„Nie mogłem przechodzić żałoby”. Tak Jacek Olszewski mówił o życiu po śmierci Agaty Mróz. Ten wywiad wzrusza do dziś
4 czerwca mija 18 lat od śmierci Agaty Mróz-Olszewskiej – wybitnej siatkarki, która do końca walczyła o życie i marzenie o macierzyństwie. W rocznicę jej odejścia przypominamy poruszającą rozmowę Jacka Olszewskiego dla „Vivy!” z 2017 roku – o bólu po stracie, samotnym ojcostwie, ale też o nadziei i miłości, która przyszła niespodziewanie.
Kiedy w czerwcu 2008 roku Agata Mróz-Olszewska zmarła zaledwie dwa miesiące po narodzinach córki Liliany, cały kraj przeżywał tę tragedię razem z jej rodziną. Jacek Olszewski został sam z maleńkim dzieckiem i niewyobrażalnym bólem, ale – jak sam mówił – nie miał czasu na rozpacz. Przez lata budował codzienność od nowa, angażował się w działalność fundacji i pomagał innym. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedział o życiu po stracie, o pamięci, która nie gaśnie, i o tym, że nawet po największej tragedii można jeszcze spotkać kogoś, kto „nas pokocha”. Jacek Olszewski: wywiad dla VIVY! po stracie Agaty Mróz Czwarty czerwca 2008 roku. Ten dzień na zawsze zmienił jego życie. Po ciężkiej chorobie odeszła jego ukochana żona, wybitna siatkarka Agata Mróz. Miał wtedy 34 lata, a ich córeczka Liliana – dwa miesiące. I tylko czasem, gdy nie był zajęty opieką nad małą, zastanawiał się, co by było, gdyby w ich świecie pojawiła się jakaś dziewczyna. Pojawiła się. O życiu po stracie, nadziei, spłacaniu długu i budowaniu rodziny na nowo Jacek Olszewski i Agnieszka Frąckowiak rozmawiają z Krystyną Pytlakowską. Od roku są ze sobą, od niedawna razem mieszkają, dziewięcioletnia Lilka mówi do Agnieszki „mamusiu” i prosi ojca, żeby nie zmieniał obiektu uczuć. Po wielkiej traumie, jaką była dla Jacka śmierć jego żony, siatkarki Agaty Mróz, tuż po narodzinach ich córeczki, wreszcie nastał czas spokoju i budowania przyszłości z inną kobietą. Spotykam się z obojgiem w knajpce na Saskiej Kępie. Najpierw rozmawiam z Jackiem, Agnieszka się przysłuchuje. Potem i ona włącza się do rozmowy. Odnoszę wrażenie, że dopuścili mnie do swojej tajemnicy, jaką jest miłość, która przytrafiła się mężczyźnie po przejściach i kobiecie z przeszłością – cytując słowa znanej piosenki Agnieszki Osieckiej. Ich oczy nie kłamią, nie mają nic do ukrycia, dają sobie wzajemnie szczęście. I to jest najważniejsze. – Jacku, czy po śmieci Agaty myślałeś, że jeszcze sobie ułożysz z kimś życie? Jacek: Myślę, że tak, chociaż maleńkie dziecko absorbowało mnie przez 24 godziny na dobę, a wtedy nie ma czasu na myślenie. Tylko kiedy czasami nie byłem zajęty opieką nad Lilką, bo ona spała, a ja wtedy mogłem robić coś innego, mimowolnie zastanawiałem się, jakby to było, gdyby w moim życiu pojawiła się jakaś dziewczyna. Miałem 33 lata i swoje zadania do wykonania tutaj, na ziemi. Wielokrotnie zastanawiałem się, czy gdybym odszedł pierwszy, chciałbym, żeby Agata ułożyła sobie przyszłość. Tak – myślałem – ale tylko z kimś dobrym, kto pokochałby naszą córeczkę. – To było już wtedy, gdy podniosłeś się po jej śmierci i nastąpił etap uzdrawiania duszy? Jacek: Nie miałem etapów ani podnoszenia się, ani zdrowienia, od razu musiałem wstać i iść dalej. Nie mogłem przechodzić żałoby, bo w domu było dwumiesięczne dziecko, którym musiałem się opiekować, musiałem się uśmiechać, nie poddawać się przygnębieniu i smutkowi, bo Lilka by to wyczuła. Dziecko jest jak sejsmograf, odbiera nasze myśli i nastroje. – Byłeś przygotowany na śmierć Agaty? Kiedy się spotkaliście, już było wiadomo, że jest chora. Jacek: Tak, ale nigdy nie zakłada się z góry, że to choroba śmiertelna. Czy ktoś, kto obserwował jej mecze, widział, że tak mało czasu ma przed sobą? Nie, nikt nie jest przygotowany na śmierć najbliższej osoby. Walczy się do samego końca i wierzy się, że będzie dobrze. – I nie myśleliście o tym najgorszym? Jacek: Raz rozmawialiśmy o tym, że może się nie udać, ale nie prowadziliśmy rozmów typu: jak umrę, to… Powiedzieliśmy sobie, że zrobimy wszystko, aby się udało, i żyliśmy dalej jak normalna rodzina. Podczas tej rozmowy obiecałem tylko Agacie, że w razie czego ja zajmę się dzieckiem. Nie wyobrażałem sobie, że oddam je komuś pod opiekę, bo sobie nie poradzę, tak jak jeden z wdowców, który oddał dziecko rodzinie zastępczej, gdyż nie dawał rady psychicznie. – Lilka to prezent miłości od Agaty. Jacek: Być może to prezent, chociaż jest w tym coś więcej. Ja dopatruję się w narodzinach córeczki ręki opatrzności. Być może plan był taki, że Agata zaszła w ciążę, by jej szpik zaczął normalnie funkcjonować. W każdym razie mieliśmy taką nadzieję. Ja zresztą zawsze trzymam się pozytywnych myśli, a nie katastroficznych. – Jak żyć po takiej stracie? Jacek: Trzeba znaleźć cel i nim się cieszyć. Powstała fundacja „Kropla życia”, jeździłem z Lilką po całym kraju, rejestrowaliśmy dawców szpiku, prowadziliśmy wykłady, dlaczego warto ten szpik oddawać. Spłacałem dług, jaki zaciągnąłem u ludzi, którzy kiedyś pomagali Agacie. Ona miała bardzo rzadką grupę krwi B Rh-, więc Polacy z tą samą grupą tłumnie oddawali krew w stacjach krwiodawstwa, żeby mogła donosić ciążę. Kiedy szukaliśmy dawców, w Polsce było zarejestrowanych 40 tysięcy osób, dzisiaj jest ich ponad milion. Nie miałem więc czasu na depresję, na smutek. Zobacz też: Stracił miłość życia i został sam z dwumiesięcznym dzieckiem. Historia ich miłości poruszyła całą Polskę. „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał…” – Myślałeś wtedy o ułożeniu sobie życia z inną kobietą? Jacek: Szczerze mówiąc, chciałem tego. Moja teściowa po śmierci teścia poznała mężczyznę, już dobrze po sześćdziesiątce, zakochała się i są szczęśliwi. Natomiast moja mama po śmierci taty jest nadal sama. Mam więc dwa skrajne przypadki i widzę, że warto być z kimś, nawet po dramatycznych przejściach. Tylko tyle, że nie można tu być niecierpliwym i szukać kogoś na siłę, żeby wypełnić pustkę. Grażyna Wolszczak powiedziała mi kiedyś: „Jeżeli masz kogoś poznać i z kimś być, to musi być między wami chemia, takie wow”. Kiedy poznałem Agnieszkę, było między nami to wow. Mogę powiedzieć, że jestem bardzo bogatym człowiekiem, ponieważ miałem swoją wielką miłość, a teraz jest druga, która właśnie siedzi obok mnie. – Agnieszko, nie bałaś się mężczyzny po tak ciężkich, trudnych doświadczeniach? Agnieszka: Tak naprawdę nic o nich nie wiedziałam. Między nami zaiskrzyło, zanim zdążyliśmy sobie wzajemnie opowiedzieć nasze życia. – Gdzie się spotkaliście? Agnieszka: Mało romantycznie, bo na portalu randkowym w internecie. Jacek: Trudno powiedzieć, czy szukałem tam miłości, po prostu chciałem dać sobie szansę, ponieważ najłatwiej jest siedzieć w domu i czekać nie wiadomo na co. Wtedy prawdopodobieństwo znalezienia kogoś jest żadne. Listonosz sam nie przyniesie ci niczyjej wizytówki. Wieczorami więc, gdy Lilka już spała, rozmawiałem wirtualnie z różnymi dziewczynami. Agnieszka: Zachowywałeś się uczciwie, bo nie ukrywałeś się, miałeś login Jacek i umieściłeś prawdziwe zdjęcie. Tylko że ja ciebie na nim nie rozpoznałam, nie wiedziałam, że ty to ty. Jacek: Rozpoznali mnie natomiast inni. Po wyemitowaniu filmu o mnie i Agacie w tvn w ciągu trzech dni dostałem 500 zaproszeń i mnóstwo ciepłych komentarzy. A na Facebooku też liczne propozycje matrymonialne. Z Agusią spotkaliśmy się realnie dosyć szybko, bo szkoda czasu na dłuższe klikanie. Agnieszka: To tobie się spieszyło. Jacek: A tobie nie? Trzeba było się spotkać, bo dopiero wtedy wiadomo, jacy naprawdę jesteśmy. Można z kimś świetnie rozmawiać na czacie, wysyłać i dostawać mnóstwo maili, a potem w kontakcie osobistym okazuje się, że ta osoba jest całkiem inna. Siadacie i milczycie, i nie macie sobie nic do powiedzenia. – Spotykałeś się wcześniej z kobietami z internetu? Jacek: Kilka razy z kimś mi się fajnie pisało, a potem w kawiarni musiałem przez dwie godziny wygłaszać monolog. Na pytanie, czy się jeszcze spotkamy, odpowiedziałem, że raczej nie, bo nie tak to sobie wyobrażałem. – Pamiętacie swoją pierwszą rozmowę internetową? Jacek: Pamiętamy, ale usunęliśmy ją z naszego konta, bo życie biegło dalej. Po co rozpamiętywać? Analizować każde słowo? Agnieszka: Największym problemem był fakt, że mieszkałam we Wrocławiu, a Jacek w Warszawie. Kiedy się o tym dowiedział, przez dwa dni się do mnie nie odezwał. Jacek: Bo stwierdziłem, że 400 kilometrów to trochę za daleko – jak ja będę do niej jeździł? I postanowiłem dać spokój. Ale potem pomyślałem, że może jednak warto spróbować, bo taka fajna dziewczyna. A przede wszystkim nie kojarzyła mnie, nie patrzyła na mnie przez pryzmat przeszłości, litując się nade mną. – Ale wiedziałaś, że ma dziecko? Jacek: To wiedziała od razu. Agnieszka: Ale ja też mam dzieci, więc to nie skreślało Jacka w moich oczach. Myślę, że większość ludzi po czterdziestce ma dzieci. Jacek: Agusia jest nawet babcią. – Wkręcacie mnie. Agnieszka: Mam dwie dorosłe córki, a starsza z nich ma córeczkę. Naprawdę więc jestem szczęśliwą babcią. Pomyślałam, że przecież jego dziecko ma matkę, tak jak moje córki mają ojca, z którym rozwiodłam się dawno temu. Nie jest to więc niczym niezwykłym i dziecko nie odstraszyło mnie zupełnie. – Wiele kobiet jednak obawiałoby się takiego obciążenia, wiedząc, że córka jest dla ich partnera najważniejsza na świecie. Odważna jesteś. Agnieszka: Odważna? Po prostu wiem, na czym polega rodzicielstwo i że cudze dziecko można kochać tak samo jak własne. Moje córki były małe już dawno temu, ale teraz dzięki wnuczce wróciłam jakby do okresu ich dzieciństwa. Jestem więc na bieżąco. Jacek: Nie chciałbym związać się z kobietą bezdzietną, która nie wie, na czym to polega. Nie chciałbym też małolaty, która zupełnie inaczej postrzega świat. Można się zauroczyć ciałem, urodą, ale to przecież trwa dość krótko. Chciałem znaleźć kobietę dojrzałą, piękną, interesującą. Taką, z którą będę mógł o wszystkim porozmawiać. Uroda przemija, ale to ciepło, które masz w sobie, zostaje. Agnieszka: Uroda przemija?! Tak myślisz. Jacek: No, może przeminie za 30 lat (śmiech). Agnieszka: Jestem od ciebie starsza o cztery lata, ale mentalnie to ty przy mnie jesteś staruszkiem. Zobacz też: Miała dwa miesiące, gdy straciła mamę. Teraz córka ikony siatkówki kontynuuje jej dziedzictwo. Aż trudno uwierzyć – No dobrze, nie dogryzajcie sobie. Kiedy poczułeś, że jesteś gotowy na nowy związek? Jacek: Dużo wcześniej przed poznaniem Agnieszki spotykałem się z kimś, ale to się skończyło. Nie pasowaliśmy do siebie. Tak naprawdę, gdy poznałem Agnieszkę, poczułem, że to Ona i że możemy stworzyć rodzinę. Niedługo przedtem zmieniłem na portalu status z nieokreślonego na wdowca, tak naprawdę dopiero wtedy zaakceptowałem to, kim jestem, po ośmiu latach. – A więc jednak tyle lat przechodziłeś swoją prywatną żałobę? Jacek: Może ja tak tego nie odczuwałem, siłę dawały mi spotkania z ludźmi. Tworzyliśmy ustawę o transplantacji, poznawałem osoby po przeszczepach. Pamiętam, jak musiałem uspokajać matkę dziewczyny, która po przeszczepie zaszła w ciążę. Tylko raz czułem się kompletnie bezradny, miałem ochotę wtedy usiąść i płakać. – Co się stało? Jacek: Ja muszę mieć wszystko poukładane, zorganizowane, butelki, napoje, pampersy. Pojechałem z Lilką zawieźć samochód do warsztatu i mieliśmy za chwilę wrócić autobusem, a tymczasem spadł śnieg, paraliż komunikacyjny, korki, żadna taksówka nie mogła przyjechać. Stałem na mrozie z wózkiem, dziecko płacze, głodne. Miałem wtedy spotkanie z Marią Kaczyńską i Jolantą Kwaśniewską, na które nie dojechałem. Czułem się bezsilny, nie wiedziałem, co robić, wracaliśmy do domu cztery godziny. Lilka miała wtedy około roku. – Nie chciałeś córki zostawiać z nikim, zabierałeś ją wszędzie? Jacek: Nie chciałem się z nią rozstawać. Zresztą ona była grzeczna, właściwie cały czas spała. Nigdy nie uważałem, że jest dla mnie jakimś ciężarem, a każdy jej uśmiech był dla mnie nagrodą. To urocza dziewczynka. – Patrzyłeś na nią i myślałeś, że jest w niej część Twojej żony Agaty? Jacek: Jest do niej bardzo podobna. Emanuje taką sama pozytywną energią, zaraża nią ludzi. Kiedyś w autobusie pani siedząca naprzeciwko powiedziała: „Dziewczynko, jakie ty masz śliczne oczy, nie mogę od nich się oderwać”. – Już wiem, co zobaczyłeś w Agnieszce. Ona ma w sobie taką samą akceptację życia, empatię i piękne oczy jak Twoja córka. Agnieszka: Ale nigdy nie interesowałam się sportem, to dla mnie obcy świat, nie grałam w siatkówkę ani w kosza. Moje życie toczyło się inaczej. Dzięki Jackowi weszłam w zupełnie obce środowisko i poznaję nowe tematy. – Ale on też wchodzi w Twój świat. Jesteś znaną stylistką, we Wrocławiu miałaś salony piękności. Agnieszka: Ale pozamykałam je wszystkie i próbuję znaleźć swoje miejsce w Warszawie, co wcale nie jest łatwe. Ja nie jestem tylko makijażystką, zajmuję się całością, włosami, kreacjami. Nie sądziłam, że będzie mi tak trudno odnaleźć się w Warszawie. – No tak, tu jest duża konkurencja. Jacek: Ale jesteś doskonałym fachowcem, poza tym uśmiechnięta, ciepła, otwarta. To zaprocentuje. Agnieszka: Mam nadzieję. Nie było innego wyjścia, musiałam się przeprowadzić i zmienić całe swoje życie, bo przez kilka miesięcy znajomości zaliczyliśmy, jeżdżąc do siebie, 25 tysięcy kilometrów. – Gdy zobaczyłaś Jacka po raz pierwszy… Agnieszka: Był z Lilką oczywiście, a ja poczułam, że to moja rodzina po prostu. Jacek: Nie było łatwo, bo młoda była zazdrosna. Agnieszka: Wiedziałam, co to dziecko czuje, jak się niepokoi o swojego tatę. Moje córki też miały świadomość, że Jacek to nie jest miłostka, chłopak, z którym można się spotkać i pójść do kina, że to poważna sprawa. I że teraz będziemy mieć większą rodzinę. Jacek: Kiedy młodsza córka Agi miała problemy z nogą, znalazłem lekarza, pojechałem z nią na zabieg. Powiedziała wtedy: „Obcy facet, a jest dla mnie jak ojciec, który pomaga”. – A Lilka nazwała kiedyś Agnieszkę „mamą”? Agnieszka: Krótko po wizycie u mnie, gdzie usłyszała, jak moja młodsza córka mówi „mamo”, też tak zaczęła mnie nazywać. A na urodziny dostałam od niej własnoręcznie zrobioną bransoletkę, a do niej dołączony liścik: „Kocham moją mamę”. Myślałam, że się z płaczu uduszę, ze wzruszenia. Mała to słodziaczek, mam jej ostatnie zdjęcia i dedykację napisaną na odwrocie: „Mamusia i Lilusia”, a pośrodku narysowane serce. – Nie miałeś, Jacku, wyjścia, musiałeś zakochać się w Agnieszce, choćby dla Lilki. Jacek: Nie musiałem, jestem przekorny, ale potem bym tego żałował. Gdy pierwszy raz zobaczyłem ją w realu, pomyślałem, że to moja Agusia. A teraz przynoszę jej codziennie kawę do łóżeczka. – Widzę, jak na Ciebie patrzy. Agnieszka: Ale to nie jest mężczyzna, który bez przerwy powtarza: „Boże, jakaś ty piękna”. Może mówić, że kocha, ale na ogół jest oszczędny w słowach. Jacek: Same słowa nie wystarczą, za nimi muszą iść czyny. A ty też jesteś ostatnia, jeśli chodzi o pochwały i komplementy. Przyganiał kocioł garnkowi. Agnieszka: Udowodniłam ci już chyba, że jesteś dla mnie kimś wyjątkowym. Nie uciekłam od ciebie. Masz w sobie wszystko, czego potrzebuję. Zamieszkałam z tobą, mimo że nie mam tu kompletnie nikogo, chociaż dorobiłam się już jednej przyjaciółki. – Ile czasu potrzebowałaś, żeby nawiązać z Lilką bliskie relacje? Agnieszka: One się jakoś same wyprostowały. Przede wszystkim nie chciałam zajmować miejsca jej mamy. Stałam z boku i obserwowałam, chyba po trzech miesiącach mała wyczuła, że nie musi już walczyć o Jacka, bo ja jej go nie chcę odebrać. Jacek: Wiedziałem, że tak będzie, bo gdy spotkaliśmy się we Wrocławiu całą rodziną, od razu zauważyłem, że tam nikt ze sobą nie rywalizuje, nikt się nie kłóci i było tak, jakbyśmy się zobaczyli po latach. A wnuczka Agi traktuje Lilkę jak siostrę. Agnieszka: Są w sobie zakochane. Moja wnuczka jest Mulatką, jej tata pochodzi z Nigerii. Nasza rodzina jest więc wielokulturowa. – Teraz już nie możesz przestać być mamą Lilki, a to duża odpowiedzialność. Jacek: Mamy tego świadomość. Agnieszka: No i jesteśmy jej rodzicami. Jacek: Lilka powiedziała mi, że już nie chciałaby, żeby tata miał inną dziewczynę, bo ona chce z Agnieszką być zawsze. Agnieszka: I poprosiła mnie o rękę. – A Jacek Cię poprosił? Jacek: Jeszcze nie. Agnieszka: I dlatego Lilka bardzo skarży na niego. – Boisz się ślubu? Jacek: Nie, myśmy już mieli kiedyś swoje śluby. I ten nasz powinien być inny, skromny. Gdy nadejdzie odpowiedni czas, wszystko zorganizuję. – Lilka często pyta Cię o Agatę? Jacek: Nie, ona wie, że ta mama gdzieś tam jest, ale przecież nigdy jej nie poznała. – Powiedziałeś, że przypłaciła życiem jej przyjście na świat? Jacek: Nigdy, bronię ją przed tym. Poza tym to media tak wymyśliły. Agata zmarła tylko dlatego, że została zakażona bakterią. Spędziła przecież w szpitalu osiem miesięcy. A miała wyniszczony organizm i brak odporności. To nie przez Lilkę umarła, tylko przez brud w szpitalu. Agnieszka: Czasem rozmawiam z nią o jej mamie. Mówię: „Ja też nie mam mamy i też za nią tęsknię”. Dziecku trzeba tłumaczyć i nie robić z niczego dramatu. Jacek: Jest o tyle łatwiej, że nawet moja teściowa bardzo Agnieszkę polubiła. – Dobrze już nie być samemu, prawda? Jacek: Nigdy nie byłem sam, bo miałem moje szczęście – Lilkę, ale fajnie jest mieć też kogoś dorosłego, z kim można pogadać, a nie tylko oglądać bajki. Czasem rozmawiamy o przyszłości, ale nie wybiegamy za daleko, cieszymy się tym, co mamy. Agnieszka: A mamy teraz tyle do zrobienia. Właściwie wszystko dzieje się u nas jakby od samego początku. Czytaj również: „Podjęłam walkę o moje dziecko”. Przypominamy ostatnią rozmowę z siatkarką Agatą Mróz <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGuvJW8-b071dd8.jpg" width="2000" height="1269" alt="PHOTO ROBERT SZWEDOWSKI /EAST NEWS TARNOW SLUB BYLEJ REPREZENTANTKI POLSKI SIATKARKI AGATY MROZ Z JACKIEM OLSZEWSKIM N/Z AGATA I JACEK W SAMOCHODZIE SLUBNYM CADILAC ELDORADO AGATA MROZ JACEK OLSZEWSKI KOSCIOL MALZENSTWO SIATKARKA ZNANI LUDZIE GWIAZDA SIATKOWKI ZNANYCH LUDZI SIATKOWKA SPORTU MILOSC 09/06/2007 FOTO ROBERT SZWEDOWSKI" title="?lub siatkarki Agaty Mróz" />
Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
Gdy się poznali, on miał 25 lat, ona zaledwie 10. Jan Kliment był już wtedy mistrzem Czech w tańcu towarzyskim, a Lenka dziewczynką, która bardzo chciała zostać zawodową tancerką. Po latach znów się spotkali, tym razem w Warszawie. "Połączyła nas Polska. I Taniec z Gwiazdami" - wspominał w wywiadzie dla VIVY! Jan Kliment. Szybko zaczęli być razem, ale też szybko przyszedł kryzys. W dniu 10. rocznicy ślubu przypominamy wywiad, w którym Lenka i Jan Klimentowie opowiadają o historii swojego burzliwego związku.
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodała jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalnym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najważniejsze wartości. Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
Joanna Koroniewska kończy 48 lat. Dziś żyje inaczej niż kiedyś. „Wydawało mi się, że moje życie jest nieciekawe i bardzo smutne”
Na Instagramie pokazuje się bez makijażu, śmieje się z własnych słabości i z dystansem podchodzi do świata celebrytów. Ale za energią i poczuciem humoru Joanny Koroniewskiej kryje się historia trudnego dzieciństwa, samotności i wyborów, które kosztowały ją naprawdę wiele. Aktorka nie ukrywa, że świadomie zrezygnowała z części kariery, by stworzyć rodzinę, jakiej sama kiedyś nie miała.
Choć przez lata była jedną z największych gwiazd telewizji i twarzą „M jak miłość”, dziś Joanna Koroniewska znacznie częściej mówi o macierzyństwie, emocjach i potrzebie życia w zgodzie ze sobą. Nie ukrywa, że sukces zawodowy przestał być dla niej najważniejszy. „Mamy z córkami bardzo bliskie relacje. Dla nas karą może być tylko i wyłącznie ograniczenie kontaktów ze sobą”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. To właśnie rodzina stała się dla niej największym życiowym projektem. Joanna Koroniewska. Dziewczynka, która bardzo wcześnie musiała dorosnąć Dziś trudno uwierzyć, że kobieta pełna energii i dystansu do siebie przez lata zmagała się z ogromnym poczuciem samotności. Joanna Koroniewska urodziła się 27 maja 1978 roku w Toruniu. Gdy miała dwa lata, ojciec odszedł od rodziny. Wychowywała ją głównie mama Teresa, która – jak sama aktorka przyznawała – nauczyła ją samodzielności aż do bólu. „Ja byłam samodzielna, od kiedy pamiętam. Zostawałam sama w domu w wieku sześciu lat”, wspominała po latach. Jednym z najbardziej traumatycznych wspomnień z dzieciństwa był pożar mieszkania, który przeżyła jako mała dziewczynka. Obudził ją huk i płomienie w pokoju mamy. Sama musiała uciekać po pomoc do sąsiadów. Dziś mówi, że właśnie wtedy nauczyła się, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą stać się źródłem siły. Jeszcze większym ciosem była śmierć mamy w 2000 roku. Joanna miała wtedy zaledwie 22 lata. W wielu wywiadach podkreślała, że właśnie dlatego tak bardzo zależało jej później na stworzeniu bezpiecznego, ciepłego domu dla własnych dzieci. „M jak miłość” zmieniło jej życie. Ale sława miała swoją cenę Choć dziś trudno wyobrazić sobie Joannę Koroniewską poza światem aktorstwa, sama przyznaje, że szkoła filmowa była dla niej czymś więcej niż tylko zawodowym marzeniem. Aktorka otwarcie mówiła, że przez lata próbowała uciec od własnych doświadczeń i emocji. Początkowo myślała nawet o studiach psychologicznych, ale ostatecznie wybrała łódzką filmówkę. „Nie chciałam żyć swoim życiem i wydawało mi się, że moje życie jest tak nieciekawe i tak bardzo smutne. Chciałam trochę poprzeżywać życia innych”, wyznała w rozmowie z Magdą Mołek "W moim stylu". To właśnie aktorstwo stało się dla niej formą terapii i sposobem na przepracowanie trudnych emocji. Szybko zaczęła pojawiać się na scenach teatralnych oraz w telewizji, ale prawdziwy przełom przyniosła jej rola Małgosi Mostowiak w „M jak miłość”. Serial dał jej ogromną popularność i sprawił, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek w Polsce. Widzowie pokochali ją za naturalność, autentyczność i dziewczęcy urok. Jednak za kulisami coraz częściej pojawiało się zmęczenie życiem w nieustannym biegu. Koroniewska otwarcie mówi dziś, że telewizja dawała jej rozpoznawalność, ale jednocześnie odbierała poczucie wolności. „Nie lubię być zależna od kogokolwiek. Nie lubię, jak ktoś decyduje o moim wizerunku. Czułam, że przestaję nad tym panować”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. Choć po odejściu z serialu nadal grała w teatrze, szybko zrozumiała, że ponownie wpada w ten sam rytm życia – ciągłe wyjazdy, brak czasu i nieobecność w domu. „Zaczęłam jeździć z teatrami po Polsce. Nagle okazało się, że zderzyłam się z tym samym, co miałam, grając w serialu. Całkowitym brakiem czasu. Zrozumiałam, że to nie jest moja droga”, mówiła. Czytaj też: Poznali się podczas wywiadu, dziś budują wspólną przyszłość. Nieznana historia miłości Dowborów Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor. Miłość, która wszystko zmieniła Kiedy pojawił się w jej życiu Maciej Dowbor, wiele puzzli jej życiowej układanki wskoczyło na swoje miejsce. Dziś tworzą jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu, choć sami często żartują, że ich życie dalekie jest od ideału. Aktorka podkreśla, że ich związek opiera się przede wszystkim na partnerstwie, szczerości i ogromnym poczuciu humoru. Oboje musieli też nauczyć się kompromisów. „Mój mąż chciałby wyprowadzić się do Hiszpanii na zawsze, a ja na razie nie”, zdradziła w „Vivie!”, opowiadając o domu, który wspólnie kupili za granicą. Koroniewska nigdy nie oczekiwała jednak, że to Maciej całkowicie zrezygnuje ze swoich marzeń. Sama mówiła, że widziała, jak wielką pasją była dla niego telewizja i sport. „Był przecież świetnym triathlonistą. Ale codzienne pięciogodzinne treningi, praca i rodzina to było już za dużo”, wspominała. Dziś oboje podkreślają, że największą wartością stał się dla nich wspólnie spędzany czas i relacje z córkami. „Najważniejsza rola? Rola matki” Joanna Koroniewska nie ukrywa, że macierzyństwo zmieniło ją całkowicie. Sama przyznaje, że kiedyś była skupiona przede wszystkim na sobie, pracy i własnych ambicjach. Wszystko zmieniło się po narodzinach dzieci. „Chciałam być zupełnie inną mamą niż była moja mama. Chciałam się bardziej skupić na dzieciach”, mówiła szczerze. To właśnie dlatego świadomie zaczęła odrzucać kolejne zawodowe propozycje. Nie chciała, by jej córki dorastały w domu, w którym rodziców ciągle nie ma. „Nie wyobrażałam sobie, że puszczę Jankę na wiele obozów w wakacje, bo ja muszę pracować”, tłumaczyła w rozmowie z „Vivą!”. Aktorka wielokrotnie podkreślała też, że nie traktuje swojej decyzji jako poświęcenia. „Słowo ‘poświęcenie’ brzmi pejoratywnie. To był mój wybór”, zaznaczała. Dziś mówi wprost, że bliskość z dziećmi daje jej znacznie większe poczucie spełnienia niż kolejne zawodowe sukcesy. Zobacz też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna” Joanna Koroniewska bez filtrów. „Nie chcę wyglądać idealnie” W czasach perfekcyjnych instagramowych zdjęć Joanna Koroniewska konsekwentnie pokazuje się taka, jaka jest naprawdę. Bez makijażu, bez retuszu, często w krzywym zwierciadle. „Nie oceniam kobiet, które lubią wyglądać idealnie, jak spod igły. Mają do tego prawo. Ale ja… wcale nie chcę tak wyglądać”, mówiła w „Vivie!”. Aktorka przyznaje, że przez lata bardzo przejmowała się opiniami innych ludzi. Dziś jest znacznie bardziej asertywna i świadomie odcina się od toksycznych relacji. „Nie mam czasu na toksycznych ludzi i toksyczne wiadomości”, podkreślała. To właśnie autentyczność sprawiła, że razem z Maciejem Dowborem stworzyli internetowy fenomen. Ich „Dowbory Be Happy” stało się jednym z najpopularniejszych formatów lifestyle’owych w polskim internecie. Dziś wybiera spokój zamiast wyścigu Choć Joanna Koroniewska nadal rozwija kolejne projekty, wyraźnie zwolniła tempo. W czerwcu ubiegłego roku ogłosiła, że zagrała swój ostatni spektakl w Teatrze Komedia, tym samym kończąc swoją przygodę teatralną w ogóle. Coraz częściej podkreśla, że sukces nie oznacza już dla niej życia w ciągłym biegu. Dziś najważniejsze są dla niej rodzina, relacje i poczucie bezpieczeństwa. Sama przyznaje, że kiedyś mogła zostać „wybitną aktorką skupioną wyłącznie na sobie”, ale nie wie, czy naprawdę byłaby wtedy szczęśliwa. „Jestem szczęśliwa, że mam zdrowe, cudowne dzieci i cudownego męża”, powiedziała pod koniec jednego z wywiadów.
„Nie chcę zostać sama”. Krzysztof Krawczyk powiedział jej to tuż przed śmiercią. Ewa w VIVIE! ujawniła, co działo się za zamkniętymi drzwiami
W 2023 roku na łamach magazynu VIVA! Ewa Krawczyk w szczerym wywiadzie wróciła do bolesnych wspomnień po śmierci Krzysztofa Krawczyka. Opowiedziała wówczas o niemal 40 latach wspólnego życia, chorobie artysty, wielkiej miłości i samotności, z którą mierzy się po jego odejściu.
„Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym swój smutek i żal po jego odejściu. Poświęciłam się Krzysztofowi całkowicie, żyłam jego życiem”, mówi Ewa Krawczyk. Byli ze sobą prawie 40 lat, na dobre i na złe. Na szczęście pozostały wspomnienia i cudowne piosenki, które udało się zebrać w nowym albumie „Po prostu Krawczyk”. Przypominamy archiwalny wywiad. Ewa Krawczyk o bólu po śmierci męża Często myśli Pani o Krzysztofie? Nieustannie, Krzysztof wciąż jest obecny w moim życiu, a ostatnio często mi się śni. Po jego śmierci całkowicie zmieniłam swój stosunek do życia, stałam się lepszą osobą. Nadal jestem zakochana w swoim mężu, kocham go bardzo. Jeżeli gdzieś napisano jakąś nieprawdę, to nie chcę tego słyszeć, bo w moim sercu nie ma na nią miejsca. Co było najtrudniejsze po jego odejściu? Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym mój smutek i żal po jego śmierci. To była dużo większa trauma niż po śmierci mojej mamy. Wtedy jednak Krzysztof odwołał swoje koncerty, żeby być przy mnie. A jak odszedł, zostałam sama. Zresztą, któż mógłby mnie wesprzeć, jak straciłam najważniejszego człowieka w moim życiu, z którym przeżyłam prawie 40 lat. Byliśmy ze sobą non stop, wspieraliśmy się nawzajem. Poświęciłam się Krzysiowi całkowicie, żyłam jego życiem… Tak wyglądały ostatnie lata Krzysztofa Krawczyka Czy bał się śmierci? Nie, bo nikt nie przypuszczał, że umrze. Miał problemy z chodzeniem po źle zoperowanym biodrze i chorobę Parkinsona, na którą cierpiał ponad 20 lat. Ale dopiero w ostatnich latach czuł drżenie rąk i nóg. Cały czas śpiewał, nagrywał, bo jest to choroba ciała, a nie mózgu. Mówiłam mu, żeby dbał bardziej o siebie, bo nie chcę zostać sama. Chyba się przejął, bo powiedział, że na ewentualność, gdyby coś mu się stało, musi przygotować mi zastępcę. A niedługo potem wyznał: „Wiesz co, Ewuniu, nikogo takiego nie znalazłem”. Z kolei ja zapytałam, czy gdybym umarła, wziąłby sobie inną kobietę. „Ewuniu, ja wtedy wszystko sprzedam”, zaczął, ale mu przerwałam. „Niczego nie sprzedasz, tylko rozdasz, bo gdybym nie trzymała mocną ręką tego wszystkiego, to byśmy nawet domu nie mieli”. Słowem, rozdałby wszystko i poszedł do zakonu, a potem jeździł po kościołach, śpiewał, wygłaszał rekolekcje i wspierał biednych. Zresztą, gdybym nie kupowała mu ubrań, nosiłby się jak kloszard. W domu najlepiej czuł się w dresie, w jakichś laczkach, czasem szedł w nich do hotelu, aż było mi głupio. Nie lubił się stroić, ubierał się tylko na scenę, bo szanował swoją publiczność. Wtedy wszystko musiało być na tip-top, garnitury, koszule, buty. Ale Krzysia wśród nas już nie ma. Wciąż żyje w naszej pamięci i w swoich piosenkach. Niedawno pojawił się album „Po prostu Krawczyk” z jego największymi hitami. Jego „Parostatek” wciąż płynie… Ten tytuł to kwintesencja Krawczyka. Płyta jest pięknie wydana, znalazły się na niej kultowe utwory, choćby piosenka „Trudno tak (razem być nam ze sobą)”, zaśpiewana w duecie z Edytą Bartosiewicz, „Za tobą pójdę jak na bal” czy „Don’t Get Around Much Anymore”, gdzie Krzysztof śpiewa z Rodem Stewartem. Na płycie znalazły się też trzy premierowe piosenki, na których zależało wytwórni Sony Music. Dwie z nich mąż nagrał w duecie z Jarkiem Weberem, młodym śpiewakiem, którego bardzo cenił. A trzecią, nigdzie wcześniej niegraną, odszukał Andrzej Kosmala, jego wieloletni menedżer. Przez trzy noce chodził, męczył się i myślał, co zaproponować. Aż pewnej nocy przyśnił mu się Krawczyk i powiedział: „Andrzeju, czego ty szukasz, przecież masz gotową piosenkę »Zapomniałem«, którą nagraliśmy w 2011 roku”. Skomponował ją Tomasz Lubert, odkrywca Dody. A to jest taka piosenka, jakby Krawczyk zmartwychwstał, żeby powiedzieć mi o tym, o czym wcześniej zapomniał. „Zapomniałem kiedyś ci powiedzieć, że kocham tylko ciebie. (…) Zapomniałem być tuż obok blisko, miałem wszystko i straciłem wszystko”. Jak słucham tego, to płaczę. Byłam strasznie zazdrosna o Krzysztofa. Już za to samo powinien trafić do nieba. Mój dziadek musiał przenieść dom na drugą stronę Kanału Augustowskiego, bo babcia była zazdrosna o sąsiadkę, która się do niego za bardzo uśmiechała. Jestem cała babcia. Jak Krzysztof zbyt długo patrzył na jakąś kobietę, to była awantura. Ale z czasem mi przeszło, uspokoiłam się. Krzysztof nazywał Panią aniołem, którego Pan Bóg postawił na jego drodze. Tak, bo czuł moją miłość. Gdybym mogła, nieba bym mu przychyliła. Zapytałam go kiedyś, dlaczego nigdy nie okazywał mi zazdrości, nie zrobił awantury. A on: „Ewuniu, tak ciebie kocham, że jak na ciebie patrzyłem, to aż serce bolało mnie z miłości”. Nie był wylewny? Był, przy każdej rozmowie telefonicznej mówił, że mnie kocha. Bez żadnej okazji kupował mi kwiaty, prezenty. O nic nie musiałam go prosić. „Ewunia, kup sobie, co chcesz. Bądź szczęśliwa. Tatuś ci na wszystko pozwala”, żartował, bo byłam od niego o 14 lat młodsza. CZYTAJ TEŻ: Była jego największym wsparciem do ostatnich chwil. Historia miłości Jana A.P. Kaczmarka chwyta za serce Historia miłości Ewy i Krzysztofa zaczęła się w Chicago Wasze love story zaczęło się w Stanach? Tak, jak przyjechałam tam do mamy. Nie byłam fanką Krawczyka, wolałam Perfekt, Jerzego Grunwalda, aż do momentu, kiedy zobaczyłam go w klubie Cisza Leśna w Chicago. Wyrwało mi się „wow, wow!”, jaki ten Krawczyk przystojny, jak fajnie śpiewa. Lubię mocne męskie głosy i on miał taki głos. A potem, jak na pierwszej randce przytulił mnie w tańcu, poczułam się jak w niebie. Ale to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Zakochiwaliśmy się w sobie przez trzy miesiące, aż moja mama się denerwowała: „Dziecko, całe dnie spędzasz z tym Krawczykiem, a jeszcze kładziesz się do łóżka i gadacie ze sobą przez telefon. O czym wy rozmawiacie?”. Ale kto przeżył taką miłość, to wie. Spaliśmy po trzy godziny i znów się spotykaliśmy… Wtedy Krawczyk był jeszcze w związku z Haliną Żytkowiak, z którą miał syna? Byli już w separacji, choć w pewnym momencie Krzysztof postanowił wrócić do Haliny, żeby ich syn miał rodzinę, bo bardzo tęsknił za ojcem. A mama mnie ostrzegała, że nie powinnam zwracać uwagi na takich mężczyzn: „Nawet nie patrz”. A ja spojrzałam. Wpadłam w rozpacz, powiedziałam, żeby do mnie nie dzwonił. Nie wytrzymał, zadzwonił i zapytał, czy zostanę jego żoną. Z niedowierzaniem wykrzyczałam: „Tak, tak, tak!”. „Ale pamiętaj, że moje życie to są walizki, nie ma stabilizacji”, dodał. „Krzysiu, ale ja kocham podróże”, powiedziałam. Hołdował zasadzie „kobiety, wino i śpiew”. Nie przeszkadzało to Pani? Rzeczywiście, jak pracowałam w Ciszy Leśnej w Chicago, mnóstwo panienek koło niego się kręciło. Jedna wychodziła, kolejna przychodziła… Ale tak zakochał się we mnie, że potem nie patrzył na inne kobiety. Podobało mu się, że byłam naturalna, trochę dzika, taka Indianka z Puszczy Augustowskiej. Potem dziewczyny przychodziły do klubu mnie oglądać, żeby zobaczyć, co to za cudo ta Ewa, że tak w głowie mu zawróciła. Życie jednak nie oszczędziło Wam cierpień. W wypadku samochodowym pod Buszkowem cudem przeżyliście. To był okropny wypadek. Straciłam przytomność, miałam wylew wewnętrzny, jego syn był potem w śpiączce. A jak zawieźli mnie na wózku do sali Krzysia, kazałam się wywieźć z powrotem, bo go nie poznałam. Miał zmiażdżoną twarz, zdrutowane szczęki. Przyglądałam się nowej twarzy Krzysia, kiedy spał, żeby nie widział w moich oczach przerażenia. Jak pierwszy raz się wykąpał, to płakał ze szczęścia. Mówił, że ten wypadek to była Boża edukacja, bo dzięki niemu stał się innym człowiekiem. Rzadko się zdarza, żeby ktoś z playboya, jakim był wcześniej Krawczyk, zamienił się w bogobojnego człowieka. Czasem największe lekkoduchy stają się wzorami do naśladowania. I Krzysiek był takim przykładem. W naszym domu dużo było Boga, odmawialiśmy różaniec, razem się modliliśmy. Słyszałam, że przed koncertami modlił się z zespołem. Padał deszcz, Krawczyk wychodził na scenę i wychodziło słońce. Kończył śpiewać – zaczynało padać. Takich przypadków było mnóstwo, że cały czas padało, a wchodziliśmy na scenę i deszczu nie było. Mnie teraz modlitwa trzyma przy życiu. I rozmowy z księżmi. Potrafiłam w nocy pojechać do swojej parafii, żeby mi pomogli, tak byłam przygnębiona po śmieci Krzysia. Czasem ksiądz przyjeżdżał do mnie, żeby podtrzymać mnie na duchu, żebym tylko czegoś sobie nie zrobiła. Dlatego mówię, że modlitwa w naszym życiu czyniła cuda. I wyprowadzała nas zawsze na prostą. O Krawczyku mówiło się, że to człowiek dusza. Na scenie rządził jednak niepodzielnie, był bardzo wymagający. A kto rządził w domu? Oczywiście ja. Zawsze mówiłam, że artystą na scenie był mój mąż, ale artystką w domu byłam ja. Kiedyś ktoś mnie zapytał, jak się żyje z gwiazdą pod jednym dachem. Powiedziałam, że nie wiem, bo w domu Krzysztof nie kaprysił, zawsze przed koncertami była dyscyplina. Wszyscy artyści musieli przebrać się w kostiumy na scenę, mieć wyczyszczone buty. Nikt nie mógł wyjść na scenę po alkoholu, bo jeśli Krzysztof by wyczuł, to taka osoba grała koncert za darmo. A jak ktoś fałszował, to kazał następnym razem lepiej się przygotować. Miał świetny słuch. Oczywiście. W moim rodzinnym domu cierpiał podczas Wigilii, bo wszyscy tak fałszowali, że jeszcze dziś mu współczuję. To były dla niego tortury. Ale znosił je, bo to było dla Pana Boga w Wigilię. Prosił tylko: „Błagam was, nie śpiewajcie głośno w kościele”. Jednak wziął Panią do swojego chórku? Tak, ale zostałam wcześniej przesłuchana przez Rysia Kniata, współproducenta jego płyt, który powiedział Krzyśkowi: „Wiesz, ona czysto śpiewa, nadaje się do chórku”. I tak stałam się chórzystką jeszcze w Chicago. Wtedy prowadziłam też koncerty, co mocno przeżywałam, bo byłam zakompleksioną dziewczyną ze wsi mazurskiej. Nie było mi łatwo się w tym odnaleźć. Kłóciliście się czasem? Oczywiście, że się kłóciliśmy. Czy wyobraża sobie pani małżeństwo bez kłótni? Jednak największe kłótnie były o duperele, o sprawach poważnych staraliśmy się rozmawiać. W przeciwieństwie do Krzyśka dążyłam do zgody, bo nie lubię cichych dni. Na co on: „Ale myśmy się przed chwilą kłócili. Ewuniu, daj mi chociaż godzinę, żebym to przetrawił, o co poszło”. Starałam się w takich chwilach ugotować mu coś dobrego, żeby go udobruchać. I pytałam po awanturze: „Krzysiu, czy ten sos nie jest za słony?”. Wtedy kosztował i mówił, że troszkę dodałby maggi. I już było dobrze. Tak naprawdę wszystko mu smakowało oprócz owsianki i czerniny. Wasz ukochany piesek uzależnił się przy Was od kawy. To prawda. Jak zanosiłam Krzysiowi śniadania do łóżka, Lola podpijała mu kawę z kubka. Nawet dziś nie mogę spokojnie napić się kawy, bo patrzy na mnie tak błagalnie, że w końcu robię jej kawę bezkofeinową. Wzięliśmy ją ze schroniska, tak jak wszystkie nasze psy, z wyjątkiem labradorki podarowanej nam przez Andrzeja Kosmalę. Nazwaliśmy ją Mona Lisa na cześć nowej płyty Krawczyka. Oboje z Krzysztofem kochaliście zwierzęta, a myśleliście kiedyś, żeby mieć dzieci? Nie mogłam mieć dzieci, z czym się pogodziliśmy. Myślę, że Krzysztof był nawet z tego zadowolony. Bo gdyby było dziecko, to nie jeździłabym z nim w trasy koncertowe, jak mówił, i w końcu rzuciłabym go w kąt jak starą szmacianą zabawkę. Śpiewał w domu? Nigdy. Nie robił tego pod prysznicem ani podczas golenia. Kiedyś, jak byłam chora, położył się obok mnie i zaczął mi śpiewać cichutko do ucha. Nie lubił słuchać swoich piosenek, bo mówił, że zaśpiewałby je lepiej. Ale jak jechał do radia na wywiad czy do lekarza, to wtedy było w domu hulaj dusza, piekła nie ma. Na cały regulator puszczaliśmy jego piosenki, bo mieliśmy rozstawione głośniki w ogrodzie. Wracał do domu, wszystko trzeba było wyciszać. Nagrał ponad 130 płyt, nie licząc tych z Trubadurami, przejechał tysiące kilometrów podczas tras koncertowych. Jak Pani to wytrzymała? Nie będę narzekać, ale proszę mi wierzyć, trzy Ewy miałyby co robić. Nie miałam czasu na koleżanki, nie mogłam nigdzie sama wyjechać. Na mojej głowie było przygotowanie Krzysia na koncert, kostiumów dla zespołu. On tylko pytał: „Dokąd jedziemy?”. Bo mógłby powiedzieć: „Witam w Kaliszu”, a byłby w Krakowie. Musiałam przygotować trasę, wyjść na scenę, a po koncercie wszystko rozliczyć. Ale dawało nam to radość. CZYTAJ TEŻ: Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca" Konflikt wokół testamentu. Ewa Krawczyk szczerze o relacji z pasierbem Myślę, że Krzysztof do końca miał apetyt na życie. Tak, tylko był zły, że nie zawsze byłam koło niego, bo miałam dużo zajęć. Byliśmy zboczeńcami telewizyjnymi, bo inaczej nie da się powiedzieć. W czasie pandemii kupowałam w Orange dodatkowe gigabajty, bo miesięczny limit starczał nam na kilka dni. Krzysiek kochał filmy historyczne, nie lubił melodramatów. Ale też bardzo dużo czytaliśmy, przy czym on pochłaniał książki religijne, a ja wolałam historyczne i biograficzne. Po jego śmierci książki ratowały mi życie. Moja głowa pękała od myśli, nie mogłam się na niczym skoncentrować i dopiero książki pozwoliły mi się oderwać od wszystkiego. Jaka byłam wtedy szczęśliwa, przeczytałam w ciągu roku 100 pozycji. Gdyby można wrócić czas, co chciałaby Pani mu powiedzieć? Chciałabym go przeprosić za to, że czasem płakał i cierpiał przeze mnie. Że bardzo za nim tęsknię i że pragnę zgody z jego synem Krzysztofem juniorem. Bo mówił: „Pamiętaj, zadbaj o niego, gdyby był w potrzebie”. Spotkałam się z nim po śmierci Krzysztofa, obiecałam pomoc, co przyrzekłam mężowi. A po naszej miłej rozmowie dostałam SMS, że we wszystkich sprawach mam się kontaktować z jego panią mecenas. I tak możemy się sądzić do śmierci, aż któreś z nas umrze, bo Krawczyk junior jest chory, a ja mam swoje lata. Mój pasierb nie myśli samodzielnie, ktoś nim steruje, bo wniósł sprawę do sądu, że ojciec podpisał testament, będąc nieświadomym. To oczywiste kłamstwo, bo w tym czasie mąż kręcił film dla telewizji i do końca roku udzielał wywiadów. Jego stan się pogorszył po moich urodzinach 8 lutego, a w kwietniu odszedł. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że próbuje się zszargać nazwisko Krawczyka, na które pracował przez 60 lat. O czym marzył? Żeby żyć jak najdłużej, śpiewać i być zdrowym. Bo jako piosenkarz, mąż i ojciec się spełnił. I żeby nie cierpieć, bo bał się bólu. Niestety przez ostatnie dwa miesiące bardzo cierpiał. Może kiedyś o tym opowiem, ale nie jestem na to jeszcze gotowa. Był miłością mojego życia, nikogo nie kochałam tak mocno jak jego. Rozmawiała. Elżbieta Pawełek. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
„Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością
Mija 10 lat od śmierci Marii Czubaszek — jednej z najbardziej bezkompromisowych i wyrazistych osobowości polskich mediów. Satyryczka, pisarka i felietonistka do końca pozostała wierna sobie: błyskotliwa, ironiczna, wolna od konwenansów i niepoprawnie szczera. W rozmowie z VIVĄ! z 2013 roku opowiadała o miłości do Wojciecha Karolaka, swojej niechęci do świętości i tabu, strachu przed starością oraz o tym, dlaczego bardziej od ludzi kochała psy.
Maria Czubaszek nigdy nie próbowała nikomu się przypodobać — i właśnie dlatego miliony Polaków ją pokochały. Potrafiła jednym zdaniem rozbawić do łez, a chwilę później wywołać ogólnonarodową dyskusję. Nie bała się mówić o aborcji, śmierci, starzeniu czy swoim sceptycznym podejściu do macierzyństwa. Dziś, w 10. rocznicę jej śmierci, przypominamy wyjątkowy wywiad, którego udzieliła VIVIE! w 2013 roku. W szczerej rozmowie z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiadała o operacjach plastycznych, papierosach, wielkiej miłości do Wojciecha Karolaka i o tym, że „śmierć to już po balu”. Wywiad z Marią Czubaszek dla magazynu VIVA! 2013 Maria Czubaszek, słynna satyryczka, pisarka i felietonistka zmarła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. „Nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Martwiła się tylko o swojego męża jazzmana Wojtka Karolaka, że będzie bardzo przeżywał jej odejście. Nie wiedziała jak da sobie bez niej radę”, tak Krystyna Pytlakowska wspominała Marię Czubaszek. Polecamy też: "Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek W 2013 roku Maria Czubaszek udzieliła jej wywiadu dla magazynu VIVA!. Słynna satyryczka zapozowała wówczas do wyjątkowej sesji autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka, w swoim stylu - z przymrużeniem oka. Luksusowe stylizacje, błyszcząca biżuteria i papierosy, które lubiła bardziej niż seks. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Jesteś zadowolona ze swojej urody po chirurgicznych poprawkach? Maria Czubaszek: Wszyscy mnie o to pytają, a ja szczerze odpowiadam, że właściwie nie mam do tego żadnego stosunku. Przedtem też nie widziałam swoich zmarszczek, bo przysięgam, nie wpatruję się w lustro. Gdy się wygląda tak, jak ja, błędem jest pytać, czy się sobie podobam, czy nie. Nie przesadzaj z tą samokrytyką. Mam Twoje zdjęcie ze ślubu z Karolakiem, wyglądałaś całkiem dobrze. Maria Czubaszek: Ale nawet jako młoda osoba nie podobałam się sobie, a zwłaszcza nie lubiłam swojej twarzy w lustrze. Najlepszy dowód – nie potrafię się malować i nigdy tego nie umiałam. Polecamy też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Dlaczego więc poddałaś się operacji plastycznej? Maria Czubaszek: Musiałam, ponieważ w wywiadach często zadawano mi pytanie: „Co bym zrobiła, gdybym była bogata?”. Otóż najpierw bym zbudowała wypasione schronisko dla zwierząt, a gdyby zostały mi jeszcze pieniądze, fundnęłabym Karolakowi operację, bo on ma obsesję podgardla. A gdyby jeszcze trochę zostało, zrobiłabym sobie dwa zastrzyki na te straszne bruzdy przy nosie. One mnie denerwują. No i pewnego dnia dzwoni pani z TVN Style, mówiąc, że czytała te wywiady i wie, że chciałabym zafundować mężowi i mnie taką operację. Jest więc okazja, bo robią program o chirurgii plastycznej i zależy im na tym, żeby wzięły w nim udział osoby chociaż troszkę znane. Można by więc męża zaprosić do tego programu. Karolak ucieszył się jak dziecko. Oddzwoniłam więc do niej i mówię, że tak – on operację, a ja tylko te zastrzyki. I że mnie nie przeszkadza obecność przy tym kamery, bo nie mam nic do ukrycia. Bardzo mnie śmieszy, gdy różne świetnie wyglądające panie opowiadają, że to zasługa albo genów, albo seksu. A ja przecież nie powiem, że się w tym wieku rzucam w seks, a nawet gdy się jeszcze rzucałam, to mi twarzy nie wygładzał. – Mój znajomy psycholog uważa, że seks należy uprawiać do śmierci, bo utrzymuje nas w dobrej kondycji. Maria Czubaszek: Zgoda, jak się komuś chce. Ale mnie chce się już tylko palić, i Karolakowi również. Ja nie lubię pracy fizycznej, pocenia się i tak dalej. Nigdy nie byłam pazerna na seks, nawet w młodości. Wolałam z kimś pogadać, a jeśli seks, to na tej zasadzie, że gdy facetowi na tym zależało, to myślałam: No dobra, co mi szkodzi. Ja lubiłam spotkać się w Spatif-ie na wódeczce. Seks był w pakiecie jako dodatek. Kocham Woody Allena, bo napisał: „Żeby człowiek w czasie aktu kopulacji tak śmiesznie nie wyglądał…”. Mnie się wydaje, że wtedy ludzie śmiesznie się zachowują. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu – Kiedyś jednak tak nie myślałaś, bo dziewicą przecież nie jesteś? Dziewictwo straciłam z ciekawości. Byłam wtedy dosyć młoda i chyba nawet to ja go sprowokowałam. Pamiętam, że miał na imię Paweł i był ode mnie starszy. – Trzydzieści lat starszy? No nie, ale ja mogłam mieć wtedy 14 czy 15 lat, a on ze 20. I jakoś specjalnie się tym seksem nie zachwyciłam. W każdym razie nie odczułam takiej euforii, jak wtedy, gdy mając 16 lat pierwszy raz zapaliłam papierosa. Od razu wiedziałam, że to jest to, i dla tego warto żyć. Było wspaniale. – Ale przecież seks jest podstawą, od niego się zaczyna związek z facetem. Karolak przyznał się niedawno, że na początku zachwycił go Twój biust. I nogi. Ale dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie. Najlepszy dowód, że rozwodzą się nawet tak piękne kobiety, jak Angelina Jolie. Uroda się nudzi i wtedy się chce czegoś nowego. Dlatego ja wolę z facetem pogadać, chociaż muszę przyznać, że jak facet jest brzydszy od musztardy, to też mnie w rozmowie od niego odrzuca. Zawsze powtarzam, że mężczyzna nie musi być brzydki. Wolę się lubić z facetem raczej przystojnym niż z jakimś paskudą. Ale to nie znaczy, że od razu po głowie mi chodzi: A może by z nim wskoczyć do łóżka? – Wyjaśniłyśmy więc sobie, że operację plastyczną zrobiłaś nie dla seksu, tylko dla Karolaka. No tak, ale w ostatniej chwili się okazało, że Karolak nie może sobie tego podgardla zoperować, bo ma za dużą krzepliwość krwi. A ja miałam już podpisaną umowę. Chodziły zajawki, że będziemy w tym programie. Panie producentki więc wymogły na mnie, że skoro nie będzie męża, to ja muszę poddać się czemuś więcej niż zastrzykom. Protestowałam, że nie, że nie chcę, ale pan doktor Szczyt zaczął się we mnie wpatrywać i mówi: „Powieki się pani marszczą”. Ja na to, że cała się już pomarszczyłam. A on: „Jak pani boi się mieć większą operację, to chociaż te powieki zróbmy”. Poprosiłam go tylko, żeby mu się nożyk nie obsunął. Obiecał, że nie: „Wie pani, ile ja takich zabiegów robię?”. No to przestałam się bać. I rzeczywiście – na drugi dzień po zabiegu byłam już w „Szkle kontaktowym”, tylko w okularach przeciwsłonecznych. Ale przecież nawet Miś Uszatek wkłada ciemne okulary, a jak je potem zdejmuje, świat wydaje mu się piękniejszy. W programie mówiliśmy o różnych sprawach, lecz SMS-y i telefony dotyczyły tylko moich ciemnych okularów. Ktoś nawet spytał, czy może ja stan wojenny będę ogłaszać. A następnego dnia dziennikarze z brukowców telefonowali do mnie: „Co się stało z pani oczami?”. No to opowiedziałam o tej umowie z TVN Style i powiekach. „A jak się pani czuje?”. A ja, że trochę ściąga i nie wiem, czy teraz lepiej wyglądam. – I tak Twoje powieki stały się sprawą narodową. No właśnie, wczoraj jestem w sklepie, jedna pani z kolejki ciągnie mnie za rękę: „Pani Mario, proszę podejść do okna”. Zdziwiona pytam, o co chodzi, a ona: „Chciałam zobaczyć, jak te pani oczy wyglądają”. Albo lecę samolotem do Gdańska – latam głównie samolotami, bo krótko, a w pociągu zapalić nie można. Czytam jakieś pismo kolorowe i widzę wielki tytuł: „Czubaszek pocięła się dla męża”. Nie dla męża, tylko za męża – powinni napisać. Wracam do domu, dzwoni do mnie młoda osoba z firmy kosmetycznej, że oni też różne zabiegi robią i proponują mi masaż na szyję. I jeszcze mi za to zapłacą. Odmówiłam, bo ja chodzę w golfach, właśnie żeby starczej szyi nie pokazywać. – Mimo wszystko wygląd ma dla Ciebie znaczenie? Oczywiście, że ma, chociaż nie mam na tym punkcie kompleksu. Śmieszy mnie, kiedy do „Szkła…” ktoś pisze: „Pani Mario, bardzo panią lubię, ale w tym wieku to już kolanka nie uchodzi pokazywać. Trzeba nosić dłuższe spódniczki”. A co ja zrobię, że spódnica mi podjeżdża? To Grzegorz Markowski się denerwuje, bo on jest bardzo dobrze wychowany. A ja dziwię się, że mnie tak zapraszają do tych telewizji, kiedy wokoło są takie młode, świetnie zrobione, ładne dziewczyny. Chociaż ja piękna nigdy nie byłam. Gdybym miała teraz dwadzieścia parę lat i pieniądze, tobym się może zdecydowała poprawić urodę. A teraz to przysięgam, zrobiłam to tylko ze względu na Karolaka. – Był chociaż zachwycony? W ogóle nie zwrócił żadnej uwagi, tylko mi bardzo współczuł, gdy rzucałam mięsem, jadąc na tę operację. I wyrzucałam mu, że on nie mógł i ja teraz przez niego muszę. A najbardziej się denerwowałam, czy będę mogła zaraz po tym zabiegu zapalić i gdzie. Ale zapaliłam u pielęgniarek. A narkozy to się wcale nie bałam. Już miewałam ją, przy aborcji chociażby. – Co chciałaś osiągnąć, przyznając się do aborcji? Kobiety zwykle trzymają to w wielkiej tajemnicy. To było tak. Zadzwonił do mnie jakiś facet z TVN, chciał przeprowadzić ze mną rozmowę. Umówiliśmy się w kawiarni, wysiadam z taksówki, a tam kręci się mnóstwo dzieci. Przychodzi dziennikarz, mówię mu: „Ale pan trafił, bo ja dzieci nie lubię, a tu jakiś kinderbal”. Zrobił oczy, bo w Polsce przyznać się, że się nie lubi dzieci, to zgroza. Ale włączył kamerę i zaczynamy rozmowę. Tylko że on pyta: „Pani naprawdę dzieci nie lubi?”. A ja, że nie robię im krzywdy, ale mnie nie wzruszają, mimo że sama byłam dzieckiem, Stalin był dzieckiem, Kadafi był dzieckiem. Nigdy nie kolegowałam się z dziećmi, a w piaskownicy chłopcu w moim wieku nadziałam wiaderko na głowę, aż musieli wzywać ślusarza, żeby się nie udusił. I on pyta: „To pani nie chciała mieć dzieci?”. A ja, że nie chciałam i nie mam. „A jakby się przytrafiło?”. Jak to przytrafiło? Tobym usunęła. On na to, że się tylko tak mówi. „Ależ, proszę pana, ja to zrobiłam, w tamtych czasach nie robiono szumu z tego powodu”. Ten dziennikarz potem do mnie nie zadzwonił, pomyślałam, że wywiad poszedł do kosza. Ale po roku jestem w niedzielę w „Szkle…”, a w poniedziałek rano idę do apteki. Pani aptekarka się do mnie nachyla: „Pani Mario, gratuluję, tak samo uważam”. Wróciłam do domu i mówię do Wojtka: „Nasza aptekarka mi czegoś gratuluje, a ja nie mam pojęcia, czego”. A potem na ulicy podchodzi do mnie kilka pań: „Pani Mario, jesteśmy z panią”. Znowu nie miałam pojęcia, o co chodzi. I dopiero po trzech dniach jechałam taksówką ze znajomym kierowcą. I on mnie uświadomił, że chodzi o program niedzielny. O „Szkło kontaktowe”? Nie, nie, o „Uwagę”. Ale ja przecież byłam tylko w „Szkle kontaktowym”. Okazało się, że tamten dziennikarz po roku, bez mojej wiedzy, puścił to, co powiedziałam o aborcji. Ale nawet jakby to mi wcześniej pokazał, to i tak bym się z tego nie wycofała. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości – Niechcący więc podzieliłaś Polskę na pół. Jedni gratulowali Ci odwagi, inni chcieli Cię zamordować. Zupełny koszmar. Kiedy w zeszłym roku miałam w Nowym Sączu spotkanie z czytelnikami, ksiądz kazał zdzierać plakaty, a w Internecie pisali: „Nie chcemy Czubaszek!”. Gdy wchodziłam do sali, pierwszy raz w życiu poczułam się jak gwiazda. Przed wejściem stała pikieta, dyrektorka biblioteki zadzwoniła do burmistrza, żeby przysłał straż miejską. Pod jej ochroną mogłam przejść przez drzwi. Sala była pełna ludzi, którzy mnie przepraszali za tę pikietę, a niektórzy uważali, że to sprytna akcja promocyjna, bo akurat ukazała się książka „Każdy szczyt ma swój Czubaszek”. A jeszcze całkiem niedawno jakaś elegancka starsza pani łapie mnie za rękę, przez trzy dni miałam siniaki. „Ja nie umiem patrzeć na panią w telewizji”. Ja na to, że ja też, więc zmieniam na inny program. Ona: „Niech mi tu pani nie opowiada, więcej szacunku dla matki Polki”. Zawsze powtarzam, że chcę, aby się jak najwięcej dzieci rodziło, ale tylko tych chcianych i kochanych. A nie takich, którymi tatuś o ścianę rzuca czy matka zamyka je martwe w wersalce. Tego znieść nie mogę. – No widzisz, masz miękkie serce. Ale tylko w stosunku do zwierząt. Najchętniej to bym wszystkie psy adoptowała. Natomiast nie wyobrażam sobie, że miałabym adoptować dziecko. Karolak jest tego samego zdania. On wprost powtarza, że jest za dużym egoistą, żeby być ojcem. – O tym najczęściej rozmawiacie z Karolakiem? Gadamy głównie o polityce, ona interesuje mnie najbardziej. Natomiast zupełnie nie obchodzi mnie życie gwiazd. Bardziej interesuje, czy Gowin wyleci z Platformy albo gdzie pójdzie Ryszard Kalisz. Poza tym rozmawiamy z Wojtkiem często tak ogólnie, o życiu. On jest wielkim pesymistą. A ja pesymistką pogodną. Chociaż za Woody Allenem twierdzę, że świat zmierza ku katastrofie. Ta agresja i ten pieniądz są winne, choć sama mówię, że pieniądze są najważniejsze. – À propos pieniędzy, jak książka się sprzedała? Świetnie, były cztery dodruki. Teraz piszemy z Andrusem drugą. Wojtek też w niej będzie. – Jesteś więc wreszcie bogata? Bogata to za dużo powiedziane, ale dałam Wojtkowi 80 tysięcy na samochód. Nie mógł uwierzyć, kiedy zobaczył je na wyciągu z banku. W tej chwili zostało mi na koncie 12 tysięcy złotych. Ale ja dla siebie wiele nie potrzebuję. Na parówki, które głównie jadam, to i tak mi wystarcza. Kupuję je nie z nędzy, bo są tanie, tylko dlatego, że je lubię. – Zrobiłaś może zapas papierosów? Papierosy zawsze mam, chociaż były momenty, że pożyczałam na nie od Andrusa – zawsze pożyczam od Andrusa. A kiedyś, jak nie było Karolaka w domu i Andrusa pod ręką, to nawet zaczęłam szukać po kieszeniach Wojtka i znalazłam w jednej 20, a drugiej 10 złotych. Na papierosy starczyło. – Dobrze, że nie znalazłaś kartki z telefonem do jakiejś Marioli. Wojtek nie jest dziwkarzem, chociaż niektórzy go o to posądzali. Mówili, że chyba jest gejem, bo był przystojny i jeździły za nim dziewczyny, a on z tego nie korzystał. Jest monogamistą. Pierwszej żony nigdy nie zdradził, to ona zaczęła go zdradzać. Ale gdyby był babiarzem i gdybym się dowiedziała o zdradzie, to nie przywiązywałabym do tego wagi. Gdyby się jednak zakochał, na pewno bym zakończyła naszą znajomość. A tak na marginesie, nigdy by mi nie przyszło do głowy, żeby szukać telefonów po kieszeniach czy SMS-ów w komórce. Czasem Wojtek pokazuje mi jakiś od wielbicielek i ja jestem bardzo z tego dumna, że jeszcze się podoba. Na spotkaniach zawsze mówię o nim per Karolak i dodaję: „Tylko proszę nie mylić z tym pięknym Tomaszem”. – A Karolak dumny, że telewidzowie chcą umawiać się z Tobą na randki? Bardzo to lubi. Opowiada: „Mam koncert, a zagadują do mnie tylko twoi adoratorzy”. On wie, że nigdy bym go nie zdradziła. – Naprawdę? Nawet kiedy uprawiałam seks – na początku też go z Karolakiem uprawialiśmy – to nie była dla nas najważniejsza sprawa. Jego koledzy opowiadali, że jeszcze jak był z pierwszą żoną, w hotelu w łóżku czekała na niego śliczna dziewczyna. Bardzo grzecznie ją po prostu wyprosił. Zawsze wolał z kolegami wypić wódkę. Ja, niestety, nie znalazłam w łóżku rozebranego obcego faceta, ale też pewnie grzecznie bym się go pozbyła. – Bo Wasz związek jest taki uczciwy i aż do śmierci? Teraz to już na pewno do śmierci. I jeśli się kłócimy, to właśnie o tę śmierć. Wojtek nie może słuchać, że ktoś umiera albo że my umrzemy. A gdy słyszy, że ktoś popełnił samobójstwo, od razu patrzy na mnie i mówi: „A tobie to imponuje”. Bo nie może mi wybaczyć, że ja się śmierci nie boję. A ostatnio Artur Andrus spytał mnie, czy byłabym w stanie zabić człowieka. Mnie się wydaje, że byłabym. Wojtek powiedział za to, że nigdy. Natomiast ja z zimną krwią zabiłabym tych facetów, co wzięli ze schroniska suczkę i potem jej głowę urwali. Są ludzie, którzy nie zasługują na życie i tyle. – Wierzysz w życie pozagrobowe? Nie, uważam, że śmierć to już po balu. Bardzo bym chciała jednak, żeby istniało, bo spotkałabym tam wszystkie moje pieski. Popatrz, nie pamiętam imion facetów, a przewinęło się ich u mnie sporo, za to imiona psów pamiętam doskonale. I to we właściwej kolejności. Powtarzam za Oscarem Wilde’em, że „im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”. Uważam, że ludzie są źli z natury, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. – A Ty jesteś dobra? Wszyscy mi to wmawiają, ja jednak dobra nie jestem. To moja wada, że jestem mało emocjonalna i nie wzruszam się tak, jak inni. Powiem szczerze, że kiedy umarli moi rodzice, nie płakałam. Było to dla mnie okropne, ale powiedziałam sobie, że tak musiało być i koniec. Zresztą z mamą zawsze się kłóciłyśmy. – Nie jesteś też sentymentalna. Zdecydowanie nie. Nie trzymam listów przewiązanych wstążeczkami ani innych pamiątek. Podchodzę do wszystkiego pragmatycznie. Mama zapisała mi mieszkanie przy Rozbrat, a ja postanowiłam przepisać je na Karolaka, żeby w razie mojego odejścia nie miał problemów ze spadkiem. Wojtek wpadł w szał. Dla mnie oczywiste jest, że sprawy trzeba załatwiać za życia. To tak naturalne, jak narodziny czy śmierć. – Czy jest więc coś, czego się boisz? Myszy. Reaguję na nie histerią, choć wiem, że to idiotyczne. Boję się też kalectwa i zniedołężnienia. A także zakazu palenia nawet we własnych domach. Wtedy dla mnie życie straciłoby sens. I straciłabym nawet poczucie humoru. – Na te myszy reagujesz jak baba. Ale jestem nietypowa. Na ogół kobiety, gdy mężowie pytają, ile to kosztowało, mówią, że było tańsze, niż było. Natomiast ja Karolakowi podaję wyższą cenę. Bo jak powiem, że kosztowało 300 złotych, kazałby oddać to badziewie. A jak powiem, że 800, to jest zadowolony. Kiedy poznałam Karolaka, miałam parę dżinsów i kilka bluzek, dopiero przy nim zaczęłam sobie kupować, bo on się stroił. Ostatnio jednak przymierzyłam okulary przeciwsłoneczne w małym sklepiku przy Silver Screen – normalnie kupuję je ze stojaków na ulicy. Mówię: „No to wezmę”, bo świeciło mocne słońce. „Ile płacę?”. A sprzedawca: „Siedemset złotych”. Zatkało mnie, ale wstydziłam się zrezygnować. Dopiero potem Ola Kwaśniewska powiedziała mi, że to okulary znanej marki Rainbow. Karolak był szczęśliwy.
Beata Ścibakówna i Jan Englert o swojej miłości po 30 latach. „Motyle przerodziły się w przyjaźń”
Dziś Jan Englert obchodzi urodziny — aktor, reżyser, pedagog, od lat jedna z najważniejszych postaci polskiego teatru. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wspólnie z Beatą Ścibakówną udzielili VIVIE! w 2022 roku. Opowiedzieli wtedy o miłości, która dojrzewa razem z ludźmi, o partnerstwie budowanym przez trzy dekady, o córce, pracy, przemijaniu i codzienności, w której — mimo upływu czasu — wciąż trzymają się za ręce.
W numerze VIVA! 6/2022 Beata Ścibakówna i Jan Englert świętowali podwójny jubileusz: 25-lecie magazynu i swoją 26. rocznicę ślubu. Dziś, w urodziny Jana Englerta, przypominamy tę pełną czułości, inteligencji i humoru rozmowę z Beatą Nowicką. Aktorska para opowiadała w niej o tym, jak przez lata zmieniał się ich związek, dlaczego „motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń” i co dziś jest dla nich najważniejsze. On — dawniej profesor i mistrz, dziś z autoironią mówi: „Byłem profesorem, robię za asystenta”. Ona przyznaje, że po 30 latach patrzy na męża już inaczej: spokojniej, dojrzalej, ale nie mniej czule. To rozmowa o miłości, która nie zatrzymała czasu, tylko nauczyła się z nim iść. Beata Ścibakówna i Jan Englert: wywiad dla magazynu VIVA! 6/2022 Gdy w lutym 1997 roku wystąpili na pierwszej okładce VIVY! i udzielili wspólnego wywiadu, byli rok po ślubie. Po raz drugi pojawili się na okładce, celebrując nasze 10-lecie. Na świecie była już ich córka Helenka. Dziś świętujemy razem! My 25 lat istnienia, nasi bohaterowie 26. rocznicę ślubu. Jak się zmieniał ich związek, a jak oni sami? I co znaczą słowa Jana Englerta: „Byłem profesorem, robię za asystenta” i Beaty Ścibakówny: „Teraz patrzę inaczej”? „Fatalista” i „optymistka” w pełnej refleksji, ale też momentami zabawnej rozmowie z Beatą Nowicką. Co jest trudniejsze: granie czy życie? Beata: Życie, zdecydowanie. Do roli można się przygotować, wypróbować różne warianty, pomylić się i poprawić, żeby potem na scenie czy na planie być najlepszym. W życiu człowiek musi poskładać w całość klocki, które są nowe, nieznane. Nigdy nie wie, czy one do siebie pasują. Improwizuje i na bieżąco weryfikuje, co robić dalej. Jan: Nikt z nas nie jest zbudowany z jednego kawałka. Każdy życiorys to pudełko rozrzuconych różnych puzzli, które składa się w jakąś całość albo nie. Ci, którym się składa, są szczęśliwi, pozostali – nie. Ja bym powiedział, że w miarę upływu lat i czasu życie robi się coraz trudniejsze, a granie coraz łatwiejsze, ale towarzyszy mu coraz większy strach. To jest ta sprzeczność. Im większe ma się umiejętności, im więcej człowiek wie o tym zawodzie, tym bardziej się boi. Jak ten ruski żołnierz, który powiedział dyrektorowi cyrku, że skoczy spod kopuły na główkę bez zabezpieczenia. Dyrektor na to: „To niech pan pokaże”. Żołnierz skoczył, leży plackiem, a dyrektor woła: „Panie, ja takiego numeru w życiu nie widziałem! Ile pan chce pieniędzy?”. „Nie chcę żadnych pieniędzy”. „Ale dlaczego?”. „Nie wiedziałem, że tak boli”. W młodości jest coś takiego, że skaczemy bez zabezpieczenia na główkę, nie sprawdzając, czy w basenie jest woda. Potem zbieramy doświadczenia. – Stanisław Radwan słynący z poczucia humoru powiedział mi kiedyś: „Nie wierzę ludziom, którzy od rana do wieczora stoją na straży intelektualnego koturnu i nie potrafią zabawić się w życie”. Jan: To bardzo piękny szlagwort, ale czy życie to zabawa? Życie to jest bezustanna walka! Oczywiście trzeba je też kochać. Ani Beata, ani ja nie jesteśmy… Beata: …destrukcyjni. Dla nas zawsze szklanka jest do połowy pełna. Wręcz uciekamy od ludzi, którzy narzekają. Jestem optymistką. Jan: Ja byłem zawsze entuzjastą, teraz zacząłem być sceptykiem. Beata: Sarkastycznym… Jan: Jestem dziadersem, stłamsił mnie internet. Śmietnik, w którym nie ma segregacji śmieci. We własnym koszu oddzielam plastik, papier, szkło, bio… W internecie wszystko jest wymieszane, oślizgłe. Nawet jak chcę wyjąć coś wartościowego, to i tak jest upaćkane. Zdaję sobie sprawę, że nie ma od tego ucieczki. Druk, wynalazek Gutenberga, też był rewolucją dla świata, ale zanim się z nim oswoiliśmy i stał się dobrem publicznym, minęły dwa wieki. Internet nadał światu tempo, które jest dla ludzi zabójcze. Czasami mam uczucie, że to nie ja, tylko ktoś gra mną w grze komputerowej. Beata: Ja czytam przez internet „Wyborczą”, uczę się angielskiego, w dowolnej chwili mogę sprawdzić każdą informację. Patrzę na internet mniej krytycznie, doceniam jego możliwości. – Podobnie jak ja. Może to różnica pokoleniowa? Od 20 lat jest Pan kapitanem okrętu o nazwie Teatr Narodowy, Pani rządzi w domu. Beata: Dom zawsze był na moich barkach. Tutaj większość rzeczy zależy ode mnie: remont, przeprowadzka, wymiana opon w samochodzie, ubezpieczenia, wszelkie pisma urzędowe, wizyty u lekarza, wakacje… ja to ogarniam. Mąż mówi o mnie, że jestem ministrem gospodarki, planowania, finansów, turystyki… Do męża dożywotnio należy ministerstwo kultury. Tam on rządzi. – Od początku oddał Pan żonie władzę? Jan: Na początku niczego się nie oddaje. To się odbywało stopniowo. Trochę dawałem, a trochę sama brała. Zawsze tak jest. Dobre małżeństwo opiera się na równowadze między braniem a dawaniem. Beata: Myślę, że to przyszło naturalnie. Jestem pedantką, lubię mieć wszystko pod kontrolą, zapięte na ostatni guzik. Kiedy świat wokół jest poukładany, ja czuję się uporządkowana wewnętrznie. Nie znoszę chaosu. Oczywiście czasami ta odpowiedzialność mnie przerasta, chciałabym, żeby ktoś mi pomógł. Jan: Od młodości wolałem postawić piwo sąsiadowi, żeby zreperował za mnie. Nie miałem ani takiej smykałki, ani potrzeby. Zresztą nigdy nie miałem materialnych potrzeb. Mnie w ogóle nie interesowały pieniądze, samochody… Gdyby nie kobiety, nie miałbym nic. Beata: Potwierdzam. Ja kupuję nasze samochody. Jan: Jeśli byłem kolekcjonerem, to raczej kolekcjonerem ludzi. Nawet w wyjazdach zagranicznych łapałem się na tym, że najbardziej fascynują mnie ludzie. Mało tego, uważam, że kobiety to lepszy gatunek człowieka. Mężczyzna jest w gruncie rzeczy wyciosany z kawałka drewna, czasem powstaje z tego jakaś rzeźba, czasem nie. Kobiety są dużo ciekawsze. Zobacz też: Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par – Podoba mi się to wyznanie… Wciąż patrzy Pani na męża tym samym wzrokiem? Beata: Nasz związek ewoluował. My się zmienialiśmy. Zostaliśmy parą 30 lat temu. Przestałam być studentką Jana Englerta, ale to wciąż był mój profesor, rektor, potem dyrektor. Mój mistrz. Mąż zawsze był człowiekiem na piedestale, autorytetem. Patrzyłam na niego oczami zakochanej dziewczyny, ale też oczami moich koleżanek, które były zafascynowane błękitnymi, przezroczystymi oczami Jana Englerta. Oczami, które nicowały człowieka na drugą stronę. Teraz patrzę inaczej. Nie można 30 lat pozostać w stanie euforycznego zakochania. Wiele razem przeżyliśmy. Odkryliśmy siebie, te dobre i te gorsze strony. Wiemy, czego się po sobie spodziewać. Na początku wszystko było niewiadomą. „Żyłam chwilą” – parafrazując księdza Twardowskiego. Nie myślałam o tym, co będzie. Niczego nie oczekiwałam i niczego nie wymuszałam. – Trzy lata po pierwszej okładce VIVY! na świecie pojawiła się Helenka. Była dopełnieniem tej miłości? Beata: Była! Miałam 32 lata. Wiele rzeczy już przeżyłam, zapracowałam na swoje nazwisko, zwiedziłam kawał świata, miałam wspaniałego męża. Byłam szczęśliwa. To był ten moment. Dopełnienie. Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert – Dziś Helena jest piękną, utalentowaną 22-latką. Zresztą poszła w ślady rodziców. Dostała się na prestiżową uczelnię New York University Tisch School of the Arts. Beata: Studiowała tam rok. W pandemii wróciła do Polski ostatnim samolotem i już została. Jan: Zdając na ten ekskluzywny wydział, udowodniła sobie i wszystkim dookoła, że sama potrafi. Nikt nie powie, że tatuś jej coś załatwił. Dotknęła nosem tamtego świata, zobaczyła, jak on wygląda, ale wróciła i zdała egzamin na drugi rok na Miodową. Po roku spędzonym w Stanach miała już inną perspektywę. Myślę, że zawód, który uprawiamy, zależy od tego, czego od niego chcemy. Czy frajdę daje nam samo tworzenie, przełamywanie własnych braków, czy szukanie łatwej popularności. Obu tym wyborom musi towarzyszyć drobiazg: szczęście. Najkrótsza definicja szczęścia w naszym zawodzie: znaleźć się we właściwym czasie, miejscu i towarzystwie. Tego człowiek nie wymyśli, to musi się zdarzyć. Oczywiście można temu pomóc. – Jak? Jan: Szukając. Nie czekając, aż samo przyjdzie. Każdy człowiek, przynajmniej ten inteligentny, szuka mistrza. Choćby po to, by go wyssać i wyrzucić. Tłumaczę studentom, że w tym zawodzie podglądanie to połowa sukcesu. – Myślę, że oboje jesteście dla córki mistrzami, nawet jeśli – na razie – nie przyzna tego głośno. Macie Państwo rodzicielski odruch, żeby uchronić ją przed klęskami tego zawodu? Beata: Helena jest silna. Dla niej ważny był ten rok w Nowym Jorku. Po lockdownach powiedziała: „Kocham was bardzo, ale nie mogę z wami mieszkać”. I wyprowadziła się. Nie mieszka z nami już dwa lata. Spędzamy wiele czasu razem, ale żyje samodzielnie. Jan: Wszystko, co mogliśmy, już zrobiliśmy. Z mojego punktu widzenia nie powinniśmy teraz zdewaluować tego, cośmy dali. Studiowanie w szkole teatralnej wymaga skupienia się na sobie. Jeśli chce się tworzyć w tym zawodzie, człowiek jest cały czas pod presją. Jak zaczynałem uczyć, mówiłem: „Najpierw praca, potem talent, na końcu szczęście”. A teraz mówię: „Najpierw szczęście, potem praca, a na końcu talent”. – Brutalne, ale pewnie prawdziwe. W końcu wykształcił Pan kilka aktorskich pokoleń. Helena ma szczęście? Jan: To się okaże. Jeszcze nic takiego nie zrobiła, żeby o niej mówiono. Pewnie gdyby do dziś grała w „Barwach szczęścia”, dla 40 procent elektoratu byłaby gwiazdą. Pamiętam momenty na wakacjach w Juracie, kiedy szliśmy we dwójkę i do niej biegli po autograf. Beata: Często ktoś mnie prosił, żebym zrobiła mu zdjęcia z Heleną. Jan: Popularność jest niezależna od umiejętności. To kwestia częstych wizyt w domach, a nie jakości. – Jak się żyje z mężczyzną, który… Beata: …cały czas mówi? (śmiech). – I do tego ma tak silną osobowość. Beata: Ale ja też jestem silna. Jan: Potwierdzam. Obydwoje jesteśmy spod znaku Byka. Beata jest bardziej Byk niż ja. Ja jestem byczek Fernando, wąchałbym kwiaty i to by mi wystarczyło. Beata: Mój mąż bardzo lubi przyrodę. Woli pojechać i oglądać Wielki Kanion rzeki Kolorado niż obrazy w galerii. Chyba nigdy o tym nie mówiłeś? Jan: Bo to steruje w kierunku prymitywnego oglądu świata, atawizmu zwierzęcego: kwiatki, łączka, drzewa. Ale rzeczywiście gdybym miał wybierać pomiędzy parkiem a muzeum, wybiorę przyrodę. Beata: Mąż zna się na grzybach, roślinach, ptakach. Nikt już nie ma dzisiaj takiej wiedzy! Jan: Czasami udaję, że wiem. Beata: Owszem, ale ja to od razu sprawdzam i bardzo rzadko się mylisz. A wracając do siły… Często grałam twarde, uparte kobiety. Kiedyś przy kasie w supermarkecie pani spojrzała na mnie i wykrzyknęła: „To pani?! Jak mój mąż panią nienawidzi!”. „Dlaczego?!”. „Bo pani grała w takim serialu i była okropna i zła”. „To proszę pozdrowić męża” – szybko zapłaciłam i odeszłam. Jan: Muszę powiedzieć, że jeśli moja żona coś sobie zaplanuje, to musi naprawdę nastąpić katastrofa, żeby tego nie zrealizowała. Beata: A plany mam rozległe… – Tak myślałam… Beata: W tym zawodzie niestety nie wszystko zależy ode mnie. To mnie najbardziej uwiera, ale jakoś sobie radzę. W pandemii zaczęłam dwa kolejne projekty, oba zostały wstrzymane. Poza spektaklami w teatrze nie zagrałam w żadnym filmie ani serialu, nie narzekam, opisuję moją rzeczywistość. Jan: Żona wyprodukowała przedstawienie „Oszuści”, ale pierwszy lockdown trafił się trzy dni przed premierą. Uderzenie było nie tylko od strony artystycznej, ale również finansowej, bo zaryzykowała swoje pieniądze. To przedstawienie do dziś jest grane. W pandemii po raz pierwszy w życiu zostałem zmuszony być złym kapitanem okrętu, który każe wiosłować galernikom. Zawsze miałem dużo empatii, tolerancji, a wtedy byłem dość bezwzględny, bo wiedziałem, że nie wolno odpuścić pracy zespołowej. Potwornie stresująca sytuacja. Nie mogłem pojąć, że lęk przed chorobą czy przed śmiercią może zatrzymać moje intelektualne czy artystyczne prace. Widziałem, jak tonęły wielkie teatralne okręty. Nie chciałem dopuścić do śmierci zespołu. Jestem zdania Fredry, który napisał: „Nie strach umrzeć, strach umierać”. Od początku się nie poddawałem. Nawet negatywnym myślom. Beata nie jest z mojego pokolenia, ale jak kiedyś złamała rękę o 16, o 19 w gipsie grała przedstawienie. – Wielki artysta bywa znośny czy nieznośny na wakacjach? Beata: Jest wspaniale! Uwielbiamy razem wyjeżdżać. Ja leżę na leżaku pod parasolem i czytam książkę, a mąż chodzi po grajdołach i rozmawia ze znajomymi. Gramy w tenisa, chodzimy na długie spacery. Jak Helena była mała, bawił się z dziećmi na plaży, organizował im różne atrakcje. Przez lata nie widziałam, żeby leżał na plaży. Jan: Pozycja leżąca była dla mnie destrukcyjna. Ale to mi powoli mija… Beata: Ja lubię nowe miejsca, lubię odkrywać, poznawać… Jan: …a ja lubię wracać w te same miejsca, patrzeć, jak się zmieniają. Do Juraty jeżdżę od 1981 roku. Każdego roku. To już 41 lat! Tam najlepiej odpoczywam. Ale ostatnio żona wywlokła mnie na Gran Canarię i się zachwyciłem. Teraz, kiedy ona chce jechać… Beata: …na przykład na Maderę… Jan: …protestuję: „Ale po co?! Jedźmy na te Kanary, będziemy się tam bardzo dobrze czuli”. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa – Jerzy Pilch pisał: „Wszystko jedno, czy ma się przed sobą 10 lat, rok czy tydzień. Zawsze ma się przed sobą wszystko”. Jan: Bardzo chciałbym, żeby to była prawda. A z nowej sztuki, którą gramy, mogę zacytować: „Gdyby to ode mnie zależało, ja bym w życiu nie umarł. To jest poniżające”. Beata: „Baron Munchausen dla dorosłych” Macieja Wojtyszki. Ja uważam, że wszystko jest przed nami. Przede mną na pewno. Jan: Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Bez męki, pyk i do widzenia. Piękne. Byle jeszcze nie dzisiaj. Żeby to jeszcze potrwało. Ale trwanie ma sens wtedy, kiedy człowiek rzeczywiście ma coś do zrobienia. Beata: Wczoraj oglądałyśmy z Helą film norweski „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera z Renate Reinsve, która otrzymała za tę rolę Złotą Palmę w Cannes. Para bohaterów bardzo się kochała, ale ona od niego odeszła. Spotkali się po latach, on był ciężko chory na raka i żył przeszłością, słuchał muzyki z tamtych czasów, wspominał dawne lata. W pewnym momencie mówi do niej: „To nie jest nostalgia. To jest strach przed śmiercią. Nie mam już nic przed sobą, dlatego wracam do tego, co było”. Jan: To znaczy, że ja jeszcze nie umieram. Beata: Nie! Bo nie wracasz pamięcią do przeszłości, tylko rozwijasz to, co stworzyłeś, dalej tworzysz, odkrywasz nowe… Jan: Powtarzam się. Na pewno nasze spotkanie zmieniło mnie bardzo, co do tego nie mam wątpliwości. Bardzo często partnerstwo, miłość, udana czy nieudana, powoduje zmianę charakteru, postrzegania świata. Mimo że w gruncie rzeczy jestem fatalistą, nie wierzę, że wszystko jest do końca zapisane. Parki nie trzymają jednej nitki, tylko kilkanaście, a nawet mówią: „Tej nie bierz!”. A on wziął, idiota! Więc jakiś wybór mamy, ale ograniczony. Możemy czegoś nie zrobić, tylko że w momencie wybierania najczęściej się nad tym nie zastanawiamy. – Dziś inaczej patrzy Pan na żonę niż 25 lat temu, podczas tamtego spotkania? Jan: Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy… Beata: Ja jestem za Pilchem, że wszystko przed nami, a na pewno bardzo wiele. Mamy mnóstwo planów: premiery, wyjazdy, spotkania, koniec remontu. Moje cele są długoterminowe. Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!
Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke o kryzysach, rozstaniach i miłości. „Ten balonik emocji w końcu pękł”
Dziś Hanna Żudziewicz jest już nie tylko ikoną „Tańca z gwiazdami”, ale także jego nową rekordzistką. Po trzeciej Kryształowej Kuli — zdobytej u boku Gamou Falla — wracamy do wyjątkowego wywiadu, którego wraz z Jackiem Jeschke udzielili Vivie! w numerze 12/2024. To szczera opowieść o miłości, która narodziła się z rywalizacji i przetrwała największe życiowe próby.
W rozmowie z Vivą! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke po raz pierwszy tak szczerze opowiedzieli o kulisach swojej relacji — od trudnych początków i emocjonalnych rozstań po moment, w którym zrozumieli, że są dla siebie stworzeni. Wspominali lata podporządkowane tańcowi, presję sukcesu, samotność i dojrzewanie do miłości, która zrodziła się z przyjaźni i wzajemnego zrozumienia. Dziś, gdy Hanna świętuje kolejny triumf w „Tańcu z gwiazdami”, jeszcze mocniej wybrzmiewają ich słowa o tym, że największym zwycięstwem nie są medale ani Kryształowe Kule, lecz rodzina i życie, które wspólnie zbudowali. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke: wywiad dla magazynu VIVA! Najpierw połączył ich taniec, a potem… podzielił. Mimo rozłąki i innych przeciwności losu Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke przekonali się, że są sobie przeznaczeni. Jak rodziła się ich miłość, co czuli, gdy zostali rodzicami i gdy we Włoszech składali ślubną przysięgę, w intymnej rozmowie opowiedzieli Oldze Figaszewskiej. Wytańczyliście sobie miłość. A wszystko zaczęło się… Hanna: …od rywalizacji. Jacek: Na początku nie było kolorowo. Tańczyliśmy zawodowo z innymi partnerami. Przy okazji wciąż siebie obserwowaliśmy. Hanna: Byliśmy skupieni na pasji i tylko to się liczyło. Chcieliśmy zbudować swoją pozycję. Taniec był dla nas całym światem, żyliśmy nim od dziecka. Po szkole od razu pędziliśmy na wielogodzinne treningi. Jacek: To wypełniało nam cały wolny czas. W pewnym momencie los popchnął nas ku sobie. Szukałem pary, bo przestałem tańczyć z partnerką, z którą miałem bardzo dobre wyniki. Hania też odnosiła spore sukcesy, ale z kimś innym. Nasi trenerzy i rodzice robili pewne podchody, żebyśmy połączyli siły. Hanna: Dla mnie była to wielka rewolucja. Miałam 18 lat, zakończyłam współpracę z poprzednim partnerem. Musiałam przenieść się do Warszawy, gdzie nikogo nie znałam. Wiedziałam, że w parze z Jackiem będziemy się rozwijać i osiągać najwyższe szczyty. – Rozumiem, że nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Jacek: Skąd! Powiem więcej, gdy zaczynaliśmy ze sobą tańczyć, nie pałaliśmy do siebie zbytnią sympatią. Hanna: Ale też nie myśleliśmy o sobie źle (śmiech). Po prostu ciężko nam było się dogadać. Uważaliśmy, że to wyniki decydują o naszym szczęściu, a zła passa na parkiecie mocno oddziaływała na naszą relację. Jacek: Do tego dochodziła presja wyniku, którą przy okazji sami na siebie nakładaliśmy. Podróże, szkolenia, treningi ze światowymi gwiazdami, wynajem mieszkania. Taniec to naprawdę droga dyscyplina, o czym nie mówi się zbyt wiele. Gdy wygrywaliśmy turniej, otrzymywaliśmy co prawda nagrody pieniężne, ale one nie wystarczały na pokrycie kosztów. Hanna: Razem mieliśmy wyniki, o których wielu tancerzy mogło tylko pomarzyć. Zanim ukończyliśmy 21 lat, wygraliśmy największe światowe turnieje, a byliśmy świeżo po maturze. O takich osobach w środowisku tancerzy jest głośno. Jednak gdy powija się im noga, mówi się jeszcze głośniej. W codziennym pędzie nie zauważaliśmy siebie i nie chcieliśmy się poznać. Wyładowywaliśmy na sobie negatywne emocje, bo cały czas spędzaliśmy razem. Nie mieliśmy obok coacha, który pomógłby nam w pracy nad sobą, poradził, jak uporać się z presją. W końcu ten balonik z emocjami pękł z hukiem. Jedno niepowodzenie podczas turnieju zakończyło naszą współpracę. – Rozłąka pozwoliła Wam zrozumieć, że tak naprawdę razem stanowiliście duet idealny? Jacek: To przyszło z czasem. Rozjechaliśmy się po świecie. Długo mieszkałem w Moskwie i choć tanecznie obracałem się w najlepszych kręgach, rozwijałem się zawodowo, to nie wspominam tego okresu najlepiej. Tęskniłem za Polską i bliskimi. Hanna: Ja wyjechałam do Rumunii, a do domu przyjeżdżałam maksymalnie dwa razy w roku. Uczucie samotności było dojmujące. Nie było przy mnie osoby, która otoczyłaby mnie opieką, więc musiałam szybko dorosnąć. Dojrzeliśmy z Jackiem życiowo, zmieniliśmy perspektywę. Ale tak naprawdę dopiero po powrocie do kraju połączyło nas coś więcej. – Wiem, że „Taniec z Gwiazdami” wiele zmienił w Waszym życiu i znów Was do siebie zbliżył. Hanna: Można tak powiedzieć. Program był powodem, dla którego wróciłam do Polski, jednak sądzę, że to było przeznaczenie. Gdy byłam jeszcze za granicą, poprosiłam tatę, żeby wynajął mi mieszkanie. Traf chciał, że znalazł przytulne miejsce w tym samym bloku, w którym mieszkał… Jacek. Tata przecież nie mógł tego wiedzieć. Jacek: I pewnego dnia spotkaliśmy się na parterze. W końcu zaproponowałem, że moglibyśmy znów zacząć razem tańczyć, ale Hania trochę kazała mi na siebie czekać (śmiech), bo cały czas wypełniał jej program. Hanna: Świat tańca towarzyskiego jest bardzo hermetyczny i nie patrzy przychylnie na tych, którzy pojawiają się w telewizji. Skoro nie ma cię na turniejach, to znaczy, że już nie tańczysz. Nie chciałam rezygnować z wyników, które wcześniej osiągaliśmy. Myślałam, że szybko odpadnę z „Tańca z Gwiazdami” i wtedy będę mogła zająć się treningami. Ale tańczyłam jeszcze przez półtora miesiąca. Jacek: Była cały czas zagrożona, ale nie odpadała. Byłem załamany (śmiech). – Trochę się naczekałeś, ale w końcu udało Wam się spotkać. Hanna: Poszliśmy na pierwszą wspólną próbę po tak długiej przerwie, zaczęliśmy tańczyć i to było… cudowne! Doskonale wyczuliśmy nasze ciała i coś kliknęło. Zaczęliśmy tańczyć. Ale wtedy jeszcze nie patrzyłam na Jacka jak na przyszłego ojca moich dzieci (śmiech). Często też dawaliśmy sobie rady w sprawach sercowych. Jacek: Potem występowaliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. To był dodatkowy zastrzyk gotówki, który przeznaczaliśmy na szkolenia. Pamiętam, że właśnie podczas programu coś zaczęło się między nami zmieniać. Mieliśmy wspólny świat, podobne problemy. Trudne sytuacje bardzo nas do siebie zbliżały. Hanna: Nasza miłość zaczęła się od przyjaźni i to jest w naszej relacji najcenniejsze. Oprócz Jacka nikt nie wiedział, przez co przeszłam w życiu, ile poświęciłam dla tańca. W poprzednich związkach miałam świadomość, że ta druga osoba nawet nie chce mnie zrozumieć. Z Jackiem nie musimy pewnych rzeczy mówić, wystarczy gest i jedno spojrzenie. On wtedy wszystko wie. Dlatego od 10 lat jesteśmy nierozłączni. Jacek: Doskonale się znamy i w wielu kwestiach jesteśmy do siebie podobni. Hanna: Wiem, że Jacek nigdy mnie nie zrani, że chce jak najlepiej dla naszej córki, ceni naszą miłość i dom, który tworzymy. Dzięki temu, że znamy się od lat, doskonale wiemy, czego się po sobie spodziewać. – Po prostu byliście sobie pisani. Idealnie się dopełniacie. Czego uczycie się od siebie nawzajem? Hanna: Bywam wybuchowa, bardzo się niecierpliwię. Najchętniej chciałabym zrealizować każdy pomysł od razu. Jacek uczy mnie cierpliwości, działa na mnie uspokajająco, wręcz kojąco. Bardzo mi imponuje swoją dojrzałością. Jacek: Ale Hania czasami uważa, że trzeba się pokłócić, żeby porozmawiać o emocjach (śmiech). Hanna: To prawda, lubię komunikować wprost swoje uczucia. Najważniejsze, że czuję się przy tobie stabilnie i bezpiecznie. Może teraz ty powiesz o mnie coś miłego? Jacek: (śmiech) Hania nauczyła mnie okazywania miłości i otwartości w związku. Że ważne są drobne gesty, uśmiech, przytulenie. A przede wszystkim czas spędzany razem. Większość par się rozpada, gdy zaczyna się rodzinne życie. Pandemia zweryfikowała wiele związków, a nas to umocniło i dowiodło, że w każdej sytuacji razem świetnie współgramy. Hanna: Wtedy też zupełnie inaczej spojrzeliśmy na wspólne życie. Zdaliśmy sobie sprawę, że taniec jest naszą pasją i pracą, ale to my oraz to, co razem tworzymy, jest najważniejsze – nasza rodzina. Uważam, że jestem teraz w najszczęśliwszym momencie życia. Nie dał mi tego nigdy żaden turniej, żadna wygrana. Kiedyś też nie umiałam w pełni doceniać tego, co mam. Teraz odrobiłam tę lekcję. Czytaj też: Jacek Jeschke opublikował poruszający wpis. "Ten finał znaczy dla nas więcej, niż potrafimy opisać" – Jacku, co cenisz w Hani? Jacek: Najbardziej to, jaką jest mamą dla Róży. O tym, że zostaniemy rodzicami, dowiedziałem się w Walencji. To było dla nas coś niesamowitego. A gdy Hania przekazała mi tę wiadomość, popłakałem się ze szczęścia. Kiedy Róża pojawiła się na świecie, obserwowałem Hanię, jak wspaniale odnajduje się w macierzyństwie. Jest kochająca, opiekuńcza, rozczula mnie… Aż chciałoby się znów powiększyć rodzinę. – Widzę to spojrzenie Hani. W tej kwestii macie odmienne zdania? Hanna: To bardzo odpowiedzialna decyzja. Jako sportowcy wchodzimy we wszystko na sto procent. Macierzyństwo mnie uszczęśliwia, ale wiem, że drugie dziecko bardzo by mnie pochłonęło. Może to egoistyczne, jednak boję się, że w pewnym momencie zatraciłabym siebie. Nie wiem, czy byłabym dobrą mamą i partnerką. Pewnie, gdyby okazało się, że jestem w ciąży, byłabym zachwycona. Przed narodzinami Róży bardzo się bałam. Nie wiedziałam, co mnie czeka, a w dodatku długo nie miałam instynktu macierzyńskiego. Dopiero gdy po porodzie trzymałam Różę w ramionach, dotarło do mnie, że zmienia się całe życie. Zalała mnie fala miłości. Jacek: Poświęcamy Róży cały swój czas i cieszymy się każdą chwilą. Dni zbyt szybko mijają, a zanim się obejrzymy, będzie już duża i wyfrunie z domu. Hanna: Nie wyobrażamy sobie życia bez niej. Jacek: Uczy nas cieszyć się z małych rzeczy. Przy niej zapominasz o wszystkich problemach, zwłaszcza wtedy, gdy biegnie do ciebie mała istota, brudna po całym dniu zabawy na placu zabaw, i przytula się całą sobą. – Stała się najważniejszym spoiwem Waszej rodziny. To prawdziwy promyczek. Macie ogromne szczęście! Hanna: Doświadczamy go każdego dnia. Narodziny dziecka zmieniają wszystko. Poczułam, że bardziej niż kiedykolwiek jesteśmy jednością. Jacek: Wiele osób zachwyca się tym, że Róża cały czas się uśmiecha, jest radosna, świetnie się rozwija. To uosobienie szczęścia. Hanna: Ale ona taka się nie urodziła. Wyrasta otoczona miłością i widzi, jak my okazujemy sobie uczucia. Jest wrażliwa, mądra i troskliwa. Rozczula mnie, jak opiekuje się naszym pieskiem Hachim. – I już nieźle tańczy! Hanna: Jeśli wybierze w przyszłości taniec, nie będziemy protestować, choć chcielibyśmy, żeby poznała inne pasje, zanim wybierze swoją drogę. Na pewno będziemy ją wspierać! – Zaręczyliście się we włoskim Portofino, w Warszawie wzięliście ślub cywilny. Znów wróciliście do Włoch, by stanąć przed ołtarzem. To było Wasze marzenie? Hania: Włochy darzymy ogromnym sentymentem. Co ciekawe, Róża już trzy razy była w okolicach Ligurii. Ale to Jacek wpadł na pomysł, by właśnie tam odbył się nasz ślub kościelny. Jacek: I nikt nie wierzy w moją duszę romantyka (śmiech). We Włoszech spędzaliśmy sporo czasu na turniejach, pokochaliśmy tę kulturę. Pomyślałem, że to idealne miejsce na oświadczyny. W dodatku w tym samym czasie dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzicami. To była pełnia szczęścia, a przy okazji zrobiła się z tego piękna klamra. – Podobno przygotowania do ślubu to obok remontu i wspólnej podróży prawdziwy egzamin dla par. Daliście radę! Hanna: Kłótni nie było (śmiech). Ale bardzo się stresowałam, czy wszystko będzie dobrze, czy wszyscy dojadą. Jeszcze przed wyjazdem dogrywaliśmy ostatnie przymiarki, odbierałam dodatki. Wybrałam dwie piękne suknie ślubne, ale to Róża prezentowała się jak księżniczka. Jacek: A ja miałem w sobie duży spokój i trochę usunąłem się w cień, żeby niczego nie popsuć (śmiech). Hanna: Śmialiśmy się, że dla Jacka to, co zastał na miejscu, było prawdziwą niespodzianką! Jacek: Wiedziałem, że wszystko perfekcyjnie zorganizujesz. To był nasz dzień i niezależnie od tego, co by się wydarzyło, i tak byłby najpiękniejszy. Wszystkie zobowiązania, które były po mojej stronie, wypełniłem. Zresztą miejsce ślubu wybieraliśmy razem, a długo szukaliśmy tego idealnego. Czytaj też: Po wygranej w "Tańcu z Gwiazdami" zwrócił się do partnerki. To, co powiedział ze sceny, poruszyło widzów – Łatwo Wam było dogadać się z Włochami? Hanna: W pewnym momencie zaczęliśmy wątpić, że się uda. W końcu trafiliśmy na miejsce, gdzie zrealizowali naszą wizję. Ślub braliśmy w pięknej wilii w Savonie. Postawiliśmy na włoskie dania i lokalny zespół. Jacek: Świętowaliśmy trzy dni! Było pięknie. Hanna: Chyba najbardziej udzielało nam się wzruszenie bliskich. – Tanecznym krokiem idziecie przez życie. A do Waszego pierwszego tańca powstała specjalna choreografia? Hanna: Trochę już się natańczyliśmy w życiu (śmiech). Jacek: Kroki nie były ważne. Daliśmy się ponieść chwili. Hanna: Ten taniec był jedyny i niepowtarzalny – był opowieścią o naszym życiu. Całość budowały spojrzenie i dotyk. W końcu nikt nas nie oceniał, byliśmy tylko my dwoje… – Jaka jest Wasza recepta na udany związek? Hanna: Wydaje mi się, że ona nie istnieje. Wciąż się siebie uczymy, słuchamy swoich potrzeb, troszczymy się o siebie. Jacek: Ile związków, tyle cennych rad. Każdy powinien znaleźć własny złoty środek. Nas zjednoczyły sukcesy, ale przede wszystkim trudne chwile. Wyznajemy jedną zasadę: zawsze się wspieramy, a nie wpędzamy w kompleksy i nie rywalizujemy ze sobą. Hanna: Gdy jedno upada, drugie stara się je podnieść. Ale ogromną rolę w tym, jak patrzymy na swój związek i w jaki sposób budujemy nasze małżeństwo, odgrywają nasi rodzice. To oni są dla nas wzorem, bo od lat trwają u swojego boku. Tę miłość wynieśliśmy z domu, dlatego wierzę, że uda się nam stworzyć równie wspaniałe małżeństwo. Czytaj też: TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..."
Magda Mołek świętuje 50. urodziny. „Nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!
Magda Mołek kończy 50 lat i – jak sama mówi – nie zaczyna nowego życia, tylko odważniej przeżywa to, które już ma. W szczerej rozmowie opowiada o zmianach, które przyniosły jej spokój, o odwadze do sięgania po marzenia i o tym, dlaczego dziś bardziej słucha niż patrzy.
Z okazji 50. urodzin Magdy Mołek wracamy do jej poruszającej rozmowy z Beatą Nowicką opublikowanej w magazynie VIVA! (3/2025). To wyjątkowy moment, by jeszcze raz wsłuchać się w jej słowa – pełne refleksji, odwagi i spokoju, który przychodzi z czasem. Dziś, bogatsza o kolejne doświadczenia, Mołek opowiada o swoim życiu nie jako o nowym rozdziale, lecz o tej samej historii widzianej z większą świadomością – historii kobiety, która nie przestaje szukać, próbować i iść własną drogą. Magda Mołek: wywiad dla magazynu VIVA! 3/2025 Wiele przeżyła. Ale potrafi walczyć. Miała 19 lat, gdy wyjechała z Legnicy w świat. Dziś ma 49, jest dużo bardziej świadoma, odważna. Ale też spokojna. „Przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę”, mówi rozbrajająco. Magda Mołek w intymnej rozmowie z Beatą Nowicką. Jutro walentynki, imprezujesz? Magda Mołek: (śmiech). Tańczę. Teraz moje życie to taniec… – Zapraszając Cię do tej rozmowy, powiedziałam: „Nowy rozdział, nowe życie, nowa Ty”. Odpowiedziałaś: „Nie nowa ja i nie nowe życie”. Bo to cały czas ta sama ja, ale fakt, patrzę na siebie inaczej, jestem dużo bardziej świadoma, sprawcza, odważna. Ale też spokojna. Rozmawiamy w magicznym dla mnie roku. Zawsze dzwonisz w momentach dla mnie przełomowych, a teraz mija 30 lat, odkąd zaczęłam pracować w telewizji. Dwadzieścia lat temu poprowadziłam „Taniec z Gwiazdami”, w którym teraz wystąpię jako uczestniczka. Pięć lat temu odeszłam z telewizji i założyłam swój kanał z rozmowami na YouTubie W MOIM STYLU. To dla mnie cały czas to samo życie, tylko w nowej odsłonie. Na Instagramie napisałam, że decyzja o udziale w „Tańcu z Gwiazdami” była szalona, bo jednak ja nie kojarzę się z dezynwolturą… – …ale? Mam 49 lat i świadomość, że jak nie teraz, to kiedy? Możemy sobie powtarzać, że PESEL to tylko zbiór liczb, ale nie cofniemy czasu. Przeszłość już się wydarzyła, ale jeszcze mnóstwo przede mną. Stawiam na to, co będzie. Wyciągam schowane głęboko potrzeby i marzenia. Nie poddaję się, rozważnie wybieram to, co chcę przeżyć. Wciąż mam ogromny apetyt na życie i odwagę do realizacji tego, co mi w duszy gra. – Odwagi nigdy Ci nie brakowało. Różnie bywało. Ale pierwszym momentem, gdy zaryzykowałam wszystko, była wyprowadzka z bezpiecznego domu, miałam wtedy 19 lat. To dopiero była dezynwoltura – przenieść się z Legnicy do Wrocławia i zacząć pracę w nieznanym miejscu. Nie byłam przebojowa. Nie miałam pojęcia, na czym polega dziennikarstwo, ale pragnęłam przygody. Ktoś mi uchylał drzwi i mówił: „Chodź, zobaczysz, jak tu jest”, a ja – bach, wchodziłam. Bez lęku, z ciekawością, ufnością. Mam w sobie wszystkie moje „ja”. Pięć lat temu rozstałam się z telewizją, żeby poszukać swojego miejsca w świecie. Bałam się jak diabli, nie wiedziałam, co mnie tam czeka. A jednak zaryzykowałam. Rzadko mi się zdarza to mówić, ale z tej decyzji dziś jestem bardzo dumna. Ktoś mnie zapytał, czy w „Tańcu z Gwiazdami” nie boję się ocen: jury, publiczności, internetu. – Co odpowiedziałaś? Nie boję się. Przecież całe moje życie toczyło się pod ostrzałem: ocen, opinii, komentarzy. Zawsze innych „widzimy” przez swój pryzmat, to naturalne. Ocena to tylko czyjaś interpretacja. Moje życie jest moje. Teraz mam taki czas, że uwalniam się od różnych krępujących ograniczeń. Dziś rano przypomniałam sobie – modne kiedyś – hasło: „Popraw swoją koronę i idź dalej”. Parę miesięcy temu miałam okazję poznać Miss Polonia miłościwie nam panującą i spełnić marzenie z dzieciństwa – przymierzyłam koronę. – Poczułaś się po królewsku? Nawet nie byłam w stanie porządnie jej założyć (śmiech). Jest bardzo ciężka, zjechała mi na czoło i wyglądałam jak wojowniczka. Brakowało mi tylko dzidy w ręce… Korona do mnie nie pasuje. Gdy byłam małą dziewczynką z Legnicy, miałam dwa marzenia: być panią z telewizji albo Miss Świata. Zostałam „panią z telewizji”, ale tylko w wymiarze zawodowym. Pamiętam, skąd jestem. Dużo wiem o życiu i z tego czerpię siłę. – Pierwsza wstajesz? Pierwsza wstaję, ostatnia się kładę. Znam niewiele kobiet, które wstają drugie. – Bo niewiele ich jest. Czy przy dwóch synach w wieku szkolnym, masz czas zaglądać do lustra? Nie mam na to czasu. Te poranki to świat związany ze szkołą, domowymi obowiązkami i pracą. Kawa jest święta. Odkąd tańczę, uczę się nowej rzeczywistości, może wkrótce będę jadła wysokobiałkowe śniadania… Więc nie zaglądam do lustra, ale też go nie unikam. Lubię czasami spojrzeć sobie w oczy i zastanowić się, jak się dzisiaj czuję. Jaka jestem? Czy to, co widzę, jest prawdą o mnie? Bywałam w życiu smutna, zmęczona, rozgoryczona, rozczarowana. Radosna i szczęśliwa. Teraz uczę się nie zanurzać w emocje ani euforycznie, ani desperacko. Mariusz Szczygieł w wywiadzie na moim kanale powiedział, że jedną z najpiękniejszych ról człowieka – kimkolwiek jesteśmy – jest niesienie ulgi innym. Spodobało mi się to zdanie, bo na tym polega nasza praca: rozmawiamy z ludźmi, którzy coś już przeżyli, zrozumieli i wspólnie próbujemy znaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania. – To prawda, sama szukam w mądrych rozmowach podpowiedzi, co zrobić, jak się zachować, jaką podjąć decyzję. Czytam teraz książkę Karoliny Felberg „Osiecka. Rodzi się ptak” o Agnieszce Osieckiej, która przerastała swoją epokę w myśleniu o kobiecości, wolności i sensie życia. Przy okazji znalazłam na YouTubie fragment programu „Rozmowy o zmierzchu i świcie”, który Magda Umer nagrała z Agnieszką rok przed jej śmiercią. Rozmawiają na plaży w Sopocie, Osiecka opowiada, że miała 18 lat i w Grand Hotelu w Sopocie umówiła się na randkę. Zobaczyła, że cudzoziemcy piją peppermint – zielony likier z pokruszonym lodem, i go zamówiła. Tego samego dnia na Monte Cassino spotkała swojego ojca, podekscytowana pochwaliła się, że właśnie piła przez słomkę „piperment” w Grand Hotelu. Ojciec – zawiedziony, że po latach inwestowania w edukację córki ona zachwyca się jakimś drinkiem i jeszcze przekręca jego nazwę – powiedział: „Przysięgam ci, córeczko, że picie »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu nie jest najwspanialszą rzeczą, jaka spotka cię w życiu”. Od tamtego dnia minęło 45 lat. Agnieszka podsumowała: „Gdybym dzisiaj spotkała ojca, powiedziałabym mu, że picie tego »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu było jedną z najszczęśliwszych chwil mojego życia”. – Kalina Jędrusik pięknie śpiewała do tekstu Osieckiej: „Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać, chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba, białozielone obłoki zbierać, nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej”. Nigdy nie wiemy, co nam przyniesie życie. Dlatego jestem wdzięczna za każdy drobiazg, za każdy moment, którego doświadczyłam, za każdą chwilę, za wszystkie moje przeżycia. Mam świadomość, że miałam w życiu szczęście, spotkałam wielu wspaniałych ludzi, którzy we mnie wierzyli, dmuchali w moje skrzydła, pomagali. Dużo im zawdzięczam. – Masz jedną przyjaciółkę, która wie o Tobie wszystko? Nie mam. Chyba nikt nie wie o mnie wszystkiego. Nie jestem wylewna, taką mam naturę, już jej nie zmienię. Jest kilka bliskich osób, które widziały mnie w „każdej piżamie”, ale nie zamęczam ich moimi problemami. Mam umiejętność autoregulacji, więc zanim zadzwonię w emocjach do kogokolwiek, najpierw „przetrawiam” sytuację sama ze sobą. Ta cecha bardzo mi pomogła w zawodzie. W programach na żywo, często wielogodzinnych, kumulacja stresu jest potężna, trzeba umieć zachować zimną krew. Ja umiem. Nie reaguję histerycznie, impulsywnie, instynktownie szukam rozwiązania. To jestem ja. Jak wiesz, przeszłam trudny okres w życiu, czasami potrzebowałam opowiedzieć komuś, co czuję, i zostałam wysłuchana. Za każdym razem miałam jednak dziwne poczucie, że zwierzając się, w jakiś sposób zawiodłam te osoby. – Dlaczego?! Dlatego, że to zawsze ja byłam od wysłuchiwania, pocieszania i pomagania. To do mnie można było zadzwonić o każdej porze po radę, dobre słowo albo żeby się wygadać. Nagle role się odwróciły. Dostałam wsparcie, za które byłam wdzięczna, ale… czułam się nieswojo. Teraz bliskości szuka u mnie nasz pies. Za wszelką cenę właśnie w tej chwili musi wejść mi na kolana (śmiech). Nowa miłość. – Twoja czy chłopców? Nas wszystkich. Od dawna były rozmowy – kot czy pies? Wcześniej nie miałam przestrzeni, bo bardzo się przywiązuję, jestem odpowiedzialna, bałam się nowego wyzwania i obowiązku. W końcu pojawił się pies i dał nam mnóstwo miłości. Spędziłam z nią, naszą suczką, sylwestra na ostrym dyżurze, coś zjadła na spacerze i się zatruła. Miałam rozdarte serce, ale musiałam ją zostawić na noc pod kroplówką, martwiłam się, jak przeżyje swoje pierwsze w życiu fajerwerki. Przeżyła. Pytałaś o bliskie osoby… Mam prawie 50 lat, ugościłam w swoim życiu dużo ludzi. Jedni odchodzą, nowi przychodzą. Był moment, że otaczało mnie hermetyczne grono, ale stwierdziłam, że musi być przepływ, świeżość, otwartość. W telewizji zawsze jest chaos, hałas, tłumy. YouTube ma zupełnie inną naturę. Po pięciu latach odosobnienia, odcięcia od tego pędu, cieszę się, że w „Tańcu z Gwiazdami” czekają mnie spotkania z tyloma osobami. Każda z nich wnosi swoją historię, energię, poczucie humoru. Tęskniłam za tym wirem. Zaskoczyło mnie, jak bardzo mi tego brakowało. – Jesteś rozczarowana mężczyznami? Zawiedziona? Nie. Uwielbiam męską energię. Mam wspaniałych synów. Wierzę w ludzi. Może jestem naiwna, ale dobrze mi z tą naiwnością. Różne rzeczy już widziałam, słyszałam, a nawet przeżyłam… Mylimy się, popełniamy błędy, ale wierzę, że fundamentalnie jesteśmy dobrzy. Nie czuję się zawiedziona. Jestem raczej ciekawa, jak poradzimy sobie z wyzwaniami, które przed nami stoją. Nami, czyli i kobietami, i mężczyznami. Czy kiedyś wreszcie pożegnamy raz na zawsze ten wciąż odradzający się patriarchat? Czy zrozumiemy, że stanowimy siłę, kiedy jesteśmy razem, a nie przeciwko sobie. Że dobry związek to współdziałanie, a nie konkurencja. Branie i dawanie, a nie wykorzystywanie. – Patrząc na pary, którym się udało, czujesz żal? (Milczenie). Nie czuję zazdrości, nie jestem zawistna, to obce mi uczucia. I nie czuję żalu, że coś zrobiłam albo czegoś nie zrobiłam, że udało mi się albo nie udało. Mój żal świadczyłby o tym, że nie odrabiam lekcji, jakich udziela mi życie. A ja uważam, że robię to w pokorze. Tym, którzy się starają i walczą, zawsze coś może nie wyjść, niekoniecznie z ich winy. Wierzę w sprawczość. Nigdy nic nie spadło mi z nieba. Na to, co mam, zapracowałam. Dlatego cieszę się, patrząc na ludzi, którzy zbudowali szczęśliwy związek. Nie mam poczucia, że im się udało, a mi – nie. To jest ich droga, a ja idę moją ścieżką. Żal czy zazdrość mają destrukcyjną moc, zniszczyłyby mnie. Usłyszałam pytanie, czy pozostałych tancerzy z programu traktuję jako konkurencję? Nie! Jestem fatalna w konkurowaniu. Gdybyś wystawiła mnie w zawodach, dobiegłabym do mety ostatnia, bo zachwycając się po drodze innymi zawodnikami, zapomniałabym, że to z nimi się ścigam. Cieszę się tym, co mam. – Co cennego dostałaś jako matka? Przy dzieciach zrozumiałam najpiękniejsze i najtrudniejsze emocje. To, że moja cierpliwość ma granice, ale miłość nie ma żadnych granic. Że smutek się kiedyś kończy, a radość jest wieczna. Dla mnie obcowanie z tymi pięknymi duszami, jakimi obdarzone są moje dzieci, jest przywilejem. Rodzice są dla dziecka całym światem. Chciałabym nauczyć chłopców, że świat, w który wyruszą, jest bezpieczny, że ma im wiele do zaoferowania, że mogą z ufnością wyruszyć w swoją stronę. Tak, jak kiedyś ja… – Z naturalnością mówisz o swoim wieku. Dostałaś od losu dar w postaci urody, ale nie masz obsesji na punkcie młodości. Nie ścigasz się desperacko z czasem… Zawsze powtarzam: Uroda po tacie i mamie, a ja robię, ile mogę, żeby nie zepsuć ich wkładu (śmiech). Nic ponadto. Jestem pogodzona z tym, ile mam lat. Oczywiście każdy ma i widzi u siebie słabe strony, ja również. Moje deficyty są gdzie indziej, tam staram się naprawiać, poprawiać, leczyć. Myślisz, że nie zauważam upływu czasu, patrząc w lustro? Zauważam. Widzę te zmiany, ale… przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę. Wyostrzył mi się słuch, pogorszył wzrok, co uważam za ogromny przywilej upływającego czasu. Więcej słyszę, co oznacza, że więcej rozumiem, ale nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy. – Czujesz się czasami „wychowywana” przez polityków, mężczyzn u władzy narzucających, co kobiecie wolno, a czego nie wolno? Często czuję się zaganiana do kąta w różnych sytuacjach: społecznych, politycznych, osobistych. Z tymi ostatnimi radzę sobie, jak umiem. A raczej – wciąż się tego uczę. Zmieniłam optykę: przestałam się złościć, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego jestem tak traktowana. Kiedy znajduję powód, łatwiej mi rozwiązać problem. – Sprawiasz wrażenie łagodnej, kruchej. Wpadasz w furię? Furia to eksplozja złych emocji, które się skumulowały. Już nie kumuluję. Ogarniam je na bieżąco, nie zamiatam pod dywan i nie pozwalam im urosnąć. Kiedy rosną, zawsze wracają z destrukcyjną siłą. Zrozumiałam, że to błąd. Nie warto milczeć, udawać, że nic się nie dzieje, odkładać na później, dusić w sobie. Dlatego nie zobaczysz mnie w ataku furii, bo nie doprowadzę się do takiego stanu. Furia jest dewastująca. Ja muszę dbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, mam małe dzieci, jestem im potrzebna. Kiedy urodził się Stefanek, robiłaś ze mną wywiad, powiedziałam ci wtedy, że gdy ja będę przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat, mój syneczek, który właśnie się urodził, będzie 18-latkiem. To jest ogromna odpowiedzialność. Chcę być dla moich chłopców mamą, która potrafi, może i chce działać, która jest aktywna, szczęśliwa i ciekawa świata. Z badań wynika, że w wychowaniu najważniejsze jest nie to, co rodzice mówią, tylko co sami robią. Dzieci na nas patrzą i wszystko widzą. Rozumieją dużo więcej, niż nam się wydaje. – I z tego czerpią na przyszłość. No właśnie. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam całe kadry. Wciąż widzę sześciolatkę, która autobusem linii cztery lub siedem sama jeździ do zerówki i rozkminia świat: patrzy, zastanawia się, analizuje. Od początku byłam starą duszą. Dzisiejszej 49-latki nie zobaczysz w furii, ale mogę popłakać się z bezsilności, że coś mi nie wychodzi. Mogę popłakać się – i ostatnio często mi się to zdarzało – z rozczarowania. Tak jak nie magazynuję złości, tak zawsze mam nadzieję. Kiedy nadzieja rozbija się o skały, płaczę. Do „Tańca z Gwiazdami” idę z nadzieją, że umiem tańczyć. Wyobrażam sobie, że moje życie to taniec w sensie metaforycznym: raz samba, raz tango, raz rumba. Będę tańczyć i śpiewać – czyli fałszować, ale to nie ma znaczenia. Kocham koncerty. Wielkie i głośne na stadionach, ale też kameralne. Raz Coldplay czy Heaven, innym razem Ania Karwan. – Co Ci to daje? Rodzaj energii, którego nie potrafię przeżyć w żaden inny sposób. Muzyka wchodzi mi w krwiobieg i mnie niesie, potrafię stracić oddech ze wzruszenia. Kto chodzi, ten wie, o czym mówię. Poryczałam się na koncercie Ralpha Kaminskiego, który śpiewał utwory Kory. Byłam młodą dziewczyną, kiedy po raz pierwszy usłyszałam „Krakowski spleen”, wtedy do mnie nie trafił, bo to jest utwór dla dorosłych. Dziś odbija się w nim moje życie: „A słońce wysoko wysoko Świeci pilotom w oczy Rozgrzewa niestrudzenie Zimne niebieskie przestrzenie…”.Aż mam ciarki… Często starałam się w życiu robić coś niestrudzenie i… guzik to dawało. Dlatego były łzy… Teraz też są, z poruszenia. Moja lekcja po tym wszystkim, co przeszłam, jest następująca – jeśli kawałki puzzli nie pasują, nie stworzysz obrazka, o którym marzysz. Możesz wciskać puzzle na siłę, sama się dopasowywać, ale nic to nie da. Jak w „Kopciuszku” – nie włożysz stopy do pantofelka, jeśli to nie jest twój rozmiar. Możesz sobie obciąć palec, przyciąć piętę, ale to boli i nie będziesz mogła potem chodzić. Twoje buty są, tylko gdzieś indziej, poszukaj ich. Nie bój się.
Zaśpiewał w hymnie Męskiego Grania, potem ogolił włosy i poruszył tysiące. Vito Bambino kończy 38 lat. Tak mówił o swoim życiu w „VIVIE!”
Wrażliwy, bezkompromisowy i zawsze „pomiędzy” – Vito Bambino kończy dziś 38 lat i wciąż udowadnia, że autentyczność to dla niego coś więcej niż artystyczna poza. To postawa, którą widać nie tylko w muzyce i tekstach, ale też w decyzjach podejmowanych poza sceną – tam, gdzie emocje zamieniają się w realne gesty.
Mateusz Dopieralski od zawsze funkcjonuje „pomiędzy” – światami, językami i emocjami. W rozmowie z VIVĄ! opowiadał o tej nieoczywistej tożsamości i o tym, że szczerość jest dla niego jedynym możliwym językiem – w życiu i w muzyce. Dziś, jako Vito Bambino, artysta nie tylko współtworzy tegoroczny hymn Męskiego Grania „Nareszcie” i świętuje 38. urodziny, ale też coraz śmielej wychodzi poza scenę, nadając swojej wrażliwości realny wymiar. Podczas dziewięciodniowego streamu charytatywnego na rzecz dzieci chorych onkologicznie zrobił coś, co trudno było przeoczyć – na oczach setek tysięcy widzów ogolił głowę w geście solidarności z najmłodszymi pacjentami. W jego przypadku nie był to jednak jednorazowy gest, lecz naturalna konsekwencja tego, o czym mówił od lat: że prawdziwe emocje i autentyczność mają sens tylko wtedy, gdy idą w parze z działaniem. Z okazji urodzin artysty, przypominamy wywiad, którego udzielił magazynowi VIVA! przed trzema laty. Zobacz też: Łatwogang zebrał rekordową sumę 250 milionów złotych! To, co ogłosił na koniec poruszyło serca View oEmbed on the source website Vito Bambino dla magazynu VIVA! 10/2023 Gra w filmach i w serialach. Po niemiecku. Pisze teksty i śpiewa. Po polsku. Mateusz Dopieralski ma na koncie pięć płyt z zespołem Bitamina, a jako Vito Bambino wydał właśnie drugi solowy krążek „Pracownia”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o życiu na emigracji, dzieciństwie i młodości w robotniczej dzielnicy w Niemczech, miłości, ukochanym synku i o tym, jak to jest żyć pomiędzy. Pomiędzy wszystkim. – Twoja pierwsza solowa płyta nosiła tytuł „Poczekalnia”. Teraz mamy „Pracownię”. A trzecia będzie się nazywać „Pożegnalnia”. – Teksty Twoich piosenek to historia Twojego życia. Może powinna mieć tytuł „Pomiędzy”? O rany! Dobre! A ja już obiecałem fanom „Pożegnalnię”. Kiedyś ktoś poprosił mnie, żebym określił siebie jednym słowem. Wtedy się zastanawiałem, nie wiedziałem, jakiego użyć. Ale masz rację, że określa mnie słowo „pomiędzy”. Jestem wiecznie właśnie pomiędzy. Językami, bo z żoną rozmawiam po niemiecku, a z synem po polsku. Krajami, bo urodziłem się w Polsce, ale od drugiego roku życia mieszkałem w Niemczech. Z tego też powodu jestem niemieckojęzycznym aktorem i polskojęzycznym tekściarzem, i wokalistą. Jestem Ślązakiem obecnie mieszkającym w Warszawie. Wiesz, że mój pierwszy solowy album miał się nazywać „Bezpański kot”? Czułem się bezpański, ale w dobrym kontekście. Czułem, że zamknięcie się tylko na Niemcy albo tylko na Polskę jest dla mnie niewystarczające, że granice mnie nie interesują. – Życie na emigracji nauczyło Cię otwartości na świat? Jestem otwarty, ale też rozdarty. Ale to jest nie tylko we mnie, ale też we wszystkich tych ludziach, którzy dzielili mój los. W innych Polakach, w Grekach, w Turkach, którzy mieszkali w mojej emigranckiej dzielnicy w Leverkusen pod Kolonią. Z jednej strony czuliśmy się jak Polacy, Grecy, Turcy, a z drugiej w naszych rodzinnych krajach byliśmy traktowani jak obywatele „skądś indziej”, obcy. W Warszawie jestem Ślązakiem, dla Ślązaków jestem Niemcem. Pewnie dlatego towarzyszy mi dualizm, a w moim życiu obowiązuje reguła „gdzie światło, tam mrok”. – Brzmi pesymistycznie. Często zakładam czarny scenariusz, bo to pozwala mi być przygotowanym na niepowodzenia. Nie lubię tej cechy w sobie, ale parę razy się przydała. Zawsze pamiętam o tym, że zaraz może przestać być dobrze. Na przykład tyle razy cieszyłem się, że dostałem świetną rolę. Oczami wyobraźni już widziałem te sceny ze swoim udziałem. A potem wysypywała się cała produkcja. Zamiast głównej roli przychodziło rozczarowanie. Kiedyś czytałem „Rozmyślania” Marka Aureliusza. Pisał, że do wszystkiego trzeba podchodzić chłodno. I do dobrych, i do złych rzeczy. Dzięki temu łatwiej jest znieść te naprawdę kiepskie momenty. Można sobie wtedy powiedzieć: „Taka jest kolej rzeczy, nie mam na to wpływu, będzie lepiej”. Niestety takie podejście trochę tłumi te fantastyczne chwile. Poruszam się pomiędzy smutkiem i melancholią a szczęściem i nadzieją. I nauczyłem się, żeby cieszyć się tylko z realnych rzeczy. Z tych, które już się wydarzyły. Kiedyś cieszyłbym się z tego, że ktoś ma względem mnie superplany. – Boisz się kolejnego rozczarowania? Myśląc w ten sposób, staram się przed rozczarowaniem ochronić. Teraz czekam, jak zostanie przyjęty mój album. Nie boję się tego, choć moment publikowania tak prywatnych myśli jest dla mnie bardzo specjalny. Jako zespół Bitamina mieliśmy ten komfort, że nikt nas nie słuchał, i kiedy wydawaliśmy swoje najważniejsze rzeczy, robiliśmy to głównie dla siebie. To, że ktoś chciał nas słuchać, było skutkiem ubocznym naszej działalności. Teraz znów jestem w punkcie, gdy robię coś dla siebie, ale jednocześnie ze świadomością, że czeka na to naprawdę wiele osób. Najchętniej powiedziałbym im, żeby nie mieli żadnych oczekiwań, żeby po prostu otworzyli się na to, co chcę im dać. – A dajesz im siebie, swoje emocje, swoje życie. Jak na dłoni. Nie umiem inaczej. View oEmbed on the source website – Mówisz o osobistych rzeczach, które dotyczą też Twoich bliskich. Jest na tej płycie numer „In & out”. Cały czas jestem w dialogu z żoną. Dopytuję o jej granice, bo nie chcę ich przekroczyć. Ale powiedziałem jej, że to, że ona nie rozumie jeden do jednego, jest dla mnie komfortowe. – Twoja żona nie zna polskiego? Nie zna, dlatego zna moje utwory tylko z tłumaczeń. A rzeczy w tłumaczeniach się gubią. Dlatego to nie jest moja zła wola, ale daje mi, autorowi, który pisze w bardzo otwarty sposób, komfort. Przecież uprawiam pewnego rodzaju ekshibicjonizm. Powierzam słuchaczom moje tajemnice i obiecuję, że będę je promował szczerze. I wiesz, że ludzie do mnie piszą: „Nazywasz rzeczy po imieniu. Jak to, tak otwarcie mówisz o alkoholizmie w domu?”. A ja śpiewam: „Jesteś pato/ to tak samo jak ja/ Bo Twój tato lubił kombinować, naginać świat/ Różni ludzie mówią na głos, co odjebał za dnia/ A ja przyrzekam, że niedługo u mnie zmiana na bank/ Nie będę sługą swego DNA”. Wszyscy nauczyliśmy się różne rzeczy zamiatać pod dywan i przestaliśmy być wobec siebie szczerzy. Ludzie chodzą na terapie, a moją terapią jest śpiewanie o tych trudnych rzeczach. Dzisiaj pewne rzeczy przestają być wstydem. Na szczęście, bo on tyle nam kasuje w komunikacji. Dlatego staram się wychodzić ze strefy komfortu, po prostu mówić szczerze. To jest dla mnie bolesne, ale potem dostaję od ludzi wiadomości, że moje teksty potrafią zmienić ich życie. To mnie motywuje do działania, bo wiem, że napisałem numer, który nie jest letniaczkiem, ale nawet za wiele lat będzie ważny. Nie chciałbym, żeby to zabrzmiało arogancko, że jestem jakimś geniuszem. Nie jestem, ale pracowałem sumiennie nad płytą i nad sobą. – Z wykształcenia jesteś aktorem. Ale piszesz też teksty innym artystom, nagrywasz płyty. A chciałem być koszykarzem (śmiech). – Nie gniewaj się, ale jesteś za niski. Wiem, ale 20 lat temu wierzyłem, że mimo wszystko mi się uda. To, że zostałem aktorem, to był wypadek przy pracy. Przyjechałem z moją siostrą i z naszą grupą z Niemiec, z którą uczyłem się języka polskiego, na warsztaty teatralne do Warszawy. Średnio mi się chciało, a okazało się, że ten obóz zmienił moje życie. Zobaczyłem wtedy ludzi, moich rówieśników, którzy nie wstydzili się pokazywać emocji. Nie bali się zbłaźnić przed innymi, żeby kogoś rozśmieszyć. Nagle wyskakuje typ w moim wieku, w rajtuzach, rozśmiesza mnie i całą resztę. I nie interesuje go, że jest w rajtuzach. – Według 15-latka z Leverkusen ci ludzie w rajtuzach byli słabi? U mnie na ośce trzeba było mieć mocne łokcie, żeby sobie radzić. Moi kumple byli, delikatnie mówiąc, niegrzeczni. Ja byłem najgrzeczniejszy z nich, ale jak na dzisiejsze standardy to… też nie bardzo. A tu nagle jadę na obóz teatralny i widzę, że nie trzeba być gangsterem, żeby być silnym. Było zupełnie na odwrót, niż sobie wyobrażałem. – I zostałeś gościem w rajtuzach? W Leverkusen nikt o tym nie wiedział, bo na studia dojeżdżałem do Kolonii. A wieczorem wracałem i rozwoziłem pizzę. Trochę uciekałem od kolegów ze studiów. Oni są nierozumiani przez resztę świata, co powoduje, że izolują się i robią z aktorstwa religię. Dla mnie to było nie do dźwignięcia. – Nie zapraszałeś bliskich na przedstawienia, ponieważ… Nie chciałem, żeby mnie swoimi komentarzami zepsuli. Mogłoby się zdarzyć, że ktoś z moich bliskich przyszedł na przykład na premierę, a potem powiedział: „Mati, tego się nie da oglądać”. A ja mam przed sobą jeszcze 20 przedstawień… Nie, nie. Wolałem im nic nie mówić. Moi rodzice dowiadywali się o premierach z gazet. Nie interesuje mnie, co o mnie powiedzą obce osoby. Ale co powie ktoś z moich szeregów, potrafi mnie długo dojeżdżać. W ramach samoochrony nie informowałem nikogo o niczym (śmiech). Całe życie przed czymś uciekam. Chyba wolę zwiać, niż usłyszeć, że coś, co zrobiłem, jest słabe. – Czy takie asekuracyjne podejście nie ogranicza odczuwania radości z życia? Może trochę. Na przykład jak mój kilkuletni syn Amar próbuje nowych rzeczy, od razu na bieżąco przeliczam, że gdyby upadł, to jak by upadł, na co by upadł. Agi mnie przywołuje do porządku i mówi, że on da sobie radę. Ale to są takie moje schizy i zdejmuję mu przeszkody z drogi, dla mojego spokoju. – A nie masz schizy, że Twoja żona pół-Włoszka, pół-Niemka przyjechała do Polski, żebyś Ty mógł robić karierę? Pewnie, że mam. Co chwilę pytam ją, czy nie chce wracać. Śpiewam nawet o tym: „Po to masz mnie/ dawaj cynę/ ja zawsze gotowy, by biec/ Załatwimy, by zaraz już w domu być/ Wiedz, że zatańczymy/ nie mówiąc nikomu”. Tylko że to, żebyśmy przenieśli się do Warszawy, to był jej pomysł. Wiedziała, że z Bitaminą występujemy od czwartku do niedzieli. W niedzielę, kiedy każdy z nich wracał do domu, ja zostawałem sam. Nie wracałem do Kolonii, do niej i do Amara. Bo jak? Zrozumiała, że jestem samotny i długo tak nie dam rady. Ja trzymam rękę na pulsie, a ostatecznie decyzję podejmuje Agi. Ma władzę absolutną. Jeśli powie, że ma dość, w tydzień mnie tu nie ma. Jestem czujny i dużo rozmawiam. I z Agi, i z przyjaciółmi z Bitaminy. Nauczyłem się tego na błędach moich rodziców. Oni ze sobą nie rozmawiali. U nas w domu nie było przemocy. Fizycznej. Ale moi rodzice krzyczeli. Wiesz, że z moją siostrą nie mogliśmy zasnąć, gdy była cisza i oni się nie kłócili? Nie chcę tego dla mojego syna. – On Cię zmienił? Stałem się bardziej odpowiedzialny. Ogólnie lubię to, kim jestem i jaki jestem. A w przyszłości okaże się, czy byłem mądrym ojcem, czy nie. Zapieprzam, by mój syn mógł dobrze żyć, choć zamarłem na chwilę, gdy sobie pomyślałem, że mógłby zostać bananowcem – rozwydrzonym synkiem bogatego tatusia. Będzie miał łatwiej niż ja, chyba że zdążę rozpieprzyć wszystko. Ja pracuję od 12. roku życia i znam wartość pieniądza. Ale znam też jego „bezwartość”. Chyba nie mówi się tak po polsku? Chodzi mi o to, że jeśli są pieniądze, a reszta się nie zgadza, to one są nic niewarte. Widzisz? Cały ja. Zamiast się cieszyć, że mam fundusze, żeby Amar miał spokojne życie, już mnie zaczyna to martwić. – Twoi rodzice też poświęcili wszystko, żebyście Wy z siostrą mieli lepiej niż oni. Tata załatwił nam takie życie, jakie teraz mamy, ale oddał za to swoje. – To znaczy? Tata w Polsce był cukiernikiem. Mama była polonistką. Po to, żebyśmy z moją siostrą Martą mogli robić to, co chcemy, żeby ona mogła wyrwać się z klasy robotniczej, studiować, nauczyć się siedmiu języków, żebym ja mógł zostać aktorem i robić muzę, oni przenieśli się do Niemiec. Tam tata codziennie jeździł autobusem. Mama pracuje w szpitalu psychiatrycznym. Moja siostra, która jest mi bardzo bliska, miała chyba z tego powodu kompleks, bo zawsze mówiła, aż do śmierci taty w tym roku, że on jest cukiernikiem. Bolało mnie to, ale ona trafiła do wyższych sfer i chyba się wstydziła tego, że pochodzi z rodziny robotniczej. Dla mnie jako rapera było to łatwiejsze, bo mogłem o tym śpiewać. Ale Marta była i jest moim największym autorytetem. Zresztą ludzie, których miałem i mam wokół siebie, są moim wielkim szczęściem. Mam wspaniałą żonę i syna. I przyjaciół, z którymi tworzymy Bitaminę i Fikurazi. Jestem produktem tego, co zrobili ci fajni ludzie. Tych gorszych już dawno odsunąłem od siebie. – Żona mówi o Tobie, że jesteś uroczym człowiekiem. Jest taka turecka opowieść, którą się w życiu kieruję. Dziadek mówi wnukowi, że za każdy zły uczynek musi wbić gwóźdź w deseczkę. Gdy deska jest pełna gwoździ, dziadek mówi, żeby za każdy dobry uczynek wyciągał jeden gwóźdź. W końcu chłopak przynosi dziadkowi deseczkę bez ani jednego gwoździa. I mówi: „Zobacz, jaki jestem dobry”. A dziadek odpowiada: „Tylko zobacz, jak ta deska teraz wygląda. Jest pełna dziur”. Staram się być dobrym facetem, żeby w mojej deseczce zostało jak najmniej śladów po gwoździach. – W jednej z piosenek śpiewasz o tym, jaka jest dobra odpowiedź na pytanie, kim jesteś. I ja Ciebie teraz o to pytam. Jeśli kocham, to kocham wiecznie. Tak tam śpiewam. Jestem lojalną bestią. I jestem pomiędzy. Z jednej strony skromny, a z drugiej bywam arogancki, bo mam takie umiejętności, których jestem absolutnie pewien. Ani wysoki, ani niski. Kim jestem? Mateuszkiem, Ulkiem, jak mówi na mnie mama. Moja siostra, mama i ja mamy coś takiego, że na przykład zapraszamy gości na imieniny czy urodziny i nie spoczniemy, dopóki cała grupa nie będzie zadowolona. Moja żona, wychowana zupełnie inaczej, mówi wtedy: „Mati, ale pamiętasz, że to ty masz urodziny? Oni tu przyszli do ciebie, a ty się bawisz w kelnera”. Chciałbym umieć tak jak ona odpuszczać. Ale to jest mój wyraz troski o wszystkich bliskich. Dla nich mogę być kelnerem na swoich własnych urodzinach. Czasem ta troska wynika z pragnienia mojego spokoju. Ale jeśli moim spokojem jest to, żeby wszyscy byli szczęśliwi, to chyba nic złego. Nie robię ludziom nic, czego nie chciałbym dla siebie. W końcu śpiewam: „Teraz musimy być czujni/ by nie skaleczyć się nawzajem”.
Marcin Prokop rozwodzi się z żoną po 20 latach małżeństwa. Tak w 2008 roku mówili nam o swojej miłości: "Wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie"
"Różnimy się w sposobie patrzenia na świat, ludzi i codzienność. Właściwie wszystko, co nas kiedyś połączyło, z czasem zaczęło nas też dzielić" – mówił Marcin Prokop w rozmowie z Moniką Kotowską dla „VIVY!” w 2008 roku. Dziś te słowa brzmią wyjątkowo symbolicznie.
Przez lata uchodzili za parę z dwóch odległych rzeczywistości, które połączyło uczucie – on, rozpoznawalny dziennikarz i osobowość telewizyjna, ona – związana z jogą, stroniąca od medialnego zgiełku. Konsekwentnie chronili swoją prywatność i rzadko dzielili się szczegółami życia rodzinnego. Jednym z nielicznych wyjątków był właśnie wspólny wywiad dla „VIVY!”, którego udzielili kilkanaście lat temu, gdy ich córka Zosia miała zaledwie dwa lata. Dziś, w obliczu informacji o rozwodzie po dwóch dekadach małżeństwa, tamta rozmowa nabiera nowego znaczenia. Wracamy do ich archiwalnych słów o miłości, różnicach i planach na przyszłość, które – jak się okazuje – już wtedy odsłaniały bardziej złożony obraz ich relacji. Maria Prażuch-Prokop i Marcin Prokop - archiwalny wywiad VIVY! W 2008 roku zakochani udzielili wywiadu VIVIE! Monice Kotowskiej opowiedzieli o swojej relacji. Poniżej przypominamy cały tekst. Ich związek oparty jest na sprzecznościach. Marysia chciałaby powiększenia rodziny, Marcin woli poczekać, aż ich córeczka Zosia dorośnie. Ją ciągnie do ludzi, on jest samotnikiem. Ona wierzy w porywy serca, on bywa cyniczny. Dzieli ich tak wiele! Co więc łączy? Tylko VIVIE! opowiadają o miłości "z przeszkodami", trudnej sztuce kompromisu i o tym, dlaczego mimo wszystko chcą ze sobą być. – Patrząc na Was, można pomyśleć: „Skrajności”. Pasujecie do siebie? Marcin: Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach. A osią jego symetrii jest konflikt buzujący gdzieś w tle. Różni nas widzenie świata, zjawisk, stosunek do ludzi. Właściwie wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie. Uważam, jak Nick Cave śpiewający „People ain’t no good”, że ludzie są z natury źli. Marysia, że dobrzy. Jestem z natury nieufny, nie wierzę w bezinteresowną ludzką dobroć i empatię. Marysia przeciwnie. Ma dość liczne grono znajomych i przyjaciół, ja tylko kilka bliskich osób. I tego grona nie poszerzam. Marysia: Otaczam się przyjaciółmi, ludźmi, których kocham. Marcin nie rozumie potrzeby przebywania z nimi. Różnimy się. Zawsze miałam dom otwarty. Przewijało się przez niego mnóstwo ludzi. Gotowało się razem, rozmawiało. Przy projektowaniu mieszkania zapytałam Marcina, gdzie zrobimy pokój gościnny. „Jacy goście, jaki pokój gościnny?”, usłyszałam. „Dom to jest moja cisza, mój spokój”. Marcin: Dla mnie to jest proste. Szukam samotności i ciszy po to, żeby wewnętrznie coś przeżyć. Na zewnątrz panuje chaos, a dom powinien być jaskinią, w której liże się rany i odzyskuje równowagę. Nie znoszę sytuacji, kiedy budzę się rano i ktoś obcy chodzi przede mną po moim domu. Marysia: Muszę tak organizować życie, by pani, która pomaga sprzątać, opiekunka przychodziły wtedy, kiedy Marcin wyjdzie. Marcin: Taki jestem, nawet przyjaciół też mam w pewnym momencie dosyć. Po trzech dniach spędzonych z tą samą osobą, czwartego muszę od niej odpocząć. Kiedy wyjeżdżamy na zdjęcia z ekipą i przez trzy dni pijemy, bawimy się i „jajczymy”, czwartego muszę zniknąć, zresetować się jak mnich w eremie. Inaczej jestem kulą złej energii. – Mówicie zgodnie, że jest tyle rzeczy, które Was dzielą. Co łączy? Marcin: Zawsze, jak widzisz, mamy o czym rozmawiać. Marysia: Nie nudzimy się, to ważne. Ścieramy, ale nie towarzyszy temu, jak na początku naszego związku, wielkie napięcie. Dziecko nas łączy. A poza tym robimy to wszystko, co inne pary – bywamy w knajpach, spotykamy się ze znajomymi, kotłujemy na kanapie... Marcin: Marysia jest świetną matką. Myślałem, że kiedy urodzi się nasze dziecko, będę z przerażeniem obserwował jakiś rodzaj emocjonalnej niedojrzałości, niekompetencji z jej strony. W moich oczach była rozwichrzona i niepoukładana życiowo. Raczej jeszcze dziecko, a nie kobieta. Zaskoczyła mnie. Marysia: Pamiętam, jak przez pierwsze miesiące przeżywałam totalny strach o Zosię, o to, czy nie umrze. Miałam paranoję. Bałam się na przykład przechodzić z nią na rękach koło okna, bo myślałam, że potknę się i wyrzucę ją przez to okno niechcący. Było lato, a ja nawet na balkon nie wychodziłam. Całe szczęście to hormonalne chyba wariactwo minęło. Została szalona miłość. Ostatnio małą bolał brzuch, opiekunka dała jej banana, choć prosiłam, by tego nie robiła. Trzy godziny ją ochrzaniałam. Kiedy chodzi o moją córkę, wciąż staję się totalną wariatką. Marcin: Marysia ma energię jak jednoosobowa armia. – A Marcin wciąż spędza noce na kanapie z korkami w uszach? Marysia: Marcin głośno chrapie. Traktory nie potrafią wydawać takich dźwięków. Budzi Zośkę. Poza tym jest wielki, a my nie mamy łóżka zamawianego na wymiar. Kiedy on się w nim położy, to jest jeszcze miejsce dla mnie, ale dla naszej trójki już niekoniecznie. Jednak dziś na kanapie śpi już tylko od czasu do czasu. Kiedy musi być wypoczęty przed porannym programem. Ale to naprawdę bardzo pragmatyczne rozwiązanie. Kanapa jest dłuższa niż łóżko. – Zawsze spaliście z Zosią w łóżku? Marcin: Tak, i do tej pory razem z nią śpimy. Marysia: Ma swoje łóżeczko obok naszego. Usypia w nim, ale w nocy wędruje do nas. Uwielbiam to. Odkąd pracuję, nie widzę się z nią cały dzień. Wychodzę rano i wracam do domu wieczorem. W nocy mogę przelać miłość macierzyńską na tę małą osóbkę. Przytulać, głaskać, śpiąc razem. Marcin: Prawdziwą pasją Marysi jest w tej chwili macierzyństwo. Nie czymś, co na nią spadło i musi sobie z tym radzić. – Marysiu, wróciłaś do pracy. Długo byłaś z Zosią w domu? Marysia: Rok. Te dwanaście miesięcy podróżowałam między Stanami, gdzie się wychowywałam, gdzie mieszkają moi rodzice, a Polską. Trzy miesiące tu, trzy tam, szybko zleciało. – Marcin, a Ty miałeś święty spokój? Marcin: Już po trzech dniach rozłąki wiesz, że czegoś brakuje. Czułem się dziwnie, siedząc przez trzy miesiące sam i wiedząc, że moje dziecko gdzieś tam z każdym dniem zmienia się. A ja w tym nie uczestniczę. Ale rozumiem, że rodzice Marysi mieszkający w Ameryce też mają prawo nacieszyć się wnuczką. Czasem trzeba poświęcić swoje potrzeby w imię tego, by parę osób mogło zrealizować własne. Nie ma innej możliwości, mieszkając na dwóch kontynentach. – Zastanawialiście się, czy nie stworzyć domu za oceanem? Marcin: Po pierwszej wizycie w Stanach byłem zachwycony. Stwierdziłem, że chcę tam mieszkać, żyć, a praca w Polsce nie ma sensu. Po drugiej mój entuzjazm nieco osłabł. Dwa dni temu wróciłem ze Stanów i tak naprawdę widzę, że dom jest tam, gdzie jest serce. Moje z całą pewnością w Polsce. – Marysiu, a jak jest z Twoim sercem? Marysia: Tam mam rodziców. Ale Marcin ma moje serce. – Powiedziałaś: „Zosia jest Prokopem, Marcin jest Prokopem, a ja jestem Prażuchem”. Masz z tym problem? Marysia: Mam problem z tym, że nie jestem „Prokopem”. Nie lubię już być „Prażuchem”. Ani tłumaczyć komukolwiek, że w Polsce jest to przyjęte, że się kochamy… – Marcin, trudno Ci tego słuchać? Marcin: Przyzwyczajam się. Ja nie mam w domu takich napięć, jak Marysia. Nie muszę unikać rozmów o ślubie, żeby nie zestresować jakiegoś przewrażliwionego członka rodziny... Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony, bo nie sądziłem, że moi rodzice okażą się tak dojrzali do zaakceptowania moich wyborów. Rodzice zawsze w jakiś sposób próbowali na mnie wpływać. Tym razem nie. Zamykając temat ślubny i pytania z cyklu: „Kiedy wreszcie TO zrobicie?”, odpowiem cytatem z Brzechwy: „Ten słoń ma na imię Bombi / ma trąbę, lecz na niej nie trąbi / dlaczego – nie bądź ciekawy / to jego prywatne sprawy”. – Marcin, jesteś wystawiany na pokuszenie. Bywasz obiektem westchnień, podejrzewam, że i adoracji. Jak sobie z tym oboje z Marysią radzicie? Marcin: Widzę, jak ludzie łamią sobie życie dla jednego „wystrzału z armaty”. Nie wierzę, że istnieje taki rodzaj emocji, których nie jesteś w stanie ogarnąć umysłem i wykazać wolnej woli: czy chcesz w to wejść, czy nie, ze świadomością konsekwencji. Myślisz, że to wygląda tak: staje przede mną jakaś kobieta, mydli mi oczy, otwieram je szeroko, z ust cieknie mi ślina, rzucam się na nią, a potem się budzę i mówię: „O Boże, co ja narobiłem”. Nie widzę takiej możliwości. Tak samo nie interesuje mnie związek z kimś, kto wykazuje się słabością charakteru. Ja jestem mocny i oczekuję tego samego. – Trudne sytuacje zdarzają się w każdym związku. Jaki macie sposób na wychodzenie z nich? Przemilczeć i przeczekać czy raczej przegadać? Marcin: Miałem zwyczaj przemilczania problemów, ale to nie było skuteczne. Dziś w naszym domu panuje ekstrawertyzm w wyrażaniu emocji. Przejawia się tym, że czasem nie przebieramy w słowach, wyrażając wobec siebie uczucia, które nam w duszy grają. Marysia: Moja rodzina jest taka właśnie, bardzo włoska w charakterze. Dużo się gestykuluje, głośno mówi. Marcin: Mieszkając z Marysią, nieświadomie przejąłem część jej cech. Na przykład pokrzykuję, bo nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego moje kochanie ciągle nie wie o tym, że drażni mnie sterta ciuchów leżąca w różnych miejscach mieszkania? Kiedy czytałem wywiady, zwierzenia z natręctw związkowych, zawsze wydawało mi się dosyć idiotyczne, kiedy ktoś się wkurzał o to, że druga osoba zostawiła skarpetkę na podłodze czy nie zamknęła kibla. A teraz czuję, że jest to dla mnie samego ważne. Marysia: Złości mnie cała masa drobnych rzeczy. Ale odpuściłam. Trudne bywa, gdy widzę, że Marcin zaczyna traktować mnie i swoją córkę jak dwa koty domowe. Miło jest, jak się takiego pogłaszcze, powie: „śliczny”, a potem szurnie się kotka gdzieś w kąt. Bo teraz ja się zajmuję sobą, jestem skupiony nad sobą. I przez 35 godzin z rzędu nie miej, proszę, wobec mnie oczekiwań. Tak się zdarza, wtedy mówię: „Marcin, halo! Jestem kobietą. Nie wystarczy mnie raz na trzy dni podrapać za uchem”. Marcin: Są sytuacje, w których chciałbym mieć święty spokój. W pracy muszę być fajny na zawołanie. Moją rolą jest bycie publicznym kumplem na akord. Osobą, którą tak naprawdę na co dzień nie zawsze mam ochotę być. Nie jest też tak, że wychodzę z telewizji i nagle znikam z życia publicznego. Często mam więc dużą potrzebę ucieczki do swojej skorupy. Marysia: Staram się to zrozumieć. Ludzie mają pracę i pasje. One rzadko się krzyżują. Dla Marcina praca jest pasją. Oddaje jej swoją energię. Nie dręczę go więc, by w domu pomagał mi karmić, kąpać Zosię. Patrzę, jak odpisuje na trzydzieści maili, które się w ciągu dnia nazbierały, oddzwania do kilkunastu osób, a za chwilę przygotowuje się do porannego programu w telewizji. Nie zawracam głowy, to byłoby zwyczajnie głupie. Marcin: A ja mam wtedy uczucie wdzięczności, że Marysia pozwala mi na ten moment oddechu. Chociaż to nie jest tak, że ona robi przy dziecku wszystko, a ja nic. – Ale macie też chwile tylko dla siebie? Marysia: Najczęściej śledzimy aukcje samochodów w Internecie. Marcina to naprawdę relaksuje. „A co byś zrobiła, gdybym kupił taki?”, pyta co chwilę. Kiedyś mnie to irytowało, ale on się w ten sposób naprawdę wycisza po pracy. Odkryłam, że całkiem miło jest przytulić się do niego, zadawać dziesiątki pytań i słuchać, jak tłumaczy. Marcin: W pracy są momenty, choćby kiedy startuje nowy program, gdy tak mocno się spalam, że potem mam ochotę pobyć przez chwilę „warzywem”, by nabrać sił. Niestety, ten moment regeneracji następuje najczęściej w domu, w zaciszu, w schowaniu, kiedy tylko bliska osoba ma do mnie dostęp. I może mieć wtedy wrażenie, że jestem najmniej atrakcyjnym człowiekiem na ziemi, ale tak już jest. Marysia jest świadkiem mojego procesu ładowania baterii, który nie jest zbyt spektakularny. Ale chyba lepsze samochody niż biała kreska. Takich rytuałów nie miewamy. – Miałeś inne rytuały. Byłeś wolny, mogłeś robić, co chciałeś. Dziś wracasz do domu. Bałeś się związku i tego, że zostaniesz ojcem. Bałeś się utraty wolności, tego, że nie zrealizujesz marzeń. Co myślisz dziś? Marcin: Myślę, że niepotrzebnie panikowałem (śmiech). Bo tak naprawdę, pewnie nawet gdyby nie było Zosi, i tak nie przeżyłbym tego, co potencjalnie straciłem. Wiem, że nie odzyskam nigdy pewnej chłopięcej niefrasobliwości, nieodpowiadania za siebie. Powiem ci, że to jest coś, za czym być może wciąż podświadomie tęsknię. I czego tak naprawdę nigdy nie miałem. Nigdy nie umiałem żyć bez konsekwencji. Gdybym miał powiedzieć, czego mi brakuje? Może tego, że rozluźniła się więź z moimi starymi kumplami. Tworzyli w paru taką męską komunę, do której się przyłączałem. Mieszkali razem, tworzyli ośrodek towarzyski. To wspólne siedzenie, przyjmowanie różnych substancji, wypady. I każdy z nich podryfował w swoją stronę. Większość pozakładała rodziny, mają dzieci, żony, narzeczone. Ale wiesz, co? Uznałem, że pewnych rzeczy nie da się ocalić. To naturalny proces, którego można żałować, ale już się go nie odwróci. – A teraz o świcie budzi Was dwuletnia dziewczynka. Odkrywacie w Zosi samych siebie? Marysia: Zosia, podobnie jak jej tata, też potrafi się zajmować sobą. Marcin: To prawda, ona nie oczekuje ciągłego kontaktu z ludźmi. Marysia: W ostatni weekend byłam u przyjaciółki, gdzie bawiło się całe grono dzieci. Wszystkie się ze sobą integrowały, a Zosia wolała być z boku. Pomyślałam: „To dziecko jest antyspołeczne, jak jej ojciec. Co ja zrobię?”. Mam w oczach takie obrazki. Mój dom w Stanach, wszyscy siedzą sobie na głowie, kłócą się, śmieją się, płaczą, histeryzują. Pełno emocji, życia, a Marcin siedzi sam przy komputerze w salonie. Marcin: Nie uczestniczę aktywnie w życiu emocjonalnym rodziny, wolę obserwować je jak reality show, które się odbywa na moich oczach. Nigdy nie rozumiałem takiej mentalnej i emocjonalnej komuny, gdzie twoja dusza jest otwartymi drzwiami, przez które wszyscy mogą zajrzeć, wejść, zrobić, co im się tylko podoba. Akurat to, że Zosia jest do mnie w tym względzie podobna, tylko mnie zadowala. Aczkolwiek jak za pięć lat stwierdzi, że chce być podobna do mamy, to też nie będzie krzywo. Nigdy nie pomyślałem, że dziecko będzie spełnieniem moich marzeń, niezrealizowanych ambicji, że zaplanuję jej życie. Cieszę się myślą o niej jak o autonomicznej osobie, która sama wybierze, co będzie chciała w życiu robić, z kim być, jak żyć. A jeśli w przyszłości okaże się lesbijką mieszkającą na Antarktydzie, jeżdżącą czołgiem, z ogoloną głową, też będzie dobrze. Kontakt z nią jest doświadczeniem bezwarunkowej akceptacji. – Zosia faworyzuje dziś któreś z Was? Marysia: Przegrywamy ze Shrekiem. Marcin: Budzi się rano i pierwsze, co słyszymy, to: „Shrek”. Spróbuj nie włączyć filmu. Gotowa histeria. Zosia idzie spać w ciągu dnia, budzi się… i znowu Shrek. Tak od miesiąca. Nasze dziecko jest wychowywane, jak na mój żandarmerski styl myślenia o rzeczywistości, bardzo liberalnie. Robi, co chce, kiedy chce i na wszystko jej pozwalamy. – Myśleliście o drugim dziecku? Marcin: W tym względzie odrobinę się z Marysią różnimy. Nie myślę o kolejnym dziecku, ponieważ swoją energię skupiam na tym jednym. Marysia: A ja to potępiam. – Zanim urodziła się Zosia, też nie było między Wami zgody co do tego, że to jest dobry moment na dziecko. Może więc pojawi się kolejne nieplanowane? Marcin: Chciałbym po odchowaniu istoty, która teraz buszuje po moim życiu, znowu przez jakiś czas pobyć człowiekiem mającym więcej swobody. To celebracja egoizmu? Tak, wciąż we mnie istnieje. Marysia: Robisz krzywdę swojej córce. Kochasz ją, ale wychowując jako jedynaczkę, robisz jej krzywdę. Marcin: Znam wielu jedynaków, którzy mają fantastyczne i szczęśliwe życie... No widzisz, co temat, to nowa dyskusja. To nas napędza, nakręca nasz związek jak sprężynę. Marysia: Problem w tym, że dla Marcina nie istnieje nic, co nie jest zapisane w jego kalendarzu. Spontaniczność nie gra roli w jego życiu. Jeżeli dzieją się rzeczy, na które nawet odrobinę traci wpływ, wpada w szał. Nie znosi niespodzianek. Marcin: To nieprawda. Uwielbiam spontaniczność, ale zbyt często bywa ona utożsamiana ze zwykłą głupotą i brakiem odpowiedzialności. A niespodzianki mogą być, pod warunkiem, że zaskakują mnie pozytywnie. Oczekuję korka, a jest pusta droga. Moje życie nie jest tak ciasno pozapinane, jak zamek błyskawiczny, który rozsypuje się, gdy wpadnie w niego ziarenko piasku. Marysia: Ale przyznaj, że masz wstręt do spontaniczności. Wszystko powinno być uzgodnione, zaplanowane, przedyskutowane. Marcin: Nie zgadzam się, że wszystko, ale na przykład wolałbym zaplanować, z czego będę żył na emeryturze, niż liczyć w tym względzie na jakieś spontaniczne rozwiązania. Spontaniczny to ja mogę być w programie telewizyjnym, gdzie jest huzia na Józia i odpuszczają hamulce, albo wracając po pijaku przez park do domu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYpFXrL-29440f9.jpg" width="2291" height="1600" alt="N/z Marcin Prokop i jego zona Marisha Prazuch. Impreza charytatywna dla Fundacji Synapsis, zbiorka pieniedzy na dzieci z autyzmem. Olympic Casino Sunrise - Hotel Hilton. Warszawa, Polska. 2007-09-13. . A charity party for Synapsis Foundation in Olympic Casino Sunrise Hilton Hotel. Warsaw, Poland. 2007-09-13. .,Image: 427275616, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Impreza charytatywna dla Fundacji Synapsis" /> – A wydatki? Planujecie razem. Macie wspólne konto i karty kredytowe? Marcin: Każde z nas ma swoje pieniądze. Razem uzgadniamy zakupy typu mieszkanie, samochód… Marysia jest antytezą laski, która wychodzi na miasto i wraca z piętnastoma torbami pełnymi zakupów. To mi się w niej podoba. – Czym Cię ta dziewczyna porusza, ujmuje? Marcin: Tym, że próbuje mnie zrozumieć, mimo że jest to dość trudne. I, mimo całej złożoności mych dziwactw, mimo wszystko twierdzi, że chce ze mną być. Gdy czasem sam nie chciałbym być własnym partnerem. Marysia: Pomimo różnic, sporów nie miałam ani jednego dnia wątpliwości, czy chcę być z Marcinem. Czy go kocham? Tak. – Ten facet ma warstwy. Ile ich obrałaś? Ile pozwolił Ci odkryć? Marysia: Nie sądziłam, że to się uda, ale chyba doszłam do samego środka. Rozmawiała MONIKA KOTOWSKA
„Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY!
Jego piosenki uwielbiają kolejne pokolenia Polaków, a kolejni artyści sięgają po jego jego kultowe teksty. Dla nas był kultowym artystą, ale dla Agaty Młynarskiej przede wszystkim ukochanym ojcem. O swojej wyjątkowej, ale też niełatwej relacji, opowiedzieli w wywiadzie dla "VIVY!". Przypominamy tę niezwykle intymną rozmowę z okazji 9. rocznicy śmierci Wojciecha Młynarskiego.
Ojca i córkę łączyła wyjątkowa, ale dość trudna więź. Agata Młynarska dopiero przed śmiercią swojego taty usłyszała, że ten ją kocha... „Ojciec, że mnie kocha powiedział na łożu śmierci. Zapytałam: „Tato, czy ty mnie kochasz?”. Tata już ledwo mówił, odpowiedział: „Oczywiście, kocham Cię córeczko”, wyznała dziennikarka w programie Eks-tra zmiana. Dlaczego nie zrobił tego wcześniej? Okazuje się, że nie był świadomy, że nigdy jej tego nie powtarzał... Przypominamy archiwalny wywiad Wojciecha Młynarskiego i Agaty Młynarskiej z Izą Bartosz. Wojciech Młynarski i Agata Młynarska — wspólny wywiad w VIVIE! „Młyn” u Młynarskich był zawsze. I artystyczny, i życiowy. Była radość, były łzy, brak porozumienia, rozstania, rozwody. A wszystkim perypetiom towarzyszyły piosenki. Przeczytajcie poruszającą rozmowę ojca z córką. Nie jest łatwo pytać, gdy pyta się o trudne sprawy. Trzeba odwagi, żeby przeprowadzić wywiad z własnym ojcem? Agata Młynarska: Oj, trzeba. Bardzo długo nosiłam się z tym pomysłem. Najpierw doszłam do wniosku, że chciałabym mieć zapis wspomnień taty, i postanowiłam, że od czasu do czasu będę do niego przyjeżdżać i podpytywać go o jego życie. I szczerze mówiąc, wcale nie chciałam tych rozmów wydawać w formie wywiadu. Ale później, słuchając jego wspomnień, zaczęła we mnie walczyć córka z dziennikarką. Bo jak tu nie napisać o jego fascynacji Wysockim, o jego perypetiach w Kabarecie Dudek, o tym, jak występował w Hybrydach? I o domu rodzinnym, młodości, początkach pracy. Bałaś się zadać niektóre pytania? A.M.: Myślę, że rozmawiać z własnym ojcem jest dużo trudniej niż nawet z największą gwiazdą. Bo do tego jeszcze dochodzi fakt, że w takiej rozmowie dotyka się też własnego życia. Przecież sama doskonale pamiętam, jak wychodził z domu na koncerty, które potem okazywały się wielkim wydarzeniem piosenki. I to była wielka frajda rozmawiać o tym. Chociaż przyznam szczerze, że jak jechałam do niego na kolejne rozmowy, byłam trochę stremowana. Bałam się, że może moje pytania wydadzą mu się głupie, infantylne, że mnie w końcu zapyta: „Dziecko, ale o co ci chodzi”. Wojciech Młynarski: Nie przesadzaj, córeczko, nie było przecież tak źle. A.M.: Akurat. A pamiętasz, ile razy mi mówiłeś: „Dobrze, to może już wystarczy tego materiału? Już może coś z tego napiszesz?!”. Miałeś mnie trochę dosyć. W.M.: Ale się nie dałaś. Agata stale mówiła, że jeszcze musimy coś dograć, jak to się wyrażała, żeby ocieplić rozmowę. I ja się na te dogrywki zgadzałem. Agata to wykapany Pan? W.M.: Ona jest najstarsza i chyba najbardziej do mnie podobna. Jest otwarta, bardzo energetyczna i impulsywna. Zupełnie jak ja. Śmiałem się kiedyś, gdy dowiedziałem się, że w szkole dali jej przezwisko „Elektrownia”. To bardzo do niej pasuje. A.M.: Oboje z tatą jesteśmy Baranami. Ja urodziłam się 23 marca, a tata 26. Ludzie spod tego znaku wszystko niezwykle intensywnie przeżywają, mają nerwy na wierzchu. Ale ja po tacie odziedziczyłam coś jeszcze: nauczył mnie, że w życiu najważniejsza jest praca. Był zawsze nią pochłonięty i takiego go pamiętam najbardziej. Pochylonego nad kartką papieru? A.M.: Tak. Tata zawsze był rannym ptaszkiem. Kiedy Paulina i ja byłyśmy małe, często budził nas do szkoły. Przychodził do naszych sypialni z magnetofonem Panasonic i puszczał nam jedną ze swoich piosenek, np. „Żyj kolorowo” albo „Serce to jest muzyk”. Śpiewał do wtóru z Ewą Bem, a nam wtedy od razu chciało się wstać. Potem w szlafroku w paski i w drewniakach zasiadał z nami do śniadania. Kiedy wychodziłyśmy do szkoły, ty, tato, zostawałeś w domu i pisałeś. Mówiłeś mi, że to tak samo, jak byś sam był w szkole. CZYTAJ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja” Pamiętasz? W.M.: To prawda. Zawsze musiałem mieć szczegółowo zaplanowany dzień. A rano pracowało mi się najlepiej, miałem świeży umysł. Zasiadałem nad kartką papieru i pisałem zazwyczaj do 14, do obiadu. Wtedy już wy przychodziłyście ze szkoły. A.M.: I w domu Młynarskich zaczynał się „młyn”. Czasem miałam wrażenie, że masz nas dość, że marzysz, żeby pobyć sam. W.M.: To nieprawda, córeczko, nigdy tak nie myślałem. Lubiłem to zamieszanie, które robiłyście z Pauliną. Często obserwowałem, jak się bawicie. Od początku miałyście tak inne temperamenty. Żałuję tylko, że nie poświęcałem wam tak dużo czasu, jak bym chciał. Ale wtedy zarabiałem na rodzinę i tak naprawdę ciągle byłem w pracy. Agata, były momenty, kiedy brakowało Ci ojca? A.M.: Teraz już tego nie pamiętam, ale pewnie tak było. Moje dzieciństwo było pełne taty, chyba w myśl zasady, że nieważne, jak długo jesteś ze swoim rodzicem, oby to było intensywne. A kontakty z tatą zawsze były intensywne. Najmilej wspominam nasze wyjazdy do Zakopanego. Pamiętasz, tato, jak zawsze marzły mi nogi? Zabrałeś mnie kiedyś na Bukowinę i na środku stoku zdjąłeś mi buty i zacząłeś nacierać mi stopy. W.M.: Naturalnie, że pamiętam. Albo ten moment, kiedy dałem ci góralskiej herbaty, a ty krzyczałaś potem: „Oj, ja jestem pijana”. A.M.: (śmiech) Tak było. I obie z Pauliną uwielbiałyśmy, kiedy robiłeś tunel z rękawa i pokazywałeś nam przez niego gwiazdy. Albo kiedy w Zakopanem czytałeś nam „Pana Tadeusza”. A jaka piosenka kojarzy Ci się z tatą najbardziej? A.M.: „Pucio, pucio” oczywiście. Kiedy tata ją napisał, miałam trzy, może cztery lata i nagle wszyscy zaczęli tak na tatę wołać. Ale z dzieciństwa pamiętam też piosenki taty napisane dla innych wykonawców. Na przykład Ewa Bem śpiewała: „Po co jechać aż do Werony, do Werony daleko hen, w naszym mieście też są balkony, do tragicznych stworzone scen”. Byłaś dumna z ojca? A.M.: Bardzo. Nigdy nie chciałam, tak jak to się czasem dzieje z dziećmi sławnych rodziców, żeby mój tata był zwykłym ojcem z teczką. Tylko czasem czułam się mało komfortowo, kiedy rodzice przychodzili do szkoły na wywiadówki. Bo w tamtych smutnych czasach PRL-u oni wcale nie wyglądali smutno. Ojciec nosił dżinsy, niebieską koszulę, amerykańską kurtkę wojskową i taką kaszubską czapkę kupioną gdzieś na Helu. I moje nauczycielki często bardziej przejęte były tym, że oto mogą rozmawiać z Wojciechem Młynarskim, niż tym, że mają mu powiedzieć o postępach w nauce jego córki. Często prowadził Pan z Agatą poważne rozmowy dotyczące tego, jak należy żyć? W.M.: Raczej nie. Starałem się po prostu dawać przykład swoim postępowaniem, a nie pustymi rozmowami. A.M.: Ale to tata właśnie nauczył mnie takiego kodeksu zachowań. Obserwując go, wiedziałam, że w bardzo złym tonie jest spóźnianie się i że najwięcej osiągają ludzie skromni i pokorni wobec tego, co robią. I cudownie było obserwować go w pracy. Kiedy jako kierownik literacki całymi dniami przesiadywał w Teatrze Rozmaitości, traktowałyśmy to miejsce jak drugi dom. Moja mama miała wówczas wspólną garderobę z Kaliną Jędrusik. I pamiętam, że uwielbiałam z nią rozmawiać. Wystarczyło kilka minut przebywania w jej towarzystwie, żeby wiedzieć, że ma się do czynienia z kimś wybitnym. Ona mówiła niezwykle barwnym językiem i jak nikt potrafiła puścić wiązankę najbardziej niecenzuralnych słów sobie tylko właściwym tonem. W takich momentach tata mówił do mnie: „Słuchaj i ucz się. To mówi dama”. I ja już wtedy wiedziałam, że kiedy Kalina Jędrusik powie „kurwa”, to to nie jest przekleństwo, ale poezja (śmiech). Ojciec zawsze był dla Ciebie drogowskazem. Tak jak on zdecydowałaś się studiować polonistykę. A.M.: Jakoś nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabym studiować coś innego. Tata zawsze sobie bardzo chwalił te studia. W.M.: Choć teraz, kiedy wspominam te studenckie lata, to zastanawiam się, kiedy ja właściwie studiowałem. Już wtedy zaczęły się występy w Hybrydach, pisanie piosenek. A.M.: A ja na studiach właśnie napisałam pracę roczną zatytułowaną „Teoria mimezis w twórczości Wojciecha Młynarskiego” i pamiętam, tato, że bałam się powiedzieć o tym w domu. Dowiedziałeś się dopiero, kiedy praca została oceniona. W.M.: Pamiętam. I ona była naprawdę niezła. A.M.: O! I to wielki komplement z taty ust. Bo tata nigdy nie chwali, co najwyżej skrytykuje. A jeśli nic nie mówi, to znaczy, że jest bardzo dobrze. Pamiętam, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, tata na początku nie pozostawiał na mnie suchej nitki. Wszystko było nie tak. A potem nagle przestał mówić. I kiedyś zadzwoniłam z prośbą: „Tatusiu, ja tak bym chciała, żebyś mi powiedział, że było dobrze, a ty nic nie mówisz”, a tata na to: „Milczę właśnie dlatego, że jest dobrze”. Jest Pan dumny z Agaty? W.M.: Naturalnie. A.M.: Widzisz, jak wylewnie! (śmiech) Bałaś się powiedzieć tacie, że będziesz pracowała w telewizji? A.M.: Bardzo. Pamiętam, że kiedy kończyłam studia, dowiedziałam się, że w telewizji organizowany jest egzamin dla prowadzących „Wiadomości”. W domu nie powiedziałam nikomu, że decyduję się na to pójść. Kiedy przeszłam przez wszystkie etapy, zakomunikowałam tacie, że zaczynam pracę na Woronicza. Bardzo się zdziwił. I wtedy zaczął mi tłumaczyć, żeby to nigdy nie był mój jedyny adres, że zawsze muszę mieć jakąś alternatywę, bo na Woronicza świat się nie kończy. Marzył Pan o innej karierze dla córki? W.M.: Myślę, że podobnie jak ja miała możliwość pozostania na uczelni i poświęcenia się karierze naukowej. Kiedy ja kończyłem studia, miałem ogromny dylemat. Bo z jednej strony ciągnęła mnie scena, piosenka, a tu z uczelni przyszła propozycja asystentury. I wtedy poszedłem na rozmowę do swojej mamy, która powiedziała mi, żebym robił to, co mnie bardziej nęci. I zrezygnowałem z uczelni. Potem nigdy tego nie żałowałem i zawsze uważałem, że moje dzieci też same muszą podejmować decyzje dotyczące ich życia, że nie mogę wywierać na nich presji. Sławne nazwisko w karierze zawodowej pomaga czy przeszkadza? A.M.: Przeszkadza. Bo kiedy jesteś anonimowy, wbrew pozorom jest łatwiej. Pamiętam, że zawsze tak było, że schody zaczynały się wtedy, gdy okazywało się, że jestem córką „tego” Młynarskiego. Wtedy wszyscy zaczynali być zadziwieni, że nie potrafię pisać takich piosenek jak on, że nie jestem tak błyskotliwa jak on i że w ogóle jestem jakaś dziwna. Kiedy ma się tak sławnego i wybitnego ojca, to niełatwo też chyba przedstawiać mu swoich chłopaków. Jak sobie z tym radziłaś? W.M.: Tak wielu tych chłopaków to Agata nie miała. Ona szybko wyszła za mąż i ten jej wybór też zaakceptowałem. A.M.: To prawda. Tata w ogóle był w tych sprawach zawsze godny zaufania. Bo nie dość, że nie bojkotował tych moich sympatii, to jeszcze w dodatku zawsze miałam świadomość, że gdyby coś było nie tak, to będę go miała po swojej stronie. I potem zresztą tak było. Za każdym razem, kiedy w moim prywatnym życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć. Wybierałaś w życiu takich mężczyzn, którzy choć trochę przypominali tatę? A.M.: Świadomie nie. Ale potem okazywało się, że najbardziej mnie w nich pociąga poczucie humoru i błyskotliwa inteligencja, czyli to, co ma tata. Kiedy mój pierwszy mąż na jednej z randek, patrząc na mnie, powiedział: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, to pomyślałam sobie: „Nie jest źle. Mówi do mnie tekstem taty. Trafiony, zatopiony”. Z tego, co mówisz, wynika, że zawsze byłaś z tatą blisko. Nie było ciężkich momentów? A.M.: Oczywiście, że były. Wielokrotnie byłam świadkiem spalania się taty w pracy. Widziałam, jak wiele go to kosztuje. A potem przychodziły takie miesiące, kiedy tata zamykał się w sobie, nie było z nim kontaktu. Takie chwile nie są łatwe dla nikogo, a szczególnie dla dziecka. ZOBACZ TAKŻE: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Rozwód rodziców był dla Ciebie wstrząsem? A.M.: Nie. Oni zdecydowali o tym, kiedy sama byłam już po rozwodzie. To ja przetarłam chyba szlaki. Wiedziałam, że to jest ich dojrzała decyzja, i czułam, że szczęśliwsi będą, żyjąc oddzielnie. Miałam świadomość, że nie stracę kontaktu ani z tatą, ani z mamą. I tak się stało. Jak między Wami jest teraz? Można powiedzieć, że się przyjaźnicie? A.M.: My mamy niesamowite szczęście, i ja, i Paulina, i Jasiek, że los dał nam nieprzeciętnego ojca. Zawsze mogę do niego zadzwonić z każdym problemem. Po prostu naprawdę się przyjaźnimy. A Pan też często dzwoni do Agaty? W.M.: Różnie. Kiedyś jak tylko coś napisałem, dzwoniłem do niej i prosiłem o opinię. Bardzo często była pierwszym recenzentem moich tekstów. Polegam na jej zdaniu, a ona wobec mnie bywa często bardzo surowa. I to w niej cenię. A.M.: Dobrze wiedzieć, tato. Teraz łatwiej mi będzie znieść te telefony o 7 rano, kiedy w słuchawce słyszę: „Córeczko, potrzebuję twego mózgu” (śmiech). Rozmawiała: Iza Bartosz
To był ich pierwszy wspólny wywiad. Aleksandra Popławska szczerze o relacji z siostrą: „Nie potrafiłyśmy mówić, że się kochamy”
Dwie siostry, dwa temperamenty, jedno trudne dzieciństwo i długa droga do bliskości. Aleksandra i Magdalena Popławskie w szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiadają o rywalizacji, miłości, stracie i uczeniu się emocji na nowo.
Z okazji urodzin Aleksandry Popławskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wraz z siostrą Magdaleną udzieliła Beacie Nowickiej na łamach Vivy! (nr 24/2023). To szczery, momentami bolesny, ale też pełen ciepła portret siostrzanej relacji – takiej, która dojrzewa latami. O bliskości, której trzeba się nauczyć, emocjach, które długo nie miały głosu, i o tym, że czasem dopiero dorosłość pozwala naprawdę się odnaleźć. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. – Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. Zobacz też: Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem – I dobrze! Kiedy Ola wyjechała do Wrocławia na studia, poczułyście się wolne? Magda: Tak. Wreszcie miałam pokój dla siebie, to był sztos. Ola: Magda poczuła się wolna, ja trochę zagubiona. Studia, nowe środowisko, nowe miasto, obcy świat, a przede wszystkim brak pieniędzy, który sprawił, że mieszkałam w dziwnych miejscach i w dość słabych warunkach. Na pierwszej stancji wynajmowałam pokój w mieszkaniu samotnego mężczyzny, który mnie podglądał, a w szufladach ukrywał gazetki pornograficzne. Musiałam się stamtąd szybko wyprowadzić. Potem mieszkałam w zagrzybionej suterenie, w której moje łóżko sąsiadowało z rurą kanalizacyjną całej kamienicy. Mało przyjemne. Podczas gdy koledzy imprezowali, ja musiałam się uczyć, żeby zdobyć stypendium. Szybko poszłam też do pracy, żeby móc zamieszkać w trochę lepszych warunkach. Doceniłam wtedy nasz rodzinny dom i wspólny pokój. Magda: Kiedy Ola wyjechała na studia, nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Rzadko przyjeżdżała do domu. Szkoła teatralna, jak sama się potem przekonałam, bardzo absorbuje. I jak w tym zawodzie jesteśmy w pracy świątek, piątek czy niedziela, po 12–13 godzin dziennie albo i dłużej, trudno o zdrowe relacje. – Tęskniłyście za sobą? Magda: Ja nie tęskniłam. Ola: Dzięki za szczerość. Magda: Ty na pewno też nie tęskniłaś. Każda z nas zajęła się swoim życiem. Ola w liceum założyła z kolegami Entuzjastyczny Teatr Muzyczny KME, ale kiedy wyjechała, ja wskoczyłam na jej miejsce i paradoksalnie bardziej niż ona zżyłam się z całą grupą. Zdobyliśmy nawet nagrodę na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Krakowie. W wakacje jeździliśmy stopem po Europie i śpiewaliśmy na ulicach Barcelony czy Awinionu. Nie miałam czasu tęsknić. Ale z rzadka przyjeżdżałam do Wrocławia zobaczyć egzamin Oli. Pamiętam, że gdy tylko wchodziła na scenę, zalewałam się łzami ze wzruszenia. Był wybuch emocji, po czym każda z nas wracała do własnego świata. Nie dzwoniłyśmy do siebie, nie pisałyśmy. Miesiącami nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Po czterech latach studiów we Wrocławiu Ola przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła współpracę z Teatrem Rozmaitości, dzisiejszym TR Warszawa. Wtedy ja zaczęłam studia w Krakowie, ale na czwartym roku zostałam zaproszona do tego samego teatru na roczne eksperymentalne studia „Terenu Warszawa”. I tak wylądowałyśmy razem w stolicy. A nawet przez rok w tym samym teatrze. Wtedy po raz pierwszy spotkałyśmy się po długim czasie, ale na zupełnie innych warunkach. Ola: Okazało się, że wiele nas łączy, a nie miałyśmy o tym pojęcia. Na przykład przez te lata czytałyśmy te same książki. Magda: Przyszłam do ciebie na ulicę Wilczą i zobaczyłam, że na półce masz… Ola: …książki Sylvii Plath i Virginii Woolf, opowiadania Dostojewskiego, „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood, wiersze Achmatowej. Magda: Fascynacje dobrze nas określające. Ola: Dekadenckie i trochę mroczne. – To wszystko w Was jest: trochę mroku, smutku i samotności. Widać to też w Waszych rolach. Aktorstwo zawdzięczacie mamie? Magda: No tak, mama… Ola: No właśnie, mama… Zawsze mówili, że ja jestem cały Janek, czyli tata, a Magda cała Marysia, mama. Im jesteśmy starsze, tym bardziej widzimy w nas obydwu dziwną mieszaninę ich dwojga. Bardzo różnych ludzi. Nasza mama rzeczywiście jest silną osobowością. Sprawia wrażenie, jakby niczego się nie bała. Wszystko załatwi. Jeśli zamkną przed nią drzwi, wejdzie oknem. To ma plusy i minusy. Plusy są takie, że za nas wskoczyłaby w ogień. Zawsze potrafiła o nas zawalczyć, zadbać. Starała się nam wszystko zapewnić. Do dziś biegnie o każdej porze dnia i nocy, jeśli jej potrzebujemy. Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to. Taki zawód wydawał mu się niepoważny. W dniu egzaminów zamknął ją w domu. Najbliższa szkoła teatralna była w Krakowie. Mama poddała się, a potem po kryjomu przed ojcem dostała się na polonistykę i amatorsko grała w teatrze. Zawsze była zafascynowana teatrem i nas tą fascynacją zaraziła. Magda: Miałyśmy karnety na wszystkie przeglądy teatralne na Śląsku, więc siedziałyśmy w teatrze non stop. To była przestrzeń, która wydawała się nam środowiskiem naturalnym, lepiej ją rozumiałyśmy niż rzeczywistość. Mama przygotowywała nas i jeździła z nami na różne konkursy recytatorskie, które – nieskromnie powiem – wygrywałyśmy. Teatr dla nas był dosyć naturalnym kierunkiem. Mama jest bardzo energiczną, zdecydowaną, ale i dominującą osobą. A to bywało przytłaczające. Lepiej wiedziała, co jest dla nas dobre, i nie bardzo pytała, czego my chcemy. Ola: Czytam teraz „Chłopki”, opowieść Joanny Kuciel-Frydryszak o naszych babkach. Poruszająca książka, która przypomina mi opowieści naszych babć i pomaga zrozumieć, z czego wynikały zachowania tamtego pokolenia. Mama pochodzi z Kielecczyzny. Urodziła się w prostej rodzinie, nikt się tam nie rozczulał nad dziećmi. Po swoim ojcu, który pracował w kopalni i był bardzo surowy, powtarzała, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Kochała nas, ale nie potrafiła nam tego powiedzieć. Była i jest zadaniowcem. Stawiała nam zadania do wykonania. Magda: Miłość okazywała nam tym, że była w stanie wszystko dla nas zrobić, przyjechać o każdej porze, odebrać telefon w środku nocy, załatwić to, o co prosisz… Działanie zamiast czułości i bliskości. Ola: Na intymne tematy się nie rozmawiało. W ogóle mało się rozmawiało. Mama żałuje, że była dla nas zbyt surowa. Teraz to nadrabia, jest niesamowita, bo cały czas się edukuje i rozwija. Stara się mówić o uczuciach i powtarza, że żałuje, że pewnych rzeczy nie wiedziała wcześniej. Magda: My też się staramy. To nie były żarty, naprawdę zobowiązałyśmy się, że od czasu do czasu będziemy sobie mówić: „Kocham cię”. Na początku to było bardzo sztywne, nienaturalne, ale jest coraz lepiej. Uwaga: Kocham cię, Ola. Ola: Ja ciebie też kocham. Dopiero jako dorosłe kobiety i matki zrozumiałyśmy, jak bardzo nam tego brakowało. – Myślę, że to jest doświadczenie pokoleniowe. Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. – Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. – Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. – Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. – Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. – Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. – Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. – Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni
Był przy niej do końca. Łączyła ich silna więź i relacja pełna serdeczności, wzajemnego szacunku i... poczucia humoru. Gdy Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku to właśnie Mariusz Szczygieł poinformował o tym smutnym fakcie fanów i media. Z pozoru dzieliło ich wszystko: metryka, krąg towarzyski, nawet praca. Ona była uznaną aktorką. On wziętym dziennikarzem. A jednak zaprzyjaźnili się ze sobą i dbali o tę więź z wielką pasją.
Telefonowali do siebie co noc, chodzili razem do teatru i do kina, bardzo liczyli się ze swoim zdaniem. Oboje uwielbiali się razem śmiać, droczyć, przekomarzać. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Z tej okazji przypominamy niezwykły wywiad VIVY! z 2013 roku z Zofią Czerwińską i Mariuszem Szczygłem, którego udzielili Krystynie Pytlakowskiej. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: historia ich przyjaźni. Wywiad z 2013 roku Kiedy to się stało? Mariusz: W 1993 roku. Znamy się już 20 lat. Zofia: Połączyła nas metafizyka. Mariusz: Zaczęło się od tego, że zamieszkałem w willi na Sadybie, przy Okrężnej. Fajne, przestronne mieszkanie. Ale nie wiadomo dlaczego, zacząłem tam intensywnie myśleć o Zofii. Zofia: Powiedz raczej, że tylko przychodziłam ci na myśl. Miałeś mnie gdzieś tam, w podwzgórzu. Mariusz: Tak, nie wiadomo, z jakiego powodu, bo nie miałem nawet telewizora. Byłem zresztą wtedy studentem. Ale kojarzył Pan nazwisko Czerwińska? Mariusz: Nie tylko kojarzyłem, ale bardzo lubiłem Zosię jako aktorkę. Osadziłaś mi się w podwzgórzu – ty i jeszcze jedna aktorka, Bohdana Majda. Obie miałyście taką fajną cierpkość. No i rozmawiam z właścicielem domu. Pytam go: „Panie Stefanie, dlaczego do pokoju prowadzą dwie pary drzwi i są dodatkowe schody, przecież to jeden dom”. I ten pan Stefan mówi mi na to: „Wymyśliła taka jedna aktorka, Zośka Czerwińska”. Zofia: Ja tam wcześniej mieszkałam, bo ten dom zbudował mój wujek, który zresztą nigdy się tam nie wprowadził, bo ciotka tego nie chciała. Wobec tego sprzedała dół panu Stefanowi Sapińskiemu, a ja zajęłam górę i musiałam wybudować wewnętrzne schody. Mariusz: Pomyślałem sobie wtedy, że to niesamowity zbieg okoliczności i okazja, żeby poznać tę aktorkę bliżej. Bo ja tak mam w życiu, że z kim chcę się zaprzyjaźnić, to się zaprzyjaźnię. Pan prowokuje te przyjaźnie? Mariusz: Tak, ponieważ to ja muszę nawiązać „romans”, w bardzo szerokim znaczeniu tego słowa. To ja jestem typem, który podrywa. I gdyby najwspanialszy obiekt przyjaźniowy albo e*otyczny usiadł mi na kolanach, to ucieknę. Bardzo lubię zdobywać osoby trudne, z nikim łatwym się nie przyjaźnię. Dość powiedzieć, że moimi przyjaciółmi są nie tylko Zosia, ale Hanna Krall i tłumaczka z Pragi Helena Stachova. O te trzy osoby zabiegałem, są klejnotami mojego życia, naprawdę. Natomiast nie znoszę, gdy ktoś mnie nagabuje. Zofia: Natomiast wszyscy mężczyźni, którzy mnie zdobyli, zostali dużo wcześniej poderwani przeze mnie, tylko o tym nie wiedzieli. Mężowie? Zofia: Mężowie też, ale nie trzymajmy się ich kurczowo. Miałam dwóch mężów, a mówię o mężczyznach w ogóle. Nie wnikajmy, ilu ich było. Mariusz: W każdym razie to ja zadzwoniłem do Zosi: „Dzień dobry, nazywam się Mariusz Szczygieł, już bardzo długo o pani myślę”. A Pani sądziła, że to maniak sek*ualny? Zofia: Wiedziałam, kto to jest, bo czytam „Gazetę Wyborczą” od pierwszego numeru. Zdziwiłam się jednak: „To jakieś żarty chyba”. Ale kiedy powiedział, że śpi na moim tapczanie, pojęłam tę transcendencję. Mariusz: Zapytała wtedy: „A wisi tam jeszcze w pokoju lustro między oknami?”. „Wisi”. Na to Zosia: „To moje. I może dlatego, że zaglądasz do cudzego lustra, masz natręctwo myśli”. Mnie zawsze ostrzegano: „Nie przeglądaj się za długo w lustrze, bo diabła zobaczysz”. Zofia: I mieli rację, bo Mariusz właśnie diabła zobaczył. Natomiast jeśli chodzi o lustra, to powiem pani, jak kobieta kobiecie, że nie lubię w nie patrzeć. Nigdy nie miałam specjalnego nabożeństwa do mojego konterfektu. Może dlatego zostawiła Pani to lustro bez żalu? Zofia: Zostawiłam, bo tam było na nie miejsce. Nie miałam gdzie go powiesić, gdy się stamtąd wyprowadzaliśmy po moim drugim ślubie w 1968 roku. A wracając do Mariusza, nawet przez myśl mi nie przeszło, że jest erotomanem. Szybko chwyciłam, o co chodzi. Nie znałam go osobiście, ale potem zobaczyliśmy się na ulicy. Mariusz: Przypadkowo zresztą. Powiedziałem: „Jestem tym, który dzwonił”, a Zosia odparła, że mój głos był głosem bruneta. Nie zaprzyjaźniliśmy się od razu. Ale chyba w 2000 roku, gdy już byliśmy blisko, zdarzyło się coś, co mogło zniszczyć tę przyjaźń. Co się wtedy stało? Mariusz: Ja wtedy prowadziłem talk-show „Na każdy temat”. Zresztą to ty mnie poleciłaś w 1995 roku reżyserowi Witoldowi Orzechowskiemu. Zofia: Bo spytał mnie, czy nie znam kogoś na zastępstwo za Andrzeja Woyciechowskiego na czas jego choroby. Podsunęłam mu więc twoje nazwisko. A on na to: „O nim właśnie myślałem”. Tak to było. Mariusz: No i prowadziłem ten talk-show już kilka lat. A producentowi, reżyserowi przychodziły do głowy coraz to nowe pomysły. Chcieli, żebyśmy pokazali, że ludzie dla występu w telewizji są w stanie zrobić wszystko. Zdołali namówić mnie i ekipę, żebyśmy z dżdżownic zrobili koktajl na kefirze i cała grupa go wypiła. A kto wypił najszybciej, miał dostać w nagrodę lodówkę. Zofia: To było okrucieństwo, i w dodatku nagradzane. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni. Mariusz: Gdy na drugi dzień po programie zadzwoniłem do Zosi, była tak wzburzona, że przeszła „na pan”. Powiedziała: „Przecież te zwierzęta cierpią. Jesteście, panowie, idiotami”. Bo Zosia nie przebiera w słowach. Zofia: „Idiota” wcale bym nie użyła, nawymyślałam wam od ch… normalnie. Przedtem kilka razy ochrzaniałam cię za wasze pomysły, że zapraszałeś do programu okropne baby i że zawodnicy musieli pić własny mocz. Swoje siuśki mogli sobie pić, to ich broszka. Ale dżdżownice umarły w męczarniach. Nasza przyjaźń jednak przetrwała, bo Mariusz pojął swój błąd i wyciągnął z niego wnioski. Mariusz: Dzięki Zosi zrozumiałem, że nie na wszystko trzeba się w telewizji zgadzać. Bo jeśli człowiek za długo tam pracuje, ulega łatwości godzenia się na wiele dla dobra oglądalności. Dla wielu ludzi Wasza przyjaźń jest przedziwna, nie wspominając o różnicy wieku. Zofia: Te różnice między nami aż tak widać? Chociaż Mariusz upodabnia się do mnie – wygląda coraz młodziej. Pewnie robi jakieś botoksy? Mariusz: Botoksy to nie, ale regularnie ćwiczę, co drugi dzień chodzę na dwie godziny treningu. Sporo schudłem. Zofia: Nie jest już taki młodziutki, ale nie ma co tego aż tak podkreślać. Mariusz: Wieku nie ujawniamy. Najlepsze, gdy moja mama mówi: „Synu, ogól się, proszę, gdy wybierasz się do przychodni lekarskiej”. Zofia: Nie mówi się „ogól” tylko „ogol”. Mariusz: Jest oboczność form… Ja mam zarost troszkę już siwawy. Pytam: „Dlaczego?”. Mama: „Przecież po tobie widać, ile ja mam lat”. Zofia: I to jest ta kobieca przekora. Mariusz: Na jakich podstawach opiera się nasza przyjaźń? Mam własną teorię. Zofia: Żebyś tylko nie popadł w dumę, przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość i opiera się na lojalności. A ja jestem pies na lojalność. Sama jestem niewyobrażalnie lojalna. Mariusz: I kilka przyjaźni w swoim życiu skończyłaś. Zofia: Tak. I najbardziej cierpiałam, gdy moje dwie przyjaźnie się zawaliły, właśnie przez utratę lojalności. To było o wiele gorsze niż zdrada w miłości. Jeśli w przyjaźni przyjaciółka pozwala, żeby za jej zgodą upokarzał mnie mój wróg, to chyba jasny przykład. Dżekuś, chodź tu do mnie! Dżek ma 11 lat, ale też wyjątkowo młodo wygląda. Zofia: On ma to po mnie. A w ogóle to psy się upodabniają do właścicieli. Też muszę sobie skubać brodę. Ja wieczorem biorę pęsetkę i wyskubuję ją, tak na czuja. Mariusz: Widzi pani? To ta Zosi autoironia. Uwielbiam jej humor! Ona ma genialne skojarzenia. Mam mnóstwo zapisanych złotych myśli Zosi. To właśnie ta podstawa Waszej przyjaźni? Mariusz: To wierzchołek tej podstawy. Tej błyskotliwości, jaką ma Zosia, nie ma ani moja mama, ani nikt inny. Tata jest wesoły, ale mama jest skromna, poważna i taka nieinwazyjna. Myślę więc sobie, że szukając przyjaźni z kobietami trochę starszymi ode mnie… Zofia: Trochę! Mariusz: …potrzebowałem właśnie takich cech osobowości, z którymi bym chciał obcować, a Zosia uzupełnia cechy mojej mamy. Rozumiem, matkuje Pani Mariuszowi? Zofia: Nasz kontakt nie ma nic wspólnego z matkowaniem. Gdybym w ogóle była matką – bardzo cierpię, że nie jestem – miałabym może jakiś dziwny matczyny stosunek do niego. Na przyjaźń trzeba mieć czas. A ja go mam, bo odkąd znam Mariusza, już byłam sama. Po dwóch małżeństwach i całej tej watasze panów. Uważałam, że jak mam sześćdziesiątkę, to już po ptakach. I powiem szczerze – było po ptakach, ponieważ wstydziłabym się w tym wieku romansować. Mariusz: Ale w latach 90. jakaś kolorowa gazeta napisała, że jeździsz na Ursynów i wracasz bardzo rozradowana. A Pan wtedy mieszkał na Ursynowie? Mariusz: Nie, nie jeździła do mnie. Ale miałaś z kimś romans na Ursynowie? Zofia: Pisano, że mam tajemniczy uśmiech, gdy stamtąd wracam. I niech tak zostanie. Mariusz: Nasza przyjaźń polega też na tym, że możemy sobie pogadać na tematy, o których z rodzicami się nie rozmawia. Zosia nie jest pruderyjna. Zofia: Twoja mama jest o mnie trochę zazdrosna. Chociaż sałatkę jarzynową mi przysyła. Bardzo dobrą zresztą. Mariusz: I zawsze pyta: „Idziesz do swojej drugiej mamy?”. Ja protestuję: „Zosia nie jest moją mamą”. A z drugiej strony jest bardzo dumna – gdy wystąpię z Zosią w telewizji na przykład, zawiadamia całą Złotoryję, żeby to oglądali. Ale ojca Mariusza o mało Pani nie rozjechała na ulicy? Zofia: Mariusz, zwróć mu uwagę, że gdy wchodzi na jezdnię, niech się najpierw rozejrzy. Mariusz: À propos pruderii, mój tata przełącza na inny kanał, gdy się całują w filmie. Dlatego tak istotne jest, że Zosia nic a nic nie ma takiej wstydliwości i nazywa rzeczy po imieniu. Za to posiada czystą energię, cała jest energią, także intelektualną. Zofia: Mów tak mi jak najczęściej. Mariusz: Ile razy zadzwonię do niej, staję się natychmiast ożywiony. Zofia: A dzwoni o trzeciej rano! Chociaż ostatnio pozwolił dzwonić do siebie tylko do pierwszej w nocy, bo wstaje rano na tę gimnastykę. Mariusz: Bo ty mnie rozbudzasz i ożywiasz, mówiąc takie rzeczy, które natychmiast chcę zapisać. Na przykład: „Tak naprawdę w życiu można liczyć tylko na siebie, ale co zrobić, jeśli i tego zabraknie?”. Zofia: Bardzo rzadko ludzie to rozumieją. Pytają: „Zaraz, to znaczy, że co?”. No, że umrzesz, kurwa mać. Czytaj też: Pokochał ją na pierwszym spotkaniu, czule nazywał "Kaczuszką". Gdy zachorował, ona była przy nim do ostatnich chwil. 30 lat temu odszedł Krzysztof Kieślowski W „Dzień dobry TVN” wspominała Pani o testamencie i bardzo mnie to rozbawiło. Zofia: Mariusz jest jego wykonawcą i pewnie mu coś kapnie. Jest to więc przyjaźń dozgonna. Zaczynasz być bogaty przez te baby. Pamiętam, jak pytał, czy to moje mieszkanie. Mariusz: Akurat mieszkanie jest zapisane na twojego kuzyna. Pani Zofio, wbrew pozorom chyba nie tak łatwo się z Panią zaprzyjaźnić? Zofia: Mam dużo dobrych znajomych, ale przyjaciół niewielu. Było ich więcej, ale zaczęli znikać. Śmierć to bym im wybaczyła, trudniej wybaczyć, gdy przyjaciel okaże się tylko znajomym. Bo ja mam pecha, że jestem uczynna, a moja uczynność spotyka się ze złością, bo najgorzej pomagać koleżankom, które tej pomocy znieść nie mogą, gdyż uważały, że stoją wyżej ode mnie, a spadły niżej. Mariusz: Ja lubię uczynność Zosi. Ciągle chce gdzieś zawozić moich rodziców. Zofia: Mężczyzna powinien mieć samochód, ale Mariusz nie ma smykały do prowadzenia. Wolę więc ja go podwozić. Udzielacie sobie dobrych rad? Mariusz: Kilka razy mi się zdarzyło, że pytałem Zosię, jak mam się zachować w danej sytuacji. Bo ja jestem patologicznie miły, a to sprawia, że często mam kłopoty z ludźmi, którym muszę powiedzieć jakąś nieprzyjemną prawdę. Zawsze dowiadywałem się od ciebie, żeby nie kłamać, nie iść okrężną drogą. Zosia mówi: „Powiedz tylko prawdę”. Zofia: Tak, z miłym uśmiechem też można uciąć łeb. Mariusz: Też staram się Zosi pomagać. Ostatnio podczas zamieci sam się zgłosiłem, żeby wyprowadzić Dżeka, ale Zosia nie lubi, gdy proponuję, że kupię jej bułki czy coś takiego ani gdy chcę z nią pojechać na badania do szpitala. Zofia: Lubię być samowystarczalna, nie będę traktować Mariusza jak chłopca na posyłki. W czym więc przejawia się ta Wasza przyjaźń? Zofia: Choćby w częstych rozmowach przez telefon. Widujemy się raz na dwa, trzy tygodnie. Mariusz: Uwielbiam twoje kanapeczki z łososiem. Nigdzie takich nie jadłem. Co ty do nich dodajesz? Zofia: Odrobinę majonezu. Czasami razem też podróżujemy. Mariusz zabrał mnie do ukochanej Pragi. Mariusz: Zosia jest o Pragę trochę zazdrosna. Mówię jej: „Ona jest starsza od ciebie”. A Zosia: „Ale ładniejsza”. Zwierzacie się sobie? Mariusz: Nie zwierzamy, ale opowiadamy. Zofia: Ja nie mam z czego się zwierzać i nigdy nie użyłabym takiego określenia. Mariusz opowiada mi o wszystkim. Znam jego historie, te opisane i te nieopisane. Rozmawiamy też o seksie. Ale musiałeś mi przypomnieć, co to jest. Mariusz: Zabolałoby mnie tylko, gdyby Zosia ukryła przede mną coś złego, by mnie nie obciążać. Bo kogo masz martwić, jak nie mnie, pani Zosiu? Zofia: O operacji kolana wiedziałeś wszystko. Z drugiej strony trudno byłoby to ukryć, bo potem wlokłam się o kulach. Natomiast nie cackam się ze sobą i dlatego szybko z choroby wychodzę. Nie mam też żadnych nałogowych słabości, chociaż byłam bardzo bliska alkoholizmu, bo dawniej wódka lała się strumieniami, a ja na kaca musiałam wypić klina. Ale gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to zaczyna być ode mnie silniejsze, pomyślałam – niedoczekanie. A narkotyków nawet nie próbowałam. Mariusz: Ja nie piję od czasu, kiedy uprawiam sport, a marihuany jedynie spróbowałem. Nie muszę Zosi martwić, bo mam takie przekonanie, że zostawiony nago na Marszałkowskiej wskutek jakiejś pożogi, za tydzień będę nie tylko w dobrej formie i ubrany, ale jeszcze będę miał gdzie mieszkać. Zofia: Też mam w sobie coś takiego, że nawet jeśli wyląduję gdzieś w norze na dnie, to za chwilę wystawię z niej głowę i jeszcze się uśmiechnę. Brzydziłabym się współczuciem i litością. Mariusz: Kiedy czasami Zosi współczuję, ona mówi: „Odpieprz się”. I o dwóch kulach wyprowadza psa, po drodze jeszcze zakupy robiąc. Czytaj również: Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie Chyba doszliśmy do sedna Waszej bliskości. Jesteście po prostu do siebie podobni. No i każde z Was jest dumne z dokonań drugiej osoby. Zofia: Jestem bardzo z Mariusza dumna. Chociaż duma to niewłaściwe słowo, raczej mam satysfakcję z tego, że mogę pochwalić się tą przyjaźnią. Mariusz: A ja jestem dumny, gdy widzę cię w różnych filmach. Jak Zosia dostaje większą rolę, mnie to strasznie podnieca. Muszę wszystko zobaczyć. Zagrała w 300 filmach, codziennie więc można trafić na nią w telewizji. Dzwonią do mnie: „Włącz, na Dwójce jest Zosia, na Polsacie jest Zosia, na Kulturze jest Zosia”. Może chociaż tantiemy Pani Mariuszowi zapisze? Zofia: Ma zapisaną już połowę moich tantiem. Ale nawet nie przeczytał testamentu. Mariusz: Bo twoja śmierć, Zosiu, wydaje mi się nierzeczywista, bardzo odległa. Mam pozytywny stosunek do życia i pozytywny do śmierci. Zofia: Do mojej zwłaszcza (śmiech). Zostawię ci przy świadku takie przesłanie: „Człowiek ma prawo przyznawać się do błędów, ale nigdy do porażek”. Pamiętaj o tym. Porażka to jedna z najgorszych rzeczy w życiu. Ale Mariusz nie miewa porażek. Zofia: Miał na pewno, tylko o tym nie mówi. Mariusz: Bo wytworzyłem w sobie taką cechę, żeby nie wiązać z czymś za dużych oczekiwań. Przyjdzie to, co ma przyjść. Gdybym przywiązał się do myśli, że „Gottland” dostanie nagrodę Nike, to jak bardzo bym przeżywał, gdyby nie dostał? Zofia: Mówiłam ci, że dostanie, i dostał Nike Czytelników. Ja wszystko czytam, co ty napiszesz. Przepowiadałam ci, że reportaż „Śliczny i posłuszny” wywoła wielką burzę? No i widzisz, sam premier powiedział, że nie mógł zasnąć po tym, jak go przeczytał. Mariusz: Zosia mnie dziś bardzo wzmacniała, bo najpierw wszystkie telewizje mnie zapraszały i chwaliły, ale po ataku na moją bohaterkę zaczął się atak na mnie. Setki maili, telefonów. Pakuję się i jadę popracować w spokoju. Zofia: Pojechałabym z tobą, ale gram. Jestem kobietą pracującą.
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film
Wrzesień, niemal pusta plaża na greckiej wyspie Rodos i spotkanie, którego nikt się nie spodziewał. To właśnie wtedy Kinga Rusin poznała Marka Kujawę – adwokata, który już przy pierwszym spotkaniu powiedział coś, co z czasem okazało się prorocze. Dziś, po ponad 15 latach związku, ich historia wciąż budzi emocje i fascynację.
Już ponad 15 lat tworzą idealnie dobrany związek. Kinga Rusin i Marek Kujawa jeszcze kilka lat temu mieszkali w Polsce, teraz zaś zwiedzają najdalsze zakątki świata. Żadna przeszkoda im niestraszna, kiedy mają siebie u swego boku! Zakochani poznali się w trakcie wakacyjnego wyjazdu, jak przystało na miłośników podróży. Dziś świata poza sobą nie widzą, a dziennikarka co jakiś czas dzieli się pięknymi kadrami z ukochanym w swoich mediach społecznościowych. View Ediplayer on the source website Kinga Rusin i Marek Kujawa — historia miłości Kinga Rusin i Marek Kujawa poznali się w 2010 roku w trakcie wakacji, które oboje spędzali na greckiej wyspie Rodos. Nikt na początku nie przypuszczał, że gwiazda TVN-u zwiąże się z adwokatem. Jak czas pokazał, oboje są bardzo szczęśliwi. „To był wrzesień, pusto na plaży, bardzo dużo panów, bardzo mało pań. Dosyć szybko zyskałyśmy grono kolegów, wśród nich był Marek. Zwróciłam na niego uwagę, bo potraktował mnie nietypowo, tak trochę chłodno, a zupełnie czego innego oczekiwałam”, wyznała Kinga Rusin w rozmowie z „Galą’’. Ważnym momentem w początkowej fazie ich relacji jest historia z plecakiem, kiedy to Marek Kujawa nie chciał pomóc dziennikarce go wnieść. „Powiedział ze swadą, że jak ktoś jest tak walczącą feministką jak ja, to niech sobie sam radzi. Pomyślałam wtedy: „no nie, co za gość!”. Zapamiętałam go nie tylko jako inteligentnie złośliwego w stosunku do mnie, ale też niezwykle ciekawie opowiadającego”, powiedziała Rusin. Pobyt na Rodos się skończył. W drodze powrotnej spotkali się na lotnisku. „Marek spojrzał wtedy na mnie i powiedział: Czy wiesz, że ja zmienię Twoje życie? Pomyślałam sobie wtedy: »Co to w ogóle za facet? Ale to, co powiedział, okazało się prawdą«", zwierzyła się gwiazda. CZYTAJ TAKŻE: „Powoli zaczynam mówić o nim głośno". Zalia nigdy nie była tak szczera, jej wyznanie zaskakuje Podróże Kingi Rusin i Marka Kujawy Zakochani spędzają cudownie czas. Dzielą się obserwatorami wspólnymi zdjęciami, na których widać ich radość i szczęście! Przez ponad miesiąc zwiedzali Australię, ale wyprawa trwała w najlepsze! „Nasze podróże łączą pracę z poznawaniem niesamowitych miejsc, do których przyjeżdżamy. Nie są to wizyty w lokalnych hotelach. Chcemy „smakować” każdy kraj, poczuć jego klimat, poeksplorować, czasami nawet dłużej pomieszkać. Zawsze marzyłam o takiej właśnie formie poznawania świata, ale z wielu powodów nie było to kiedyś możliwe. Teraz mogę spełniać swoje marzenia i czuję się tak, jakbym otworzyła zupełnie nowy rozdział życia" — pisała gwiazda. 18 października 2022 roku Kinga Rusin zamieściła na Instagramie zdjęcie z Markiem Kujawą. Dziennikarka złożyła ukochanemu wyjątkowe życzenia urodzinowe. „Mareczku, za twoje zdrowie! I żeby nadal było tak pięknie! Wspaniale zorganizowałeś nam życie! Jesteś moim księciem z bajki. Całuję cię urodzinowo. Sto lat!”, napisała pod wspólną fotografią. Co więcej, Kinga Rusin 14 lutego 2023 roku opublikowała niezwykle romantyczne zdjęcie z ukochanym. "Mamy takie same pomysły na życie, pasje, zainteresowania i poglądy, ale przede wszystkim wyznajemy te same wartości — bez tego na pewno nie bylibyśmy ze sobą. Dlatego, na zadawane przez znajomych pytanie, czy jest coś, co sprawia nam szczególną przyjemność, odpowiadamy jednym głosem: dzielenie się z innymi. Przekonaliśmy się, że najwięcej radości daje nam właśnie dawanie, a nie branie. To stara prawda, żadne odkrycie, ale sprawdza się idealnie w życiu i w miłości, w Walentynki i w każdym innym dniu", napisała. Kinga Rusin o Marku Kujawie w wywiadzie dla „VIVY!” Tak dziennikarka mówiła nam o ich relacji w jednym z wywiadów... Zmienił moje życie o 180 stopni. Pokazał nie tylko mi, ale z czego się najbardziej cieszę, moim córkom, na czym polega partnerstwo. – Na czym? Na szacunku, zrozumieniu, wspieraniu się nawzajem. Na tym, żeby nigdy nie walczyć, kto jest ważniejszy. Żeby cały czas wspierać poczucie wartości drugiej osoby. Żeby być miłym. Proste rzeczy, które wydają się oczywistością, ale które rzadko wprowadzamy w życie (...). – Kłócicie się bez broni atomowej? Nie kłócimy się. Oboje jesteśmy bardzo temperamentni, mamy bardzo mocne charaktery. Marek mnie nauczył – jest zawodowym negocjatorem – używania argumentów nawet wtedy, gdy emocje szaleją. Nigdy nie używamy skrajnych słów, których później byśmy żałowali (...). – Mądry negocjator. Jest mistrzem świata. Niesamowicie mi pomagał. Jesteśmy prawdziwym teamem. Wydawało mi się to niemożliwe, bo gdy się poznaliśmy, nie łączyło nas absolutnie nic. Pani z telewizji i pan mecenas. Ale myśmy nasze światy połączyli. Znaleźliśmy wspólną część. Dla nas dwojga to niesamowita przygoda. – Wspólna praca cieszy? Tak. Pracujemy nad wieloma projektami razem, a każde robi też inne, swoje rzeczy. Uwielbiam nasze rozmowy o tym, co dalej, jakie plany. Uwielbiam gadać i Marek uwielbia gadać. Za chwilę jedziemy na Mazury na 30. rocznicę ślubu naszych przyjaciół. Będziemy jechać wolno i przez te cztery godziny wszystko zdążymy omówić. Mogę śmiało powiedzieć, że Marek zmienił moje życie. Ta deklaracja na początku naszej znajomości była bardzo śmieszna i strasznie patetyczna. – Dosyć bezczelna. Bardzo bezczelna, ale to szokujące, jak bardzo się sprawdziła! – Zamieszkacie razem? Mieszkamy cały czas razem. Od bardzo dawna. – O, internet kłamie! Ale mamy dwa mieszkania. Gdy przygotowuję się do DDTVN, muszę wstawać o piątej rano. Włączam wtedy światło, muzykę, żeby się dobudzić. Nie ma sensu, żeby Marek zrywał się razem ze mną. Wtedy się rozdzielamy. To taki przywilej nowoczesnego związku. ZOBACZ TEŻ: Pobrali się w Berlinie, w Polsce wciąż nie mają prawa do ślubu. Jacek Dehnel o swoim ponad 20-letnim związku
Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
Dorota Wellman i Marta Klepka. Popularna dziennikarka i bizneswoman z sukcesami. Jedna z Warszawy, druga z Poznania. Zgodnie mówią, że połączyła je nić szaleństwa. Wskoczyłyby za sobą… na*ie do basenu. Oto intrygująca historia ich przyjaźni i wspólnego projektu. Wysłuchała Katarzyna Piątkowska. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał sie na łamach magazynu VIVA! w 2020 roku.
Dorota Wellman jest jedną z najpopularniejszych dziennikarek. Marta Klepka to bizneswoman, twórczyni projektu #byćkobietąontour. Zarządzany przez nią Hotel Blow Up Hall 5050 w Poznaniu co roku zdobywał nagrody za najlepszy tego typu obiekt na świecie. Umawiamy się na wywiad online. Wszystkie wolimy bliskie spotkania twarzą w twarz, ale przyjaciółki spędzają kolejny wspólny urlop w ukochanej przez Dorotę Grecji. Na dzień dobry roześmiane pokazują mi melony i arbuzy, które kupiły u przydrożnego sprzedawcy, żartują, że szkoda, że mnie tam nie ma, bo właśnie przechodzi obok nich na*i mężczyzna. Zresztą w tym wywiadzie o na*ości będzie więcej. Siedząc na tarasie wakacyjnego domu, opowiadają, że prawdziwa przyjaźń to niekoniecznie ta zawarta w szkolnej ławie i że nie trzeba mieć tyle samo lat, żeby podobnie patrzeć na świat. I że przyjaźń na dobre i na złe może zacząć się od… chorej nogi. Przyjaźń mimo wielu lat różnicy. Jak Dorota Wellman i Marta Klepka przełamały pokoleniową barierę? Ile jesteście w stanie ze sobą wytrzymać non stop? Dorota: Minimum dwa tygodnie. Marta: Ale bez siebie maksimum kilka dni. Dorota: Jesteśmy teraz całą paczką przyjaciół na wakacjach i mnóstwo rzeczy robimy razem. Ale przy okazji dajemy sobie wolność. Jak ktoś chce spokoju, to zamyka się i czyta książkę. Ktoś chce właśnie robić pastę jajeczną, to robi. Ktoś chce pływać, to pływa. Nie jesteśmy do siebie przyssani na amen. A jak byście miały siebie dosyć? Dorota: Takiej opcji nie ma. A jeśli już… najwyżej porozmawiamy poważnie ze sobą. Na przykład powiem: „Uspokój swoją nadpobudliwość, Klepka”, bo Martę często ogarnia taki entuzjazm, że trzeba go ostudzić. A czasem sobie pomilczymy. I też jest dobrze. Marta: Ale to się rzadko zdarza. Dorota: Marta mieszka w Poznaniu, ja w Warszawie, ale to nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy miały codzienny kontakt. Odwiedzamy się, dzwonimy do siebie. Marta: Czasem nawet kilka razy dziennie. Dorota: Ciągle mamy sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia. Ktoś idzie! O rany! Go*y facet! Marta: I jaki przystojny! Dorota: Kasia, szkoda, że nie możesz go zobaczyć! Myślisz teraz pewnie, że jesteśmy szurnięte. I masz rację. Jesteśmy. Marta: Połączyła nas nić szaleństwa… Dorota: …bo jak się spotka szurnięty z szurniętym, to się doskonale zrozumieją. I jak mówię Marcie, że teraz będziemy się kąpać na*o w basenie… Marta: …to idziemy się kąpać na*o w basenie. Dorota: Marta mówi: „O matko! O matko!” i idzie. Albo rozb*erze się razem ze mną na sesji zdjęciowej, choć potem, co prawda, odpowiednie rejony przykryłyśmy wielkimi kapeluszami. Cenię w niej to, że ma odwagę, żeby przekraczać swoje granice. Po co rozebrałyście się do na*a? Dorota: Zależało nam, żeby to zdjęcie, które znalazło się w VIVIE!, było bardzo kobiece, żeby pokazać, że kobiety mają niesamowitą moc i siłę do działania. Marta: Ale na przykład do założenia krótkich dżinsowych spodenek musiałaś mnie przekonywać. Dorota: Ona nie nosiła krótkich spodenek, a mnie to fascynowało. Przecież jak się wyjeżdża na wakacje, to trzeba mieć centralnie w du*ie, ile się ma lat, jak się wygląda i co ludzie pomyślą. Namówiłam ją i jest to mój sukces. I podoba mi się to, że tak jak ja lubi doświadczać nowych rzeczy. Jak na przykład nagranie audiobooka? Dorota: Zbiór moich felietonów został uzupełniony felietonami Marty. W odpowiedzi na moje. W ten sposób stworzyłyśmy całość, pokazałyśmy świat kobiet w różnym wieku, które na wiele spraw mają podobne poglądy, a na wiele zupełnie różne. Marta: Chodziło o to, żebyśmy te felietony przeczytały. Dorota: Ale wpadłam na pomysł, że nie będziemy ich czytać, tylko będziemy mówić. Chodziło mi o to, żeby uzyskać efekt rozmowy dwóch przyjaciółek na ważne tematy. Tobie było pewnie łatwiej, bo przecież masz doświadczenie telewizyjne, radiowe. Dorota: Dla mnie to też było nowe. Owszem, czytam teksty do moich programów, a to jest łatwizna. Byle nie seplenić. A tego obie się trochę obawiałyśmy… Marta: Trochę? Mnie prawie wynieśli z tego studia (śmiech). Dorota: W ciągu trzech godzin, zamknięte w małym, dusznym studiu nagrałyśmy długą, fantastyczną rozmowę. Marta: Bez żadnej przerwy! Dorota: Martuś, wiedziałam, że jeśli zwolnimy, zrobimy sobie przerwę, pójdziemy na kawę oraz sikać, nie utrzymamy tempa. Na szczęście tak Martę przećwiczyłam, że udało nam się to zrobić raz a dobrze. Widocznie jesteśmy bardzo zgrane i rozumiemy się bez słów. I wiemy, że drugi raz będzie gorszy, a trzeci jeszcze gorszy. Ten pierwszy w swoich emocjach jest zdecydowanie najlepszy. Nic nie musiałyśmy ustalać przed nagraniem. Tak jak mam z Marcinem Prokopem. Nie muszę z nim dyskutować, jak rozpoczynamy program i jakie kwestie poruszymy. My to już doskonale wiemy. To jest rodzaj telepatycznego przenikania, że wiemy, że tak zrobimy, i robimy to dobrze. My się z Martą też tego nauczyłyśmy. A to świadczy o bliskości, bo gdybyśmy się dobrze nie znały i nie rozumiały, toby na pewno nie wyszło. W badaniach CBOS wyszło, że przyjaźń jest ważną rzeczą tylko dla co dziesiątego Polaka. Dorota: Zupełnie tego nie rozumiem. Ja cały czas jestem głodna ludzi. A jak mi to minie, to będzie znaczyło, że umarłam. Mimo tego, że kilka razy zawiodłaś się na przyjaźniach? Dorota: Mimo tego. To, że ktoś mnie zawiódł czy rozczarował, nie zmieni tego, że nadal będę wierzyć, że przyjaźń jest możliwa, jest uczciwa, że poza rodzinnymi głębokimi relacjami jest jedną z najważniejszych relacji, jaką człowiek ma w życiu. Nie przestanę ufać drugiemu człowiekowi. I nie przestanę kochać innych ludzi, niezależnie od złych doświadczeń, które miałam. Mam też przecież dobre. Nie można o świecie myśleć źle i każdemu na dzień dobry przypisywać złe intencje. To by się dla nas wszystkich źle skończyło. Marta: Trzeba ufać. I mieć marzenia, bo bez nich nic by nam się nie udało zrealizować. Ja na przykład wymarzyłam sobie Dorotę. Zamieściłam ją w centralnej części mojej mapy marzeń. Dorota: Był tam jeszcze Tom Cruise (śmiech). Dziwne z tymi mapami. To jest jakaś historia nie z tej ziemi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi Dramatyczny moment w Poznaniu. Chora noga i podejrzenie sepsy początkiem wielkiej relacji Dlaczego Dorota Wellman znalazła się na Twojej mapie marzeń?! Dorota: Też bym chciała to wiedzieć. Normalne to nie jest. Marta: Od zawsze fascynowały mnie kobiety i wszystko, co z nimi związane. Dlatego oglądałam wszystkie odcinki programu „Miasto kobiet”, które współprowadziła Dorota. I uwielbiałam słuchać, jak z szacunkiem traktuje ludzi, widzieć, że jest empatyczna i serdeczna. I pokochałam jej poczucie humoru. Wydawało mi się, że jest bardzo prawdziwa. I nie pomyliłam się. Ale nie marzyłam, że zostaniemy przyjaciółkami. Chciałam z nią po prostu porozmawiać. Często zastanawiałam się, o czym bym z nią rozmawiała, gdybym miała możliwość. Dorota: I podczas pierwszej rozmowy powiedziała mi… gdzie pojechać do lekarza. Miałam zdjęcia w Poznaniu i one były dosyć skomplikowane. Cały dzień siedziałam w wodzie. Miałam specjalne kalosze dla wędkarzy, wodery. Nie wiedziałam, że w jednym z nich siedział jakiś robal i u…bawszy mnie w nogę. Jak mnie ugryzł, tak wieczorem dostałam bardzo wysokiej temperatury i sytuacja zaczęła się robić bardzo poważna. Do tego stopnia, że lekarze stwierdzili, że mam podejrzenie sepsy. Marta skierowała mnie do właściwego szpitala, w którym natychmiast mnie przyjęto. Weszła tam ze mną, zrobiła rozpierduchę i natychmiast znalazł się ktoś, kto zajął się moją nogą. Pamiętam, że była cała w cekinach, bo jak to się wszystko zaczęło dziać, była z mężem w teatrze. I w tych cekinach szalała po poznańskim szpitalu. Marta: Dostałam SMS-a od konsjerża, że coś się dzieje z Dorotą. Dorota: Jej biedny mąż nie obejrzał spektaklu do końca. Ta noga rzeczywiście nas zbliżyła. Ale tak naprawdę połączyła nas rozmowa. Nam się po prostu świetnie rozmawiało na bardzo różne tematy. Mimo bardzo dużej różnicy wieku. Dorota: Rzeczywiście, dzieli nas bardzo wiele lat. Dwadzieścia. Całe pokolenie. Ale to nie stanowi dla nas żadnej przeszkody. My po prostu rozmawiamy o wszystkim. Od tej mojej nogi zaczęłyśmy się spotykać w hotelu na kawie, żeby sobie pogadać. A potem nie mogłyśmy już bez siebie być. Marta: Razem prowadzimy projekt #byćkobietąontour, który wymyśliłam, więc często o nim dyskutujemy. Ale niezależnie od tego, na jaki temat rozmawiamy, każda rozmowa zaczyna się od pytania Doroty, jak się czuję. Zawsze. Ludziom się wydaje, że prawdziwe przyjaźnie to te zawarte we wczesnej młodości. Budowane latami. Wy się spotkałyście jako dojrzałe kobiety. Dorota: Zdecydowanie zaprzeczam teorii, że prawdziwe przyjaźnie to takie, które mają historyczne korzenie. Kiedy się starzejemy, tak jak ja teraz, to już nie można zawrzeć nowej przyjaźni, nowej znajomości? Myślę, że to jest okropny błąd. Fajnego człowieka można spotkać na każdym etapie życia. W moim przypadku często są to ludzie młodsi, tak jak Marta. Oni mi dają młodość, energię, tak samo im się chce jak mnie. Są dla mnie bardzo istotnymi partnerami. I różnica wieku tu nie ma żadnego znaczenia. I etap życia, na jakim jesteśmy, również. Ważne jest to, czy jesteśmy tego drugiego człowieka ciekawi. Czy chce nam się w to zainwestować emocje, wysiłek i troskę. Marta: Najważniejsza jest ogromna chęć poznania drugiej osoby i słuchania jej. Dorota jest osobą, której mogę powiedzieć absolutnie wszystko. I zrobiłam to przy pierwszym wspólnym winie. Czułam, że mogę to zrobić. Potem oczywiście targały mną wyrzuty sumienia, że obarczyłam ją moimi przemyśleniami. Ale spotkałam się z absolutnym zrozumieniem. Nie znam drugiego takiego człowieka. Może jeszcze moja siostra taka jest. A Dorota jest jak moja siostra, moja przyjaciółka. Nie chcę powiedzieć, że jak mama… Dorota: …ale coś w tym jest. Przyjaźń to jest obecność. Czy w słowie, czy w telefonie, czy w trosce, czy w czymkolwiek innym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa Przyjaźń bez granic: wspólne wakacje, codzienne telefony i kolacje na Skypie Kiedy pomyślałyście o sobie po raz pierwszy „przyjaciółka”? Dorota: Od razu nam się wydawało, że jest to wyjątkowa relacja i że trzeba o nią dbać. Marta: Wiem kiedy! Musiałam przyjechać do Warszawy i jak zawsze chciałam zatrzymać się w hotelu. Dorota do mnie zadzwoniła i powiedziała: „Będziesz spała u mnie w domu. Bez sensu te hotele”. Ja? Do Doroty Wellman do domu? – myślałam. Ona wiedziała, że zaczynam kombinować, jak się z tego wykręcić. Zadzwoniła za dwa dni i powiedziała: „Tylko nie kombinuj. Łóżko już jest przygotowane. Ręczniki leżą. Śpisz u mnie”. Dorota: Teraz Marta bywa u nas w domu regularnie. Ma swój pokój na górze. Mój syn, który się wyprowadził kilka lat temu i ma już swoje samodzielne życie, zostawił na strychu duży pokój. I to jest teraz pokój Marty i jej męża. Nie będą mieszkali w hotelach, kiedy mają w Warszawie kogoś bliskiego. Marta: Gdy przyjechałam pierwszy raz do Doroty, czułam się tak, jakbym przyjechała do swojego domu. Dorota z Krzysiem usiedli naprzeciw siebie, u szczytu stołu posadzili mnie. Nie było włączonego telewizora, radia, nie odbierali telefonów, podali mi kolację i byli skupieni tylko na mnie i na tym, co mówię. Poczułam się najważniejsza. Aż nie mogłam spać na tym poddaszu i długo do siebie dochodziłam. Dorota: Jak każdy, kto wraca do domu. Do bardzo zaprzyjaźnionego domu. Może to było przekroczeniem takiej granicy, wejście poza granicę prywatności? Wasza przyjaźń zrodziła się od pierwszego wejrzenia? Dorota: Coś w tym jest. Marta: Moja najpierw była platoniczna. Przecież miałam Dorotę na tej mapie marzeń. Dorota, marzyłaś, żeby mieć taką przyjaciółkę jak Marta? Dorota: Nie planowałam, szczerze mówiąc. Takich rzeczy nie da się zaplanować. Mam wielu przyjaciół. Jednak więcej mężczyzn niż kobiet. Dlatego że kobiety są bardziej zawistne? Dorota: Po prostu lepiej się z nimi dogaduję. Rzeczywiście, szczególnie w naszym show-biznesowym środowisku często króluje zawiść, a nawet nienawiść. Ale jest mi to obce uczucie. Czasami, gdy ktoś zrobi dobry wywiad w telewizji, myślę: O kurczę, ale się udało. Zazdroszczę, że trafił się świetny rozmówca. Ale nigdy bym nie pomyślała: Ożeż ty zdziro! Że tobie się właśnie udało. Tak cię nienawidzę! Nie wszystkie kobiety muszę kochać jakoś wyjątkowo, ale wszystkie doceniam. I równolatki, i młodsze, i starsze, i piękniejsze, mające więcej możliwości niż ja. Po prostu lubię kobiety. Uważam, że są wspaniałe. Tak wiele osób próbowało wymazać je i ich osiągnięcia z polskiej historii. Trzeba im oddać cześć i hołd. Pamiętam takie spotkanie podczas #byćkobietąontour po strajku nauczycieli. Nauczycielki naszych dzieci zaczęły mówić, że są nic niewarte, bo nikt ich nie posłuchał. Wszyscy twierdzili, że tylko walczą o pieniądze, że są bez znaczenia w tym środowisku i społeczeństwie. A wszyscy obecni na sali wstali i zaczęli bić brawo. Marta: Były też siostry zakonne, które mówiły, że jest im przykro, że nikt nie traktuje ich jak kobiety. Dorota: Opowieści kobiet, takie jak Kasi Nosowskiej czy Jolanty Kwaśniewskiej, która opowiadała o innej sferze bycia pierwszą damą, doprowadzają nas do łez. Dzięki tym spotkaniom przeżywamy piękne chwile. I dzięki sobie nawzajem? Dorota: Uwielbiamy sobie robić prezenty. To nie jest łatwe, bo nie chodzi o byle jaki prezent. I nie chodzi też o prezent drogi. Tylko chodzi o słuchanie drugiej osoby, która marzy o czymś małym. To jest najprzyjemniejsza rzecz – bycie Świętym Mikołajem w przyjaźni. Po prostu. Marta: Zgubiłam kosmetyczkę ze wszystkimi kosmetykami. Dorota przez dwa miesiące mi ją uzupełniała. Po jednym kosmetyku. Dorota: Nie chodziło o to, żeby kupić wszystko naraz. Marta: Dorota lubi biesiadować, kocha dobrą kuchnię, gotowanie. Urządziłam jej więc przyjęcie niespodziankę, na którym wszyscy byliśmy ubrani na biało. Jak we Francji podczas letnich pikników. Dorota: Ale tak naprawdę to rozmowa i obecność to jest to, co jest najważniejsze w przyjaźni. Nam nie przeszkodziła nawet pandemia. Owszem, nie mogliśmy się spotkać osobiście. Ale urządzaliśmy sobie kolacje na Skypie. Łączyliśmy się i jak zwykle byliśmy razem przy stole. Pomagaliśmy sobie w tych trudnych czasach. Tak budujemy nasze piękne wspomnienia i tworzymy nasz album wspomnień. Rozmawiała KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ TEŻ: Adam Stachowiak ujawnia prawdę o rozwodzie z żoną. Publicznie przyznał się do zdrady. Na odpowiedź nie musiał długo czekać
Siostry Steczkowskie: różne światy, jeden gen — co naprawdę łączy Agatę, Krysię, Justynę i Magdę?
Chociaż łączą je rodzinne więzy, są zupełnie różne. Agata, Krysia, Justyna, Magda to cztery z aż dziewięciorga rodzeństwa w rodzinie Steczkowskich. Niemal dekadę temu postanowiły opowiedzieć o swojej niezwykłej rodzinie i relacjach w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. To właśnie tu opowiedziały o sile kobiecości, dorastaniu w wielodzietnej rodzinie oraz odnajdywaniu własnej tożsamości: „Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”
Chociaż są siostrami, ich światy potrafią być od siebie oddalone o lata świetlne. Agata, Krysia, Justyna i Magda Steczkowskie – artystki o silnych osobowościach i odmiennych temperamentach – dzielą wspomnienia z dzieciństwa w muzykalnym domu, ale każda z nich obrała inną ścieżkę. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiadają o siostrzeństwie, różnicach, bliskości i momentach, w których musiały na nowo zdefiniować, co znaczy być rodziną. „Steczkowskie — Siła sióstr”. Archiwalny wywiad VIVY! z 2016 roku Agata, Krysia, Justyna, Magda. Wszystkie są zawodowymi muzykami. Jest jeszcze Cecylia i Marysia, ale nie ma ich na zdjęciu. Każda posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Nie ukrywają, że... wybuchową. O siostrzanych sojuszach, rywalizacji, różnicach i podobieństwach oraz rodzinnym dziedzictwie opowiedziały Beacie Nowickiej. Za oknem minus 10 stopni i śnieg chrupiący pod stopami, w studiu, w centrum Warszawy sztuczne słońce – od lampy – i prawdziwy upał emocjonalny. Kilkanaście osób krząta się wokół czterech modelek, które są zawodowymi muzykami. „Niesamowite, jak one wyglądają. Dar od losu. Szczęściary” – to najczęstszy komentarz. A wyglądają tak: długie, smukłe nogi, drobna twarz, wielkie kocie oczy, zwinne ciało obleczone jędrną skórą. One to siostry Steczkowskie: Agata, Krystyna, Justyna i Magda. Jeszcze jest Cecylia i Marysia, dziś nieobecne, ale pojawią się w rozmowach. Rozmowy z siostrami przypominają próbę okiełznania żywiołu. Każda z nich posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Sześć jedynaczek wśród dziewięciorga rodzeństwa. Wyzwanie. Krystyna jako jedyna różniła się od sióstr wyglądem. Zamiast czarnej czuprynki miała białe włosy. „Jedyny blond w rodzinie – śmieje się – niestety, teraz farbowany”. Siostry mają dystans do siebie i poczucie humoru. Krystyna w chwilach wolnych od muzyki rzeźbi z gliny anioły. Anioły Krystyny to indywidualiści: mają inne spojrzenie, inny wyraz twarzy, inaczej układają skrzydła, nie trzymają się za rączkę, nie stoją posągowo, nie wznoszą bezradnie oczu do nieba, są w nieustającym ruchu. Jak siostry Steczkowskie. Piotr (mąż i menedżer Magdy – razem od 20 lat): „Moim zdaniem one są w takim samym stopniu różne, jak podobne. Mają te same świetne geny, dzięki którym wszystkie wyglądają fantastycznie, jak nastolatki. Przy tym są żywiołowe, głośno mówią, jedna przez drugą, głośno się śmieją, dyskutują, a jednocześnie mają różne zainteresowania i poglądy. I są uparte. Czasami dyskusje w tej rodzinie przypominają wybuch bomby – następuje huk, krzyk, ziemia się trzęsie, a potem emocje opadają, powraca ład i porozumienie”. We wspomnieniach sióstr z dzieciństwa przeplatają się setki obrazków. Justyna na przykład pamięta walki w niedzielne poranki o miejsce w łóżku mamy, żeby stamtąd oglądać „Teleranek”. Magda – jazdy autobusem za granicę na koncerty. W chwilach wolności od ćwiczenia tercetów i kwartetów dziewczyny uwielbiały sportową rywalizację. Popularne było zjeżdżanie po schodach na materacu, Justyna wiodła tu prym razem z braćmi: Jackiem, Pawłem i Marcinem. Kilkuletnia Madzia, zjeżdżając, uszkodziła nos, ale chciała sobie udowodnić, że jest odważna. „Długo wszystkiego się bałam i byłam bardzo płaczliwa”, śmieje się, ale kiedy jej siostrzana miłość została wystawiona na próbę, zwycięsko ją przeszła. „Byłyśmy w podstawówce, ja w czwartej, Jusia w siódmej. Podobał mi się Tomek, kolega ze szkoły. Wszyscy wiedzieli, że jestem w nim zakochana. W tym wieku miłość jest zaraźliwa, więc któregoś dnia przyszła Jusia i powiedziała, że jej Tomek również bardzo się podoba, a ona jemu, że to jest dla niej wielka tragedia i co ja o tym sądzę? Nie pamiętam już, co sądziłam, ale »oddałam« go Jusi (śmiech). Niesamowite, że po latach to Justyna przypomniała mi tę historię”. W dzieciństwie siostry w naturalny sposób były podzielone na grupy. Agata i Krystyna były najstarsze, Justyna pośrodku, Magda urodziła się trzy lata później, a Cecylia i Marysia na końcu. Może dlatego wczesne lata życia spędziły, zawiązując różne siostrzane sojusze. Justyna Steczkowska: „Byłam najstarsza dla młodszego rodzeństwa, a chciałam należeć już do grupy starszyzny Agaty i Krystyny. Agata starsza o siedem lat była dla mnie boginią. Pierwsza z nas wydoroślała. Była piękna, szczupła, miała długie nogi i ubierała się oryginalnie. Ciągle chciałam przebywać w jej towarzystwie. Pamiętam, na jednej koloni nie chciała mnie ze sobą zabrać na spacer z jakimś chłopakiem. Ja płakałam, ona się wściekała. Żadna nie chciała się poddać. W końcu Agata podjęła negocjacje: »OK, jak przestaniesz beczeć i NIE pójdziesz ze mną, dam ci mój róż«. Zgodziłam się natychmiast. Ten róż to było marzenie każdego: kolorowe pudełeczko z pachnącym, anielskim pudrem do twarzy. Teraz należał do mnie”. Magda Steczkowska: „Nasze dzieciństwo było podporządkowane muzyce, rządziła nami Agata. Ona była kierownikiem muzycznym naszego zespołu: rozdzielała role, kto co ma śpiewać i grać. Całe popołudnia spędzaliśmy na ćwiczeniach, często tęsknie spoglądając na podwórko, skąd słychać było zabawy innych dzieci. Agatka była uparta i konsekwentna. Kiedy mówiła: »Czas na próbę«, to rzeczywiście szliśmy ćwiczyć, choć na pewno marudziliśmy ze zmęczenia i różnych innych powodów. Słuchaliśmy jej, była hersztem bandy. Pamiętam, jak dostała pierwszą wypłatę, miała wtedy 18 lat. Zabrała nas wszystkich do sklepu »Żaczek«, mogliśmy sobie wybrać, co chcieliśmy. Ja wybrałam karabin. Nie pytaj mnie dlaczego, nie pamiętam (śmiech). W każdym razie to było cudowne. Mogła z tymi pieniędzmi zrobić wszystko. A poświęciła je dla nas”. Zobacz też: Trzech braci i jedna tajemnica talentu – Steczkowscy łączą muzykę z magią rodzinnych więzi Różyczka, siódma siostra Tak naprawdę Agata została asystentką ojca, odpowiedzialną za program muzykowania rodzinnego, kiedy miała 14 lat. Agata Steczkowska: „Moja mama mówiła, że beze mnie nie dałaby rady z dziewięciorgiem dzieci, że jestem taką drugą mamą. To nie jest nic niezwykłego, w wielodzietnych rodzinach tak jest, że najstarszy pomaga i opiekuje się młodszymi. Rodzice wprogramowują to w najstarszych. Mnie zresztą nikt nie pytał o zdanie, od tego trzeba zacząć. Rodzice mnie o coś prosili, więc starałam się robić to, czego ode mnie oczekiwali, jak każde dziecko, które kocha i szanuje matkę i ojca. Moje doświadczenia jako najstarszej z rodzeństwa bardzo mi się przydają w wykonywaniu zawodu. Jestem dyrygentką, świetnie umiem wszystko zorganizować. Najlepszym tego przykładem są Warsztaty Artystyczne Agaty Steczkowskiej, autorski projekt, który realizuję od 12 lat i wszyscy są tam szczęśliwi: ja, mistrzowie, warsztatowicze, publiczność. Lubię pracować z ludźmi, ale uwielbiam być sama ze sobą i swoją twórczością”. Kilka dni temu z Madrytu, gdzie mieszka, przyjechała 25-letnia Róża, córka Agaty, przez ciotki nazywana pieszczotliwie Różyczką i „jedynaczką z wielodzietnej rodziny”. Najmłodsza z sióstr Steczkowskich, Marysia, jest od Róży starsza tylko o osiem lat, więc wychowały się razem. Róża jest bardzo ważnym świadkiem rodzinnych historii. Zresztą wygląda jak siódma siostra. Kiedy ją pytam, jakie są jej ciotki, chwilę się zastanawia. W ogóle jej odpowiedzi są zaskakująco celne i przemyślane jak na tak młodą dziewczynę. Zrozumiałam dlaczego, kiedy mi powiedziała, że jej ulubionym zajęciem w dzieciństwie było obserwowanie i słuchanie rodzeństwa mamy: „Każda z moich ciotek jest inna – mówi powoli – ale mają kilka wspólnych cech: wewnętrzną wolność, siłę i odwagę. Uważam, że odziedziczyły to po babci Danusi. Babcia ma niezwykle silną osobowość. I twardo stąpa po ziemi. Dziadek Stanisław był uduchowiony. Ale całe życie byli zapatrzeni w siebie. Pamiętam, kiedyś dziadek zobaczył przez okno unoszącą się plastikową reklamówkę, zawołał dzieci i powiedział: »Zobaczcie, jak ona pięknie tańczy na wietrze, z jaką gracją«. Babcia skomentowała to krótko: »Znowu mi ogródek zaśmieci« (śmiech). Moi dziadkowie bardzo się kochali, ale musieli być silni i walczyć, żeby być razem. Wygrali, bo to była miłość wieczna, jak z bajki”. Agata, mama Róży, dodaje: „Moi rodzice byli mądrymi rodzicami, ale przede wszystkim kochającymi się. Najważniejsze, co moim zdaniem wyniosłam z domu, to świadomość, jaką czystą miłością się darzyli. Moja matka dałaby się zabić za ojca, a ojciec za matkę. My byliśmy owocem tej miłości, a nie klejem scalającym ich małżeństwo. Rodzice świetnie przeżyliby swoje życie bez nas, tylko we dwoje. Tym większy mam dla nich szacunek za to, że nas zaprosili do swojego życia, ukochali i z takim poświęceniem wychowali”. „Zakochanie jest jak wiatr, pozostawia przeciąg w duszy”. To wiersz Krystyny – pisze je od lat, ma ich całą szufladę. Justyna wierzy, że kiedyś wyda tomik swojej poezji. Córki stworzone do lepszych celów Odkąd dojrzały, założyły własne rodziny, uspokoiły się emocjonalnie i stały się sobie jeszcze bliższe. „Teraz jest taki fajny okres – mówi Magda – bo mamy dla siebie dużo cierpliwości, zrozumienia i myślę, że przede wszystkim szacunku”. W pogoni za swoim miejscem w życiu zdarzały im się kłótnie, ciche miesiące, napięcia, bo wszystkie mają mocne charaktery. Bezkonfliktowa, to opinia jednogłośna, jest Krystyna. „Jest jak plaster na rany: nie ocenia, nie poucza, nikomu niczego nie radzi na siłę”, mówi Justyna. Od lat zresztą obie pracują razem, na koncertach Justyna mówi o niej: „Lepsza wersja Steczkowskiej w wydaniu blond”. „Jestem introwertyczką – wyznaje Krystyna – ale może faktycznie mam taką cechę, że nie stwarzam konfliktów niepotrzebnie. Żyję swoim życiem, jak każda z moich sióstr, ale ja się z nim nie szarpię. Uwielbiam moją pracę, gram w przeróżnych zespołach, kiedyś w teatrze żydowskim, muzycznym, nagrywam muzykę do filmów. Wiele lat temu Justynka wciągnęła mnie do swojej ekipy i jest mi tam dobrze. W zespole rodzinnym ona śpiewała solówki, ja grałam solówki. Teraz na scenie rozumiemy się bez słów. Po prostu patrzę na nią i wiem, o co jej chodzi na scenie. Ja nie jestem frontmenką, nie jestem gwiazdą. Mogę zagrać w orkiestrze i mogę również być solistką, ale śpiewać to mogę w chórkach i to mi wystarcza”. „Wszyscy jesteśmy związani z muzyką – dodaje Magda – ale nawet muzycznie zupełnie inne rzeczy nam się podobają, inne w duszy grają. Doceniam to, co robi siostra, brat, ale nie są to klimaty bliskie mojemu sercu. Czasami mnie to zaskakuje, bo przecież cały czas pracowaliśmy w klasyce, z tego się wywodzimy: chóry, muzyka sakralna, klasyczna, a jednak każdy poszedł w inną stronę. Jest w nas jakieś nienasycenie”. Z tego nienasycenia powstała najnowsza płyta Magdy „…nie na zawsze”. To opowieść o różnych rodzajach miłości. Tej najpiękniejszej, spełnionej, przez macierzyńską, do tej, która boli. Zapis jej osobistych przeżyć, lęków i wzruszeń. Jej życie. Pierwsza, najważniejsza lekcja w domu Steczkowskich brzmiała: każdy ma prawo mieć własne zdanie, może je wypowiedzieć na głos i ma prawo być wysłuchany. Choćby miało to być niezaakceptowane, choćby się krzyczało, płakało, histeryzowało. Rodzice poświęcali swój czas i swoją uwagę na to, żeby tego wysłuchać. Pozostałe rodzeństwo również. Nawet jak najmłodsze dziecko miało coś do powiedzenia, nikt go nie lekceważył. Agata na koniec rozmowy powie: „Każdy ma inny punkt obserwacyjny w tej rodzinie. Każde dziecko ma inny numer. Pierwszy numer inaczej obserwuje życie niż dziewiąty”. Magda komentuje: „Śmiałyśmy się, jak to jest możliwie, że mamy tych samych rodziców, skoro mamy tak różne poglądy, potrzeby, gusta, spostrzeżenia. Mało tego, nawet nasze wspólne dzieciństwo pamiętamy inaczej. Rozmawiałyśmy z Krysią i Justyną i okazało się, że one zupełnie inaczej pamiętają naszego tatę. Ja w ogóle nie pamiętam, żeby tata prał, sprzątał, gotował i zajmował się dziećmi, a Justynka z Krysią bardzo dobrze to pamiętają. Za to ja pamiętam, jak czasami tata czekał na mnie i szliśmy razem – ja do szkoły, on do pracy – i miałam go tylko dla siebie. Albo jak na przerwie biegałam do domu kultury, gdzie pracował, żeby z nim chwilę posiedzieć. Na mojej płycie jest utwór »Jesteś tu«, który napisałam dla taty. To jego obraz w moim sercu”. Krystyna zadaje mi retoryczne pytanie: „Wyobraź sobie sześć sióstr i trzech braci… No, kto rządzi w domu? Kobiety! Plus mama, która jest bardzo mocną osobowością. To ona w naszej rodzinie pociągała za sznurki. Mama jest silna, władcza, ale ciepła. Ludzie do niej lgnęli. Zawsze było u nas mnóstwo znajomych, sąsiadek, przyjaciółek. Przychodziły, zwierzały się, rozmawiały. Mama była ostoją nie tylko dla nas”. Agata uzupełnia: „Mama potrafiła się tak śmiać, że zarażała śmiechem wszystkich. Miała bardzo głośny i taki dźwięczny, radosny śmiech. Tato miał niezwykłe poczucie humoru. Na zawsze zapamiętam ich uśmiechnięte twarze”. „Mama też zawsze dużo krzyczała”, ciągnie swoją opowieść Krystyna. „Duży dom, dużo dzieci, no to się krzyczy, żeby kogoś zawołać. Ale absolutnie nie była groźna, choć trzymała nas w ryzach. Tato był łagodniejszy, miał swój świat. Taki był podział”. Agata ma odmienne zdanie: „To nie mama rządziła w rodzinie, tylko tato. On miał ostatnie zdanie w najważniejszych kwestiach. I nasza mama zawsze jemu ostatecznie się podporządkowywała ze szczerą zgodą. Mama rządziła gospodarstwem domowym, tato kluczowymi sprawami w rodzinie. Fruwał w świecie swoich idei i pomysłów, które realizował, mama stąpała twardo po ziemi i wspierała tatę. Stanowili wspaniały tandem, doskonale się dopełniali. Uważam, że to, jakimi jesteśmy kobietami, zawdzięczamy przede wszystkim naszemu wspaniałemu ojcu. Sposób, w jaki postrzegał i traktował swoją żonę oraz córki, zbudował naszą kobiecość”. Justyna dodaje: „To tato zawsze mówił, szczególnie nam, dziewczynom, jakie my jesteśmy mądre, piękne, utalentowane i niezwykłe. Pamiętam jedną komiczną sytuację. Mama kazała mi pozmywać garnki, a ja jej spontanicznie odpowiedziałam, że… nie pozmywam, bo tata mi powiedział, że jestem stworzona do śpiewania! (śmiech). Mama oniemiała. Podejrzewam, że po chwili trzepnęła mnie ścierką albo krzyknęła, żeby zagonić do pracy, ale nigdy nie zapomnę jej totalnego zaskoczenia w tamtym momencie. Tato tak nam wbił do głowy, że jesteśmy wyjątkowe, że idąc potem przez życie, które łamało każdą z nas wiele razy, potrafiłyśmy się zawsze podnieść. Kobiety w naszym domu są niezwykle silne”. Czytaj także: Wychowała dziewięcioro dzieci, na ślub czekała 32 lata. Justyna Steczkowska opiekowała się mamą do samego końca Na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą Może dzięki tej sile miały odwagę bardzo szybko zacząć dorosłe życie. „Chciałyśmy się rozwijać muzycznie, więc nie było innego wyjścia”, precyzuje Krystyna. „Ja wyjechałam z domu, mając 17 lat. W Stalowej Woli nie było dla nas wystarczająco dobrej szkoły. Skończyłyśmy podstawówkę i każda z nas po prostu wyjechała. Najpóźniej Agata, bo pracowała w chórze z tatą. Ja byłam w Krakowie, w Rzeszowie, potem w Gdańsku. Miałam 19 lat i pogrywałam w rzeszowskiej filharmonii, będąc uczennicą. Kilka lat później zagrałam dyplom już jako solistka z tą samą orkiestrą. Utrzymywałam się sama”. Justyna w wieku 15 lat zamieszkała w Rzeszowie, na stancji z koleżanką. Kiedyś właściciel mieszkania, starszy pan, wyrzucił je z domu w środku nocy, bo uznał, że Justyna zużyła za dużo wody, piorąc bieliznę. Została na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą. „Byłam w domu tylko w weekendy, więc moi rodzice nie widzieli moich błędów, szalonych pomysłów, moich prób dojrzewania. Dobrze się uczyłam, kochałam grać na skrzypcach, kochałam muzykę, ale nade wszystko śpiewać. Przyjeżdżałam na weekend, przynosiłam dobre oceny, nie było ze mną większych problemów, więc byli zadowoleni, a ja mogłam się rozwijać”. Magda: „Ja wyjechałam najdalej, bo aż do Poznania, a miałam zaledwie 15 lat. Do domu przyjeżdżałam kilka razy do roku, więc nasze kontakty się rozluźniły. Dopiero kiedy zaczęłam współpracować z Marylą Rodowicz i musiałam przeprowadzić się do Warszawy, na nowo się odnalazłyśmy. Zamieszkałyśmy wtedy we trójkę: ja, Justyna i Cecylia w małym mieszkanku w samym centrum. Wszystkie bardzo dużo pracowałyśmy, ale byłyśmy nieszczęśliwie zakochane, nasze życie osobiste było w ruinie. Wieczorami siedziałyśmy w naszej kuchni, która miała niebieską tapetę z gwiazdkami. Wymalowałyśmy każdą z tych gwiazdek osobiście, mazakiem fluorescencyjnym. Nad nami widać było prawdziwe niebo, bo kawałek dachu był przeszklony. Do tej pory śmiejemy się, że wstawałyśmy rano z tym samym tekstem na zmianę: »Boże, jestem taka brzydka, i do tego nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi, nikt mnie nie szanuje« i zawsze któraś natychmiast zaprzeczała: »No co ty, jesteś piękna, ja cię kocham, lubię i szanuję i dzisiaj czeka cię wspaniały dzień« ” (śmiech). Krystyna Steczkowska: „To prawda, że tato dał nam poczucie bezwzględnej akceptacji i wiary w siebie, ale mama całe swoje życie poświęciła nam tak naprawdę. Ona dla siebie nie zrobiła w swoim życiu nic. Przynajmniej w moim mniemaniu. Po prostu poświęciła się całkowicie dzieciom. Agata: „Naszej rodzinie nie pomagało ani państwo, ani kościół. Pewnie dlatego, że rodzice nigdy nie prosili o taką pomoc. Tato pracował na trzy etaty, mama na jeden, plus oczywiście prowadzenie domu, ja na dwa, i te pięć etatów musiało wystarczyć. Poza tym tato miał świetny pomysł, ponieważ zorganizował tournée koncertowe w każdym państwie Europy Zachodniej. Za granicą to się bardzo podobało. Przez 20 lat zagraliśmy około 300 koncertów i wszędzie byliśmy witani wielkimi brawami, często nawet owacjami, wygrywaliśmy międzynarodowe festiwale. Dzięki tym koncertom mogliśmy nie tylko się utrzymać, wykształcić, ale także spłacić dom”. Wolność od siebie i dla siebie Po latach rodzinnego koncertowania ich drogi się rozeszły. „Musiałyśmy dojrzeć, więc nadszedł taki czas, że rozstałyśmy się na chwilę”, mówi Krystyna. „Potrzebowałyśmy wolności od siebie i dla siebie. Jak się jeździ pół swojego życia z zespołem rodzinnym, cały czas razem, to trzeba od siebie odpocząć. Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”. Justynie tato zawsze powtarzał: „Pamiętaj, córeczko, że jak chcesz wziąć ślub, to tylko z miłości. Życie jest długie, codzienność bywa trudna, ale jeśli będziesz miała przy sobie osobę, którą kochasz, to wyjdziesz z każdego zakrętu”. „Tę wolność, którą dostałyśmy od rodziców w szukaniu własnej drogi, chciałabym przekazać moim dzieciom”, mówi Justyna. „Ale odkąd je mam, wiem, że to nie jest takie proste”. Kiedy urodziła się Róża, Agata mieszkała w domu rodziców. „Mama była przeciwna wielu rzeczom, które realizowałam, wychowując moją córkę. Miała inne spojrzenie i mówiła mi to często bez ogródek. Ja jej odpowiadałam: »Mamusiu, wiem, co myślisz, doceniam twój punkt widzenia, bo masz dziewiątkę dzieci, ale to jest moje dziecko i pozwól mi wychowywać je tak, jak ja uważam«. I mama wtedy odpuszczała. I chociaż czasami moje decyzje były dla niej nie do zaakceptowania, nie naciskała, ponieważ była moim prawdziwym przyjacielem. I to się nie zmieniło do dziś”. W domu Steczkowskich była wolność, ale królowała muzyka, była pasją, pomysłem na życie. Nie było od niej ucieczki, bo wszyscy mieli talent, a talent się rozwija, szanuje. Róża jest pierwszą dziewczyną w rodzinie, która skończyła szkołę muzyczną, ale nie jest muzykiem, bo nie chciała nim być. Po skończeniu gimnazjum muzycznego na Solnej w Poznaniu Róża zdecydowała się pójść do liceum z rozszerzonym francuskim, żeby studiować na ASP w Brukseli, na wydziale narracji i komiksu, tak jak Grzegorz Rosiński, twórca „Thorgala”. Agata: „Ja się na to zgodziłam bez dyskusji. Róża ukończyła te studia w Brukseli, a my do końca życia możemy sobie grać na dwa fortepiany. Zawodowo Rózia realizuje się w innej dziedzinie niż muzyka”. Włada pięcioma językami i jeszcze skończyła studia w Madrycie, w Szkole Animacji i Audiowizualizacji. Jej osiągnięcia można zobaczyć na stronie www.rozasteczkowska.com. Jest dowodem na to, że kobiety w tej rodzinie potrafią walczyć o siebie. Agata nie lubi słowa walka. Kiedy się walczy, zawsze ktoś przegrywa. „A to mi się nie podoba”, tłumaczy. „Chcę robić to, co mam do zrobienia. Od 31 lat robię dokładnie to, co chcę. Mam swój świat, ja w nim rządzę i jestem tam królową”. Steczkowskie zawsze robią to, co chcą. Nigdy tego, czego nie chcą. Zobacz również: Miłość na przekór powołaniu. Oto niezwykła historia Danuty i Stanisława Steczkowskich Rozmawiała: BEATA NOWICKA
Mama była najważniejszą osobą w jej życiu, Barbara Nowacka nosi w sobie żałobę, która nie przemija. „Nadal bardzo boli”
Córka Izabeli Jarugi-Nowackiej w poruszającej spowiedzi o stracie matki
Barbara Nowacka to kobieta, która nie tylko odziedziczyła siłę, odwagę i empatię po swojej mamie — Izabeli Jarudze-Nowackiej — ale i konsekwentnie niesie to dziedzictwo dalej. W 15. rocznicę katastrofy smoleńskiej przypominamy wywiad, którego polityczka udzieliła Krystynie Pytlakowskiej w 2021 roku dla magazynu VIVA!. W szczerej i wzruszającej rozmowie wyznaje, że pomimo upływu lat, strata ukochanej mamy boli tak samo. Barbara Nowacka w poruszającym wywiadzie opowiada o codziennym życiu z pustką, której nic nie jest w stanie wypełnić, ale też o sile, którą czerpie z tej wyjątkowej więzi. Mówi o dorastaniu w domu pełnym miłości, o pierwszych buntach, książkach, które ją kształtowały, i feminizmie, który — jak sama przyznaje — „wyssała z mlekiem matki”. To opowieść o żałobie, która nie paraliżuje, lecz staje się siłą napędową do działania i zmieniania świata na lepszy. Barbara Nowacka o śmierci matki w katastrofie smoleńskiej Krystyna Pytlakowska: Mija 11 lat od katastrofy… Barbara Nowacka: …a ja nie potrafię wspomnieniami wracać do tamtego dnia. Nadal bardzo boli. Myślisz o mamie codziennie? Nie może być inaczej. Mama była świetna i ważna dla mnie. Żałoba nie zaciera się. Pustka nie odchodzi w niepamięć. Ciągle mi jej brakuje. O tylu sprawach chciałabym z nią porozmawiać. Choćby o moich dzieciach. Zosi mama nie poznała, choć wiedziała, że czeka na „majową” wnuczkę, ale Kuba, dziś prawie 14-letni, mamę uwielbiał i wspomina. O znajomych bym porozmawiała, o polityce… Ciekawe, jak mama zareagowałaby na to wszystko, co się teraz w Polsce dzieje. Byłaby wkurzona tak jak my! I byłaby z nami na protestach. I pewno przez pandemię martwiłaby się nie tylko o gospodarkę, rynek pracy czy kulturę, ale i rodzinę. Mama była spoiwem rodziny, inicjowała różne uroczystości, spotkania. A teraz ja to robię. Po Smoleńsku postanowiłam sobie zadbać o to, co było dla niej ważne. Także w polityce. Stąd jestem tu, gdzie jestem w życiu. Zobacz także: Była dla niej wzorem, poszła w jej ślady. Barbara Nowacka nadal nie pogodziła się ze śmiercią mamy Barbara Nowacka i Izabela Jaruga-Nowacka na wspólnym zdjęciu Odziedziczyłaś po mamie ducha waleczności i siłę. Jest coś takiego w człowieku, że jedni pozostają obojętni na to, co się wokół nich dzieje. A są i tacy, którzy przestają myśleć o sobie i muszą działać. Niedawno na demonstracji był ze mną także mój syn Kuba. W pewnym momencie usłyszeliśmy huk i krzyk. Natychmiast Kubę popchnęłam w kierunku mojej koleżanki, nakazując: „Zostań z nią”, a sama pobiegłam zobaczyć, co się dzieje i czy trzeba komuś pomóc. To tkwi w człowieku jak imperatyw. Nie da się o nim zapomnieć. Widzisz wypadek, zatrzymujesz się i pomagasz. Mnie się to wydaje normalne. Ale gdy pierwszy raz pomagałam przy wypadku, przejechało obok pięć samochodów, żaden się nie zatrzymał. Wstrząs. Od dziecka mi pokazywano, że na krzywdę trzeba reagować, a słabszym pomagać. Stąd w dzieciństwie w domu rodzinnym były liczne znalezione kociaki, ratowanie jeży czy ptaszków. Empatia zaczyna się od małych spraw. Masz to w genach i od tego się nie uwolnisz. Ale po co miałabym się uwalniać? Bo obojętność jest wygodniejsza. Można skupiać się wyłącznie na sobie. Ale ja bym chyba tak nie umiała. Frustrowałabym się bezsilnością, widząc krzywdę. Nie potrafię, jak niektórzy, siedzieć przed telewizorem i kłócić się z nim albo w ogóle go wyłączyć, bo ten świat i tak do nas dotrze, bo zobaczymy w sklepie dziewczynę z podbitym okiem czy pod sklepem starszego człowieka, który zbiera na operację zaćmy. Nie wolno ich ominąć. Trudno nie zauważać przemocy. Trudno nie widzieć wykluczonych i słabych. I trzeba pomóc, i zmienić system. Taka byłaś już od urodzenia? Nie wiem, czy od kołyski, ale kiedy zaczęłam już żyć bardziej świadomie, to tak. Bo to wciąga, bo można zrobić coś fajnego, pożytecznego, dla kogoś. Robiła tak mama, dziadkowie. U nas było tak, że choć czynnie polityką zajmowała się mama, wciągnięci byli wszyscy, jej aktywność wpływała na całą rodzinę. Ja wiem, że to dla bliskich bywa męczące. Sama wczoraj wróciłam z Sejmu o pierwszej w nocy. Ale wyglądasz na wypoczętą. Do wszystkiego można się przyzwyczaić. A gdy wracam z Sejmu, to zazwyczaj czytam. Muszę się wyciszyć – ze swojego miejsca za dobrze widzę Kaczyńskiego czy Glińskiego. Czytaj również: Nazywa go swoim przyjacielem. To po ojcu Barbara Nowacka odziedziczyła ścisły umysł Barbara Nowacka w sesji dla „VIVY!”, marzec 2021 Empatia w genach. Jak dom rodzinny ukształtował Barbarę Nowacką Jakie było Twoje dzieciństwo? Fantastyczne. Miałam świetny dom i rodziców, którzy bardzo się kochali. Babcię, która codziennie do nas przyjeżdżała, żeby z nami pobyć i zrobić obiad. Miałam prababcię, która z nami mieszkała. A każdą niedzielę spędzaliśmy na działce u dziadków. To było takie normalne, pogodne życie, drzwi otwarte dla przyjaciół i moich koleżanek. Mieszkaliśmy na malutkiej uliczce, garstka dzieci z tej uliczki tworzyła fajną grupę. To były beztroskie czasy. Całymi dniami jeździliśmy na rowerach, graliśmy w piłkę, odgrywaliśmy „Czterech pancernych i psa”. Nie mieliśmy wyszukanych zabawek ani egzotycznych wakacji, ale byliśmy naprawdę szczęśliwi. W 1981 roku miałaś sześć lat. I niewiele pamiętam ze stanu wojennego. Ojciec w 1981 roku pracował na uniwersytecie w Holandii. Pojechaliśmy więc wszyscy do niego. I stan wojenny zastał nas właśnie tam. Ojciec otrzymał propozycję, żeby zostać na stałe, mama też dostała propozycję pracy, ale powiedzieli: „Wracamy do Polski Tam jest ojczyzna, tam są najbliżsi”. Przy przekraczaniu granicy byliśmy jedynym powracającym samochodem. Wtedy, pod koniec grudnia 1981, nikt nie miał takiego pomysłu, żeby wrócić do kraju. My mieliśmy. Pamiętasz, jaka byłaś, gdy miałaś 10 lat – tyle, ile teraz Twoja córka? Grzeczna dziewczynka z warkoczykami. Bardzo przejęta życiem i nauką. Ambitna. Wtedy nie oglądało się tyle telewizji jak teraz. Bardzo dużo więc czytałam. A potem ścięłam warkocze. Gdy miałam 12 lat, zaczęłam już pracować w telewizji w programie „5-10-15”. Ciekawe, co wtedy czytałaś. Wszystko. Rodzice mieli dużą bibliotekę. W latach 80. pojawiły się u nich wydawnictwa drugoobiegowe. Powiedzieli, że mogę je czytać, ale według pewnego porządku, czyli od dołu. Najciekawsze książki były na górze, choćby zakazane „Baśnie tysiąca i jednej nocy” czy „Lolita” Nabokova. Myślę, że czytałam poważniejsze pozycje niż młodzież w moim wieku. „Pana Tadeusza” przeczytałam na wakacjach po trzeciej klasie, w całości. Ostatnio córka uczyła się „Pani Twardowskiej”, zabawne, bo pamiętałam całość. Czytałam Gombrowicza, Sołżenicyna, Dostojewskiego, Faulknera, Orwella, Cortazara… Rozmawiałaś z mamą o tym, co czytasz? Rodzice wiedzieli, jakie książki zdejmuję z półki. I wiedzieli, kiedy doszłam do „Anny Kareniny”. Szukałam książek o kobietach. Czytaj także: Wystąpiła w programie 5-10-15, jej kolega zginął tragicznie. Tego nie wiesz o Barbarze Nowackiej Barbarę Nowacką z mamą łączyła wyjątkowa więź. Tu polityczka w sesji dla „VIVY!”, marzec 2021 Barbara Nowacka o mamie, tacie, domu rodzinnym i feminizmie I dlatego wyrosłaś na feministkę? Na feministkę wyrosłam, bo mama i babcie były dzielnymi kobietami, a w moim życiu też pojawiało się wiele znaczących kobiet. Potrzebujemy kobiecych wzorców, tych, co już rozbiły szklany sufit. Gdy rozmawiam z córką, dla niej istotne jest, żeby poznawać dziewczyny waleczne, choćby przez literaturę, kino, bo do niedawna fajne były wyłącznie postacie męskie. Jak wygląda Twoja waleczność dziś? Myślę, że się kształtowała przez lata. I że bardziej walczymy o swoje. Gdy przychodzimy do szkoły, jesteśmy naiwnymi pisklętami, ale z biegiem czasu zaczynamy dostrzegać rzeczy, na które się nie zgadzamy. Stawiamy granice, wchodzimy w dyskusje i konflikty. Pamiętam swój pierwszy bunt przeciw systemowi, gdy koleżanka przyniosła dwuobiegowe wydanie komiksu o Mikołajku, w którym była też „Solidarność”. Przyłapano nas na czytaniu i nam ten komiks zabrano, strasząc, że zostaniemy wyrzuceni ze szkoły. Musiałam w domu powiedzieć, że mnie wyrzucą za czytanie „bibuły”. I uważałam, że to super, że jak już za coś wylecieć, to za coś takiego. Ta niezgoda we mnie zaczynała się od tego, że widziałam nierówności – niektóre dzieci miały lepiej, inne gorzej. Jedne były lepiej ubrane, inne biedniej. Zwracałam na to uwagę. I złościło mnie, gdy nauczyciel zaczął się wyśmiewać z czyjegoś nieprzygotowania, a ten uczeń nie miał gdzie odrabiać lekcji, bo nie miał swojego kąta w przeludnionym mieszkaniu. I to dla mnie było nie w porządku. Wścieka mnie, gdy dzisiaj słyszę nauczycieli, którzy nakazują dzieciakom, by rodzice dali im komputer do lekcji on-line: „Jak to, nie masz swojego komputera?”. Nie, bo rodziców nie stać na zakup. A jak jest w domu jeden komputer, to jak ma z niego korzystać dwoje dzieci i matka zdalnie pracująca? To trudne, ale Twoja mama znalazłaby jakieś wyjście. Opowiedz mi, jaka była, bo przecież od niej zależało, jakim Ty stałaś się człowiekiem. Była świetna. Niekonfliktowa. Nigdy się nie buntowałam przeciw jej decyzjom, bo akceptowała moje i dawała mi wolność. Chociaż próbowała też nas dyscyplinować. Lubiła porządek, wszystko poukładane. Dbała więc o to, żebym ja miała porządek w tornistrze i obłożone zeszyty. Bardzo ceniła to uładzenie, co sobotę robiliśmy wielkie porządki. Czy chciałaś, czy nie, musiałaś ścierać kurze, pomyć okna, a do taty należało trzepanie dywanów i mycie samochodu. Dla mamy istotny był uporządkowany świat. Trochę się zmieniła, kiedy weszła do polityki i stała się tam superaktywna. Nie miała czasu na drobiazgi. Było też w niej dużo niezgody na przymus i osobistej odwagi; kiedy powiedziano, że ma wstąpić do PZPR – pracowała wtedy w Polskiej Akademii Nauk – stwierdziła, że nie ma mowy. To był rok 1982 lub 1983. Przez kilka lat była bez pracy. Ale nie marnowała ani sekundy. Robiła z nami lekcje, uczyła świata. Zdobywała kredki, farby, papier do rysowania, pergamin. Chciała, żebyśmy z siostrą malowały. Była pełna radosnego ciepła i energii. Sama malowała i grała na pianinie. Ale była też w niej ogromna siła, determinacja. Widać było, gdy zaczęła działać społecznie, w Lidze Kobiet Polskich – twardniała i szła sprzeciwiać się krzywdzie. Ten feminizm więc wyssałaś z mlekiem matki? Oczywiście. Jaka miałam być w domu pełnym kobiet? Matka, babcia, prababcia, siostra, druga babcia. I biedny mężczyzna wśród Was. Ale mój ojciec jest jednym z największych zwolenników żeńskich końcówek. Na pytanie, co za głupek zostawił niezakręconą butelkę mleka, odpowiadał: „Lub głupka”. Co za baran nabrudził: „Lub owca”. Uważał, że jako jedyny w mniejszości musi walczyć o język niedyskryminujący. I wcale nie był taki biedny – to mądry, silny facet. Spędzaliśmy wiele czasu razem. Sporty, wakacje, spacery. Teraz na placach zabaw połowa opiekunów to ojcowie, ale w pokoleniu moich dziadków uważano, że pchanie wózka z dzieckiem jest niemęskie, a i na placu zabaw mój tata był ewenementem. Maciej, mój partner, uwielbiał nosić dzieci w chuście. Mówił, że to dodaje męskości, a przecież tylko dwa pokolenia dzielą go od niemęskiego pchania wózka. Gigantyczny przeskok. Ojciec miał Ci coś za złe? Nie, a przynajmniej nie mówi o tym. Mamę złościło moje bałaganiarstwo i czarno-białe osądy. Dopiero teraz ją rozumiem, gdy moje dzieci widzą świat czarno-biały i działają na wysokich emocjach. Bywałam ostra i wybuchowa, podejrzewam więc, że niesprawiedliwość moich ocen była dla mamy bolesna. Zaperzałaś się? Oj, tak. Teraz złagodniałam, mam więcej empatii i cierpliwości, choć bywam ostra. Mamie zarzucałam, że w różnych sferach działa zbyt łagodnie, że trzeba mówić radykalnym językiem i twardym przekazem. I co ona na to? Że dojrzeję. I że nie wszystko da się załatwić radykalizmem. Ale myślę, że warto mieć w sobie gniew i bunt rewolucyjny, żeby potem czerpać z niego siłę do zmieniania świata, a nie siedzieć całe życie na kanapie albo w tylnych ławach Sejmu i zastanawiać się, ile jeszcze czasu zostało do głosowania. Tak naprawdę świat zaczęłaś zmieniać po katastrofie? Po katastrofie doszedł czynnik pamięci o matce. Zmianę pamiętam z 1989 roku. Poszłam z rodzicami na głosowanie. Miałam wtedy 14 lat i wiedziałam, że w kraju dzieje się coś ważnego. I że świat na moich oczach się zmienia. Ale już jako nastolatka chciałam coś robić. Zaczęłam od referendum dotyczącego przerywania ciąży, w 1991 roku. Przepisywałam i adresowałam koperty z podziękowaniami, liczyłam podpisy. Zawsze miałaś w sobie też radość życia. Tak jak Twoja mama. To prawda. Ale to były czasy naznaczone kryzysem ekonomicznym. Pamiętam, jak się cieszyłam, gdy mama mi kupiła białe dżinsy, byłam w siódmej klasie podstawówki. Były za długie, podwijane na trzy. Potem, gdy byłam w liceum, otwierały się pierwsze puby, trzeba więc było zarabiać i oszczędzić, żeby od czasu do czasu tam pójść. Bywało też, że chodziłam na wagary. Rozmawialiście z kolegami o polityce? Czytaj także: Pochował dwie żony, które były siostrami. Wstrząsająca historia męża Izabeli Jarugi-Nowackiej Barbara Nowacka o Adrianie Zandbergu, miłości i życiu prywatnym Rozmawialiście z kolegami o polityce? Bardzo dużo. Miałam dwa tematy: polityka i książki. Większość domówek spędzałam w kuchni, gadając, bo nie ciągnęło mnie do tańca. Nie interesowały mnie podrywy, uwodzenia. Byłam chłopczycą, zwłaszcza gdy obcięłam włosy. Wolałam grać w piłkę. I czułam powiew wolności, słuchając radiowej Trójki. A na wakacje jeździliśmy na obozy żeglarskie. Miałam swobodę, ale i odpowiedzialność. Rodzice oczekiwali, żebym robiła to, co mądre i bezpieczne. Łamałam niektóre zakazy. Jak każda porządna nastolatka popalałam i czasami wypiłam piwo. Na szczęście palenie mi nie zostało. Nie zakochiwałaś się? Nie jestem zbyt kochliwa. Jak się zakocham, to już porządnie. Jak w Adrianie Zandbergu? Przyznam, że robi wrażenie jako facet. I świetnie mówi. Cenię go nadal, choć dawniej rozmawiał ciekawiej, niuansował świat. Lubię ciekawych, pełnych pasji ludzi. A ja… Zawsze byłam pewna siebie. Tę pewność dała mi rodzina. Nawet gdy popełniałam błędy, wiedziałam, że mnie kochają i we mnie wierzą. Czułam się więc silna. Gdy w podstawówce kolega ciągnął mnie za warkocze, mogłam mu przywalić. Część dziewczynek, wychowana do grzeczności, nie umiała sobie z tym poradzić. Ciekawe, co by Twoja mama powiedziała teraz na Twoją karierę polityczną. Nie wiem, czyby sobie tego życzyła, bo wiedziała, jakie to trudne i jak obciąża. Nie ostrzegała Cię: „Basiu, trzymaj się z dala od polityki”? Nie. W 1992 roku poprosiłam: „Mamo, chciałabym robić coś ciekawego”. A ona na to: „Powstaje Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, będą miały telefon zaufania, to pomagaj nastolatkom, rozmawiaj z nimi”. I robiłam to przez kilka lat. To nie była polityka, tylko działanie społeczne, ale też dawało poczucie zmieniania świata. Bo chciałaś być podobna do mamy? Nie. Bo chciałam działać. Zabawne, bo uważałam, że jestem bardziej podobna do ojca. I z wyglądu, i z charakteru. Ale teraz wydaje mi się, że jednak wiele ze mnie matki. Ojciec spokojny, zrównoważony, optymistyczny – opoka. I znacznie więcej myśli, niż mówi. A ja ciągle zaangażowana i w biegu. Chciałabyś być prezydentem? Jeżeli już, to prezydentką. Ale ja nie myślę o sobie w kategoriach splendoru. Ja bym chciała działać tak naprawdę. I być premierem? Premierką, zdecydowanie bardziej. Każdy w polityce chce mieć większą władzę i jeżeli mówi, że nie chce, to ściemnia. A jak władza wpływała na Twoją mamę, gdy była ministrem, a potem wicepremierem? Była okropnie zapracowana, ale gdy jej się coś udawało – pełna szczęścia. To czasem nie były duże sprawy. To dzięki niej osoby niewidome mogły wejść z psami do sklepów czy parków. Niby drobiazg, ale ważny. A ja bardzo się cieszę, gdy przy tych problemach politycznych uda mi się zwrócić uwagę na coś istotnego. Szczepienia nauczycieli też by się nie odbyły, gdyby nie nasza wytrwałość. Trzeba czasem tysiąc razy zadać pytanie, żeby coś się udało. A gdy mamie udawało się zrobić coś większego, oczy jej się śmiały. Jak podczas akcji „Niech nas zobaczą”. Pierwszej w Polsce pokazującej, że geje i lesbijki są obok nas, kochają się, są szczęśliwi i tworzą związki. To wtedy była odważna akcja. Nie protestowałaś, gdy mama leciała do Smoleńska? Nie miałaś przeczucia? Nie. Ten wyjazd wydawał się taki, jak wiele innych, a mama była zadowolona, że tam leci (jej rodzina pochodzi z Pińska, dziś na Białorusi). Przyjaźniła się z księdzem Niedzielakiem, który na Powązkach budował Krzyż Katyński. Grali w brydża. Dla mamy miało symboliczne znaczenie, że tam jedzie, w szerokiej politycznie delegacji. Była człowiekiem współpracy. Mimo różnicy poglądów umiała i chciała rozmawiać z innymi ludźmi. Na spotkaniu rodzinnym w poniedziałek pokazywała zaproszenie na lot w sobotę. Potem jeszcze widziałam się z nią w czwartek i pamiętam jej gest pożegnania, gdy machałam jej przez okno, kiedy wyszła ode mnie. A teraz często łapię się na tym, że bym zapytała o to czy tamto, bo ona znałaby odpowiedzi. Szkoda, że nie zdążyła poznać Zosi, która urodziła się 26 maja 2010 roku. Na drugie imię ma Izabela… Mamy trochę rzeczy po mamie – takie smutne pamiątki. Jej płaszcz, dokumenty, które pachną ciągle tym samolotem. A sama chodzę w płaszczu zimowym, który ona nosiła. Noszę też jej bursztyny. I, jak ona, kocham magnolie. Jeździłyśmy oglądać te na placu Trzech Krzyży i w Alejach Ujazdowskich. Na wiosnę to była nasza stała trasa. Gdy je widzę, wzruszam się. Córka mówi: „Mamo, znowu zakwitną magnolie, ale proszę cię, nie płacz, bo potem ja będę płakała”. Czytaj też: Dzisiaj ta miłość jest wspomnieniem, choć oboje mają do siebie sentyment. Barbara Nowacka i Adrian Zandebrg byli przed laty parą Barbara Nowacka z portretem mamy, Izabeli Jarugi-Nowackiej. Sesja „VIVY!”, marzec 2021
Początkowo go zignorowała. Dziś Anita Werner i Michał Kołodziejczyk tworzą jedną z najbardziej zgranych par w mediach
Anita Werner i Michał Kołodziejczyk od kilku dobrych lat tworzą wyjątkowo zgrany duet zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Choć oboje są dziennikarzami, to nie konkurują ze sobą, a raczej współpracują. Wspólnie udało im się również wydać dwie książki: „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka” wydaną w 2020 roku, a także druga pozycja pt. "Nadzieja FC", która ukazała się w ubiegłym roku. Oficjalnie zadebiutowali jako para podczas gali rozdania Telekamer 2019, kiedy dziennikarka znana z „Faktów” odbierała nagrodę za swoją pracę. Łączą ich wspólne pasje: sport, podróże, bieganie, ciekawość świata i ludzi. Przypominamy wyjątkową historię miłości Anity Werner i Michała Kołodziejczyka! [Ostatnia aktualizacja: 28.03.2025 rok]. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻu: 19.10.2024 rok] View Ediplayer on the source website Anita Werner i Michał Kołodziejczyk — wspólne chwile, sportowa pasja Widać, że u swojego boku są szczęśliwi. Anita Werner i Michał Kołodziejczyk nie ukrywają swojego uczucia. W ich mediach społecznościowych co jakiś czas dzielą się z internautami wspólnymi chwilami. Dziennikarze to wielcy entuzjaści sportu, po zimowej przerwie oficjalnie rozpoczęli sezon biegowy, co udokumentowali radosnym wpisem i zdjęciami z pierwszego treningu. „Dwa ociężałe bąbelki” – jak żartobliwie określili siebie – przebiegły ponad 5 kilometrów, zaznaczając, że to dopiero początek ich sportowych wyzwań w tym roku. Ich wspólna pasja do aktywności fizycznej nie tylko motywuje innych, ale także umacnia ich relację, pokazując, jak sport może łączyć ludzi. Ich piękne uczucie trwa do dzisiaj. Zakochani delektują się uczuciem i nie ma mowy o żadnych kryzysach w związku. A my przypominamy historię niezwykłej miłości dziennikarki TVN i dyrektora redakcji Canal+ Sport, Michała Kołodziejczyka. Czytaj też: Anita Werner opowiedziała o tym, jak z partnerem układają swoje wspólne życie. Przyznała, że Michał Kołodziejczyk ma kilka żelaznych zasad Anita Werner i Michał Kołodziejczyk. Wywiad dla magazynu VIVA! Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? Kto zainicjował kontakt i dlaczego Michał Kołodziejczyk twierdzi, że Anita Werner zachowała się skandalicznie? Przypominamy fragment wywiadu pary z Beatą Nowicką, który ukazał się w magazynie VIVA! w listopadzie 2020 roku. Czy to jest przyjaźń? Czy to jest kochanie?” – pytał Marek Grechuta w piosence „Niepewność”. Co było pierwsze – kochanie, przyjaźń, a może wspólna książka? Michał: Zdecydowanie kochanie. Platoniczne. Od momentu, kiedy zobaczyłem Anitę w telewizji. Mężczyźni często mają swój ideał: Angelinę Jolie czy Brigitte Bardot. Moim ideałem kobiety zawsze była Anita Werner. Mogą to poświadczyć wszyscy moi znajomi (śmiech). Anita: Kiedy ja to usłyszałam od Michała, pomyślałam: Serio?! Jaja sobie ze mnie robi. Ale znajomi rzeczywiście potwierdzili. Polecamy: Dla Anity Werner czas się zatrzymał? Zobacz, jak wyglądała dwie dekady temu Kiedy zobaczył swój ideał na żywo? Michał: Poznawaliśmy się dwa razy. Pierwszy raz, kiedy w dzienniku „Rzeczpospolita” pracowałem jako korespondent podczas Euro 2012. Tamtego dnia byłem we Wrocławiu w hotelu Etap, tanim, dwugwiazdkowym, ale miał tę zaletę, że stał właściwie na terenie stadionu. Nazywaliśmy go „dziennikarski”, bo wszyscy się tam kotłowaliśmy. To było przed meczem Polska – Czechy. Anita: Ja miałam wtedy wydanie „Faktów” spod stadionu. Michał: Piotrek Karpiński, też dziennikarz, z którym znałem się bardzo dobrze... Anita: ...a który jest jednocześnie moim kumplem z pracy... Michał: ...powiedział: „Dzisiaj jest Anita Werner, może chciałbyś ją poznać?”. Był wtajemniczony? Michał: Chyba nie. Ja oczywiście bardzo chciałem. No i poznałem Anitę, ale ona mnie nie poznała. To znaczy, przywitała się ze mną w taki sposób... Anita: Nie wiem, czy uda mi się pokazać to w gazecie, ale spróbuję. „Cześć...” (powiedziała pani Anita, patrząc w drugą stronę). Michał: (Śmiech). Tak właśnie „przywitaliśmy się”. Anita: W ogóle tego nie pamiętam. Michał: Kiedy popatrzyłem na swoje zdjęcia z tamtego czasu, podobnie bym to zapamiętał. Poczucie humoru w związku to poważna zaleta. Anita: Najlepsza. Michał: Zachowała się skandalicznie, a ponieważ duma jest cenniejsza niż cokolwiek innego, postanowiłem więcej nie wgapiać się w telewizor maślanymi oczami. Minęło parę lat... Michał: Dużo lat minęło, były urodziny naszego wspólnego kolegi, na których pojawiłem się, wiedząc, że będzie tam Anita. Anita: I ostentacyjnie mnie lekceważyłeś, pamiętając krzywdę, której ode mnie doznałeś. Michał: Po trzech godzinach rozmawiałem na tej imprezie ze wszystkimi, tylko nie z Anitą. Anita: W końcu sama podeszłam i powiedziałam: „Cześć, nazywam się Anita Werner. Jestem twoją fanką”. Wkręcacie mnie oboje. Nie wierzę... Razem: (Śmiech). Nie! Anita: Tak było. Dlatego uznał, że jednak da mi szansę. Michał: Pomyślałem, że tak absurdalnej sytuacji nie byłbym w stanie wymyślić. I puściłem w niepamięć to, co się wydarzyło wcześniej. Anita: Ja naprawdę tak uważałam. Znałam Michała jako dziennikarza sportowego, lubiłam go słuchać, ceniłam jego pióro, styl, interesowały mnie jego opinie. Michał: Przetańczyliśmy i przegadaliśmy całą noc. Zaopiekowałem się nią. Przynosiłem na przykład wodę, bo nie wypadało, żeby sama to robiła. Zobacz też: Anita Werner wraz z ukochanym odwiedzili słoneczną Maltę. Swoją majówkę spędzili bardzo nietypowo Druga randka po roku? Michał: Nie, następnego dnia. Anita: Spotkaliśmy się w takim momencie, kiedy już chyba oboje wiedzieliśmy, czego w życiu nie chcemy, a czego chcemy. Dobry punkt wyjścia dla „kobiety po przejściach i mężczyzny z przeszłością”. To z kolei Agnieszka Osiecka. Kobieta, która znała życie. Anita: Wydaje mi się, że kiedy dobiega się czterdziestki, człowiek nabiera właściwej perspektywy życiowej. Lepiej zna siebie, swoje potrzeby, rozumie, od czego powinien uciekać. To jest też wiek, kiedy nabiera się odwagi, żeby tych zmian dokonać. A czego Pan chciał? Michał: Mówiłem już, że Anita zawsze mi imponowała, zawsze mi się podobała, natomiast nie spodziewałem się, że na tym targowisku próżności znajdę najcieplejszą kobietę na świecie. Może chciałem ciepła, spokoju i tego, że dobrze czułem się w jej towarzystwie, pozostając sobą. Otrzymałem od Anity wsparcie, ale też podziw i szacunek. Już w pierwszym zdaniu, jakie do Pana wypowiedziała. Michał: (Śmiech). To na pewno też zadziałało. Nam się wszystko fajnie robi razem. Jesteśmy do tańca i do różańca. Wspaniale nam się podróżuje, czyta książki, pracuje, biega… Anita rozumiała moje poczucie humoru. Kiedy mówię Monty Pythonem wśród znajomych, Anitka od razu tłumaczy: „On żartował”, bo wszyscy dziwnie na mnie patrzą. Spotkaliście się w dobrym momencie. Anita: Fajny jest ten czas w życiu kobiety, kiedy suma różnych doświadczeń i przeżyć dodaje odwagi. Odwaga dodaje kobiecie skrzydeł w podejmowaniu ważnych decyzji, a decyzje przynoszą spokój i poczucie, że jest w dobrym miejscu. Przez większą część życia byłam samodzielna i samowystarczalna. Wychowana w towarzystwie kolegów, nie gadałam z przyjaciółeczkami o kosmetykach, facetach i ciuchach. Michał: Zabrzmi to komicznie, ale myślę, że faceci bali się Anity, ponieważ jest silną, piękną, samowystarczalną i niezależną kobietą. Rzeczywiście poziom jej samowystarczalności był przesunięty do granic absurdu. Kiedy przyjeżdżaliśmy na stację benzynową moim samochodem, to Anita wysiadała, żeby zatankować. Anita: Odruch bezwarunkowy. Michał: Kiedy już jej wytłumaczyłem, że ja tankuję, to gdy wracałem, były umyte szyby. Anita: W końcu M. opieprzył mnie na maksa… Michał: …ale kulturalnie. Anita: I już więcej tego nie zrobiłam. Michał: Tego typu sytuacji są tysiące. Kiedy prowadziłem samochód, nigdy nie spała, nawet gdy podróżowaliśmy nocą. Pierwszy raz zasnęła po… roku. Wracaliśmy z Chorwacji, o 22 poprosiła, żebym wyłączył klimatyzację, bo zimno, i obudziłem ją w Polsce. Siłowanie się z otwarciem butelki w restauracji było aż żenujące i zawstydzające dla mnie. Anita: Mam zapisane w genach, że lubię mieć wszystko pod kontrolą, ale wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, że ta cecha jest aż tak rozwinięta. Michał nauczył mnie, że mogę pewne rzeczy odpuścić i nie muszę zarządzać światem jako jednoosobowa firma pod nazwą Anita Werner. Stworzył mi takie środowisko naturalne, w którym już nie musiałam być przewodnikiem stada. Ładnie powiedziałam? Michał: Ładnie. Anita: Muszę nauczyć się prosić o pomoc. Obowiązkowo, zwłaszcza M. Anita: (Śmiech). Podziwiam jego pracowitość. M. do wszystkiego doszedł sam, ciężką pracą. Ma pasję, która go ciągnie przez życie zawodowo i uskrzydla. Imponuje mi jego praskość. Z jednej strony ma wielkie, fantastyczne, wrażliwe serce, a z drugiej jest facetem z Pragi, który mówi, co myśli, i potrafi załatwiać trudne sprawy po męsku. Dżentelmen z Pragi. Wrażliwość z pazurem. Intrygujące połączenie, prawda? Od momentu pierwszej rozmowy minęło już sporo czasu, jednak Anita Werner i Michał Kołodziejczyk niezmiennie są w sobie bardzo zakochani. Wiedzą, że razem mogą zdobywać góry, dosłownie i w przenośni. Łączy ich podobne poczucie humoru, dlatego w ich związku nie ma miejsca na nudę. Wolne chwile spędzają, podróżując po świecie. Bogatsi o nowe doświadczenia z przyjemnością wracają do pracy dziennikarskiej. Ich przykład pokazuje, że miłość można znaleźć nawet w najmniej oczywistym momencie i że warto dać komuś drugą szansę. Z okazji dzisiejszych urodzin dziennikarki, życzymy Anicie Werner i Michałowi Kołodziejczykowi wielu cudownych chwil i nieustającej miłości. Zobacz także: Tak Anita Werner świętowała urodziny ukochanego! Padły czułe słowa
Są razem od 38 lat, doczekali się 18 wnuków. Dziś mąż Henryki Krzywonos-Strycharskiej wspiera ukochaną w chorobie
"Dzisiaj dla mnie życie bez Heni to koniec świata"
Są razem od 38 lat. Na dobre i na złe. Od trzech lat małżeństwo przechodzi ciężką próbę – polityczka i działaczka społeczna dowiedziała się na początku ubiegłego roku, że nowotwór zaatakował jej płuca. Jednak oboje wierzą, że tę walkę uda im się wygrać. Krzysztof Strycharski książkę o ikonie „Solidarności”, Henryce Krzywonos-Strycharskiej zatytułował Moja żona tramwajarka. Pisał ją przez dwa lata. Nie chciał, żeby pomagał mu dziennikarz, bo to książka osobista. Pełna wspomnień. „Ja wszystko, co jej dotyczy, pamiętam”, mówi. Ta rozmowa to zapis niezwykłego życia i niezwykłej miłości, która zaczęła się pewnego lipcowego dnia 1987 roku. Z okazji 72. urodzin Henryki Krzywonos-Strycharskiej przypominamy niezwykłą rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z Krzysztofem Strycharskim. Henryka Krzywonos-Strycharska od czasu do czasu dopowiada coś od siebie. Wywiad ukazał się w 2019 roku na łamach magazynu VIVA!. Artykuł aktualizowany 27.03.25 r. Henryka Krzywonos-Strycharska: walka z chorobą, decyzja o odejściu z polityki Pod koniec kwietnia 2022 roku legenda „Solidarności” poinformowała za pośrednictwem mediów społecznościowych, że wykryto u niej nowotwór. Do tego wyznania sprowokowały ją pytania, dotyczące nakryć głowy, które nosi - turbanów. „Ciągle ostatnio słyszę pytania skąd to nakrycie głowy u mnie, czy się stylizuję na sześćdziesiąte lata. Dlatego też odpowiadam , że to nie moda tylko rak. Tak, walczę z tą ciężką chorobą, nie rozczulam się nad sobą , pracuję i nie poddaję się”, zadeklarowała. W marcu 2023 roku w programie „Dzień Dobry TVN” polityczka i działaczka społeczna opowiedziała na słynnej kanapie o kulisach tych zmagań. Okazuje się, że diagnozę usłyszała... przez przypadek. 25 stycznia 2022 roku Henryka Krzywonos-Strycharska przewróciła się i złamała żebro. Ale tomografia wykazała jednak coś jeszcze: guza na płucacha. W rozmowie z Filipem Chajzerem i Małgorzatą Ohme przyznała, że ma już za sobą cykl chemioterapii. „Jestem przekonana, że wszystko będzie dobrze”, podkreśliła. Na początku nieco mniej nadziei miał w sobie jej ukochany. Krzysztof Strycharski zwierzył się, że diagnoza podcięła mu skrzydła. „Nagle wyobraziłem sobie, że przy mnie może nie być Henryki. Jesteśmy 35 lat ze sobą właściwie non stop. Razem pracujemy, mieszkamy, wychowaliśmy 12 dzieci. Mamy 18 wnuków. Dzisiaj dla mnie życie bez Heni to koniec świata. (...) Nagle się dowiaduję, że jest nowotwór płuc i strach. Na szczęście Henię leczy, jak prywatnie to nazywam, „trzech muszkieterów onkologii”: prof. Jacek Jassem, prof. Rafał Dziadziuszko, prof. Witold Rzyman”, ujawnił. Samej zainteresowanej nie opuszcza optymizm. „Jestem wdzięczna wszystkim lekarzom, ludziom, którzy piszą, tym, którzy przechorowali raka. Żyją nadal i jest wszystko ok”, zapewniła. Odkąd publicznie ujawniła, że zmaga się z nowotworem, zaczęła dostawać mnóstwo wiadomości od osób, które usłyszały podobną diagnozę. Niestety, bardzo często brakuje im wiary, że chorobę uda się spacyfikować. Henryka Krzywonos-Strycharska ma jedną misję: wesprzeć ich i pomóc odzyskać nadzieję. „Na początku sama byłam przerażona, nie wiedziałam, co z tym zrobić. (...) A to jest bardzo ważna rzecz, żeby (pacjenci - przyp. red.) się nie martwili. Bo to już połowa sukcesu, połowa leczenia. To, że mamy w głowie, że jest wszystko w porządku. Musimy to porównać do tego, że wychodzimy z domu, uderza w nas samochód i już nas nie ma. Tutaj mamy możliwość walki o siebie”, przekonywała na kanapie „Dzień Dobry TVN”. Przed dwoma laty pani Henryka pochwaliła się swoją piękną blond fryzurą, a przede wszystkim energią, z jaką działa na co dzień w swojej pracy. Teraz posłanka ogłosiła, że z szacunku do swoich wyborców oraz pełnionej służby publicznej postanawia zakończyć karierę polityczną. Chce, aby po jej odejściu pozostała pozytywna opinia na jej temat. "Ludzie mnie wybrali, uważam, że jestem wobec tego dla nich i staram się to robić, tym bardziej że chcę po sobie zostawić bardzo dobrą opinię, bo odchodzę. To jest ostatni już dzwonek" – mówiła w studiu „Halo, tu Polsat” polityczka. Henryka Krzywonos-Strycharska planuje teraz skupić się na sobie, zdrowiu i walce z chorobą. "Uważam, że czas jest na to, by odpocząć, by spotkać się z lekarzem i tak dalej" – dodała. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/03/EN016426000656-2dfaf5b.jpg" width="2000" height="1333" alt="Fot. Adam Burakowski/East News, Warszawa, 23.01.2025. 27. posiedzenie Sejmu X kadencji. Komisja Regulaminowa, Spraw Poselskich i Immunitetowych. Rozpatrzenie wniosku oskarzyciela prywatnego o wyrazenie zgody przez Sejm na pociagni?cie do odpowiedzialnosci karnej posla Paw?a Kukiza.N/z: poslanka KO Henryka Krzywonos-Strycharska" title="27. posiedzenie Sejmu X kadencji" /> Henryka Krzywonos: plotkowano, że ma problem z alkoholem W 2019 r. w Gazecie Wyborczej pojawił się wywiad z małżeństwem Strychalskich, w którym Henryka Krzywonos opowiedziała, co najbardziej zaimponowało jej w przyszłym mężu. W końcu byli z zupełnie dwóch różnych światów: jej ukochany był wcześniej policjantem należącym do ZOMO, ona zaś - nieposkromioną opozycjonistką. "Zafascynowały mnie w Krzyśku trzy rzeczy: kultura, to, że mogłam z nim rozmawiać i że nie pije. To ostatnie było najważniejsze. Wcześniej nie widziałam faceta, który w ogóle by nie pił. Kiedy byłam dzieckiem, miałam bardzo dużo wódki w swoim domu. Dziś to dla mnie wielka satysfakcja, kiedy jesteśmy razem na jakiejś imprezie, ktoś do mnie podchodzi i mówi: „twój mąż musiał popić, bo tak się świetnie bawi". A Krzysztof na weselach tańczy z wszystkimi – naszymi dziećmi, ciotkami, babcią bez nogi. Z każdym potrafi się dobrze bawić. To jest w nim wspaniałe" wyznała wówczas. Niestety nawet z takim podejściem do sprawy alkoholu, posłanka nieraz słyszała plotki na swój temat o tym, że jest alkoholiczką. W 2010 r. pojawiła się informacja o tym, że działaczka polityczna jest od wielu lat uzależniona i nie panuje nad nałogiem. Oczywiście nie było w tych doniesieniach ani grama prawdy. "Jak ma się dwanaścioro dzieci, to wiadomo, że człowiek się martwi, co one na nasz temat myślą. Kiedy zaczęła się ta nagonka, powiedziałam córce: „jestem przerażona”. Odpowiedziała: „przecież mamę znamy. Przeżyliśmy tyle lat, gdyby mama była taka, jak oni mówią, upijała się, przecież byśmy to widzieli” wspomniała. A my przypominamy historię miłości polityczki i działaczki społecznej z jej ukochanym, z którym są razem od 38 lat... Czytaj także: Danuta Stenka przez lata nie znała języka swojej rodziny. W tajemnicy nauczyła się go od babci Wstydziła się swojego pochodzenia. Teraz czerpie z Henryka Krzywonos-Strycharska, Warszawa, przed studiem „Dzień Dobry TVN”, 19.06.2022 rok Henryka Krzywonos-Strycharska, Krzysztof Strycharski, Warszawa, przed studiem „Dzień Dobry TVN”, 19.06.2022 rok Wywiad z Krzysztofem Strycharskim dla magazynu VIVA! Rozmawiamy w nowym mieszkaniu w Gdańsku, dokąd się przeprowadzili po sprzedaży domu w Żukowie. „Dzieci dorosły, usamodzielniły się, więc po co nam taki duży dom?”. Salonik połączony jest tu z kuchnią. Krzysztof i ja siedzimy w pokoju przy stole, a Henryka przyrządza obiad. Słyszy naszą rozmowę i od czasu do czasu coś dopowiada. Jest nostalgicznie i wesoło jednocześnie. A ja czuję się jak w rodzinie. Bo tacy właśnie są oboje – bardzo rodzinni, otaczają każdego opieką. Kiedy pierwszy raz zobaczyłeś Henię? Pamiętasz? Oczywiście, że pamiętam. To było 14 lipca 1987 roku pomiędzy dziewiątą a dziesiątą rano. Podobno miała na sobie granatową sukienkę? Tak, w kolorowe kwiatki. Bardzo ładnie wyglądała. (Henryka z kuchni: „A wiesz, że do dziś mam tę sukienkę? Gdybym się jej pozbyła, to poczułabym się tak, jakbym wyrzuciła kawałek naszego życia”). Ja miałem wtedy sklep warzywny, który prowadziłem z siostrą, a głównie dbałem o jego zaopatrzenie. Podeszła do mnie kobitka, mówiąc, że ma meble do przywiezienia na ulicę Gdańską. To było niedaleko. Po trzech miesiącach wzięliśmy ślub. Każdej pani przewiózłbyś te meble? Nie, bo byłem zmęczony i nie miałem ochoty ich przewozić. Ale Henryka naciskała, siostra też. Nie będę walczył z dwiema babkami. Jak ona wtedy wyglądała? Bo wiemy tylko, jak była ubrana. Podobnie jak dzisiaj. Moja Henia się nie starzeje. Miała inne włosy, trochę dłuższe, i trochę gładszą twarz, ale się prawie wcale nie zmieniła. A co do sukienki, kiedy Henia powiedziała, że znalazła ją w szafie, nie pamiętałem dokładnie, jak wyglądała. Ale gdy ją zobaczyłem, przypomniałem sobie. Wróciły wspomnienia. Henia dba o mój ubiór i o własny. Tak było od początku i do dzisiaj tak jest. A tę bluzę, którą masz na sobie, też Henia Ci kupiła? Tak, akurat byliśmy w Bułgarii i ta bluza jej się spodobała. Zawsze chciała, abym dobrze wyglądał. Kim się stałeś przy Heni? („Raczej zapytaj, kim ja się stałam”, dopowiada Henia z kuchni). To nieprawda, ty zawsze byłaś taka jak dzisiaj. Zawsze byłaś empatyczna. Trochę krzykliwa, bo masz taki charakter. Nie jest tak, że jak Henia na kogoś wrzeszczy, to się złości. Ona po prostu ma taki głos. Często w sklepach sprzedawczynie mówią: „Niech pani na mnie nie krzyczy”. A Henia: „Przecież ja na panią nie krzyczę, po prostu mówię, o co mi chodzi”. Nasze dzieci się do tego przyzwyczaiły. Zresztą jej krzyki się przydały, bo jak wołała dzieci na kolację, nie mogły odpowiedzieć, że nie słyszały. A poza tym Henia jest niezależna. Zawsze mówi to, co myśli. I za to dostaje często po grzbiecie. I za to właśnie ją kochasz? Odpowiem inaczej. Powiem, dlaczego napisałem tę książkę. Właśnie dlatego, że kocham swoją żonę i dlatego, że po 2010 roku, po jej wystąpieniu na 30-lecie „Solidarności”, zaczęto wieszać na niej psy. Tylko dlatego, że powiedziała to, co myśli. I że nie pozwoli, żeby wygadywano wstrętne rzeczy o Bronisławie Geremku i Tadeuszu Mazowieckim, który zresztą wtedy siedział obok niej. Nikt jej nie poparł. A potem zaczęto ją oskarżać o picie, złodziejstwo. Moją żonę, która nie znosi alkoholików. I jest najuczciwsza na świecie. Napisałem więc tę książkę, żeby ktoś, kto chce poznać jakąś część Henryki Krzywonos, przeczytał sobie i zmienił zdanie. Bo wielu ludzi jest hipokrytami. A kiedy wielkie historyczne postacie, Andrzej Gwiazda czy Anna Walentynowicz, wylali na moją Henię masę hejtu, mimo wszystko umiem przyznać, że się bardzo dla Polski zasłużyli. Zobacz też: Ich miłość była bezgraniczna. Hannę Mikuć i Piotra Sobocińskiego rozdzieliła wstrząsająca tragedia Przypominasz też Alinę Pieńkowską, żonę Bogdana Borusewicza, która uległa zapomnieniu? Nie odnoszę wrażenia, żeby uległa zapomnieniu. To samo jest z Anią Walentynowicz, którą chciano usunąć w cień historii, a ja mam mnóstwo dokumentów, w których Anna jest na piedestale. Młodzi ludzie muszą wiedzieć, kto zaczynał te polskie przemiany. Cieszę się, że w mojej książce zmieściło się zdjęcie, na którym Lech Kaczyński w 2006 roku odznacza Henrykę Krzywonos. Warto było to przypomnieć. Jest też zdjęcie, jak siedzimy razem z Andrzejem Gwiazdą, też odznaczonym, i jego żoną Joanną w najlepszej komitywie. To co? Ze złodziejką tak się bratali? A wracając do Aliny, zawsze była dla wszystkich, tylko nie dla siebie, jak Henia. Gdy zaczęła kaszleć, Henia poprosiła naszą przyjaciółkę lekarkę, żeby ją zbadała. Już miała przerzuty. To jeden z najporządniejszych ludzi, jakich znałem. Szkoda, że nie ma pomnika. (Henia z kuchni: „Bo po 89 roku stawialiśmy od groma pomników, a potem je rozbieraliśmy. Po cholerę było więc je stawiać?”). Krzysiu, duży fragment książki dotyczy księdza Jankowskiego. Twoja żona miała wobec niego dług wdzięczności? (Henia z kuchni: „Jaki dług, jakiej wdzięczności? On każdemu pomagał. Ja byłam jedną z osób, które zostały wygnane z Gdańska i miałam zakaz podejmowania pracy. Wyjechałam wtedy na Mazury, a ksiądz Jankowski pomógł mi jednorazowo, bo kupił mi piecyk do ogrzewania zimnego pokoju. Więcej nic mi nie dał”). Jak to, a mandarynki? (Henia z kuchni: „Mandarynki to były dla dzieci, przysłał nam je, gdy prowadziliśmy rodzinny dom dziecka. Poszłam do niego i mówię: »Dziękuję ci za tę skrzyneczkę mandarynek«. A on na to, że cała masa jest ich w piwnicy, bo przywieźli mu cały kontener. Ksiądz Jankowski miał dwa oblicza. Ja znałam to jedno. A drugie? Trudno mi powiedzieć. To trzeba wyjaśnić. Tak jak mówią o Lechu Wałęsie, że „Bolek”, a dla mnie to był wzór człowieka. Znam go od 80 roku i dokładnie wiem, co robił, a czego nie”). Rozumiem, Krzysiu, dlaczego Cię tak zabolało, gdy Gwiazda powiedział, że Henryka Krzywonos to „łamistrajk”. No właśnie, ale czy to znaczy, że mam mu wierzyć, bo jest legendą? Dzisiaj na przykład Tadeusz Fiszbach mówi, że to on zatrzymał tramwaj, a nie Krzywonos. Jako sekretarz partii w Gdańsku w telewizji powiedział, że to on kazał wyłączyć prąd i dlatego tramwaje nie jechały. A ja słyszałem, że jakiś elektryk to wyłączył. Teraz Fiszbach twierdzi, że on stał za tym, i składa kwiaty pod pomnikiem z prezydentem Dudą i premierem Morawieckim. Czytaj także: Jest ulubieńcem widzów, mało kto wie, co go łączy z Kołaczkowską. Ta relacja jest wyjątkowa Pamiętasz pierwszą rozmowę z Henią? Ja wszystko, co jej dotyczy, pamiętam. Gdy już wnieśliśmy te meble do jej skromnego mieszkania, usiedliśmy i Henia pyta, czy może wypiję jakieś piwo. A ja mówię, że nie, bo jestem samochodem. A potem mówię, że nie piję alkoholu. Gdy byliśmy już małżeństwem, dowiedziałem się, że Heni bardzo to zaimponowało, bo ona miała ciężkie dzieciństwo. Wychowała się w patologicznej rodzinie i bardzo cierpiała z powodu alkoholizmu rodziców. W mojej rodzinie tego nie było, bo gdy miałem trzy lata, matka odeszła od ojca alkoholika. Nie było tak, że przychodził do domu nachlany facet i zabierał się za rękoczyny albo żebyśmy chodzili głodni. A u Heni to się zdarzało. Dokładnie to opisuję, jak jej brat na Wigilię suchy chleb namoczył w wodzie i to jedli. Wracając do Waszych początków… Następnego dnia Henryka miała imieniny, na które mnie zaprosiła. Była jeszcze moja siostra i jeszcze ktoś przyszedł. A potem zostaliśmy tylko we dwoje i rozmawialiśmy na różne tematy prawie do rana. Henia opowiadała mi o swoim życiu, a ja jej o swoim i zaczęło coś iskrzyć. To nie było tak, że uwodziliśmy się wzajemnie, od samego początku czuliśmy porozumienie dusz. A ja poczułem, że to osoba, z którą chcę spędzić resztę życia. Do Heni od razu coś Cię przyciągnęło? Tak. Bo gdy mówi, patrzy prosto w oczy. A jak Heni coś opowiadasz, to ona tego słucha i pamięta. Gdy spotkasz się z nią za 10 lat, będzie pamiętać każdy szczegół waszej rozmowy. Heni nie sposób było zapomnieć, bo z niej bije szczerość. Nie myślałeś, że jest o 12 lat starsza? Nie, to ona o tym myślała. Ludzie przejmują się tym, co inni powiedzą, a ja miałem to w głębokim poważaniu. Jeżeli pokochałem kobietę o 12 lat ode mnie starszą, to dla mnie nie było to problemem. Ona obawiała się, że później znajdę sobie młodszą. Musiałem ją przekonywać, że tak nie będzie. Że może jestem młody, co jednak nie znaczy, że głupi. Mnie życie też wcześnie doświadczyło. Piszesz, że miałeś jakieś „miłości”, ale rozstawałeś się po krótkim czasie. Tak i dlatego Henia mówiła: „Mną się też zaraz znudzisz”. Ale z Henią nie można się nudzić, ona zawsze idzie pod wiatr. I zawsze ma coś do roboty. Rodzinny dom dziecka to była inicjatywa Heni. Jest dom, jest 12 dzieci, potem 11, bo Janek poszedł do wojska, no i była kupa roboty. Sprawozdania, zebrania, a Henia mówi: „Idą święta, są wielodzietne rodziny, które nie mają żadnej pomocy, więc trzeba im taką pomoc zorganizować. Mam pomysł, żeby rozdawać paczki tym dzieciom. Pójdę do sklepów i poproszę, żeby je przygotowali”. A później siedzi i myśli: To nie mogą być same słodycze czy prezenty, przecież ta rodzina nie ma pieniędzy, nie ma z czego świąt wyprawić. To zrobimy takie „szlachetne paczki” i tam włożymy wszystko do wyprawienia świąt. Rybę, pierogi i różne cuda. I woziliśmy te paczki, bo Henia tak sobie wymyśliła. Nie buntowałeś się? A skąd! To było fajne. Poza tym uczyło też nasze dzieci empatii. (Henia z kuchni: „Nasze dzieci były Mikołajami i te paczki wręczały”). Czy na tym właśnie polega porozumienie dusz? Że pada pomysł i wspólnie go realizujecie? Porozumienie dusz jest tak niewytłumaczalne, jak sama dusza. A myśmy swoje już przeżyli. Ja musiałem zarabiać na siebie od dziecka, nikt mi nie dawał na kino czy ciastko. Gdy miałem 14 lat, oddano mnie do internatu w Bielsku-Białej, gdzie byłem prześladowany jako Kaszub. Dobrze, że się stamtąd jakoś wydostałem. Później byłem w wojsku. Inni chcieli samobójstwa popełniać, a dla mnie to była zabawa. A potem byłeś w milicji, odbywając służbę wojskową w ZOMO. A Twoja żona, bojowniczka o demokrację i wolność, od razu Ciebie – zomowca – zaakceptowała? Andrzej Gwiazda też od razu mnie zaakceptował. Gdybym kiedyś nie powiedział, że byłem w milicji, prawdopodobnie nikt by o tym nie wiedział. I nikt by nie pisał, że Henryka Krzywonos wyszła za zomowca, który torturował robotników. Takie maile Henia w Sejmie do dziś dostaje. Bo dzisiaj ludzie nie mają pojęcia, że obowiązkową zasadniczą służbę wojskową odbywało się w różnych miejscach. Ja to wszystko ładnie opisałem. Ktoś mi powiedział, że mogę pójść na dwa lata do milicji, że dostanę umowę i pracę z normalną pensją i urlopem. Pomyślałem: Odbębnię swoje i dobra. Wtedy byłem młody i niedoświadczony. Tak naprawdę politycznie dojrzałem w 1984 roku, gdy zamordowano księdza Popiełuszkę. My z Henią mamy takie same poglądy. Podziwiam ją za jej niezależność i że nie da sobie w kaszę dmuchać. Że jest partnerem w życiu, a nie breloczkiem na szyi. CZYTAJ TEŻ: Bawi do łez, lecz prywatnie przechodziła przez piekło. Mało kto wie, z czym zmagała się Joanna Kołaczkowska Henryka Krzywonos-Strycharska i Lech Wałęsa Poczułeś się przy niej bezpiecznie? Tak, obydwoje przy sobie czuliśmy się bezpiecznie. Potrafiliśmy razem wychodzić z kryzysów. Już po ślubie mieliśmy kiosk „Ruchu” w Gdańsku. Oszukano nas i musieliśmy zapłacić dużą sumę za towar, a nie mieliśmy tych pieniędzy. Może inna żona by zrobiła mężowi awanturę… Ale nie Henia. Bóg jednak nad nami czuwał. Ten dług do spłacenia w wysokości 400 tysięcy złotych w okresie hiperinflacji miał po denominacji wartość 100 dolarów, a ja dostałem spadek po babci z Kanady. Wymieniliśmy te 100 dolarów na złotówki i oddaliśmy. No, nie było Wam łatwo. Nie mieliście na podręczniki dla dzieci, a Ty wygrałeś wtedy pięć tysięcy w totolotka. W życiu nie ma łatwo. My też się kłócimy, jak każde małżeństwo. Nawet poobrażamy się na siebie. Ale później się przytulamy, mówimy: „Przepraszam”. Ja w Heni widziałem cały świat i tak jest do tej pory. Henia też by z innym mężczyzną nie wytrzymała. W Tobie znalazła wszystko: lojalność i bezpieczeństwo. To prawda. Jak się chce być kochanym, trzeba kochać. A kochać to znaczy wierzyć. Wiem, że inni ludzie się zdradzają. Ja taki nie jestem, ani Henia. Jesteśmy dla siebie jedyni. Nie żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Ktoś mnie kiedyś zapytał, jak można kochać nie swoje dzieci. Odpowiedziałem, że takie dziecko trzeba uznać za swoje i wtedy będziesz je bardzo kochał. A ja o wszystkich naszych dzieciach myślę, że są moje. I wszystkie mają moje nazwisko, oprócz Janka, bo on był za dorosły, aby mu zmieniać personalia. Gdy się spotkaliście, nie miałeś pojęcia, że stworzycie tak wielką rodzinę? Nie było takiego planu, że najpierw sprzedamy warzywniak, potem kiosk i przysposobimy dzieci. I że ja pójdę śmieci wywozić. A przez siedem lat je wywoziłem. Do tej pory śni mi się ta ciężka praca. ZOBACZ: Grażyna Szapołowska gorzko podsumowała drugiego męża: „Bardzo szybko zrezygnował z nas” Rodzina Strycharskich Żadna praca nie hańbi. Masz to w charakterze. Oczywiście. I za to też Henię szanuję. Że ona żadnym człowiekiem nie pogardzi, pomimo że daleko zaszła. Ale ona mówi, że posłem się bywa, a człowiekiem trzeba być zawsze. A z dziećmi to było tak, że chociaż na początku tego nie planowaliśmy, życie samo nam podpowiedziało, co powinniśmy zrobić. Henia własnych mieć nie mogła. Ale te dzieci jakby same do nas trafiły. Dokładnie to w książce opisuję. Wiele razy los Wami kierował. Nawet gdy Henia zatrzymała tramwaj, a Ty chciałeś do niego wsiąść, aby coś przewieźć. Nie miałem pojęcia, kto tramwaj zatrzymał, i dlatego dostało się ode mnie całej rzeszy motorniczych. Jak już się poznaliśmy, opowiedziałem jej, że to było absolutnym przypadkiem. Ale widać, że opatrzność już kierowała nas ku sobie. Jak to się stało, że zabrałeś się za pisanie? Od dawna myślałem, aby napisać książkę. Wydawało mi się, że to proste: siadam, piszę i jest super. Tymczasem już w trakcie pisania miałem problem z datami. Musiałem grzebać w dokumentach, w internecie, a potem praca redakcyjna, nie mówiąc już o zdjęciach. (Henia z kuchni: „Jestem dumna z Krzyśka, bo nikt mu nie pomagał. A ja się nie wtrącałam. Poznałam treść tej książki dopiero po jej napisaniu”). Czy Twoja żona nie prosiła Cię, byś coś zataił? Nie, czasami tylko pytałem, czy o tym mam pisać, czy nie. To nie jest taka książka, która miałaby kogoś skrzywdzić. Opisuję tylko fakty. To czytelnik ma oceniać, czy taka Henia, jak ją przedstawiam, spodoba mu się, czy nie. Dlatego zaznaczyłem, że to nie jest biografia Henryki Krzywonos, tylko opowieść o niej. Dziś mogę powiedzieć, że nasz ślub to była najmądrzejsza chwila w moim życiu. A teraz, gdy Henia tak często wyjeżdża do Sejmu, zostaję sam, kładę się do łóżka i mam trudności z zasypianiem. Wtedy myślę: Nie wyobrażałem sobie, że się budzę, a Heni nie ma przy mnie. Albo że ona się budzi i mnie przy niej nie ma. Wiem, że małżeństwo składa się też z nieobecności i czekania. Zresztą kiedy mogę, wyjeżdżam z nią. Robię wtedy za kierowcę. Boję się o nią, a ona o mnie. Często w nocy, gdy nie słyszę jej oddechu, dotykam jej i sprawdzam, czy wszystko w porządku. Ona robi to samo. Uratowała mi życie, kiedy w hotelu, gdzie miała spotkanie, w drugim pokoju straciłem przytomność. Okazało się, że mam bardzo wysoką kreatyninę. (Henia z kuchni: „Nefrolog kazała mu wtedy pić świeży sok z cytryn – od jednej do siedmiu przez cały tydzień. Teraz nerki masz w porządku”). Wiem, że Henia ma wyższy cel. Za to kiedy wraca z Warszawy, witamy się, jakby tych 32 lat razem nie było. Jakbyśmy się poznali wczoraj. I każdemu tego życzę. Czytaj także: Doczekali się trójki dzieci, ich miłość nie zna granic. Od niedawna pracują razem w sejmie
Grzegorz Skawiński zmagał się z wieloma demonami, dziś jest silniejszy: „Nikomu nie życzę podobnych stanów”
Ikona polskiej muzyki. Tworzy pop, rock i...maluje. Grzegorz Skawiński to człowiek wielu talentów. Na scenie jest wulkanem energii, zaś jego przeboje nucą kolejne pokolenia. Prywatnie ceni sobie ciszę i spokój. Silna osobowość. Intrygujący człowiek. Zmagał się z wieloma demonami, ale w końcu odnalazł swoją drogę. [Ostatnia aktualizacja: 23.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:02.03.2025 r.] Magazyn VIVA! Grzegorz Skawiński wywiad Przed kilku laty mówił, że ma wewnętrzny imperatyw tworzenia. Muzyki, malarstwa. I że gdyby nie robił nic przez rok, skończyłoby się to dla niego nawrotem depresji. Z tego, co podczas pandemii okazało się jego wybawieniem, Grzegorz Skawiński spowiadał się Krystynie Pytlakowskiej dwa lata temu. To wywiad do bólu szczery! Kiedy rozmawialiśmy pięć lat temu, mówiłeś, że bez pracy nie możesz żyć, że jest ona dla Ciebie wszystkim. Ale wiele się zmieniło, mamy pandemię. Zastanawiam się więc, jak teraz żyjesz. Jak większość muzyków. Jesteśmy w zasadzie bezrobotni. Zwłaszcza jeśli chodzi o koncerty. Ale w studiu robimy różne rzeczy zawodowe, udało nam się na przykład dokończyć płytę, pierwszą od sześciu lat. Jaki ma tytuł? Jeszcze nie wiemy, nie znamy jeszcze konkretnej daty, kiedy ten album się ukaże. Jedno, co mogę powiedzieć, to jest to zupełnie nowa muzyka. Nie chcemy tej płyty wydawać w momencie, kiedy wszyscy są zainteresowani czymś innym, na przykład nawrotem pandemii czy protestami ulicznymi. Chcielibyśmy, żeby ukazała się wtedy, kiedy wzbudzi jakieś zainteresowanie. I to ona będzie wydarzeniem, a nie tylko tłem… Ale sytuacja w kraju jest dynamiczna i pewnie niełatwo będzie się wstrzelić. Czytaj także: Ciemne okulary, ogolona głowa i czarna broda to jego znak rozpoznawczy. Grzegorz Skawiński pokazał się bez okularów Ale Ty jesteś z dala od polityki. Zawsze to podkreślałeś. Tak, chociaż mam swoje zdecydowane zdanie. Staram się jednak unikać tego politycznego bagienka. Pięć lat temu powiedziałeś, że jeżeli nic nie będziesz robił i gdybyś musiał mieć rok przerwy, skończyłoby się to u Ciebie depresją. Dlatego zawsze musisz działać na niwie artystycznej. To prawda, chociaż niekoniecznie musi to być muzyka. Sposobem na stargane nerwy jest też malowanie – to moja druga pasja. Ale w czasie pandemii czasami wysuwa się na pierwsze miejsce. To jest Twoja obrona przed depresją? Na pewno. Miałem do czynienia z depresją i nikomu nie życzę podobnych stanów. Niektórzy nawet przegrywają w walce z tą chorobą. I popełniają samobójstwa. To masz na myśli? To również. Podkreślam, że to naprawdę ciężka choroba, ale niedoceniana i niezrozumiana w społeczeństwie. Wiele osób ją bagatelizuje. Mówią: „Mam depresję”, a tak naprawdę to są wkurzeni na rzeczywistość i nie mają ochoty na radosne zabawy. A za chwilę zły nastrój im mija. Tymczasem prawdziwa depresja paraliżuje całkowicie. To jest tak, że nic człowieka nie interesuje, że nie jest w stanie niczego z siebie dać innym. Ale nie chcę się spowiadać na ten temat. Każdy wywiad jest swego rodzaju spowiedzią. Tak, z pewnością… Ale powody, okoliczności zdecydowanie zachowam dla siebie. Mówi się, że artysta powinien mieć depresję, bo wtedy tworzy z prawdziwymi emocjami i cierpieniem. A ja myślę, że prawdziwi artyści zawsze tworzą z prawdziwymi emocjami. Nawet jeśli niesie ich fala sukcesu. Ja niekoniecznie muszę popadać w depresję, żeby napisać czy namalować coś dobrego. Smutne piosenki powstają paradoksalnie wtedy, kiedy wcale nie jestem przygnębiony. A nawet kiedy sukces daje mi power i rozjaśnia aurę wokół mnie. Odskocznią od depresji była też dla Ciebie budowa domu. Czy już ją zakończyłeś? Szczęśliwie tak. Mieszkam w nim i nawet przestałem go traktować jako nowe miejsce. Jestem tu urządzony, osadzony, dobrze się w nim czuję i mam poczucie bezpieczeństwa. No i mieszkam w tym mieście, które zawsze było mi bliskie. Tyle tylko, że covid też Trójmiasta nie oszczędza, a to sprawia, że ludzie żyją w strachu i smutku. To pandemia spowodowała, że poczułem się gorzej. Ale dotyka ona wszystkich, choć to żadne pocieszenie. Kiedy jednak myślę, co się dzieje, dochodzę do wniosku, że epidemia jest czymś w rodzaju kary za lata nadmiernego konsumpcjonizmu, jaki dotyczy ludzkości. Ludziom od dobrobytu poprzewracało się w głowach i musiało wreszcie zdarzyć się coś, co przywróci podstawowy porządek rzeczy. Zdałem sobie sprawę, że my, ludzie, jesteśmy tylko częścią różnych zjawisk dziejących się na Ziemi. Jesteśmy tylko cząstką jakiejś układanki, a nie władcami tej planety, jak nam się czasami wydaje. Straciłeś kogoś bliskiego przez pandemię? Kilku znajomych i przyjaciół, to trudne do pojęcia, jak niewidzialny wróg zabija. Na szczęście moja o 14 lat starsza siostra i o siedem lat starszy brat nie zachorowali. Jestem z nimi bardzo emocjonalnie związany. Często się kontaktujemy, rozmawiając przez telefon, bo mieszkają daleko ode mnie. Bardzo byłeś związany też ze swoją mamą. I ciągle jest to dla mnie ważna osoba. Bardzo chciałbym się teraz z nią spotkać. I powiedzieć: „No widzisz, poradziłem sobie, a ty się tak o mnie bałaś”. Pamiętam, że obawiała się, czy będziesz mógł zarobić na swoje utrzymanie. Teraz przeżywałaby pewnie na nowo ten lęk o Ciebie. Bo teraz wszystko się zmieniło i nie wiem, jak to dalej będzie. Na szczęście mam tantiemy autorskie i kompozytorskie – w tej chwili z tego żyję. Zdaję sobie jednak sprawę, że większość ludzi z branży nie zarabia nic, na przykład w ZAiKS-ie, i jest im naprawdę bardzo ciężko. Ja też lekko nie mam, ale postanowiłem nie narzekać, bo to byłoby niesprawiedliwe. I nadal nie pijesz i trzymasz się z daleka od dragów? Czasami napiję się dla przyjemności, ale ostatnio siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem sobie totalny detoks. A teraz pozwalam sobie na szklaneczkę whisky raz w tygodniu. Okazuje się, że alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić. Kiedyś nie wyobrażałem sobie, że można się dobrze bawić bez alkoholu, bez whisky, bez wina czy czegokolwiek. Czy bez jointa. Nie, akurat jeśli chodzi o palenie, nigdy nie paliłem papierosów, marihuany też nie. Próbowałem, ale nie wszedłem w to, bo nie umiem się zaciągać. Mam to już za sobą, przetestowałem, wiem, o co chodzi, nie potrzebuję, nie uzależniłem się. Nie? A co to było, koka, hera… Różnych rzeczy próbowałem w życiu. Wydaje mi się, że wszystko jest dla ludzi, tylko niektórzy gdzieś w to grzęzną. Ja mam taką naturę, która się nie uzależnia, jestem w stanie powiedzieć z dnia na dzień: „Nie i koniec”. Zobacz: Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński byli skłóceni. Konflikt zażegnali w bardzo symboliczny sposób W ogóle nie potrafię sobie wyobrazić Twojego życia w tym dużym domu. Nie czujesz się w nim samotny? Nie, bo to bliźniak, za ścianą mam więc bliskich. Kiedy tylko zechcę, możemy się spotkać i porozmawiać. Poza tym lubię być sam, mieć własny rytm życia i spraw. A przybyło Ci chrześniaków, na których wyładowujesz swój instynkt ojcowski? Niczego nie wyładowuję, wyładować to można na przykład węgiel… ha, ha, ha! Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej. Fajnie, gdy dziecko dorasta i staje się kumplem? Bardzo fajnie. Można wyjaśnić wiele spraw niemal w dorosły sposób i już cię rozumie. Żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze. A co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu? Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji. I Waldku Tkaczyku? Od początku łączyła nas wspólna pasja do muzyki. Założyliśmy razem pierwszy zespół rockowy, Kameleon. Przyjaciel od ilu lat? Od pięćdziesięciu? Coś koło tego. Poznaliśmy się w ogólniaku, no i gramy do dzisiaj. To jest niesamowite, bo drogi ludzi się rozchodzą, ich życia się rozchodzą. A Wy trwacie razem. Właśnie, a nam jakoś się udało, to jest nieprawdopodobne, mimo że jesteśmy przecież zupełnie innymi ludźmi, każdy z nas ma swoje sprawy. Macie inne życia. On ma inne życie, trójkę dzieci, rodzinę, wszystko inaczej. Ale łączy nas chyba jednak przyjaźń mimo wszystko, a przede wszystkim zespół, sztuka, muzyka, wspólne granie. Poza tym staramy się o higienę psychiczną i poza pracą raczej odpoczywamy od siebie… Nigdy się nie pokłóciliście? O, kłócimy się często, ale chyba nigdy nie pokłóciliśmy się tak na dobre. Choć „kłócimy” to złe słowo, są to raczej spory, kłótnia to już coś poważniejszego. Z Agnieszką Chylińską, z którą grałeś w O.N.A., masz już normalne relacje? Niezbyt często się kontaktujemy. Ona robi swoje, a ja swoje. Ale wszystko między nami się wyprostowało. Nie wchodzimy sobie w drogę, każde idzie własną. I myślę, że to jest dobre rozwiązanie. Uważam zresztą, że nie warto w życiu się z kimś kłócić, bo szkoda na to czasu. Staram się nie poświęcać dni na złe myśli. Chociaż oczywiście czasem miewam takie. I co wtedy? Wtedy uciekam. Ale nie do lasu, bo las mam tuż przy domu. Uciekam w malowanie i uciekam w muzykę. Teraz od nowa malowanie stało się dla mnie głównym zajęciem. W listopadzie miał się odbyć nawet mój wernisaż, ale z wiadomych względów nie mogło dojść do niego. Mam jednak w planach pokazanie wystawy w Poznaniu, Warszawie i Trójmieście. I bardzo wszystkich zapraszam. Powiem tylko tyle, że malowanie dało mi niesamowitą siłę i jest świetną terapią. Dzięki malarstwu uciekasz w świat równoległy? To bardzo ciekawy świat, na pograniczu surrealizmu. To interesujące, co ludzie sobie pomyślą, gdy zobaczą moje obrazy. Pokazałem niektóre profesjonalistom i usłyszałem zaskakujące opinie i różne skojarzenia. A bardzo ciekawe jest to, że malowałem coś innego, niż oni zobaczyli. Ale każda interpretacja jest przecież dopuszczalna. Ponieważ moje malarstwo to pomieszanie surrealizmu z abstrakcją i czasami zdaję się na przypadek. Gdy zaczynam jakiś obraz, mam wobec niego plan, wizję, ale ona często się zmienia w trakcie malowania. Malowanie obrazów to jak pisanie wiersza. Nie do końca się nad tym panuje. Oczywiście, że nie. A czasami pojawiają się elementy, które zaskakują nawet autora. Do pewnego stopnia obraz jest więc dziełem przypadku. Podstawą jest tło, a na nim wyrastają różne inne rzeczy. Pojawiają się jakieś twarze, zwierzęta, planety, przeradzając się w oniryczną wizję tej wyimaginowanej rzeczywistości. I nigdy nie będziesz samotny, bo Twoja wyobraźnia Ci na to nie pozwoli. No właśnie. A ja malowałem od zawsze i wcale nie byłem pewny, że zostanę muzykiem. Kiedyś całkiem poważnie myślałem o studiach na akademii sztuk pięknych. Ale jednak muzyka zwyciężyła i nadal jest moją królową. Twoja mama nie chciała, żebyś został muzykiem. Bała się tego zawodu. A jednak nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są takie emocje, które muszę namalować. I fantastyczne jest to, że się w tym odnalazłem. Teraz maluję właściwie codziennie. A czasem niemal na prawie gotowym już obrazie zamalowuję niektóre elementy na biało i zaczynam od nowa. Maluję inną twarz na przykład. Bo malarstwo jest jak myśli człowieka. Ciekawa jestem Twojego wernisażu. Czy muzyka też się tak zmienia? Cały czas się zmienia, ewoluuje. A nowa płyta, którą teraz nagraliśmy, jest bardzo stylistycznie zróżnicowana. Częściowo są na niej piosenki w stylu lat 80., a druga część jest mocno poprockowa. Myślę, że fani będą zaskoczeni, ale może im się spodoba. I że w końcu dojdzie do tego, żebyśmy mogli zaprezentować te piosenki na koncercie z publicznością. Muszą być żywe reakcje, inaczej jest pustka. Wierzysz, że pandemia się w końcu wycofa? Trudno mi powiedzieć. Może trochę mniej ją przeżywamy, bo się przyzwyczailiśmy do niej i nie reagujemy już takim strachem jak na początku. Ale noszę maseczkę, zaszczepiłem się na grypę i pneumokoki, dezynfekuję ręce. Noszę nawet przy sobie pojemniczek z płynem dezynfekcyjnym. A kiedy nadejdzie pora, zaszczepię się przeciw covidowi. Dlatego, że mimo wszystko lubisz żyć? Oczywiście, życie bardzo kocham. I wierzę, że nasza misja jest do zrobienia teraz, dzisiaj i jutro, a nie gdzieś tam w przyszłym życiu. Zresztą zostawmy kwestię wiary na boku. Czytaj także: Grzegorz Skawiński: „Nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są emocje, które muszę namalować”. Wokalista powiedział też szczerze o depresji i konflikcie z Agnieszką Chylińską Boisz się upływu czasu? Sam nie wiem. Z jednej strony godzę się z nim, ale z drugiej…Każdy boi się czasu i kresu, bo trudno, żeby przyjmować ze spokojem to, co każdego z nas przecież czeka. Dlatego warto, żebyśmy coś zostawili po sobie: muzykę czy obrazy, wiersze albo rzeźby, architekturę itd. Dzięki temu stajemy się nieśmiertelni. Czy zauważyłeś, że w tym roku w Twoim wieku są dwie szóstki? 66? A właściwie trzy, bo urodziłem się szóstego lipca. Nie chcę być jednak przesądny i nie myślę o tym, że to jakiś znak dla mnie, chociaż moje koleżanki, które bawią się w numerologię, wyczytały w mojej dacie urodzenia, że dla mnie 2021 rok będzie nowym początkiem. Ciekawe, jak będzie on się objawiał. I początkiem nowego początku jest tatuaż, który sobie zrobiłeś na głowie? Musiałem zakryć ten stary, bo mi się nie podobał. Przez 20 lat się nieco zestarzał, a teraz jest już nowa technika robienia tatuaży. Postanowiłem więc zrobić sobie taki z motywami witrażowymi, odrysowanymi grubą kreską, przypominający moje obrazy. Dzięki temu mam je zawsze przy sobie. Grzegorz Skawiński dziś Obecnie zespół Kombii sporo koncertuje i nie może narzekać na brak zajęć. Czas pandemii mocno ograniczył koncertowanie muzyków, ale 3 lata po ogłoszeniu covidu lista występów Grzegorz Skawińskiego jest dość długa. Piosenkarz może cieszyć się nie tylko ze spotkań z publicznością, ale z czasu na prywatny wypoczynek. Kilka miesięcy temu odwiedził różne rejony Francji, a przed nim na pewno kolejne podróże. Tego życzymy w dniu urodzin!
Nie marzył o roli w BrzydUli, prywatnie bywa trudny... Tak Filip Bobek mówi o sobie
Dziś ma 44 lata i nie zamierza zwalniać!
Choć największą popularność przyniosła mu rola w BrzydUli, Filip Bobek ma na zawodowym koncie znacznie więcej ról filmowych, serialowych i teatralnych. Praca na planach znacznie bardziej interesuje go od obecności w mediach. Rzadko opowiada o sobie, nie zdradza swoich sekretów i jest mu z tym bardzo dobrze. Postaraliśmy się jednak odpowiedzieć na pytanie „jaki Filip Bobek jest prywatnie?”. [Artykuł aktualizowany 04.11.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie: 06.11.2024 r.] Filip Bobek o sobie, związkach i popularności Był rok 2010, gdy Filip Bobek był uznawany za jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. Wszystko to za sprawą roli Marka Dobrzańskiego w pierwszej odsłonie serialu TVN. Wtedy to ulubieniec publiczności spotkał się z dziennikarką VIVY! Krystyną Pytlakowską i opowiedział jej o blaskach i cieniach popularności… „Uwierz mi, że jej sobie nie zaplanowałem. Że wyjdę na ulicę i po prostu wszyscy będą mnie rozpoznawać. Że będę dostawał listy z wyznaniami od obojga płci. Dwa takie, że aż parzyły. Pod koniec brakowało tylko jednego zdania: że mnie zjedzą. Ale mam świadomość, że to chwilowa fascynacja i nie należy brać jej poważnie, dosłownie. Minie wraz z serialem”, mówił nam 14 lat temu. Wówczas nie wiedział, jak bardzo się mylił! Zainteresowanie Filipem Bobkiem było tak duże, że wiele osób – zdaniem samego aktora – za bardzo go idealizowało. „Na dłuższą metę trudno ze mną wytrzymać. Pozory mylą. Nie każdy potrafi to znieść, że sam lubię decydować, kiedy potrzebuję przestrzeni i wolnego czasu. Potrafię się od wszystkich odciąć, żeby wypocząć po pracy… albo po ciężkim wywiadzie”, opowiadał i dodawał, że krzyknąć też umie. „Wcale nie jestem taki miły i bezinteresowny. Potrafię wrzeszczeć, pokłócić się, kiedy mnie coś wpieni. Moja mama zna mnie pod tym względem. »Filip, przeproś mnie, a ja zadzwonię za pięć minut. Jak się uspokoisz«. Dlatego twierdzę, że nie mam łatwego charakteru. Wciąż istnieją mało istotne drobiazgi, które potrafią mnie wyprowadzić z równowagi. Wiem już jednak, że chociaż nie jesteśmy w stanie zmienić siebie, to swoje zachowanie w szczegółach tak – a to dużo”, opowiadał w VIVIE!. Krystynę Pytlakowską interesowało, czy aktor planuje się ustatkować. Trzynaście lat temu nie był gotowy na rodzinę. „Z jej zakładaniem jest taki problem, że aby kogoś dobrze wychować, trzeba twardo stąpać po ziemi. A ja lubię się od niej oderwać. Jak czuję, że mogę czasem zagrać o wszystko – robię to. Nie wiem, czy tatusiom tak wolno”, mówił z uśmiechem. Dziś aktor konsekwentnie milczy na temat swojego życia miłosnego — nie odpowiada na żadne pytania, które dotyczyłyby jego spraw sercowych. Czytaj też: Podbija Hollywood, nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Szczęście buduje u boku znanego aktora Filip Bobek, VIVA! 2010 Z uśmiechem, ale też refleksją, opowiadał na temat swojej zewnętrzności. Za nim długa droga, by poczuć się dobrze ze sobą. Praca opłaciła się, bo wiele komentarzy na temat Filipa Bobka to komplementy dotyczące urody. „Wiem, co ludzie mówią: dołeczki, spojrzenie, uśmiech. Słyszałem tyle dziwnych komplementów, że nie mogę deprecjonować mojej urody. Dbam o wygląd, ale raczej nie odbija mi z tego powodu. Jako dziecko byłem nieśmiały i... pulchny. Siostra wspinała się na szczyty swojej uszczypliwości, wynajdując tak urocze sformułowania jak „kuleczka”. Więc zawziąłem się, chodziłem na basen i pływałem, aż schudłem. I już się ośmieliłem. Z tym, że wtedy chyba nawet przegiąłem w drugą stronę – wróciłem z wakacji za chudy. Uroda zresztą to rzecz względna. Truizm – ale naprawdę bardzo bym chciał, by nie patrzono na człowieka pod kątem wyglądu”, czytaliśmy w VIVIE! 2010. I choć Filip Bobek stara się, by w jego życiu wszystko szło według jego planu, los potrafił go już zaskakiwać. Np. możliwością wystąpienia w BrzydUli, która zmieniła jego życie. Gwiazdor nie był zbytnio zainteresowany tą propozycją… Jak i kilkoma innymi. „Na pierwszym roku studiów mówiłem: „Reklama? Nigdy! Serial? Odpada!”. Zagrałem w kilku reklamach i w popularnym serialu. Musiałem spłacić kredyt zaciągnięty na studia. Chociaż za 235 odcinków BrzydUli nie stać mnie jeszcze na kupno mieszkania”, zdradził nam. Jak zmieniło się życie aktora po udziale w pierwszej polskiej wersji serialu BrzydUla? Filip Bobek, VIVA! 2010 Filip Bobek dziś. Kariera, zdjęcia Serial BrzydUla stał się dla niego świetną trampoliną do spełniania kolejnych marzeń. Po 2009 roku, w którym zakończono emisję serialu (wrócił on jeszcze do TVN 4 lata temu jako kontynuacja), aktor sprawdził się w takich projektach jak filmy 80 milionów, Wkręceni 2, seriale Na dobre i na złe czy Singielka. Filip Bobek pracował też dla Teatru Telewizji, sceny Relax i Teatru MY. Zobacz także: Zadebiutował kilka lat temu, dziś zdobywa rolę za rolą. Kim jest Jędrzej Hycnar, gwiazdor serialu „Napad”? Filip Bobek, Julia Kamińska na planie BrzydUli 2008 Prywatnie uwielbia fotografować, gotować i jeździć na rowerze. Jego Instagram jest prowadzony z ogromną starannością i dobrym smakiem. Znacznie mniej uwagi ulubieniec widzów przykłada do dzielenia się informacjami ze swojego życia prywatnego. Niewiele więc o nim wiadomo. A jakie wartości są ważne dla Filipa Bobka? „Mam wrażenie, że dzisiejsze pokolenie, jeśli w ogóle wyniosło dobre wychowanie z domu, to szybko o nim zapomina. Na przykład nie wyobrażam sobie nie przepuścić kobiety w drzwiach. Może to staroświeckie, ale ważne są dla mnie wartości, takie jak honor, duma. Warto czasem te ważne słowa odkurzać”, przytacza jego słowa TwojStyl.pl. „W zwykłym życiu jestem szczerym człowiekiem. I wielokrotnie odczułem, że bycie szczerym nie zawsze jest dobre. A wręcz przeciwnie – jest nieopłacalne i niewskazane. Wielokrotnie się sparzyłem... Dlatego długo przekonuję się do ludzi”, dodawał Filip Bobek. Filip Bobek w „Tańcu z Gwizdami” Aktor w 2024 r. postanowił spróbować czegoś nowego i zasilił skład gwiazd w popularnym show tanecznym „Taniec z gwiazdami”. Przez wiele odcinków udowadniał, że dla niego nie ma rzeczy niemożliwych! Dla wielu telewidzów był prawdziwym faworytem, a w parze z Hanną Żudziewicz niejednokrotnie zachwycił także i jurorów. Niestety mimo tego, parze udało się dotrzeć jedynie do ćwierćfinału. Artysta przyznał, że z pewnością na długo zapamięta swój udział w programie, w którym jak mówił, dał z siebie wszystko. Jak przyznał w live po zakończeniu odcinka, żałował tylko jednej rzeczy: „Bardzo żałuję, że nie udało mi się mieć nigdy uszytego i fajnego kostiumu, tylko zawsze nosiłem kostiumy po kimś, nie ukrywam, że żałuję, bo te wspomnienia byłyby jeszcze fajniejsze. Ale będę bardzo miło wspominał tę przygodę!” przyznał. Sprawdź także: Widzowie oburzeni werdyktem w „Tańcu z gwiazdami”. Nie zostawiają suchej nitki na jurorach <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/11/EN016362061101-a06728d.jpg" width="2000" height="1335" alt="Filip Bobek, Hanna Żudziewicz, Krzysztof Ibisz, Paulina Sykut Jeżyna, „Taniec z Gwiazdami XV”, Warszawa, 03.11.2024 r. Fot. VIPHOTO/East News" title="Filip Bobek, Hanna Żudziewicz, Krzysztof Ibisz, Paulina Sykut Jeżyna, „Taniec z Gwiazdami XV”, Warszawa, 03.11.2024 r." />
Magdalena Cwenówna o Adamie Hanuszkiewiczu: „Był dla mnie wyzwaniem. Wydawało mi się, że mogę choć trochę go zmienić”
Ostatnia żona wielkiego aktora zmarła w wieku 69 lat
On, geniusz polskiego teatru i przystojny mężczyzna, który nie mógł narzekać na brak powodzenia. Wizjoner, ale despotyczny i wymagający. Taki właśnie był Adam Hanuszkiewicz. Ona, młodsza od niego o trzy dekady utalentowana aktorka, stała się muzą uznanego artysty i jego ostatnią żoną. Media obiegła dziś smutna wiadomość o śmierci Magdaleny Cwen-Hanuszkiewicz. Jej małżeństwo trwało niemal 30 lat, po śmierci Adama Hanuszkiewicza aktorka opowiedziała Krystynie Pytlakowskiej na łamach magazynu VIVA! o tym czasie poświęceń, zazdrości, okrucieństwa i miłości, której nic nie pokonało. W ramach cyklu "Archiwum VIVY!: wywiady" przypominamy rozmowę z czwartą żoną Adama Hanuszkiewicza, Magdaleną Cwenówną. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! 13/2015. Magdalena Cwenówna nie żyje Aktorka odeszła po walce z chorobą nowotworową w wieku 69 lat. Zmarła 21 lutego. Informację o jej śmierci przekazał polityk i działacz społeczny, Andrzej Golimont na Facebooku. Najpewniej zostanie pochowana w grobie swojego zmarłego męża w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Czytaj też: Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz spędzili ze sobą ponad 30 lat, była jego czwartą żoną Magdalena Cwenówna o Adamie Hanuszkiewiczu: wywiad Krystyna Pytlakowska: Co jest na tych kartkach? Piszesz książkę o swoim mężu? Magdalena Cwenówna: Przypominam sobie chwile, wrażenia, fragmenty rozmów. Pytania, na które chciałabym, żeby mi odpowiedział… Jakie wnioski wysnułby na przykład z aneksji Krymu przez Putina? Jakie? Nie wiem. Ale na pewno byłyby one odmienne od wszystkich. Na tym właśnie polegała jego wspaniałość, że nie można było przewidzieć jego myślenia. On tak genialnie łączył fakty, i tak nietuzinkowo. Zaskakiwał precyzją i wolnością formułowania wniosków. Taka tu panuje cisza, jakby czas stanął w miejscu. Portret, zdjęcia. Bardzo Ci Adama brakuje? Brakuje mi rozmów z Adamem. Kłótni. Czasami całonocnych. Były tak ożywcze i inspirujące. Wymagały ode mnie olbrzymiej koncentracji i ćwiczenia inteligencji. Musiałam się bardzo starać, żeby mu dorównać w dyskusji. Tego mi strasznie brak – ćwiczenia zwojów mózgowych. Krążą różne anegdoty o Waszym małżeństwie. Nie zawsze prawdziwe? Zawsze zdumiewała mnie taka bezinteresowna nienawiść. Czyżby to polepszało ludziom samopoczucie? Parę lat temu złamałam prawą rękę. Musiała być operowana. Nie byłam w stanie zająć się należycie Adamem, który już wtedy wymagał stałej opieki, więc na dwa tygodnie mojej rekonwalescencji pojechał do Domu Aktora w Skolimowie. Z prasy dowiedziałam się, że zamknęłam go tam na resztę życia! Uwierzysz?! Nasz dom ma trzy kondygnacje. Adamowi ciężko już było chodzić po schodach, więc przeniósł się na dół, gdzie mógł bez schodów swobodnie się poruszać i wyjść na zewnątrz do ogródka, który uwielbiał. Były tam dwa pokoje i wielka łazienka, którą przystosowałam do jego potrzeb. Ale… Na tym samym poziomie jest garaż. Więc dowiedziałam się z prasy, że zamknęłam Adama w garażu! Dlaczego tak napisano??? Bezgraniczna podłość! Jak długo trwała jego choroba? To nie była choroba. Kiedy odebrano mu teatr, odebrano też powód istnienia. Pozostało już tylko jakoś umrzeć. Teatr Nowy przerobiono na supermarket. Straszne. Tyś to powiedziała. Wiesz, Adam zawsze wydawał mi się wieczny, nieśmiertelny. Z tą swoją pasją, żywotnością i tytaniczną pracowitością, która dawała mu siłę. Wydawało się, że padnie gdzieś w pędzie na scenie. I to byłoby naturalne. A takie powolne wyciekanie życia to musiała być dla niego potworna tortura. A dla mnie torturą było przyglądanie się tej jego rezygnacji i moja kompletna bezradność wobec jego postawy. On, który całe życie był wielbiony, otoczony ludźmi, którzy grzali się w jego cieple i których on także potrzebował jak powietrza, zaczął się od nich separować. Nie chciał, żeby ktoś widział jego słabość, zmiany, jakie w nim zachodziły. Wiesz, nigdy nie usłyszałam od Adama, że jest zmęczony. Jak każdy normalny facet, który wraca po pracy do domu. Nie! On wracał i zaczynał następną pracę – analizował dzień i aranżował następny. Łapczywie. Ja byłam mu potrzebna do słuchania i zadawania pytań. To były te fantastyczne chwile, których tak bardzo mi brak. Ileż ja się od niego nauczyłam! Popatrz – to papierowa serwetka, którą znalazłam już po jego śmierci. Trzy słowa napisane niecierpliwym pismem. Zdziwienie, ciekawość, pytanie. Jakby kwintesencja jego życia. Zobacz też: Zmieniła go jako człowieka, wiele jej zawdzięcza. Kim jest ukochana Kuby Błaszczykowskiego? Kiedy to napisał? Nie wiem. Miał zwyczaj zapisywać takie szybkie myśli na czymkolwiek, co było pod ręką, a potem zawsze wiedział, gdzie to jest. Ta serwetka jest jak znak, jak pożegnanie i jak rada, żebym nigdy nie przestała się dziwić i nie zabiła w sobie dziecka, które z pasją poznaje świat. Dziwi mu się i kocha. On taki właśnie był. Chłonął, smakował je. Był wolny! Uwierzysz, że nigdy nie powiedział złego słowa o swoich kolegach reżyserach? Nawet jeśli miał wątpliwości, zawsze znajdował pozytywy. Niezwykłe, prawda? W naszym teatralnym światku. Adam był jak dziecko. Naiwnie szczery i czasami jak dziecko okrutny. Ranił Cię? Ranił też jak dziecko, bo dziecko nie wie, że rani. Jest ciekawe, co zrobi kotek, jak mu się wydłubie oczko albo przywiąże puszkę do ogona. Czasami czułam się jak taki kotek z puszką. Ale byłaś z nim ponad 30 lat. Bo bardzo go kochałam. I był dla mnie wyzwaniem. Wydawało mi się, że go mogę choć trochę zmienić. Każdej kobiecie tak się wydaje. A przecież to nieprawda. Moje zmagania z nim – osobiste i zawodowe – bywały śmieszne. Takie to było ułańskie – z szabelką na czołg. Wymachiwałam tą szabelką, a czołg po mnie przejeżdżał. Nic to!!! Podnosiłam się i znowu wymachiwałam. Czasem udało się wygrać! Zdumiewała mnie jego witalność. Popatrz, ja mam teraz 60 lat i czuję się chwilami znużona. On miał 66, kiedy braliśmy ślub. Był taki pełen życia, energii, młody i piękny. Wzbudzał zazdrość wśród kolegów, że cholera znowu wykręcił numer i kiedy inni idą na emeryturę, on zaczyna nowe życie! Twój mąż zawsze chodził swoimi szlakami, daleki od stereotypów, władczy, niepozwalający sobą kierować. Zaraz, zaraz! Czy to nie był mój pierwszy wywiad z tobą, któremu dałaś tytuł: „Żyję z despotą”?! Czasami zdarzały mi się zwycięstwa! Pamiętam, kiedy reżyserował „Panienkę z poczty” z Jungowską i Rozmusem, codziennie dyskutowaliśmy o poszczególnych scenach. Pytał mnie o zdanie, choć generalnie chodziło o to, żebym była zachwycona. Aliści… rozwiązanie jednej ze scen nie spodobało mi się. Zaczęliśmy rozmowę o dwudziestej trzeciej przy szampanie, a skończyliśmy o szóstej rano, kiedy w akcie desperacji, wyczerpawszy wszystkie merytoryczne argumenty, po prostu użyłam siły i rzuciłam szklanym stołem wraz z kieliszkami i butelką po szampanie. Szkło się rozprysnęło, a ja zobaczyłam jak w kreskówce zdumienie i podziw w oczach mojego męża. Tego się po mnie nie spodziewał. Poszłam spać. Wieczorem w domu był nowy stół, a Adam powiedział, że nakręcił scenę na nowo. Burknął pod nosem: „Miałaś rację”. Widzisz, co znaczy argument siły? Nigdy więcej go nie użyłam. Jak właściwie się poznaliście? Pochodziliście z innych pokoleń, z innych miast, z innych środowisk? Nie do końca, Krysiu. Adam urodził się we Lwowie, skąd pochodzą moi rodzice. Moja mama była starsza od Adama tylko o pięć lat! Poznałam go, kiedy miałam 20 lat, byłam studentką PWSFTviT w Łodzi i Barbara Fijewska, która pracowała u Adama w Teatrze Narodowym, a jednocześnie uczyła w Łodzi, poleciła mnie. Właśnie wszystkie młode aktorki pozachodziły w ciążę i Adam szukał zastępstwa za Halinkę Rowicką grającą Zosię w „Weselu” Wyspiańskiego. Jak na skrzydłach pojechałam do Warszawy. Wchodzę do gabinetu dyrektora Hanuszkiewicza, oczywiście na miękkich nogach, i przedstawiam się: „Nazywam się Magdalena Cwen…”. „A cóż to za nazwisko – Cwen?! U mnie będzie się pani nazywała Cwenówna!”. I tak zmieniłam nazwisko i tego się będę do końca życia trzymać! W tym „Weselu” gospodynię grała Zofia Kucówna – trzecia żona Hanuszkiewicza, a gospodarza Jan Łomnicki. Tak. Miałam niebywałe szczęście. Grałam z największymi aktorami polskimi. Z Zosią Kucówną siedziałam w jednej garderobie. Nigdy nie zapomnę, jak mówiła taką małą kwestyjkę: „Jo ta wim”. To „wim” leciało po widowni Teatru Narodowego z siedem razy i kiedy wracało na scenę, pani Zosia zaczynała grać dalej. Popatrz, jaki paradoks. Ryś, Kuc, Cwen. Rysiówna, Kucówna, Cwenówna. Trzy jednosylabowe nazwiska. Trzy kobiety urodzone pod znakiem Byka. Trzy aktorki 164 centymetry wzrostu. Trzy żony i jeden facet! Czy to nie jakaś metafizyka? I poszło w Polskę, że rozbiłaś jego małżeństwo. Nie! Nie wtedy! I nie rozbiłam. Ono już musiało być w jakimś sensie rozbite, kiedy spotkałam Adama osiem lat później w Łodzi, gdy po wyrzuceniu z Narodowego przyjechał do Opery, żeby reżyserować balet. I zostałaś panią dyrektorową, a to niewdzięczne zadanie. Tak, choćbyś była aniołem, to i tak zrobią z ciebie diabla. Adam to przewidział i uprzedził mnie: „Tylko żebyś nie miała pretensji, że nie zrobisz kariery. Będziesz miała bardzo trudną sytuację”. I mam. Do dziś. Swoje marzenie o karierze świadomie poświęciłam dla Adama. Coś za coś. Bardzo wiele się od niego nauczyłam. A pomogło Ci to w życiu? Pomogło mi poznać i zrozumieć teatr i to, że w teatrze wszystko wolno, tylko trzeba wiedzieć, jak to zrobić. Do tego trzeba talentu. Bez niego wszystko jest martwe. Cały czas płacisz za to, że byłaś żoną Adama Hanuszkiewicza? No właśnie. Głupie, co? Płacić za bycie żoną? Nie mogę zrozumieć, dlaczego? Zazdrość? Owszem byłam jego żoną, ale to nie uczyniło mojego życia miodem i mlekiem płynącego. Mówiono, że wyszłaś za Adama też dlatego, że był ustawiony finansowo? Jakby ci tu powiedzieć. Przez trzy lata mieszkaliśmy w garderobie, co chyba nie świadczyło o nadmiernych zasobach finansowych mojego męża. Gdybym chciała wyjść za mąż dla pieniędzy, to na pewno za Adama bym nie wyszła. To był inny czas. Nie dostawało się milionów za byle reklamę, a dyrektor teatru był ograniczony ustawą kominową i artysta tej miary co Adam za reżyserię w swoim teatrze brał niewiele. I nawet te pieniądze potrafił lekką ręką rozdawać. Kupował na przykład studentkom na premiery płaszcze. Złośliwi wtedy twierdzili, że szpanuje. A on zawsze postępował wbrew konwenansom. Widział biedne studentki, to kupił płaszcze, piękne zresztą, bo bardzo lubił ładne rzeczy. Kiedy pracował za granicą i zarabiał w markach czy dolarach, to po każdym powrocie jechał do kościoła św. Antoniego i zostawiał tam pieniądze w skarbonce. Anonimowo. Bo uważał, że los obdarował go sowicie, więc musi się dzielić z tymi, którym dał mniej. Czasami się buntowałam: „Przestań, przecież nie mamy mieszkania, samochodu”. Ale on robił to, co uważał za stosowne. Zatem nie dysponujesz wypasionym kontem? Raczej nie należę do najbogatszych wdów. Pod względem finansowym oczywiście. Jestem bogata pięknymi wspomnieniami i kolorowym życiem przy boku niezwykłego człowieka. Zobacz też: Byli małżeństwem przez cztery lata. Dla ukochanego Cindy Crawford była w stanie wiele poświęcić Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz: kryzys w związku Mieliście poważne kryzysy! Pokaż mi parę, która ich nie ma. Rzecz w tym, jak się z takich kryzysów wychodzi. Teraz Wasi znajomi twierdzą: „Ona go opłakuje, a przecież się zdradzali”? No cóż. Widocznie wiedzą więcej ode mnie. Owszem, przeżyliśmy oboje wielki dramat w trzecim roku małżeństwa. To ja musiałam wybrać: Adam czy… Wyszliśmy z niego bardzo pokaleczeni, ale myślę, że mądrzejsi. W każdym razie ja na pewno. I zostaliśmy razem. Może to się nie podobało naszym „znajomym”. Mimo że go tak skaleczyłaś, Adam Cię kochał? Myślę, że bardzo. I że byłam mu potrzebna. Czerpał ze mnie siłę. W ostatnich miesiącach życia często przyciągał mnie do siebie, przytulał i mówił: „Pamiętaj, że cię bardzo kocham, pamiętaj, że cię bardzo kochałem”. Odpowiadałam: „Ja też”. Ale rzadko używaliśmy wielkich słów. Wiedział, że odchodzi? Myślę, że tak i temu też przyglądał się z ciekawością dziecka. Kiedyś na długo wstrzymał oddech, a kiedy wpadłam w panikę, odetchnął i uśmiechając się, powiedział: „A co, przestraszyłaś się?!”. Takie żarciki. Kiedy miał trudności ze wstawaniem z kanapy, wymyśliłam z kierownikiem technicznym z teatru Zbyszkiem Romańskim, że postawimy kanapę na skrzyni. Adam się śmiał, że teraz leży na katafalku. Wiedziałam, że odchodzi, ale było to poza moją wyobraźnią. On był dla mnie wieczny. Żałowałaś kiedykolwiek, że zostałaś z Adamem? Nie. Człowiek, którego pokochałam i który stał się przyczyną naszego dramatu, był człowiekiem mądrym i pięknym. Na tyle mądrym, że kiedy szarpałam się między nimi dwoma, powiedział: „Twoja tragedia polega na tym, że kochasz nas obu”. I to była prawda. Wobec miłości jesteśmy bezradni. Spada na nas niezależnie od naszej woli. Myślę, że wiele jest takich dramatów. Nie byłabym w stanie Adama zostawić. Przysięga to przysięga. A potem stał się jakby moim dzieckiem, które podnosiłam, myłam, karmiłam. Bezradnym i kochanym. Czytaj także: Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego zaręczyny Dlaczego chciałaś zablokować wydanie książki o Twoim mężu? Plotki zrobiły w moim życiu wiele złego. Nikomu się nie chce dotrzeć do prawdy. Sprawa z książką została sprokurowana przez ludzi, których przez lata darzyłam szacunkiem i sympatią, a którzy okazali się oszustami i szantażystami. Nie była to książka o moim mężu, tylko był to spisany z taśmy wywiad rzeka zrobiony w 2001 roku, na którego wydanie Adam się nie zgodził. Myślę, że po przeczytaniu doszedł do wniosku, że jest to bardzo niedobrze napisane. Adam zmarł w grudniu 2011 roku, a jak się potem dowiedziałam, maszynopis książki został złożony w bardzo poważnym wydawnictwie w styczniu 2012! Miesiąc po jego śmierci! Bez mojej wiedzy! Zdołałam zablokować jej wydanie. Wówczas ruszyła lawina maili z groźbami, szantażami, pisanie w Internecie listów do środowiska obrzucających mnie błotem. Państwo dysponowali nagraniami rozmów, gdzie Adam mówi o mnie podobno bardzo źle, i straszyli, że umieszczą je w Internecie. Wiesz, podczas wielogodzinnych rozmów o kobietach, przy whisky, można powiedzieć wiele różnych rzeczy i trzeba być człowiekiem bez honoru i twarzy, żeby chcieć wykorzystać tego typu zwierzenia. Potem straszono mnie sądem. Pod wpływem wydawcy ugięłam się i po kilku miesiącach i po wielu poprawkach książka została wydana. Jak się spodziewałam, nie spotkała się z entuzjazmem czytelników. Żałuję bardzo, że tak się ta sprawa potoczyła. I żałuję, że poznałam taki kolor życia, w którym liczy się tylko pieniądz, bez względu na okoliczności. Sprawa ma ciąg dalszy, ponieważ pojawiła się kolejna próba wydania następnej pozycji opartej na tych samych nagraniach i znowu pojawił się list do środowiska z kalumniami, ale na szczęście natrafiono tym razem na duży opór. Być może ta pozycja po rozmowach wyjdzie, a dochód z niej zostanie przekazany na Dom Aktora w Skolimowie. Może tu urodzi się coś dobrego. Książkę o Adamie bardzo trudno jest napisać tak, żeby oddać jego sposób myślenia, charyzmę, wielki, wielki talent i osobowość. Jeśli chodzi o prawdę o nim, to jestem jak brytan. I zawsze byłam. Ale nie stałaś na straży jego wierności. Nie byłaś o niego zazdrosna? Czasami myślę, że bardzo chciał, żebym była. Wręcz prowokował sytuacje, żebym musiała być. Potrzebował ciągłej adoracji, a ja mu jej skąpiłam. Szukał jej więc gdzie indziej. Jednak kiedy mówiłam, że skoro się zakochał, to powinien iść za głosem serca i wyprowadzić się z domu, odpowiadał, że się nigdzie nie ruszy. Kiedy ja spakowałam samochód i chciałam odejść, wyrwał mi kluczyki i położył się przed autem. Tak… Bywało to mało zabawne! Ale się nie dałam. Może to był rewanż za ból, który mu zadałam? Nie czułaś się dotknięta w swojej kobiecej godności? Czułam, że tracę poczucie własnej wartości, i to było bardzo trudne do zniesienia. Toksyczny związek. Ale czy mogłabyś żyć w takim normalnym? A takowe istnieją? Mnie zawsze pociągali ludzie ponadprzeciętni, a oni nie bywają łatwi. Myślę, że Adam chciał mnie kształtować jak Galateę i nie zauważył, kiedy już się nie dało. Traktował mnie jak wieczną uczennicę, nie dostrzegając, że już byłam daleko w przodzie, że stałam się jego partnerem. Chyba coś oboje przez to straciliśmy. Czy Adam, odchodząc, powiedział Ci coś ważnego, co Ci po nim zostało? Wiele nocy spędziliśmy na rozmowach. Już wtedy spokojnych, mądrych. Bo już nigdzie się nie śpieszył. Nic go nie popędzało. Rozpatrywał swoje życie, rozmowy z matką, siostrą, ze swoimi dziećmi, dla których tak przecież miał w życiu mało czasu. Taka spowiedź życia. Ja ciągle ją słyszę. Ze szpitala wyjechałam dwie godziny przed jego śmiercią. Do pracy. O 15.00 odebrałam telefon: „Czy pani Kucówna?”. „Nie”. „Ale żona pana Hanuszkiewicza?”. Telefon się rozładował. Na szczęście. Pobiegłam na scenę. Po spektaklu w garderobie zastałam naszego przyjaciela Andrzeja Golimonta. Nic nie musiał mówić. Wiedziałam. Nie byłam przy Adamie, nie trzymałam go za rękę. Nie pożegnaliśmy się. I tak już zostanie. Magdalena Cwenówna: o życiu po śmierci męża Tak. A Twoje życie wygląda teraz? Żyję, jak umiem. Raz lepiej, raz gorzej. Radzę sobie. Ról w teatrze dla mnie jest coraz mniej. Telewizja o mnie zapomniała, o serialach już nie wspominając. Żałuję, ale nie mam pretensji. Może już wyczerpałam swoją pulę? Zagrałam w życiu około 50 głównych i pięknych ról ze wspaniałymi reżyserami, w tym z moim mężem. Nie każda aktorka ma tyle szczęścia, choć zawsze jest nam mało. Ale świetnie wyglądasz, masz znakomitą figurę tancerki. Jeszcze niejedno Ci się zdarzy. Może nawet miłość? Nie ma takiego faceta, który zastąpiłby Adama. Może to i dobrze, bo ja już też nie mam tyle siły? Ale mam wspaniałego przyjaciela, który jest mi bardzo bliski i pomocny w trudnych chwilach. Może jednak zdołam napisać prawdziwą książkę o Adamie? Taką najprawdziwszą. Mam nawet tytuł, ale nie powiem, jaki. Tak go nazywała siostrzenica. I w tej nazwie jest cały Adam. Taki, jakim go widzisz na tym portrecie namalowanym przez Andrzeja Okińczyca. Król życia patrzący z góry na świat. Każdy chciałby mieć takie życie jak on. Bóg dał mu talent. Robił to, co kochał. Był piękny, inteligentny. Brał życie garściami. Był uwielbiany. Ludzie czerpali z niego energię, dlatego tak się do niego garnęli. Chłonęli jego wolność. Wolność od stereotypów i reguł. Niesłychany apetyt na życie we wszystkich jego przejawach. Zdecydowanie więcej miał po stronie „ma” niż po stronie „brak”. I taki niech zostanie w naszej pamięci.
Trzy razy wychodziła za mąż, poprzednich związków nie wspomina dobrze. Życie uczuciowe Elżbiety Jaworowicz jest niezwykle barwne
„Pocieszam się, że każde cierpienie ma swój sens. Po coś to było", wyznała
Od 40 lat zachywca jako prowadząca program - Sprawa dla reportera. Elżbieta Jaworowicz bardzo szybko zaczęła rozkręcać karierę, która trwa do dzisiaj. W życiu zawodowym osiągnęła wiele, prywatnie musiała stawić czoła kilku przeciownościom losu. Dlaczego? Trzykrotnie wychodziła za mąż, a dwóch poprzednich partnerów nie wspomina dobrze... Dopiero po latach odnalazła prawdziwe szczęście. Elżbieta Jaworowicz - życie uczuciowe, mąż, ślub, tajemnice Pierwszym mężem słynnej prezenterki był tajemniczy warszawski biznesmen. Niestety niewiele o nim wiadomo... Elżbieta (z domu Latawiec) nazwisko przejęła dopiero po drugim mężu - Lechu Jaworowiczu. Był on kierowcą rajdowym. Dziennikarka myślała, że fakt, iż są z dwóch różnych światów ich połączy. Niestety to małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Postanowili się rozstać. W międzyczasie w mediach pojawiły się informacje, z których wynikało, że przyczyną zakończenia związku był Wojciech Gąssowski, z któym dziennikarka miała się spotykać. Elżbieta Jaworowicz na łamach magazynu VIVA! w 2001 roku odniosła się do tych plotek. „Lojalny, miły. Łączyła nas raczej przyjaźń niż kochanie", dementowała. „Postawiłam na związek, który kompletnie nie był dla mnie. Dzieliło nas wszystko — upodobania, system wartości, styl życia. Ja studiowałam trzeci fakultet, on wolał zupełnie inne "rozrywki". Byliśmy za młodzi, za głupi. Dzisiaj mamy poprawne stosunki. Pocieszam się, że każde cierpienie ma swój sens. Po coś to było", zwierzyła się. Trzecim i obecnym mężem dziennikarki jest Eugeniusz Mleczak, który w przeszłości był rzecznikiem Ministerstwa Obrony Narodowej. Przypomnijmy, że parą zostali jeszcze w latach 90., jednak sakramentalne "tak" powiedzieli sobie dopiero w 2010 roku. Elżbieta Jaworowicz nie ukrya swojego szczęścia. Wprost mówi, że mąż jest jej bratnią duszą. W dodatku mogą ze sobą rozmawiać na każdy temat. „Jestem szczęśliwa, kocham i jestem kochana. Sądzę, że po raz pierwszy w życiu jestem kochana naprawdę. Mam nareszcie oddanego przyjaciela. To rzadkie połączenie delikatności, wrażliwości z bardzo męskimi cechami i umiejętnościami. To pierwszy mężczyzna, z którym mogę rozmawiać o wszystkim. O poezji, sztuce. Zna na pamięć fragmenty »Mistrza i Małgorzaty« Bułhakowa. Zna się na budowie domu i samolotu. Jest lotnikiem", przyznała. „To samo nas śmieszy, smuci, to samo podoba się lub nie. Jesteśmy jak dwie papużki nierozłączki. (...) Wiem jedno: gdybym go poznała przed dwudziestu laty, pewnie dziś by pani ze mną nie rozmawiała. Bo kto robi wywiady ze szczęśliwą kobietą, matką kilkorga dzieci?", kontynuowała w Życiu na Gorąco. Dodała też, że żałuje, ze nigdy nie doczekała się dziecka. Przyznała, że pociecha z pewnością odmeniłaby jej życie. CZYTAJ TEŻ: Jerzy Połomski uchodził za amanta, jednak nigdy nie miał żony. Jaki sekret skrywał artysta? Elżbieta Jaworowicz, Eugeniusz Mleczak, 2004 rok Elżbieta Jaworowicz, Eugeniusz Mleczak, 2006 rok Przypominamy archiwalny wywiad Elżbiety Jaworowicz, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2001 roku: Jaka jest Elż­bie­ta Ja­wo­ro­wicz ­– dzien­ni­kar­ka te­le­wi­zyj­na, pu­bli­cyst­ka każ­dy wi­dzi. Wy­star­czy trzy ra­zy w mie­sią­cu włą­czyć te­le­wi­zor w cza­sie „Spra­wy dla re­por­te­ra”. Ja­ką jest Elż­bie­ta Ja­wo­ro­wicz ­– ko­bie­tą? Na pew­no nie ta­ką, jak jej pu­blicz­ny wi­ze­ru­nek. Peł­ną wąt­pli­wości, ni­żej oce­nia­ją­ca sie­bie, niż ro­bią to wspania­ło­myśl­ni wi­dzo­wie. Szu­ka­ją­ca po­twier­dze­nia w oczach bli­skich. Zde­cy­do­wa­nie ła­twiej ją po­dejść, bo by­wa bez­bron­na, ła­two­wier­na. I w grun­cie rze­czy bar­dzo nieśmia­ła, w co już chy­ba nikt nie wie­rzy... ­I ja też. Wiem, że od­biór mo­jej oso­by jest in­ny. Sły­sza­łam już, że je­stem „ko­bie­tą z mar­mu­ru”, „że­la­zną da­mą”, a pew­ne­go wy­bit­ne­go ar­ty­stę fil­mo­we­go na fe­sti­wa­lu w Obe­rhau­sen wręcz roz­cza­ro­wa­łam: „Myśla­łem, że z pa­ni ta­ka Ró­ża Luk­sem­burg skrzy­żo­wa­na z Emi­lią Pla­ter, a pa­ni cał­kiem faj­na ko­bit­ka”. ­To czy­sta ko­kie­te­ria. W te­le­wi­zji mó­wi Pa­ni ostrym gło­sem, czę­sto go pod­no­sząc. Nie­pew­ność nie idzie też w pa­rze z bra­wu­rą, tu­pe­tem, popu­li­zmem, co za­rzu­ca­ją Pa­ni ad­wer­sa­rze. Do bra­wu­ro­we­go dzia­ła­nia, jak to pa­ni określi­ła, a co ja na­zy­wam „świę­tym obo­wiąz­kiem dzien­ni­ka­rza”, skła­nia mnie tem­pe­ra­ment za­wo­do­wy. Sta­ram się mó­wić z ludźmi ich ję­zy­kiem i chy­ba je­stem do­brze rozumia­na. A ci, któ­rzy wo­lą słu­chać opi­nii sa­lo­nów, szcze­gól­nie do­ty­czy to po­li­ty­ków, niech słu­cha­ją. Tylko niech się po­tem nie dzi­wią de­cy­zjom wy­bor­ców. Nie­któ­rzy wi­dzą we mnie po­słań­ca złych wia­do­mości i naj­chęt­niej ścię­li­by mi za to gło­wę. ­By­ła Pa­ni ata­ko­wa­na za stron­ni­czość i po­pu­lizm... Już w okre­sie wol­ności na­ra­zi­łam się wio­dą­cym si­łom po­li­tycz­nym. La­ta 1992 i 93 to naj­gor­szy okres w moim ży­ciu, praw­dzi­we po­lo­wa­nie z na­gon­ką. W apo­geum kło­po­tów za­wo­do­wych na­stą­pi­ło też tąp­nię­cie w mo­im ży­ciu oso­bi­stym. Po­czu­łam się sa­mot­na, opusz­czo­na, zda­na na sie­bie. „Zbyt wie­le cio­sów na­raz w pani kon­ste­la­cji”, wy­wró­ży­ła mi pew­na pa­ni pro­fe­sor zaj­mu­ją­ca się astro­lo­gią. „Właści­wie nie po­win­na pa­ni z te­go wyjść”. Ale wy­szła. Ja­ki z te­go wnio­sek? Że to, co czło­wie­ka nie za­bi­ja, to go wzmac­nia. ­Mo­że słusz­nie Pa­nią kry­ty­ko­wa­no? Mó­wio­no, że pry­wa­ty­za­cja nie uda się prze­ze mnie. Non­sens, ale pochleb­ny: czyż­by jed­na ko­bie­ta aż ty­le mo­gła? Dzi­wi­ło mnie, że li­be­ra­ło­wie, tak ce­nią­cy wol­ność sło­wa, śmier­tel­nie ob­ra­ża­li się, że ktoś śmie poka­zy­wać nie­po­ko­je lu­dzi nie­pew­nych swe­go lo­su, za­gu­bio­nych. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Piotr Adamczyk przerwał milczenie. Odniósł się do ostatniego wpisu Weroniki Rosati ­To nie jest Pa­ni wro­giem pry­wa­ty­za­cji? Kom­plet­na bzdu­ra. By­łam i je­stem za, ale ro­bio­ną uczci­wie i mą­drze. ­Pro­gram zni­kał... Wie­lo­krot­nie. Emi­to­wa­ny o róż­nych po­rach, nie­re­gu­lar­nie, rzad­ko ­– raz w mie­sią­cu. Właści­wie go nie by­ło, a i tak po­zo­sta­wał so­lą w oku. ­Ale wró­cił. Mo­że to wpły­wo­wi przy­ja­cie­le nie po­zwo­li­li mu znik­nąć? Nie prze­czę, że znam wpły­wo­wych po­li­ty­ków. Ale to nie po­li­ty­cy, a cud me­dial­ny ura­to­wał „Spra­wę dla repor­te­ra”. Pro­gram trwał w świa­do­mości lu­dzi, któ­rzy o nie­go wal­czyli, pi­sa­li wzru­sza­ją­ce li­sty. ­Umie się Pa­ni wzru­szać? Och, tak, na­wet za bar­dzo. Tro­chę się wsty­dzę tej swo­jej sła­bości. Kie­dyś pła­ka­łam czę­sto z po­wo­dów osobi­stych, te­raz mam okres „ró­żo­wy”. Od­pu­kać! Trwaj chwi­lo, je­steś pięk­na! ­W ży­ciu pry­wat­nym rów­nież mó­wi Pa­ni z szyb­kością ka­ra­bi­nu maszynowe­go. Wiem, strasz­ny błąd. De­for­ma­cja za­wo­do­wa, by mak­si­mum treści zmieścić w mi­ni­mum cza­su. ­Kry­ty­cy mó­wią też o „za­wią­za­nych nóż­kach” i ustach „w ciup”. Mo­ja ma­mu­sia, z któ­rą co naj­mniej raz dzien­nie roz­ma­wiam, kry­ty­ku­je: „Znów mia­łaś usta w trąb­kę”. To grymas nie­kon­tro­lo­wa­ny, podświa­do­my, sta­ram się go wy­eli­mi­no­wać. A „za­wią­za­ne nóż­ki”, no cóż... Niech pa­ni spró­bu­je trzy­mać no­gi ra­zem dwie go­dzi­ny w nie­wy­god­nym fo­te­lu, a nie w wy­god­nym mę­skim półrozkro­ku. Ka­tu­sze. ­Ja­nusz Atlas kpi z Pa­ni: „Za­jeż­dża luk­su­so­wym sa­mo­cho­dem, wcho­dzi w sza­ry tłum w pięk­nym fu­trze i, pod­sta­wia­jąc mi­kro­fon, dzi­wi się ze współ­czu­ją­cą min­ką: »Ach, to na­praw­dę nie ma pa­ni co jeść?«”. Re­dak­tor był­by mniej skłon­ny do fa­ce­cji, gdy­by wsta­wał o 5.30 ra­no i „na­bi­jał” ty­siące ki­lo­me­trów miesięcz­nie. CZYTAJ TEŻ: Był objawieniem i nadzieją polskiej siatkówki. Arkadiusz Gołaś zginął w tragicznym wypadku mając zaledwie 24 lata Elżbieta Jaworowicz, 2000 rok ­To co z tym fu­trem? Mam. Na­wet nie­brzyd­kie, ale wkła­dam je kil­ka ra­zy do ro­ku na ga­lę do Te­atru Wiel­kie­go. Na re­por­ta­że jeżdżę służ­bo­wym cię­ża­ro­wym volks­wa­ge­nem, a pry­wat­nie hon­dą. Ku­pi­łam so­bie nie­daw­no dru­gą kurt­kę, bo już się współ­czu­ją­co py­ta­no: „Tyl­ko jed­ną pa­ni ma?” A fu­tro cza­sa­mi by się przy­da­ło, gdy trzy go­dzi­ny sto­ję z ludźmi na prze­ni­kli­wym chło­dzie. ­Co Pa­ni czu­je, gdy wi­dzi sie­bie na ekra­nie? Niech pa­ni nie li­czy, że po­wiem „za­do­wo­le­nie”, bo ni­gdy nie je­stem do koń­ca za­do­wo­lo­na z pro­gra­mu. Mam nie­do­syt, nie je­stem pew­na, czy wszyst­ko uda­ło się wy­jaśnić. So­lid­nie się przy­go­to­wu­ję, du­żo czy­tam, ciągle jed­nak mam kom­pleks uczen­ni­cy nie przy­go­to­wa­nej do lek­cji. Re­por­taż jest sztu­ką syn­te­zy, mo­gę po­ka­zać mniej, niż wi­dzia­łam. Do obec­nej for­mu­ły pro­gra­mu do­cho­dzi­łam la­ta­mi. Dziś wi­dzę, że moż­na to by­ło zro­bić szyb­ciej. Te­go stra­co­ne­go cza­su ża­łu­ję. ­Mó­wi Pa­ni o ka­rie­rze? Nie tyl­ko... Też cza­su stra­co­ne­go na oso­bi­ste nie­po­wo­dze­nia, choć by­łam ich współ­au­tor­ką. Po­sta­wi­łam na zwią­zek, któ­ry kom­plet­nie nie był dla mnie. Dzie­li­ło nas wszyst­ko ­– upodo­ba­nia, sys­tem war­tości, styl ży­cia. Ja stu­dio­wa­łam trze­ci fa­kul­tet, on wo­lał zu­peł­nie in­ne „roz­ryw­ki”. By­liśmy za mło­dzi, za głu­pi. Dzi­siaj ma­my po­praw­ne sto­sun­ki. Po­cie­szam się, że każ­de cier­pie­nie ma swój sens. Po coś to by­ło... ­Po­tem łą­czo­no pa­nią z pio­sen­ka­rzem Wojt­kiem Gąs­sow­skim... Lo­jal­ny, mi­ły. Łą­czy­ła nas ra­czej przy­jaźń niż ko­cha­nie. ­By­cie oso­bą roz­po­zna­wal­ną ma mi­nu­sy? Trze­ba się bar­dziej kon­tro­lo­wać. Nie za­cho­wy­wać na­zbyt swo­bod­nie, spon­ta­nicz­nie. W ży­ciu mie­wam dosad­ny, pe­łen ko­lo­kwia­li­zmów ję­zyk, co nie­któ­rych szo­ku­je. Na za­ku­pach czę­sto to­wa­rzy­szą mi ko­le­dzy, ope­ra­to­rzy, eki­pa, bo mój uko­cha­ny pra­cu­je do późna. Mó­wi się więc na mieście, że mam kil­ku mę­żów. ­Kim jest „on” ­– ten ta­jem­ni­czy, za­ję­ty uko­cha­ny? Je­stem za­bo­bon­na w tej kwe­stii. Dość po­wie­dzieć, że je­stem szczęśli­wa, ko­cham i je­stem ko­cha­na. Są­dzę, że po raz pierw­szy w ży­ciu je­stem ko­cha­na na­praw­dę. Mam na­resz­cie od­da­ne­go przy­ja­cie­la. To rzad­kie połą­cze­nie de­li­kat­ności, wraż­li­wości z bar­dzo mę­ski­mi ce­cha­mi i umie­jęt­nościa­mi. To pierw­szy męż­czy­zna, z któ­rym mo­gę roz­ma­wiać o wszyst­kim. O po­ezji, sztu­ce. Zna na pa­mięć frag­men­ty „Mi­strza i Mał­go­rza­ty” Buł­ha­ko­wa. Zna się na bu­do­wie do­mu i sa­mo­lo­tu. Jest lot­ni­kiem. ­Jak ko­bie­ta po przejściach i męż­czy­zna z prze­szłością bu­du­ją wspól­ną przy­szłość? Obo­je mie­liśmy cięż­kie ży­cie w po­przed­nich „wcie­le­niach” małżeń­skich, więc do­ce­nia­my moment „spokojne­go słoń­ca”. Darzy­my się uczu­ciem i sza­cun­kiem. To sa­mo nas śmie­szy, smu­ci, to sa­mo po­do­ba się lub nie. Je­steśmy jak dwie pa­puż­ki nie­roz­łącz­ki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Justyna Kowalczyk zamieściła poruszający wpis. Upamiętni ukochanego męża w wyjątkowy sposób Elżbieta Jaworowicz, 2000 rok A prze­szłość? Nie jest żad­nym pro­ble­mem. Cza­sa­mi mi się zda­je, że się zna­my od za­wsze, co po­wo­du­je śmiesz­ne sy­tu­acje. Coś opo­wia­dam, a on pro­si: „Wy­tłu­macz mi, nie wiem, o czym mó­wisz”. Ła­pię się, że się­gnę­łam w przeszłość, gdy się jesz­cze nie zna­liśmy. Wiem jed­no: gdy­bym go po­zna­ła przed 20 la­ty, pew­nie dziś by pa­ni ze mną nie roz­ma­wia­ła. Bo kto ro­bi wy­wia­dy ze szczęśli­wą ko­bie­tą, mat­ką kil­kor­ga dzie­ci? ­Jak wy­glą­da Pa­ni dzień? Jeśli nie wy­jeż­dżam o świ­cie, wsta­ję o 7.15­­­–7.30. Ro­bię ka­nap­ki dla uko­cha­ne­go, śnia­da­nie dla nas, trosz­kę się gim­na­sty­ku­ję, ro­bię szyb­ki ma­ki­jaż. Ja­dę do te­le­wi­zji, gdzie w ka­wiar­ni, bo re­dak­cja jest za ma­ła, cze­ka­ją na mnie au­to­rzy li­stów, po­ten­cjal­ni bo­ha­te­ro­wie re­por­ta­ży. Roz­ma­wiam z ludźmi go­dzi­na­mi, aż mnie gar­dło bo­li. Po po­łu­dniu, jak się uda, idę na tre­ning. Po­tem ka­nap­ka, ka­wa, spra­wun­ki. W do­mu cze­ka du­żo obo­wiąz­ków. Wie­czo­rem, oko­ło 19.00–20.00, je­my obiad. ­Week­en­dy są po­dob­ne? Uwiel­bia­my piąt­ki, gdy przed na­mi są jesz­cze dwa dni, ale to nie­ste­ty rzad­ki kom­fort. Wy­łą­cza­my wów­czas te­le­fon, uda­je­my, że nas nie ma. Ma­my dla sie­bie czas, wresz­cie ży­je­my! De­lek­tu­je­my się nic­nie­ro­bie­niem. Cza­sem gra­my w te­ni­sa. Od wio­sny uko­cha­ny od­da­je się swo­jej pa­sji, pie­lę­gnu­jąc ogród, a on od­pła­ca mu uro­dą. Ja wte­dy re­lak­su­ję się, go­tu­jąc. ­Ni­na An­drycz twier­dzi, że „ko­bie­ty umie­ra­ją w kuch­ni”. Ja do nich nie na­le­żę. Go­tu­ję z pa­sją, bo wszyst­ko, co ro­bię, ro­bię z pa­sją. To mo­że być ro­dzaj twór­czości, jak po­ezja, któ­rą i­sze pa­ni Ni­na. Część przy­jem­ności i sztu­ki ży­cia ­– nie­do­ce­nia­na w Pol­sce, nad czym boleję. ­Pa­sja go­to­wa­nia nie sprzy­ja pa­sji od­chu­dza­nia się. Mo­ja kuch­nia jest lek­ka, pra­wie bez­mię­sna. Za to ob­fi­ta w zio­ła, ry­by, ja­rzy­ny. Ład­nych gło­dó­wek. Wie­rzę w spor­ty, a nie w ma­sa­że. Jeż­dżę na nar­tach, ćwiczę. ­Co jest w ży­ciu naj­waż­niej­sze? Móc z kimś dzie­lić świat, po­dzi­wiać je­go uro­dę, cie­szyć się chwi­lą. Nie­by­wa­ła fraj­da, choć ­– jak wszyst­ko ­– ma swo­ją ce­nę. Nie ma bez­względ­ne­go szczęścia. Nie wie­rzę tym, co mó­wią ina­czej. Wi­ny od­pusz­czam, nie roz­pa­mię­tu­ję. Jak w pio­sen­ce Edith Piaf ­– „Za­mio­tłam za so­bą wszyst­ko”. Wiem, że mo­ją si­łą jest spraw­ność umy­sło­wa i fi­zycz­na. Jeśli cze­goś się bo­ję, to cho­ro­by, by­cia od ko­goś za­leż­ną. Nie znio­sła­bym niesprawności i uza­leż­nie­nia. Mój pro­blem po­le­ga na tym, że po­strze­ga­na ja­ko sa­mo­dziel­na, wca­le ta­ka nie je­stem. Na po­zór nie­za­leż­na, dziś za­le­żę od naj­bliż­szej mi oso­by. Z ra­dością. Był czas, gdy już nie wie­rzy­łam, że ko­goś ta­kie­go znaj­dę. Na­wet re­mon­tu do­mu nie chcia­ło mi się o­bić. Za­ak­cep­to­wa­łam ten stan, przyzwycza­iłam się i na­wet do­brze się z tym czu­łam. Prze­ko­na­na, że ta­ka oso­ba jak ja mu­si być sa­ma. ­Mia­ła Pa­ni po­czu­cie wi­ny? Skąd pa­ni wie? Sie­bie też oskar­ża­łam, że coś ze mną nie tak, że je­stem na­zbyt nie­za­leż­na, że być mo­że onieśmie­lam, przy­tła­czam męż­czyzn. ­I jak jest? Mo­je­mu part­ne­ro­wi, na szczęście, nic nie prze­szka­dza. Tak­że to, że lu­bię o nie­go dbać, że waż­ne jest dla mnie je­go zdro­wie, do­bry hu­mor, sa­mo­po­czu­cie. ­No i w koń­cu zro­bi­ła Pa­ni re­mont do­mu. Nie­któ­rzy mó­wią, że po­wstał cie­pły dom, z któ­re­go nie chce się wy­cho­dzić. Nie efekt pra­cy sty­li­stów, a naszej wła­snej in­wen­cji, wy­obraźni pla­stycz­nej, pa­sji zbie­rac­twa. Coś z ni­cze­go... Mie­dzia­na wan­na z Krynicy, sta­ra sza­fa z Je­le­niej Gó­ry, szaf­ka ku­chen­na z XIX wie­ku. Nada­wa­ły się do wy­rzu­ce­nia, a po renowa­cji i ma­lo­wa­niu za­chwy­ca­ją. ­Czy mar­twi się Pa­ni o przy­szłość, nie boi utra­cić mło­dości, uro­dy? Mo­je po­wo­dze­nie za­wo­do­we i oso­bi­ste nie za­le­ży od dłu­gie­go no­sa czy zmarszcz­ki na czo­le. Li­czę na to, że moi fa­ni za­apro­bu­ją mnie na­wet ze zmarszcz­ka­mi. Nie je­stem mo­del­ką ani syl­fi­dą. Chy­ba do­brym ge­nom za­wdzię­czam po­je­dyn­cze si­we wło­sy, choć wszy­scy myślą, że je far­bu­ję. Mam cią­gle wię­cej pla­nów niż wspo­mnień. Chcę pra­co­wać do koń­ca ży­cia. Drze­wa umie­ra­ją sto­jąc. Roz­ma­wia­ła LILIANA ŚNIEG­-CZAPLEWSKA. CZYTAJ TEŻ: „Nie wyobrażamy już sobie życia bez siebie”... Niezwykła historia miłości Kamili i Tomasza Schuchardtów
Związek Elżbiety Starosteckiej i Włodzimierza Korcza przetrwał już pół wieku. Oto historia ich miłości
„Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat”
Ona – kobieta o niezwykłej klasie, skromna, piękna. Mimo że popularność zyskała dzięki ponadczasowym filmom, takim jak „Noce i dnie”, „Trędowata” czy „Czarne chmury”, nigdy nie czuła się gwiazdą. On – wybitny kompozytor, pianista, twórca legendarnych przebojów, m.in. dla Alicji Majewskiej. Są razem od ponad pół wieku! „Byliśmy uskrzydleni, jakby kilka metrów nad ziemią. Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat”, mówiła w VIVIE! Elżbieta Starostecka. Czy wraz z Włodzimierzem Korczem są prywatnie wciąż tak samo zakochani? Małżonkowie opowiedzieli o tym w 2018 roku Alinie Mrowińskiej. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 06.10.2024 r.] [Ostatnia publikacja na fb viva.pl 06.10.2024 r.] Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka o miłości Pamięta Pan, kiedy zobaczył Panią Elżbietę Starostecką po raz pierwszy? Włodzimierz: Studiowaliśmy w tym samym budynku. Wydział aktorski był na parterze. Konserwatorium na pierwszym piętrze. Potrzebowali pianisty do kabaretu. Przesłuchali mnie i przy okazji usłyszałem, że jest u nich piękna dziewczyna, której, jak powiedział kolega, „niczego nie brak”. Poszedłem na próbę, popatrzyłem na Elżbietę i pomyślałem, że rzeczywiście ładna. Tylko tyle? Włodzimierz: Nie było rażenia piorunem. Później mój znajomy założył kabaret piosenki przedwojennej. Elżbieta w nim śpiewała, ja grałem. Mieliśmy próby w różnych miejscach Łodzi, a po próbach odprowadzałem Elżbietę do jej facjatki. Staliśmy w małym korytarzyku pod schodami i o czwartej rano dziwiliśmy się, że coś tak jasno na dworze. A przecież dotarliśmy do domu koło północy. I te rozmowy spowodowały, że wiedzieliśmy, że będziemy ze sobą do końca życia. Piękne… O czym rozmawialiście? Włodzimierz: O wszystkim – o życiu, o sztuce, teatrze, muzyce, o naszych rodzinach, o sobie. Co kochamy, czego nienawidzimy. Wszystko chcieliśmy wiedzieć. Mówiliśmy do siebie bez przerwy, jakby chcąc zatkać lukę, kiedy się jeszcze nie znaliśmy. Elżbieta: W pewnym momencie zaprosiłam Włodka na facjatkę. Włodzimierz: Po kilku miesiącach, swoje musiałem wystać w przedpokoju (śmiech). Przyszedłem punktualnie, z narcyzami. Pukam i słyszę, że muszę poczekać. Okazało się, że Elżbieta sobie przypomniała, że schody nie były przez tydzień myte. Nie wypadało tak gościa wprowadzać. Stałem za drzwiami ze 40 minut, a ona szorowała schody. Jak skończyła, dopiero mnie wpuściła. Elżbieta: Proszę nie wierzyć. Ten czas w miarę upływu lat bardzo mu się wydłuża (śmiech). Czytaj również: Piotr Skarga wziął ślub z trzecią żoną po 30 latach związku. Ujawnił smutny powód Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka, 19.04.1999r. Do ślubu jechaliście tramwajem? Włodzimierz: Wyleciałem po taksówkę, a tam w kolejce kilkadziesiąt osób. Z rozwianym włosem pędem wróciłem do domu. Elżbieta: Miałeś króciutko obcięte włosy. Nie pamiętasz, że ja cię strzygłam do ślubu? Włodzimierz: Poszliśmy na przystanek, podjechał tramwaj z otwartymi drzwiami. Ludzi było tyle, że nie dawało się wejść. A gdybyśmy nie weszli, nie zdążylibyśmy na ślub. Dopchnąłem Elżbietę w tłum, sam trzymałem się poręczy. Na schodku znalazłem miejsce na jedną nogę. Druga elegancko wisiała w powietrzu. Elżbieta: Chroniłam, jak mogłam, bukiecik kwiatów. Szczęśliwie dojechaliśmy i ślub się odbył. Ale te kłopoty nie miały znaczenia. Byliśmy tak szczęśliwi, że świat zewnętrzny dla nas nie istniał. Tylko czasami trzeba się było z nim poboksować. Włodzimierz: Nasze pasje, praca, życie razem – to było ważne. Elżbieta: Byliśmy uskrzydleni, jakby kilka metrów nad ziemią. Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat. Natychmiast chcieliśmy brać ślub. Ale wtedy tata Włodka powiedział: „Poczekajcie. Jeśli macie być razem, to za dwa lata też będziecie”. Miał rację. Wzięliście ślub, mając po 23 lata. Dziś mało kto myśli w tym wieku o ślubie. Wtedy ludzie wcześniej dojrzewali? Włodzimierz: Czułem się kompletnie niedojrzały. Moja żona wyglądała na 16 lat. Ale byliśmy przekonani, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Elżbieta: Od początku wszystko mieliśmy wspólne. Kiedy zaczęliśmy pracować w kabareciku uczelnianym, mieliśmy wielkie nadzieje, że się obłowimy (śmiech). I najpierw kupimy tapczan, bo na naszej wybrzuszonej kanapce trudno się spało. Niestety, okazało się, że organizator gdzieś się ulotnił i nie było żadnych pieniędzy. Włodzimierz: Elżbieta chodziła zimą w pantofelkach. Postanowiłem zrobić jej na pierwsze wspólne święta niespodziankę. Kupiłem ogromną choinkę. Obciosałem pień siekierą i umocowałem drzewko w stojaku. Elżbieta: Leżałam w szpitalu po operacji wyrostka. Przyszedł po mnie taki dumny. Doszliśmy spacerkiem do domu. Włodek otwiera drzwi, a tam stoi drzewko na pół pokoju. Pod choinką stały dla mnie botki. Śliczne, czarne. Strasznie się ucieszyłam. I jeszcze zapach choinki. Idę w stronę pieca, a tam dziury w podłodze… Zamarłam z przerażenia, ale nie chciałam burzyć jego szczęścia, więc udawałam, że nie widzę. (...) Zawsze odczuwacie brak, kiedy nie jesteście razem? Włodzimierz: W momencie, kiedy się dzieje coś ważnego, pięknego. Nie wyobrażamy sobie spędzania oddzielnie wolnego czasu. Nigdy nie mieliśmy osobnych wakacji. Nigdy nie chcieliście od siebie trochę odpocząć? Włodzimierz: Nie musimy od siebie odpoczywać. Musimy wykombinować czas, żeby być razem. Raz w życiu mieliśmy osobne święta, kiedy pływałem na tym norweskim statku. Dopłynęliśmy do Kanału Panamskiego, był upał, a tu Boże Narodzenie. Samotne. Strasznie się wtedy czułem. Elżbieta: Ja z dziećmi w Polsce. To był 82 rok, urodziła się Ania. Dom wtedy nie był klimatyczny, ciepły. Na podłogach cement, nie mieliśmy mebli, rzeczy leżały w kartonach. Syn był w czwartej klasie. Dwumiesięczna Ania w wózeczku. Nasze psy. Wolne miejsce przy stole… Bardzo smutne święta. Włodzimierz: Wtedy nie było komórek, listy różnie dochodziły na statek. Strasznie było źle, kiedy człowiek tego listu nie dostał, a koledzy dostali. CZYTAJ TEŻ: Bardzo go kochała, zostawił ją dla innej. Gdy zachorował, Alicja Majewska zaopiekowała się Januszem Budzyńskim <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgJdnx8Z-fed0f57.jpg" width="1688" height="1600" alt="Warszawa 05.1980. Aktorka El¿bieta Starostecka z mê¿em kompozytorem, pianist¹ W³odzimierzem Korczem i synem Kamilem. Nz. w mieszkaniu na osiedlu Bródno. mw PAP/Grzegorz Rogiñski Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony. Warsaw, May 1980. Actress Elzbieta Starostecka, her husband, composer and pianist Wlodzimierz Korcz, and son Kamil at home in the district Brodno. mw PAP/Grzegorz Roginski Event day unknown" title="El¿bieta Starostecka i W³odzimierz Korcz z synem Kamilem w domu" /> Elżbieta Starostecka i Włodzimierz Korcz z synem, lata 80. XX wieku Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka - dzieci, kariera, znajomość z Alicją Majewską Nigdy nie byli zazdrośni o swoje kariery, a należy przyznać, że obie były i są wielkie, spektakularne. Elżbieta Starostecka tylko w latach 60. i 70. zagrała w kilkudziesięciu filmach, które publiczność pamięta do dziś. Ale w pewnym momencie wycofała się w cień. Nigdy nie czuła się gwiazdą, bardziej skromną dziewczyną z Gliwic, którą los pchnął w stronę kinematografii. Najważniejszą wartością zawsze była dla niej rodzina. Jak nieobecność ukochanej znosił jej mąż? „Ja nigdy w życiu nie miałem problemu z tym, że przez wiele lat moja żona była jedną z najbardziej znanych aktorek w kraju, a o mnie nikt nie wiedział. Po prostu pracowałem po cichu i robiłem to, co trzeba, ale nie przynosiło to ani sławy, ani specjalnych pieniędzy. Wiele lat funkcjonowałem jako pan Starostecki", opowiadał w Kulisach Sławy Włodzimierz Korcz. I choć sam mówi o sobie z wrodzoną skromnością, nikt nie odbierze mu wielu przebojów, które wyszły spod jego palców. Kilka z nich napisał dla Alicji Majewskiej. Swego czasu plotkowano nawet, że artyści mają romans… Jak takie doniesienia odbierała żona kompozytora? „Gdyby któreś z nas zakochało się w kimś innym, wtedy byłby między nami absolutny koniec. […] Nic już nie byłoby możliwe, straciłabym zaufanie”, opowiadała druga połowa Włodzimierza Korcza w wywiadzie dla Twojego Imperium. Ale ich małżeństwo trwa do dziś. To już ponad pół wieku... Jaka jest ich recepta na wspólne szczęście? „Nie wiem, czy małżeństwo doskonałe istnieje. Ale jeśli przyjmiemy, że w to wchodzą i kłótnie, i spory, i potem cudowne pogodzenia się, to nasze jest doskonałe”, mówiła w tym samym wywiadzie Elżbieta Starostecka. Zobacz także: Rozstali się przez chorobę, choć mieli być razem na zawsze. Ona do dziś nosi jego nazwisko Dziś para cieszy się każdym wspólnym dniem spędzanym na warszawskich Żoliborzu. Małżonków cieszą też na pewno sukcesy ich dzieci: syna Kamila Jerzego Korcza, który wraz z rodziną mieszka w okolicy oraz córki Anny Marii, która – według dostępny informacji – nie mieszka w Polsce. Całej czwórce oraz ich bliskim składamy najserdeczniejsze życzenia. [ Ostatnia aktualizacja na Viva Historie 9.10.2024 r. ]