wpływ, wpada w szał. Nie znosi niespodzianek. Marcin: To nieprawda. Uwielbiam spontaniczność, ale zbyt często bywa ona utożsamiana ze zwykłą głupotą i brakiem odpowiedzialności. A niespodzianki mogą być, pod warunkiem, że zaskakują mnie pozytywnie. Oczekuję korka, a jest pusta droga. Moje życie nie jest tak ciasno pozapinane, jak zamek błyskawiczny, który rozsypuje się, gdy wpadnie w niego ziarenko piasku. Marysia: Ale przyznaj, że masz wstręt do spontaniczności. Wszystko powinno być uzgodnione, zaplanowane, przedyskutowane. Marcin: Nie zgadzam się, że wszystko, ale na przykład wolałbym zaplanować, z czego będę żył na emeryturze, niż liczyć w tym względzie na jakieś spontaniczne rozwiązania. Spontaniczny to ja mogę być w programie telewizyjnym, gdzie jest huzia na Józia i odpuszczają hamulce, albo wracając po pijaku przez park do domu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYpFXrL-29440f9.jpg" width="2291" height="1600" alt="N/z Marcin Prokop i jego zona Marisha Prazuch. Impreza charytatywna dla Fundacji Synapsis, zbiorka pieniedzy na dzieci z autyzmem. Olympic Casino Sunrise - Hotel Hilton. Warszawa, Polska. 2007-09-13. . A charity party for Synapsis Foundation in Olympic Casino Sunrise Hilton Hotel. Warsaw, Poland. 2007-09-13. .,Image: 427275616, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Impreza charytatywna dla Fundacji Synapsis" /> – A wydatki? Planujecie razem. Macie wspólne konto i karty kredytowe? Marcin: Każde z nas ma swoje pieniądze. Razem uzgadniamy zakupy typu mieszkanie, samochód… Marysia jest antytezą laski, która wychodzi na miasto i wraca z piętnastoma torbami pełnymi zakupów. To mi się w niej podoba. – Czym Cię ta dziewczyna porusza, ujmuje? Marcin: Tym, że próbuje mnie zrozumieć, mimo że jest to dość trudne. I, mimo całej złożoności mych dziwactw, mimo wszystko twierdzi, że chce ze mną być. Gdy czasem sam nie chciałbym być własnym partnerem. Marysia: Pomimo różnic, sporów nie miałam ani jednego dnia wątpliwości, czy chcę być z Marcinem. Czy go kocham? Tak. – Ten facet ma warstwy. Ile ich obrałaś? Ile pozwolił Ci odkryć? Marysia: Nie sądziłam, że to się uda, ale chyba doszłam do samego środka. Rozmawiała MONIKA KOTOWSKA
„Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY!
Jego piosenki uwielbiają kolejne pokolenia Polaków, a kolejni artyści sięgają po jego jego kultowe teksty. Dla nas był kultowym artystą, ale dla Agaty Młynarskiej przede wszystkim ukochanym ojcem. O swojej wyjątkowej, ale też niełatwej relacji, opowiedzieli w wywiadzie dla "VIVY!". Przypominamy tę niezwykle intymną rozmowę z okazji 9. rocznicy śmierci Wojciecha Młynarskiego.
Ojca i córkę łączyła wyjątkowa, ale dość trudna więź. Agata Młynarska dopiero przed śmiercią swojego taty usłyszała, że ten ją kocha... „Ojciec, że mnie kocha powiedział na łożu śmierci. Zapytałam: „Tato, czy ty mnie kochasz?”. Tata już ledwo mówił, odpowiedział: „Oczywiście, kocham Cię córeczko”, wyznała dziennikarka w programie Eks-tra zmiana. Dlaczego nie zrobił tego wcześniej? Okazuje się, że nie był świadomy, że nigdy jej tego nie powtarzał... Przypominamy archiwalny wywiad Wojciecha Młynarskiego i Agaty Młynarskiej z Izą Bartosz. Wojciech Młynarski i Agata Młynarska — wspólny wywiad w VIVIE! „Młyn” u Młynarskich był zawsze. I artystyczny, i życiowy. Była radość, były łzy, brak porozumienia, rozstania, rozwody. A wszystkim perypetiom towarzyszyły piosenki. Przeczytajcie poruszającą rozmowę ojca z córką. Nie jest łatwo pytać, gdy pyta się o trudne sprawy. Trzeba odwagi, żeby przeprowadzić wywiad z własnym ojcem? Agata Młynarska: Oj, trzeba. Bardzo długo nosiłam się z tym pomysłem. Najpierw doszłam do wniosku, że chciałabym mieć zapis wspomnień taty, i postanowiłam, że od czasu do czasu będę do niego przyjeżdżać i podpytywać go o jego życie. I szczerze mówiąc, wcale nie chciałam tych rozmów wydawać w formie wywiadu. Ale później, słuchając jego wspomnień, zaczęła we mnie walczyć córka z dziennikarką. Bo jak tu nie napisać o jego fascynacji Wysockim, o jego perypetiach w Kabarecie Dudek, o tym, jak występował w Hybrydach? I o domu rodzinnym, młodości, początkach pracy. Bałaś się zadać niektóre pytania? A.M.: Myślę, że rozmawiać z własnym ojcem jest dużo trudniej niż nawet z największą gwiazdą. Bo do tego jeszcze dochodzi fakt, że w takiej rozmowie dotyka się też własnego życia. Przecież sama doskonale pamiętam, jak wychodził z domu na koncerty, które potem okazywały się wielkim wydarzeniem piosenki. I to była wielka frajda rozmawiać o tym. Chociaż przyznam szczerze, że jak jechałam do niego na kolejne rozmowy, byłam trochę stremowana. Bałam się, że może moje pytania wydadzą mu się głupie, infantylne, że mnie w końcu zapyta: „Dziecko, ale o co ci chodzi”. Wojciech Młynarski: Nie przesadzaj, córeczko, nie było przecież tak źle. A.M.: Akurat. A pamiętasz, ile razy mi mówiłeś: „Dobrze, to może już wystarczy tego materiału? Już może coś z tego napiszesz?!”. Miałeś mnie trochę dosyć. W.M.: Ale się nie dałaś. Agata stale mówiła, że jeszcze musimy coś dograć, jak to się wyrażała, żeby ocieplić rozmowę. I ja się na te dogrywki zgadzałem. Agata to wykapany Pan? W.M.: Ona jest najstarsza i chyba najbardziej do mnie podobna. Jest otwarta, bardzo energetyczna i impulsywna. Zupełnie jak ja. Śmiałem się kiedyś, gdy dowiedziałem się, że w szkole dali jej przezwisko „Elektrownia”. To bardzo do niej pasuje. A.M.: Oboje z tatą jesteśmy Baranami. Ja urodziłam się 23 marca, a tata 26. Ludzie spod tego znaku wszystko niezwykle intensywnie przeżywają, mają nerwy na wierzchu. Ale ja po tacie odziedziczyłam coś jeszcze: nauczył mnie, że w życiu najważniejsza jest praca. Był zawsze nią pochłonięty i takiego go pamiętam najbardziej. Pochylonego nad kartką papieru? A.M.: Tak. Tata zawsze był rannym ptaszkiem. Kiedy Paulina i ja byłyśmy małe, często budził nas do szkoły. Przychodził do naszych sypialni z magnetofonem Panasonic i puszczał nam jedną ze swoich piosenek, np. „Żyj kolorowo” albo „Serce to jest muzyk”. Śpiewał do wtóru z Ewą Bem, a nam wtedy od razu chciało się wstać. Potem w szlafroku w paski i w drewniakach zasiadał z nami do śniadania. Kiedy wychodziłyśmy do szkoły, ty, tato, zostawałeś w domu i pisałeś. Mówiłeś mi, że to tak samo, jak byś sam był w szkole. CZYTAJ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja” Pamiętasz? W.M.: To prawda. Zawsze musiałem mieć szczegółowo zaplanowany dzień. A rano pracowało mi się najlepiej, miałem świeży umysł. Zasiadałem nad kartką papieru i pisałem zazwyczaj do 14, do obiadu. Wtedy już wy przychodziłyście ze szkoły. A.M.: I w domu Młynarskich zaczynał się „młyn”. Czasem miałam wrażenie, że masz nas dość, że marzysz, żeby pobyć sam. W.M.: To nieprawda, córeczko, nigdy tak nie myślałem. Lubiłem to zamieszanie, które robiłyście z Pauliną. Często obserwowałem, jak się bawicie. Od początku miałyście tak inne temperamenty. Żałuję tylko, że nie poświęcałem wam tak dużo czasu, jak bym chciał. Ale wtedy zarabiałem na rodzinę i tak naprawdę ciągle byłem w pracy. Agata, były momenty, kiedy brakowało Ci ojca? A.M.: Teraz już tego nie pamiętam, ale pewnie tak było. Moje dzieciństwo było pełne taty, chyba w myśl zasady, że nieważne, jak długo jesteś ze swoim rodzicem, oby to było intensywne. A kontakty z tatą zawsze były intensywne. Najmilej wspominam nasze wyjazdy do Zakopanego. Pamiętasz, tato, jak zawsze marzły mi nogi? Zabrałeś mnie kiedyś na Bukowinę i na środku stoku zdjąłeś mi buty i zacząłeś nacierać mi stopy. W.M.: Naturalnie, że pamiętam. Albo ten moment, kiedy dałem ci góralskiej herbaty, a ty krzyczałaś potem: „Oj, ja jestem pijana”. A.M.: (śmiech) Tak było. I obie z Pauliną uwielbiałyśmy, kiedy robiłeś tunel z rękawa i pokazywałeś nam przez niego gwiazdy. Albo kiedy w Zakopanem czytałeś nam „Pana Tadeusza”. A jaka piosenka kojarzy Ci się z tatą najbardziej? A.M.: „Pucio, pucio” oczywiście. Kiedy tata ją napisał, miałam trzy, może cztery lata i nagle wszyscy zaczęli tak na tatę wołać. Ale z dzieciństwa pamiętam też piosenki taty napisane dla innych wykonawców. Na przykład Ewa Bem śpiewała: „Po co jechać aż do Werony, do Werony daleko hen, w naszym mieście też są balkony, do tragicznych stworzone scen”. Byłaś dumna z ojca? A.M.: Bardzo. Nigdy nie chciałam, tak jak to się czasem dzieje z dziećmi sławnych rodziców, żeby mój tata był zwykłym ojcem z teczką. Tylko czasem czułam się mało komfortowo, kiedy rodzice przychodzili do szkoły na wywiadówki. Bo w tamtych smutnych czasach PRL-u oni wcale nie wyglądali smutno. Ojciec nosił dżinsy, niebieską koszulę, amerykańską kurtkę wojskową i taką kaszubską czapkę kupioną gdzieś na Helu. I moje nauczycielki często bardziej przejęte były tym, że oto mogą rozmawiać z Wojciechem Młynarskim, niż tym, że mają mu powiedzieć o postępach w nauce jego córki. Często prowadził Pan z Agatą poważne rozmowy dotyczące tego, jak należy żyć? W.M.: Raczej nie. Starałem się po prostu dawać przykład swoim postępowaniem, a nie pustymi rozmowami. A.M.: Ale to tata właśnie nauczył mnie takiego kodeksu zachowań. Obserwując go, wiedziałam, że w bardzo złym tonie jest spóźnianie się i że najwięcej osiągają ludzie skromni i pokorni wobec tego, co robią. I cudownie było obserwować go w pracy. Kiedy jako kierownik literacki całymi dniami przesiadywał w Teatrze Rozmaitości, traktowałyśmy to miejsce jak drugi dom. Moja mama miała wówczas wspólną garderobę z Kaliną Jędrusik. I pamiętam, że uwielbiałam z nią rozmawiać. Wystarczyło kilka minut przebywania w jej towarzystwie, żeby wiedzieć, że ma się do czynienia z kimś wybitnym. Ona mówiła niezwykle barwnym językiem i jak nikt potrafiła puścić wiązankę najbardziej niecenzuralnych słów sobie tylko właściwym tonem. W takich momentach tata mówił do mnie: „Słuchaj i ucz się. To mówi dama”. I ja już wtedy wiedziałam, że kiedy Kalina Jędrusik powie „kurwa”, to to nie jest przekleństwo, ale poezja (śmiech). Ojciec zawsze był dla Ciebie drogowskazem. Tak jak on zdecydowałaś się studiować polonistykę. A.M.: Jakoś nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabym studiować coś innego. Tata zawsze sobie bardzo chwalił te studia. W.M.: Choć teraz, kiedy wspominam te studenckie lata, to zastanawiam się, kiedy ja właściwie studiowałem. Już wtedy zaczęły się występy w Hybrydach, pisanie piosenek. A.M.: A ja na studiach właśnie napisałam pracę roczną zatytułowaną „Teoria mimezis w twórczości Wojciecha Młynarskiego” i pamiętam, tato, że bałam się powiedzieć o tym w domu. Dowiedziałeś się dopiero, kiedy praca została oceniona. W.M.: Pamiętam. I ona była naprawdę niezła. A.M.: O! I to wielki komplement z taty ust. Bo tata nigdy nie chwali, co najwyżej skrytykuje. A jeśli nic nie mówi, to znaczy, że jest bardzo dobrze. Pamiętam, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, tata na początku nie pozostawiał na mnie suchej nitki. Wszystko było nie tak. A potem nagle przestał mówić. I kiedyś zadzwoniłam z prośbą: „Tatusiu, ja tak bym chciała, żebyś mi powiedział, że było dobrze, a ty nic nie mówisz”, a tata na to: „Milczę właśnie dlatego, że jest dobrze”. Jest Pan dumny z Agaty? W.M.: Naturalnie. A.M.: Widzisz, jak wylewnie! (śmiech) Bałaś się powiedzieć tacie, że będziesz pracowała w telewizji? A.M.: Bardzo. Pamiętam, że kiedy kończyłam studia, dowiedziałam się, że w telewizji organizowany jest egzamin dla prowadzących „Wiadomości”. W domu nie powiedziałam nikomu, że decyduję się na to pójść. Kiedy przeszłam przez wszystkie etapy, zakomunikowałam tacie, że zaczynam pracę na Woronicza. Bardzo się zdziwił. I wtedy zaczął mi tłumaczyć, żeby to nigdy nie był mój jedyny adres, że zawsze muszę mieć jakąś alternatywę, bo na Woronicza świat się nie kończy. Marzył Pan o innej karierze dla córki? W.M.: Myślę, że podobnie jak ja miała możliwość pozostania na uczelni i poświęcenia się karierze naukowej. Kiedy ja kończyłem studia, miałem ogromny dylemat. Bo z jednej strony ciągnęła mnie scena, piosenka, a tu z uczelni przyszła propozycja asystentury. I wtedy poszedłem na rozmowę do swojej mamy, która powiedziała mi, żebym robił to, co mnie bardziej nęci. I zrezygnowałem z uczelni. Potem nigdy tego nie żałowałem i zawsze uważałem, że moje dzieci też same muszą podejmować decyzje dotyczące ich życia, że nie mogę wywierać na nich presji. Sławne nazwisko w karierze zawodowej pomaga czy przeszkadza? A.M.: Przeszkadza. Bo kiedy jesteś anonimowy, wbrew pozorom jest łatwiej. Pamiętam, że zawsze tak było, że schody zaczynały się wtedy, gdy okazywało się, że jestem córką „tego” Młynarskiego. Wtedy wszyscy zaczynali być zadziwieni, że nie potrafię pisać takich piosenek jak on, że nie jestem tak błyskotliwa jak on i że w ogóle jestem jakaś dziwna. Kiedy ma się tak sławnego i wybitnego ojca, to niełatwo też chyba przedstawiać mu swoich chłopaków. Jak sobie z tym radziłaś? W.M.: Tak wielu tych chłopaków to Agata nie miała. Ona szybko wyszła za mąż i ten jej wybór też zaakceptowałem. A.M.: To prawda. Tata w ogóle był w tych sprawach zawsze godny zaufania. Bo nie dość, że nie bojkotował tych moich sympatii, to jeszcze w dodatku zawsze miałam świadomość, że gdyby coś było nie tak, to będę go miała po swojej stronie. I potem zresztą tak było. Za każdym razem, kiedy w moim prywatnym życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć. Wybierałaś w życiu takich mężczyzn, którzy choć trochę przypominali tatę? A.M.: Świadomie nie. Ale potem okazywało się, że najbardziej mnie w nich pociąga poczucie humoru i błyskotliwa inteligencja, czyli to, co ma tata. Kiedy mój pierwszy mąż na jednej z randek, patrząc na mnie, powiedział: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, to pomyślałam sobie: „Nie jest źle. Mówi do mnie tekstem taty. Trafiony, zatopiony”. Z tego, co mówisz, wynika, że zawsze byłaś z tatą blisko. Nie było ciężkich momentów? A.M.: Oczywiście, że były. Wielokrotnie byłam świadkiem spalania się taty w pracy. Widziałam, jak wiele go to kosztuje. A potem przychodziły takie miesiące, kiedy tata zamykał się w sobie, nie było z nim kontaktu. Takie chwile nie są łatwe dla nikogo, a szczególnie dla dziecka. ZOBACZ TAKŻE: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Rozwód rodziców był dla Ciebie wstrząsem? A.M.: Nie. Oni zdecydowali o tym, kiedy sama byłam już po rozwodzie. To ja przetarłam chyba szlaki. Wiedziałam, że to jest ich dojrzała decyzja, i czułam, że szczęśliwsi będą, żyjąc oddzielnie. Miałam świadomość, że nie stracę kontaktu ani z tatą, ani z mamą. I tak się stało. Jak między Wami jest teraz? Można powiedzieć, że się przyjaźnicie? A.M.: My mamy niesamowite szczęście, i ja, i Paulina, i Jasiek, że los dał nam nieprzeciętnego ojca. Zawsze mogę do niego zadzwonić z każdym problemem. Po prostu naprawdę się przyjaźnimy. A Pan też często dzwoni do Agaty? W.M.: Różnie. Kiedyś jak tylko coś napisałem, dzwoniłem do niej i prosiłem o opinię. Bardzo często była pierwszym recenzentem moich tekstów. Polegam na jej zdaniu, a ona wobec mnie bywa często bardzo surowa. I to w niej cenię. A.M.: Dobrze wiedzieć, tato. Teraz łatwiej mi będzie znieść te telefony o 7 rano, kiedy w słuchawce słyszę: „Córeczko, potrzebuję twego mózgu” (śmiech). Rozmawiała: Iza Bartosz
To był ich pierwszy wspólny wywiad. Aleksandra Popławska szczerze o relacji z siostrą: „Nie potrafiłyśmy mówić, że się kochamy”
Dwie siostry, dwa temperamenty, jedno trudne dzieciństwo i długa droga do bliskości. Aleksandra i Magdalena Popławskie w szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiadają o rywalizacji, miłości, stracie i uczeniu się emocji na nowo.
Z okazji urodzin Aleksandry Popławskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wraz z siostrą Magdaleną udzieliła Beacie Nowickiej na łamach Vivy! (nr 24/2023). To szczery, momentami bolesny, ale też pełen ciepła portret siostrzanej relacji – takiej, która dojrzewa latami. O bliskości, której trzeba się nauczyć, emocjach, które długo nie miały głosu, i o tym, że czasem dopiero dorosłość pozwala naprawdę się odnaleźć. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. – Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. Zobacz też: Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem – I dobrze! Kiedy Ola wyjechała do Wrocławia na studia, poczułyście się wolne? Magda: Tak. Wreszcie miałam pokój dla siebie, to był sztos. Ola: Magda poczuła się wolna, ja trochę zagubiona. Studia, nowe środowisko, nowe miasto, obcy świat, a przede wszystkim brak pieniędzy, który sprawił, że mieszkałam w dziwnych miejscach i w dość słabych warunkach. Na pierwszej stancji wynajmowałam pokój w mieszkaniu samotnego mężczyzny, który mnie podglądał, a w szufladach ukrywał gazetki pornograficzne. Musiałam się stamtąd szybko wyprowadzić. Potem mieszkałam w zagrzybionej suterenie, w której moje łóżko sąsiadowało z rurą kanalizacyjną całej kamienicy. Mało przyjemne. Podczas gdy koledzy imprezowali, ja musiałam się uczyć, żeby zdobyć stypendium. Szybko poszłam też do pracy, żeby móc zamieszkać w trochę lepszych warunkach. Doceniłam wtedy nasz rodzinny dom i wspólny pokój. Magda: Kiedy Ola wyjechała na studia, nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Rzadko przyjeżdżała do domu. Szkoła teatralna, jak sama się potem przekonałam, bardzo absorbuje. I jak w tym zawodzie jesteśmy w pracy świątek, piątek czy niedziela, po 12–13 godzin dziennie albo i dłużej, trudno o zdrowe relacje. – Tęskniłyście za sobą? Magda: Ja nie tęskniłam. Ola: Dzięki za szczerość. Magda: Ty na pewno też nie tęskniłaś. Każda z nas zajęła się swoim życiem. Ola w liceum założyła z kolegami Entuzjastyczny Teatr Muzyczny KME, ale kiedy wyjechała, ja wskoczyłam na jej miejsce i paradoksalnie bardziej niż ona zżyłam się z całą grupą. Zdobyliśmy nawet nagrodę na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Krakowie. W wakacje jeździliśmy stopem po Europie i śpiewaliśmy na ulicach Barcelony czy Awinionu. Nie miałam czasu tęsknić. Ale z rzadka przyjeżdżałam do Wrocławia zobaczyć egzamin Oli. Pamiętam, że gdy tylko wchodziła na scenę, zalewałam się łzami ze wzruszenia. Był wybuch emocji, po czym każda z nas wracała do własnego świata. Nie dzwoniłyśmy do siebie, nie pisałyśmy. Miesiącami nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Po czterech latach studiów we Wrocławiu Ola przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła współpracę z Teatrem Rozmaitości, dzisiejszym TR Warszawa. Wtedy ja zaczęłam studia w Krakowie, ale na czwartym roku zostałam zaproszona do tego samego teatru na roczne eksperymentalne studia „Terenu Warszawa”. I tak wylądowałyśmy razem w stolicy. A nawet przez rok w tym samym teatrze. Wtedy po raz pierwszy spotkałyśmy się po długim czasie, ale na zupełnie innych warunkach. Ola: Okazało się, że wiele nas łączy, a nie miałyśmy o tym pojęcia. Na przykład przez te lata czytałyśmy te same książki. Magda: Przyszłam do ciebie na ulicę Wilczą i zobaczyłam, że na półce masz… Ola: …książki Sylvii Plath i Virginii Woolf, opowiadania Dostojewskiego, „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood, wiersze Achmatowej. Magda: Fascynacje dobrze nas określające. Ola: Dekadenckie i trochę mroczne. – To wszystko w Was jest: trochę mroku, smutku i samotności. Widać to też w Waszych rolach. Aktorstwo zawdzięczacie mamie? Magda: No tak, mama… Ola: No właśnie, mama… Zawsze mówili, że ja jestem cały Janek, czyli tata, a Magda cała Marysia, mama. Im jesteśmy starsze, tym bardziej widzimy w nas obydwu dziwną mieszaninę ich dwojga. Bardzo różnych ludzi. Nasza mama rzeczywiście jest silną osobowością. Sprawia wrażenie, jakby niczego się nie bała. Wszystko załatwi. Jeśli zamkną przed nią drzwi, wejdzie oknem. To ma plusy i minusy. Plusy są takie, że za nas wskoczyłaby w ogień. Zawsze potrafiła o nas zawalczyć, zadbać. Starała się nam wszystko zapewnić. Do dziś biegnie o każdej porze dnia i nocy, jeśli jej potrzebujemy. Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to. Taki zawód wydawał mu się niepoważny. W dniu egzaminów zamknął ją w domu. Najbliższa szkoła teatralna była w Krakowie. Mama poddała się, a potem po kryjomu przed ojcem dostała się na polonistykę i amatorsko grała w teatrze. Zawsze była zafascynowana teatrem i nas tą fascynacją zaraziła. Magda: Miałyśmy karnety na wszystkie przeglądy teatralne na Śląsku, więc siedziałyśmy w teatrze non stop. To była przestrzeń, która wydawała się nam środowiskiem naturalnym, lepiej ją rozumiałyśmy niż rzeczywistość. Mama przygotowywała nas i jeździła z nami na różne konkursy recytatorskie, które – nieskromnie powiem – wygrywałyśmy. Teatr dla nas był dosyć naturalnym kierunkiem. Mama jest bardzo energiczną, zdecydowaną, ale i dominującą osobą. A to bywało przytłaczające. Lepiej wiedziała, co jest dla nas dobre, i nie bardzo pytała, czego my chcemy. Ola: Czytam teraz „Chłopki”, opowieść Joanny Kuciel-Frydryszak o naszych babkach. Poruszająca książka, która przypomina mi opowieści naszych babć i pomaga zrozumieć, z czego wynikały zachowania tamtego pokolenia. Mama pochodzi z Kielecczyzny. Urodziła się w prostej rodzinie, nikt się tam nie rozczulał nad dziećmi. Po swoim ojcu, który pracował w kopalni i był bardzo surowy, powtarzała, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Kochała nas, ale nie potrafiła nam tego powiedzieć. Była i jest zadaniowcem. Stawiała nam zadania do wykonania. Magda: Miłość okazywała nam tym, że była w stanie wszystko dla nas zrobić, przyjechać o każdej porze, odebrać telefon w środku nocy, załatwić to, o co prosisz… Działanie zamiast czułości i bliskości. Ola: Na intymne tematy się nie rozmawiało. W ogóle mało się rozmawiało. Mama żałuje, że była dla nas zbyt surowa. Teraz to nadrabia, jest niesamowita, bo cały czas się edukuje i rozwija. Stara się mówić o uczuciach i powtarza, że żałuje, że pewnych rzeczy nie wiedziała wcześniej. Magda: My też się staramy. To nie były żarty, naprawdę zobowiązałyśmy się, że od czasu do czasu będziemy sobie mówić: „Kocham cię”. Na początku to było bardzo sztywne, nienaturalne, ale jest coraz lepiej. Uwaga: Kocham cię, Ola. Ola: Ja ciebie też kocham. Dopiero jako dorosłe kobiety i matki zrozumiałyśmy, jak bardzo nam tego brakowało. – Myślę, że to jest doświadczenie pokoleniowe. Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. – Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. – Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. – Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. – Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. – Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. – Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. – Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni
Był przy niej do końca. Łączyła ich silna więź i relacja pełna serdeczności, wzajemnego szacunku i... poczucia humoru. Gdy Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku to właśnie Mariusz Szczygieł poinformował o tym smutnym fakcie fanów i media. Z pozoru dzieliło ich wszystko: metryka, krąg towarzyski, nawet praca. Ona była uznaną aktorką. On wziętym dziennikarzem. A jednak zaprzyjaźnili się ze sobą i dbali o tę więź z wielką pasją.
Telefonowali do siebie co noc, chodzili razem do teatru i do kina, bardzo liczyli się ze swoim zdaniem. Oboje uwielbiali się razem śmiać, droczyć, przekomarzać. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Z tej okazji przypominamy niezwykły wywiad VIVY! z 2013 roku z Zofią Czerwińską i Mariuszem Szczygłem, którego udzielili Krystynie Pytlakowskiej. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: historia ich przyjaźni. Wywiad z 2013 roku Kiedy to się stało? Mariusz: W 1993 roku. Znamy się już 20 lat. Zofia: Połączyła nas metafizyka. Mariusz: Zaczęło się od tego, że zamieszkałem w willi na Sadybie, przy Okrężnej. Fajne, przestronne mieszkanie. Ale nie wiadomo dlaczego, zacząłem tam intensywnie myśleć o Zofii. Zofia: Powiedz raczej, że tylko przychodziłam ci na myśl. Miałeś mnie gdzieś tam, w podwzgórzu. Mariusz: Tak, nie wiadomo, z jakiego powodu, bo nie miałem nawet telewizora. Byłem zresztą wtedy studentem. Ale kojarzył Pan nazwisko Czerwińska? Mariusz: Nie tylko kojarzyłem, ale bardzo lubiłem Zosię jako aktorkę. Osadziłaś mi się w podwzgórzu – ty i jeszcze jedna aktorka, Bohdana Majda. Obie miałyście taką fajną cierpkość. No i rozmawiam z właścicielem domu. Pytam go: „Panie Stefanie, dlaczego do pokoju prowadzą dwie pary drzwi i są dodatkowe schody, przecież to jeden dom”. I ten pan Stefan mówi mi na to: „Wymyśliła taka jedna aktorka, Zośka Czerwińska”. Zofia: Ja tam wcześniej mieszkałam, bo ten dom zbudował mój wujek, który zresztą nigdy się tam nie wprowadził, bo ciotka tego nie chciała. Wobec tego sprzedała dół panu Stefanowi Sapińskiemu, a ja zajęłam górę i musiałam wybudować wewnętrzne schody. Mariusz: Pomyślałem sobie wtedy, że to niesamowity zbieg okoliczności i okazja, żeby poznać tę aktorkę bliżej. Bo ja tak mam w życiu, że z kim chcę się zaprzyjaźnić, to się zaprzyjaźnię. Pan prowokuje te przyjaźnie? Mariusz: Tak, ponieważ to ja muszę nawiązać „romans”, w bardzo szerokim znaczeniu tego słowa. To ja jestem typem, który podrywa. I gdyby najwspanialszy obiekt przyjaźniowy albo e*otyczny usiadł mi na kolanach, to ucieknę. Bardzo lubię zdobywać osoby trudne, z nikim łatwym się nie przyjaźnię. Dość powiedzieć, że moimi przyjaciółmi są nie tylko Zosia, ale Hanna Krall i tłumaczka z Pragi Helena Stachova. O te trzy osoby zabiegałem, są klejnotami mojego życia, naprawdę. Natomiast nie znoszę, gdy ktoś mnie nagabuje. Zofia: Natomiast wszyscy mężczyźni, którzy mnie zdobyli, zostali dużo wcześniej poderwani przeze mnie, tylko o tym nie wiedzieli. Mężowie? Zofia: Mężowie też, ale nie trzymajmy się ich kurczowo. Miałam dwóch mężów, a mówię o mężczyznach w ogóle. Nie wnikajmy, ilu ich było. Mariusz: W każdym razie to ja zadzwoniłem do Zosi: „Dzień dobry, nazywam się Mariusz Szczygieł, już bardzo długo o pani myślę”. A Pani sądziła, że to maniak sek*ualny? Zofia: Wiedziałam, kto to jest, bo czytam „Gazetę Wyborczą” od pierwszego numeru. Zdziwiłam się jednak: „To jakieś żarty chyba”. Ale kiedy powiedział, że śpi na moim tapczanie, pojęłam tę transcendencję. Mariusz: Zapytała wtedy: „A wisi tam jeszcze w pokoju lustro między oknami?”. „Wisi”. Na to Zosia: „To moje. I może dlatego, że zaglądasz do cudzego lustra, masz natręctwo myśli”. Mnie zawsze ostrzegano: „Nie przeglądaj się za długo w lustrze, bo diabła zobaczysz”. Zofia: I mieli rację, bo Mariusz właśnie diabła zobaczył. Natomiast jeśli chodzi o lustra, to powiem pani, jak kobieta kobiecie, że nie lubię w nie patrzeć. Nigdy nie miałam specjalnego nabożeństwa do mojego konterfektu. Może dlatego zostawiła Pani to lustro bez żalu? Zofia: Zostawiłam, bo tam było na nie miejsce. Nie miałam gdzie go powiesić, gdy się stamtąd wyprowadzaliśmy po moim drugim ślubie w 1968 roku. A wracając do Mariusza, nawet przez myśl mi nie przeszło, że jest erotomanem. Szybko chwyciłam, o co chodzi. Nie znałam go osobiście, ale potem zobaczyliśmy się na ulicy. Mariusz: Przypadkowo zresztą. Powiedziałem: „Jestem tym, który dzwonił”, a Zosia odparła, że mój głos był głosem bruneta. Nie zaprzyjaźniliśmy się od razu. Ale chyba w 2000 roku, gdy już byliśmy blisko, zdarzyło się coś, co mogło zniszczyć tę przyjaźń. Co się wtedy stało? Mariusz: Ja wtedy prowadziłem talk-show „Na każdy temat”. Zresztą to ty mnie poleciłaś w 1995 roku reżyserowi Witoldowi Orzechowskiemu. Zofia: Bo spytał mnie, czy nie znam kogoś na zastępstwo za Andrzeja Woyciechowskiego na czas jego choroby. Podsunęłam mu więc twoje nazwisko. A on na to: „O nim właśnie myślałem”. Tak to było. Mariusz: No i prowadziłem ten talk-show już kilka lat. A producentowi, reżyserowi przychodziły do głowy coraz to nowe pomysły. Chcieli, żebyśmy pokazali, że ludzie dla występu w telewizji są w stanie zrobić wszystko. Zdołali namówić mnie i ekipę, żebyśmy z dżdżownic zrobili koktajl na kefirze i cała grupa go wypiła. A kto wypił najszybciej, miał dostać w nagrodę lodówkę. Zofia: To było okrucieństwo, i w dodatku nagradzane. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni. Mariusz: Gdy na drugi dzień po programie zadzwoniłem do Zosi, była tak wzburzona, że przeszła „na pan”. Powiedziała: „Przecież te zwierzęta cierpią. Jesteście, panowie, idiotami”. Bo Zosia nie przebiera w słowach. Zofia: „Idiota” wcale bym nie użyła, nawymyślałam wam od ch… normalnie. Przedtem kilka razy ochrzaniałam cię za wasze pomysły, że zapraszałeś do programu okropne baby i że zawodnicy musieli pić własny mocz. Swoje siuśki mogli sobie pić, to ich broszka. Ale dżdżownice umarły w męczarniach. Nasza przyjaźń jednak przetrwała, bo Mariusz pojął swój błąd i wyciągnął z niego wnioski. Mariusz: Dzięki Zosi zrozumiałem, że nie na wszystko trzeba się w telewizji zgadzać. Bo jeśli człowiek za długo tam pracuje, ulega łatwości godzenia się na wiele dla dobra oglądalności. Dla wielu ludzi Wasza przyjaźń jest przedziwna, nie wspominając o różnicy wieku. Zofia: Te różnice między nami aż tak widać? Chociaż Mariusz upodabnia się do mnie – wygląda coraz młodziej. Pewnie robi jakieś botoksy? Mariusz: Botoksy to nie, ale regularnie ćwiczę, co drugi dzień chodzę na dwie godziny treningu. Sporo schudłem. Zofia: Nie jest już taki młodziutki, ale nie ma co tego aż tak podkreślać. Mariusz: Wieku nie ujawniamy. Najlepsze, gdy moja mama mówi: „Synu, ogól się, proszę, gdy wybierasz się do przychodni lekarskiej”. Zofia: Nie mówi się „ogól” tylko „ogol”. Mariusz: Jest oboczność form… Ja mam zarost troszkę już siwawy. Pytam: „Dlaczego?”. Mama: „Przecież po tobie widać, ile ja mam lat”. Zofia: I to jest ta kobieca przekora. Mariusz: Na jakich podstawach opiera się nasza przyjaźń? Mam własną teorię. Zofia: Żebyś tylko nie popadł w dumę, przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość i opiera się na lojalności. A ja jestem pies na lojalność. Sama jestem niewyobrażalnie lojalna. Mariusz: I kilka przyjaźni w swoim życiu skończyłaś. Zofia: Tak. I najbardziej cierpiałam, gdy moje dwie przyjaźnie się zawaliły, właśnie przez utratę lojalności. To było o wiele gorsze niż zdrada w miłości. Jeśli w przyjaźni przyjaciółka pozwala, żeby za jej zgodą upokarzał mnie mój wróg, to chyba jasny przykład. Dżekuś, chodź tu do mnie! Dżek ma 11 lat, ale też wyjątkowo młodo wygląda. Zofia: On ma to po mnie. A w ogóle to psy się upodabniają do właścicieli. Też muszę sobie skubać brodę. Ja wieczorem biorę pęsetkę i wyskubuję ją, tak na czuja. Mariusz: Widzi pani? To ta Zosi autoironia. Uwielbiam jej humor! Ona ma genialne skojarzenia. Mam mnóstwo zapisanych złotych myśli Zosi. To właśnie ta podstawa Waszej przyjaźni? Mariusz: To wierzchołek tej podstawy. Tej błyskotliwości, jaką ma Zosia, nie ma ani moja mama, ani nikt inny. Tata jest wesoły, ale mama jest skromna, poważna i taka nieinwazyjna. Myślę więc sobie, że szukając przyjaźni z kobietami trochę starszymi ode mnie… Zofia: Trochę! Mariusz: …potrzebowałem właśnie takich cech osobowości, z którymi bym chciał obcować, a Zosia uzupełnia cechy mojej mamy. Rozumiem, matkuje Pani Mariuszowi? Zofia: Nasz kontakt nie ma nic wspólnego z matkowaniem. Gdybym w ogóle była matką – bardzo cierpię, że nie jestem – miałabym może jakiś dziwny matczyny stosunek do niego. Na przyjaźń trzeba mieć czas. A ja go mam, bo odkąd znam Mariusza, już byłam sama. Po dwóch małżeństwach i całej tej watasze panów. Uważałam, że jak mam sześćdziesiątkę, to już po ptakach. I powiem szczerze – było po ptakach, ponieważ wstydziłabym się w tym wieku romansować. Mariusz: Ale w latach 90. jakaś kolorowa gazeta napisała, że jeździsz na Ursynów i wracasz bardzo rozradowana. A Pan wtedy mieszkał na Ursynowie? Mariusz: Nie, nie jeździła do mnie. Ale miałaś z kimś romans na Ursynowie? Zofia: Pisano, że mam tajemniczy uśmiech, gdy stamtąd wracam. I niech tak zostanie. Mariusz: Nasza przyjaźń polega też na tym, że możemy sobie pogadać na tematy, o których z rodzicami się nie rozmawia. Zosia nie jest pruderyjna. Zofia: Twoja mama jest o mnie trochę zazdrosna. Chociaż sałatkę jarzynową mi przysyła. Bardzo dobrą zresztą. Mariusz: I zawsze pyta: „Idziesz do swojej drugiej mamy?”. Ja protestuję: „Zosia nie jest moją mamą”. A z drugiej strony jest bardzo dumna – gdy wystąpię z Zosią w telewizji na przykład, zawiadamia całą Złotoryję, żeby to oglądali. Ale ojca Mariusza o mało Pani nie rozjechała na ulicy? Zofia: Mariusz, zwróć mu uwagę, że gdy wchodzi na jezdnię, niech się najpierw rozejrzy. Mariusz: À propos pruderii, mój tata przełącza na inny kanał, gdy się całują w filmie. Dlatego tak istotne jest, że Zosia nic a nic nie ma takiej wstydliwości i nazywa rzeczy po imieniu. Za to posiada czystą energię, cała jest energią, także intelektualną. Zofia: Mów tak mi jak najczęściej. Mariusz: Ile razy zadzwonię do niej, staję się natychmiast ożywiony. Zofia: A dzwoni o trzeciej rano! Chociaż ostatnio pozwolił dzwonić do siebie tylko do pierwszej w nocy, bo wstaje rano na tę gimnastykę. Mariusz: Bo ty mnie rozbudzasz i ożywiasz, mówiąc takie rzeczy, które natychmiast chcę zapisać. Na przykład: „Tak naprawdę w życiu można liczyć tylko na siebie, ale co zrobić, jeśli i tego zabraknie?”. Zofia: Bardzo rzadko ludzie to rozumieją. Pytają: „Zaraz, to znaczy, że co?”. No, że umrzesz, kurwa mać. Czytaj też: Pokochał ją na pierwszym spotkaniu, czule nazywał "Kaczuszką". Gdy zachorował, ona była przy nim do ostatnich chwil. 30 lat temu odszedł Krzysztof Kieślowski W „Dzień dobry TVN” wspominała Pani o testamencie i bardzo mnie to rozbawiło. Zofia: Mariusz jest jego wykonawcą i pewnie mu coś kapnie. Jest to więc przyjaźń dozgonna. Zaczynasz być bogaty przez te baby. Pamiętam, jak pytał, czy to moje mieszkanie. Mariusz: Akurat mieszkanie jest zapisane na twojego kuzyna. Pani Zofio, wbrew pozorom chyba nie tak łatwo się z Panią zaprzyjaźnić? Zofia: Mam dużo dobrych znajomych, ale przyjaciół niewielu. Było ich więcej, ale zaczęli znikać. Śmierć to bym im wybaczyła, trudniej wybaczyć, gdy przyjaciel okaże się tylko znajomym. Bo ja mam pecha, że jestem uczynna, a moja uczynność spotyka się ze złością, bo najgorzej pomagać koleżankom, które tej pomocy znieść nie mogą, gdyż uważały, że stoją wyżej ode mnie, a spadły niżej. Mariusz: Ja lubię uczynność Zosi. Ciągle chce gdzieś zawozić moich rodziców. Zofia: Mężczyzna powinien mieć samochód, ale Mariusz nie ma smykały do prowadzenia. Wolę więc ja go podwozić. Udzielacie sobie dobrych rad? Mariusz: Kilka razy mi się zdarzyło, że pytałem Zosię, jak mam się zachować w danej sytuacji. Bo ja jestem patologicznie miły, a to sprawia, że często mam kłopoty z ludźmi, którym muszę powiedzieć jakąś nieprzyjemną prawdę. Zawsze dowiadywałem się od ciebie, żeby nie kłamać, nie iść okrężną drogą. Zosia mówi: „Powiedz tylko prawdę”. Zofia: Tak, z miłym uśmiechem też można uciąć łeb. Mariusz: Też staram się Zosi pomagać. Ostatnio podczas zamieci sam się zgłosiłem, żeby wyprowadzić Dżeka, ale Zosia nie lubi, gdy proponuję, że kupię jej bułki czy coś takiego ani gdy chcę z nią pojechać na badania do szpitala. Zofia: Lubię być samowystarczalna, nie będę traktować Mariusza jak chłopca na posyłki. W czym więc przejawia się ta Wasza przyjaźń? Zofia: Choćby w częstych rozmowach przez telefon. Widujemy się raz na dwa, trzy tygodnie. Mariusz: Uwielbiam twoje kanapeczki z łososiem. Nigdzie takich nie jadłem. Co ty do nich dodajesz? Zofia: Odrobinę majonezu. Czasami razem też podróżujemy. Mariusz zabrał mnie do ukochanej Pragi. Mariusz: Zosia jest o Pragę trochę zazdrosna. Mówię jej: „Ona jest starsza od ciebie”. A Zosia: „Ale ładniejsza”. Zwierzacie się sobie? Mariusz: Nie zwierzamy, ale opowiadamy. Zofia: Ja nie mam z czego się zwierzać i nigdy nie użyłabym takiego określenia. Mariusz opowiada mi o wszystkim. Znam jego historie, te opisane i te nieopisane. Rozmawiamy też o seksie. Ale musiałeś mi przypomnieć, co to jest. Mariusz: Zabolałoby mnie tylko, gdyby Zosia ukryła przede mną coś złego, by mnie nie obciążać. Bo kogo masz martwić, jak nie mnie, pani Zosiu? Zofia: O operacji kolana wiedziałeś wszystko. Z drugiej strony trudno byłoby to ukryć, bo potem wlokłam się o kulach. Natomiast nie cackam się ze sobą i dlatego szybko z choroby wychodzę. Nie mam też żadnych nałogowych słabości, chociaż byłam bardzo bliska alkoholizmu, bo dawniej wódka lała się strumieniami, a ja na kaca musiałam wypić klina. Ale gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to zaczyna być ode mnie silniejsze, pomyślałam – niedoczekanie. A narkotyków nawet nie próbowałam. Mariusz: Ja nie piję od czasu, kiedy uprawiam sport, a marihuany jedynie spróbowałem. Nie muszę Zosi martwić, bo mam takie przekonanie, że zostawiony nago na Marszałkowskiej wskutek jakiejś pożogi, za tydzień będę nie tylko w dobrej formie i ubrany, ale jeszcze będę miał gdzie mieszkać. Zofia: Też mam w sobie coś takiego, że nawet jeśli wyląduję gdzieś w norze na dnie, to za chwilę wystawię z niej głowę i jeszcze się uśmiechnę. Brzydziłabym się współczuciem i litością. Mariusz: Kiedy czasami Zosi współczuję, ona mówi: „Odpieprz się”. I o dwóch kulach wyprowadza psa, po drodze jeszcze zakupy robiąc. Czytaj również: Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie Chyba doszliśmy do sedna Waszej bliskości. Jesteście po prostu do siebie podobni. No i każde z Was jest dumne z dokonań drugiej osoby. Zofia: Jestem bardzo z Mariusza dumna. Chociaż duma to niewłaściwe słowo, raczej mam satysfakcję z tego, że mogę pochwalić się tą przyjaźnią. Mariusz: A ja jestem dumny, gdy widzę cię w różnych filmach. Jak Zosia dostaje większą rolę, mnie to strasznie podnieca. Muszę wszystko zobaczyć. Zagrała w 300 filmach, codziennie więc można trafić na nią w telewizji. Dzwonią do mnie: „Włącz, na Dwójce jest Zosia, na Polsacie jest Zosia, na Kulturze jest Zosia”. Może chociaż tantiemy Pani Mariuszowi zapisze? Zofia: Ma zapisaną już połowę moich tantiem. Ale nawet nie przeczytał testamentu. Mariusz: Bo twoja śmierć, Zosiu, wydaje mi się nierzeczywista, bardzo odległa. Mam pozytywny stosunek do życia i pozytywny do śmierci. Zofia: Do mojej zwłaszcza (śmiech). Zostawię ci przy świadku takie przesłanie: „Człowiek ma prawo przyznawać się do błędów, ale nigdy do porażek”. Pamiętaj o tym. Porażka to jedna z najgorszych rzeczy w życiu. Ale Mariusz nie miewa porażek. Zofia: Miał na pewno, tylko o tym nie mówi. Mariusz: Bo wytworzyłem w sobie taką cechę, żeby nie wiązać z czymś za dużych oczekiwań. Przyjdzie to, co ma przyjść. Gdybym przywiązał się do myśli, że „Gottland” dostanie nagrodę Nike, to jak bardzo bym przeżywał, gdyby nie dostał? Zofia: Mówiłam ci, że dostanie, i dostał Nike Czytelników. Ja wszystko czytam, co ty napiszesz. Przepowiadałam ci, że reportaż „Śliczny i posłuszny” wywoła wielką burzę? No i widzisz, sam premier powiedział, że nie mógł zasnąć po tym, jak go przeczytał. Mariusz: Zosia mnie dziś bardzo wzmacniała, bo najpierw wszystkie telewizje mnie zapraszały i chwaliły, ale po ataku na moją bohaterkę zaczął się atak na mnie. Setki maili, telefonów. Pakuję się i jadę popracować w spokoju. Zofia: Pojechałabym z tobą, ale gram. Jestem kobietą pracującą.
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.