Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni
Był przy niej do końca. Łączyła ich silna więź i relacja pełna serdeczności, wzajemnego szacunku i... poczucia humoru. Gdy Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku to właśnie Mariusz Szczygieł poinformował o tym smutnym fakcie fanów i media. Z pozoru dzieliło ich wszystko: metryka, krąg towarzyski, nawet praca. Ona była uznaną aktorką. On wziętym dziennikarzem. A jednak zaprzyjaźnili się ze sobą i dbali o tę więź z wielką pasją.
Telefonowali do siebie co noc, chodzili razem do teatru i do kina, bardzo liczyli się ze swoim zdaniem. Oboje uwielbiali się razem śmiać, droczyć, przekomarzać. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Z tej okazji przypominamy niezwykły wywiad VIVY! z 2013 roku z Zofią Czerwińską i Mariuszem Szczygłem, którego udzielili Krystynie Pytlakowskiej. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: historia ich przyjaźni. Wywiad z 2013 roku Kiedy to się stało? Mariusz: W 1993 roku. Znamy się już 20 lat. Zofia: Połączyła nas metafizyka. Mariusz: Zaczęło się od tego, że zamieszkałem w willi na Sadybie, przy Okrężnej. Fajne, przestronne mieszkanie. Ale nie wiadomo dlaczego, zacząłem tam intensywnie myśleć o Zofii. Zofia: Powiedz raczej, że tylko przychodziłam ci na myśl. Miałeś mnie gdzieś tam, w podwzgórzu. Mariusz: Tak, nie wiadomo, z jakiego powodu, bo nie miałem nawet telewizora. Byłem zresztą wtedy studentem. Ale kojarzył Pan nazwisko Czerwińska? Mariusz: Nie tylko kojarzyłem, ale bardzo lubiłem Zosię jako aktorkę. Osadziłaś mi się w podwzgórzu – ty i jeszcze jedna aktorka, Bohdana Majda. Obie miałyście taką fajną cierpkość. No i rozmawiam z właścicielem domu. Pytam go: „Panie Stefanie, dlaczego do pokoju prowadzą dwie pary drzwi i są dodatkowe schody, przecież to jeden dom”. I ten pan Stefan mówi mi na to: „Wymyśliła taka jedna aktorka, Zośka Czerwińska”. Zofia: Ja tam wcześniej mieszkałam, bo ten dom zbudował mój wujek, który zresztą nigdy się tam nie wprowadził, bo ciotka tego nie chciała. Wobec tego sprzedała dół panu Stefanowi Sapińskiemu, a ja zajęłam górę i musiałam wybudować wewnętrzne schody. Mariusz: Pomyślałem sobie wtedy, że to niesamowity zbieg okoliczności i okazja, żeby poznać tę aktorkę bliżej. Bo ja tak mam w życiu, że z kim chcę się zaprzyjaźnić, to się zaprzyjaźnię. Pan prowokuje te przyjaźnie? Mariusz: Tak, ponieważ to ja muszę nawiązać „romans”, w bardzo szerokim znaczeniu tego słowa. To ja jestem typem, który podrywa. I gdyby najwspanialszy obiekt przyjaźniowy albo e*otyczny usiadł mi na kolanach, to ucieknę. Bardzo lubię zdobywać osoby trudne, z nikim łatwym się nie przyjaźnię. Dość powiedzieć, że moimi przyjaciółmi są nie tylko Zosia, ale Hanna Krall i tłumaczka z Pragi Helena Stachova. O te trzy osoby zabiegałem, są klejnotami mojego życia, naprawdę. Natomiast nie znoszę, gdy ktoś mnie nagabuje. Zofia: Natomiast wszyscy mężczyźni, którzy mnie zdobyli, zostali dużo wcześniej poderwani przeze mnie, tylko o tym nie wiedzieli. Mężowie? Zofia: Mężowie też, ale nie trzymajmy się ich kurczowo. Miałam dwóch mężów, a mówię o mężczyznach w ogóle. Nie wnikajmy, ilu ich było. Mariusz: W każdym razie to ja zadzwoniłem do Zosi: „Dzień dobry, nazywam się Mariusz Szczygieł, już bardzo długo o pani myślę”. A Pani sądziła, że to maniak sek*ualny? Zofia: Wiedziałam, kto to jest, bo czytam „Gazetę Wyborczą” od pierwszego numeru. Zdziwiłam się jednak: „To jakieś żarty chyba”. Ale kiedy powiedział, że śpi na moim tapczanie, pojęłam tę transcendencję. Mariusz: Zapytała wtedy: „A wisi tam jeszcze w pokoju lustro między oknami?”. „Wisi”. Na to Zosia: „To moje. I może dlatego, że zaglądasz do cudzego lustra, masz natręctwo myśli”. Mnie zawsze ostrzegano: „Nie przeglądaj się za długo w lustrze, bo diabła zobaczysz”. Zofia: I mieli rację, bo Mariusz właśnie diabła zobaczył. Natomiast jeśli chodzi o lustra, to powiem pani, jak kobieta kobiecie, że nie lubię w nie patrzeć. Nigdy nie miałam specjalnego nabożeństwa do mojego konterfektu. Może dlatego zostawiła Pani to lustro bez żalu? Zofia: Zostawiłam, bo tam było na nie miejsce. Nie miałam gdzie go powiesić, gdy się stamtąd wyprowadzaliśmy po moim drugim ślubie w 1968 roku. A wracając do Mariusza, nawet przez myśl mi nie przeszło, że jest erotomanem. Szybko chwyciłam, o co chodzi. Nie znałam go osobiście, ale potem zobaczyliśmy się na ulicy. Mariusz: Przypadkowo zresztą. Powiedziałem: „Jestem tym, który dzwonił”, a Zosia odparła, że mój głos był głosem bruneta. Nie zaprzyjaźniliśmy się od razu. Ale chyba w 2000 roku, gdy już byliśmy blisko, zdarzyło się coś, co mogło zniszczyć tę przyjaźń. Co się wtedy stało? Mariusz: Ja wtedy prowadziłem talk-show „Na każdy temat”. Zresztą to ty mnie poleciłaś w 1995 roku reżyserowi Witoldowi Orzechowskiemu. Zofia: Bo spytał mnie, czy nie znam kogoś na zastępstwo za Andrzeja Woyciechowskiego na czas jego choroby. Podsunęłam mu więc twoje nazwisko. A on na to: „O nim właśnie myślałem”. Tak to było. Mariusz: No i prowadziłem ten talk-show już kilka lat. A producentowi, reżyserowi przychodziły do głowy coraz to nowe pomysły. Chcieli, żebyśmy pokazali, że ludzie dla występu w telewizji są w stanie zrobić wszystko. Zdołali namówić mnie i ekipę, żebyśmy z dżdżownic zrobili koktajl na kefirze i cała grupa go wypiła. A kto wypił najszybciej, miał dostać w nagrodę lodówkę. Zofia: To było okrucieństwo, i w dodatku nagradzane. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni. Mariusz: Gdy na drugi dzień po programie zadzwoniłem do Zosi, była tak wzburzona, że przeszła „na pan”. Powiedziała: „Przecież te zwierzęta cierpią. Jesteście, panowie, idiotami”. Bo Zosia nie przebiera w słowach. Zofia: „Idiota” wcale bym nie użyła, nawymyślałam wam od ch… normalnie. Przedtem kilka razy ochrzaniałam cię za wasze pomysły, że zapraszałeś do programu okropne baby i że zawodnicy musieli pić własny mocz. Swoje siuśki mogli sobie pić, to ich broszka. Ale dżdżownice umarły w męczarniach. Nasza przyjaźń jednak przetrwała, bo Mariusz pojął swój błąd i wyciągnął z niego wnioski. Mariusz: Dzięki Zosi zrozumiałem, że nie na wszystko trzeba się w telewizji zgadzać. Bo jeśli człowiek za długo tam pracuje, ulega łatwości godzenia się na wiele dla dobra oglądalności. Dla wielu ludzi Wasza przyjaźń jest przedziwna, nie wspominając o różnicy wieku. Zofia: Te różnice między nami aż tak widać? Chociaż Mariusz upodabnia się do mnie – wygląda coraz młodziej. Pewnie robi jakieś botoksy? Mariusz: Botoksy to nie, ale regularnie ćwiczę, co drugi dzień chodzę na dwie godziny treningu. Sporo schudłem. Zofia: Nie jest już taki młodziutki, ale nie ma co tego aż tak podkreślać. Mariusz: Wieku nie ujawniamy. Najlepsze, gdy moja mama mówi: „Synu, ogól się, proszę, gdy wybierasz się do przychodni lekarskiej”. Zofia: Nie mówi się „ogól” tylko „ogol”. Mariusz: Jest oboczność form… Ja mam zarost troszkę już siwawy. Pytam: „Dlaczego?”. Mama: „Przecież po tobie widać, ile ja mam lat”. Zofia: I to jest ta kobieca przekora. Mariusz: Na jakich podstawach opiera się nasza przyjaźń? Mam własną teorię. Zofia: Żebyś tylko nie popadł w dumę, przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość i opiera się na lojalności. A ja jestem pies na lojalność. Sama jestem niewyobrażalnie lojalna. Mariusz: I kilka przyjaźni w swoim życiu skończyłaś. Zofia: Tak. I najbardziej cierpiałam, gdy moje dwie przyjaźnie się zawaliły, właśnie przez utratę lojalności. To było o wiele gorsze niż zdrada w miłości. Jeśli w przyjaźni przyjaciółka pozwala, żeby za jej zgodą upokarzał mnie mój wróg, to chyba jasny przykład. Dżekuś, chodź tu do mnie! Dżek ma 11 lat, ale też wyjątkowo młodo wygląda. Zofia: On ma to po mnie. A w ogóle to psy się upodabniają do właścicieli. Też muszę sobie skubać brodę. Ja wieczorem biorę pęsetkę i wyskubuję ją, tak na czuja. Mariusz: Widzi pani? To ta Zosi autoironia. Uwielbiam jej humor! Ona ma genialne skojarzenia. Mam mnóstwo zapisanych złotych myśli Zosi. To właśnie ta podstawa Waszej przyjaźni? Mariusz: To wierzchołek tej podstawy. Tej błyskotliwości, jaką ma Zosia, nie ma ani moja mama, ani nikt inny. Tata jest wesoły, ale mama jest skromna, poważna i taka nieinwazyjna. Myślę więc sobie, że szukając przyjaźni z kobietami trochę starszymi ode mnie… Zofia: Trochę! Mariusz: …potrzebowałem właśnie takich cech osobowości, z którymi bym chciał obcować, a Zosia uzupełnia cechy mojej mamy. Rozumiem, matkuje Pani Mariuszowi? Zofia: Nasz kontakt nie ma nic wspólnego z matkowaniem. Gdybym w ogóle była matką – bardzo cierpię, że nie jestem – miałabym może jakiś dziwny matczyny stosunek do niego. Na przyjaźń trzeba mieć czas. A ja go mam, bo odkąd znam Mariusza, już byłam sama. Po dwóch małżeństwach i całej tej watasze panów. Uważałam, że jak mam sześćdziesiątkę, to już po ptakach. I powiem szczerze – było po ptakach, ponieważ wstydziłabym się w tym wieku romansować. Mariusz: Ale w latach 90. jakaś kolorowa gazeta napisała, że jeździsz na Ursynów i wracasz bardzo rozradowana. A Pan wtedy mieszkał na Ursynowie? Mariusz: Nie, nie jeździła do mnie. Ale miałaś z kimś romans na Ursynowie? Zofia: Pisano, że mam tajemniczy uśmiech, gdy stamtąd wracam. I niech tak zostanie. Mariusz: Nasza przyjaźń polega też na tym, że możemy sobie pogadać na tematy, o których z rodzicami się nie rozmawia. Zosia nie jest pruderyjna. Zofia: Twoja mama jest o mnie trochę zazdrosna. Chociaż sałatkę jarzynową mi przysyła. Bardzo dobrą zresztą. Mariusz: I zawsze pyta: „Idziesz do swojej drugiej mamy?”. Ja protestuję: „Zosia nie jest moją mamą”. A z drugiej strony jest bardzo dumna – gdy wystąpię z Zosią w telewizji na przykład, zawiadamia całą Złotoryję, żeby to oglądali. Ale ojca Mariusza o mało Pani nie rozjechała na ulicy? Zofia: Mariusz, zwróć mu uwagę, że gdy wchodzi na jezdnię, niech się najpierw rozejrzy. Mariusz: À propos pruderii, mój tata przełącza na inny kanał, gdy się całują w filmie. Dlatego tak istotne jest, że Zosia nic a nic nie ma takiej wstydliwości i nazywa rzeczy po imieniu. Za to posiada czystą energię, cała jest energią, także intelektualną. Zofia: Mów tak mi jak najczęściej. Mariusz: Ile razy zadzwonię do niej, staję się natychmiast ożywiony. Zofia: A dzwoni o trzeciej rano! Chociaż ostatnio pozwolił dzwonić do siebie tylko do pierwszej w nocy, bo wstaje rano na tę gimnastykę. Mariusz: Bo ty mnie rozbudzasz i ożywiasz, mówiąc takie rzeczy, które natychmiast chcę zapisać. Na przykład: „Tak naprawdę w życiu można liczyć tylko na siebie, ale co zrobić, jeśli i tego zabraknie?”. Zofia: Bardzo rzadko ludzie to rozumieją. Pytają: „Zaraz, to znaczy, że co?”. No, że umrzesz, kurwa mać. Czytaj też: Pokochał ją na pierwszym spotkaniu, czule nazywał "Kaczuszką". Gdy zachorował, ona była przy nim do ostatnich chwil. 30 lat temu odszedł Krzysztof Kieślowski W „Dzień dobry TVN” wspominała Pani o testamencie i bardzo mnie to rozbawiło. Zofia: Mariusz jest jego wykonawcą i pewnie mu coś kapnie. Jest to więc przyjaźń dozgonna. Zaczynasz być bogaty przez te baby. Pamiętam, jak pytał, czy to moje mieszkanie. Mariusz: Akurat mieszkanie jest zapisane na twojego kuzyna. Pani Zofio, wbrew pozorom chyba nie tak łatwo się z Panią zaprzyjaźnić? Zofia: Mam dużo dobrych znajomych, ale przyjaciół niewielu. Było ich więcej, ale zaczęli znikać. Śmierć to bym im wybaczyła, trudniej wybaczyć, gdy przyjaciel okaże się tylko znajomym. Bo ja mam pecha, że jestem uczynna, a moja uczynność spotyka się ze złością, bo najgorzej pomagać koleżankom, które tej pomocy znieść nie mogą, gdyż uważały, że stoją wyżej ode mnie, a spadły niżej. Mariusz: Ja lubię uczynność Zosi. Ciągle chce gdzieś zawozić moich rodziców. Zofia: Mężczyzna powinien mieć samochód, ale Mariusz nie ma smykały do prowadzenia. Wolę więc ja go podwozić. Udzielacie sobie dobrych rad? Mariusz: Kilka razy mi się zdarzyło, że pytałem Zosię, jak mam się zachować w danej sytuacji. Bo ja jestem patologicznie miły, a to sprawia, że często mam kłopoty z ludźmi, którym muszę powiedzieć jakąś nieprzyjemną prawdę. Zawsze dowiadywałem się od ciebie, żeby nie kłamać, nie iść okrężną drogą. Zosia mówi: „Powiedz tylko prawdę”. Zofia: Tak, z miłym uśmiechem też można uciąć łeb. Mariusz: Też staram się Zosi pomagać. Ostatnio podczas zamieci sam się zgłosiłem, żeby wyprowadzić Dżeka, ale Zosia nie lubi, gdy proponuję, że kupię jej bułki czy coś takiego ani gdy chcę z nią pojechać na badania do szpitala. Zofia: Lubię być samowystarczalna, nie będę traktować Mariusza jak chłopca na posyłki. W czym więc przejawia się ta Wasza przyjaźń? Zofia: Choćby w częstych rozmowach przez telefon. Widujemy się raz na dwa, trzy tygodnie. Mariusz: Uwielbiam twoje kanapeczki z łososiem. Nigdzie takich nie jadłem. Co ty do nich dodajesz? Zofia: Odrobinę majonezu. Czasami razem też podróżujemy. Mariusz zabrał mnie do ukochanej Pragi. Mariusz: Zosia jest o Pragę trochę zazdrosna. Mówię jej: „Ona jest starsza od ciebie”. A Zosia: „Ale ładniejsza”. Zwierzacie się sobie? Mariusz: Nie zwierzamy, ale opowiadamy. Zofia: Ja nie mam z czego się zwierzać i nigdy nie użyłabym takiego określenia. Mariusz opowiada mi o wszystkim. Znam jego historie, te opisane i te nieopisane. Rozmawiamy też o seksie. Ale musiałeś mi przypomnieć, co to jest. Mariusz: Zabolałoby mnie tylko, gdyby Zosia ukryła przede mną coś złego, by mnie nie obciążać. Bo kogo masz martwić, jak nie mnie, pani Zosiu? Zofia: O operacji kolana wiedziałeś wszystko. Z drugiej strony trudno byłoby to ukryć, bo potem wlokłam się o kulach. Natomiast nie cackam się ze sobą i dlatego szybko z choroby wychodzę. Nie mam też żadnych nałogowych słabości, chociaż byłam bardzo bliska alkoholizmu, bo dawniej wódka lała się strumieniami, a ja na kaca musiałam wypić klina. Ale gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to zaczyna być ode mnie silniejsze, pomyślałam – niedoczekanie. A narkotyków nawet nie próbowałam. Mariusz: Ja nie piję od czasu, kiedy uprawiam sport, a marihuany jedynie spróbowałem. Nie muszę Zosi martwić, bo mam takie przekonanie, że zostawiony nago na Marszałkowskiej wskutek jakiejś pożogi, za tydzień będę nie tylko w dobrej formie i ubrany, ale jeszcze będę miał gdzie mieszkać. Zofia: Też mam w sobie coś takiego, że nawet jeśli wyląduję gdzieś w norze na dnie, to za chwilę wystawię z niej głowę i jeszcze się uśmiechnę. Brzydziłabym się współczuciem i litością. Mariusz: Kiedy czasami Zosi współczuję, ona mówi: „Odpieprz się”. I o dwóch kulach wyprowadza psa, po drodze jeszcze zakupy robiąc. Czytaj również: Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie Chyba doszliśmy do sedna Waszej bliskości. Jesteście po prostu do siebie podobni. No i każde z Was jest dumne z dokonań drugiej osoby. Zofia: Jestem bardzo z Mariusza dumna. Chociaż duma to niewłaściwe słowo, raczej mam satysfakcję z tego, że mogę pochwalić się tą przyjaźnią. Mariusz: A ja jestem dumny, gdy widzę cię w różnych filmach. Jak Zosia dostaje większą rolę, mnie to strasznie podnieca. Muszę wszystko zobaczyć. Zagrała w 300 filmach, codziennie więc można trafić na nią w telewizji. Dzwonią do mnie: „Włącz, na Dwójce jest Zosia, na Polsacie jest Zosia, na Kulturze jest Zosia”. Może chociaż tantiemy Pani Mariuszowi zapisze? Zofia: Ma zapisaną już połowę moich tantiem. Ale nawet nie przeczytał testamentu. Mariusz: Bo twoja śmierć, Zosiu, wydaje mi się nierzeczywista, bardzo odległa. Mam pozytywny stosunek do życia i pozytywny do śmierci. Zofia: Do mojej zwłaszcza (śmiech). Zostawię ci przy świadku takie przesłanie: „Człowiek ma prawo przyznawać się do błędów, ale nigdy do porażek”. Pamiętaj o tym. Porażka to jedna z najgorszych rzeczy w życiu. Ale Mariusz nie miewa porażek. Zofia: Miał na pewno, tylko o tym nie mówi. Mariusz: Bo wytworzyłem w sobie taką cechę, żeby nie wiązać z czymś za dużych oczekiwań. Przyjdzie to, co ma przyjść. Gdybym przywiązał się do myśli, że „Gottland” dostanie nagrodę Nike, to jak bardzo bym przeżywał, gdyby nie dostał? Zofia: Mówiłam ci, że dostanie, i dostał Nike Czytelników. Ja wszystko czytam, co ty napiszesz. Przepowiadałam ci, że reportaż „Śliczny i posłuszny” wywoła wielką burzę? No i widzisz, sam premier powiedział, że nie mógł zasnąć po tym, jak go przeczytał. Mariusz: Zosia mnie dziś bardzo wzmacniała, bo najpierw wszystkie telewizje mnie zapraszały i chwaliły, ale po ataku na moją bohaterkę zaczął się atak na mnie. Setki maili, telefonów. Pakuję się i jadę popracować w spokoju. Zofia: Pojechałabym z tobą, ale gram. Jestem kobietą pracującą.
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film
Wrzesień, niemal pusta plaża na greckiej wyspie Rodos i spotkanie, którego nikt się nie spodziewał. To właśnie wtedy Kinga Rusin poznała Marka Kujawę – adwokata, który już przy pierwszym spotkaniu powiedział coś, co z czasem okazało się prorocze. Dziś, po ponad 15 latach związku, ich historia wciąż budzi emocje i fascynację.
Już ponad 15 lat tworzą idealnie dobrany związek. Kinga Rusin i Marek Kujawa jeszcze kilka lat temu mieszkali w Polsce, teraz zaś zwiedzają najdalsze zakątki świata. Żadna przeszkoda im niestraszna, kiedy mają siebie u swego boku! Zakochani poznali się w trakcie wakacyjnego wyjazdu, jak przystało na miłośników podróży. Dziś świata poza sobą nie widzą, a dziennikarka co jakiś czas dzieli się pięknymi kadrami z ukochanym w swoich mediach społecznościowych. View Ediplayer on the source website Kinga Rusin i Marek Kujawa — historia miłości Kinga Rusin i Marek Kujawa poznali się w 2010 roku w trakcie wakacji, które oboje spędzali na greckiej wyspie Rodos. Nikt na początku nie przypuszczał, że gwiazda TVN-u zwiąże się z adwokatem. Jak czas pokazał, oboje są bardzo szczęśliwi. „To był wrzesień, pusto na plaży, bardzo dużo panów, bardzo mało pań. Dosyć szybko zyskałyśmy grono kolegów, wśród nich był Marek. Zwróciłam na niego uwagę, bo potraktował mnie nietypowo, tak trochę chłodno, a zupełnie czego innego oczekiwałam”, wyznała Kinga Rusin w rozmowie z „Galą’’. Ważnym momentem w początkowej fazie ich relacji jest historia z plecakiem, kiedy to Marek Kujawa nie chciał pomóc dziennikarce go wnieść. „Powiedział ze swadą, że jak ktoś jest tak walczącą feministką jak ja, to niech sobie sam radzi. Pomyślałam wtedy: „no nie, co za gość!”. Zapamiętałam go nie tylko jako inteligentnie złośliwego w stosunku do mnie, ale też niezwykle ciekawie opowiadającego”, powiedziała Rusin. Pobyt na Rodos się skończył. W drodze powrotnej spotkali się na lotnisku. „Marek spojrzał wtedy na mnie i powiedział: Czy wiesz, że ja zmienię Twoje życie? Pomyślałam sobie wtedy: »Co to w ogóle za facet? Ale to, co powiedział, okazało się prawdą«", zwierzyła się gwiazda. CZYTAJ TAKŻE: „Powoli zaczynam mówić o nim głośno". Zalia nigdy nie była tak szczera, jej wyznanie zaskakuje Podróże Kingi Rusin i Marka Kujawy Zakochani spędzają cudownie czas. Dzielą się obserwatorami wspólnymi zdjęciami, na których widać ich radość i szczęście! Przez ponad miesiąc zwiedzali Australię, ale wyprawa trwała w najlepsze! „Nasze podróże łączą pracę z poznawaniem niesamowitych miejsc, do których przyjeżdżamy. Nie są to wizyty w lokalnych hotelach. Chcemy „smakować” każdy kraj, poczuć jego klimat, poeksplorować, czasami nawet dłużej pomieszkać. Zawsze marzyłam o takiej właśnie formie poznawania świata, ale z wielu powodów nie było to kiedyś możliwe. Teraz mogę spełniać swoje marzenia i czuję się tak, jakbym otworzyła zupełnie nowy rozdział życia" — pisała gwiazda. 18 października 2022 roku Kinga Rusin zamieściła na Instagramie zdjęcie z Markiem Kujawą. Dziennikarka złożyła ukochanemu wyjątkowe życzenia urodzinowe. „Mareczku, za twoje zdrowie! I żeby nadal było tak pięknie! Wspaniale zorganizowałeś nam życie! Jesteś moim księciem z bajki. Całuję cię urodzinowo. Sto lat!”, napisała pod wspólną fotografią. Co więcej, Kinga Rusin 14 lutego 2023 roku opublikowała niezwykle romantyczne zdjęcie z ukochanym. "Mamy takie same pomysły na życie, pasje, zainteresowania i poglądy, ale przede wszystkim wyznajemy te same wartości — bez tego na pewno nie bylibyśmy ze sobą. Dlatego, na zadawane przez znajomych pytanie, czy jest coś, co sprawia nam szczególną przyjemność, odpowiadamy jednym głosem: dzielenie się z innymi. Przekonaliśmy się, że najwięcej radości daje nam właśnie dawanie, a nie branie. To stara prawda, żadne odkrycie, ale sprawdza się idealnie w życiu i w miłości, w Walentynki i w każdym innym dniu", napisała. Kinga Rusin o Marku Kujawie w wywiadzie dla „VIVY!” Tak dziennikarka mówiła nam o ich relacji w jednym z wywiadów... Zmienił moje życie o 180 stopni. Pokazał nie tylko mi, ale z czego się najbardziej cieszę, moim córkom, na czym polega partnerstwo. – Na czym? Na szacunku, zrozumieniu, wspieraniu się nawzajem. Na tym, żeby nigdy nie walczyć, kto jest ważniejszy. Żeby cały czas wspierać poczucie wartości drugiej osoby. Żeby być miłym. Proste rzeczy, które wydają się oczywistością, ale które rzadko wprowadzamy w życie (...). – Kłócicie się bez broni atomowej? Nie kłócimy się. Oboje jesteśmy bardzo temperamentni, mamy bardzo mocne charaktery. Marek mnie nauczył – jest zawodowym negocjatorem – używania argumentów nawet wtedy, gdy emocje szaleją. Nigdy nie używamy skrajnych słów, których później byśmy żałowali (...). – Mądry negocjator. Jest mistrzem świata. Niesamowicie mi pomagał. Jesteśmy prawdziwym teamem. Wydawało mi się to niemożliwe, bo gdy się poznaliśmy, nie łączyło nas absolutnie nic. Pani z telewizji i pan mecenas. Ale myśmy nasze światy połączyli. Znaleźliśmy wspólną część. Dla nas dwojga to niesamowita przygoda. – Wspólna praca cieszy? Tak. Pracujemy nad wieloma projektami razem, a każde robi też inne, swoje rzeczy. Uwielbiam nasze rozmowy o tym, co dalej, jakie plany. Uwielbiam gadać i Marek uwielbia gadać. Za chwilę jedziemy na Mazury na 30. rocznicę ślubu naszych przyjaciół. Będziemy jechać wolno i przez te cztery godziny wszystko zdążymy omówić. Mogę śmiało powiedzieć, że Marek zmienił moje życie. Ta deklaracja na początku naszej znajomości była bardzo śmieszna i strasznie patetyczna. – Dosyć bezczelna. Bardzo bezczelna, ale to szokujące, jak bardzo się sprawdziła! – Zamieszkacie razem? Mieszkamy cały czas razem. Od bardzo dawna. – O, internet kłamie! Ale mamy dwa mieszkania. Gdy przygotowuję się do DDTVN, muszę wstawać o piątej rano. Włączam wtedy światło, muzykę, żeby się dobudzić. Nie ma sensu, żeby Marek zrywał się razem ze mną. Wtedy się rozdzielamy. To taki przywilej nowoczesnego związku. ZOBACZ TEŻ: Pobrali się w Berlinie, w Polsce wciąż nie mają prawa do ślubu. Jacek Dehnel o swoim ponad 20-letnim związku
Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
Dorota Wellman i Marta Klepka. Popularna dziennikarka i bizneswoman z sukcesami. Jedna z Warszawy, druga z Poznania. Zgodnie mówią, że połączyła je nić szaleństwa. Wskoczyłyby za sobą… na*ie do basenu. Oto intrygująca historia ich przyjaźni i wspólnego projektu. Wysłuchała Katarzyna Piątkowska. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał sie na łamach magazynu VIVA! w 2020 roku.
Dorota Wellman jest jedną z najpopularniejszych dziennikarek. Marta Klepka to bizneswoman, twórczyni projektu #byćkobietąontour. Zarządzany przez nią Hotel Blow Up Hall 5050 w Poznaniu co roku zdobywał nagrody za najlepszy tego typu obiekt na świecie. Umawiamy się na wywiad online. Wszystkie wolimy bliskie spotkania twarzą w twarz, ale przyjaciółki spędzają kolejny wspólny urlop w ukochanej przez Dorotę Grecji. Na dzień dobry roześmiane pokazują mi melony i arbuzy, które kupiły u przydrożnego sprzedawcy, żartują, że szkoda, że mnie tam nie ma, bo właśnie przechodzi obok nich na*i mężczyzna. Zresztą w tym wywiadzie o na*ości będzie więcej. Siedząc na tarasie wakacyjnego domu, opowiadają, że prawdziwa przyjaźń to niekoniecznie ta zawarta w szkolnej ławie i że nie trzeba mieć tyle samo lat, żeby podobnie patrzeć na świat. I że przyjaźń na dobre i na złe może zacząć się od… chorej nogi. Przyjaźń mimo wielu lat różnicy. Jak Dorota Wellman i Marta Klepka przełamały pokoleniową barierę? Ile jesteście w stanie ze sobą wytrzymać non stop? Dorota: Minimum dwa tygodnie. Marta: Ale bez siebie maksimum kilka dni. Dorota: Jesteśmy teraz całą paczką przyjaciół na wakacjach i mnóstwo rzeczy robimy razem. Ale przy okazji dajemy sobie wolność. Jak ktoś chce spokoju, to zamyka się i czyta książkę. Ktoś chce właśnie robić pastę jajeczną, to robi. Ktoś chce pływać, to pływa. Nie jesteśmy do siebie przyssani na amen. A jak byście miały siebie dosyć? Dorota: Takiej opcji nie ma. A jeśli już… najwyżej porozmawiamy poważnie ze sobą. Na przykład powiem: „Uspokój swoją nadpobudliwość, Klepka”, bo Martę często ogarnia taki entuzjazm, że trzeba go ostudzić. A czasem sobie pomilczymy. I też jest dobrze. Marta: Ale to się rzadko zdarza. Dorota: Marta mieszka w Poznaniu, ja w Warszawie, ale to nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy miały codzienny kontakt. Odwiedzamy się, dzwonimy do siebie. Marta: Czasem nawet kilka razy dziennie. Dorota: Ciągle mamy sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia. Ktoś idzie! O rany! Go*y facet! Marta: I jaki przystojny! Dorota: Kasia, szkoda, że nie możesz go zobaczyć! Myślisz teraz pewnie, że jesteśmy szurnięte. I masz rację. Jesteśmy. Marta: Połączyła nas nić szaleństwa… Dorota: …bo jak się spotka szurnięty z szurniętym, to się doskonale zrozumieją. I jak mówię Marcie, że teraz będziemy się kąpać na*o w basenie… Marta: …to idziemy się kąpać na*o w basenie. Dorota: Marta mówi: „O matko! O matko!” i idzie. Albo rozb*erze się razem ze mną na sesji zdjęciowej, choć potem, co prawda, odpowiednie rejony przykryłyśmy wielkimi kapeluszami. Cenię w niej to, że ma odwagę, żeby przekraczać swoje granice. Po co rozebrałyście się do na*a? Dorota: Zależało nam, żeby to zdjęcie, które znalazło się w VIVIE!, było bardzo kobiece, żeby pokazać, że kobiety mają niesamowitą moc i siłę do działania. Marta: Ale na przykład do założenia krótkich dżinsowych spodenek musiałaś mnie przekonywać. Dorota: Ona nie nosiła krótkich spodenek, a mnie to fascynowało. Przecież jak się wyjeżdża na wakacje, to trzeba mieć centralnie w du*ie, ile się ma lat, jak się wygląda i co ludzie pomyślą. Namówiłam ją i jest to mój sukces. I podoba mi się to, że tak jak ja lubi doświadczać nowych rzeczy. Jak na przykład nagranie audiobooka? Dorota: Zbiór moich felietonów został uzupełniony felietonami Marty. W odpowiedzi na moje. W ten sposób stworzyłyśmy całość, pokazałyśmy świat kobiet w różnym wieku, które na wiele spraw mają podobne poglądy, a na wiele zupełnie różne. Marta: Chodziło o to, żebyśmy te felietony przeczytały. Dorota: Ale wpadłam na pomysł, że nie będziemy ich czytać, tylko będziemy mówić. Chodziło mi o to, żeby uzyskać efekt rozmowy dwóch przyjaciółek na ważne tematy. Tobie było pewnie łatwiej, bo przecież masz doświadczenie telewizyjne, radiowe. Dorota: Dla mnie to też było nowe. Owszem, czytam teksty do moich programów, a to jest łatwizna. Byle nie seplenić. A tego obie się trochę obawiałyśmy… Marta: Trochę? Mnie prawie wynieśli z tego studia (śmiech). Dorota: W ciągu trzech godzin, zamknięte w małym, dusznym studiu nagrałyśmy długą, fantastyczną rozmowę. Marta: Bez żadnej przerwy! Dorota: Martuś, wiedziałam, że jeśli zwolnimy, zrobimy sobie przerwę, pójdziemy na kawę oraz sikać, nie utrzymamy tempa. Na szczęście tak Martę przećwiczyłam, że udało nam się to zrobić raz a dobrze. Widocznie jesteśmy bardzo zgrane i rozumiemy się bez słów. I wiemy, że drugi raz będzie gorszy, a trzeci jeszcze gorszy. Ten pierwszy w swoich emocjach jest zdecydowanie najlepszy. Nic nie musiałyśmy ustalać przed nagraniem. Tak jak mam z Marcinem Prokopem. Nie muszę z nim dyskutować, jak rozpoczynamy program i jakie kwestie poruszymy. My to już doskonale wiemy. To jest rodzaj telepatycznego przenikania, że wiemy, że tak zrobimy, i robimy to dobrze. My się z Martą też tego nauczyłyśmy. A to świadczy o bliskości, bo gdybyśmy się dobrze nie znały i nie rozumiały, toby na pewno nie wyszło. W badaniach CBOS wyszło, że przyjaźń jest ważną rzeczą tylko dla co dziesiątego Polaka. Dorota: Zupełnie tego nie rozumiem. Ja cały czas jestem głodna ludzi. A jak mi to minie, to będzie znaczyło, że umarłam. Mimo tego, że kilka razy zawiodłaś się na przyjaźniach? Dorota: Mimo tego. To, że ktoś mnie zawiódł czy rozczarował, nie zmieni tego, że nadal będę wierzyć, że przyjaźń jest możliwa, jest uczciwa, że poza rodzinnymi głębokimi relacjami jest jedną z najważniejszych relacji, jaką człowiek ma w życiu. Nie przestanę ufać drugiemu człowiekowi. I nie przestanę kochać innych ludzi, niezależnie od złych doświadczeń, które miałam. Mam też przecież dobre. Nie można o świecie myśleć źle i każdemu na dzień dobry przypisywać złe intencje. To by się dla nas wszystkich źle skończyło. Marta: Trzeba ufać. I mieć marzenia, bo bez nich nic by nam się nie udało zrealizować. Ja na przykład wymarzyłam sobie Dorotę. Zamieściłam ją w centralnej części mojej mapy marzeń. Dorota: Był tam jeszcze Tom Cruise (śmiech). Dziwne z tymi mapami. To jest jakaś historia nie z tej ziemi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi Dramatyczny moment w Poznaniu. Chora noga i podejrzenie sepsy początkiem wielkiej relacji Dlaczego Dorota Wellman znalazła się na Twojej mapie marzeń?! Dorota: Też bym chciała to wiedzieć. Normalne to nie jest. Marta: Od zawsze fascynowały mnie kobiety i wszystko, co z nimi związane. Dlatego oglądałam wszystkie odcinki programu „Miasto kobiet”, które współprowadziła Dorota. I uwielbiałam słuchać, jak z szacunkiem traktuje ludzi, widzieć, że jest empatyczna i serdeczna. I pokochałam jej poczucie humoru. Wydawało mi się, że jest bardzo prawdziwa. I nie pomyliłam się. Ale nie marzyłam, że zostaniemy przyjaciółkami. Chciałam z nią po prostu porozmawiać. Często zastanawiałam się, o czym bym z nią rozmawiała, gdybym miała możliwość. Dorota: I podczas pierwszej rozmowy powiedziała mi… gdzie pojechać do lekarza. Miałam zdjęcia w Poznaniu i one były dosyć skomplikowane. Cały dzień siedziałam w wodzie. Miałam specjalne kalosze dla wędkarzy, wodery. Nie wiedziałam, że w jednym z nich siedział jakiś robal i u…bawszy mnie w nogę. Jak mnie ugryzł, tak wieczorem dostałam bardzo wysokiej temperatury i sytuacja zaczęła się robić bardzo poważna. Do tego stopnia, że lekarze stwierdzili, że mam podejrzenie sepsy. Marta skierowała mnie do właściwego szpitala, w którym natychmiast mnie przyjęto. Weszła tam ze mną, zrobiła rozpierduchę i natychmiast znalazł się ktoś, kto zajął się moją nogą. Pamiętam, że była cała w cekinach, bo jak to się wszystko zaczęło dziać, była z mężem w teatrze. I w tych cekinach szalała po poznańskim szpitalu. Marta: Dostałam SMS-a od konsjerża, że coś się dzieje z Dorotą. Dorota: Jej biedny mąż nie obejrzał spektaklu do końca. Ta noga rzeczywiście nas zbliżyła. Ale tak naprawdę połączyła nas rozmowa. Nam się po prostu świetnie rozmawiało na bardzo różne tematy. Mimo bardzo dużej różnicy wieku. Dorota: Rzeczywiście, dzieli nas bardzo wiele lat. Dwadzieścia. Całe pokolenie. Ale to nie stanowi dla nas żadnej przeszkody. My po prostu rozmawiamy o wszystkim. Od tej mojej nogi zaczęłyśmy się spotykać w hotelu na kawie, żeby sobie pogadać. A potem nie mogłyśmy już bez siebie być. Marta: Razem prowadzimy projekt #byćkobietąontour, który wymyśliłam, więc często o nim dyskutujemy. Ale niezależnie od tego, na jaki temat rozmawiamy, każda rozmowa zaczyna się od pytania Doroty, jak się czuję. Zawsze. Ludziom się wydaje, że prawdziwe przyjaźnie to te zawarte we wczesnej młodości. Budowane latami. Wy się spotkałyście jako dojrzałe kobiety. Dorota: Zdecydowanie zaprzeczam teorii, że prawdziwe przyjaźnie to takie, które mają historyczne korzenie. Kiedy się starzejemy, tak jak ja teraz, to już nie można zawrzeć nowej przyjaźni, nowej znajomości? Myślę, że to jest okropny błąd. Fajnego człowieka można spotkać na każdym etapie życia. W moim przypadku często są to ludzie młodsi, tak jak Marta. Oni mi dają młodość, energię, tak samo im się chce jak mnie. Są dla mnie bardzo istotnymi partnerami. I różnica wieku tu nie ma żadnego znaczenia. I etap życia, na jakim jesteśmy, również. Ważne jest to, czy jesteśmy tego drugiego człowieka ciekawi. Czy chce nam się w to zainwestować emocje, wysiłek i troskę. Marta: Najważniejsza jest ogromna chęć poznania drugiej osoby i słuchania jej. Dorota jest osobą, której mogę powiedzieć absolutnie wszystko. I zrobiłam to przy pierwszym wspólnym winie. Czułam, że mogę to zrobić. Potem oczywiście targały mną wyrzuty sumienia, że obarczyłam ją moimi przemyśleniami. Ale spotkałam się z absolutnym zrozumieniem. Nie znam drugiego takiego człowieka. Może jeszcze moja siostra taka jest. A Dorota jest jak moja siostra, moja przyjaciółka. Nie chcę powiedzieć, że jak mama… Dorota: …ale coś w tym jest. Przyjaźń to jest obecność. Czy w słowie, czy w telefonie, czy w trosce, czy w czymkolwiek innym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa Przyjaźń bez granic: wspólne wakacje, codzienne telefony i kolacje na Skypie Kiedy pomyślałyście o sobie po raz pierwszy „przyjaciółka”? Dorota: Od razu nam się wydawało, że jest to wyjątkowa relacja i że trzeba o nią dbać. Marta: Wiem kiedy! Musiałam przyjechać do Warszawy i jak zawsze chciałam zatrzymać się w hotelu. Dorota do mnie zadzwoniła i powiedziała: „Będziesz spała u mnie w domu. Bez sensu te hotele”. Ja? Do Doroty Wellman do domu? – myślałam. Ona wiedziała, że zaczynam kombinować, jak się z tego wykręcić. Zadzwoniła za dwa dni i powiedziała: „Tylko nie kombinuj. Łóżko już jest przygotowane. Ręczniki leżą. Śpisz u mnie”. Dorota: Teraz Marta bywa u nas w domu regularnie. Ma swój pokój na górze. Mój syn, który się wyprowadził kilka lat temu i ma już swoje samodzielne życie, zostawił na strychu duży pokój. I to jest teraz pokój Marty i jej męża. Nie będą mieszkali w hotelach, kiedy mają w Warszawie kogoś bliskiego. Marta: Gdy przyjechałam pierwszy raz do Doroty, czułam się tak, jakbym przyjechała do swojego domu. Dorota z Krzysiem usiedli naprzeciw siebie, u szczytu stołu posadzili mnie. Nie było włączonego telewizora, radia, nie odbierali telefonów, podali mi kolację i byli skupieni tylko na mnie i na tym, co mówię. Poczułam się najważniejsza. Aż nie mogłam spać na tym poddaszu i długo do siebie dochodziłam. Dorota: Jak każdy, kto wraca do domu. Do bardzo zaprzyjaźnionego domu. Może to było przekroczeniem takiej granicy, wejście poza granicę prywatności? Wasza przyjaźń zrodziła się od pierwszego wejrzenia? Dorota: Coś w tym jest. Marta: Moja najpierw była platoniczna. Przecież miałam Dorotę na tej mapie marzeń. Dorota, marzyłaś, żeby mieć taką przyjaciółkę jak Marta? Dorota: Nie planowałam, szczerze mówiąc. Takich rzeczy nie da się zaplanować. Mam wielu przyjaciół. Jednak więcej mężczyzn niż kobiet. Dlatego że kobiety są bardziej zawistne? Dorota: Po prostu lepiej się z nimi dogaduję. Rzeczywiście, szczególnie w naszym show-biznesowym środowisku często króluje zawiść, a nawet nienawiść. Ale jest mi to obce uczucie. Czasami, gdy ktoś zrobi dobry wywiad w telewizji, myślę: O kurczę, ale się udało. Zazdroszczę, że trafił się świetny rozmówca. Ale nigdy bym nie pomyślała: Ożeż ty zdziro! Że tobie się właśnie udało. Tak cię nienawidzę! Nie wszystkie kobiety muszę kochać jakoś wyjątkowo, ale wszystkie doceniam. I równolatki, i młodsze, i starsze, i piękniejsze, mające więcej możliwości niż ja. Po prostu lubię kobiety. Uważam, że są wspaniałe. Tak wiele osób próbowało wymazać je i ich osiągnięcia z polskiej historii. Trzeba im oddać cześć i hołd. Pamiętam takie spotkanie podczas #byćkobietąontour po strajku nauczycieli. Nauczycielki naszych dzieci zaczęły mówić, że są nic niewarte, bo nikt ich nie posłuchał. Wszyscy twierdzili, że tylko walczą o pieniądze, że są bez znaczenia w tym środowisku i społeczeństwie. A wszyscy obecni na sali wstali i zaczęli bić brawo. Marta: Były też siostry zakonne, które mówiły, że jest im przykro, że nikt nie traktuje ich jak kobiety. Dorota: Opowieści kobiet, takie jak Kasi Nosowskiej czy Jolanty Kwaśniewskiej, która opowiadała o innej sferze bycia pierwszą damą, doprowadzają nas do łez. Dzięki tym spotkaniom przeżywamy piękne chwile. I dzięki sobie nawzajem? Dorota: Uwielbiamy sobie robić prezenty. To nie jest łatwe, bo nie chodzi o byle jaki prezent. I nie chodzi też o prezent drogi. Tylko chodzi o słuchanie drugiej osoby, która marzy o czymś małym. To jest najprzyjemniejsza rzecz – bycie Świętym Mikołajem w przyjaźni. Po prostu. Marta: Zgubiłam kosmetyczkę ze wszystkimi kosmetykami. Dorota przez dwa miesiące mi ją uzupełniała. Po jednym kosmetyku. Dorota: Nie chodziło o to, żeby kupić wszystko naraz. Marta: Dorota lubi biesiadować, kocha dobrą kuchnię, gotowanie. Urządziłam jej więc przyjęcie niespodziankę, na którym wszyscy byliśmy ubrani na biało. Jak we Francji podczas letnich pikników. Dorota: Ale tak naprawdę to rozmowa i obecność to jest to, co jest najważniejsze w przyjaźni. Nam nie przeszkodziła nawet pandemia. Owszem, nie mogliśmy się spotkać osobiście. Ale urządzaliśmy sobie kolacje na Skypie. Łączyliśmy się i jak zwykle byliśmy razem przy stole. Pomagaliśmy sobie w tych trudnych czasach. Tak budujemy nasze piękne wspomnienia i tworzymy nasz album wspomnień. Rozmawiała KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ TEŻ: Adam Stachowiak ujawnia prawdę o rozwodzie z żoną. Publicznie przyznał się do zdrady. Na odpowiedź nie musiał długo czekać
Siostry Steczkowskie: różne światy, jeden gen — co naprawdę łączy Agatę, Krysię, Justynę i Magdę?
Chociaż łączą je rodzinne więzy, są zupełnie różne. Agata, Krysia, Justyna, Magda to cztery z aż dziewięciorga rodzeństwa w rodzinie Steczkowskich. Niemal dekadę temu postanowiły opowiedzieć o swojej niezwykłej rodzinie i relacjach w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. To właśnie tu opowiedziały o sile kobiecości, dorastaniu w wielodzietnej rodzinie oraz odnajdywaniu własnej tożsamości: „Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”
Chociaż są siostrami, ich światy potrafią być od siebie oddalone o lata świetlne. Agata, Krysia, Justyna i Magda Steczkowskie – artystki o silnych osobowościach i odmiennych temperamentach – dzielą wspomnienia z dzieciństwa w muzykalnym domu, ale każda z nich obrała inną ścieżkę. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiadają o siostrzeństwie, różnicach, bliskości i momentach, w których musiały na nowo zdefiniować, co znaczy być rodziną. „Steczkowskie — Siła sióstr”. Archiwalny wywiad VIVY! z 2016 roku Agata, Krysia, Justyna, Magda. Wszystkie są zawodowymi muzykami. Jest jeszcze Cecylia i Marysia, ale nie ma ich na zdjęciu. Każda posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Nie ukrywają, że... wybuchową. O siostrzanych sojuszach, rywalizacji, różnicach i podobieństwach oraz rodzinnym dziedzictwie opowiedziały Beacie Nowickiej. Za oknem minus 10 stopni i śnieg chrupiący pod stopami, w studiu, w centrum Warszawy sztuczne słońce – od lampy – i prawdziwy upał emocjonalny. Kilkanaście osób krząta się wokół czterech modelek, które są zawodowymi muzykami. „Niesamowite, jak one wyglądają. Dar od losu. Szczęściary” – to najczęstszy komentarz. A wyglądają tak: długie, smukłe nogi, drobna twarz, wielkie kocie oczy, zwinne ciało obleczone jędrną skórą. One to siostry Steczkowskie: Agata, Krystyna, Justyna i Magda. Jeszcze jest Cecylia i Marysia, dziś nieobecne, ale pojawią się w rozmowach. Rozmowy z siostrami przypominają próbę okiełznania żywiołu. Każda z nich posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Sześć jedynaczek wśród dziewięciorga rodzeństwa. Wyzwanie. Krystyna jako jedyna różniła się od sióstr wyglądem. Zamiast czarnej czuprynki miała białe włosy. „Jedyny blond w rodzinie – śmieje się – niestety, teraz farbowany”. Siostry mają dystans do siebie i poczucie humoru. Krystyna w chwilach wolnych od muzyki rzeźbi z gliny anioły. Anioły Krystyny to indywidualiści: mają inne spojrzenie, inny wyraz twarzy, inaczej układają skrzydła, nie trzymają się za rączkę, nie stoją posągowo, nie wznoszą bezradnie oczu do nieba, są w nieustającym ruchu. Jak siostry Steczkowskie. Piotr (mąż i menedżer Magdy – razem od 20 lat): „Moim zdaniem one są w takim samym stopniu różne, jak podobne. Mają te same świetne geny, dzięki którym wszystkie wyglądają fantastycznie, jak nastolatki. Przy tym są żywiołowe, głośno mówią, jedna przez drugą, głośno się śmieją, dyskutują, a jednocześnie mają różne zainteresowania i poglądy. I są uparte. Czasami dyskusje w tej rodzinie przypominają wybuch bomby – następuje huk, krzyk, ziemia się trzęsie, a potem emocje opadają, powraca ład i porozumienie”. We wspomnieniach sióstr z dzieciństwa przeplatają się setki obrazków. Justyna na przykład pamięta walki w niedzielne poranki o miejsce w łóżku mamy, żeby stamtąd oglądać „Teleranek”. Magda – jazdy autobusem za granicę na koncerty. W chwilach wolności od ćwiczenia tercetów i kwartetów dziewczyny uwielbiały sportową rywalizację. Popularne było zjeżdżanie po schodach na materacu, Justyna wiodła tu prym razem z braćmi: Jackiem, Pawłem i Marcinem. Kilkuletnia Madzia, zjeżdżając, uszkodziła nos, ale chciała sobie udowodnić, że jest odważna. „Długo wszystkiego się bałam i byłam bardzo płaczliwa”, śmieje się, ale kiedy jej siostrzana miłość została wystawiona na próbę, zwycięsko ją przeszła. „Byłyśmy w podstawówce, ja w czwartej, Jusia w siódmej. Podobał mi się Tomek, kolega ze szkoły. Wszyscy wiedzieli, że jestem w nim zakochana. W tym wieku miłość jest zaraźliwa, więc któregoś dnia przyszła Jusia i powiedziała, że jej Tomek również bardzo się podoba, a ona jemu, że to jest dla niej wielka tragedia i co ja o tym sądzę? Nie pamiętam już, co sądziłam, ale »oddałam« go Jusi (śmiech). Niesamowite, że po latach to Justyna przypomniała mi tę historię”. W dzieciństwie siostry w naturalny sposób były podzielone na grupy. Agata i Krystyna były najstarsze, Justyna pośrodku, Magda urodziła się trzy lata później, a Cecylia i Marysia na końcu. Może dlatego wczesne lata życia spędziły, zawiązując różne siostrzane sojusze. Justyna Steczkowska: „Byłam najstarsza dla młodszego rodzeństwa, a chciałam należeć już do grupy starszyzny Agaty i Krystyny. Agata starsza o siedem lat była dla mnie boginią. Pierwsza z nas wydoroślała. Była piękna, szczupła, miała długie nogi i ubierała się oryginalnie. Ciągle chciałam przebywać w jej towarzystwie. Pamiętam, na jednej koloni nie chciała mnie ze sobą zabrać na spacer z jakimś chłopakiem. Ja płakałam, ona się wściekała. Żadna nie chciała się poddać. W końcu Agata podjęła negocjacje: »OK, jak przestaniesz beczeć i NIE pójdziesz ze mną, dam ci mój róż«. Zgodziłam się natychmiast. Ten róż to było marzenie każdego: kolorowe pudełeczko z pachnącym, anielskim pudrem do twarzy. Teraz należał do mnie”. Magda Steczkowska: „Nasze dzieciństwo było podporządkowane muzyce, rządziła nami Agata. Ona była kierownikiem muzycznym naszego zespołu: rozdzielała role, kto co ma śpiewać i grać. Całe popołudnia spędzaliśmy na ćwiczeniach, często tęsknie spoglądając na podwórko, skąd słychać było zabawy innych dzieci. Agatka była uparta i konsekwentna. Kiedy mówiła: »Czas na próbę«, to rzeczywiście szliśmy ćwiczyć, choć na pewno marudziliśmy ze zmęczenia i różnych innych powodów. Słuchaliśmy jej, była hersztem bandy. Pamiętam, jak dostała pierwszą wypłatę, miała wtedy 18 lat. Zabrała nas wszystkich do sklepu »Żaczek«, mogliśmy sobie wybrać, co chcieliśmy. Ja wybrałam karabin. Nie pytaj mnie dlaczego, nie pamiętam (śmiech). W każdym razie to było cudowne. Mogła z tymi pieniędzmi zrobić wszystko. A poświęciła je dla nas”. Zobacz też: Trzech braci i jedna tajemnica talentu – Steczkowscy łączą muzykę z magią rodzinnych więzi Różyczka, siódma siostra Tak naprawdę Agata została asystentką ojca, odpowiedzialną za program muzykowania rodzinnego, kiedy miała 14 lat. Agata Steczkowska: „Moja mama mówiła, że beze mnie nie dałaby rady z dziewięciorgiem dzieci, że jestem taką drugą mamą. To nie jest nic niezwykłego, w wielodzietnych rodzinach tak jest, że najstarszy pomaga i opiekuje się młodszymi. Rodzice wprogramowują to w najstarszych. Mnie zresztą nikt nie pytał o zdanie, od tego trzeba zacząć. Rodzice mnie o coś prosili, więc starałam się robić to, czego ode mnie oczekiwali, jak każde dziecko, które kocha i szanuje matkę i ojca. Moje doświadczenia jako najstarszej z rodzeństwa bardzo mi się przydają w wykonywaniu zawodu. Jestem dyrygentką, świetnie umiem wszystko zorganizować. Najlepszym tego przykładem są Warsztaty Artystyczne Agaty Steczkowskiej, autorski projekt, który realizuję od 12 lat i wszyscy są tam szczęśliwi: ja, mistrzowie, warsztatowicze, publiczność. Lubię pracować z ludźmi, ale uwielbiam być sama ze sobą i swoją twórczością”. Kilka dni temu z Madrytu, gdzie mieszka, przyjechała 25-letnia Róża, córka Agaty, przez ciotki nazywana pieszczotliwie Różyczką i „jedynaczką z wielodzietnej rodziny”. Najmłodsza z sióstr Steczkowskich, Marysia, jest od Róży starsza tylko o osiem lat, więc wychowały się razem. Róża jest bardzo ważnym świadkiem rodzinnych historii. Zresztą wygląda jak siódma siostra. Kiedy ją pytam, jakie są jej ciotki, chwilę się zastanawia. W ogóle jej odpowiedzi są zaskakująco celne i przemyślane jak na tak młodą dziewczynę. Zrozumiałam dlaczego, kiedy mi powiedziała, że jej ulubionym zajęciem w dzieciństwie było obserwowanie i słuchanie rodzeństwa mamy: „Każda z moich ciotek jest inna – mówi powoli – ale mają kilka wspólnych cech: wewnętrzną wolność, siłę i odwagę. Uważam, że odziedziczyły to po babci Danusi. Babcia ma niezwykle silną osobowość. I twardo stąpa po ziemi. Dziadek Stanisław był uduchowiony. Ale całe życie byli zapatrzeni w siebie. Pamiętam, kiedyś dziadek zobaczył przez okno unoszącą się plastikową reklamówkę, zawołał dzieci i powiedział: »Zobaczcie, jak ona pięknie tańczy na wietrze, z jaką gracją«. Babcia skomentowała to krótko: »Znowu mi ogródek zaśmieci« (śmiech). Moi dziadkowie bardzo się kochali, ale musieli być silni i walczyć, żeby być razem. Wygrali, bo to była miłość wieczna, jak z bajki”. Agata, mama Róży, dodaje: „Moi rodzice byli mądrymi rodzicami, ale przede wszystkim kochającymi się. Najważniejsze, co moim zdaniem wyniosłam z domu, to świadomość, jaką czystą miłością się darzyli. Moja matka dałaby się zabić za ojca, a ojciec za matkę. My byliśmy owocem tej miłości, a nie klejem scalającym ich małżeństwo. Rodzice świetnie przeżyliby swoje życie bez nas, tylko we dwoje. Tym większy mam dla nich szacunek za to, że nas zaprosili do swojego życia, ukochali i z takim poświęceniem wychowali”. „Zakochanie jest jak wiatr, pozostawia przeciąg w duszy”. To wiersz Krystyny – pisze je od lat, ma ich całą szufladę. Justyna wierzy, że kiedyś wyda tomik swojej poezji. Córki stworzone do lepszych celów Odkąd dojrzały, założyły własne rodziny, uspokoiły się emocjonalnie i stały się sobie jeszcze bliższe. „Teraz jest taki fajny okres – mówi Magda – bo mamy dla siebie dużo cierpliwości, zrozumienia i myślę, że przede wszystkim szacunku”. W pogoni za swoim miejscem w życiu zdarzały im się kłótnie, ciche miesiące, napięcia, bo wszystkie mają mocne charaktery. Bezkonfliktowa, to opinia jednogłośna, jest Krystyna. „Jest jak plaster na rany: nie ocenia, nie poucza, nikomu niczego nie radzi na siłę”, mówi Justyna. Od lat zresztą obie pracują razem, na koncertach Justyna mówi o niej: „Lepsza wersja Steczkowskiej w wydaniu blond”. „Jestem introwertyczką – wyznaje Krystyna – ale może faktycznie mam taką cechę, że nie stwarzam konfliktów niepotrzebnie. Żyję swoim życiem, jak każda z moich sióstr, ale ja się z nim nie szarpię. Uwielbiam moją pracę, gram w przeróżnych zespołach, kiedyś w teatrze żydowskim, muzycznym, nagrywam muzykę do filmów. Wiele lat temu Justynka wciągnęła mnie do swojej ekipy i jest mi tam dobrze. W zespole rodzinnym ona śpiewała solówki, ja grałam solówki. Teraz na scenie rozumiemy się bez słów. Po prostu patrzę na nią i wiem, o co jej chodzi na scenie. Ja nie jestem frontmenką, nie jestem gwiazdą. Mogę zagrać w orkiestrze i mogę również być solistką, ale śpiewać to mogę w chórkach i to mi wystarcza”. „Wszyscy jesteśmy związani z muzyką – dodaje Magda – ale nawet muzycznie zupełnie inne rzeczy nam się podobają, inne w duszy grają. Doceniam to, co robi siostra, brat, ale nie są to klimaty bliskie mojemu sercu. Czasami mnie to zaskakuje, bo przecież cały czas pracowaliśmy w klasyce, z tego się wywodzimy: chóry, muzyka sakralna, klasyczna, a jednak każdy poszedł w inną stronę. Jest w nas jakieś nienasycenie”. Z tego nienasycenia powstała najnowsza płyta Magdy „…nie na zawsze”. To opowieść o różnych rodzajach miłości. Tej najpiękniejszej, spełnionej, przez macierzyńską, do tej, która boli. Zapis jej osobistych przeżyć, lęków i wzruszeń. Jej życie. Pierwsza, najważniejsza lekcja w domu Steczkowskich brzmiała: każdy ma prawo mieć własne zdanie, może je wypowiedzieć na głos i ma prawo być wysłuchany. Choćby miało to być niezaakceptowane, choćby się krzyczało, płakało, histeryzowało. Rodzice poświęcali swój czas i swoją uwagę na to, żeby tego wysłuchać. Pozostałe rodzeństwo również. Nawet jak najmłodsze dziecko miało coś do powiedzenia, nikt go nie lekceważył. Agata na koniec rozmowy powie: „Każdy ma inny punkt obserwacyjny w tej rodzinie. Każde dziecko ma inny numer. Pierwszy numer inaczej obserwuje życie niż dziewiąty”. Magda komentuje: „Śmiałyśmy się, jak to jest możliwie, że mamy tych samych rodziców, skoro mamy tak różne poglądy, potrzeby, gusta, spostrzeżenia. Mało tego, nawet nasze wspólne dzieciństwo pamiętamy inaczej. Rozmawiałyśmy z Krysią i Justyną i okazało się, że one zupełnie inaczej pamiętają naszego tatę. Ja w ogóle nie pamiętam, żeby tata prał, sprzątał, gotował i zajmował się dziećmi, a Justynka z Krysią bardzo dobrze to pamiętają. Za to ja pamiętam, jak czasami tata czekał na mnie i szliśmy razem – ja do szkoły, on do pracy – i miałam go tylko dla siebie. Albo jak na przerwie biegałam do domu kultury, gdzie pracował, żeby z nim chwilę posiedzieć. Na mojej płycie jest utwór »Jesteś tu«, który napisałam dla taty. To jego obraz w moim sercu”. Krystyna zadaje mi retoryczne pytanie: „Wyobraź sobie sześć sióstr i trzech braci… No, kto rządzi w domu? Kobiety! Plus mama, która jest bardzo mocną osobowością. To ona w naszej rodzinie pociągała za sznurki. Mama jest silna, władcza, ale ciepła. Ludzie do niej lgnęli. Zawsze było u nas mnóstwo znajomych, sąsiadek, przyjaciółek. Przychodziły, zwierzały się, rozmawiały. Mama była ostoją nie tylko dla nas”. Agata uzupełnia: „Mama potrafiła się tak śmiać, że zarażała śmiechem wszystkich. Miała bardzo głośny i taki dźwięczny, radosny śmiech. Tato miał niezwykłe poczucie humoru. Na zawsze zapamiętam ich uśmiechnięte twarze”. „Mama też zawsze dużo krzyczała”, ciągnie swoją opowieść Krystyna. „Duży dom, dużo dzieci, no to się krzyczy, żeby kogoś zawołać. Ale absolutnie nie była groźna, choć trzymała nas w ryzach. Tato był łagodniejszy, miał swój świat. Taki był podział”. Agata ma odmienne zdanie: „To nie mama rządziła w rodzinie, tylko tato. On miał ostatnie zdanie w najważniejszych kwestiach. I nasza mama zawsze jemu ostatecznie się podporządkowywała ze szczerą zgodą. Mama rządziła gospodarstwem domowym, tato kluczowymi sprawami w rodzinie. Fruwał w świecie swoich idei i pomysłów, które realizował, mama stąpała twardo po ziemi i wspierała tatę. Stanowili wspaniały tandem, doskonale się dopełniali. Uważam, że to, jakimi jesteśmy kobietami, zawdzięczamy przede wszystkim naszemu wspaniałemu ojcu. Sposób, w jaki postrzegał i traktował swoją żonę oraz córki, zbudował naszą kobiecość”. Justyna dodaje: „To tato zawsze mówił, szczególnie nam, dziewczynom, jakie my jesteśmy mądre, piękne, utalentowane i niezwykłe. Pamiętam jedną komiczną sytuację. Mama kazała mi pozmywać garnki, a ja jej spontanicznie odpowiedziałam, że… nie pozmywam, bo tata mi powiedział, że jestem stworzona do śpiewania! (śmiech). Mama oniemiała. Podejrzewam, że po chwili trzepnęła mnie ścierką albo krzyknęła, żeby zagonić do pracy, ale nigdy nie zapomnę jej totalnego zaskoczenia w tamtym momencie. Tato tak nam wbił do głowy, że jesteśmy wyjątkowe, że idąc potem przez życie, które łamało każdą z nas wiele razy, potrafiłyśmy się zawsze podnieść. Kobiety w naszym domu są niezwykle silne”. Czytaj także: Wychowała dziewięcioro dzieci, na ślub czekała 32 lata. Justyna Steczkowska opiekowała się mamą do samego końca Na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą Może dzięki tej sile miały odwagę bardzo szybko zacząć dorosłe życie. „Chciałyśmy się rozwijać muzycznie, więc nie było innego wyjścia”, precyzuje Krystyna. „Ja wyjechałam z domu, mając 17 lat. W Stalowej Woli nie było dla nas wystarczająco dobrej szkoły. Skończyłyśmy podstawówkę i każda z nas po prostu wyjechała. Najpóźniej Agata, bo pracowała w chórze z tatą. Ja byłam w Krakowie, w Rzeszowie, potem w Gdańsku. Miałam 19 lat i pogrywałam w rzeszowskiej filharmonii, będąc uczennicą. Kilka lat później zagrałam dyplom już jako solistka z tą samą orkiestrą. Utrzymywałam się sama”. Justyna w wieku 15 lat zamieszkała w Rzeszowie, na stancji z koleżanką. Kiedyś właściciel mieszkania, starszy pan, wyrzucił je z domu w środku nocy, bo uznał, że Justyna zużyła za dużo wody, piorąc bieliznę. Została na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą. „Byłam w domu tylko w weekendy, więc moi rodzice nie widzieli moich błędów, szalonych pomysłów, moich prób dojrzewania. Dobrze się uczyłam, kochałam grać na skrzypcach, kochałam muzykę, ale nade wszystko śpiewać. Przyjeżdżałam na weekend, przynosiłam dobre oceny, nie było ze mną większych problemów, więc byli zadowoleni, a ja mogłam się rozwijać”. Magda: „Ja wyjechałam najdalej, bo aż do Poznania, a miałam zaledwie 15 lat. Do domu przyjeżdżałam kilka razy do roku, więc nasze kontakty się rozluźniły. Dopiero kiedy zaczęłam współpracować z Marylą Rodowicz i musiałam przeprowadzić się do Warszawy, na nowo się odnalazłyśmy. Zamieszkałyśmy wtedy we trójkę: ja, Justyna i Cecylia w małym mieszkanku w samym centrum. Wszystkie bardzo dużo pracowałyśmy, ale byłyśmy nieszczęśliwie zakochane, nasze życie osobiste było w ruinie. Wieczorami siedziałyśmy w naszej kuchni, która miała niebieską tapetę z gwiazdkami. Wymalowałyśmy każdą z tych gwiazdek osobiście, mazakiem fluorescencyjnym. Nad nami widać było prawdziwe niebo, bo kawałek dachu był przeszklony. Do tej pory śmiejemy się, że wstawałyśmy rano z tym samym tekstem na zmianę: »Boże, jestem taka brzydka, i do tego nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi, nikt mnie nie szanuje« i zawsze któraś natychmiast zaprzeczała: »No co ty, jesteś piękna, ja cię kocham, lubię i szanuję i dzisiaj czeka cię wspaniały dzień« ” (śmiech). Krystyna Steczkowska: „To prawda, że tato dał nam poczucie bezwzględnej akceptacji i wiary w siebie, ale mama całe swoje życie poświęciła nam tak naprawdę. Ona dla siebie nie zrobiła w swoim życiu nic. Przynajmniej w moim mniemaniu. Po prostu poświęciła się całkowicie dzieciom. Agata: „Naszej rodzinie nie pomagało ani państwo, ani kościół. Pewnie dlatego, że rodzice nigdy nie prosili o taką pomoc. Tato pracował na trzy etaty, mama na jeden, plus oczywiście prowadzenie domu, ja na dwa, i te pięć etatów musiało wystarczyć. Poza tym tato miał świetny pomysł, ponieważ zorganizował tournée koncertowe w każdym państwie Europy Zachodniej. Za granicą to się bardzo podobało. Przez 20 lat zagraliśmy około 300 koncertów i wszędzie byliśmy witani wielkimi brawami, często nawet owacjami, wygrywaliśmy międzynarodowe festiwale. Dzięki tym koncertom mogliśmy nie tylko się utrzymać, wykształcić, ale także spłacić dom”. Wolność od siebie i dla siebie Po latach rodzinnego koncertowania ich drogi się rozeszły. „Musiałyśmy dojrzeć, więc nadszedł taki czas, że rozstałyśmy się na chwilę”, mówi Krystyna. „Potrzebowałyśmy wolności od siebie i dla siebie. Jak się jeździ pół swojego życia z zespołem rodzinnym, cały czas razem, to trzeba od siebie odpocząć. Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”. Justynie tato zawsze powtarzał: „Pamiętaj, córeczko, że jak chcesz wziąć ślub, to tylko z miłości. Życie jest długie, codzienność bywa trudna, ale jeśli będziesz miała przy sobie osobę, którą kochasz, to wyjdziesz z każdego zakrętu”. „Tę wolność, którą dostałyśmy od rodziców w szukaniu własnej drogi, chciałabym przekazać moim dzieciom”, mówi Justyna. „Ale odkąd je mam, wiem, że to nie jest takie proste”. Kiedy urodziła się Róża, Agata mieszkała w domu rodziców. „Mama była przeciwna wielu rzeczom, które realizowałam, wychowując moją córkę. Miała inne spojrzenie i mówiła mi to często bez ogródek. Ja jej odpowiadałam: »Mamusiu, wiem, co myślisz, doceniam twój punkt widzenia, bo masz dziewiątkę dzieci, ale to jest moje dziecko i pozwól mi wychowywać je tak, jak ja uważam«. I mama wtedy odpuszczała. I chociaż czasami moje decyzje były dla niej nie do zaakceptowania, nie naciskała, ponieważ była moim prawdziwym przyjacielem. I to się nie zmieniło do dziś”. W domu Steczkowskich była wolność, ale królowała muzyka, była pasją, pomysłem na życie. Nie było od niej ucieczki, bo wszyscy mieli talent, a talent się rozwija, szanuje. Róża jest pierwszą dziewczyną w rodzinie, która skończyła szkołę muzyczną, ale nie jest muzykiem, bo nie chciała nim być. Po skończeniu gimnazjum muzycznego na Solnej w Poznaniu Róża zdecydowała się pójść do liceum z rozszerzonym francuskim, żeby studiować na ASP w Brukseli, na wydziale narracji i komiksu, tak jak Grzegorz Rosiński, twórca „Thorgala”. Agata: „Ja się na to zgodziłam bez dyskusji. Róża ukończyła te studia w Brukseli, a my do końca życia możemy sobie grać na dwa fortepiany. Zawodowo Rózia realizuje się w innej dziedzinie niż muzyka”. Włada pięcioma językami i jeszcze skończyła studia w Madrycie, w Szkole Animacji i Audiowizualizacji. Jej osiągnięcia można zobaczyć na stronie www.rozasteczkowska.com. Jest dowodem na to, że kobiety w tej rodzinie potrafią walczyć o siebie. Agata nie lubi słowa walka. Kiedy się walczy, zawsze ktoś przegrywa. „A to mi się nie podoba”, tłumaczy. „Chcę robić to, co mam do zrobienia. Od 31 lat robię dokładnie to, co chcę. Mam swój świat, ja w nim rządzę i jestem tam królową”. Steczkowskie zawsze robią to, co chcą. Nigdy tego, czego nie chcą. Zobacz również: Miłość na przekór powołaniu. Oto niezwykła historia Danuty i Stanisława Steczkowskich Rozmawiała: BEATA NOWICKA
Mama była najważniejszą osobą w jej życiu, Barbara Nowacka nosi w sobie żałobę, która nie przemija. „Nadal bardzo boli”
Córka Izabeli Jarugi-Nowackiej w poruszającej spowiedzi o stracie matki
Barbara Nowacka to kobieta, która nie tylko odziedziczyła siłę, odwagę i empatię po swojej mamie — Izabeli Jarudze-Nowackiej — ale i konsekwentnie niesie to dziedzictwo dalej. W 15. rocznicę katastrofy smoleńskiej przypominamy wywiad, którego polityczka udzieliła Krystynie Pytlakowskiej w 2021 roku dla magazynu VIVA!. W szczerej i wzruszającej rozmowie wyznaje, że pomimo upływu lat, strata ukochanej mamy boli tak samo. Barbara Nowacka w poruszającym wywiadzie opowiada o codziennym życiu z pustką, której nic nie jest w stanie wypełnić, ale też o sile, którą czerpie z tej wyjątkowej więzi. Mówi o dorastaniu w domu pełnym miłości, o pierwszych buntach, książkach, które ją kształtowały, i feminizmie, który — jak sama przyznaje — „wyssała z mlekiem matki”. To opowieść o żałobie, która nie paraliżuje, lecz staje się siłą napędową do działania i zmieniania świata na lepszy. Barbara Nowacka o śmierci matki w katastrofie smoleńskiej Krystyna Pytlakowska: Mija 11 lat od katastrofy… Barbara Nowacka: …a ja nie potrafię wspomnieniami wracać do tamtego dnia. Nadal bardzo boli. Myślisz o mamie codziennie? Nie może być inaczej. Mama była świetna i ważna dla mnie. Żałoba nie zaciera się. Pustka nie odchodzi w niepamięć. Ciągle mi jej brakuje. O tylu sprawach chciałabym z nią porozmawiać. Choćby o moich dzieciach. Zosi mama nie poznała, choć wiedziała, że czeka na „majową” wnuczkę, ale Kuba, dziś prawie 14-letni, mamę uwielbiał i wspomina. O znajomych bym porozmawiała, o polityce… Ciekawe, jak mama zareagowałaby na to wszystko, co się teraz w Polsce dzieje. Byłaby wkurzona tak jak my! I byłaby z nami na protestach. I pewno przez pandemię martwiłaby się nie tylko o gospodarkę, rynek pracy czy kulturę, ale i rodzinę. Mama była spoiwem rodziny, inicjowała różne uroczystości, spotkania. A teraz ja to robię. Po Smoleńsku postanowiłam sobie zadbać o to, co było dla niej ważne. Także w polityce. Stąd jestem tu, gdzie jestem w życiu. Zobacz także: Była dla niej wzorem, poszła w jej ślady. Barbara Nowacka nadal nie pogodziła się ze śmiercią mamy Barbara Nowacka i Izabela Jaruga-Nowacka na wspólnym zdjęciu Odziedziczyłaś po mamie ducha waleczności i siłę. Jest coś takiego w człowieku, że jedni pozostają obojętni na to, co się wokół nich dzieje. A są i tacy, którzy przestają myśleć o sobie i muszą działać. Niedawno na demonstracji był ze mną także mój syn Kuba. W pewnym momencie usłyszeliśmy huk i krzyk. Natychmiast Kubę popchnęłam w kierunku mojej koleżanki, nakazując: „Zostań z nią”, a sama pobiegłam zobaczyć, co się dzieje i czy trzeba komuś pomóc. To tkwi w człowieku jak imperatyw. Nie da się o nim zapomnieć. Widzisz wypadek, zatrzymujesz się i pomagasz. Mnie się to wydaje normalne. Ale gdy pierwszy raz pomagałam przy wypadku, przejechało obok pięć samochodów, żaden się nie zatrzymał. Wstrząs. Od dziecka mi pokazywano, że na krzywdę trzeba reagować, a słabszym pomagać. Stąd w dzieciństwie w domu rodzinnym były liczne znalezione kociaki, ratowanie jeży czy ptaszków. Empatia zaczyna się od małych spraw. Masz to w genach i od tego się nie uwolnisz. Ale po co miałabym się uwalniać? Bo obojętność jest wygodniejsza. Można skupiać się wyłącznie na sobie. Ale ja bym chyba tak nie umiała. Frustrowałabym się bezsilnością, widząc krzywdę. Nie potrafię, jak niektórzy, siedzieć przed telewizorem i kłócić się z nim albo w ogóle go wyłączyć, bo ten świat i tak do nas dotrze, bo zobaczymy w sklepie dziewczynę z podbitym okiem czy pod sklepem starszego człowieka, który zbiera na operację zaćmy. Nie wolno ich ominąć. Trudno nie zauważać przemocy. Trudno nie widzieć wykluczonych i słabych. I trzeba pomóc, i zmienić system. Taka byłaś już od urodzenia? Nie wiem, czy od kołyski, ale kiedy zaczęłam już żyć bardziej świadomie, to tak. Bo to wciąga, bo można zrobić coś fajnego, pożytecznego, dla kogoś. Robiła tak mama, dziadkowie. U nas było tak, że choć czynnie polityką zajmowała się mama, wciągnięci byli wszyscy, jej aktywność wpływała na całą rodzinę. Ja wiem, że to dla bliskich bywa męczące. Sama wczoraj wróciłam z Sejmu o pierwszej w nocy. Ale wyglądasz na wypoczętą. Do wszystkiego można się przyzwyczaić. A gdy wracam z Sejmu, to zazwyczaj czytam. Muszę się wyciszyć – ze swojego miejsca za dobrze widzę Kaczyńskiego czy Glińskiego. Czytaj również: Nazywa go swoim przyjacielem. To po ojcu Barbara Nowacka odziedziczyła ścisły umysł Barbara Nowacka w sesji dla „VIVY!”, marzec 2021 Empatia w genach. Jak dom rodzinny ukształtował Barbarę Nowacką Jakie było Twoje dzieciństwo? Fantastyczne. Miałam świetny dom i rodziców, którzy bardzo się kochali. Babcię, która codziennie do nas przyjeżdżała, żeby z nami pobyć i zrobić obiad. Miałam prababcię, która z nami mieszkała. A każdą niedzielę spędzaliśmy na działce u dziadków. To było takie normalne, pogodne życie, drzwi otwarte dla przyjaciół i moich koleżanek. Mieszkaliśmy na malutkiej uliczce, garstka dzieci z tej uliczki tworzyła fajną grupę. To były beztroskie czasy. Całymi dniami jeździliśmy na rowerach, graliśmy w piłkę, odgrywaliśmy „Czterech pancernych i psa”. Nie mieliśmy wyszukanych zabawek ani egzotycznych wakacji, ale byliśmy naprawdę szczęśliwi. W 1981 roku miałaś sześć lat. I niewiele pamiętam ze stanu wojennego. Ojciec w 1981 roku pracował na uniwersytecie w Holandii. Pojechaliśmy więc wszyscy do niego. I stan wojenny zastał nas właśnie tam. Ojciec otrzymał propozycję, żeby zostać na stałe, mama też dostała propozycję pracy, ale powiedzieli: „Wracamy do Polski Tam jest ojczyzna, tam są najbliżsi”. Przy przekraczaniu granicy byliśmy jedynym powracającym samochodem. Wtedy, pod koniec grudnia 1981, nikt nie miał takiego pomysłu, żeby wrócić do kraju. My mieliśmy. Pamiętasz, jaka byłaś, gdy miałaś 10 lat – tyle, ile teraz Twoja córka? Grzeczna dziewczynka z warkoczykami. Bardzo przejęta życiem i nauką. Ambitna. Wtedy nie oglądało się tyle telewizji jak teraz. Bardzo dużo więc czytałam. A potem ścięłam warkocze. Gdy miałam 12 lat, zaczęłam już pracować w telewizji w programie „5-10-15”. Ciekawe, co wtedy czytałaś. Wszystko. Rodzice mieli dużą bibliotekę. W latach 80. pojawiły się u nich wydawnictwa drugoobiegowe. Powiedzieli, że mogę je czytać, ale według pewnego porządku, czyli od dołu. Najciekawsze książki były na górze, choćby zakazane „Baśnie tysiąca i jednej nocy” czy „Lolita” Nabokova. Myślę, że czytałam poważniejsze pozycje niż młodzież w moim wieku. „Pana Tadeusza” przeczytałam na wakacjach po trzeciej klasie, w całości. Ostatnio córka uczyła się „Pani Twardowskiej”, zabawne, bo pamiętałam całość. Czytałam Gombrowicza, Sołżenicyna, Dostojewskiego, Faulknera, Orwella, Cortazara… Rozmawiałaś z mamą o tym, co czytasz? Rodzice wiedzieli, jakie książki zdejmuję z półki. I wiedzieli, kiedy doszłam do „Anny Kareniny”. Szukałam książek o kobietach. Czytaj także: Wystąpiła w programie 5-10-15, jej kolega zginął tragicznie. Tego nie wiesz o Barbarze Nowackiej Barbarę Nowacką z mamą łączyła wyjątkowa więź. Tu polityczka w sesji dla „VIVY!”, marzec 2021 Barbara Nowacka o mamie, tacie, domu rodzinnym i feminizmie I dlatego wyrosłaś na feministkę? Na feministkę wyrosłam, bo mama i babcie były dzielnymi kobietami, a w moim życiu też pojawiało się wiele znaczących kobiet. Potrzebujemy kobiecych wzorców, tych, co już rozbiły szklany sufit. Gdy rozmawiam z córką, dla niej istotne jest, żeby poznawać dziewczyny waleczne, choćby przez literaturę, kino, bo do niedawna fajne były wyłącznie postacie męskie. Jak wygląda Twoja waleczność dziś? Myślę, że się kształtowała przez lata. I że bardziej walczymy o swoje. Gdy przychodzimy do szkoły, jesteśmy naiwnymi pisklętami, ale z biegiem czasu zaczynamy dostrzegać rzeczy, na które się nie zgadzamy. Stawiamy granice, wchodzimy w dyskusje i konflikty. Pamiętam swój pierwszy bunt przeciw systemowi, gdy koleżanka przyniosła dwuobiegowe wydanie komiksu o Mikołajku, w którym była też „Solidarność”. Przyłapano nas na czytaniu i nam ten komiks zabrano, strasząc, że zostaniemy wyrzuceni ze szkoły. Musiałam w domu powiedzieć, że mnie wyrzucą za czytanie „bibuły”. I uważałam, że to super, że jak już za coś wylecieć, to za coś takiego. Ta niezgoda we mnie zaczynała się od tego, że widziałam nierówności – niektóre dzieci miały lepiej, inne gorzej. Jedne były lepiej ubrane, inne biedniej. Zwracałam na to uwagę. I złościło mnie, gdy nauczyciel zaczął się wyśmiewać z czyjegoś nieprzygotowania, a ten uczeń nie miał gdzie odrabiać lekcji, bo nie miał swojego kąta w przeludnionym mieszkaniu. I to dla mnie było nie w porządku. Wścieka mnie, gdy dzisiaj słyszę nauczycieli, którzy nakazują dzieciakom, by rodzice dali im komputer do lekcji on-line: „Jak to, nie masz swojego komputera?”. Nie, bo rodziców nie stać na zakup. A jak jest w domu jeden komputer, to jak ma z niego korzystać dwoje dzieci i matka zdalnie pracująca? To trudne, ale Twoja mama znalazłaby jakieś wyjście. Opowiedz mi, jaka była, bo przecież od niej zależało, jakim Ty stałaś się człowiekiem. Była świetna. Niekonfliktowa. Nigdy się nie buntowałam przeciw jej decyzjom, bo akceptowała moje i dawała mi wolność. Chociaż próbowała też nas dyscyplinować. Lubiła porządek, wszystko poukładane. Dbała więc o to, żebym ja miała porządek w tornistrze i obłożone zeszyty. Bardzo ceniła to uładzenie, co sobotę robiliśmy wielkie porządki. Czy chciałaś, czy nie, musiałaś ścierać kurze, pomyć okna, a do taty należało trzepanie dywanów i mycie samochodu. Dla mamy istotny był uporządkowany świat. Trochę się zmieniła, kiedy weszła do polityki i stała się tam superaktywna. Nie miała czasu na drobiazgi. Było też w niej dużo niezgody na przymus i osobistej odwagi; kiedy powiedziano, że ma wstąpić do PZPR – pracowała wtedy w Polskiej Akademii Nauk – stwierdziła, że nie ma mowy. To był rok 1982 lub 1983. Przez kilka lat była bez pracy. Ale nie marnowała ani sekundy. Robiła z nami lekcje, uczyła świata. Zdobywała kredki, farby, papier do rysowania, pergamin. Chciała, żebyśmy z siostrą malowały. Była pełna radosnego ciepła i energii. Sama malowała i grała na pianinie. Ale była też w niej ogromna siła, determinacja. Widać było, gdy zaczęła działać społecznie, w Lidze Kobiet Polskich – twardniała i szła sprzeciwiać się krzywdzie. Ten feminizm więc wyssałaś z mlekiem matki? Oczywiście. Jaka miałam być w domu pełnym kobiet? Matka, babcia, prababcia, siostra, druga babcia. I biedny mężczyzna wśród Was. Ale mój ojciec jest jednym z największych zwolenników żeńskich końcówek. Na pytanie, co za głupek zostawił niezakręconą butelkę mleka, odpowiadał: „Lub głupka”. Co za baran nabrudził: „Lub owca”. Uważał, że jako jedyny w mniejszości musi walczyć o język niedyskryminujący. I wcale nie był taki biedny – to mądry, silny facet. Spędzaliśmy wiele czasu razem. Sporty, wakacje, spacery. Teraz na placach zabaw połowa opiekunów to ojcowie, ale w pokoleniu moich dziadków uważano, że pchanie wózka z dzieckiem jest niemęskie, a i na placu zabaw mój tata był ewenementem. Maciej, mój partner, uwielbiał nosić dzieci w chuście. Mówił, że to dodaje męskości, a przecież tylko dwa pokolenia dzielą go od niemęskiego pchania wózka. Gigantyczny przeskok. Ojciec miał Ci coś za złe? Nie, a przynajmniej nie mówi o tym. Mamę złościło moje bałaganiarstwo i czarno-białe osądy. Dopiero teraz ją rozumiem, gdy moje dzieci widzą świat czarno-biały i działają na wysokich emocjach. Bywałam ostra i wybuchowa, podejrzewam więc, że niesprawiedliwość moich ocen była dla mamy bolesna. Zaperzałaś się? Oj, tak. Teraz złagodniałam, mam więcej empatii i cierpliwości, choć bywam ostra. Mamie zarzucałam, że w różnych sferach działa zbyt łagodnie, że trzeba mówić radykalnym językiem i twardym przekazem. I co ona na to? Że dojrzeję. I że nie wszystko da się załatwić radykalizmem. Ale myślę, że warto mieć w sobie gniew i bunt rewolucyjny, żeby potem czerpać z niego siłę do zmieniania świata, a nie siedzieć całe życie na kanapie albo w tylnych ławach Sejmu i zastanawiać się, ile jeszcze czasu zostało do głosowania. Tak naprawdę świat zaczęłaś zmieniać po katastrofie? Po katastrofie doszedł czynnik pamięci o matce. Zmianę pamiętam z 1989 roku. Poszłam z rodzicami na głosowanie. Miałam wtedy 14 lat i wiedziałam, że w kraju dzieje się coś ważnego. I że świat na moich oczach się zmienia. Ale już jako nastolatka chciałam coś robić. Zaczęłam od referendum dotyczącego przerywania ciąży, w 1991 roku. Przepisywałam i adresowałam koperty z podziękowaniami, liczyłam podpisy. Zawsze miałaś w sobie też radość życia. Tak jak Twoja mama. To prawda. Ale to były czasy naznaczone kryzysem ekonomicznym. Pamiętam, jak się cieszyłam, gdy mama mi kupiła białe dżinsy, byłam w siódmej klasie podstawówki. Były za długie, podwijane na trzy. Potem, gdy byłam w liceum, otwierały się pierwsze puby, trzeba więc było zarabiać i oszczędzić, żeby od czasu do czasu tam pójść. Bywało też, że chodziłam na wagary. Rozmawialiście z kolegami o polityce? Czytaj także: Pochował dwie żony, które były siostrami. Wstrząsająca historia męża Izabeli Jarugi-Nowackiej Barbara Nowacka o Adrianie Zandbergu, miłości i życiu prywatnym Rozmawialiście z kolegami o polityce? Bardzo dużo. Miałam dwa tematy: polityka i książki. Większość domówek spędzałam w kuchni, gadając, bo nie ciągnęło mnie do tańca. Nie interesowały mnie podrywy, uwodzenia. Byłam chłopczycą, zwłaszcza gdy obcięłam włosy. Wolałam grać w piłkę. I czułam powiew wolności, słuchając radiowej Trójki. A na wakacje jeździliśmy na obozy żeglarskie. Miałam swobodę, ale i odpowiedzialność. Rodzice oczekiwali, żebym robiła to, co mądre i bezpieczne. Łamałam niektóre zakazy. Jak każda porządna nastolatka popalałam i czasami wypiłam piwo. Na szczęście palenie mi nie zostało. Nie zakochiwałaś się? Nie jestem zbyt kochliwa. Jak się zakocham, to już porządnie. Jak w Adrianie Zandbergu? Przyznam, że robi wrażenie jako facet. I świetnie mówi. Cenię go nadal, choć dawniej rozmawiał ciekawiej, niuansował świat. Lubię ciekawych, pełnych pasji ludzi. A ja… Zawsze byłam pewna siebie. Tę pewność dała mi rodzina. Nawet gdy popełniałam błędy, wiedziałam, że mnie kochają i we mnie wierzą. Czułam się więc silna. Gdy w podstawówce kolega ciągnął mnie za warkocze, mogłam mu przywalić. Część dziewczynek, wychowana do grzeczności, nie umiała sobie z tym poradzić. Ciekawe, co by Twoja mama powiedziała teraz na Twoją karierę polityczną. Nie wiem, czyby sobie tego życzyła, bo wiedziała, jakie to trudne i jak obciąża. Nie ostrzegała Cię: „Basiu, trzymaj się z dala od polityki”? Nie. W 1992 roku poprosiłam: „Mamo, chciałabym robić coś ciekawego”. A ona na to: „Powstaje Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, będą miały telefon zaufania, to pomagaj nastolatkom, rozmawiaj z nimi”. I robiłam to przez kilka lat. To nie była polityka, tylko działanie społeczne, ale też dawało poczucie zmieniania świata. Bo chciałaś być podobna do mamy? Nie. Bo chciałam działać. Zabawne, bo uważałam, że jestem bardziej podobna do ojca. I z wyglądu, i z charakteru. Ale teraz wydaje mi się, że jednak wiele ze mnie matki. Ojciec spokojny, zrównoważony, optymistyczny – opoka. I znacznie więcej myśli, niż mówi. A ja ciągle zaangażowana i w biegu. Chciałabyś być prezydentem? Jeżeli już, to prezydentką. Ale ja nie myślę o sobie w kategoriach splendoru. Ja bym chciała działać tak naprawdę. I być premierem? Premierką, zdecydowanie bardziej. Każdy w polityce chce mieć większą władzę i jeżeli mówi, że nie chce, to ściemnia. A jak władza wpływała na Twoją mamę, gdy była ministrem, a potem wicepremierem? Była okropnie zapracowana, ale gdy jej się coś udawało – pełna szczęścia. To czasem nie były duże sprawy. To dzięki niej osoby niewidome mogły wejść z psami do sklepów czy parków. Niby drobiazg, ale ważny. A ja bardzo się cieszę, gdy przy tych problemach politycznych uda mi się zwrócić uwagę na coś istotnego. Szczepienia nauczycieli też by się nie odbyły, gdyby nie nasza wytrwałość. Trzeba czasem tysiąc razy zadać pytanie, żeby coś się udało. A gdy mamie udawało się zrobić coś większego, oczy jej się śmiały. Jak podczas akcji „Niech nas zobaczą”. Pierwszej w Polsce pokazującej, że geje i lesbijki są obok nas, kochają się, są szczęśliwi i tworzą związki. To wtedy była odważna akcja. Nie protestowałaś, gdy mama leciała do Smoleńska? Nie miałaś przeczucia? Nie. Ten wyjazd wydawał się taki, jak wiele innych, a mama była zadowolona, że tam leci (jej rodzina pochodzi z Pińska, dziś na Białorusi). Przyjaźniła się z księdzem Niedzielakiem, który na Powązkach budował Krzyż Katyński. Grali w brydża. Dla mamy miało symboliczne znaczenie, że tam jedzie, w szerokiej politycznie delegacji. Była człowiekiem współpracy. Mimo różnicy poglądów umiała i chciała rozmawiać z innymi ludźmi. Na spotkaniu rodzinnym w poniedziałek pokazywała zaproszenie na lot w sobotę. Potem jeszcze widziałam się z nią w czwartek i pamiętam jej gest pożegnania, gdy machałam jej przez okno, kiedy wyszła ode mnie. A teraz często łapię się na tym, że bym zapytała o to czy tamto, bo ona znałaby odpowiedzi. Szkoda, że nie zdążyła poznać Zosi, która urodziła się 26 maja 2010 roku. Na drugie imię ma Izabela… Mamy trochę rzeczy po mamie – takie smutne pamiątki. Jej płaszcz, dokumenty, które pachną ciągle tym samolotem. A sama chodzę w płaszczu zimowym, który ona nosiła. Noszę też jej bursztyny. I, jak ona, kocham magnolie. Jeździłyśmy oglądać te na placu Trzech Krzyży i w Alejach Ujazdowskich. Na wiosnę to była nasza stała trasa. Gdy je widzę, wzruszam się. Córka mówi: „Mamo, znowu zakwitną magnolie, ale proszę cię, nie płacz, bo potem ja będę płakała”. Czytaj też: Dzisiaj ta miłość jest wspomnieniem, choć oboje mają do siebie sentyment. Barbara Nowacka i Adrian Zandebrg byli przed laty parą Barbara Nowacka z portretem mamy, Izabeli Jarugi-Nowackiej. Sesja „VIVY!”, marzec 2021
Początkowo go zignorowała. Dziś Anita Werner i Michał Kołodziejczyk tworzą jedną z najbardziej zgranych par w mediach
Anita Werner i Michał Kołodziejczyk od kilku dobrych lat tworzą wyjątkowo zgrany duet zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Choć oboje są dziennikarzami, to nie konkurują ze sobą, a raczej współpracują. Wspólnie udało im się również wydać dwie książki: „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka” wydaną w 2020 roku, a także druga pozycja pt. "Nadzieja FC", która ukazała się w ubiegłym roku. Oficjalnie zadebiutowali jako para podczas gali rozdania Telekamer 2019, kiedy dziennikarka znana z „Faktów” odbierała nagrodę za swoją pracę. Łączą ich wspólne pasje: sport, podróże, bieganie, ciekawość świata i ludzi. Przypominamy wyjątkową historię miłości Anity Werner i Michała Kołodziejczyka! [Ostatnia aktualizacja: 28.03.2025 rok]. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻu: 19.10.2024 rok] View Ediplayer on the source website Anita Werner i Michał Kołodziejczyk — wspólne chwile, sportowa pasja Widać, że u swojego boku są szczęśliwi. Anita Werner i Michał Kołodziejczyk nie ukrywają swojego uczucia. W ich mediach społecznościowych co jakiś czas dzielą się z internautami wspólnymi chwilami. Dziennikarze to wielcy entuzjaści sportu, po zimowej przerwie oficjalnie rozpoczęli sezon biegowy, co udokumentowali radosnym wpisem i zdjęciami z pierwszego treningu. „Dwa ociężałe bąbelki” – jak żartobliwie określili siebie – przebiegły ponad 5 kilometrów, zaznaczając, że to dopiero początek ich sportowych wyzwań w tym roku. Ich wspólna pasja do aktywności fizycznej nie tylko motywuje innych, ale także umacnia ich relację, pokazując, jak sport może łączyć ludzi. Ich piękne uczucie trwa do dzisiaj. Zakochani delektują się uczuciem i nie ma mowy o żadnych kryzysach w związku. A my przypominamy historię niezwykłej miłości dziennikarki TVN i dyrektora redakcji Canal+ Sport, Michała Kołodziejczyka. Czytaj też: Anita Werner opowiedziała o tym, jak z partnerem układają swoje wspólne życie. Przyznała, że Michał Kołodziejczyk ma kilka żelaznych zasad Anita Werner i Michał Kołodziejczyk. Wywiad dla magazynu VIVA! Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? Kto zainicjował kontakt i dlaczego Michał Kołodziejczyk twierdzi, że Anita Werner zachowała się skandalicznie? Przypominamy fragment wywiadu pary z Beatą Nowicką, który ukazał się w magazynie VIVA! w listopadzie 2020 roku. Czy to jest przyjaźń? Czy to jest kochanie?” – pytał Marek Grechuta w piosence „Niepewność”. Co było pierwsze – kochanie, przyjaźń, a może wspólna książka? Michał: Zdecydowanie kochanie. Platoniczne. Od momentu, kiedy zobaczyłem Anitę w telewizji. Mężczyźni często mają swój ideał: Angelinę Jolie czy Brigitte Bardot. Moim ideałem kobiety zawsze była Anita Werner. Mogą to poświadczyć wszyscy moi znajomi (śmiech). Anita: Kiedy ja to usłyszałam od Michała, pomyślałam: Serio?! Jaja sobie ze mnie robi. Ale znajomi rzeczywiście potwierdzili. Polecamy: Dla Anity Werner czas się zatrzymał? Zobacz, jak wyglądała dwie dekady temu Kiedy zobaczył swój ideał na żywo? Michał: Poznawaliśmy się dwa razy. Pierwszy raz, kiedy w dzienniku „Rzeczpospolita” pracowałem jako korespondent podczas Euro 2012. Tamtego dnia byłem we Wrocławiu w hotelu Etap, tanim, dwugwiazdkowym, ale miał tę zaletę, że stał właściwie na terenie stadionu. Nazywaliśmy go „dziennikarski”, bo wszyscy się tam kotłowaliśmy. To było przed meczem Polska – Czechy. Anita: Ja miałam wtedy wydanie „Faktów” spod stadionu. Michał: Piotrek Karpiński, też dziennikarz, z którym znałem się bardzo dobrze... Anita: ...a który jest jednocześnie moim kumplem z pracy... Michał: ...powiedział: „Dzisiaj jest Anita Werner, może chciałbyś ją poznać?”. Był wtajemniczony? Michał: Chyba nie. Ja oczywiście bardzo chciałem. No i poznałem Anitę, ale ona mnie nie poznała. To znaczy, przywitała się ze mną w taki sposób... Anita: Nie wiem, czy uda mi się pokazać to w gazecie, ale spróbuję. „Cześć...” (powiedziała pani Anita, patrząc w drugą stronę). Michał: (Śmiech). Tak właśnie „przywitaliśmy się”. Anita: W ogóle tego nie pamiętam. Michał: Kiedy popatrzyłem na swoje zdjęcia z tamtego czasu, podobnie bym to zapamiętał. Poczucie humoru w związku to poważna zaleta. Anita: Najlepsza. Michał: Zachowała się skandalicznie, a ponieważ duma jest cenniejsza niż cokolwiek innego, postanowiłem więcej nie wgapiać się w telewizor maślanymi oczami. Minęło parę lat... Michał: Dużo lat minęło, były urodziny naszego wspólnego kolegi, na których pojawiłem się, wiedząc, że będzie tam Anita. Anita: I ostentacyjnie mnie lekceważyłeś, pamiętając krzywdę, której ode mnie doznałeś. Michał: Po trzech godzinach rozmawiałem na tej imprezie ze wszystkimi, tylko nie z Anitą. Anita: W końcu sama podeszłam i powiedziałam: „Cześć, nazywam się Anita Werner. Jestem twoją fanką”. Wkręcacie mnie oboje. Nie wierzę... Razem: (Śmiech). Nie! Anita: Tak było. Dlatego uznał, że jednak da mi szansę. Michał: Pomyślałem, że tak absurdalnej sytuacji nie byłbym w stanie wymyślić. I puściłem w niepamięć to, co się wydarzyło wcześniej. Anita: Ja naprawdę tak uważałam. Znałam Michała jako dziennikarza sportowego, lubiłam go słuchać, ceniłam jego pióro, styl, interesowały mnie jego opinie. Michał: Przetańczyliśmy i przegadaliśmy całą noc. Zaopiekowałem się nią. Przynosiłem na przykład wodę, bo nie wypadało, żeby sama to robiła. Zobacz też: Anita Werner wraz z ukochanym odwiedzili słoneczną Maltę. Swoją majówkę spędzili bardzo nietypowo Druga randka po roku? Michał: Nie, następnego dnia. Anita: Spotkaliśmy się w takim momencie, kiedy już chyba oboje wiedzieliśmy, czego w życiu nie chcemy, a czego chcemy. Dobry punkt wyjścia dla „kobiety po przejściach i mężczyzny z przeszłością”. To z kolei Agnieszka Osiecka. Kobieta, która znała życie. Anita: Wydaje mi się, że kiedy dobiega się czterdziestki, człowiek nabiera właściwej perspektywy życiowej. Lepiej zna siebie, swoje potrzeby, rozumie, od czego powinien uciekać. To jest też wiek, kiedy nabiera się odwagi, żeby tych zmian dokonać. A czego Pan chciał? Michał: Mówiłem już, że Anita zawsze mi imponowała, zawsze mi się podobała, natomiast nie spodziewałem się, że na tym targowisku próżności znajdę najcieplejszą kobietę na świecie. Może chciałem ciepła, spokoju i tego, że dobrze czułem się w jej towarzystwie, pozostając sobą. Otrzymałem od Anity wsparcie, ale też podziw i szacunek. Już w pierwszym zdaniu, jakie do Pana wypowiedziała. Michał: (Śmiech). To na pewno też zadziałało. Nam się wszystko fajnie robi razem. Jesteśmy do tańca i do różańca. Wspaniale nam się podróżuje, czyta książki, pracuje, biega… Anita rozumiała moje poczucie humoru. Kiedy mówię Monty Pythonem wśród znajomych, Anitka od razu tłumaczy: „On żartował”, bo wszyscy dziwnie na mnie patrzą. Spotkaliście się w dobrym momencie. Anita: Fajny jest ten czas w życiu kobiety, kiedy suma różnych doświadczeń i przeżyć dodaje odwagi. Odwaga dodaje kobiecie skrzydeł w podejmowaniu ważnych decyzji, a decyzje przynoszą spokój i poczucie, że jest w dobrym miejscu. Przez większą część życia byłam samodzielna i samowystarczalna. Wychowana w towarzystwie kolegów, nie gadałam z przyjaciółeczkami o kosmetykach, facetach i ciuchach. Michał: Zabrzmi to komicznie, ale myślę, że faceci bali się Anity, ponieważ jest silną, piękną, samowystarczalną i niezależną kobietą. Rzeczywiście poziom jej samowystarczalności był przesunięty do granic absurdu. Kiedy przyjeżdżaliśmy na stację benzynową moim samochodem, to Anita wysiadała, żeby zatankować. Anita: Odruch bezwarunkowy. Michał: Kiedy już jej wytłumaczyłem, że ja tankuję, to gdy wracałem, były umyte szyby. Anita: W końcu M. opieprzył mnie na maksa… Michał: …ale kulturalnie. Anita: I już więcej tego nie zrobiłam. Michał: Tego typu sytuacji są tysiące. Kiedy prowadziłem samochód, nigdy nie spała, nawet gdy podróżowaliśmy nocą. Pierwszy raz zasnęła po… roku. Wracaliśmy z Chorwacji, o 22 poprosiła, żebym wyłączył klimatyzację, bo zimno, i obudziłem ją w Polsce. Siłowanie się z otwarciem butelki w restauracji było aż żenujące i zawstydzające dla mnie. Anita: Mam zapisane w genach, że lubię mieć wszystko pod kontrolą, ale wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, że ta cecha jest aż tak rozwinięta. Michał nauczył mnie, że mogę pewne rzeczy odpuścić i nie muszę zarządzać światem jako jednoosobowa firma pod nazwą Anita Werner. Stworzył mi takie środowisko naturalne, w którym już nie musiałam być przewodnikiem stada. Ładnie powiedziałam? Michał: Ładnie. Anita: Muszę nauczyć się prosić o pomoc. Obowiązkowo, zwłaszcza M. Anita: (Śmiech). Podziwiam jego pracowitość. M. do wszystkiego doszedł sam, ciężką pracą. Ma pasję, która go ciągnie przez życie zawodowo i uskrzydla. Imponuje mi jego praskość. Z jednej strony ma wielkie, fantastyczne, wrażliwe serce, a z drugiej jest facetem z Pragi, który mówi, co myśli, i potrafi załatwiać trudne sprawy po męsku. Dżentelmen z Pragi. Wrażliwość z pazurem. Intrygujące połączenie, prawda? Od momentu pierwszej rozmowy minęło już sporo czasu, jednak Anita Werner i Michał Kołodziejczyk niezmiennie są w sobie bardzo zakochani. Wiedzą, że razem mogą zdobywać góry, dosłownie i w przenośni. Łączy ich podobne poczucie humoru, dlatego w ich związku nie ma miejsca na nudę. Wolne chwile spędzają, podróżując po świecie. Bogatsi o nowe doświadczenia z przyjemnością wracają do pracy dziennikarskiej. Ich przykład pokazuje, że miłość można znaleźć nawet w najmniej oczywistym momencie i że warto dać komuś drugą szansę. Z okazji dzisiejszych urodzin dziennikarki, życzymy Anicie Werner i Michałowi Kołodziejczykowi wielu cudownych chwil i nieustającej miłości. Zobacz także: Tak Anita Werner świętowała urodziny ukochanego! Padły czułe słowa
Są razem od 38 lat, doczekali się 18 wnuków. Dziś mąż Henryki Krzywonos-Strycharskiej wspiera ukochaną w chorobie
"Dzisiaj dla mnie życie bez Heni to koniec świata"
Są razem od 38 lat. Na dobre i na złe. Od trzech lat małżeństwo przechodzi ciężką próbę – polityczka i działaczka społeczna dowiedziała się na początku ubiegłego roku, że nowotwór zaatakował jej płuca. Jednak oboje wierzą, że tę walkę uda im się wygrać. Krzysztof Strycharski książkę o ikonie „Solidarności”, Henryce Krzywonos-Strycharskiej zatytułował Moja żona tramwajarka. Pisał ją przez dwa lata. Nie chciał, żeby pomagał mu dziennikarz, bo to książka osobista. Pełna wspomnień. „Ja wszystko, co jej dotyczy, pamiętam”, mówi. Ta rozmowa to zapis niezwykłego życia i niezwykłej miłości, która zaczęła się pewnego lipcowego dnia 1987 roku. Z okazji 72. urodzin Henryki Krzywonos-Strycharskiej przypominamy niezwykłą rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z Krzysztofem Strycharskim. Henryka Krzywonos-Strycharska od czasu do czasu dopowiada coś od siebie. Wywiad ukazał się w 2019 roku na łamach magazynu VIVA!. Artykuł aktualizowany 27.03.25 r. Henryka Krzywonos-Strycharska: walka z chorobą, decyzja o odejściu z polityki Pod koniec kwietnia 2022 roku legenda „Solidarności” poinformowała za pośrednictwem mediów społecznościowych, że wykryto u niej nowotwór. Do tego wyznania sprowokowały ją pytania, dotyczące nakryć głowy, które nosi - turbanów. „Ciągle ostatnio słyszę pytania skąd to nakrycie głowy u mnie, czy się stylizuję na sześćdziesiąte lata. Dlatego też odpowiadam , że to nie moda tylko rak. Tak, walczę z tą ciężką chorobą, nie rozczulam się nad sobą , pracuję i nie poddaję się”, zadeklarowała. W marcu 2023 roku w programie „Dzień Dobry TVN” polityczka i działaczka społeczna opowiedziała na słynnej kanapie o kulisach tych zmagań. Okazuje się, że diagnozę usłyszała... przez przypadek. 25 stycznia 2022 roku Henryka Krzywonos-Strycharska przewróciła się i złamała żebro. Ale tomografia wykazała jednak coś jeszcze: guza na płucacha. W rozmowie z Filipem Chajzerem i Małgorzatą Ohme przyznała, że ma już za sobą cykl chemioterapii. „Jestem przekonana, że wszystko będzie dobrze”, podkreśliła. Na początku nieco mniej nadziei miał w sobie jej ukochany. Krzysztof Strycharski zwierzył się, że diagnoza podcięła mu skrzydła. „Nagle wyobraziłem sobie, że przy mnie może nie być Henryki. Jesteśmy 35 lat ze sobą właściwie non stop. Razem pracujemy, mieszkamy, wychowaliśmy 12 dzieci. Mamy 18 wnuków. Dzisiaj dla mnie życie bez Heni to koniec świata. (...) Nagle się dowiaduję, że jest nowotwór płuc i strach. Na szczęście Henię leczy, jak prywatnie to nazywam, „trzech muszkieterów onkologii”: prof. Jacek Jassem, prof. Rafał Dziadziuszko, prof. Witold Rzyman”, ujawnił. Samej zainteresowanej nie opuszcza optymizm. „Jestem wdzięczna wszystkim lekarzom, ludziom, którzy piszą, tym, którzy przechorowali raka. Żyją nadal i jest wszystko ok”, zapewniła. Odkąd publicznie ujawniła, że zmaga się z nowotworem, zaczęła dostawać mnóstwo wiadomości od osób, które usłyszały podobną diagnozę. Niestety, bardzo często brakuje im wiary, że chorobę uda się spacyfikować. Henryka Krzywonos-Strycharska ma jedną misję: wesprzeć ich i pomóc odzyskać nadzieję. „Na początku sama byłam przerażona, nie wiedziałam, co z tym zrobić. (...) A to jest bardzo ważna rzecz, żeby (pacjenci - przyp. red.) się nie martwili. Bo to już połowa sukcesu, połowa leczenia. To, że mamy w głowie, że jest wszystko w porządku. Musimy to porównać do tego, że wychodzimy z domu, uderza w nas samochód i już nas nie ma. Tutaj mamy możliwość walki o siebie”, przekonywała na kanapie „Dzień Dobry TVN”. Przed dwoma laty pani Henryka pochwaliła się swoją piękną blond fryzurą, a przede wszystkim energią, z jaką działa na co dzień w swojej pracy. Teraz posłanka ogłosiła, że z szacunku do swoich wyborców oraz pełnionej służby publicznej postanawia zakończyć karierę polityczną. Chce, aby po jej odejściu pozostała pozytywna opinia na jej temat. "Ludzie mnie wybrali, uważam, że jestem wobec tego dla nich i staram się to robić, tym bardziej że chcę po sobie zostawić bardzo dobrą opinię, bo odchodzę. To jest ostatni już dzwonek" – mówiła w studiu „Halo, tu Polsat” polityczka. Henryka Krzywonos-Strycharska planuje teraz skupić się na sobie, zdrowiu i walce z chorobą. "Uważam, że czas jest na to, by odpocząć, by spotkać się z lekarzem i tak dalej" – dodała. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/03/EN016426000656-2dfaf5b.jpg" width="2000" height="1333" alt="Fot. Adam Burakowski/East News, Warszawa, 23.01.2025. 27. posiedzenie Sejmu X kadencji. Komisja Regulaminowa, Spraw Poselskich i Immunitetowych. Rozpatrzenie wniosku oskarzyciela prywatnego o wyrazenie zgody przez Sejm na pociagni?cie do odpowiedzialnosci karnej posla Paw?a Kukiza.N/z: poslanka KO Henryka Krzywonos-Strycharska" title="27. posiedzenie Sejmu X kadencji" /> Henryka Krzywonos: plotkowano, że ma problem z alkoholem W 2019 r. w Gazecie Wyborczej pojawił się wywiad z małżeństwem Strychalskich, w którym Henryka Krzywonos opowiedziała, co najbardziej zaimponowało jej w przyszłym mężu. W końcu byli z zupełnie dwóch różnych światów: jej ukochany był wcześniej policjantem należącym do ZOMO, ona zaś - nieposkromioną opozycjonistką. "Zafascynowały mnie w Krzyśku trzy rzeczy: kultura, to, że mogłam z nim rozmawiać i że nie pije. To ostatnie było najważniejsze. Wcześniej nie widziałam faceta, który w ogóle by nie pił. Kiedy byłam dzieckiem, miałam bardzo dużo wódki w swoim domu. Dziś to dla mnie wielka satysfakcja, kiedy jesteśmy razem na jakiejś imprezie, ktoś do mnie podchodzi i mówi: „twój mąż musiał popić, bo tak się świetnie bawi". A Krzysztof na weselach tańczy z wszystkimi – naszymi dziećmi, ciotkami, babcią bez nogi. Z każdym potrafi się dobrze bawić. To jest w nim wspaniałe" wyznała wówczas. Niestety nawet z takim podejściem do sprawy alkoholu, posłanka nieraz słyszała plotki na swój temat o tym, że jest alkoholiczką. W 2010 r. pojawiła się informacja o tym, że działaczka polityczna jest od wielu lat uzależniona i nie panuje nad nałogiem. Oczywiście nie było w tych doniesieniach ani grama prawdy. "Jak ma się dwanaścioro dzieci, to wiadomo, że człowiek się martwi, co one na nasz temat myślą. Kiedy zaczęła się ta nagonka, powiedziałam córce: „jestem przerażona”. Odpowiedziała: „przecież mamę znamy. Przeżyliśmy tyle lat, gdyby mama była taka, jak oni mówią, upijała się, przecież byśmy to widzieli” wspomniała. A my przypominamy historię miłości polityczki i działaczki społecznej z jej ukochanym, z którym są razem od 38 lat... Czytaj także: Danuta Stenka przez lata nie znała języka swojej rodziny. W tajemnicy nauczyła się go od babci Wstydziła się swojego pochodzenia. Teraz czerpie z Henryka Krzywonos-Strycharska, Warszawa, przed studiem „Dzień Dobry TVN”, 19.06.2022 rok Henryka Krzywonos-Strycharska, Krzysztof Strycharski, Warszawa, przed studiem „Dzień Dobry TVN”, 19.06.2022 rok Wywiad z Krzysztofem Strycharskim dla magazynu VIVA! Rozmawiamy w nowym mieszkaniu w Gdańsku, dokąd się przeprowadzili po sprzedaży domu w Żukowie. „Dzieci dorosły, usamodzielniły się, więc po co nam taki duży dom?”. Salonik połączony jest tu z kuchnią. Krzysztof i ja siedzimy w pokoju przy stole, a Henryka przyrządza obiad. Słyszy naszą rozmowę i od czasu do czasu coś dopowiada. Jest nostalgicznie i wesoło jednocześnie. A ja czuję się jak w rodzinie. Bo tacy właśnie są oboje – bardzo rodzinni, otaczają każdego opieką. Kiedy pierwszy raz zobaczyłeś Henię? Pamiętasz? Oczywiście, że pamiętam. To było 14 lipca 1987 roku pomiędzy dziewiątą a dziesiątą rano. Podobno miała na sobie granatową sukienkę? Tak, w kolorowe kwiatki. Bardzo ładnie wyglądała. (Henryka z kuchni: „A wiesz, że do dziś mam tę sukienkę? Gdybym się jej pozbyła, to poczułabym się tak, jakbym wyrzuciła kawałek naszego życia”). Ja miałem wtedy sklep warzywny, który prowadziłem z siostrą, a głównie dbałem o jego zaopatrzenie. Podeszła do mnie kobitka, mówiąc, że ma meble do przywiezienia na ulicę Gdańską. To było niedaleko. Po trzech miesiącach wzięliśmy ślub. Każdej pani przewiózłbyś te meble? Nie, bo byłem zmęczony i nie miałem ochoty ich przewozić. Ale Henryka naciskała, siostra też. Nie będę walczył z dwiema babkami. Jak ona wtedy wyglądała? Bo wiemy tylko, jak była ubrana. Podobnie jak dzisiaj. Moja Henia się nie starzeje. Miała inne włosy, trochę dłuższe, i trochę gładszą twarz, ale się prawie wcale nie zmieniła. A co do sukienki, kiedy Henia powiedziała, że znalazła ją w szafie, nie pamiętałem dokładnie, jak wyglądała. Ale gdy ją zobaczyłem, przypomniałem sobie. Wróciły wspomnienia. Henia dba o mój ubiór i o własny. Tak było od początku i do dzisiaj tak jest. A tę bluzę, którą masz na sobie, też Henia Ci kupiła? Tak, akurat byliśmy w Bułgarii i ta bluza jej się spodobała. Zawsze chciała, abym dobrze wyglądał. Kim się stałeś przy Heni? („Raczej zapytaj, kim ja się stałam”, dopowiada Henia z kuchni). To nieprawda, ty zawsze byłaś taka jak dzisiaj. Zawsze byłaś empatyczna. Trochę krzykliwa, bo masz taki charakter. Nie jest tak, że jak Henia na kogoś wrzeszczy, to się złości. Ona po prostu ma taki głos. Często w sklepach sprzedawczynie mówią: „Niech pani na mnie nie krzyczy”. A Henia: „Przecież ja na panią nie krzyczę, po prostu mówię, o co mi chodzi”. Nasze dzieci się do tego przyzwyczaiły. Zresztą jej krzyki się przydały, bo jak wołała dzieci na kolację, nie mogły odpowiedzieć, że nie słyszały. A poza tym Henia jest niezależna. Zawsze mówi to, co myśli. I za to dostaje często po grzbiecie. I za to właśnie ją kochasz? Odpowiem inaczej. Powiem, dlaczego napisałem tę książkę. Właśnie dlatego, że kocham swoją żonę i dlatego, że po 2010 roku, po jej wystąpieniu na 30-lecie „Solidarności”, zaczęto wieszać na niej psy. Tylko dlatego, że powiedziała to, co myśli. I że nie pozwoli, żeby wygadywano wstrętne rzeczy o Bronisławie Geremku i Tadeuszu Mazowieckim, który zresztą wtedy siedział obok niej. Nikt jej nie poparł. A potem zaczęto ją oskarżać o picie, złodziejstwo. Moją żonę, która nie znosi alkoholików. I jest najuczciwsza na świecie. Napisałem więc tę książkę, żeby ktoś, kto chce poznać jakąś część Henryki Krzywonos, przeczytał sobie i zmienił zdanie. Bo wielu ludzi jest hipokrytami. A kiedy wielkie historyczne postacie, Andrzej Gwiazda czy Anna Walentynowicz, wylali na moją Henię masę hejtu, mimo wszystko umiem przyznać, że się bardzo dla Polski zasłużyli. Zobacz też: Ich miłość była bezgraniczna. Hannę Mikuć i Piotra Sobocińskiego rozdzieliła wstrząsająca tragedia Przypominasz też Alinę Pieńkowską, żonę Bogdana Borusewicza, która uległa zapomnieniu? Nie odnoszę wrażenia, żeby uległa zapomnieniu. To samo jest z Anią Walentynowicz, którą chciano usunąć w cień historii, a ja mam mnóstwo dokumentów, w których Anna jest na piedestale. Młodzi ludzie muszą wiedzieć, kto zaczynał te polskie przemiany. Cieszę się, że w mojej książce zmieściło się zdjęcie, na którym Lech Kaczyński w 2006 roku odznacza Henrykę Krzywonos. Warto było to przypomnieć. Jest też zdjęcie, jak siedzimy razem z Andrzejem Gwiazdą, też odznaczonym, i jego żoną Joanną w najlepszej komitywie. To co? Ze złodziejką tak się bratali? A wracając do Aliny, zawsze była dla wszystkich, tylko nie dla siebie, jak Henia. Gdy zaczęła kaszleć, Henia poprosiła naszą przyjaciółkę lekarkę, żeby ją zbadała. Już miała przerzuty. To jeden z najporządniejszych ludzi, jakich znałem. Szkoda, że nie ma pomnika. (Henia z kuchni: „Bo po 89 roku stawialiśmy od groma pomników, a potem je rozbieraliśmy. Po cholerę było więc je stawiać?”). Krzysiu, duży fragment książki dotyczy księdza Jankowskiego. Twoja żona miała wobec niego dług wdzięczności? (Henia z kuchni: „Jaki dług, jakiej wdzięczności? On każdemu pomagał. Ja byłam jedną z osób, które zostały wygnane z Gdańska i miałam zakaz podejmowania pracy. Wyjechałam wtedy na Mazury, a ksiądz Jankowski pomógł mi jednorazowo, bo kupił mi piecyk do ogrzewania zimnego pokoju. Więcej nic mi nie dał”). Jak to, a mandarynki? (Henia z kuchni: „Mandarynki to były dla dzieci, przysłał nam je, gdy prowadziliśmy rodzinny dom dziecka. Poszłam do niego i mówię: »Dziękuję ci za tę skrzyneczkę mandarynek«. A on na to, że cała masa jest ich w piwnicy, bo przywieźli mu cały kontener. Ksiądz Jankowski miał dwa oblicza. Ja znałam to jedno. A drugie? Trudno mi powiedzieć. To trzeba wyjaśnić. Tak jak mówią o Lechu Wałęsie, że „Bolek”, a dla mnie to był wzór człowieka. Znam go od 80 roku i dokładnie wiem, co robił, a czego nie”). Rozumiem, Krzysiu, dlaczego Cię tak zabolało, gdy Gwiazda powiedział, że Henryka Krzywonos to „łamistrajk”. No właśnie, ale czy to znaczy, że mam mu wierzyć, bo jest legendą? Dzisiaj na przykład Tadeusz Fiszbach mówi, że to on zatrzymał tramwaj, a nie Krzywonos. Jako sekretarz partii w Gdańsku w telewizji powiedział, że to on kazał wyłączyć prąd i dlatego tramwaje nie jechały. A ja słyszałem, że jakiś elektryk to wyłączył. Teraz Fiszbach twierdzi, że on stał za tym, i składa kwiaty pod pomnikiem z prezydentem Dudą i premierem Morawieckim. Czytaj także: Jest ulubieńcem widzów, mało kto wie, co go łączy z Kołaczkowską. Ta relacja jest wyjątkowa Pamiętasz pierwszą rozmowę z Henią? Ja wszystko, co jej dotyczy, pamiętam. Gdy już wnieśliśmy te meble do jej skromnego mieszkania, usiedliśmy i Henia pyta, czy może wypiję jakieś piwo. A ja mówię, że nie, bo jestem samochodem. A potem mówię, że nie piję alkoholu. Gdy byliśmy już małżeństwem, dowiedziałem się, że Heni bardzo to zaimponowało, bo ona miała ciężkie dzieciństwo. Wychowała się w patologicznej rodzinie i bardzo cierpiała z powodu alkoholizmu rodziców. W mojej rodzinie tego nie było, bo gdy miałem trzy lata, matka odeszła od ojca alkoholika. Nie było tak, że przychodził do domu nachlany facet i zabierał się za rękoczyny albo żebyśmy chodzili głodni. A u Heni to się zdarzało. Dokładnie to opisuję, jak jej brat na Wigilię suchy chleb namoczył w wodzie i to jedli. Wracając do Waszych początków… Następnego dnia Henryka miała imieniny, na które mnie zaprosiła. Była jeszcze moja siostra i jeszcze ktoś przyszedł. A potem zostaliśmy tylko we dwoje i rozmawialiśmy na różne tematy prawie do rana. Henia opowiadała mi o swoim życiu, a ja jej o swoim i zaczęło coś iskrzyć. To nie było tak, że uwodziliśmy się wzajemnie, od samego początku czuliśmy porozumienie dusz. A ja poczułem, że to osoba, z którą chcę spędzić resztę życia. Do Heni od razu coś Cię przyciągnęło? Tak. Bo gdy mówi, patrzy prosto w oczy. A jak Heni coś opowiadasz, to ona tego słucha i pamięta. Gdy spotkasz się z nią za 10 lat, będzie pamiętać każdy szczegół waszej rozmowy. Heni nie sposób było zapomnieć, bo z niej bije szczerość. Nie myślałeś, że jest o 12 lat starsza? Nie, to ona o tym myślała. Ludzie przejmują się tym, co inni powiedzą, a ja miałem to w głębokim poważaniu. Jeżeli pokochałem kobietę o 12 lat ode mnie starszą, to dla mnie nie było to problemem. Ona obawiała się, że później znajdę sobie młodszą. Musiałem ją przekonywać, że tak nie będzie. Że może jestem młody, co jednak nie znaczy, że głupi. Mnie życie też wcześnie doświadczyło. Piszesz, że miałeś jakieś „miłości”, ale rozstawałeś się po krótkim czasie. Tak i dlatego Henia mówiła: „Mną się też zaraz znudzisz”. Ale z Henią nie można się nudzić, ona zawsze idzie pod wiatr. I zawsze ma coś do roboty. Rodzinny dom dziecka to była inicjatywa Heni. Jest dom, jest 12 dzieci, potem 11, bo Janek poszedł do wojska, no i była kupa roboty. Sprawozdania, zebrania, a Henia mówi: „Idą święta, są wielodzietne rodziny, które nie mają żadnej pomocy, więc trzeba im taką pomoc zorganizować. Mam pomysł, żeby rozdawać paczki tym dzieciom. Pójdę do sklepów i poproszę, żeby je przygotowali”. A później siedzi i myśli: To nie mogą być same słodycze czy prezenty, przecież ta rodzina nie ma pieniędzy, nie ma z czego świąt wyprawić. To zrobimy takie „szlachetne paczki” i tam włożymy wszystko do wyprawienia świąt. Rybę, pierogi i różne cuda. I woziliśmy te paczki, bo Henia tak sobie wymyśliła. Nie buntowałeś się? A skąd! To było fajne. Poza tym uczyło też nasze dzieci empatii. (Henia z kuchni: „Nasze dzieci były Mikołajami i te paczki wręczały”). Czy na tym właśnie polega porozumienie dusz? Że pada pomysł i wspólnie go realizujecie? Porozumienie dusz jest tak niewytłumaczalne, jak sama dusza. A myśmy swoje już przeżyli. Ja musiałem zarabiać na siebie od dziecka, nikt mi nie dawał na kino czy ciastko. Gdy miałem 14 lat, oddano mnie do internatu w Bielsku-Białej, gdzie byłem prześladowany jako Kaszub. Dobrze, że się stamtąd jakoś wydostałem. Później byłem w wojsku. Inni chcieli samobójstwa popełniać, a dla mnie to była zabawa. A potem byłeś w milicji, odbywając służbę wojskową w ZOMO. A Twoja żona, bojowniczka o demokrację i wolność, od razu Ciebie – zomowca – zaakceptowała? Andrzej Gwiazda też od razu mnie zaakceptował. Gdybym kiedyś nie powiedział, że byłem w milicji, prawdopodobnie nikt by o tym nie wiedział. I nikt by nie pisał, że Henryka Krzywonos wyszła za zomowca, który torturował robotników. Takie maile Henia w Sejmie do dziś dostaje. Bo dzisiaj ludzie nie mają pojęcia, że obowiązkową zasadniczą służbę wojskową odbywało się w różnych miejscach. Ja to wszystko ładnie opisałem. Ktoś mi powiedział, że mogę pójść na dwa lata do milicji, że dostanę umowę i pracę z normalną pensją i urlopem. Pomyślałem: Odbębnię swoje i dobra. Wtedy byłem młody i niedoświadczony. Tak naprawdę politycznie dojrzałem w 1984 roku, gdy zamordowano księdza Popiełuszkę. My z Henią mamy takie same poglądy. Podziwiam ją za jej niezależność i że nie da sobie w kaszę dmuchać. Że jest partnerem w życiu, a nie breloczkiem na szyi. CZYTAJ TEŻ: Bawi do łez, lecz prywatnie przechodziła przez piekło. Mało kto wie, z czym zmagała się Joanna Kołaczkowska Henryka Krzywonos-Strycharska i Lech Wałęsa Poczułeś się przy niej bezpiecznie? Tak, obydwoje przy sobie czuliśmy się bezpiecznie. Potrafiliśmy razem wychodzić z kryzysów. Już po ślubie mieliśmy kiosk „Ruchu” w Gdańsku. Oszukano nas i musieliśmy zapłacić dużą sumę za towar, a nie mieliśmy tych pieniędzy. Może inna żona by zrobiła mężowi awanturę… Ale nie Henia. Bóg jednak nad nami czuwał. Ten dług do spłacenia w wysokości 400 tysięcy złotych w okresie hiperinflacji miał po denominacji wartość 100 dolarów, a ja dostałem spadek po babci z Kanady. Wymieniliśmy te 100 dolarów na złotówki i oddaliśmy. No, nie było Wam łatwo. Nie mieliście na podręczniki dla dzieci, a Ty wygrałeś wtedy pięć tysięcy w totolotka. W życiu nie ma łatwo. My też się kłócimy, jak każde małżeństwo. Nawet poobrażamy się na siebie. Ale później się przytulamy, mówimy: „Przepraszam”. Ja w Heni widziałem cały świat i tak jest do tej pory. Henia też by z innym mężczyzną nie wytrzymała. W Tobie znalazła wszystko: lojalność i bezpieczeństwo. To prawda. Jak się chce być kochanym, trzeba kochać. A kochać to znaczy wierzyć. Wiem, że inni ludzie się zdradzają. Ja taki nie jestem, ani Henia. Jesteśmy dla siebie jedyni. Nie żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Ktoś mnie kiedyś zapytał, jak można kochać nie swoje dzieci. Odpowiedziałem, że takie dziecko trzeba uznać za swoje i wtedy będziesz je bardzo kochał. A ja o wszystkich naszych dzieciach myślę, że są moje. I wszystkie mają moje nazwisko, oprócz Janka, bo on był za dorosły, aby mu zmieniać personalia. Gdy się spotkaliście, nie miałeś pojęcia, że stworzycie tak wielką rodzinę? Nie było takiego planu, że najpierw sprzedamy warzywniak, potem kiosk i przysposobimy dzieci. I że ja pójdę śmieci wywozić. A przez siedem lat je wywoziłem. Do tej pory śni mi się ta ciężka praca. ZOBACZ: Grażyna Szapołowska gorzko podsumowała drugiego męża: „Bardzo szybko zrezygnował z nas” Rodzina Strycharskich Żadna praca nie hańbi. Masz to w charakterze. Oczywiście. I za to też Henię szanuję. Że ona żadnym człowiekiem nie pogardzi, pomimo że daleko zaszła. Ale ona mówi, że posłem się bywa, a człowiekiem trzeba być zawsze. A z dziećmi to było tak, że chociaż na początku tego nie planowaliśmy, życie samo nam podpowiedziało, co powinniśmy zrobić. Henia własnych mieć nie mogła. Ale te dzieci jakby same do nas trafiły. Dokładnie to w książce opisuję. Wiele razy los Wami kierował. Nawet gdy Henia zatrzymała tramwaj, a Ty chciałeś do niego wsiąść, aby coś przewieźć. Nie miałem pojęcia, kto tramwaj zatrzymał, i dlatego dostało się ode mnie całej rzeszy motorniczych. Jak już się poznaliśmy, opowiedziałem jej, że to było absolutnym przypadkiem. Ale widać, że opatrzność już kierowała nas ku sobie. Jak to się stało, że zabrałeś się za pisanie? Od dawna myślałem, aby napisać książkę. Wydawało mi się, że to proste: siadam, piszę i jest super. Tymczasem już w trakcie pisania miałem problem z datami. Musiałem grzebać w dokumentach, w internecie, a potem praca redakcyjna, nie mówiąc już o zdjęciach. (Henia z kuchni: „Jestem dumna z Krzyśka, bo nikt mu nie pomagał. A ja się nie wtrącałam. Poznałam treść tej książki dopiero po jej napisaniu”). Czy Twoja żona nie prosiła Cię, byś coś zataił? Nie, czasami tylko pytałem, czy o tym mam pisać, czy nie. To nie jest taka książka, która miałaby kogoś skrzywdzić. Opisuję tylko fakty. To czytelnik ma oceniać, czy taka Henia, jak ją przedstawiam, spodoba mu się, czy nie. Dlatego zaznaczyłem, że to nie jest biografia Henryki Krzywonos, tylko opowieść o niej. Dziś mogę powiedzieć, że nasz ślub to była najmądrzejsza chwila w moim życiu. A teraz, gdy Henia tak często wyjeżdża do Sejmu, zostaję sam, kładę się do łóżka i mam trudności z zasypianiem. Wtedy myślę: Nie wyobrażałem sobie, że się budzę, a Heni nie ma przy mnie. Albo że ona się budzi i mnie przy niej nie ma. Wiem, że małżeństwo składa się też z nieobecności i czekania. Zresztą kiedy mogę, wyjeżdżam z nią. Robię wtedy za kierowcę. Boję się o nią, a ona o mnie. Często w nocy, gdy nie słyszę jej oddechu, dotykam jej i sprawdzam, czy wszystko w porządku. Ona robi to samo. Uratowała mi życie, kiedy w hotelu, gdzie miała spotkanie, w drugim pokoju straciłem przytomność. Okazało się, że mam bardzo wysoką kreatyninę. (Henia z kuchni: „Nefrolog kazała mu wtedy pić świeży sok z cytryn – od jednej do siedmiu przez cały tydzień. Teraz nerki masz w porządku”). Wiem, że Henia ma wyższy cel. Za to kiedy wraca z Warszawy, witamy się, jakby tych 32 lat razem nie było. Jakbyśmy się poznali wczoraj. I każdemu tego życzę. Czytaj także: Doczekali się trójki dzieci, ich miłość nie zna granic. Od niedawna pracują razem w sejmie
Grzegorz Skawiński zmagał się z wieloma demonami, dziś jest silniejszy: „Nikomu nie życzę podobnych stanów”
Ikona polskiej muzyki. Tworzy pop, rock i...maluje. Grzegorz Skawiński to człowiek wielu talentów. Na scenie jest wulkanem energii, zaś jego przeboje nucą kolejne pokolenia. Prywatnie ceni sobie ciszę i spokój. Silna osobowość. Intrygujący człowiek. Zmagał się z wieloma demonami, ale w końcu odnalazł swoją drogę. [Ostatnia aktualizacja: 23.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:02.03.2025 r.] Magazyn VIVA! Grzegorz Skawiński wywiad Przed kilku laty mówił, że ma wewnętrzny imperatyw tworzenia. Muzyki, malarstwa. I że gdyby nie robił nic przez rok, skończyłoby się to dla niego nawrotem depresji. Z tego, co podczas pandemii okazało się jego wybawieniem, Grzegorz Skawiński spowiadał się Krystynie Pytlakowskiej dwa lata temu. To wywiad do bólu szczery! Kiedy rozmawialiśmy pięć lat temu, mówiłeś, że bez pracy nie możesz żyć, że jest ona dla Ciebie wszystkim. Ale wiele się zmieniło, mamy pandemię. Zastanawiam się więc, jak teraz żyjesz. Jak większość muzyków. Jesteśmy w zasadzie bezrobotni. Zwłaszcza jeśli chodzi o koncerty. Ale w studiu robimy różne rzeczy zawodowe, udało nam się na przykład dokończyć płytę, pierwszą od sześciu lat. Jaki ma tytuł? Jeszcze nie wiemy, nie znamy jeszcze konkretnej daty, kiedy ten album się ukaże. Jedno, co mogę powiedzieć, to jest to zupełnie nowa muzyka. Nie chcemy tej płyty wydawać w momencie, kiedy wszyscy są zainteresowani czymś innym, na przykład nawrotem pandemii czy protestami ulicznymi. Chcielibyśmy, żeby ukazała się wtedy, kiedy wzbudzi jakieś zainteresowanie. I to ona będzie wydarzeniem, a nie tylko tłem… Ale sytuacja w kraju jest dynamiczna i pewnie niełatwo będzie się wstrzelić. Czytaj także: Ciemne okulary, ogolona głowa i czarna broda to jego znak rozpoznawczy. Grzegorz Skawiński pokazał się bez okularów Ale Ty jesteś z dala od polityki. Zawsze to podkreślałeś. Tak, chociaż mam swoje zdecydowane zdanie. Staram się jednak unikać tego politycznego bagienka. Pięć lat temu powiedziałeś, że jeżeli nic nie będziesz robił i gdybyś musiał mieć rok przerwy, skończyłoby się to u Ciebie depresją. Dlatego zawsze musisz działać na niwie artystycznej. To prawda, chociaż niekoniecznie musi to być muzyka. Sposobem na stargane nerwy jest też malowanie – to moja druga pasja. Ale w czasie pandemii czasami wysuwa się na pierwsze miejsce. To jest Twoja obrona przed depresją? Na pewno. Miałem do czynienia z depresją i nikomu nie życzę podobnych stanów. Niektórzy nawet przegrywają w walce z tą chorobą. I popełniają samobójstwa. To masz na myśli? To również. Podkreślam, że to naprawdę ciężka choroba, ale niedoceniana i niezrozumiana w społeczeństwie. Wiele osób ją bagatelizuje. Mówią: „Mam depresję”, a tak naprawdę to są wkurzeni na rzeczywistość i nie mają ochoty na radosne zabawy. A za chwilę zły nastrój im mija. Tymczasem prawdziwa depresja paraliżuje całkowicie. To jest tak, że nic człowieka nie interesuje, że nie jest w stanie niczego z siebie dać innym. Ale nie chcę się spowiadać na ten temat. Każdy wywiad jest swego rodzaju spowiedzią. Tak, z pewnością… Ale powody, okoliczności zdecydowanie zachowam dla siebie. Mówi się, że artysta powinien mieć depresję, bo wtedy tworzy z prawdziwymi emocjami i cierpieniem. A ja myślę, że prawdziwi artyści zawsze tworzą z prawdziwymi emocjami. Nawet jeśli niesie ich fala sukcesu. Ja niekoniecznie muszę popadać w depresję, żeby napisać czy namalować coś dobrego. Smutne piosenki powstają paradoksalnie wtedy, kiedy wcale nie jestem przygnębiony. A nawet kiedy sukces daje mi power i rozjaśnia aurę wokół mnie. Odskocznią od depresji była też dla Ciebie budowa domu. Czy już ją zakończyłeś? Szczęśliwie tak. Mieszkam w nim i nawet przestałem go traktować jako nowe miejsce. Jestem tu urządzony, osadzony, dobrze się w nim czuję i mam poczucie bezpieczeństwa. No i mieszkam w tym mieście, które zawsze było mi bliskie. Tyle tylko, że covid też Trójmiasta nie oszczędza, a to sprawia, że ludzie żyją w strachu i smutku. To pandemia spowodowała, że poczułem się gorzej. Ale dotyka ona wszystkich, choć to żadne pocieszenie. Kiedy jednak myślę, co się dzieje, dochodzę do wniosku, że epidemia jest czymś w rodzaju kary za lata nadmiernego konsumpcjonizmu, jaki dotyczy ludzkości. Ludziom od dobrobytu poprzewracało się w głowach i musiało wreszcie zdarzyć się coś, co przywróci podstawowy porządek rzeczy. Zdałem sobie sprawę, że my, ludzie, jesteśmy tylko częścią różnych zjawisk dziejących się na Ziemi. Jesteśmy tylko cząstką jakiejś układanki, a nie władcami tej planety, jak nam się czasami wydaje. Straciłeś kogoś bliskiego przez pandemię? Kilku znajomych i przyjaciół, to trudne do pojęcia, jak niewidzialny wróg zabija. Na szczęście moja o 14 lat starsza siostra i o siedem lat starszy brat nie zachorowali. Jestem z nimi bardzo emocjonalnie związany. Często się kontaktujemy, rozmawiając przez telefon, bo mieszkają daleko ode mnie. Bardzo byłeś związany też ze swoją mamą. I ciągle jest to dla mnie ważna osoba. Bardzo chciałbym się teraz z nią spotkać. I powiedzieć: „No widzisz, poradziłem sobie, a ty się tak o mnie bałaś”. Pamiętam, że obawiała się, czy będziesz mógł zarobić na swoje utrzymanie. Teraz przeżywałaby pewnie na nowo ten lęk o Ciebie. Bo teraz wszystko się zmieniło i nie wiem, jak to dalej będzie. Na szczęście mam tantiemy autorskie i kompozytorskie – w tej chwili z tego żyję. Zdaję sobie jednak sprawę, że większość ludzi z branży nie zarabia nic, na przykład w ZAiKS-ie, i jest im naprawdę bardzo ciężko. Ja też lekko nie mam, ale postanowiłem nie narzekać, bo to byłoby niesprawiedliwe. I nadal nie pijesz i trzymasz się z daleka od dragów? Czasami napiję się dla przyjemności, ale ostatnio siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem sobie totalny detoks. A teraz pozwalam sobie na szklaneczkę whisky raz w tygodniu. Okazuje się, że alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić. Kiedyś nie wyobrażałem sobie, że można się dobrze bawić bez alkoholu, bez whisky, bez wina czy czegokolwiek. Czy bez jointa. Nie, akurat jeśli chodzi o palenie, nigdy nie paliłem papierosów, marihuany też nie. Próbowałem, ale nie wszedłem w to, bo nie umiem się zaciągać. Mam to już za sobą, przetestowałem, wiem, o co chodzi, nie potrzebuję, nie uzależniłem się. Nie? A co to było, koka, hera… Różnych rzeczy próbowałem w życiu. Wydaje mi się, że wszystko jest dla ludzi, tylko niektórzy gdzieś w to grzęzną. Ja mam taką naturę, która się nie uzależnia, jestem w stanie powiedzieć z dnia na dzień: „Nie i koniec”. Zobacz: Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński byli skłóceni. Konflikt zażegnali w bardzo symboliczny sposób W ogóle nie potrafię sobie wyobrazić Twojego życia w tym dużym domu. Nie czujesz się w nim samotny? Nie, bo to bliźniak, za ścianą mam więc bliskich. Kiedy tylko zechcę, możemy się spotkać i porozmawiać. Poza tym lubię być sam, mieć własny rytm życia i spraw. A przybyło Ci chrześniaków, na których wyładowujesz swój instynkt ojcowski? Niczego nie wyładowuję, wyładować to można na przykład węgiel… ha, ha, ha! Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej. Fajnie, gdy dziecko dorasta i staje się kumplem? Bardzo fajnie. Można wyjaśnić wiele spraw niemal w dorosły sposób i już cię rozumie. Żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze. A co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu? Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji. I Waldku Tkaczyku? Od początku łączyła nas wspólna pasja do muzyki. Założyliśmy razem pierwszy zespół rockowy, Kameleon. Przyjaciel od ilu lat? Od pięćdziesięciu? Coś koło tego. Poznaliśmy się w ogólniaku, no i gramy do dzisiaj. To jest niesamowite, bo drogi ludzi się rozchodzą, ich życia się rozchodzą. A Wy trwacie razem. Właśnie, a nam jakoś się udało, to jest nieprawdopodobne, mimo że jesteśmy przecież zupełnie innymi ludźmi, każdy z nas ma swoje sprawy. Macie inne życia. On ma inne życie, trójkę dzieci, rodzinę, wszystko inaczej. Ale łączy nas chyba jednak przyjaźń mimo wszystko, a przede wszystkim zespół, sztuka, muzyka, wspólne granie. Poza tym staramy się o higienę psychiczną i poza pracą raczej odpoczywamy od siebie… Nigdy się nie pokłóciliście? O, kłócimy się często, ale chyba nigdy nie pokłóciliśmy się tak na dobre. Choć „kłócimy” to złe słowo, są to raczej spory, kłótnia to już coś poważniejszego. Z Agnieszką Chylińską, z którą grałeś w O.N.A., masz już normalne relacje? Niezbyt często się kontaktujemy. Ona robi swoje, a ja swoje. Ale wszystko między nami się wyprostowało. Nie wchodzimy sobie w drogę, każde idzie własną. I myślę, że to jest dobre rozwiązanie. Uważam zresztą, że nie warto w życiu się z kimś kłócić, bo szkoda na to czasu. Staram się nie poświęcać dni na złe myśli. Chociaż oczywiście czasem miewam takie. I co wtedy? Wtedy uciekam. Ale nie do lasu, bo las mam tuż przy domu. Uciekam w malowanie i uciekam w muzykę. Teraz od nowa malowanie stało się dla mnie głównym zajęciem. W listopadzie miał się odbyć nawet mój wernisaż, ale z wiadomych względów nie mogło dojść do niego. Mam jednak w planach pokazanie wystawy w Poznaniu, Warszawie i Trójmieście. I bardzo wszystkich zapraszam. Powiem tylko tyle, że malowanie dało mi niesamowitą siłę i jest świetną terapią. Dzięki malarstwu uciekasz w świat równoległy? To bardzo ciekawy świat, na pograniczu surrealizmu. To interesujące, co ludzie sobie pomyślą, gdy zobaczą moje obrazy. Pokazałem niektóre profesjonalistom i usłyszałem zaskakujące opinie i różne skojarzenia. A bardzo ciekawe jest to, że malowałem coś innego, niż oni zobaczyli. Ale każda interpretacja jest przecież dopuszczalna. Ponieważ moje malarstwo to pomieszanie surrealizmu z abstrakcją i czasami zdaję się na przypadek. Gdy zaczynam jakiś obraz, mam wobec niego plan, wizję, ale ona często się zmienia w trakcie malowania. Malowanie obrazów to jak pisanie wiersza. Nie do końca się nad tym panuje. Oczywiście, że nie. A czasami pojawiają się elementy, które zaskakują nawet autora. Do pewnego stopnia obraz jest więc dziełem przypadku. Podstawą jest tło, a na nim wyrastają różne inne rzeczy. Pojawiają się jakieś twarze, zwierzęta, planety, przeradzając się w oniryczną wizję tej wyimaginowanej rzeczywistości. I nigdy nie będziesz samotny, bo Twoja wyobraźnia Ci na to nie pozwoli. No właśnie. A ja malowałem od zawsze i wcale nie byłem pewny, że zostanę muzykiem. Kiedyś całkiem poważnie myślałem o studiach na akademii sztuk pięknych. Ale jednak muzyka zwyciężyła i nadal jest moją królową. Twoja mama nie chciała, żebyś został muzykiem. Bała się tego zawodu. A jednak nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są takie emocje, które muszę namalować. I fantastyczne jest to, że się w tym odnalazłem. Teraz maluję właściwie codziennie. A czasem niemal na prawie gotowym już obrazie zamalowuję niektóre elementy na biało i zaczynam od nowa. Maluję inną twarz na przykład. Bo malarstwo jest jak myśli człowieka. Ciekawa jestem Twojego wernisażu. Czy muzyka też się tak zmienia? Cały czas się zmienia, ewoluuje. A nowa płyta, którą teraz nagraliśmy, jest bardzo stylistycznie zróżnicowana. Częściowo są na niej piosenki w stylu lat 80., a druga część jest mocno poprockowa. Myślę, że fani będą zaskoczeni, ale może im się spodoba. I że w końcu dojdzie do tego, żebyśmy mogli zaprezentować te piosenki na koncercie z publicznością. Muszą być żywe reakcje, inaczej jest pustka. Wierzysz, że pandemia się w końcu wycofa? Trudno mi powiedzieć. Może trochę mniej ją przeżywamy, bo się przyzwyczailiśmy do niej i nie reagujemy już takim strachem jak na początku. Ale noszę maseczkę, zaszczepiłem się na grypę i pneumokoki, dezynfekuję ręce. Noszę nawet przy sobie pojemniczek z płynem dezynfekcyjnym. A kiedy nadejdzie pora, zaszczepię się przeciw covidowi. Dlatego, że mimo wszystko lubisz żyć? Oczywiście, życie bardzo kocham. I wierzę, że nasza misja jest do zrobienia teraz, dzisiaj i jutro, a nie gdzieś tam w przyszłym życiu. Zresztą zostawmy kwestię wiary na boku. Czytaj także: Grzegorz Skawiński: „Nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są emocje, które muszę namalować”. Wokalista powiedział też szczerze o depresji i konflikcie z Agnieszką Chylińską Boisz się upływu czasu? Sam nie wiem. Z jednej strony godzę się z nim, ale z drugiej…Każdy boi się czasu i kresu, bo trudno, żeby przyjmować ze spokojem to, co każdego z nas przecież czeka. Dlatego warto, żebyśmy coś zostawili po sobie: muzykę czy obrazy, wiersze albo rzeźby, architekturę itd. Dzięki temu stajemy się nieśmiertelni. Czy zauważyłeś, że w tym roku w Twoim wieku są dwie szóstki? 66? A właściwie trzy, bo urodziłem się szóstego lipca. Nie chcę być jednak przesądny i nie myślę o tym, że to jakiś znak dla mnie, chociaż moje koleżanki, które bawią się w numerologię, wyczytały w mojej dacie urodzenia, że dla mnie 2021 rok będzie nowym początkiem. Ciekawe, jak będzie on się objawiał. I początkiem nowego początku jest tatuaż, który sobie zrobiłeś na głowie? Musiałem zakryć ten stary, bo mi się nie podobał. Przez 20 lat się nieco zestarzał, a teraz jest już nowa technika robienia tatuaży. Postanowiłem więc zrobić sobie taki z motywami witrażowymi, odrysowanymi grubą kreską, przypominający moje obrazy. Dzięki temu mam je zawsze przy sobie. Grzegorz Skawiński dziś Obecnie zespół Kombii sporo koncertuje i nie może narzekać na brak zajęć. Czas pandemii mocno ograniczył koncertowanie muzyków, ale 3 lata po ogłoszeniu covidu lista występów Grzegorz Skawińskiego jest dość długa. Piosenkarz może cieszyć się nie tylko ze spotkań z publicznością, ale z czasu na prywatny wypoczynek. Kilka miesięcy temu odwiedził różne rejony Francji, a przed nim na pewno kolejne podróże. Tego życzymy w dniu urodzin!
Połączyła ich wspólna pasja, miłość dodaje skrzydeł. Lenka i Jan Klimentowie idą przez życie tanecznym krokiem
"Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat"
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodwałą jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalbym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najwazniejsze wartości. A w ostatnim czasie w ich życiu zawodowym nie brakuje wrażeń! Jan Kliment i Lenka Klimentova pojawią się w nowej, 16. edycji Tańca z Gwiazdami. Artystka pojawi się na parkiecie show w owarzystwie Macieja Kurzajewskiego. Do programu wrócił także Jan Kliment, pod którego okiem swoje taneczne umiejętności będzie rozwijała... Grażyna Szapołowska! Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
Nie marzył o roli w BrzydUli, prywatnie bywa trudny... Tak Filip Bobek mówi o sobie
Dziś ma 44 lata i nie zamierza zwalniać!
Choć największą popularność przyniosła mu rola w BrzydUli, Filip Bobek ma na zawodowym koncie znacznie więcej ról filmowych, serialowych i teatralnych. Praca na planach znacznie bardziej interesuje go od obecności w mediach. Rzadko opowiada o sobie, nie zdradza swoich sekretów i jest mu z tym bardzo dobrze. Postaraliśmy się jednak odpowiedzieć na pytanie „jaki Filip Bobek jest prywatnie?”. [Artykuł aktualizowany 04.11.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie: 06.11.2024 r.] Filip Bobek o sobie, związkach i popularności Był rok 2010, gdy Filip Bobek był uznawany za jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. Wszystko to za sprawą roli Marka Dobrzańskiego w pierwszej odsłonie serialu TVN. Wtedy to ulubieniec publiczności spotkał się z dziennikarką VIVY! Krystyną Pytlakowską i opowiedział jej o blaskach i cieniach popularności… „Uwierz mi, że jej sobie nie zaplanowałem. Że wyjdę na ulicę i po prostu wszyscy będą mnie rozpoznawać. Że będę dostawał listy z wyznaniami od obojga płci. Dwa takie, że aż parzyły. Pod koniec brakowało tylko jednego zdania: że mnie zjedzą. Ale mam świadomość, że to chwilowa fascynacja i nie należy brać jej poważnie, dosłownie. Minie wraz z serialem”, mówił nam 14 lat temu. Wówczas nie wiedział, jak bardzo się mylił! Zainteresowanie Filipem Bobkiem było tak duże, że wiele osób – zdaniem samego aktora – za bardzo go idealizowało. „Na dłuższą metę trudno ze mną wytrzymać. Pozory mylą. Nie każdy potrafi to znieść, że sam lubię decydować, kiedy potrzebuję przestrzeni i wolnego czasu. Potrafię się od wszystkich odciąć, żeby wypocząć po pracy… albo po ciężkim wywiadzie”, opowiadał i dodawał, że krzyknąć też umie. „Wcale nie jestem taki miły i bezinteresowny. Potrafię wrzeszczeć, pokłócić się, kiedy mnie coś wpieni. Moja mama zna mnie pod tym względem. »Filip, przeproś mnie, a ja zadzwonię za pięć minut. Jak się uspokoisz«. Dlatego twierdzę, że nie mam łatwego charakteru. Wciąż istnieją mało istotne drobiazgi, które potrafią mnie wyprowadzić z równowagi. Wiem już jednak, że chociaż nie jesteśmy w stanie zmienić siebie, to swoje zachowanie w szczegółach tak – a to dużo”, opowiadał w VIVIE!. Krystynę Pytlakowską interesowało, czy aktor planuje się ustatkować. Trzynaście lat temu nie był gotowy na rodzinę. „Z jej zakładaniem jest taki problem, że aby kogoś dobrze wychować, trzeba twardo stąpać po ziemi. A ja lubię się od niej oderwać. Jak czuję, że mogę czasem zagrać o wszystko – robię to. Nie wiem, czy tatusiom tak wolno”, mówił z uśmiechem. Dziś aktor konsekwentnie milczy na temat swojego życia miłosnego — nie odpowiada na żadne pytania, które dotyczyłyby jego spraw sercowych. Czytaj też: Podbija Hollywood, nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Szczęście buduje u boku znanego aktora Filip Bobek, VIVA! 2010 Z uśmiechem, ale też refleksją, opowiadał na temat swojej zewnętrzności. Za nim długa droga, by poczuć się dobrze ze sobą. Praca opłaciła się, bo wiele komentarzy na temat Filipa Bobka to komplementy dotyczące urody. „Wiem, co ludzie mówią: dołeczki, spojrzenie, uśmiech. Słyszałem tyle dziwnych komplementów, że nie mogę deprecjonować mojej urody. Dbam o wygląd, ale raczej nie odbija mi z tego powodu. Jako dziecko byłem nieśmiały i... pulchny. Siostra wspinała się na szczyty swojej uszczypliwości, wynajdując tak urocze sformułowania jak „kuleczka”. Więc zawziąłem się, chodziłem na basen i pływałem, aż schudłem. I już się ośmieliłem. Z tym, że wtedy chyba nawet przegiąłem w drugą stronę – wróciłem z wakacji za chudy. Uroda zresztą to rzecz względna. Truizm – ale naprawdę bardzo bym chciał, by nie patrzono na człowieka pod kątem wyglądu”, czytaliśmy w VIVIE! 2010. I choć Filip Bobek stara się, by w jego życiu wszystko szło według jego planu, los potrafił go już zaskakiwać. Np. możliwością wystąpienia w BrzydUli, która zmieniła jego życie. Gwiazdor nie był zbytnio zainteresowany tą propozycją… Jak i kilkoma innymi. „Na pierwszym roku studiów mówiłem: „Reklama? Nigdy! Serial? Odpada!”. Zagrałem w kilku reklamach i w popularnym serialu. Musiałem spłacić kredyt zaciągnięty na studia. Chociaż za 235 odcinków BrzydUli nie stać mnie jeszcze na kupno mieszkania”, zdradził nam. Jak zmieniło się życie aktora po udziale w pierwszej polskiej wersji serialu BrzydUla? Filip Bobek, VIVA! 2010 Filip Bobek dziś. Kariera, zdjęcia Serial BrzydUla stał się dla niego świetną trampoliną do spełniania kolejnych marzeń. Po 2009 roku, w którym zakończono emisję serialu (wrócił on jeszcze do TVN 4 lata temu jako kontynuacja), aktor sprawdził się w takich projektach jak filmy 80 milionów, Wkręceni 2, seriale Na dobre i na złe czy Singielka. Filip Bobek pracował też dla Teatru Telewizji, sceny Relax i Teatru MY. Zobacz także: Zadebiutował kilka lat temu, dziś zdobywa rolę za rolą. Kim jest Jędrzej Hycnar, gwiazdor serialu „Napad”? Filip Bobek, Julia Kamińska na planie BrzydUli 2008 Prywatnie uwielbia fotografować, gotować i jeździć na rowerze. Jego Instagram jest prowadzony z ogromną starannością i dobrym smakiem. Znacznie mniej uwagi ulubieniec widzów przykłada do dzielenia się informacjami ze swojego życia prywatnego. Niewiele więc o nim wiadomo. A jakie wartości są ważne dla Filipa Bobka? „Mam wrażenie, że dzisiejsze pokolenie, jeśli w ogóle wyniosło dobre wychowanie z domu, to szybko o nim zapomina. Na przykład nie wyobrażam sobie nie przepuścić kobiety w drzwiach. Może to staroświeckie, ale ważne są dla mnie wartości, takie jak honor, duma. Warto czasem te ważne słowa odkurzać”, przytacza jego słowa TwojStyl.pl. „W zwykłym życiu jestem szczerym człowiekiem. I wielokrotnie odczułem, że bycie szczerym nie zawsze jest dobre. A wręcz przeciwnie – jest nieopłacalne i niewskazane. Wielokrotnie się sparzyłem... Dlatego długo przekonuję się do ludzi”, dodawał Filip Bobek. Filip Bobek w „Tańcu z Gwizdami” Aktor w 2024 r. postanowił spróbować czegoś nowego i zasilił skład gwiazd w popularnym show tanecznym „Taniec z gwiazdami”. Przez wiele odcinków udowadniał, że dla niego nie ma rzeczy niemożliwych! Dla wielu telewidzów był prawdziwym faworytem, a w parze z Hanną Żudziewicz niejednokrotnie zachwycił także i jurorów. Niestety mimo tego, parze udało się dotrzeć jedynie do ćwierćfinału. Artysta przyznał, że z pewnością na długo zapamięta swój udział w programie, w którym jak mówił, dał z siebie wszystko. Jak przyznał w live po zakończeniu odcinka, żałował tylko jednej rzeczy: „Bardzo żałuję, że nie udało mi się mieć nigdy uszytego i fajnego kostiumu, tylko zawsze nosiłem kostiumy po kimś, nie ukrywam, że żałuję, bo te wspomnienia byłyby jeszcze fajniejsze. Ale będę bardzo miło wspominał tę przygodę!” przyznał. Sprawdź także: Widzowie oburzeni werdyktem w „Tańcu z gwiazdami”. Nie zostawiają suchej nitki na jurorach <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/11/EN016362061101-a06728d.jpg" width="2000" height="1335" alt="Filip Bobek, Hanna Żudziewicz, Krzysztof Ibisz, Paulina Sykut Jeżyna, „Taniec z Gwiazdami XV”, Warszawa, 03.11.2024 r. Fot. VIPHOTO/East News" title="Filip Bobek, Hanna Żudziewicz, Krzysztof Ibisz, Paulina Sykut Jeżyna, „Taniec z Gwiazdami XV”, Warszawa, 03.11.2024 r." />
Magdalena Cwenówna o Adamie Hanuszkiewiczu: „Był dla mnie wyzwaniem. Wydawało mi się, że mogę choć trochę go zmienić”
Ostatnia żona wielkiego aktora zmarła w wieku 69 lat
On, geniusz polskiego teatru i przystojny mężczyzna, który nie mógł narzekać na brak powodzenia. Wizjoner, ale despotyczny i wymagający. Taki właśnie był Adam Hanuszkiewicz. Ona, młodsza od niego o trzy dekady utalentowana aktorka, stała się muzą uznanego artysty i jego ostatnią żoną. Media obiegła dziś smutna wiadomość o śmierci Magdaleny Cwen-Hanuszkiewicz. Jej małżeństwo trwało niemal 30 lat, po śmierci Adama Hanuszkiewicza aktorka opowiedziała Krystynie Pytlakowskiej na łamach magazynu VIVA! o tym czasie poświęceń, zazdrości, okrucieństwa i miłości, której nic nie pokonało. W ramach cyklu "Archiwum VIVY!: wywiady" przypominamy rozmowę z czwartą żoną Adama Hanuszkiewicza, Magdaleną Cwenówną. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! 13/2015. Magdalena Cwenówna nie żyje Aktorka odeszła po walce z chorobą nowotworową w wieku 69 lat. Zmarła 21 lutego. Informację o jej śmierci przekazał polityk i działacz społeczny, Andrzej Golimont na Facebooku. Najpewniej zostanie pochowana w grobie swojego zmarłego męża w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Czytaj też: Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz spędzili ze sobą ponad 30 lat, była jego czwartą żoną Magdalena Cwenówna o Adamie Hanuszkiewiczu: wywiad Krystyna Pytlakowska: Co jest na tych kartkach? Piszesz książkę o swoim mężu? Magdalena Cwenówna: Przypominam sobie chwile, wrażenia, fragmenty rozmów. Pytania, na które chciałabym, żeby mi odpowiedział… Jakie wnioski wysnułby na przykład z aneksji Krymu przez Putina? Jakie? Nie wiem. Ale na pewno byłyby one odmienne od wszystkich. Na tym właśnie polegała jego wspaniałość, że nie można było przewidzieć jego myślenia. On tak genialnie łączył fakty, i tak nietuzinkowo. Zaskakiwał precyzją i wolnością formułowania wniosków. Taka tu panuje cisza, jakby czas stanął w miejscu. Portret, zdjęcia. Bardzo Ci Adama brakuje? Brakuje mi rozmów z Adamem. Kłótni. Czasami całonocnych. Były tak ożywcze i inspirujące. Wymagały ode mnie olbrzymiej koncentracji i ćwiczenia inteligencji. Musiałam się bardzo starać, żeby mu dorównać w dyskusji. Tego mi strasznie brak – ćwiczenia zwojów mózgowych. Krążą różne anegdoty o Waszym małżeństwie. Nie zawsze prawdziwe? Zawsze zdumiewała mnie taka bezinteresowna nienawiść. Czyżby to polepszało ludziom samopoczucie? Parę lat temu złamałam prawą rękę. Musiała być operowana. Nie byłam w stanie zająć się należycie Adamem, który już wtedy wymagał stałej opieki, więc na dwa tygodnie mojej rekonwalescencji pojechał do Domu Aktora w Skolimowie. Z prasy dowiedziałam się, że zamknęłam go tam na resztę życia! Uwierzysz?! Nasz dom ma trzy kondygnacje. Adamowi ciężko już było chodzić po schodach, więc przeniósł się na dół, gdzie mógł bez schodów swobodnie się poruszać i wyjść na zewnątrz do ogródka, który uwielbiał. Były tam dwa pokoje i wielka łazienka, którą przystosowałam do jego potrzeb. Ale… Na tym samym poziomie jest garaż. Więc dowiedziałam się z prasy, że zamknęłam Adama w garażu! Dlaczego tak napisano??? Bezgraniczna podłość! Jak długo trwała jego choroba? To nie była choroba. Kiedy odebrano mu teatr, odebrano też powód istnienia. Pozostało już tylko jakoś umrzeć. Teatr Nowy przerobiono na supermarket. Straszne. Tyś to powiedziała. Wiesz, Adam zawsze wydawał mi się wieczny, nieśmiertelny. Z tą swoją pasją, żywotnością i tytaniczną pracowitością, która dawała mu siłę. Wydawało się, że padnie gdzieś w pędzie na scenie. I to byłoby naturalne. A takie powolne wyciekanie życia to musiała być dla niego potworna tortura. A dla mnie torturą było przyglądanie się tej jego rezygnacji i moja kompletna bezradność wobec jego postawy. On, który całe życie był wielbiony, otoczony ludźmi, którzy grzali się w jego cieple i których on także potrzebował jak powietrza, zaczął się od nich separować. Nie chciał, żeby ktoś widział jego słabość, zmiany, jakie w nim zachodziły. Wiesz, nigdy nie usłyszałam od Adama, że jest zmęczony. Jak każdy normalny facet, który wraca po pracy do domu. Nie! On wracał i zaczynał następną pracę – analizował dzień i aranżował następny. Łapczywie. Ja byłam mu potrzebna do słuchania i zadawania pytań. To były te fantastyczne chwile, których tak bardzo mi brak. Ileż ja się od niego nauczyłam! Popatrz – to papierowa serwetka, którą znalazłam już po jego śmierci. Trzy słowa napisane niecierpliwym pismem. Zdziwienie, ciekawość, pytanie. Jakby kwintesencja jego życia. Zobacz też: Zmieniła go jako człowieka, wiele jej zawdzięcza. Kim jest ukochana Kuby Błaszczykowskiego? Kiedy to napisał? Nie wiem. Miał zwyczaj zapisywać takie szybkie myśli na czymkolwiek, co było pod ręką, a potem zawsze wiedział, gdzie to jest. Ta serwetka jest jak znak, jak pożegnanie i jak rada, żebym nigdy nie przestała się dziwić i nie zabiła w sobie dziecka, które z pasją poznaje świat. Dziwi mu się i kocha. On taki właśnie był. Chłonął, smakował je. Był wolny! Uwierzysz, że nigdy nie powiedział złego słowa o swoich kolegach reżyserach? Nawet jeśli miał wątpliwości, zawsze znajdował pozytywy. Niezwykłe, prawda? W naszym teatralnym światku. Adam był jak dziecko. Naiwnie szczery i czasami jak dziecko okrutny. Ranił Cię? Ranił też jak dziecko, bo dziecko nie wie, że rani. Jest ciekawe, co zrobi kotek, jak mu się wydłubie oczko albo przywiąże puszkę do ogona. Czasami czułam się jak taki kotek z puszką. Ale byłaś z nim ponad 30 lat. Bo bardzo go kochałam. I był dla mnie wyzwaniem. Wydawało mi się, że go mogę choć trochę zmienić. Każdej kobiecie tak się wydaje. A przecież to nieprawda. Moje zmagania z nim – osobiste i zawodowe – bywały śmieszne. Takie to było ułańskie – z szabelką na czołg. Wymachiwałam tą szabelką, a czołg po mnie przejeżdżał. Nic to!!! Podnosiłam się i znowu wymachiwałam. Czasem udało się wygrać! Zdumiewała mnie jego witalność. Popatrz, ja mam teraz 60 lat i czuję się chwilami znużona. On miał 66, kiedy braliśmy ślub. Był taki pełen życia, energii, młody i piękny. Wzbudzał zazdrość wśród kolegów, że cholera znowu wykręcił numer i kiedy inni idą na emeryturę, on zaczyna nowe życie! Twój mąż zawsze chodził swoimi szlakami, daleki od stereotypów, władczy, niepozwalający sobą kierować. Zaraz, zaraz! Czy to nie był mój pierwszy wywiad z tobą, któremu dałaś tytuł: „Żyję z despotą”?! Czasami zdarzały mi się zwycięstwa! Pamiętam, kiedy reżyserował „Panienkę z poczty” z Jungowską i Rozmusem, codziennie dyskutowaliśmy o poszczególnych scenach. Pytał mnie o zdanie, choć generalnie chodziło o to, żebym była zachwycona. Aliści… rozwiązanie jednej ze scen nie spodobało mi się. Zaczęliśmy rozmowę o dwudziestej trzeciej przy szampanie, a skończyliśmy o szóstej rano, kiedy w akcie desperacji, wyczerpawszy wszystkie merytoryczne argumenty, po prostu użyłam siły i rzuciłam szklanym stołem wraz z kieliszkami i butelką po szampanie. Szkło się rozprysnęło, a ja zobaczyłam jak w kreskówce zdumienie i podziw w oczach mojego męża. Tego się po mnie nie spodziewał. Poszłam spać. Wieczorem w domu był nowy stół, a Adam powiedział, że nakręcił scenę na nowo. Burknął pod nosem: „Miałaś rację”. Widzisz, co znaczy argument siły? Nigdy więcej go nie użyłam. Jak właściwie się poznaliście? Pochodziliście z innych pokoleń, z innych miast, z innych środowisk? Nie do końca, Krysiu. Adam urodził się we Lwowie, skąd pochodzą moi rodzice. Moja mama była starsza od Adama tylko o pięć lat! Poznałam go, kiedy miałam 20 lat, byłam studentką PWSFTviT w Łodzi i Barbara Fijewska, która pracowała u Adama w Teatrze Narodowym, a jednocześnie uczyła w Łodzi, poleciła mnie. Właśnie wszystkie młode aktorki pozachodziły w ciążę i Adam szukał zastępstwa za Halinkę Rowicką grającą Zosię w „Weselu” Wyspiańskiego. Jak na skrzydłach pojechałam do Warszawy. Wchodzę do gabinetu dyrektora Hanuszkiewicza, oczywiście na miękkich nogach, i przedstawiam się: „Nazywam się Magdalena Cwen…”. „A cóż to za nazwisko – Cwen?! U mnie będzie się pani nazywała Cwenówna!”. I tak zmieniłam nazwisko i tego się będę do końca życia trzymać! W tym „Weselu” gospodynię grała Zofia Kucówna – trzecia żona Hanuszkiewicza, a gospodarza Jan Łomnicki. Tak. Miałam niebywałe szczęście. Grałam z największymi aktorami polskimi. Z Zosią Kucówną siedziałam w jednej garderobie. Nigdy nie zapomnę, jak mówiła taką małą kwestyjkę: „Jo ta wim”. To „wim” leciało po widowni Teatru Narodowego z siedem razy i kiedy wracało na scenę, pani Zosia zaczynała grać dalej. Popatrz, jaki paradoks. Ryś, Kuc, Cwen. Rysiówna, Kucówna, Cwenówna. Trzy jednosylabowe nazwiska. Trzy kobiety urodzone pod znakiem Byka. Trzy aktorki 164 centymetry wzrostu. Trzy żony i jeden facet! Czy to nie jakaś metafizyka? I poszło w Polskę, że rozbiłaś jego małżeństwo. Nie! Nie wtedy! I nie rozbiłam. Ono już musiało być w jakimś sensie rozbite, kiedy spotkałam Adama osiem lat później w Łodzi, gdy po wyrzuceniu z Narodowego przyjechał do Opery, żeby reżyserować balet. I zostałaś panią dyrektorową, a to niewdzięczne zadanie. Tak, choćbyś była aniołem, to i tak zrobią z ciebie diabla. Adam to przewidział i uprzedził mnie: „Tylko żebyś nie miała pretensji, że nie zrobisz kariery. Będziesz miała bardzo trudną sytuację”. I mam. Do dziś. Swoje marzenie o karierze świadomie poświęciłam dla Adama. Coś za coś. Bardzo wiele się od niego nauczyłam. A pomogło Ci to w życiu? Pomogło mi poznać i zrozumieć teatr i to, że w teatrze wszystko wolno, tylko trzeba wiedzieć, jak to zrobić. Do tego trzeba talentu. Bez niego wszystko jest martwe. Cały czas płacisz za to, że byłaś żoną Adama Hanuszkiewicza? No właśnie. Głupie, co? Płacić za bycie żoną? Nie mogę zrozumieć, dlaczego? Zazdrość? Owszem byłam jego żoną, ale to nie uczyniło mojego życia miodem i mlekiem płynącego. Mówiono, że wyszłaś za Adama też dlatego, że był ustawiony finansowo? Jakby ci tu powiedzieć. Przez trzy lata mieszkaliśmy w garderobie, co chyba nie świadczyło o nadmiernych zasobach finansowych mojego męża. Gdybym chciała wyjść za mąż dla pieniędzy, to na pewno za Adama bym nie wyszła. To był inny czas. Nie dostawało się milionów za byle reklamę, a dyrektor teatru był ograniczony ustawą kominową i artysta tej miary co Adam za reżyserię w swoim teatrze brał niewiele. I nawet te pieniądze potrafił lekką ręką rozdawać. Kupował na przykład studentkom na premiery płaszcze. Złośliwi wtedy twierdzili, że szpanuje. A on zawsze postępował wbrew konwenansom. Widział biedne studentki, to kupił płaszcze, piękne zresztą, bo bardzo lubił ładne rzeczy. Kiedy pracował za granicą i zarabiał w markach czy dolarach, to po każdym powrocie jechał do kościoła św. Antoniego i zostawiał tam pieniądze w skarbonce. Anonimowo. Bo uważał, że los obdarował go sowicie, więc musi się dzielić z tymi, którym dał mniej. Czasami się buntowałam: „Przestań, przecież nie mamy mieszkania, samochodu”. Ale on robił to, co uważał za stosowne. Zatem nie dysponujesz wypasionym kontem? Raczej nie należę do najbogatszych wdów. Pod względem finansowym oczywiście. Jestem bogata pięknymi wspomnieniami i kolorowym życiem przy boku niezwykłego człowieka. Zobacz też: Byli małżeństwem przez cztery lata. Dla ukochanego Cindy Crawford była w stanie wiele poświęcić Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz: kryzys w związku Mieliście poważne kryzysy! Pokaż mi parę, która ich nie ma. Rzecz w tym, jak się z takich kryzysów wychodzi. Teraz Wasi znajomi twierdzą: „Ona go opłakuje, a przecież się zdradzali”? No cóż. Widocznie wiedzą więcej ode mnie. Owszem, przeżyliśmy oboje wielki dramat w trzecim roku małżeństwa. To ja musiałam wybrać: Adam czy… Wyszliśmy z niego bardzo pokaleczeni, ale myślę, że mądrzejsi. W każdym razie ja na pewno. I zostaliśmy razem. Może to się nie podobało naszym „znajomym”. Mimo że go tak skaleczyłaś, Adam Cię kochał? Myślę, że bardzo. I że byłam mu potrzebna. Czerpał ze mnie siłę. W ostatnich miesiącach życia często przyciągał mnie do siebie, przytulał i mówił: „Pamiętaj, że cię bardzo kocham, pamiętaj, że cię bardzo kochałem”. Odpowiadałam: „Ja też”. Ale rzadko używaliśmy wielkich słów. Wiedział, że odchodzi? Myślę, że tak i temu też przyglądał się z ciekawością dziecka. Kiedyś na długo wstrzymał oddech, a kiedy wpadłam w panikę, odetchnął i uśmiechając się, powiedział: „A co, przestraszyłaś się?!”. Takie żarciki. Kiedy miał trudności ze wstawaniem z kanapy, wymyśliłam z kierownikiem technicznym z teatru Zbyszkiem Romańskim, że postawimy kanapę na skrzyni. Adam się śmiał, że teraz leży na katafalku. Wiedziałam, że odchodzi, ale było to poza moją wyobraźnią. On był dla mnie wieczny. Żałowałaś kiedykolwiek, że zostałaś z Adamem? Nie. Człowiek, którego pokochałam i który stał się przyczyną naszego dramatu, był człowiekiem mądrym i pięknym. Na tyle mądrym, że kiedy szarpałam się między nimi dwoma, powiedział: „Twoja tragedia polega na tym, że kochasz nas obu”. I to była prawda. Wobec miłości jesteśmy bezradni. Spada na nas niezależnie od naszej woli. Myślę, że wiele jest takich dramatów. Nie byłabym w stanie Adama zostawić. Przysięga to przysięga. A potem stał się jakby moim dzieckiem, które podnosiłam, myłam, karmiłam. Bezradnym i kochanym. Czytaj także: Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego zaręczyny Dlaczego chciałaś zablokować wydanie książki o Twoim mężu? Plotki zrobiły w moim życiu wiele złego. Nikomu się nie chce dotrzeć do prawdy. Sprawa z książką została sprokurowana przez ludzi, których przez lata darzyłam szacunkiem i sympatią, a którzy okazali się oszustami i szantażystami. Nie była to książka o moim mężu, tylko był to spisany z taśmy wywiad rzeka zrobiony w 2001 roku, na którego wydanie Adam się nie zgodził. Myślę, że po przeczytaniu doszedł do wniosku, że jest to bardzo niedobrze napisane. Adam zmarł w grudniu 2011 roku, a jak się potem dowiedziałam, maszynopis książki został złożony w bardzo poważnym wydawnictwie w styczniu 2012! Miesiąc po jego śmierci! Bez mojej wiedzy! Zdołałam zablokować jej wydanie. Wówczas ruszyła lawina maili z groźbami, szantażami, pisanie w Internecie listów do środowiska obrzucających mnie błotem. Państwo dysponowali nagraniami rozmów, gdzie Adam mówi o mnie podobno bardzo źle, i straszyli, że umieszczą je w Internecie. Wiesz, podczas wielogodzinnych rozmów o kobietach, przy whisky, można powiedzieć wiele różnych rzeczy i trzeba być człowiekiem bez honoru i twarzy, żeby chcieć wykorzystać tego typu zwierzenia. Potem straszono mnie sądem. Pod wpływem wydawcy ugięłam się i po kilku miesiącach i po wielu poprawkach książka została wydana. Jak się spodziewałam, nie spotkała się z entuzjazmem czytelników. Żałuję bardzo, że tak się ta sprawa potoczyła. I żałuję, że poznałam taki kolor życia, w którym liczy się tylko pieniądz, bez względu na okoliczności. Sprawa ma ciąg dalszy, ponieważ pojawiła się kolejna próba wydania następnej pozycji opartej na tych samych nagraniach i znowu pojawił się list do środowiska z kalumniami, ale na szczęście natrafiono tym razem na duży opór. Być może ta pozycja po rozmowach wyjdzie, a dochód z niej zostanie przekazany na Dom Aktora w Skolimowie. Może tu urodzi się coś dobrego. Książkę o Adamie bardzo trudno jest napisać tak, żeby oddać jego sposób myślenia, charyzmę, wielki, wielki talent i osobowość. Jeśli chodzi o prawdę o nim, to jestem jak brytan. I zawsze byłam. Ale nie stałaś na straży jego wierności. Nie byłaś o niego zazdrosna? Czasami myślę, że bardzo chciał, żebym była. Wręcz prowokował sytuacje, żebym musiała być. Potrzebował ciągłej adoracji, a ja mu jej skąpiłam. Szukał jej więc gdzie indziej. Jednak kiedy mówiłam, że skoro się zakochał, to powinien iść za głosem serca i wyprowadzić się z domu, odpowiadał, że się nigdzie nie ruszy. Kiedy ja spakowałam samochód i chciałam odejść, wyrwał mi kluczyki i położył się przed autem. Tak… Bywało to mało zabawne! Ale się nie dałam. Może to był rewanż za ból, który mu zadałam? Nie czułaś się dotknięta w swojej kobiecej godności? Czułam, że tracę poczucie własnej wartości, i to było bardzo trudne do zniesienia. Toksyczny związek. Ale czy mogłabyś żyć w takim normalnym? A takowe istnieją? Mnie zawsze pociągali ludzie ponadprzeciętni, a oni nie bywają łatwi. Myślę, że Adam chciał mnie kształtować jak Galateę i nie zauważył, kiedy już się nie dało. Traktował mnie jak wieczną uczennicę, nie dostrzegając, że już byłam daleko w przodzie, że stałam się jego partnerem. Chyba coś oboje przez to straciliśmy. Czy Adam, odchodząc, powiedział Ci coś ważnego, co Ci po nim zostało? Wiele nocy spędziliśmy na rozmowach. Już wtedy spokojnych, mądrych. Bo już nigdzie się nie śpieszył. Nic go nie popędzało. Rozpatrywał swoje życie, rozmowy z matką, siostrą, ze swoimi dziećmi, dla których tak przecież miał w życiu mało czasu. Taka spowiedź życia. Ja ciągle ją słyszę. Ze szpitala wyjechałam dwie godziny przed jego śmiercią. Do pracy. O 15.00 odebrałam telefon: „Czy pani Kucówna?”. „Nie”. „Ale żona pana Hanuszkiewicza?”. Telefon się rozładował. Na szczęście. Pobiegłam na scenę. Po spektaklu w garderobie zastałam naszego przyjaciela Andrzeja Golimonta. Nic nie musiał mówić. Wiedziałam. Nie byłam przy Adamie, nie trzymałam go za rękę. Nie pożegnaliśmy się. I tak już zostanie. Magdalena Cwenówna: o życiu po śmierci męża Tak. A Twoje życie wygląda teraz? Żyję, jak umiem. Raz lepiej, raz gorzej. Radzę sobie. Ról w teatrze dla mnie jest coraz mniej. Telewizja o mnie zapomniała, o serialach już nie wspominając. Żałuję, ale nie mam pretensji. Może już wyczerpałam swoją pulę? Zagrałam w życiu około 50 głównych i pięknych ról ze wspaniałymi reżyserami, w tym z moim mężem. Nie każda aktorka ma tyle szczęścia, choć zawsze jest nam mało. Ale świetnie wyglądasz, masz znakomitą figurę tancerki. Jeszcze niejedno Ci się zdarzy. Może nawet miłość? Nie ma takiego faceta, który zastąpiłby Adama. Może to i dobrze, bo ja już też nie mam tyle siły? Ale mam wspaniałego przyjaciela, który jest mi bardzo bliski i pomocny w trudnych chwilach. Może jednak zdołam napisać prawdziwą książkę o Adamie? Taką najprawdziwszą. Mam nawet tytuł, ale nie powiem, jaki. Tak go nazywała siostrzenica. I w tej nazwie jest cały Adam. Taki, jakim go widzisz na tym portrecie namalowanym przez Andrzeja Okińczyca. Król życia patrzący z góry na świat. Każdy chciałby mieć takie życie jak on. Bóg dał mu talent. Robił to, co kochał. Był piękny, inteligentny. Brał życie garściami. Był uwielbiany. Ludzie czerpali z niego energię, dlatego tak się do niego garnęli. Chłonęli jego wolność. Wolność od stereotypów i reguł. Niesłychany apetyt na życie we wszystkich jego przejawach. Zdecydowanie więcej miał po stronie „ma” niż po stronie „brak”. I taki niech zostanie w naszej pamięci.
Trzy razy wychodziła za mąż, poprzednich związków nie wspomina dobrze. Życie uczuciowe Elżbiety Jaworowicz jest niezwykle barwne
„Pocieszam się, że każde cierpienie ma swój sens. Po coś to było", wyznała
Od 40 lat zachywca jako prowadząca program - Sprawa dla reportera. Elżbieta Jaworowicz bardzo szybko zaczęła rozkręcać karierę, która trwa do dzisiaj. W życiu zawodowym osiągnęła wiele, prywatnie musiała stawić czoła kilku przeciownościom losu. Dlaczego? Trzykrotnie wychodziła za mąż, a dwóch poprzednich partnerów nie wspomina dobrze... Dopiero po latach odnalazła prawdziwe szczęście. Elżbieta Jaworowicz - życie uczuciowe, mąż, ślub, tajemnice Pierwszym mężem słynnej prezenterki był tajemniczy warszawski biznesmen. Niestety niewiele o nim wiadomo... Elżbieta (z domu Latawiec) nazwisko przejęła dopiero po drugim mężu - Lechu Jaworowiczu. Był on kierowcą rajdowym. Dziennikarka myślała, że fakt, iż są z dwóch różnych światów ich połączy. Niestety to małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Postanowili się rozstać. W międzyczasie w mediach pojawiły się informacje, z których wynikało, że przyczyną zakończenia związku był Wojciech Gąssowski, z któym dziennikarka miała się spotykać. Elżbieta Jaworowicz na łamach magazynu VIVA! w 2001 roku odniosła się do tych plotek. „Lojalny, miły. Łączyła nas raczej przyjaźń niż kochanie", dementowała. „Postawiłam na związek, który kompletnie nie był dla mnie. Dzieliło nas wszystko — upodobania, system wartości, styl życia. Ja studiowałam trzeci fakultet, on wolał zupełnie inne "rozrywki". Byliśmy za młodzi, za głupi. Dzisiaj mamy poprawne stosunki. Pocieszam się, że każde cierpienie ma swój sens. Po coś to było", zwierzyła się. Trzecim i obecnym mężem dziennikarki jest Eugeniusz Mleczak, który w przeszłości był rzecznikiem Ministerstwa Obrony Narodowej. Przypomnijmy, że parą zostali jeszcze w latach 90., jednak sakramentalne "tak" powiedzieli sobie dopiero w 2010 roku. Elżbieta Jaworowicz nie ukrya swojego szczęścia. Wprost mówi, że mąż jest jej bratnią duszą. W dodatku mogą ze sobą rozmawiać na każdy temat. „Jestem szczęśliwa, kocham i jestem kochana. Sądzę, że po raz pierwszy w życiu jestem kochana naprawdę. Mam nareszcie oddanego przyjaciela. To rzadkie połączenie delikatności, wrażliwości z bardzo męskimi cechami i umiejętnościami. To pierwszy mężczyzna, z którym mogę rozmawiać o wszystkim. O poezji, sztuce. Zna na pamięć fragmenty »Mistrza i Małgorzaty« Bułhakowa. Zna się na budowie domu i samolotu. Jest lotnikiem", przyznała. „To samo nas śmieszy, smuci, to samo podoba się lub nie. Jesteśmy jak dwie papużki nierozłączki. (...) Wiem jedno: gdybym go poznała przed dwudziestu laty, pewnie dziś by pani ze mną nie rozmawiała. Bo kto robi wywiady ze szczęśliwą kobietą, matką kilkorga dzieci?", kontynuowała w Życiu na Gorąco. Dodała też, że żałuje, ze nigdy nie doczekała się dziecka. Przyznała, że pociecha z pewnością odmeniłaby jej życie. CZYTAJ TEŻ: Jerzy Połomski uchodził za amanta, jednak nigdy nie miał żony. Jaki sekret skrywał artysta? Elżbieta Jaworowicz, Eugeniusz Mleczak, 2004 rok Elżbieta Jaworowicz, Eugeniusz Mleczak, 2006 rok Przypominamy archiwalny wywiad Elżbiety Jaworowicz, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2001 roku: Jaka jest Elż­bie­ta Ja­wo­ro­wicz ­– dzien­ni­kar­ka te­le­wi­zyj­na, pu­bli­cyst­ka każ­dy wi­dzi. Wy­star­czy trzy ra­zy w mie­sią­cu włą­czyć te­le­wi­zor w cza­sie „Spra­wy dla re­por­te­ra”. Ja­ką jest Elż­bie­ta Ja­wo­ro­wicz ­– ko­bie­tą? Na pew­no nie ta­ką, jak jej pu­blicz­ny wi­ze­ru­nek. Peł­ną wąt­pli­wości, ni­żej oce­nia­ją­ca sie­bie, niż ro­bią to wspania­ło­myśl­ni wi­dzo­wie. Szu­ka­ją­ca po­twier­dze­nia w oczach bli­skich. Zde­cy­do­wa­nie ła­twiej ją po­dejść, bo by­wa bez­bron­na, ła­two­wier­na. I w grun­cie rze­czy bar­dzo nieśmia­ła, w co już chy­ba nikt nie wie­rzy... ­I ja też. Wiem, że od­biór mo­jej oso­by jest in­ny. Sły­sza­łam już, że je­stem „ko­bie­tą z mar­mu­ru”, „że­la­zną da­mą”, a pew­ne­go wy­bit­ne­go ar­ty­stę fil­mo­we­go na fe­sti­wa­lu w Obe­rhau­sen wręcz roz­cza­ro­wa­łam: „Myśla­łem, że z pa­ni ta­ka Ró­ża Luk­sem­burg skrzy­żo­wa­na z Emi­lią Pla­ter, a pa­ni cał­kiem faj­na ko­bit­ka”. ­To czy­sta ko­kie­te­ria. W te­le­wi­zji mó­wi Pa­ni ostrym gło­sem, czę­sto go pod­no­sząc. Nie­pew­ność nie idzie też w pa­rze z bra­wu­rą, tu­pe­tem, popu­li­zmem, co za­rzu­ca­ją Pa­ni ad­wer­sa­rze. Do bra­wu­ro­we­go dzia­ła­nia, jak to pa­ni określi­ła, a co ja na­zy­wam „świę­tym obo­wiąz­kiem dzien­ni­ka­rza”, skła­nia mnie tem­pe­ra­ment za­wo­do­wy. Sta­ram się mó­wić z ludźmi ich ję­zy­kiem i chy­ba je­stem do­brze rozumia­na. A ci, któ­rzy wo­lą słu­chać opi­nii sa­lo­nów, szcze­gól­nie do­ty­czy to po­li­ty­ków, niech słu­cha­ją. Tylko niech się po­tem nie dzi­wią de­cy­zjom wy­bor­ców. Nie­któ­rzy wi­dzą we mnie po­słań­ca złych wia­do­mości i naj­chęt­niej ścię­li­by mi za to gło­wę. ­By­ła Pa­ni ata­ko­wa­na za stron­ni­czość i po­pu­lizm... Już w okre­sie wol­ności na­ra­zi­łam się wio­dą­cym si­łom po­li­tycz­nym. La­ta 1992 i 93 to naj­gor­szy okres w moim ży­ciu, praw­dzi­we po­lo­wa­nie z na­gon­ką. W apo­geum kło­po­tów za­wo­do­wych na­stą­pi­ło też tąp­nię­cie w mo­im ży­ciu oso­bi­stym. Po­czu­łam się sa­mot­na, opusz­czo­na, zda­na na sie­bie. „Zbyt wie­le cio­sów na­raz w pani kon­ste­la­cji”, wy­wró­ży­ła mi pew­na pa­ni pro­fe­sor zaj­mu­ją­ca się astro­lo­gią. „Właści­wie nie po­win­na pa­ni z te­go wyjść”. Ale wy­szła. Ja­ki z te­go wnio­sek? Że to, co czło­wie­ka nie za­bi­ja, to go wzmac­nia. ­Mo­że słusz­nie Pa­nią kry­ty­ko­wa­no? Mó­wio­no, że pry­wa­ty­za­cja nie uda się prze­ze mnie. Non­sens, ale pochleb­ny: czyż­by jed­na ko­bie­ta aż ty­le mo­gła? Dzi­wi­ło mnie, że li­be­ra­ło­wie, tak ce­nią­cy wol­ność sło­wa, śmier­tel­nie ob­ra­ża­li się, że ktoś śmie poka­zy­wać nie­po­ko­je lu­dzi nie­pew­nych swe­go lo­su, za­gu­bio­nych. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Piotr Adamczyk przerwał milczenie. Odniósł się do ostatniego wpisu Weroniki Rosati ­To nie jest Pa­ni wro­giem pry­wa­ty­za­cji? Kom­plet­na bzdu­ra. By­łam i je­stem za, ale ro­bio­ną uczci­wie i mą­drze. ­Pro­gram zni­kał... Wie­lo­krot­nie. Emi­to­wa­ny o róż­nych po­rach, nie­re­gu­lar­nie, rzad­ko ­– raz w mie­sią­cu. Właści­wie go nie by­ło, a i tak po­zo­sta­wał so­lą w oku. ­Ale wró­cił. Mo­że to wpły­wo­wi przy­ja­cie­le nie po­zwo­li­li mu znik­nąć? Nie prze­czę, że znam wpły­wo­wych po­li­ty­ków. Ale to nie po­li­ty­cy, a cud me­dial­ny ura­to­wał „Spra­wę dla repor­te­ra”. Pro­gram trwał w świa­do­mości lu­dzi, któ­rzy o nie­go wal­czyli, pi­sa­li wzru­sza­ją­ce li­sty. ­Umie się Pa­ni wzru­szać? Och, tak, na­wet za bar­dzo. Tro­chę się wsty­dzę tej swo­jej sła­bości. Kie­dyś pła­ka­łam czę­sto z po­wo­dów osobi­stych, te­raz mam okres „ró­żo­wy”. Od­pu­kać! Trwaj chwi­lo, je­steś pięk­na! ­W ży­ciu pry­wat­nym rów­nież mó­wi Pa­ni z szyb­kością ka­ra­bi­nu maszynowe­go. Wiem, strasz­ny błąd. De­for­ma­cja za­wo­do­wa, by mak­si­mum treści zmieścić w mi­ni­mum cza­su. ­Kry­ty­cy mó­wią też o „za­wią­za­nych nóż­kach” i ustach „w ciup”. Mo­ja ma­mu­sia, z któ­rą co naj­mniej raz dzien­nie roz­ma­wiam, kry­ty­ku­je: „Znów mia­łaś usta w trąb­kę”. To grymas nie­kon­tro­lo­wa­ny, podświa­do­my, sta­ram się go wy­eli­mi­no­wać. A „za­wią­za­ne nóż­ki”, no cóż... Niech pa­ni spró­bu­je trzy­mać no­gi ra­zem dwie go­dzi­ny w nie­wy­god­nym fo­te­lu, a nie w wy­god­nym mę­skim półrozkro­ku. Ka­tu­sze. ­Ja­nusz Atlas kpi z Pa­ni: „Za­jeż­dża luk­su­so­wym sa­mo­cho­dem, wcho­dzi w sza­ry tłum w pięk­nym fu­trze i, pod­sta­wia­jąc mi­kro­fon, dzi­wi się ze współ­czu­ją­cą min­ką: »Ach, to na­praw­dę nie ma pa­ni co jeść?«”. Re­dak­tor był­by mniej skłon­ny do fa­ce­cji, gdy­by wsta­wał o 5.30 ra­no i „na­bi­jał” ty­siące ki­lo­me­trów miesięcz­nie. CZYTAJ TEŻ: Był objawieniem i nadzieją polskiej siatkówki. Arkadiusz Gołaś zginął w tragicznym wypadku mając zaledwie 24 lata Elżbieta Jaworowicz, 2000 rok ­To co z tym fu­trem? Mam. Na­wet nie­brzyd­kie, ale wkła­dam je kil­ka ra­zy do ro­ku na ga­lę do Te­atru Wiel­kie­go. Na re­por­ta­że jeżdżę służ­bo­wym cię­ża­ro­wym volks­wa­ge­nem, a pry­wat­nie hon­dą. Ku­pi­łam so­bie nie­daw­no dru­gą kurt­kę, bo już się współ­czu­ją­co py­ta­no: „Tyl­ko jed­ną pa­ni ma?” A fu­tro cza­sa­mi by się przy­da­ło, gdy trzy go­dzi­ny sto­ję z ludźmi na prze­ni­kli­wym chło­dzie. ­Co Pa­ni czu­je, gdy wi­dzi sie­bie na ekra­nie? Niech pa­ni nie li­czy, że po­wiem „za­do­wo­le­nie”, bo ni­gdy nie je­stem do koń­ca za­do­wo­lo­na z pro­gra­mu. Mam nie­do­syt, nie je­stem pew­na, czy wszyst­ko uda­ło się wy­jaśnić. So­lid­nie się przy­go­to­wu­ję, du­żo czy­tam, ciągle jed­nak mam kom­pleks uczen­ni­cy nie przy­go­to­wa­nej do lek­cji. Re­por­taż jest sztu­ką syn­te­zy, mo­gę po­ka­zać mniej, niż wi­dzia­łam. Do obec­nej for­mu­ły pro­gra­mu do­cho­dzi­łam la­ta­mi. Dziś wi­dzę, że moż­na to by­ło zro­bić szyb­ciej. Te­go stra­co­ne­go cza­su ża­łu­ję. ­Mó­wi Pa­ni o ka­rie­rze? Nie tyl­ko... Też cza­su stra­co­ne­go na oso­bi­ste nie­po­wo­dze­nia, choć by­łam ich współ­au­tor­ką. Po­sta­wi­łam na zwią­zek, któ­ry kom­plet­nie nie był dla mnie. Dzie­li­ło nas wszyst­ko ­– upodo­ba­nia, sys­tem war­tości, styl ży­cia. Ja stu­dio­wa­łam trze­ci fa­kul­tet, on wo­lał zu­peł­nie in­ne „roz­ryw­ki”. By­liśmy za mło­dzi, za głu­pi. Dzi­siaj ma­my po­praw­ne sto­sun­ki. Po­cie­szam się, że każ­de cier­pie­nie ma swój sens. Po coś to by­ło... ­Po­tem łą­czo­no pa­nią z pio­sen­ka­rzem Wojt­kiem Gąs­sow­skim... Lo­jal­ny, mi­ły. Łą­czy­ła nas ra­czej przy­jaźń niż ko­cha­nie. ­By­cie oso­bą roz­po­zna­wal­ną ma mi­nu­sy? Trze­ba się bar­dziej kon­tro­lo­wać. Nie za­cho­wy­wać na­zbyt swo­bod­nie, spon­ta­nicz­nie. W ży­ciu mie­wam dosad­ny, pe­łen ko­lo­kwia­li­zmów ję­zyk, co nie­któ­rych szo­ku­je. Na za­ku­pach czę­sto to­wa­rzy­szą mi ko­le­dzy, ope­ra­to­rzy, eki­pa, bo mój uko­cha­ny pra­cu­je do późna. Mó­wi się więc na mieście, że mam kil­ku mę­żów. ­Kim jest „on” ­– ten ta­jem­ni­czy, za­ję­ty uko­cha­ny? Je­stem za­bo­bon­na w tej kwe­stii. Dość po­wie­dzieć, że je­stem szczęśli­wa, ko­cham i je­stem ko­cha­na. Są­dzę, że po raz pierw­szy w ży­ciu je­stem ko­cha­na na­praw­dę. Mam na­resz­cie od­da­ne­go przy­ja­cie­la. To rzad­kie połą­cze­nie de­li­kat­ności, wraż­li­wości z bar­dzo mę­ski­mi ce­cha­mi i umie­jęt­nościa­mi. To pierw­szy męż­czy­zna, z któ­rym mo­gę roz­ma­wiać o wszyst­kim. O po­ezji, sztu­ce. Zna na pa­mięć frag­men­ty „Mi­strza i Mał­go­rza­ty” Buł­ha­ko­wa. Zna się na bu­do­wie do­mu i sa­mo­lo­tu. Jest lot­ni­kiem. ­Jak ko­bie­ta po przejściach i męż­czy­zna z prze­szłością bu­du­ją wspól­ną przy­szłość? Obo­je mie­liśmy cięż­kie ży­cie w po­przed­nich „wcie­le­niach” małżeń­skich, więc do­ce­nia­my moment „spokojne­go słoń­ca”. Darzy­my się uczu­ciem i sza­cun­kiem. To sa­mo nas śmie­szy, smu­ci, to sa­mo po­do­ba się lub nie. Je­steśmy jak dwie pa­puż­ki nie­roz­łącz­ki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Justyna Kowalczyk zamieściła poruszający wpis. Upamiętni ukochanego męża w wyjątkowy sposób Elżbieta Jaworowicz, 2000 rok A prze­szłość? Nie jest żad­nym pro­ble­mem. Cza­sa­mi mi się zda­je, że się zna­my od za­wsze, co po­wo­du­je śmiesz­ne sy­tu­acje. Coś opo­wia­dam, a on pro­si: „Wy­tłu­macz mi, nie wiem, o czym mó­wisz”. Ła­pię się, że się­gnę­łam w przeszłość, gdy się jesz­cze nie zna­liśmy. Wiem jed­no: gdy­bym go po­zna­ła przed 20 la­ty, pew­nie dziś by pa­ni ze mną nie roz­ma­wia­ła. Bo kto ro­bi wy­wia­dy ze szczęśli­wą ko­bie­tą, mat­ką kil­kor­ga dzie­ci? ­Jak wy­glą­da Pa­ni dzień? Jeśli nie wy­jeż­dżam o świ­cie, wsta­ję o 7.15­­­–7.30. Ro­bię ka­nap­ki dla uko­cha­ne­go, śnia­da­nie dla nas, trosz­kę się gim­na­sty­ku­ję, ro­bię szyb­ki ma­ki­jaż. Ja­dę do te­le­wi­zji, gdzie w ka­wiar­ni, bo re­dak­cja jest za ma­ła, cze­ka­ją na mnie au­to­rzy li­stów, po­ten­cjal­ni bo­ha­te­ro­wie re­por­ta­ży. Roz­ma­wiam z ludźmi go­dzi­na­mi, aż mnie gar­dło bo­li. Po po­łu­dniu, jak się uda, idę na tre­ning. Po­tem ka­nap­ka, ka­wa, spra­wun­ki. W do­mu cze­ka du­żo obo­wiąz­ków. Wie­czo­rem, oko­ło 19.00–20.00, je­my obiad. ­Week­en­dy są po­dob­ne? Uwiel­bia­my piąt­ki, gdy przed na­mi są jesz­cze dwa dni, ale to nie­ste­ty rzad­ki kom­fort. Wy­łą­cza­my wów­czas te­le­fon, uda­je­my, że nas nie ma. Ma­my dla sie­bie czas, wresz­cie ży­je­my! De­lek­tu­je­my się nic­nie­ro­bie­niem. Cza­sem gra­my w te­ni­sa. Od wio­sny uko­cha­ny od­da­je się swo­jej pa­sji, pie­lę­gnu­jąc ogród, a on od­pła­ca mu uro­dą. Ja wte­dy re­lak­su­ję się, go­tu­jąc. ­Ni­na An­drycz twier­dzi, że „ko­bie­ty umie­ra­ją w kuch­ni”. Ja do nich nie na­le­żę. Go­tu­ję z pa­sją, bo wszyst­ko, co ro­bię, ro­bię z pa­sją. To mo­że być ro­dzaj twór­czości, jak po­ezja, któ­rą i­sze pa­ni Ni­na. Część przy­jem­ności i sztu­ki ży­cia ­– nie­do­ce­nia­na w Pol­sce, nad czym boleję. ­Pa­sja go­to­wa­nia nie sprzy­ja pa­sji od­chu­dza­nia się. Mo­ja kuch­nia jest lek­ka, pra­wie bez­mię­sna. Za to ob­fi­ta w zio­ła, ry­by, ja­rzy­ny. Ład­nych gło­dó­wek. Wie­rzę w spor­ty, a nie w ma­sa­że. Jeż­dżę na nar­tach, ćwiczę. ­Co jest w ży­ciu naj­waż­niej­sze? Móc z kimś dzie­lić świat, po­dzi­wiać je­go uro­dę, cie­szyć się chwi­lą. Nie­by­wa­ła fraj­da, choć ­– jak wszyst­ko ­– ma swo­ją ce­nę. Nie ma bez­względ­ne­go szczęścia. Nie wie­rzę tym, co mó­wią ina­czej. Wi­ny od­pusz­czam, nie roz­pa­mię­tu­ję. Jak w pio­sen­ce Edith Piaf ­– „Za­mio­tłam za so­bą wszyst­ko”. Wiem, że mo­ją si­łą jest spraw­ność umy­sło­wa i fi­zycz­na. Jeśli cze­goś się bo­ję, to cho­ro­by, by­cia od ko­goś za­leż­ną. Nie znio­sła­bym niesprawności i uza­leż­nie­nia. Mój pro­blem po­le­ga na tym, że po­strze­ga­na ja­ko sa­mo­dziel­na, wca­le ta­ka nie je­stem. Na po­zór nie­za­leż­na, dziś za­le­żę od naj­bliż­szej mi oso­by. Z ra­dością. Był czas, gdy już nie wie­rzy­łam, że ko­goś ta­kie­go znaj­dę. Na­wet re­mon­tu do­mu nie chcia­ło mi się o­bić. Za­ak­cep­to­wa­łam ten stan, przyzwycza­iłam się i na­wet do­brze się z tym czu­łam. Prze­ko­na­na, że ta­ka oso­ba jak ja mu­si być sa­ma. ­Mia­ła Pa­ni po­czu­cie wi­ny? Skąd pa­ni wie? Sie­bie też oskar­ża­łam, że coś ze mną nie tak, że je­stem na­zbyt nie­za­leż­na, że być mo­że onieśmie­lam, przy­tła­czam męż­czyzn. ­I jak jest? Mo­je­mu part­ne­ro­wi, na szczęście, nic nie prze­szka­dza. Tak­że to, że lu­bię o nie­go dbać, że waż­ne jest dla mnie je­go zdro­wie, do­bry hu­mor, sa­mo­po­czu­cie. ­No i w koń­cu zro­bi­ła Pa­ni re­mont do­mu. Nie­któ­rzy mó­wią, że po­wstał cie­pły dom, z któ­re­go nie chce się wy­cho­dzić. Nie efekt pra­cy sty­li­stów, a naszej wła­snej in­wen­cji, wy­obraźni pla­stycz­nej, pa­sji zbie­rac­twa. Coś z ni­cze­go... Mie­dzia­na wan­na z Krynicy, sta­ra sza­fa z Je­le­niej Gó­ry, szaf­ka ku­chen­na z XIX wie­ku. Nada­wa­ły się do wy­rzu­ce­nia, a po renowa­cji i ma­lo­wa­niu za­chwy­ca­ją. ­Czy mar­twi się Pa­ni o przy­szłość, nie boi utra­cić mło­dości, uro­dy? Mo­je po­wo­dze­nie za­wo­do­we i oso­bi­ste nie za­le­ży od dłu­gie­go no­sa czy zmarszcz­ki na czo­le. Li­czę na to, że moi fa­ni za­apro­bu­ją mnie na­wet ze zmarszcz­ka­mi. Nie je­stem mo­del­ką ani syl­fi­dą. Chy­ba do­brym ge­nom za­wdzię­czam po­je­dyn­cze si­we wło­sy, choć wszy­scy myślą, że je far­bu­ję. Mam cią­gle wię­cej pla­nów niż wspo­mnień. Chcę pra­co­wać do koń­ca ży­cia. Drze­wa umie­ra­ją sto­jąc. Roz­ma­wia­ła LILIANA ŚNIEG­-CZAPLEWSKA. CZYTAJ TEŻ: „Nie wyobrażamy już sobie życia bez siebie”... Niezwykła historia miłości Kamili i Tomasza Schuchardtów
Związek Elżbiety Starosteckiej i Włodzimierza Korcza przetrwał już pół wieku. Oto historia ich miłości
„Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat”
Ona – kobieta o niezwykłej klasie, skromna, piękna. Mimo że popularność zyskała dzięki ponadczasowym filmom, takim jak „Noce i dnie”, „Trędowata” czy „Czarne chmury”, nigdy nie czuła się gwiazdą. On – wybitny kompozytor, pianista, twórca legendarnych przebojów, m.in. dla Alicji Majewskiej. Są razem od ponad pół wieku! „Byliśmy uskrzydleni, jakby kilka metrów nad ziemią. Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat”, mówiła w VIVIE! Elżbieta Starostecka. Czy wraz z Włodzimierzem Korczem są prywatnie wciąż tak samo zakochani? Małżonkowie opowiedzieli o tym w 2018 roku Alinie Mrowińskiej. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 06.10.2024 r.] [Ostatnia publikacja na fb viva.pl 06.10.2024 r.] Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka o miłości Pamięta Pan, kiedy zobaczył Panią Elżbietę Starostecką po raz pierwszy? Włodzimierz: Studiowaliśmy w tym samym budynku. Wydział aktorski był na parterze. Konserwatorium na pierwszym piętrze. Potrzebowali pianisty do kabaretu. Przesłuchali mnie i przy okazji usłyszałem, że jest u nich piękna dziewczyna, której, jak powiedział kolega, „niczego nie brak”. Poszedłem na próbę, popatrzyłem na Elżbietę i pomyślałem, że rzeczywiście ładna. Tylko tyle? Włodzimierz: Nie było rażenia piorunem. Później mój znajomy założył kabaret piosenki przedwojennej. Elżbieta w nim śpiewała, ja grałem. Mieliśmy próby w różnych miejscach Łodzi, a po próbach odprowadzałem Elżbietę do jej facjatki. Staliśmy w małym korytarzyku pod schodami i o czwartej rano dziwiliśmy się, że coś tak jasno na dworze. A przecież dotarliśmy do domu koło północy. I te rozmowy spowodowały, że wiedzieliśmy, że będziemy ze sobą do końca życia. Piękne… O czym rozmawialiście? Włodzimierz: O wszystkim – o życiu, o sztuce, teatrze, muzyce, o naszych rodzinach, o sobie. Co kochamy, czego nienawidzimy. Wszystko chcieliśmy wiedzieć. Mówiliśmy do siebie bez przerwy, jakby chcąc zatkać lukę, kiedy się jeszcze nie znaliśmy. Elżbieta: W pewnym momencie zaprosiłam Włodka na facjatkę. Włodzimierz: Po kilku miesiącach, swoje musiałem wystać w przedpokoju (śmiech). Przyszedłem punktualnie, z narcyzami. Pukam i słyszę, że muszę poczekać. Okazało się, że Elżbieta sobie przypomniała, że schody nie były przez tydzień myte. Nie wypadało tak gościa wprowadzać. Stałem za drzwiami ze 40 minut, a ona szorowała schody. Jak skończyła, dopiero mnie wpuściła. Elżbieta: Proszę nie wierzyć. Ten czas w miarę upływu lat bardzo mu się wydłuża (śmiech). Czytaj również: Piotr Skarga wziął ślub z trzecią żoną po 30 latach związku. Ujawnił smutny powód Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka, 19.04.1999r. Do ślubu jechaliście tramwajem? Włodzimierz: Wyleciałem po taksówkę, a tam w kolejce kilkadziesiąt osób. Z rozwianym włosem pędem wróciłem do domu. Elżbieta: Miałeś króciutko obcięte włosy. Nie pamiętasz, że ja cię strzygłam do ślubu? Włodzimierz: Poszliśmy na przystanek, podjechał tramwaj z otwartymi drzwiami. Ludzi było tyle, że nie dawało się wejść. A gdybyśmy nie weszli, nie zdążylibyśmy na ślub. Dopchnąłem Elżbietę w tłum, sam trzymałem się poręczy. Na schodku znalazłem miejsce na jedną nogę. Druga elegancko wisiała w powietrzu. Elżbieta: Chroniłam, jak mogłam, bukiecik kwiatów. Szczęśliwie dojechaliśmy i ślub się odbył. Ale te kłopoty nie miały znaczenia. Byliśmy tak szczęśliwi, że świat zewnętrzny dla nas nie istniał. Tylko czasami trzeba się było z nim poboksować. Włodzimierz: Nasze pasje, praca, życie razem – to było ważne. Elżbieta: Byliśmy uskrzydleni, jakby kilka metrów nad ziemią. Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat. Natychmiast chcieliśmy brać ślub. Ale wtedy tata Włodka powiedział: „Poczekajcie. Jeśli macie być razem, to za dwa lata też będziecie”. Miał rację. Wzięliście ślub, mając po 23 lata. Dziś mało kto myśli w tym wieku o ślubie. Wtedy ludzie wcześniej dojrzewali? Włodzimierz: Czułem się kompletnie niedojrzały. Moja żona wyglądała na 16 lat. Ale byliśmy przekonani, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Elżbieta: Od początku wszystko mieliśmy wspólne. Kiedy zaczęliśmy pracować w kabareciku uczelnianym, mieliśmy wielkie nadzieje, że się obłowimy (śmiech). I najpierw kupimy tapczan, bo na naszej wybrzuszonej kanapce trudno się spało. Niestety, okazało się, że organizator gdzieś się ulotnił i nie było żadnych pieniędzy. Włodzimierz: Elżbieta chodziła zimą w pantofelkach. Postanowiłem zrobić jej na pierwsze wspólne święta niespodziankę. Kupiłem ogromną choinkę. Obciosałem pień siekierą i umocowałem drzewko w stojaku. Elżbieta: Leżałam w szpitalu po operacji wyrostka. Przyszedł po mnie taki dumny. Doszliśmy spacerkiem do domu. Włodek otwiera drzwi, a tam stoi drzewko na pół pokoju. Pod choinką stały dla mnie botki. Śliczne, czarne. Strasznie się ucieszyłam. I jeszcze zapach choinki. Idę w stronę pieca, a tam dziury w podłodze… Zamarłam z przerażenia, ale nie chciałam burzyć jego szczęścia, więc udawałam, że nie widzę. (...) Zawsze odczuwacie brak, kiedy nie jesteście razem? Włodzimierz: W momencie, kiedy się dzieje coś ważnego, pięknego. Nie wyobrażamy sobie spędzania oddzielnie wolnego czasu. Nigdy nie mieliśmy osobnych wakacji. Nigdy nie chcieliście od siebie trochę odpocząć? Włodzimierz: Nie musimy od siebie odpoczywać. Musimy wykombinować czas, żeby być razem. Raz w życiu mieliśmy osobne święta, kiedy pływałem na tym norweskim statku. Dopłynęliśmy do Kanału Panamskiego, był upał, a tu Boże Narodzenie. Samotne. Strasznie się wtedy czułem. Elżbieta: Ja z dziećmi w Polsce. To był 82 rok, urodziła się Ania. Dom wtedy nie był klimatyczny, ciepły. Na podłogach cement, nie mieliśmy mebli, rzeczy leżały w kartonach. Syn był w czwartej klasie. Dwumiesięczna Ania w wózeczku. Nasze psy. Wolne miejsce przy stole… Bardzo smutne święta. Włodzimierz: Wtedy nie było komórek, listy różnie dochodziły na statek. Strasznie było źle, kiedy człowiek tego listu nie dostał, a koledzy dostali. CZYTAJ TEŻ: Bardzo go kochała, zostawił ją dla innej. Gdy zachorował, Alicja Majewska zaopiekowała się Januszem Budzyńskim <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgJdnx8Z-fed0f57.jpg" width="1688" height="1600" alt="Warszawa 05.1980. Aktorka El¿bieta Starostecka z mê¿em kompozytorem, pianist¹ W³odzimierzem Korczem i synem Kamilem. Nz. w mieszkaniu na osiedlu Bródno. mw PAP/Grzegorz Rogiñski Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony. Warsaw, May 1980. Actress Elzbieta Starostecka, her husband, composer and pianist Wlodzimierz Korcz, and son Kamil at home in the district Brodno. mw PAP/Grzegorz Roginski Event day unknown" title="El¿bieta Starostecka i W³odzimierz Korcz z synem Kamilem w domu" /> Elżbieta Starostecka i Włodzimierz Korcz z synem, lata 80. XX wieku Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka - dzieci, kariera, znajomość z Alicją Majewską Nigdy nie byli zazdrośni o swoje kariery, a należy przyznać, że obie były i są wielkie, spektakularne. Elżbieta Starostecka tylko w latach 60. i 70. zagrała w kilkudziesięciu filmach, które publiczność pamięta do dziś. Ale w pewnym momencie wycofała się w cień. Nigdy nie czuła się gwiazdą, bardziej skromną dziewczyną z Gliwic, którą los pchnął w stronę kinematografii. Najważniejszą wartością zawsze była dla niej rodzina. Jak nieobecność ukochanej znosił jej mąż? „Ja nigdy w życiu nie miałem problemu z tym, że przez wiele lat moja żona była jedną z najbardziej znanych aktorek w kraju, a o mnie nikt nie wiedział. Po prostu pracowałem po cichu i robiłem to, co trzeba, ale nie przynosiło to ani sławy, ani specjalnych pieniędzy. Wiele lat funkcjonowałem jako pan Starostecki", opowiadał w Kulisach Sławy Włodzimierz Korcz. I choć sam mówi o sobie z wrodzoną skromnością, nikt nie odbierze mu wielu przebojów, które wyszły spod jego palców. Kilka z nich napisał dla Alicji Majewskiej. Swego czasu plotkowano nawet, że artyści mają romans… Jak takie doniesienia odbierała żona kompozytora? „Gdyby któreś z nas zakochało się w kimś innym, wtedy byłby między nami absolutny koniec. […] Nic już nie byłoby możliwe, straciłabym zaufanie”, opowiadała druga połowa Włodzimierza Korcza w wywiadzie dla Twojego Imperium. Ale ich małżeństwo trwa do dziś. To już ponad pół wieku... Jaka jest ich recepta na wspólne szczęście? „Nie wiem, czy małżeństwo doskonałe istnieje. Ale jeśli przyjmiemy, że w to wchodzą i kłótnie, i spory, i potem cudowne pogodzenia się, to nasze jest doskonałe”, mówiła w tym samym wywiadzie Elżbieta Starostecka. Zobacz także: Rozstali się przez chorobę, choć mieli być razem na zawsze. Ona do dziś nosi jego nazwisko Dziś para cieszy się każdym wspólnym dniem spędzanym na warszawskich Żoliborzu. Małżonków cieszą też na pewno sukcesy ich dzieci: syna Kamila Jerzego Korcza, który wraz z rodziną mieszka w okolicy oraz córki Anny Marii, która – według dostępny informacji – nie mieszka w Polsce. Całej czwórce oraz ich bliskim składamy najserdeczniejsze życzenia. [ Ostatnia aktualizacja na Viva Historie 9.10.2024 r. ]
Olena Leonenko-Głowacka o Januszu Głowackim: „Cały czas jest ze mną, czuję go… Moja miłość trwa”
Światowej sławy pisarz przyszedł na świat 85 lat temu
Odszedł 19 sierpnia 2017 roku, pozostawiając po sobie pustkę nie do wypełnienia. Dziś przypada 85. rocznica jego urodzin. Janusz Głowacki: światowej sławy pisarz, dramaturg, scenarzysta. Od wielu miesięcy pisał kolejną książkę. Nie mógł wiedzieć, że ostatnią. „Bezsenność w czasach karnawału” składała w całość jego żona Olena Leonenko-Głowacka. Rok po jego odejściu po raz pierwszy od śmierci męża opowiedziała o życiu z Januszem i bez Janusza. O bezsenności, związku artystów, kochaniu i umieraniu. W końcu o książce, na którą czeka cały świat. Przypominamy wywiad, który ukazał się w magazynie VIVA! w październiku 2018 roku. Olena Leonenko-Głowacka i Janusz Głowacki: historia miłości Bezsenność w czasie karnawału” to Twoja książka o Januszu Głowackim czy książka Janusza Głowackiego? Janusza Głowackiego. Pracowałam nad kompozycją książki. Były dość długie fragmenty, które Janusz napisał, a pan Staszek przepisał w wersji komputerowej. Zawsze drukowałam mu tekst, a Janusz na marginesach zaznaczał swoje uwagi. Widziałam, że trzeba wątek rozszerzyć. I w rękopisach znajdowałam potrzebne fragmenty. Spędziłam z rękopisami dziewięć miesięcy. Mimo żałoby dałam radę oddać książkę w terminie. Janusz powtarzał, że jesteśmy „spółką na kółkach” – zawsze oddawaliśmy robotę na czas. Dlatego uznałam, że Janusz by sobie życzył, żebym ja teraz dotrzymała terminu. Pracując z Januszem, nauczyłam się jego języka, sposobu myślenia. Miał w sobie niezwykłą dyscyplinę. Pisał codziennie, od szóstej rano do pierwszej po południu, po czym spotykaliśmy się w mojej pracowni przy Grzybowskiej, gdzie gotowałam mu obiad według zasady „pięciu przemian” – kupowałam tylko produkty ekologiczne. Janusz miewał spotkania w Czytelniku, chodził tam towarzysko, ale po śmierci Henryka Berezy, Gustawa Holoubka, Tadeusza Konwickiego uważał, że Czytelnik dla niego się skończył. Byliście razem 20 lat? Dziewiętnaście. Zaczęliśmy od „Czwartej siostry” w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Robiłam muzykę do tej prapremiery i choreografię. Kilka dni przed próbą generalną ustawiałam scenę „Pokaz kamizelek kuloodpornych” i ładnie chodziłam po wybiegu w kolorowej, uszytej z koła spódnicy, z dużym białym kotem na ramieniu, który miał na imię Yuki, czyli śnieg po japońsku. Uratowałam go ze śmietnika. Janusz powiedział, że wirowałam w sposób, który zakręcił jego światem. A ja patrzyłam na człowieka, który nie umiał znaleźć sobie miejsca na widowni. Wydawał mi się tak strasznie samotny. Potem dowiedziałam się, że to słynny warszawski playboy, co jeszcze bardziej zniechęciło mnie do tej znajomości. Pierwsze zdanie, które usłyszałam od niego: „Pani jest teraz moją ulubioną kompozytorką”, uznałam za tani sposób podrywu. Nie odbierałam więc jego telefonów przez kilka tygodni, aż przyszedł czas trzeciej próby generalnej w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Wtedy usłyszałam od Kajtka Kowalskiego, że Janusz smali cholewki do Oleny. Jeszcze bardziej mnie to oburzyło. Nie znałam określenia „Warszawka”, z którą Janusz dawał sobie wspaniale radę. Miałam wówczas wiele kontraktów teatralnych, dużo pracy z wybitnymi artystami. Ale potem, kiedy byliśmy już blisko, jakoś przestałam być zapraszana do współpracy. Zabawne, relacja z Januszem zamknęła mi wiele dróg. To było zaskoczenie. Naiwnie uważałam, że trochę ugruntowałam swoją pozycję zawodową. Zrobiłam muzykę i choreografię do ponad 20 spektakli. On mnie uprzedzał, że tak będzie, a ja mu nie wierzyłam. Ty – utalentowana artystka, choreograf, pieśniarka i aktorka poświęciłaś swoje życie zawodowe dla mężczyzny. Trudno o prawdziwszy dowód miłości. Dziękuję. Dla mnie jednak wielką radością była praca z Januszem, bycie z nim przy narodzinach każdego słowa, dyscyplinie twórczej. Byliśmy małżeństwem rozmawiającym. Janusz czytał mi swoje teksty na głos. Chciał je słyszeć, żeby zaakceptować. Tak ładnie wymigał się z tego, że go wyrzucili ze szkoły teatralnej za brak talentu i cynizm, bo według mnie on się urodził jako człowiek teatru. I tak naprawdę w świecie zasłynął jako dramaturg. Głębszego wglądu w tworzenie postaci nigdy nie spotkałam u innych twórców. Czytaj też: On płomień, ona jak zimna woda – o małżeństwie Juliana Tuwima i jego żony Stefanii Zrobiliście razem trzy przedstawienia w teatrze Ateneum: „Noc z Wertyńskim”, „Podwórko – Świat” i „Jesienin”. Na wszystkich był Janusz. Przyjeżdżał na próby, odwoził mnie po próbach, a potem po spektaklach. Cały czas był blisko Ale nie mieszkaliście razem? Najpierw mieszkaliśmy na Bednarskiej, potem podczas generalnego remontu na Grzybowskiej. Dość szybko zrozumiałam, że intymność to też szacunek dla bycia sobą drugiego człowieka. A ponieważ jest nim pisarz, to trzeba dać mu przestrzeń, której potrzebuje do życia i tworzenia. Prawdę mówiąc, bardzo nie chciał wyprowadzić się z Grzybowskiej, gdzie wszystko miał pod ręką. Janusz Głowacki w latach 70. Nie mogliście pracować każde w swoim pokoju? Wszystko robiliśmy razem. W pewnym momencie zaczęło mi to przeszkadzać. Jeżeli ja śnię swoje projekty lub myślę o nich rano, a Janusz od szóstej stoi nade mną z kawałkiem tekstu i prosi, żebym posłuchała, czy to jest dobre? Dlatego wynajęłam studio przy Grzybowskiej, gdzie mogłam dłużej spać i mieć próby z muzykami. A poza tym Janusz miał poważne kłopoty ze snem. Brał proszki. Czasem zasypiał po nich, a czasem nie, zwłaszcza gdy obudził go telefon o 23.00 lub sms. Denerwowało mnie to, bo leżałam obok i widziałam jego męki bezsenności. Niełatwo jest mieszkać oddzielnie. To przeszkadza bliskości. Czasem to jedyne wyjście. Ale Janusz i tak dzwonił do mnie co pięć minut. Pytał, co on ma robić, czy ma udzielić wywiadu, czy nie. Te telefony trwały często do nocy. Czułam się cały czas pod kontrolą, by nie powiedzieć osaczona: „Włącz telewizor, bo leci dobry film”. „Co czytasz?”. „Kąpiesz się? To wyjdź z wanny”. I musiałam wskoczyć w jego przestrzeń. Pokornie więc włączałam telewizor i oglądałam ten film. Albo spędzałam ten wieczór z książką i mieliśmy już temat na kilka rozmów. Dlaczego odmawiałaś wspólnych wywiadów? Bo uważałam, że to jest moje prywatne życie i że ma tak zostać. Dlaczego więc teraz rozmawiamy tak bardzo prywatnie? Bo Janusz nie żyje, a Ty chcesz go wspominać? Okazja szczególna, więc dla dobra książki Janusza zgodziłam się na wywiad. Nadal jestem w żałobie, ale robię, co mogę, żeby być „spółką na kółkach” i nie zawieść męża. Zastanawiam się tylko, czy słowa są wystarczająco giętkie, żeby opisać naszą relację. I żeby nie wrzucić naszego związku do worka z innymi infantylnymi zwierzeniami. Mówisz o Waszej miłości bez infantylizmu i kiczu. Janusz gardził kiczem. Ale opowieści o miłości ocierają się o kicz. Bywa w nim poczucie bezpieczeństwa – seks, czułość, której potrzebował. Po ślubie powiedział, że teraz nazywam się jak jego mama – Lena Głowacka, która była redaktorem w Iskrach. Był ze mną na 100 procent. Musiał wiedzieć o mnie wszystko. Gdzie jestem, co robię. Na moje lekcje wokalu przyjeżdżał pod dom pani profesor i telefonował z dołu, pytając, kiedy skończę. „Przecież jestem tu od pięciu minut, wyjdę za godzinę”. Więc czekał w samochodzie godzinę. Jego wizerunek uwodziciela był więc kłamstwem? A pracował na niego tak ciężko. Jednak byłby równie dobrym aktorem, jak pisarzem. Był uwodzicielem. Wiele kobiet w różnym wieku kochało się w Januszu. I jestem z niego dumna. Ale nie mógłby być aktorem. Przecież gdy oglądam zdjęcia Janusza z tamtych lat, on zawsze był za duży. Za duże miał ciało, za duże dłonie i nie mieścił się w kadrze ani w obyczajowości. Jego żywiołowość i charyzma nie były skrojone na tamte czasy. W PRL-u był kolibrem w dużym ciele. Czytaj też: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny Trafnie to nazwałaś. Zachwycał sobą, gdy szedł ulicą swoim zamaszystym krokiem z rozwianymi połami płaszcza, jakby mówił: „My, wolni Amerykanie”. A tę białą koszulę to ja jeszcze prałam i prasowałam. Ile książek napisał przy Tobie? „Z głowy”, „Good night, Dżerzi”, „Przyszłem, czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy”. Scenariusz filmowy „Czwarta siostra”, „Wałęsa” i kilka innych projektów. Przy mnie robił nową wersję „Kopciucha”, wspólnie napisaliśmy kilka piosenek. Komponowałam do nich muzykę. Rok przed śmiercią pracował z Pawłem Pawlikowskim przy „Zimnej wojnie”, no i do ostatniej chwili pisał książkę. Zobacz także: W PRL-u dorobił się wielkiej sławy, odbił żonę swojemu synowi. Jak potoczyło się życie Andrzeja Brychta? Kłóciliście się przy pracy? Owszem. Kiedy redagowaliśmy „Z głowy”, powiedziałam, że na jednej ze stron jest 30 razy „że” i albo to poprawi, albo odchodzę od niego. To była nasza najpoważniejsza kłótnia, ale udało się, zmusiłam Janusza do poprawek. Spierałam się z nim, zwłaszcza przy „Kopciuchu” – historii z innych czasów – że trzeba zbudować ją na nowo, uaktualnić język. Cały czas zajmowałam się jego sprawami. A nie swoimi. Tak byłaś podatna na jego czar? Byłam i nadal jestem. Cały czas jest ze mną, czuję go, słyszę… Moja miłość się nie skończyła, trwa. Kiedy po roku przeprowadziłam się z powrotem na naszą Bednarską, otuliła mnie. Zaczęłam po raz pierwszy spać bez proszków. Czuję się zaopiekowana. Wróciłam do domu. Janusz chciał, żebym miała to mieszkanie. Trudno być Leną Głowacką? Prawdę mówiąc, codziennie się z tym mierzę. Jestem ciągle w żałobie i słowa nie są w stanie opisać cierpienia. Poniosłam największą stratę w moim życiu, ale byłam na tyle silna, że zbudowałam jego ostatnią książkę. A przychodziło mi to czasami tak lekko, jakby mi dyktował zdanie po zdaniu. Miałam niektóre fragmenty już przepisane w komputerze, ale przez niego pokreślone. Obok leżały notatki, wszystko w wielkim bałaganie. Musiałam wejść w głowę Głowy i ułożyć wszystko po kolei. W tej książce, którą czyta się jednym tchem, najtrudniejsza była chyba zmiana czasu i przestrzeni. Na jednej stronie coś się dzieje współcześnie, obok – wiele lat temu. Jesteśmy w Warszawie na Powiślu, a za chwilę w Ameryce. Opowiada o Nataszy – Rosjance, w której kochał się nieszczęśliwie, a za moment o innej miłości. Jak dokonałaś tego, że ta książka jest tak jasna, przejrzysta? Rozmawialiśmy o książce codziennie. Miałam wrażenie, że z nim tańczę, a on mnie w tym tańcu prowadzi. A jeśli chodzi o Nataszę, w tej postaci jest kilka kobiet… Porównujesz Wasze pisanie do tańca. Tańczyliście czasem? Janusz lubił tańczyć. Ale inspirację czerpał z depresji, cierpienia. Chociaż nie pozwalał sobie na gnuśność, leżenie i patrzenie w sufit. W Juracie jeździł na rowerze, a wcześniej często grał w tenisa. Do Egiptu pojechał popływać i wziął nawet cały sprzęt. I nie wierzył w śmierć? Zwłaszcza własną? Kiedy go poznałam, miał 60 lat. I mówił, że nosi przy sobie specjalne tabletki, żeby w razie czego się zabić. Uważałam, że to jego sposób uwodzenia. Powiedziałam, że nie będzie oryginalny, bo przed nim zrobił już to Kosiński – też pisarz. Wtedy odparł, że chętnie by zakończył życie podczas orgazmu i ja pasuję mu do tej misji. Ale gdy przyszła prawdziwa śmierć, ratownicy mnie od niego odsunęli, choć Janusz cały czas wołał: „Olena, Olena”. Bał się starości? Nie akceptował jej. Podobnie jak bezsenności. Stąd „Bezsenność w czasie karnawału”? Ty dałaś taki tytuł? To tytuł Janusza. Przyśnił mi się. Przedłużyłaś Wasz związek i postawiłaś mu pomnik. Zasłużył na to. Mimo że kradł ludziom, zwłaszcza kobietom, ich historie do swoich powieści? Tobie też ukradł część Ciebie do postaci Maszy w „Good night, Dżerzi”. Byłaś o to na niego zła? Taka karma. Kiedy zgadzasz się na życie z pisarzem, musisz brać pod uwagę, że to, co mówisz, może znaleźć się w książce. Wzruszało go Twoje śpiewanie? Pamiętam romanse Wertyńskiego w Twoim wykonaniu, Twój głęboki głos, tę Twoją wschodnią uczuciowość. Kiedyś w Czytelniku, gdy szłam do stolika Henryka Berezy, Tadeusz Konwicki mnie przytrzymał za rękę: „Błagam, Olenko, nie daj się spolszczyć”. Przy Januszu byłam i Rosjanką, i Ukrainką, i Polką. Ale przede wszystkim kobietą, którą on wybrał. Był na wszystkich naszych spektaklach, na scenie oglądał mnie kilkaset razy. Przeczytaj take: W PRL-u realizował wielką karierę aktorską, gdy wyjechał do USA, zaczął wszystko od zera. Jak dziś wygląda życie Macieja Góraja? Śpiewałaś mu czasem w domu? Tak, jeśli prosił. Bo najbardziej lubił ciszę. Kiedy chciał odpocząć, też czasem słuchał moich płyt. Ta muzyka koiła mu nerwy. Dlaczego pojechaliście do Egiptu w najbardziej upalny miesiąc? Wcześniej byliśmy w Juracie i tam cały czas padał deszcz. Janusz powiedział, że jest przemęczony, musi skończyć książkę i nabrać sił, poleżeć na słońcu, popływać. Powiedziałam mu, że w Afryce ja go nie uratuję, gdyby się coś stało. Odparł, że to jest poza dyskusją. Na lotnisku stałam w gigantycznej kolejce, a Janusz tylko donosił mi espresso, a potem siedział i sobie coś notował do tej książki. W samolocie powiedziałam: „Jeszcze możemy wysiąść”. Miałaś przeczucie? Miałam lęki. I obawy. Ale Janusz uważał, że tam są klimatyzatory, więc nic mu nie grozi. Zrobił wszystko, jak chciał, w Egipcie rozluźnił się, miał ciekawe towarzystwo swoich przyjaciół, do których dołączyliśmy. Do ostatniej chwili był w dobrej formie. Wiedziałaś, że ma kłopoty z krążeniem? Nie. Miesiąc przed wyjazdem dowiedzieliśmy się, że ma nadciśnienie. Kupiłam mu ciśnieniomierz i leki. Dzień przed śmiercią poszedł popływać. Był straszny upał. W pokoju żalił się, że jest mu za gorąco, choć klimatyzację nastawiliśmy na 16 stopni. Prosiłam, żebyśmy pojechali do szpitala. Odmówił… Proszę cię, nie mogę o tym rozmawiać. Ale to ważne, co się mówi ukochanej osobie w ostatniej chwili życia. Powiedział, że widzi wokół mnie światło i zapytał, czy jestem aniołem. Do ostatniej chwili nie wiedział, że umiera. Zawsze wierzyliśmy, że umrzemy razem. W ostatnich godzinach mówił, że chce żyć. Janusz umarł, a ja umarłam zaraz po pogrzebie. Wcześniej musiałam wszystkiego dopilnować. Potem rozsypałam się. Teraz muszę złożyć siebie kawałek po kawałku. A co dalej? Zobaczymy. No właśnie, co dalej? Musisz podnieść się z depresji, musisz nauczyć się uśmiechać od nowa, musisz odnaleźć własną historię. Mam propozycję napisania scenariusza filmowego i sztuki. Piszę też kilka bajek. Janusz te moje bajki lubił. Chcę nagrać kilka płyt, które chciał, żebym nagrała, i dokończyć to wszystko, co razem zaczęliśmy. Znalazłam lokal, szukam teraz inwestora, żeby stworzyć tam teatr, studio nagrań, szkołę aktorską. Ale najtrudniejszym zadaniem jest dla mnie odnalezienie przestrzeni, w której odzyskam radość życia. Kiedy idę ulicą, zawsze szukam ręki Janusza. On swoją trzymał w mojej kieszeni, a ja moją w jego. Kiedy dzwonił do mnie z Nowego Jorku, mówił: „Cały dzień chodziłem dziś po mieście i cały czas trzymałem cię w kieszeni”. A teraz on jest w niebie, a ja muszę krok za krokiem iść do przodu. A każdy krok ma ciężar tony. Ta opowieść o tym, jak Janusz zjawia się wśród przyjaciół, a tam czeka na niego otwarta trumna… To on wymyślił? Pomysł tej książki oparł na spacerze z Bednarskiej do Czytelnika na Wiejską, czyli jego codzienny rytuał. Po drodze wymyślał przemówienie na pogrzeb kogoś, kogo nie mógł sobie przypomnieć. A kiedy doszedł do placu Trzech Krzyży i wszedł do kościoła, usłyszał: „Nigdy się nie spóźniasz, a teraz się spóźniłeś, masz wejść do tej trumny”. A w trumnie czekała na niego mama. Umarł w biegu. Jak chciał. Tuż przed śmiercią powiedział mi: „Olenko, spierdalamy?”. „Kochanie, jutro spierdolimy, mamy samolot, tylko wytrzymaj”. Do ostatniej chwili walczył. Tym samolotem wróciłam sama, z walizką pełną jego rzeczy. Do dziś nie wyrzuciłam ani jednej. Zobacz też: Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński byli małżeństwem przez 46 lat. Oto ich historia miłości Rozmawiała Krystyna Pytlakowska
Dorota Landowska i Mariusz Bonaszewski wzięli ślub dopiero po 16 latach. Diametralnie się różnią
Opowiedzieli o recepcie na udany związek
Ogień i woda. Niesztampowi. Mocno się od siebie różnią. Może właśnie to jest ich receptą na udany związek? Dorota Landowska i Mariusz Bonaszewski ślub wzięli dopiero po 16 latach życia w związku partnerskim. Mają dwójkę dzieci: Marysię i Stasia, mieszkają w urocznym domku pod Warszawą, opiekują się psem ze schroniska. Ona uchodzi za ufną, wieczną optymistkę, która wierzy, że zawsze wszystko skończy się dobrze. On jest nienasycony. Mówi o sobie z autoironią, że „Mariuszek jest wciąż niezadowolony”. Od ponad ćwierć wieku żyją razem. Ich związek owiany jest jednak tajemnicą, co zgodnie przyznają. W czym tkwi sekret relacji Mariusza Bonaszewskiego i Doroty Landowskiej? O tym dziewięć lat temu opowiadali Beacie Nowickiej... W ramach cyklu Archiwum VIVY! Wywiady przypominamy rozmowę z aktorami, która ukazała się na łamach dwutygodnika „VIVA!” w kwietniu 2015 roku. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ i Viva Historie: 23.01.2025 rok] Dorota Landowska i Mariusz Bonaszewski o swojej relacji Beata Nowicka: Kto dziś rano wypowiedział pierwsze zdanie: Pan do żony czy żona do Pana? Dorota: (śmiech). Pan do żony. Mariusz: Jak zwykle. Mniej więcej za piętnaście piąta. Dorota: Ja rano nie mówię. Mariusz: Ale zdanie jest niecenzuralne, więc nie padnie w wywiadzie. Napiszmy po prostu, że to ja. Taki nasz rytuał. Za piętnaście piąta, czasami wcześniej. Dorota: Myślę, że o zbyt osobistych rzeczach nie wolno mówić… Mariusz: Potem wytniemy… Dorota: Ja mam problemy z porannym wstawaniem. Budzik jest nastawiony na szóstą, żeby ogarnąć całą trzódkę i wyprawić ją do szkoły. Potem próba w teatrze, która zaczyna się o dziesiątej. Piąta rano, czasami wcześniej…Niecierpliwie rwie się Pan do życia! Mariusz: Ostatnio taki mam rytm. Zaczynam zdjęcia o szóstej. Poza tym mamy psa. Dorota: Mamy od niedawna sukę ze schroniska i Mariusz, wypuszczając ją na dwór o poranku, ma spektakl psich emocji pod płotem. Wczoraj przyszły również koty i była jatka. Mariusz: Rzeczywiście budzę się tak wcześnie, bo plan zdjęciowy, bo pies, ale poza tym, wie pani, poranna reanimacja 50-latka trochę trwa. Kiedyś wstawałem i natychmiast przebiegałem 10 kilometrów, a metą było rozpoczęcie próby. Teraz przebiegam „piątkę”, a potem wkładam kolana do lodu. A jak się wieczorem nieco przesadzi z intensywnym życiem, nawet nie mówię o wypitym winie, ale o pracy, to po kilku godzinach snu ranki mam dłuższe od worów pod oczami. Więc wstając wcześnie, bierzemy czasowy zapas. Oczywiście to nie ma żadnego znaczenia, bo i tak wszędzie się spóźniamy. Dorota: To nieprawda. Mariusz: I nigdy nie mamy tego samego zdania na ten sam temat. Oprócz dzieci. Syn i córka – każde to inny rodzaj doświadczenia? Dorota: Dla mnie między psychiką dziewczynki i chłopca rozciąga się przepaść. Najpierw urodziła się Marysia, potem pojawił się Staś i zupełnie nie wiedziałam, co z tym zrobić. Pierwszym dojmującym uczuciem jest bezradność. Z różowego wchodzi się od razu w marki samochodów. Zaczynają się spacery, których się nie zapomina: na place budowy, do składów dźwigów, betoniarek, koparek i wielkich traktorów. To jest wyzwanie dla kobiety. Mariusz: Dla ojca idealnie jest, kiedy pierwsza rodzi się córka, bo to jest chyba najmniej wstrząsowe wchodzenie w rolę rodzica. A syn to jak przybysz z obcej planety. Rozumiem matki, które mają z tym problem, bo po takim dziecku subtelnym, delikatnym, dziewczęcym, istocie, którą trzeba tylko hodować, chuchać na nią i chronić, pojawia się ktoś, przed kim samemu trzeba się chronić. Ale kto jednocześnie jest wspaniały. Nasz syn ma sześć lat i jest E.T. i małą dziewczynką jednocześnie. Oprócz tego, że ma temperament zwierzęcia, jest małą osóbką, która płacze, kiedy przychodzi ze szkoły z podbitym okiem i chce się przytulić. I niech tak trwa. Czytaj także: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Mariusz Bonaszewski i Dorota Landowska w sesji dla „VIVY!”, kwiecień 2015 Kto jest bardziej podobny do męża – córka czy syn? Dorota: Córka fizycznie jest podobna do ojca, a psychicznie do mnie. Syn jest fizycznie podobny do mnie z dzieciństwa, a psychikę ma ojca. Może dlatego to dla nas takie wstrząsające. W naszych dzieciach widzimy własne cechy, często te najgorsze, wychodzące niczym duchy przeszłości, z którymi myśmy się już uporali, a nad którymi oni będą musieli całe życie pracować. Mariusz: Kiedy przypominam sobie siebie, wydaje mi się, że byłem przerażonym, zahukanym chłopcem. Potem coś się zmieniło, pewnie nałożyłem jakąś maskę. Dorota: Opowiem historię, bo to jest dobry przykład. Stasiu nie mógł o tym wiedzieć, jeździłeś wtedy do Wrocławia, grałeś u Jerzego Jarockiego w Teatrze Polskim i kiedy mogłeś zostać chwilę w domu w Warszawie, prosiłeś mnie przed snem: „Obudź mnie o 4.30 i powiedz, że nie muszę wstawać na pociąg”. Stasiu zrobił coś takiego ostatnio w piątek wieczorem: „Mamo, obudź mnie jutro rano i powiedz, że nie muszę iść do szkoły”. Nogi się pode mną ugięły: no tak, to jest twój syn. Gdzieś tam musi być ten sam duch. W czasach emigracji wrocławskiej powiedział Pan: „Bardzo lubię grać, dopóki gram. Ale każdego dnia jest koniec. Poczucie końca jest przygnębiające, ale trzeba z nim żyć”. Mariusz: Ależ proszę pani, kiedy opowiada się takie rzeczy dla gazet, tworzy się taką nie do końca prawdę, nawet nieświadomie. Od pewnego czasu pytają nas, na czym polega związek Doroty Landowskiej i Mariusza Bonaszewskiego… Dorota: …a my opowiadamy o tym, nie wiedząc. Mariusz: Bo ja nie wiem. Nie mam zielonego pojęcia. Ja wiem, do czego tęsknię nieustannie, natomiast nie potrafię opowiedzieć o tym, jaki mam pomysł na związek. Bo nie mam żadnego, szczerze mówiąc. Za czym mąż tęskni, zapytam przewrotnie Panią? Dorota: Jego natura jest – powiedziałabym – bardziej kobieca niż moja, więc czasami tęskni, żeby ktoś mu zapalił świeczki albo zrobił gorącą kąpiel i powiedział: „Kotku, jesteś najważniejszy na świecie, proszę – to dla ciebie”. Wiadomo, że stworzyliśmy artystyczny dom, oboje pracujemy w tym samym zawodzie i czasami różnie bywa. Stopień napięcia wzrasta czy przed premierą, czy kiedy Mariusza nie ma przez miesiąc, bo jest w puszczy gdzieś za Lublinem, poza zasięgiem, nawet nie można zadzwonić i zapytać, jak zakręca się zawór od kaloryfera, z którego leje się woda, a ja jestem sama z dziećmi. Ale jak wraca, to nadrabia. Wtedy jest fantastycznym ojcem. Kupuje dzieciom zabawki… (śmiech). Mariusz: Korumpuję swoje dzieci po prostu! Przychodzi mi do głowy, że wiem, czego nauczyłem się dzięki Dorocie. Że życie nie jest gdzie indziej. Wcześniej myślałem, że życie jest jutro, pojutrze, w knajpie w śródmieściu, w Nowym Jorku albo w planach. Wreszcie zrozumiałem, że nic innego nie ma. Tylko ten moment, tu i teraz. Po 16 wspólnych latach w związku partnerskim wzięli Państwo ślub. Wkrótce druga rocznica. Ostatnio popularne było hasło: „Konkubinat to grzech” jako element religijnej kampanii. Grzech czy nie grzech? Dorota: Znam dużo gorsze przewinienia, które są z łatwością wybaczane. Staram się tak żyć, żeby nikogo nie krzywdzić, co bywa czasami trudne. Jeśli są sytuacje, że zawinię, przepraszam. Mariusz: Myślę sobie, że ten „grzech” jest nieustannie „odpokutowywany”. Wszystkie lata naszego związku świadczą, że jednak jesteśmy solidnym małżeństwem. Kilka lat temu powiedziała Pani: „Ślubu nie wzięliśmy, dla mnie na tym polega odwaga bycia ze sobą, tak po prostu. Mariusz widzi to inaczej, nieustannie mi się oświadcza. Dostałam od niego dwa pierścionki zaręczynowe”. Po co był ten ślub? Dorota: Może właśnie dlatego, że wielokrotnie mi się oświadczał? W końcu stwierdziliśmy, że właściwie czemu nie? To było takim samym pomysłem jak każdy inny: wyjazd na wycieczkę, zabranie psa ze schroniska… Zazwyczaj po 16 latach ludzie się rozchodzą, my wzięliśmy ślub. CZYTAJ TEŻ: Mąż Małgorzaty Ostrowskiej jest bratem słynnego „Gulczasa”. Gdy musiała zostawiać dziecko, był tatą na medal To zaskakujące i niekonwencjonalne. Dorota: Nasz przyjaciel się dziwił: „Po co wam ten ślub, przecież jak jest fajnie, to trzeba tak żyć dalej” i dawał nam przykłady ludzi, którzy byli ze sobą lata, a po ślubie natychmiast się rozstali. Niespecjalnie się tym przejęliśmy. Zabawne było to, że w ogóle nie mieliśmy czasu na ten ślub, więc między próbą a przedstawieniem poszliśmy z dziećmi i ze świadkami do urzędu stanu cywilnego. To była taka intymna, rodzinna impreza ograniczona do sześciu osób. Mariusz: Ale za to ze słynnym człowiekiem, który grał na wielkiej pile. Nawet nie wiem, co. Dorota: To było bardzo śmieszne… Dzieci były zaszczycone, a Stasiu dodatkowo zawstydzony. Mariusz: Nie wiedział, co się dzieje. Co to za dziwna uroczystość? Był spięty, zachowywał się, jakby wkroczył w zupełnie nową rzeczywistość. Nie biegał radośnie, tylko stał zapatrzony w to wszystko i chyba nie rozumiał tego tak do końca. Dorota: Może myślał, że to on się ze mną ożeni? Krew z krwi… Skoro tak zgrabnie nam się to splotło z tytułem serialu, ciekawa jestem, czy granie w serialu daje Panu inną energię niż teatr? Mariusz: To nie jest ten rodzaj przyjemności, którą się ma, kiedy człowiek eksploatuje się w teatrze. Po premierze „Hamleta” powiedział Pan: „Premiera wywołuje wściekłość i pragnienie natychmiastowego rzucenia się w wir pracy następnej”. Mariusz: I się nie zmieniło. Mariuszek jest wciąż niezadowolony. Ale wiem, że serial „Krew z krwi” dał Panu satysfakcję. Mariusz: Bardzo dobrze wspominam i chwalę sobie współpracę z reżyserami Xawerym Żuławskim i Janem Komasą, i operatorem Tomaszem Naumiukiem. No a poza tym po prostu lubię Luthera, faceta, którego gram. Lubię go za to, że jest niejasny, nie wiadomo, kim jest, gdzie je, gdzie mieszka, czy śpi. I nie wiadomo, czy jest do końca dobry czy zły. Agata Kulesza nabija się, że tak naprawdę nazywam się Bogdan Lutherek, prawdopodobnie nie miałem ojca, biegałem po ulicach jako dziecko i krzyczałem: „Tatusiu!”, i stąd to wszystko się wzięło. Nie tylko Pan go lubi! Pana Luther ma stado wiernych wielbicieli. Mariusz: Mieszkamy pod Warszawą, tam kazali sobie autografy na plecach pisać. Dorota: Największy szacun miałeś u chłopaków z miasta… Mariusz: Za „Krew z krwi” właśnie. Podszedł do mnie facet na stacji benzynowej i ja się go przestraszyłem – on był ogromny. Podszedł i patrząc mi w oczy jak Mike Tyson, klepnął mnie i powiedział: „Ten Luther był niezły. Niezły był”. Na koniec potrząsnął moją rąsią, wrócił do przysłowiowego bmw i odjechał. A ja zostałem taki… Zastygły? Mariusz: Tak… To jest serial, który się podoba. Czytaj także: Sean Connery i jego druga żona Micheline byli razem 45 lat. Dzisiaj ona nie potrafi bez niego żyć Zanim podjął Pan decyzję o zagraniu w pierwszym serialu – „genialny aktor teatralny”, jak o Panu pisano – żona zapytała, czy zdaje Pan sobie sprawę, z czym to się wiąże. Mariusz: Kiedy się poznaliśmy, dostałem propozycję głównej roli w ogromnym serialu i odmówiłem. Na tydzień przed rozpoczęciem zdjęć. Dorota mówiła, że to błąd. I to było słuszne. Ta odmowa? Mariusz: Nie. Odmowa była niesłuszna. Taka była moda, żeby odmawiać serialom. To nie była samodzielna decyzja. Zawsze omawia Pan z żoną wszystkie sprawy? Dorota: Zawsze omawiamy, ale decyzje każdy podejmuje sam. Mariusz: Dzielimy się wątpliwościami, mówimy szczerze, ale w jakimś sensie jesteśmy osobni. Żyjemy razem, a jednak pewne rzeczy pozostają tajemnicą, o pewnych rzeczach nie rozmawiamy, bo one nie są istotne dla naszego związku, choć w nas indywidualnie tkwią. Zdarzają się Państwu momenty, kiedy aktorstwo wymyka się spod kontroli i w domu też gracie? Dorota: Kiedy próbujesz oszukać dzieci. Ale już zaczęły cię rozpoznawać: „Źle to zagrałeś”. Mariusz: Ale to są żarty, wymyślam różne rzeczy po to, żeby je przestraszyć, rozśmieszyć. Dorota: Ze mną udawało ci się perfekcyjnie. Przez całe lata nie tylko że wierzyłam w to, co mi opowiadał, ale jeszcze opowiadałam to innym ludziom… Mariusz: Poza domem się tak nie bawimy. Szczerość emocji nie pozwala ubrać ich w jakąś formę. Jak jestem wściekły, to jestem naprawdę, a jak szczęśliwy, też to widać. Dorota: Ale czasami, kiedy się wzruszam, a wiem, że akurat w tym momencie nie powinnam, nie wypada albo zwyczajnie nie chcę, żeby ktoś zobaczył moje łzy, to zawsze sobie mówię: „Pamiętaj, jesteś aktorką. Możesz zagrać to, że nie będziesz płakać”. Tekst: BEATA NOWICKA
„Jest dla mnie idealnym mężczyzną”, mówi o Filipie Bajonie jego ukochana Marzena Mróz. Dzieli ich 18 lat, a łączą pasje i wielka miłość
„Tworzymy taki związek, że nikt między nas nie wetknie nawet szpilki”
Filip Bajon i jego żona, Marzena Mróz, opowiedzieli o kulisach swojego niezwykłego życia i pięknej miłości w rozmowie z Elżbietą Pawełek. W ramach cyklu Archiwym VIVY! przypominamy niezwykły wywiad z parą, który ukazał się w magazynie VIVA! w listopadzie 2015 roku. [Ostatnie odświeżenie na VUŻ: 04.03.2024 rok] Filip Bajon i Marzena Mróz: wywiad On mówi, że oświadczył się jej na Schodach Hiszpańskich w Rzymie. Ona – że w cieniu Wezuwiusza. Połączyła ich sztuka, wspólne podróże, to samo widzenie świata. Marzuś i Fy – tak siebie nazywają. Kiedy on kręci film, ona czeka. Kiedy ona wyjeżdża, on tęskni. Francuzi powiedzieliby, że to l’amour. Reżyser Filip Bajon i jego żona Marzena Mróz w rozmowie z Elżbietą Pawełek odsłaniają kulisy swojego niezwykłego życia. Powiedz, Filip, czy lubisz kobiety? Filip: Bardzo, a dlaczego pytasz? – Mam wrażenie, że w „Paniach Dulskich” pokazałeś kobiety silne, momentami heroiczne, a jednocześnie zgorzkniałe i okrutne dla siebie. Chyba je trochę przerysowałeś? Filip: Skądże. Stanąłem po ich stronie, to znaczy pokazałem je takimi, jakie są. Nawiązując do dramatu Gabrieli Zapolskiej, wyobraziłem sobie Dulskie w różnych epokach historycznych. Nie wyczerpałem całego arsenału możliwości, ale już pisząc scenariusz, sympatyzowałem z nimi, to one tworzą świat. Kobiety żywiej reagują na rzeczywistość, bo tak zostały stworzone. Zresztą na egzaminach wstępnych na reżyserię filmową są ciekawsze od mężczyzn. Co mówię z satysfakcją, bo je lubię. – Dulskie trzymają w napięciu jak najlepszy thriller, pojawia się krew i zbrodnia. Ale ich prototypem nie jest chyba Marzena, która wydaje się być oceanem spokoju? Filip: Nie, chociaż i ona potrafi mocno zareagować, więc ten ocean tak spokojny nie jest. Marzena: Powiedz coś jeszcze o mnie, rozwińmy ten temat (śmiech). Filip: Nie umiesz się długo gniewać. – Ale Ty również nie jesteś typem Felicjana Dulskiego, który w domu siedzi cicho? Filip: O, nie! Marzena: W naszym domu to ja pełnię funkcję wszystkich ministrów, łącznie z ministrem finansów, a Filip jest prezydentem. Filip: No tak, bo kiedyś zachwyciłaś się moim czarno-białym zdjęciem z czasów, kiedy grałem prezydenta Polski w jakimś fińskim filmie… Marzena: Dlatego zwróciłam na ciebie uwagę (śmiech). Między nami jest niepisany układ: ja działam, podejmuję decyzje, a Filip zgadza się na wszystko. No, prawie na wszystko. Filip: Paradoksalnie umiem rządzić, ale nie lubię robić tego w domu. Za to prowadzenie dużej ekipy filmowej sprawia mi przyjemność. Ostatnio na planie „Kamerdynera”, którego właśnie kręcę, miałem 120 osób. Jeśli muszę kogoś skarcić, robię to żartem. – Wymagający reżyser przeistacza się w domu w normalnego faceta. Dwa wcielenia Bajona? Marzena: Zależy, co rozumiesz pod pojęciem „normalny facet”. Filip nigdy nie robi awantur w domu, zawsze przynosi jakiś dowcip czy anegdotę. Zwykle też nie rozmawiamy o przyziemnych sprawach, że trzeba kupić masło czy chleb… – Słyszałam, że przygotowujesz mężowi listę zakupów ozdobioną rysunkami. Marzena: Tak, bo kiedy idzie do sklepu, zawsze kupuje za dużo. Twierdzi, że byłoby mu wstyd poprosić o 10 deko szynki. Sprzedawca mógłby powiedzieć: „Jeśli pan chce kilka plasterków, to proszę iść do restauracji”. Rysuję mu więc pęczek marchewek, żeby nie kupił trzech. Filip: Mam swój przelicznik. Jak żona pisze – jeden ogórek, to wiem, że dwa, a jak trzy pomidory, to wiem, że pięć. – Udało Wam się stworzyć dobry związek partnerski? Filip: Nie wiem, co to znaczy związek partnerski. Wiem, że nie należy się kłócić i że nie wolno sobie niczego narzucać. Trzeba po prostu kochać i już. – I nie ma cichych dni? Marzena: Nie, bo my się nie sprzeczamy. A jeśli już o coś, to chyba tylko o sposób, w jaki Filip prowadzi samochód. Według mnie jeździ za wolno. Często proszę: jedź szybciej… Filip: I są afery o ubiór. Marzuś pyta: „Dlaczego wkładasz poplamioną koszulę?”. Nie widzę żadnej plamy, ale ona zawsze jakąś wypatrzy i tak długo obstaje przy swoim, że się poddaję. – Ładnie się zwracasz do żony: Marzuś. Filip: Zawsze podobało mi się jej imię. Była pierwszą kobietą, jaką poznałem, z tym imieniem i to mnie też ujęło. Marzena: Nigdy mi o tym nie mówiłeś. Nie lubiłam swojego imienia, ale na szczęście Filip wymyślił Marzusia. Ja nazywam go Fy, co mu się podoba, bo już krócej nie można. Zobacz również: Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed córką tożsamość ojca. Ich relacja była trudna Filip Bajon i Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Jak zaczęła się Wasza love story? Ty jesteś z Łodzi, on z Poznania… Filip: Studiowałem w łódzkiej szkole filmowej, a teraz jestem tam dziekanem na wydziale reżyserii, prowadzę wykłady ze studentami i kocham to miasto. Jak się dowiedziałem, że Marzena też studiowała w Łodzi, od razu mieliśmy dużo wspólnych tematów. Często się zastanawiam, dlaczego nie spotkaliśmy się w Łodzi wcześniej… Marzena: Nie mogliśmy się spotkać, bo kiedy kończyłeś Filmówkę, ja chodziłam do podstawówki. Filip: Ale potem byłaś dziennikarką w gazecie, która patronowała mojemu filmowi „Lepiej być piękną i bogatą”. Cała redakcja bawiła się w „U Plastyków” z okazji zakończenia zdjęć. Ale ciebie nie było… Marzena: Akurat wtedy wzięłam trzy dni urlopu i pojechałam do Niemiec na swój własny ślub. Dlatego nie mogliśmy spotkać się wcześniej. Poznaliśmy się dopiero w Warszawie, w kawiarni Czytelnika na Wiejskiej. Jadałam tam obiady przy stoliku mojego przyjaciela Henryka Berezy – poety i krytyka literackiego. Filip urzędował przy innym stoliku. Jak potem wyznał, kilka lat mi się przyglądał, aż któregoś dnia podszedł, bo zauważył, że jestem smutna. Akurat wtedy się rozwodziłam. – Przyglądałeś się kobiecie, a nie spróbowałeś jej poderwać? Filip: Patrzyłem na nią zza winkla, z zachwytem. Przychodziła piękna, w kolorowym płaszczu. Sam urok i wdzięk. Nie miałem pojęcia, kim jest. Ale nie chciałem nikogo pytać, nawet mojego przyjaciela Mieczysława Jahodę, który mimo swoich 80 lat dostrzegł, że Marzenka nosi stringi. Marzena: Prowokujesz teraz! (śmiech). Filip: Może widział więcej, bo był operatorem. Ja widziałem tylko urodę i najpiękniejszy uśmiech świata. Kiedy posmutniała i dowiedziałem się, że właśnie zmienia stan cywilny, sam również uporządkowałem swoje życiowe sprawy. Powiedziałem sobie wtedy: „albo ona, albo żadna”. – Czy to prawda, że oświadczyłeś się Marzenie w cieniu Wezuwiusza? Filip: Moim zdaniem oświadczyłem się jej pod Schodami Hiszpańskimi w Rzymie… – Dzieli was 18 lat. Nie obawialiście się tej różnicy? Marzena: Nie, ani przez chwilę, bo Filip jest dla mnie idealnym mężczyzną, mądrym i wyrozumiałym. Wciąż w świetnej formie, a mentalnie to wieczny chłopak. Podziwiam jego konsekwencję i determinację, z jaką zdecydował się poświęcić życie sztuce. Jest najbardziej bezkompromisowym artystą, jakiego znam. Co mi się jeszcze w nim podoba? Chyba też to, że w domu nigdy nie porusza tematów związanych z gromadzeniem pieniędzy. Po prostu nie ma między nami takich rozmów, za co jestem mu bardzo wdzięczna. Życie z nim jest fascynujące. Razem piszemy scenariusze, on bardzo też sekunduje projektowi mojej książki. Od lat podróżuję po świecie tropem miejsc największych pisarzy XX wieku. Opisuję je i fotografuję. Filip: Nasze wyprawy literackie są wielką przygodą. To tak, jakby się podróżowało i czytało zarazem książki. – Jak to wygląda? Marzena rzuca hasło, że teraz jedziecie szlakiem Prousta czy Faulknera, pakujecie się i ruszacie? Marzena: Zawsze się do tego starannie przygotowuję, a Filip dodatkowo wspiera mnie swoją wiedzą. Jak już mówimy o Faulknerze, to wiedział, że na jego farmie Rowan Oak nad Missisipi stoi stodoła, z którą pisarz uwiecznił się kiedyś na zdjęciu. I to zdjęcie wisiało w domu Filipa w Poznaniu. Kiedy jedziemy śladami Mario Vargasa Llosy do Limy czy szlakiem Gombrowicza do Buenos Aires, to wie, o co chodzi. I rzuca anegdotami. – Jest też wielkim znawcą malarstwa. Jak sam kiedyś wyznał, wychował się pod obrazami Witkacego i Cybisa. Filip: W moim rodzinnym domu było dużo obrazów. Od dziecka chciałem wiedzieć, co to znaczy dobry obraz. Ale nawet mój wuj, dyrektor Muzeum Narodowego w Poznaniu, nie potrafił udzielić odpowiedzi na to pytanie i wciąż jej nie poznałem. Marzena: Co roku odkrywamy jakiś obraz, który staje się dla nas dużym przeżyciem. W tym roku zachwycił nas fresk Ghirlandaia „Ostatnia Wieczerza” w klasztorze przy Piazza Ognissanti we Florencji. Zobacz też: Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz są razem 22 lata: „Czarek jest męski, ale wrażliwość ma na szczęście kobiecą” Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Gdyby cofnąć czas, to byłbyś słynnym malarzem? Filip: Niestety, nie umiem malować, tak jak i nie potrafię śpiewać. Składam się z samych defektów. Na szczęście jest reżyseria pozwalająca przekuć to w coś pozytywnego. Byłem też przez jakiś czas pisarzem i o mało nie zwariowałem. Człowiek siedzi sam na sam z kartką papieru przez kilka lat, straszna samotność. Marzena: Filip napisał pięć świetnych powieści, w tym moją ulubioną „Białe niedźwiedzie nie lubią słonecznej pogody”. Pomyślałam, że jest tak dobry jak Kundera, albo nawet lepszy. I takie są defekty mojego męża. Filip: Znów piszę powieść, jestem w połowie. Marzena: A może byś zrobił z tej powieści film? Filip: To byłoby zbyt filozofujące, a mnie się nie chce być najinteligentniejszym w klasie (śmiech). – Jak się mieszkało w akademiku w Łodzi z Krystianem Lupą i Markiem Koterskim, to ten fakt do czegoś zobowiązuje. Filip: Wtedy nikt z nas nie wiedział, czy cokolwiek osiągniemy w zawodzie. Lupa leżał całymi dniami w łóżku, z kołdrą pod szyję. Koterski był zabawowy, ja zresztą też, więc balowaliśmy. Pod ścianą w naszym pokoju stała pośmiertna maska Marcela Prousta. – Zastanawiam się, jak rodzice zareagowali, kiedy oświadczyłeś im, że będziesz filmowcem. Cóż za niepewny fach! Filip: W skrytości ducha ojciec pewnie liczył, że po studiach prawniczych zostanę adwokatem, bo sam był prawnikiem. Ale był otwarty na nowości. Podejrzewam, że sam zrobiłby to samo co ja, gdyby mógł. Widywałem go często w kinie, siedział w pierwszych rzędach, a ja kryłem się na tylnych, bo przychodziłem tam na wagary. Potem odwiedzał mnie w Łodzi, która go zauroczyła. Bardziej napięte relacje miałem z mamą, trzymającą cały dom w ryzach. Do dziś pamiętam te zapiski, co ile kosztowało… – Mama była trochę jak Dulska? Filip: Chyba nie, bo pracowała jako farmaceutka i była zakochana w swojej aptece. W sumie nie lubiła prowadzić domu. Panował w nim etos pracy, ale nigdy się o niej nie mówiło. Typowe dla rodzin poznańskich. Od czasu do czasu sielankę zakłócały mniejsze lub większe wybryki członków rodziny. – Twój pradziadek pojechał do Monte Carlo wykupić długi syna hazardzisty… Filip: Wykupił długi, a następnie pokazał synowi Paryż, Londyn i inne miasta europejskie. Na koniec pojechał z nim do Hamburga, wręczył bilet na statek i powiedział: „A teraz jedź do Ameryki”. I nigdy się już nie zobaczyli. Lepiej skończyła się historia mojego ojca, który zgrał się w Sopocie do cna. Koledzy go podpuścili i w nadziei na wielkie zyski dali pieniądze, bo mówiło się, że Zygmunt to ma szczęście. A tu klapa. Dopiero mój dziadek wybawił go z kłopotów i zabrał do domu. Marzena: Teraz rozumiem, dlaczego nie chcesz pomnażać ani odkładać pieniędzy (śmiech). Wspomniałeś, że wasz dom był na głowie mamy. Myślę jednak, że nie doceniłeś jej wkładu w swoją twórczość. Mówię to, bo miałam szczęście ją poznać. Kiedy braliśmy ślub, miała 91 lat i złożyła nam najpiękniejsze życzenia. Była fantastyczną kobietą, prawdziwą damą czytającą po francusku. Rozmawiałyśmy o książkach… Filip: W każdym razie była liczącym się przeciwnikiem. – Jak to ujął Gogol: „kobieta nie powinna być gorsza od anioła, mężczyzna zaś tylko trochę lepszy od diabła”. Ale to kobiety motywują mężczyzn do ciągłego działania? Filip: Oczywiście i to jest fantastyczne. Marzena czyni to nieustannie, choć nigdy nie mówi mi: „Dlaczego się wałkonisz?”. Marzena: Bo wiem, że jesteś pracowity. Filip: Pracowitość wymuszają na mnie ciągłe propozycje. Pewnie bym się niektórych rzeczy nie podjął, bo jestem z natury ostrożny. Myślę od razu: no, to rok mam z głowy. Ale Marzuś szybko analizuje sytuację, po czym mówi: „Wchodź w to”. W ten sposób prowadzi doradztwo niepodatkowe. Marzena: Po prostu wiem, że Filip będzie szczęśliwy, jak zrobi kolejny duży film, bo uwielbia plan. Wtedy nie ma go w domu miesiąc lub dwa. Filip Bajon i Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. Zobacz też: Maciej Maleńczuk: „To że ćpałem, chlałem, wszyscy wiedzą. Dobrze, gdyby wiedzieli, jak przetrwałem” – Jak znosicie długie rozłąki, bo jako redaktor naczelna „Business Travellera” też często jesteś poza domem? Marzena: Zawsze jesteśmy razem. Nawet z Australii codziennie telefonuję do Filipa. – Nie jesteście jednak samotnymi wyspami. Jaki smak ma zazdrość? Filip: Gorzki. Zazdrość jest bardzo kusząca i jest wielkim tematem. Tylko per saldo się nie opłaca. To jedno z najbardziej negatywnych uczuć, choć ciekawe jako zjawisko psychologiczne. Zawsze kończy się dramatycznie – wielką przegraną. Marzena: Na początku byłeś bardzo zazdrosny i zaborczy. Nie chciałeś, żebym sama podróżowała i potwornie się denerwowałeś, zupełnie niepotrzebnie. Filip: To jest samonapędzające. Marzena też mogłaby być o mnie zazdrosna, kiedy jestem na planie. Ale nigdy tego nie okazała. Marzena: Bo nie chcę, żeby to zawracało ci głowę, burzyło myśli. Musisz być skupiony na planie i filmie. – Ale są pokusy? Marzena: Tworzymy taki związek, że nikt między nas nie wetknie nawet szpilki. I mam nadzieję, że tak będzie zawsze. – Czym jest szczęście według Bajonów? Filip: Temperatura powyżej 22 stopni Celsjusza. Marzena: Dla mnie powyżej 26 stopni. Filip: Ciepły piasek pod nogami, dobra książka pod pachą i Marzena idąca przede mną, bo bardzo lubię na nią patrzeć. – Jesteście kolekcjonerami pięknych plaż? Marzena: Kolekcjonujemy je w myślach, ale ja też je fotografuję. Filip: To jej wielka pasja. Nic nie mówię, ale to są tysiące fotografii gdzieś w chmurach, które zniszczy pierwsza bomba atomowa. – A Ty nie fotografujesz? Filip: Nie i żałuję bardzo. Marzena: To kupię ci aparat, chcesz? Filip: Nie, bo wolę zapamiętywać. Marzena: Chciałabym ci kupić leicę. Filip: No, jak leicę, to spróbuję. – Gdzie się widzicie za 10 lat? Filip: Może na Hawajach, którymi Marzena jest zachwycona, bo tam każda plaża jest inna. Marzena: Ćwiczę jogę, więc dla mnie takie miejsca, gdzie można żyć w zgodzie ze sobą, spokojnie ćwiczyć na żółtym piasku, jeść zdrowo i mało – to raj. Pewnie postawiłabym sobie biurko na plaży i pisała, pisała. A wieczorem jakiś drink. Co ty na to, Fy? Filip: Absolutnie tak, zaczynając od tyłu (śmiech). Marzena: Na Hawajach mieszka syn Filipa, który jest wspaniałym surferem, fotografem i trenerem futbolu amerykańskiego. Filip: Ale zawodowo zajmuje się organizacją klubów sportowych na Maui, jednej z hawajskich wysp, i z tego żyje. Jest tam bardzo popularny i lubiany przez dzieci. Marzena: Może kiedyś zostanie burmistrzem Maui? Filip: Wtedy zrobimy taki przekręt… (śmiech). – Z poprzednich związków macie dorosłe dzieci. Znajdujecie czas, żeby się z nimi spotykać, celebrujecie te chwile? Marzena: Dzieci są dla nas bardzo ważne i staramy się spędzać z nimi tak dużo czasu, jak tylko się da. Co roku zapraszamy je na wakacje do Toskanii, gdzie wynajmujemy prosty dom, i cieszymy się każdą wspólną chwilą. Dwaj synowie Filipa niedawno pracowali z nim na planie filmowym i bardzo mu pomogli. Moja córka, Zuzanna, która właśnie wyrasta na artystkę, studiuje filmoznawstwo w Krakowie. Filip jest dla niej autorytetem, więc się go często radzi. – Najwyższy czas stworzyć rodzinny biznes. Filip: Coś się takiego kroi, pojawia się myślenie klanowe, od którego byłem jak najdalej. – A święta spędzicie w świecie czy w domu? Marzena: W domu, w Wilanowie. Filip z końcem stycznia będzie miał premierę sztuki „Dożywocie” Aleksandra Fredry, którą reżyseruje w Teatrze Polskim w Warszawie, i już zaczął próby. – Wasze życiowe credo? Filip: Żyj i pozwól żyć innym, znane co najmniej od dwóch wieków. Marzena: Doskonale oddaje charakter Filipa, który jest bardzo tolerancyjny, otwarty na ludzi i nie lubi wchodzić w konflikty. Do tego, co powiedział Filip, dodałabym: żyć z pasją, która nadaje sens życiu. – Widząc duży, jasny dom, w którym mieszkacie, można powiedzieć, że też stał się Waszą pasją. Marzena: Lubimy w nim być, gościć naszych przyjaciół i studentów Filipa. Filip: Pasja pasją, ale buty muszę zdejmować w przedpokoju (śmiech). Marzena: Nie jestem pedantką. Nie przeszkadza mi nieład, ale nie lubię brudu. Uważam, że podłoga powinna być czysta. – A jak masz dość bałaganiarstwa Filipa? Marzena: To mówię, żeby poszedł sobie do swojego studia. Filip: Do nory. Marzena: Nazwałam to miejsce norą, co Filipa bardzo śmieszy. Tam najczęściej pracuje, bo w domu trudno nam się obojgu skupić. Żeby pisać, musimy się rozdzielić. Nie potrafimy tworzyć razem. Jedyną rzecz, którą napisaliśmy, siedząc naprzeciwko siebie, była „Ciao, Federico!” – sztuka teatralna o ostatnich dniach życia Federico Felliniego i Giulietty Masiny. Ja pisałam rolę Masiny, a Filip – Felliniego. To był dialog na temat zagadnienia, kim jest kobieta, a kim mężczyzna. – Nancy Reagan, kochana przez Amerykanów, mówiła, że kobieta jest jak herbata w torebce: z jej mocy można zdać sobie sprawę tylko w gorącej wodzie. Filip: Coś w tym jest. – Macie sporą kolekcję płócien w całej gamie barw – od delikatnych pasteli po soczyste czerwienie. A jaką tonację ma Wasz związek? Filip: Myślę, że… zabawną. Marzena: A jeśli chodzi o kolory, to będzie niebieski i żółty, czyli morze i piasek. I czerwone elementy namiętności. – Prawie jak na obrazach Matisse’a? Filip: Bardzo go oboje lubimy, bo jest gorący, zmysłowy i intelektualny. Marzena: Jak nasz związek. Te trzy rzeczy go cementują. – I miłość? Filip: Też, czyli mówiąc językiem Mattisse’a – l’amour! Filip Bajon i Marzena Mróz w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r.
Maciej Maleńczuk: „To że ćpałem, chlałem, wszyscy wiedzą. Dobrze, gdyby wiedzieli, jak przetrwałem”
Konsekwentny, kontrowersyjny oraz kochany przez publiczność - taki jest Maciej Maleńczuk, gitarzysta rockowy i wokalista, który od lat 80. zachwyca swoją twórczością i nietuzinkową osobowością. Przypominamy niezwykłą i szczerą rozmowę artysty z Beatą Nowicką, w której porusza temat swoich uzależnień oraz tego, jak się z nimi uporał. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w maju 2015 roku. Muzyk właśnie skończył 63 lata. [Artykuł aktualizowany 16.08.24 r.] Magazyn VIVA! Archiwum - Maciej Maleńczuk wywiad W 2015 roku ukazała się książka o nim „Maleńczuk. Ćpałem, chlałem i przetrwałem”. Szczera, na pograniczu ekshibicjonizmu. O jego alkoholowych i narkotykowych ekscesach, „manianie”, życiu na offie i chorobie zwanej... miłością. Wydawca opatrzył ją uwagą: „Nie dla dzieci!”. Taką uwagę można dołączyć i do tej rozmowy. Maciej Maleńczuk zwierza się Beacie Nowickiej. Jest godzina 12 w południe, świeci słońce. W Twoim ogrodzie na Saskiej Kępie ptaki śpiewają. Świat jest piękny. Jesteś trzeźwy? (śmiech). Tak. O takiej porze mogę być po małym blancie, ale nie traktuję tego w ogóle jako stan narkotyczny. A co to jest stan narkotyczny? Heroina. To jest porządny stan narkotyczny. W Twojej książce przeczytałam: „Mężczyzna zniesie ból. Każdy zniesie. Ból sam w sobie jest do zniesienia, bo zawsze wiadomo, że w końcu przejdzie. Ale do tego przychodzi niestety ta maksymalna depresja. Heroina powoduje, że jesteś szczęśliwy i spokojny, a więc bez niej jesteś nieszczęśliwy i totalnie niespokojny”. Życie jest do dupy. Życie współczesnego człowieka jest pełne stresu, wrednych ludzi, czasami śmierci. Całe mnóstwo ludzi chodzi ultrazdołowanych. Alkohol to nie wszystko. A heroina jest niebezpieczna W „Fakcie” napisali na pierwszej stronie, że Maleńczuk ćpał 20 lat. Dwadzieścia lat ćpania mało kto mógłby przeżyć. Maciej Maleńczuk, 2015 Ty „Chlałeś, ćpałeś i przetrwałeś”. Twoją spowiedź czyta się jak powieść. Jestem dumny, że byłem w takim środowisku. To było środowisko off społeczeństwu, off konwenansom, off przynależności partyjnej, off pochodom pierwszomajowym. Chcieliśmy być off i byliśmy off. Ale przy tym chlaliśmy i ćpaliśmy. A ćpanie powoduje, że masz całą masę przygód. Myśmy te narkotyki zdobywali i to zawsze było związane z jakąś manianą. Maniana w języku hiszpańskim oznacza – jutro. W slangu – robienie głupot, szaleństw. A takie rzeczy fajnie się wspomina. Zwłaszcza jeśli skończyło się to ukręceniem dobrego towarku i złapaniem chwili spokoju w chujowych czasach, jakimi były lata 80. Nikt nie miał grosza, czasami nie było skąd wziąć na piwo. Ja miałem hajs, jak grałem. Pamiętasz swój pierwszy raz? Pięćdziesiątka wódki, którą wypiłem w wieku siedmiu lat. Było nas pięciu kumpli między 7 a 10 lat. Siedzieliśmy ukryci w domu z tektury, który sami zbudowaliśmy, i obaliliśmy półlitrówkę. Butelka miała korek, jak wino, i zalakowaną główkę. Musiał to być 1968 rok. Inicjatorami byli ci troszeczkę starsi koledzy, a ponieważ ja się z nimi bujałem, to też dostałem strzała. Nalewaliśmy do kieliszka typu 25, więc wypiłem dwie kolejki. Potem zgasło światło. Czytaj też: Nie świętowali jego urodzin, zabrakło tradycyjnego zdjęcia. Jennifer Lopez udawała, jakby ten dzień nie istniał Wyobrażałeś sobie czasami jakieś alternatywne życie? Wyobrażałem sobie. Wydaje mi się, że gdyby ktoś mną pokierował – a nikt mną nie kierował – utrzymałbym się przy sporcie i moje losy potoczyłyby się inaczej. Załóżmy, że do 30. roku życia byłbym czynnym sportowcem. Załóżmy, że byłby to sport z sukcesami, więc mógłby mnie jakoś ustawić w życiu. Do wszystkiego, co robiłem w sporcie – oprócz wioślarstwa – miałem ewidentny dryg. Mam zajebiste warunki: 193 wzrostu, byłem trochę za chudy, ale mięśnie zawsze można wyrobić, miałem bardzo dobry refleks jak na takiego wysokiego gościa, nie byłem ciapowaty ani łajzowaty. Więc gdyby trafił mi się wtedy jakiś dobry trener, coś w tym stylu, jak mają bokserzy, i rozsądnie pokierował moim życiem, byłoby zdrowiej dla mnie, zdrowiej dla otoczenia. Ale nikogo takiego nie było. Zamiast tego w wieku 21 czy 22 lat zacząłem grać na streecie. A to nie jest zdrowe miejsce, mówiąc krótko. Nie da się być abstynentem, grając na ulicy. Pamiętam, jak stałeś na ulicy Sławkowskiej w centrum Krakowa. Na ulicy jesteś ostatni w łańcuchu pokarmowym. Jest średnio ciepło, ludzie się śpieszą, zakapturzeni, a ty musisz zagrać, bo, kurwa, potrzebujesz szmalu. I grasz. I nikt się nie zatrzymuje. A ty dalej grasz. Bardzo przykre. Ja mam w sobie bezczelność, ale początki były cholernie trudne. Wczoraj wieczorem przechodziłam obok chłopaka, który grał na gitarze. Tym razem było to centrum Warszawy. Spotkaliśmy się wzrokiem na ułamek sekundy. Nie padało, nie było zimno. Nie zatrzymałam się. Głupio mi teraz. Nigdy nie łapałem kontaktu wzrokowego. Byłem generalnie tak przerażony, że muszę to robić, że zaciskałem powieki i grałem z zamkniętymi oczami, co czasami jakieś stare baby komentowały: „A ślepe są, to niech grają”. Uzależniłem się od tego. Teraz mam ciemne okulary, więc tego nie widać, ale zawsze jak potrzebuję skupienia albo mam zaćmę i nie pamiętam tekstu, to zamykam oczy i wtedy sobie przypominam. Przez pierwsze trzy lata śpiewałem tylko po angielsku, fonetycznie nauczyłem się kilkunastu bluesów: Robert Johnson, John Hurt, Muddy Waters. Roni Johnson miał taki ostry, szarpliwy dźwięk gitary, metaliczny jak sukinsyn. Myślałem: Kurwa, jak on to uzyskuje. Wszystkie moje gitary, które na początku miałem, wydawały takie: plum, plum. Na ulicy w ogóle niesłyszalne. Dopiero jak od znajomego pedała w Warszawie udało mi się kupić gitarę za 100 dolców, usłyszałem, co to jest gitara! Zobacz także: Tatiana Okupnik szczerze o powrocie do show-biznesu. „To był czas wielkiej tęsknoty” Twoja książka jest bardzo „słyszalna”. Poraża szczerością. Bo mówię o etapie zamkniętym. Mogę o tym mówić. Nie opowiadam o swoich romansach, o swoich sprawach rodzinnych, nic nie opowiadam o mamie, o tacie. Nikogo nie wkopuję. Mogę siebie opluć. Mogę opisać, że byłem na śmietniku i było to dla mnie wstrząsające doświadczenie. Czasami jeszcze się zastanawiam, dlaczego wtedy stamtąd, kurwa, nie uciekłem. Prawdopodobnie dlatego, że chciałem sobie przyćpać. Ta książka to jest jedna wielka przestroga. Sięgnąłeś dna? Tak. Właśnie wtedy, na tym szpitalnym śmietniku, gdzie szukaliśmy igieł, których nie mieliśmy. I co gorsza, znaleźliśmy! Było to podłe miejsce. Wstrząsnęło mną. Potem miałem bardzo długą przerwę. Zrobiłeś badania? Tak. Nie miałem AIDS, ale podczas jakiegoś badania wykryto mi przeciwciała na HIV i przyszedł doktor i mówi: „Masz pan HIV”. Ożeż kurwa mać! A ja już miałem dzieci. „Niech pan zrobi badanie krwi”, jeszcze powiedział. Ale przez jakiś czas nie robiłem. Okazało się, że mam pełno znajomych, którzy już od dawna to mają. Machali ręką: „Nic się nie dzieje, możesz normalnie pić wódkę, normalnie współżyć. Nie zarażasz”. W końcu zrobiłem badania, po dwóch tygodniach dzwoni jakaś pani i mówi: „Wynik ujemny. Minus”. Jak to minus? Przecież na pewno mam HIV. Okazało się że u 20 procent ludzi organizm sam to zwalcza. Odetchnąłeś z ulgą? Złożyłeś adekwatne obietnice, przysięgi? Poczułem się jak cyborg. Nic mi nie jest! Po lekturze tej książki myślisz, że będziesz rozmawiać z wrakiem. A tak nie jest. A co Ty pomyślałeś, jak przeczytałeś ten swój życiorys jednym tchem? Byłem przerażony! Poważnie. Skumulowanie tego na kartkach jednej książki jest powalające. Ale rozciągnięte na przestrzeni 35 lat jest jak kropla w morzu. Jestem ciekawym człowiekiem, dlatego przetrwałem. To że ćpałem, chlałem, wszyscy już wiedzą, dobrze byłoby, gdyby wiedzieli, jak przetrwałem. Ty przetrwałeś, inni umarli. Żyję, ale uwierz mi, że umierałem tysiące razy. Cholernie mi żal, że Betina nie żyje, Radwan… Trzeba dopuszczać do kaca i nie wpadać w ciągi. Strzelałem okazjonalnie, ale nigdy nie byłem w ciągu. Napisałeś: „Alkohol robi ze mnie bandziora (...)”. Wóda jest ohydna, bo zawsze działa na ośrodek agresji. Wiele moich wypowiedzi – po koncertach, kiedy jestem już na lekkiej bani – to są właśnie wypowiedzi agresywne. Otoczenie może to źle odbierać. Dlaczego napisałeś tę książkę? Dla forsy. A co z tą forsą zrobisz? Wrzucę na konto i spokojnie będę sobie robić jazzowy band. Bo ja chcę teraz przejść na jazz. Od lat ćwiczę na saksofonach dzięki temu, że mam dom na wsi. W mieście bawienie się saksofonem jest niemożliwe. Poza tym nie miałem pieniędzy na dobry sprzęt, na dzień dobry to wydatek rzędu kilkunastu tysięcy złotych. Mam cztery sztuki, gram od siedmiu lat. Chciałbym swoich starych dni dożyć w jazzie, w jazzowym brzmieniu, w dobrych garniturach, z inteligentnymi ludźmi. Mówi się, że jazzmani to wyższa półka. Chcesz whisky? Na razie dziękuję. A mogę sobie nalać? U mnie na wsi jak się nie napijesz, to w ogóle nie pogadasz. Wiem. Na wsi przyjaźnisz się z Małym: „Ujął mnie tym, że jest człowiekiem bezpośrednim, bardzo wesołym, dowcipnym i pomocnym. Jest moim sąsiadem. Spotykamy się. Mówiąc krótko – w końcu z kimś trzeba pić…”. Lubisz swoją wieś? Kocham. Czuję się panem na włościach. Obchodzę je z łopatą albo innym narzędziem. Mam dom. To nie jest nic wypasionego, ale mam możliwość grania o każdej porze dnia i nocy. Jestem sam i gran, gram, gram. Chyba że wpadnie Mały. Wóda rujnuje Małemu zdrowie, a moja przyjaźń z nim spowodowała nawrót dziennego alkoholizmu. Polega to na tym, że potrafię o 12 w południe rąbnąć ze trzy pięćdziesiątki. Potem już go wyganiam: „Spierdalaj, Mały, bo przecież zaraz tu będę pijany”. I tak zostaję na tych 150 gramach w środku dnia. Od razu gorzej się pracuje, trudniej się skupić i w ogóle bryndza… Narkotyki, alkohol, męskie przyjaźnie – tego jest w Twojej książce mnóstwo. Miłości – brak. Tak jest. Są czasami fajne osoby płci przeciwnej, z którymi chciałoby się coś wspólnie zrobić, no ale pojawia się ta mięta, tak zwana iskra, i wszystko zaczyna się pierdolić. No i co? Większość piosenkarzy śpiewa, że miłość jest piękna. A to są tezy bez pokrycia. Ciekawa jestem co – jako ojciec – powiesz zatem swoim trzem córkom? Ja nie mam złudzeń. Człowiek w miłość popada, i oczywiście sam nieraz popadałem, ale ja tego stanu nie lubię. Uważam, że to jest rodzaj niewoli. Człowiek wkracza, jak w komputerze, w tryb awaryjny, wszystko zwalnia, nie można się nad niczym skoncentrować. Mam sceptyczny, nieufny stosunek do choroby zwanej miłością. A miłość do córek? To jest inna miłość. To jest stosunek żarliwy. Czasami nie mogę się opanować, żeby nie skraść całusa. I czasami skradnę, choć zawsze słyszę: „Tato, nie przeszkadzaj mi”. Uważam, że to jest prawdziwa miłość, jak przychodzę do domu całuję, jak wychodzę – całuję. Jak wracam z trasy koncertowej, to truskawek nakroję. Trzymam fason. Od wielu już lat, odkąd zacząłem jeździć własnym samochodem, przyjeżdżam do domu trzeźwy. Dawniej, niestety, to wyglądało inaczej. Jeździł szalony bus z Pudelsami, okna wybite, szyberdach wyrwany, wszyscy pijani, kierowca wkurwiony, bluzgi leciały. W domu dzieci, rodzina, a człowiek pijany jak świnia. Zastanawiałeś się, jak Twoje córki zareagują na tę książkę? Zawsze moim dzieciom mówiłem, że byłem kiedyś narkomanem. One to wiedzą. Wiedzą, co to są narkotyki? Myślę, że one nawet wiedzą, co to jest seks (śmiech). Mają 10, 12 i 18 lat, rozmawiasz z nimi jak z dorosłym człowiekiem. Elokwencja moich dzieci, zwłaszcza Irmy, najstarszej, jest naprawdę niezła. Ma to po mnie – szybko myśli, szybko gada, czujesz, jak jej się zwoje gotują. Ma dobry styl, coś tam pisze, kiedyś przypadkiem dorwałem kawałek jakiejś sztuki teatralnej, nawet się uśmiałem. Ale do niczego jej nie zmuszam, niech sobie robi, co chce. Czytaj również: Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz Ale sam mówiłeś, że Tobie brakowało życzliwego wsparcia. Irmy nie muszę wspierać. Ale myślę, że Rita mogłaby śpiewać operowo. Poza tym ma taki umysł, że lubi zbierać informacje: „Tato, którą człowiek kość ma pneumatyczną?”. Ja mówię: „Piszczel”. „Kość czołową, tato”. Mówię: „Jesteś kopalnią wiedzy zbędnej. Zapełnijmy tę głowę wiedzą przydatną. Od września pójdziesz na śpiew i fortepian”. Przygotowuję ją na to. A najmłodsza Elma od razu też chce grać na fortepianie, ale ją studzę: „Dobra, dobra. Ty na razie siedź tam cicho”. Chociaż jak chcesz wytrenować cyborga, to powinna siedzieć nad instrumentem od piątego roku życia. Tego nie robimy. Boisz się czułości? Wiesz, co zauważyłem? Że ludzie, którzy mają depresję, wzbudzają sympatię. Polak lubi, jak ktoś ma doła. Masz deprechę, wszyscy cię kochają. Masz świetny humor, dobrze ci idzie, to spierdalaj. Wyobrażasz sobie resztę życia na trzeźwo? Nie. Nie byłbym w stanie znieść tej rzeczywistości. Przy tobie popijam małego „łiskacza”. Bo nie wyobrażam sobie życia na trzeźwo. Natomiast przedawkowanie alkoholu zrobi z ciebie szmatę, już o tym rozmawialiśmy. Kocham graffiti z Łodzi i człowieka, który je zrobił: „Wóda rozpierdala bebechy”. Absolutnie się pod tym podpisuję. Wszystko, co połykasz, rozpierdala bebechy. A heroina zęby. Ucieknie żona, uciekną dzieci, przyjaciele, sprzedasz mieszkanie i skończysz na dworcu. Ale jak będziesz przez cały czas wpieprzał golonkę, też szybko umrzesz. Przesada we wszystkim cię zabije. Sprawdź również: Przeżył Auschwitz i zmierzył się z prawdziwą legendą boksu. Harry Haft niejednokrotnie spojrzał śmierci w oczy Jeżeli zmagasz się z uzależnieniami od alkoholu, narkotyków czy innych używek, pomoc możesz znaleźć dzwoniąc na Ogólnopolski Telefon Zaufania Uzależnienia pod numerem 800 199 990. Telefon Zaufania jest dostępny dla osób z całej Polski i działa codziennie w godzinach 16.00-21.00. Pomoc udzielana przez telefon jest bezpłatna, anonimowa, bezpieczna i oparta na zasadzie zaufania. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 15.05.2024 r.]
Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz są razem 23 lata: „Czarek jest męski, ale wrażliwość ma na szczęście kobiecą”
Poznali się we Wrocławiu, gdy Grażyna Wolszczak była świeżo po maturze a Cezary Harasimowicz uczył się w Studium Aktorskim przy Teatrze Polskim. Potem ich drogi rozeszły się na wiele lat. Założyli swoje rodziny i utracili kontakt. Los sprawił jednak, że znów się spotkali i w sobie zakochali. Aktorka miała za sobą trudne doświadczenia. Pożegnała męża, Marka Sikorę. Z czasem otworzyła się na miłość. Odnalazła szczęście u boku Cezarego Harasimowicza. U swojego boku trwają od ponad dwóch dekad. W ramach cyklu Archiwum Vivy! przypominamy rozmowę Katarzyny Sielickiej z Grażyną Wolszczak i Cezarym Harasimowiczem. Wywiad ukazał się we wrześniu 2015 roku w magazynie VIVA!. Artykuł aktualizowany 07.12.2023 [Ostatnia publikacja na FB VIVA! 20.08.2024] Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz wywiad VIVA! 2015 Piękni i dojrzali. Ona to wulkan energii, w biegu od rana do wieczora. On – jak sam o sobie mówi – „heroiczny optymista”. Rzadko się kłócą. Nigdy się nie nudzą. Są zupełnie różni i właśnie dlatego tak świetnie im się razem żyje i pracuje. O tajemnicach swojego związku, panierowanych kotlecikach, nowych wyzwaniach i o tym, dlaczego nigdy nie zobaczymy ich na działce, Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz rozmawiali z Katarzyną Sielicką. Pana najnowszy film „Żyć nie umierać” to wielki sukces. Cezary Harasimowicz: No daj Panie Boże... To jest historia prawdziwa? C.H.: Historia nie jest prawdziwa. Jest zainspirowana postacią mojego przyjaciela Tadeusza Szymkowa, który był tak niesamowitą osobowością, że postanowiłem ją uwiecznić. Kiedy Szymek, bo tak go nazywaliśmy, był już bardzo ciężko chory, ale wciąż wydawało się, że wyjdzie z tej choroby, pomyślałem, że jak wyzdrowieje, to napiszę dla niego rolę i on zagra w tym filmie. Życie, niestety, dopisało inne zakończenie, ale ja już z tym pomysłem zostałem. Film balansuje między humorem a tragizmem. Ale to nie jest film biograficzny. Podkreślam, że wątek rodzinny jest fikcją. Filmowy Bartek Kolano to samotnik, Tadeusz Szymków, gdy umierał, miał przy sobie żonę i córkę. SPRAWDŹ TEŻ: Dorosły syn Małgorzaty Rozenek wybrał prestiżową uczelnię za granicą! Co będzie studiował? Tadeusz Szymków był jednym z takich Pana przyjaciół, który został też przyjacielem Grażyny, kiedy Państwo się związali. Grażyna Wolszczak: Miałam w swoim życiu epizod wrocławski i poznałam ekipę ze szkoły teatralnej… C.H.: Właściwie Studium Aktorskiego przy Teatrze Polskim. Nazywaliśmy to Zasadnicza Szkoła Aktorska. G.W.: Kiedy, już po latach, zaczęliśmy się spotykać z Czarkiem, nikt z wrocławskich znajomych o tym nie wiedział. Któregoś dnia jego przyjaciele przyjechali do Warszawy, żeby poznać tajemniczą nieznajomą, to miała być niespodzianka. C.H.: Po drodze robili konkurs, z kim ja jestem, bo wiedzieli, że jestem z kimś, ale nie wpadli na to, że z Grażyną. Padały różne nazwiska, nie będziemy wymieniać. G.W.: Kiedy już się wydało, że to ja, Szymek wziął mnie na bok i powiedział: „Jak skrzywdzisz mojego przyjaciela, to urwę ci łeb i będzie się tak toczył po schodach: puk-puk, puk-puk”. Jak widać nie musiał spełniać groźby, ale niestety nie dożył naszego wspólnego dalszego ciągu. A dalszy ciąg to wspólne życie, a teraz też wspólna praca. Fundacja Garnizon Sztuki i projekt Scena Garnizon. Pierwsza premiera to spektakl „Pozytywni” Pana autorstwa. Znów tytuł jest przewrotny. Bohaterowie są „pozytywni”, ale nie wprost. C.H.: To jest kawałek historii z tej samej półki co „Żyć nie umierać”. Będzie o poważnych sprawach w sposób tragikomiczny. W gabinecie prowadzonym przez terapeutkę spotyka się troje pacjentów: chłop spod Mławy, który jest gejem, arystokratka, która jest antysemitką i odkrywa, że ma pochodzenie żydowskie, oraz szczęśliwy ojciec dzieciom, który czuje się kobietą. W drugim akcie okazuje się, że pani terapeutka zakaziła się wirusem HIV. I teraz ją trzeba terapeutyzować. Kończy się to mimo wszystko pozytywnie. Można z tym wszystkim żyć. G.W.: Spektakl będzie miał premierę 1 grudnia w światowy dzień HIV/AIDS jako początek kampanii społecznej Projekt Test, która już po raz siódmy realizowana jest dzięki wsparciu Mac Aids Found. Jestem jednym z ambasadorów projektu. Pani tam gra? G.W.: Nie. Nie po to wymarzyłam sobie Scenę Garnizon, żeby na niej grać, ale dlatego, że zaczęła kręcić mnie ta druga strona teatru. Nie zamierzam rezygnować z aktorstwa, lubię swój zawód i uważam, że jestem niezłą aktorka. Nie genialną, ale niezłą. Jak to? G.W.: Genialny aktor ma w sobie jakieś pęknięcie, jakiś ból. I to stanowi o jego wyjątkowości. Ja jestem normalnym, poukładanym, zadowolonym z życia człowiekiem. Mam wielką frajdę z tego, co robię teraz. Oczywiście zastrzegam się, nawet sama przed sobą, że może się nie udać, ale wtedy też powiem: trudno, dziękuję, spróbowałam, idziemy dalej. C.H.: Grażyna jest ewenementem w tym zawodzie i w ogóle nie ma parcia na karierę. Oczywiście czuje się świetnie, gdy jest doceniana, ale jak coś jest nie tak, to jej to nie dotyka. G.W.: Lepsza jest ode mnie tylko Renata Dancewicz, która mówi: „Wiesz, właściwie to ja nie lubię, jak na mnie patrzą”. Ja jednak lubię (śmiech). A dlaczego „garnizon”? Jak trafiła pani do wojska? G.W.: Pewnego dnia jechałam sobie Alejami Niepodległości, obok miejsca, które mijałam setki razy, i przypomniało mi się, że tu kiedyś grał teatr Kwadrat. Wygooglowałam, że to jest Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa, a dowódcą jest generał Wiesław Grudziński. Właściwie z marszu wpadłam do generała. A potem od słowa do słowa, od spotkania do spotkania okazało się, że uzupełniamy się w wizji, w myśleniu. I tak zostałam prezesem Fundacji Garnizon Sztuki. Jest Pani osobą niezwykle dynamiczną, mówi Pani, że to, co najlepsze, wciąż przed Panią. G.W.: Rzeczywiście mam poczucie, że jeszcze wiele przede mną. Zaczynam przyspieszać, bo też mam świadomość, że czas mi się kurczy. Nie ma co udawać, że człowiek jest tak samo piękny i młody jak 20 lat temu. Ta świadomość nie wpędza mnie w depresję, wręcz przeciwnie, powoduje jakąś taką pazerność, żeby wyciągnąć z tego czasu, który został, maksymalnie dużo. Macie dość różne podejście do życia. Pan jest taki słodko-gorzki pesymista. Nie udaje się Pani zarazić Cezarego tym optymizmem? C.H.: Ależ ja jestem optymistą, tylko heroicznym. Od lat walczę ze swoim pesymizmem. Tak naprawdę kiedy ktoś zobaczy „Żyć nie umierać”, może odczyta kawałek mojego myślenia o tym świecie. To znaczy, że to nie jest najpiękniejszy ze światów, życie nie jest najpiękniejszą bajką, ale trzeba czerpać z niego, ile się da i póki jeszcze czas. Jest Pan człowiekiem szczęśliwym? C.H.: Tak. Odpukuję. G.W.: Wiadomo, że życie nie składa się z samych przyjemności. Cały czas coś się wali, coś idzie nie tak. Ja to traktuję jak rzeczy, które trzeba rozwiązać albo obejść i machnąć na nie ręką. Czarkowi jest trudniej. To ja jestem od tego, żeby mówić: „Weź przestań!”. I mówię. Pomaga? G.W.: Czasem tak. A czasem nie. C.H.: No już nie róbcie ze mnie takiego smutasa! G.W.: Nie jesteś smutasem. Jesteś człowiekiem wrażliwym. A ja takim bardziej betonowym. A przecież to Pan powiedział, że fajnie by było, gdyby kobieta była prezydentem, bo kobiety są wrażliwe i mają szerszy ogląd rzeczywistości. G.W.: Bo Czarek jest kobietą! Kolejną premierą Sceny Garnizon jest projekt Soni Bohosiewicz „10 rzeczy, których nie wiecie o Marilyn Monroe”. Zaproponowała, żeby Cezary napisał jej tę opowieść. Kiedy dostała gotowy tekst, stwierdziła: „Boże, jak to jest napisane! On ma duszę kobiety!”. C.H.: Mam tylko nadzieję, że nie będę musiał zmieniać płci. Piszę powieść, której bohaterką jest kobieta, oficer ABW, analityczka kontrwywiadu, którą wplątano w szpiegowską aferę. Muszę naprawdę głęboko penetrować kobiecą duszę, żeby zrozumieć, o co chodzi, i myślę, że to jest o wiele bardziej fascynujące niż świat męski. Czy lepiej być mężczyzną, czy kobietą? G.W.: Ja w dzieciństwie chciałam być chłopcem. Wydawało mi się, że męski świat jest znacznie bardziej atrakcyjny niż to bawienie się lalkami. C.H.: Zdecydowanie łatwiej być mężczyzną. Rządzi stereotyp, kobietom jest trudniej, bo mają wpisane kulturowo inne funkcje, macierzyństwo... G.W.: Ale kobiety konsekwentnie od lat wybijają się na niepodległość! Słusznie zresztą, ale ta ewolucja zmierza w niebezpiecznym kierunku... Kobieta jest coraz pewniejsza siebie, realizuje się zawodowo, coraz później ma dzieci albo w ogóle nie ma. Faceci zaś są spychani do kąta i albo boją się kobiet, albo są egoistyczni i nie życzą sobie poważniejszych zobowiązań. A przecież kochamy mężczyzn męskich. C.H.: No, przed chwilą powiedziałaś, że mam cechy kobiece! Mężczyzna nie może mieć cech kobiecych? G.W.: Ty jesteś męski, tylko wrażliwość masz na szczęście kobiecą. U Was podział ról wcale nie jest oczywisty. Swój dzień opisał Pan kiedyś tak: „Rano pracuję, potem robię obiad, przychodzi Grażyna i jej smakuje albo nie. Raczej smakuje”. Zajmuje się Pan domem? G.W.: Nie. Bez przesady! Jest równowaga. Ja piorę, prasuję, Czarek gotuje. C.H.: Kiedy się związaliśmy, okazało się, że Grażyna tak beznadziejnie gotuje, że musiałem się tym zająć, bo mi po prostu nie smakowało. G.W.: Oj, kotleciki robiłam w panierce, a jemu ta panierka nie przypadła do gustu. Były naprawdę dobre, między nami mówiąc. C.H.: Blee... Co Pan gotuje? C.H.: Nie jestem jakimś wybitnym kucharzem, ale lubię gotować, bo to jest dla mnie relaks. Jak człowiek siedzi przy komputerze od ósmej rano... G.W.: ... dzisiaj od piątej, bo mieliśmy sesję zdjęciową i musiał wyrobić normę, którą sobie założył. Ta dyscyplina, którą Czarek jest w stanie sobie narzucić, jest niesamowita. C.H.: Tak, jestem bardzo systematyczny. Ale mam umowę z wydawnictwem na konkretny termin, więc mam wyliczone, ile dziennie muszę napisać, żeby zdążyć. Są trzy źródła tej mojej systematyczności. Pierwsze to szkoła muzyczna. Trzeba codziennie wyćwiczyć swoje, bo inaczej natychmiast jest regres. Drugie to sport, który zawsze uprawiałem, i ostatnie to scenariopisarstwo, które jest moim głównym zawodem. A scenarzysta pisze przeważnie na zamówienie i na termin. Pani też jest taka systematyczna? G.W.: Nie, ale pracuję nad sobą. Czytam dużo książek związanych z rozwojem osobistym. Na przykład „Zarządzanie czasem”. Rozwijam się. Może późno, ale lepiej późno niż wcale. Dlaczego późno? G.W.: 56 lat to nie jest wcześnie. Często mówi Pani, że nie chciałaby mieć już 18 lat. G.W.: 18 nie, ale 30 – bardzo proszę. Wtedy wie się już, co jest ważne w życiu, a co nie, a jeszcze całe to życie przed człowiekiem. Teraz już czasu znacznie mniej. Pan miał niedawno 60. urodziny. C.H.: No miałem, niestety. Piękna rocznica, wszystkiego najlepszego. C.H.: Są pewne plusy. Odkryłem niedawno, jadąc pociągiem, że istnieje coś takiego jak bilet dla seniora – 30-procentowa zniżka. A zatem już mam bilet dla seniora i jest to prawdopodobnie bilet w jedną stronę. Wasze dzieci są już dorosłe. Być może niebawem zostaniecie dziadkami. G.W.: Powiem szczerze, że już od paru lat jestem na to gotowa. „Babciostwo” rozumiem jako pojawienie się kolejnej osoby do kochania. Stare dzieci są mniej poręczne do przytulania. I to komfortowe zaplecze, w każdej chwili można powiedzieć: „Babcia teraz nie ma czasu, idź do mamusi albo do tatusia”. C.H.: Ja jeszcze tego nie przerabiałem w swojej głowie. Poza tym wiem, że zawsze się tak mówi, ale ja naprawdę czuję się młodo, mimo tego pesymizmu. Jest coś w rodzaju presji, że każdy będzie tłumaczył się ze swojego wieku – mam tyle i tyle lat, ale czuję się młodo. G.W.: A dla nas nawet trzy dni leżenia na plaży to męka. Ostatnio polecieliśmy na dwa tygodnie do Malezji. Opracowałam hardcore’owy plan zwiedzania, pędziliśmy z wywieszonym jęzorem. Ale trzy ostatnie dni przeznaczyliśmy na odpoczynek na plaży. No i po pierwsze, pożarły nas tam jakieś meszki, a po drugie, już drugiego dnia zaczęliśmy się nudzić. My się po prostu do tego nie nadajemy! CZYTAJ TEŻ: "Pukam z prośbą o wsparcie". Natalia Kukulska zamieściła w sieci przejmujący apel To jak odpoczywacie? G.W.: No właśnie tak – zasuwamy po prostu! C.H.: Tu też zahaczamy o te stereotypy – jeśli kobieta, to niech siedzi w domu, a 60-latek niechby od razu umarł. G.W.: Albo na działce siedział. Nie wyobrażam sobie Państwa na działce. C.H.: My siebie też nie. Można w tym wieku żyć pełnią życia.
Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed córką tożsamość ojca. Ich relacja była trudna
Z czasem dziennikarka i Maria Niklińska odbudowały więź
Spełnione artystki. Wrażliwe, silne kobiety, które nie boją się nowych wyzwań. Ale prywatnie ich relacja nie należała do najłatwiejszych. Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed Marią Niklińską tożsamość jej biologicznego ojca. Silne charaktery sprawiły, że często dochodziło między nimi do spięć. Do tego stopnia, że w wieku 18 lat córka dziennikarki wyprowadziła się z rodzinnego domu. Z czasem zaczęły jednak odbudowywać relację. Ocalająca okazała się dla nich zwłaszcza pandemia. Wówczas bardzo się do siebie zbliżyły... Oto historia ich trudnej relacji. [Artykuł aktualizowany 28.12.24 r.] Maria Niklińska o relacjach z mamą w dobie pandemii Okazuje się, że dla niektórych okres pandemii przyniósł wiele korzyści. Maria Niklińska w maju 2020 roku opublikowała na swoim Instagramie nagranie z, jak to nazwała, domowego teatru, w którym wraz z mamą śpiewała piosenkę Kabaretu Starszych Panów, Kaziu, zakochaj się. Na filmiku widać, że akompaniuje im mąż Jolanty Fajkowskiej, Krzysztof Karpiński, pianista oraz krytyk muzyczny. Podpisała wideo: „Dawno nie spędziłam tyle czasu z rodziną, co teraz (zawsze trasa, praca, spektakle itd). Okazało się, że nasze rodzinne muzykowanie sprawia nam wielką przyjemność”. Bez wątpienia jest to rzadkość w mediach społecznościowych młodej aktorki i przełom w ich relacjach. Potwierdziła to wówczas m.in. w wywiadzie dla Plejady, później obie panie zaczęły pojawiać się co jakiś czas wspólnie w mediach. To o tyle niezwykłe, że wielokrotnie artystka opowiadała o nie najlepszych kontaktach ze swoją mamą. Ale dziś wszystko jest już inaczej... ZOBACZ TEŻ: Odniósł gigantyczny sukces, Polskę nazywa drugim domem. O Matteo Bocellim huczy cały świat Jak wyglądała relacja Jolanty Fajkowskiej i Marii Niklińskiej w przeszłości? Przez wiele lat dziennikarka Jolanta Fajkowska ukrywała przed córką tożsamość jej biologicznego ojca. Równocześnie, gdy Marysia była dzieckiem, bardzo dużo pracowała w telewizji. Niklińska wspominała: „Babcia opowiadała mi, że całowałam ekran telewizora wieczorem i prosiłam, żeby mama pół dnia była w pracy, a pół w domu”. Przez to, że Maria była bardzo zżyta z babcią, to do niej zwracała się per mamo, do Fajkowskiej mówiąc najczęściej po imieniu. Wcześnie zaczęła też okres buntu. Kilka lat temu w wywiadzie dla VIVY! Jolanta wspominała: „Nie o wszystkim mi mówiła, bo mogłabym umrzeć ze strachu, że wypomnę pamiętny wyjazd na Maltę. Miała wtedy 13 lat, pojechała na kurs językowy, sama sobie załatwiła pobyt u jakiejś rodziny. Wybrała się na dyskotekę i policja ją odwiozła do domu, bo się zgubiła. Może dobrze, że mi tego nie powiedziała, bo nie wiem, czy od razu nie poleciałabym na tę Maltę”. Wówczas zaczęły się od siebie oddalać. Marysia chciała być niezależna. Zdradziła: „Jak mówili, że jestem podobna do mamy, to budziła się we mnie agresja. Nie chciałam być taka jak ona”. Przez to już w wieku 18 lat wyprowadziła się z domu. Dziennikarka w VIVIE! opowiadała: „Byłam zaskoczona, że tak wcześnie postanowiła zamieszkać oddzielnie i zrezygnowała z tego, co jest wygodne. Mieszkanie z rodzicami jest przecież łatwiejsze, a jej się chciało robić zakupy, sprzątać, płacić rachunki. Co mi pozostało? Pogodzić się z tym i wierzyć, że jestem wciąż Marysi potrzebna”. Dodatkowo, na przekór Jolancie, Niklińska skontaktowała się z biologicznym ojcem. Nie odzyskała z nim dobrych relacji, ale poznała przyrodnie siostry. Przez lata praktycznie nie utrzymywała kontaktu z mamą. Rozmawiały ze sobą w naprawdę rzadkich sytuacjach. Mówiła nam: „Obie jesteśmy Koziorożcami, może dlatego nasze relacje są takie burzliwe, ale też gdzieś podskórnie się rozumiemy. Myślę, że każdy przechodzi okres buntu i negacji rodziców. Podobno jest to nawet zdrowe, bo inaczej człowiek tłamsi w sobie złość przez całe życia”. Teraz obie stworzyły idealną relację. Między nimi nie ma żadnych nieporozumień i oby tak już pozostało! Co mówiły o tej nieoczywistej, skomplikowanej więzi? Przypominamy intymną rozmowę Marii Niklińskiej i Jolanty Fajkowskiej z Elżbietą Pawełek. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w 2010 roku. O trudnym dorastaniu w cieniu sławnej mamy i o tym, dlaczego nie można przyjaźnić się z własnym dzieckiem. Czytaj także: Nie widziała synów od dwóch lat. W relacjach nastąpił przełom: "Płaczę ze szczęścia" Świetnie zatańczyłaś fokstrota w „Tańcu z gwiazdami”. Pokazałaś, że Niklińska ma wdzięk i talent. W końcu przyszedł ten moment, że wyszłaś z cienia mamy? Maria Niklińska: To przyjemne, gdy słyszy się komplementy. Chociaż sprostuję: już dawno nie żyję w jej cieniu. Dość wcześnie stałam się samodzielna, bo w wieku 18 lat wyprowadziłam się z domu, przeciwko czemu mama bardzo oponowała. To „przecięcie pępowiny” mam już za sobą, chociaż widzowie zauważyli to może dopiero teraz. Dla mnie występ w takim show był spełnieniem marzeń z dzieciństwa – walc wiedeński w wykonaniu Romy Schneider z serialu o cesarzowej Sissi śnił mi się po nocach. Myślę, że udział w „Tańcu z gwiazdami” nauczył mnie świadomości własnego ciała. Na próbach cały czas słyszałam: „Biust do przodu, wypiąć pupę”. W porządku, myślałam, przecież każda kobieta ma takie części ciała, ale nie wiem, czy wcześniej byłabym na to gotowa. Czuję się teraz kobietą, a nie dziewczynką. Po prostu jestem sobą. Zabroniłaś mamie przychodzić na próby? Maria Niklińska: Chciałyśmy sobie zaoszczędzić dodatkowego stresu. Czasami jest tak, że bardziej krępuje nas rodzina niż obcy. Mama jest silną kobietą, co zawsze dawała mi odczuć. Naprawdę było fajnie, że uszanowała moją decyzję. Nie obraziła się na mnie, wiem, że bardzo kibicowała mi w domu przed telewizorem. Jolanta Fajkowska: Denerwowałam się może bardziej niż ona. Ale uznałam – to jej życie, jej taniec, nie mój. A Marysia świetnie zdała ten egzamin. Zawsze była niezależna, chodziła własnym drogami. Nigdy się o nią Pani nie bała? Jolanta Fajkowska: Bałam się, a jednocześnie zawsze byłam o Marysię spokojna. Już jako nastolatka wyjeżdżała sama za granicę, różne rzeczy się tam przytrafiały, ale jakoś dawała sobie radę. Nie o wszystkim mi mówiła, bo mogłabym umrzeć ze strachu, że wspomnę pamiętny wyjazd na Maltę. Miała wtedy 13 lat, pojechała na kurs językowy, sama sobie załatwiła pobyt u jakiejś rodziny. Wybrała się na dyskotekę i policja ją odwiozła do domu, bo się zgubiła. Może dobrze, że mi tego nie powiedziała, bo nie wiem, czy od razu nie poleciałabym na tę Maltę. Powiedziała Pani, że dzieci, jak ptaki, chcą wyfrunąć z gniazda, a zadaniem rodziców jest im pomóc, żeby nie było upadku. Jolanta Fajkowska: Co mi pozostało? Pogodzić się z tym i wierzyć, że jestem wciąż Marysi potrzebna. Skrzydeł jej obcinać nie będę. Przeżywałam wyprowadzkę córki jak każda matka. Byłam zaskoczona, że tak wcześnie postanowiła zamieszkać oddzielnie i zrezygnowała z tego, co jest wygodne. Mieszkanie z rodzicami jest przecież łatwiejsze, a jej się chciało robić zakupy, sprzątać, płacić rachunki. Zawsze była bardzo samodzielna. Wie, czego chce, umie postawić na swoim i powiedzieć „nie”, chociaż nie chodziła na żaden kurs asertywności. Macie silne osobowości. Wyobrażam sobie, że często iskrzyło między Wami, dochodziło do sporów. Jolanta Fajkowska: Czy myśmy się spierały? Nie, ja zawsze ustępowałam (śmiech). Maria Niklińska: Ciekawe. Ja nie odniosłam takiego wrażenia. Obie jesteśmy Koziorożcami, może dlatego nasze relacje są takie burzliwe, ale też gdzieś podskórnie się rozumiemy. Myślę, że każdy przechodzi okres buntu i negacji rodziców. Podobno jest to nawet zdrowe, bo inaczej człowiek tłamsi w sobie złość przez całe życie. Jak jest źle, to dzwonicie do siebie, ślecie e-maile? Maria Niklińska: Jestem tak zakręcona, że nie mam czasu nawet odebrać e-maili. A Internet mama lepiej ogarnia ode mnie, umie wszystkie strony ściągać. Nie jest nadopiekuńczą osobą, która dzwoni pięć razy dziennie i pyta, co słychać. Wyszkoliłam ją, po prostu (śmiech). Ja chyba nauczyłam mamę, że to jest moje życie. I tak zrobię, co zechcę. Teraz każda z nas ma swoją sferę niezależności. Nasze relacje są lepsze i bardziej partnerskie niż kiedyś. Jolanta Fajkowska: Ktoś mnie zapytał, czy przyjaźnię się ze swoją córką. Powiedziałam, że nie. Przyjaźń między najbliższymi osobami jest emocjonalnie czymś uboższym niż miłość. To, co łączy rodziców i dzieci, przekracza granice przyjaźni. Bo na to składa się zaufanie, pomoc, opieka i bezwarunkowa miłość, której nie można powiedzieć: koniec. To samo spojrzenie, ten sam zniewalający uśmiech. Często Wam mówią, że jesteście jak dwie krople wody? Maria Niklińska: Rzeczywiście, wiele osób tak mówi, ale nabrałam już do tego dystansu. Kiedyś, jako mała dziewczynka, uwielbiałam wkładać buty swojej mamy, wyciągałam z szafy jej szpilki i sukienki, chciałam ubierać się jak ona, wyglądać jak ona. To był etap fascynacji. W czasie wchodzenia w dojrzałość pojawił się bunt. Nie znosiłam, jak mnie z mamą porównywano, zwłaszcza kiedy zaczęłam pracować jako aktorka. Mama zawsze kojarzyła się z elegancją, klasą, spokojem. Starałam się pokazać swoją odrębność, że jestem zwariowana, nie taka poukładana jak ona, noszę roztrzepane włosy, spóźniam się i w ogóle jestem bałaganiarą. Proszę spojrzeć, czy ja wyglądam jak mama? Mam inne oczy, pociągłą twarz. Nie chcesz nic mamie zawdzięczać, nawet urody. Wkurzasz się, jak ktoś mówi: Marysia, córka tej sławnej Jolanty Fajkowskiej? Jolanta Fajkowska: Myślę, że teraz jest dokładnie odwrotnie, mówią: „Jola, matka Marii Niklińskiej”. Zawsze marzyłam o tym, żeby być matką swojej córki, teraz ten moment przyszedł. Mam jeszcze jedno marzenie i często powtarzam, że już szykuję suknię na Oscary. Maria Niklińska: Ja nie mam ciśnienia na takie rzeczy, potraktujmy to jako żart mojej mamy. Kiedyś za wszelką cenę chciałam udowodnić, że mnie na coś stać, a teraz po prostu robię swoje. Sława niepoparta ciężką pracą mi nie imponuje. Cenię ludzi, artystów robiących wartościowe rzeczy, o których nie zawsze jest głośno. Ale też wiem, że popularność pomaga. Często dzięki niej dostaje się więcej ciekawych propozycji. Chociaż przez całą podstawówkę współprowadziłam telewizyjny program „5-10-15” i nawet nie zdawałam sobie sprawy, że jestem sławna (śmiech). W czasie studiów wycofałam się z „Klanu”, choć niektórzy uważali, że niszczę swoją karierę, ale tego wymagała wtedy ode mnie szkoła aktorska. Fascynował mnie teatr, wystąpiłam w iluś spektaklach, w filmach niezależnych, co było dla mnie niesamowitym doświadczeniem. Ale zagrałaś też w „Londyńczykach”, wróciłaś po przerwie do „Klanu”, grasz w Teatrze Narodowym i Laboratorium. I mówisz, że Woody Allen jeszcze o Tobie usłyszy. Maria Niklińska: Na pewno, jak przyjedzie nakręcić film w Warszawie! (Śmiech). Ostatnio kręcił filmy w Londynie i Barcelonie, więc marzyć każdy może. Lśnisz na salonach. Mama chciała trzymać Cię z dala od show-biznesu? Maria Niklińska: Myślę, że mama chciała ustrzec mnie przed byciem osobą publiczną i cieniami show-biznesu, których sama doświadczyła. Wydawało jej się, że stabilna praca prawnika oparta na rzetelnej wiedzy będzie dla mnie lepsza. Jolanta Fajkowska: Jest takie powiedzenie, że w rodzinie powinien być prawnik, lekarz i ksiądz. No ale czy ja liczyłam się ze zdaniem swojej mamy, kiedy studiowałam slawistykę i historię sztuki, potem naukowo pracowałam w PAN, a wylądowałam w TVP? Marysia też poszła własną drogą. Sądziłam, że kiedy zobaczy, jak zwariowane w sumie życie prowadzę – nocne dyżury, bycie w gotowości na każdy gwizdek, że w niedzielę trzeba pojechać do studia na zdjęcia – to się zniechęci. A ją to jeszcze przyciągnęło. Maria Niklińska: Nawet zdawałam na filozofię i SGH – i się dostałam. Chociaż ani tego SGH, ani mojej miłości do matematyki mama nie rozumiała. W ogóle jestem pełna sprzeczności. Zawsze marzyłam o warszawskiej Akademii Teatralnej i jak zostałam przyjęta, nie miałam wątpliwości, co chcę robić w życiu. Od dziecka byłam kinomanką, wychowaną w domu przesiąkniętym kulturą, książkami, teatrem, muzyką. Podobało mi się takie stwarzanie życia, chciałam w tym brać udział. Dotknąć różnych rzeczy, być w różnych miejscach, przenosić się w czasie. Siedziało we mnie takie pragnienie, żeby być kilkoma osobami naraz. To jest fantastyczne, że można wcielać się w różne role: narkomanki, którą zagrałam w „Imieninach”, Anieli w „Ślubach panieńskich” Fredry, Ofelii w spektaklu „Hamlet 44” przygotowanym na rocznicę Powstania Warszawskiego. Wtedy żyję jak w transie. Nie chciałaś nigdy spróbować swoich szans w Hollywood? Przecież studiowałaś też w Circle in the Square Theatre School w Nowym Jorku Maria Niklińska: Kocham Nowy Jork, bo ma energię i to coś, co dodaje skrzydeł. Tam w szkole mówili nam, że wcale nie o to chodzi, żeby grać perfekcyjnie, ale żeby włożyć w rolę coś swojego. Ale jak już myślałam o Stanach, zawsze dostawałam jakieś ciekawe propozycje w kraju. Szkoda mi było też czasu na bieganie po castingach, szukanie agentów, bywanie na bankietach, żeby wyrobić sobie kontakty. Myślę, że świetnie byłoby zagrać w dobrym amerykańskim filmie, ale można też coś ciekawego stworzyć w Polsce. Niklińska to nazwisko po ojcu. Masz z nim teraz lepsze relacje niż dawniej ? Maria Niklińska: To dość specyficzna sytuacja, bo w mojej rodzinie nic nie jest ani typowe, ani poukładane. Wyrosłam w przekonaniu, że nie ma czegoś takiego jak normalna rodzina, a liczą się tylko prawdziwe więzi między ludźmi. Moim ojcem tak naprawdę zawsze był Eli, mój ojczym, który mnie wychowywał. Choć nie jest już z moją mamą, traktuje mnie jak córkę. I to jest piękne, bo pokazuje szczerość tych relacji pomimo braku więzów krwi. Na jego wsparcie zawsze mogę liczyć. Niestety, z własnym ojcem utrzymuję sporadyczne relacje na odległość. Ale za to mam siostry przyrodnie, z czego się ogromnie cieszę. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Pierwsze spotkanie Beaty Chmielowskiej-Olech i jej przyszłego męża zakończyło się kłótnią. Trwają przy sobie do dzisiaj Przeczytałam, że jak byłaś mała, na babcię, która Cię wychowywała, mówiłaś „mama”, a na swoją mamę „Jola”. Maria Niklińska: Nie pamiętam, żebym tak się do babci zwracała, ale rzeczywiście na mamę mówiłam „Jola”, jak wszyscy w rodzinie. Żałowałam, że nie mogłam oglądać jej w telewizji, bo występowała w drugim programie, a programy dla dzieci były w pierwszym. Babcia Marysia opowiadała mi, że całowałam ekran telewizora wieczorem i prosiłam, żeby mama pół dnia była w pracy, a pół w domu (śmiech). Ale absolutnie nie mam do mamy żalu o to, że pracowała i często nie było jej w domu. Dla mnie liczą się prawdziwe relacje, a nie ilość spędzanego ze sobą czasu. Jolanta Fajkowska: Myślę, że zrobiłam wszystko, żeby Marysia miała szczęśliwe dzieciństwo i dostała to, o czym mogła zamarzyć. Uczyła się gry na fortepianie, chodziła na kółka zainteresowań, tańczyła w zespole tańca ludowego, wyjeżdżała za granicę, żeby poznawać obce języki. Czy ja byłam złą matką? Dzięki temu, że szłam do pracy, moja córka wie, że trzeba pracować. Kiedy była malutka, brałam tylko wieczorne dyżury, żeby z nią być. Potem opiekę przejmowali dziadkowie. Ale kiedy jechałyśmy na wakacje, miałyśmy czas dla siebie. Byłam absolutnie wolna, szczęśliwa, mając tak wspaniałą rodzinę, znakomitego człowieka blisko siebie, wspaniałą pracę. Maria Niklińska: Mama jest dość skryta, nie mówi mi o wszystkim. Opowiada o tym tak, jak gdyby samotne wychowanie dziecka nie było żadnym bohaterstwem. Jest skromną osobą z wieloma osiągnięciami, a nigdy się nimi nie chwali. Uważam, że to wielka klasa. Można żyć bez uczuć, miłości? Maria Niklińska: Ja bardziej okazuję swoje uczucia i emocje niż mama. Może dlatego zostałam aktorką, bo tyle ich miałam w sobie, że musiałam się nimi z innymi podzielić. Jestem non stop zakochana w życiu, w tym, co robię, i we wszystkich pasjach. Ale jeszcze nie przyszedł moment na zakochanie się w konkretnej osobie, choć pewnie byłoby to bardzo fajne. Nie uważam, że trzeba z kimś być dla samej zasady, że wypada mieć chłopaka. Ale to nie znaczy, że nie jestem otwarta na uczucie, wręcz przeciwnie. Jolanta Fajkowska: Kiedyś Nina Terentiew zaprosiła nas do programu „Bezludna wyspa”. Marysia miała z 10 lat, to było świąteczne wydanie specjalne i na koniec Nina się pyta: „Marysiu, a czego tobie życzyć na święta?”. Na to córka: „Żebym się zakochała”. I to była puenta. Po takim wyznaniu trudno było o coś więcej pytać. Marysia powiedziała, co jest najważniejsze w życiu. Miłość. Teraz, jak patrzy Pani na dorosłą córkę, nie boi się... Jolanta Fajkowska: …starości? Nie, nie boję się. Będę szczera, nie jestem tak refleksyjna jak Marysia. Nie zastanawiam się, że kiedyś byłam piękna i młoda. A dziś jestem tylko piękna (śmiech). Mam jeszcze tyle rzeczy do zrobienia, chciałabym wyprodukować spektakl teatralny, zobaczyć Australię… Maria Niklińska: Przyznaję, że moja mama nie ma ani obsesji wieku, ani żadnego botoksu, ani innych takich rzeczy – i to jest piękne. Naprawdę jestem z niej dumna. Jolanta Fajkowska: Po co mi botoks, jak mam dobre geny? Ty też je odziedziczyłaś. Gdybyś mogła, czym sprawiłabyś mamie przyjemność? Maria Niklińska: Może dniem w spa? To byłby dla niej relaks. Jolanta Fajkowska: Wolałabym, żebyś mnie na jakąś nową premierę zaprosiła. Maria Niklińska: A ja bym pojechała na jakąś wyprawę surwiwalową, to byłaby dla mnie przyjemność, w której moja mama kompletnie się nie odnajduje (śmiech). Wigilia będzie w tym roku wspólna? Maria Niklińska: Musi być wspólna, bo rodzina by mnie zabiła, gdybym na nią nie przyszła. Aczkolwiek mogłabym ją spędzić na drugim końcu świata, tylko moja mama by tego nie przeżyła. Jolanta Fajkowska: Ja o tych sprawach nie dyskutuję, do wigilii trzeba zasiąść razem. Tak jak wspólnie spożywamy śniadanie wielkanocne, tak zbieramy się na kolację wigilijną, a później już każdy może robić, co chce. Co roku zastanawiamy się, czy zrobić ją u dziadków, czy u brata, a w końcu i tak wszyscy do mnie przyjeżdżają pod Warszawę. To jest dla mnie najpiękniejsza chwila. Mam obok siebie bliskich i Marysię. Muszę pomyśleć, może ja z nią na ten surwiwal jeszcze pojadę? Czytaj także: Maciej Stuhr niespodziewanie wyznał na wizji, z czym zmaga się jego córka. Mało kto o tym wiedział Jolanta Fajkowska, Maria Niklińska, Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach 1998 Jolanta Fajkowska, Maria Niklińska, plan programu „Taniec z gwiazdami”, Warszawa, 10.03.2012 rok Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 31.12.2024 r.
Marcin i Maria Prokop: „Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach”
Tak mówili nam kiedyś o miłości „z przeszkodami”, trudnej sztuce kompromisu i powiększeniu rodziny
Z pozoru dobrani idealnie. „Różni nas widzenie świata, zjawisk, stosunek do ludzi. Właściwie wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie”, mówił Marcin Prokop w wywiadzie dla VIVY! Monice Kotowskiej w 2008 roku. Są z dwóch różnych światów, które połączyła miłość. On – popularny dziennikarz, ona – joginka. Poznali się w 2003 roku i od tamtej pory są nierozłączni. Zakochani na ślubnym kobiercu stanęli w 2011 roku. Maria Prażuch-Prokop i Marcin Prokop doczekali się wspaniałej córki, Zofii. Niewiele mówią na temat swojego związku i strzegą prywatności bliskich. Przed laty zrobili wyjątek dla VIVY! i udzielili wspólnego wywiadu. Zosia miała wtedy dwa lata. Co para mówiła nam o powiększeniu rodziny i swoim związku? Przypominamy archiwalną rozmowę. ZOBACZ TEŻ: Maciej Orłoś i Joanna Twardowska-Orłoś rozstali się po 26 latach małżeństwa. Dziennikarz przerwał milczenie Maria Prażuch-Prokop i Marcin Prokop - archiwalny wywiad VIVY! W 2008 roku zakochani udzielili wywiadu VIVIE! Monice Kotowskiej opowiedzieli o swojej relacji. Poniżej przypominamy cały tekst. Ich związek oparty jest na sprzecznościach. Marysia chciałaby powiększenia rodziny, Marcin woli poczekać, aż ich córeczka Zosia dorośnie. Ją ciągnie do ludzi, on jest samotnikiem. Ona wierzy w porywy serca, on bywa cyniczny. Dzieli ich tak wiele! Co więc łączy? Tylko VIVIE! opowiadają o miłości „z przeszkodami”, trudnej sztuce kompromisu i o tym, dlaczego mimo wszystko chcą ze sobą być. Patrząc na Was, można pomyśleć: „Skrajności”. Pasujecie do siebie? Marcin: Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach. A osią jego symetrii jest konflikt buzujący gdzieś w tle. Różni nas widzenie świata, zjawisk, stosunek do ludzi. Właściwie wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie. Uważam, jak Nick Cave śpiewający „People ain’t no good”, że ludzie są z natury źli. Marysia, że dobrzy. Jestem z natury nieufny, nie wierzę w bezinteresowną ludzką dobroć i empatię. Marysia przeciwnie. Ma dość liczne grono znajomych i przyjaciół, ja tylko kilka bliskich osób. I tego grona nie poszerzam. Marysia: Otaczam się przyjaciółmi, ludźmi, których kocham. Marcin nie rozumie potrzeby przebywania z nimi. Różnimy się. Zawsze miałam dom otwarty. Przewijało się przez niego mnóstwo ludzi. Gotowało się razem, rozmawiało. Przy projektowaniu mieszkania zapytałam Marcina, gdzie zrobimy pokój gościnny. „Jacy goście, jaki pokój gościnny?”, usłyszałam. „Dom to jest moja cisza, mój spokój”. Marcin: Dla mnie to jest proste. Szukam samotności i ciszy po to, żeby wewnętrznie coś przeżyć. Na zewnątrz panuje chaos, a dom powinien być jaskinią, w której liże się rany i odzyskuje równowagę. Nie znoszę sytuacji, kiedy budzę się rano i ktoś obcy chodzi przede mną po moim domu. Marcin Prokop, Maria Prażuch-Prokop, Impreza charytatywna dla Fundacji Synapsis, 2007 rok Marysia: Muszę tak organizować życie, by pani, która pomaga sprzątać, opiekunka przychodziły wtedy, kiedy Marcin wyjdzie. Marcin: Taki jestem, nawet przyjaciół też mam w pewnym momencie dosyć. Po trzech dniach spędzonych z tą samą osobą, czwartego muszę od niej odpocząć. Kiedy wyjeżdżamy na zdjęcia z ekipą i przez trzy dni pijemy, bawimy się i „jajczymy”, czwartego muszę zniknąć, zresetować się jak mnich w eremie. Inaczej jestem kulą złej energii. Mówicie zgodnie, że jest tyle rzeczy, które Was dzielą. Co łączy? Marcin: Zawsze, jak widzisz, mamy o czym rozmawiać. Marysia: Nie nudzimy się, to ważne. Ścieramy, ale nie towarzyszy temu, jak na początku naszego związku, wielkie napięcie. Dziecko nas łączy. A poza tym robimy to wszystko, co inne pary – bywamy w knajpach, spotykamy się ze znajomymi, kotłujemy na kanapie... Marcin: Marysia jest świetną matką. Myślałem, że kiedy urodzi się nasze dziecko, będę z przerażeniem obserwował jakiś rodzaj emocjonalnej niedojrzałości, niekompetencji z jej strony. W moich oczach była rozwichrzona i niepoukładana życiowo. Raczej jeszcze dziecko, a nie kobieta. Zaskoczyła mnie. Marysia: Pamiętam, jak przez pierwsze miesiące przeżywałam totalny strach o Zosię, o to, czy nie umrze. Miałam paranoję. Bałam się na przykład przechodzić z nią na rękach koło okna, bo myślałam, że potknę się i wyrzucę ją przez to okno niechcący. Było lato, a ja nawet na balkon nie wychodziłam. Całe szczęście to hormonalne chyba wariactwo minęło. Została szalona miłość. Ostatnio małą bolał brzuch, opiekunka dała jej banana, choć prosiłam, by tego nie robiła. Trzy godziny ją ochrzaniałam. Kiedy chodzi o moją córkę, wciąż staję się totalną wariatką. Marcin: Marysia ma energię jak jednoosobowa armia. A Marcin wciąż spędza noce na kanapie z korkami w uszach? Marysia: Marcin głośno chrapie. Traktory nie potrafią wydawać takich dźwięków. Budzi Zośkę. Poza tym jest wielki, a my nie mamy łóżka zamawianego na wymiar. Kiedy on się w nim położy, to jest jeszcze miejsce dla mnie, ale dla naszej trójki już niekoniecznie. Jednak dziś na kanapie śpi już tylko od czasu do czasu. Kiedy musi być wypoczęty przed porannym programem. Ale to naprawdę bardzo pragmatyczne rozwiązanie. Kanapa jest dłuższa niż łóżko. Zawsze spaliście z Zosią w łóżku? Marcin: Tak, i do tej pory razem z nią śpimy. Marysia: Ma swoje łóżeczko obok naszego. Usypia w nim, ale w nocy wędruje do nas. Uwielbiam to. Odkąd pracuję, nie widzę się z nią cały dzień. Wychodzę rano i wracam do domu wieczorem. W nocy mogę przelać miłość macierzyńską na tę małą osóbkę. Przytulać, głaskać, śpiąc razem. Marcin: Prawdziwą pasją Marysi jest w tej chwili macierzyństwo. Nie czymś, co na nią spadło i musi sobie z tym radzić. Czytaj też: Córka Marcina Prokopa pójdzie w ślady taty? Zofia ma już 16 lat Marcin Prokop, Maria Prażuch-Prokop, Bal Dziennikarzy 2010 Marysiu, wróciłaś do pracy. Długo byłaś z Zosią w domu? Marysia: Rok. Te dwanaście miesięcy podróżowałam między Stanami, gdzie się wychowywałam, gdzie mieszkają moi rodzice, a Polską. Trzy miesiące tu, trzy tam, szybko zleciało. Marcin, a Ty miałeś święty spokój? Marcin: Już po trzech dniach rozłąki wiesz, że czegoś brakuje. Czułem się dziwnie, siedząc przez trzy miesiące sam i wiedząc, że moje dziecko gdzieś tam z każdym dniem zmienia się. A ja w tym nie uczestniczę. Ale rozumiem, że rodzice Marysi mieszkający w Ameryce też mają prawo nacieszyć się wnuczką. Czasem trzeba poświęcić swoje potrzeby w imię tego, by parę osób mogło zrealizować własne. Nie ma innej możliwości, mieszkając na dwóch kontynentach. Zastanawialiście się, czy nie stworzyć domu za oceanem? Marcin: Po pierwszej wizycie w Stanach byłem zachwycony. Stwierdziłem, że chcę tam mieszkać, żyć, a praca w Polsce nie ma sensu. Po drugiej mój entuzjazm nieco osłabł. Dwa dni temu wróciłem ze Stanów i tak naprawdę widzę, że dom jest tam, gdzie jest serce. Moje z całą pewnością w Polsce. ZOBACZ TEŻ: Marcin Dorociński pojawi się w nowej zagranicznej produkcji Marysiu, a jak jest z Twoim sercem? Marysia: Tam mam rodziców. Ale Marcin ma moje serce. Powiedziałaś: „Zosia jest Prokopem, Marcin jest Prokopem, a ja jestem Prażuchem”. Masz z tym problem? Marysia: Mam problem z tym, że nie jestem „Prokopem”. Nie lubię już być „Prażuchem”. Ani tłumaczyć komukolwiek, że w Polsce jest to przyjęte, że się kochamy… Marcin, trudno Ci tego słuchać? Marcin: Przyzwyczajam się. Ja nie mam w domu takich napięć, jak Marysia. Nie muszę unikać rozmów o ślubie, żeby nie zestresować jakiegoś przewrażliwionego członka rodziny... Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony, bo nie sądziłem, że moi rodzice okażą się tak dojrzali do zaakceptowania moich wyborów. Rodzice zawsze w jakiś sposób próbowali na mnie wpływać. Tym razem nie. Zamykając temat ślubny i pytania z cyklu: „Kiedy wreszcie TO zrobicie?”, odpowiem cytatem z Brzechwy: „Ten słoń ma na imię Bombi / ma trąbę, lecz na niej nie trąbi / dlaczego – nie bądź ciekawy / to jego prywatne sprawy”. Marcin, jesteś wystawiany na pokuszenie. Bywasz obiektem westchnień, podejrzewam, że i adoracji. Jak sobie z tym oboje z Marysią radzicie? Marcin: Widzę, jak ludzie łamią sobie życie dla jednego „wystrzału z armaty”. Nie wierzę, że istnieje taki rodzaj emocji, których nie jesteś w stanie ogarnąć umysłem i wykazać wolnej woli: czy chcesz w to wejść, czy nie, ze świadomością konsekwencji. Myślisz, że to wygląda tak: staje przede mną jakaś kobieta, mydli mi oczy, otwieram je szeroko, z ust cieknie mi ślina, rzucam się na nią, a potem się budzę i mówię: „O Boże, co ja narobiłem”. Nie widzę takiej możliwości. Tak samo nie interesuje mnie związek z kimś, kto wykazuje się słabością charakteru. Ja jestem mocny i oczekuję tego samego. Trudne sytuacje zdarzają się w każdym związku. Jaki macie sposób na wychodzenie z nich? Przemilczeć i przeczekać czy raczej przegadać? Marcin: Miałem zwyczaj przemilczania problemów, ale to nie było skuteczne. Dziś w naszym domu panuje ekstrawertyzm w wyrażaniu emocji. Przejawia się tym, że czasem nie przebieramy w słowach, wyrażając wobec siebie uczucia, które nam w duszy grają. Marysia: Moja rodzina jest taka właśnie, bardzo włoska w charakterze. Dużo się gestykuluje, głośno mówi. Marcin: Mieszkając z Marysią, nieświadomie przejąłem część jej cech. Na przykład pokrzykuję, bo nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego moje kochanie ciągle nie wie o tym, że drażni mnie sterta ciuchów leżąca w różnych miejscach mieszkania? Kiedy czytałem wywiady, zwierzenia z natręctw związkowych, zawsze wydawało mi się dosyć idiotyczne, kiedy ktoś się wkurzał o to, że druga osoba zostawiła skarpetkę na podłodze czy nie zamknęła kibla. A teraz czuję, że jest to dla mnie samego ważne. Marysia: Złości mnie cała masa drobnych rzeczy. Ale odpuściłam. Trudne bywa, gdy widzę, że Marcin zaczyna traktować mnie i swoją córkę jak dwa koty domowe. Miło jest, jak się takiego pogłaszcze, powie: „śliczny”, a potem szurnie się kotka gdzieś w kąt. Bo teraz ja się zajmuję sobą, jestem skupiony nad sobą. I przez 35 godzin z rzędu nie miej, proszę, wobec mnie oczekiwań. Tak się zdarza, wtedy mówię: „Marcin, halo! Jestem kobietą. Nie wystarczy mnie raz na trzy dni podrapać za uchem”. Marcin: Są sytuacje, w których chciałbym mieć święty spokój. W pracy muszę być fajny na zawołanie. Moją rolą jest bycie publicznym kumplem na akord. Osobą, którą tak naprawdę na co dzień nie zawsze mam ochotę być. Nie jest też tak, że wychodzę z telewizji i nagle znikam z życia publicznego. Często mam więc dużą potrzebę ucieczki do swojej skorupy. Marysia: Staram się to zrozumieć. Ludzie mają pracę i pasje. One rzadko się krzyżują. Dla Marcina praca jest pasją. Oddaje jej swoją energię. Nie dręczę go więc, by w domu pomagał mi karmić, kąpać Zosię. Patrzę, jak odpisuje na trzydzieści maili, które się w ciągu dnia nazbierały, oddzwania do kilkunastu osób, a za chwilę przygotowuje się do porannego programu w telewizji. Nie zawracam głowy, to byłoby zwyczajnie głupie. Marcin: A ja mam wtedy uczucie wdzięczności, że Marysia pozwala mi na ten moment oddechu. Chociaż to nie jest tak, że ona robi przy dziecku wszystko, a ja nic. Ale macie też chwile tylko dla siebie? Marysia: Najczęściej śledzimy aukcje samochodów w Internecie. Marcina to naprawdę relaksuje. „A co byś zrobiła, gdybym kupił taki?”, pyta co chwilę. Kiedyś mnie to irytowało, ale on się w ten sposób naprawdę wycisza po pracy. Odkryłam, że całkiem miło jest przytulić się do niego, zadawać dziesiątki pytań i słuchać, jak tłumaczy. Marcin: W pracy są momenty, choćby kiedy startuje nowy program, gdy tak mocno się spalam, że potem mam ochotę pobyć przez chwilę „warzywem”, by nabrać sił. Niestety, ten moment regeneracji następuje najczęściej w domu, w zaciszu, w schowaniu, kiedy tylko bliska osoba ma do mnie dostęp. I może mieć wtedy wrażenie, że jestem najmniej atrakcyjnym człowiekiem na ziemi, ale tak już jest. Marysia jest świadkiem mojego procesu ładowania baterii, który nie jest zbyt spektakularny. Ale chyba lepsze samochody niż biała kreska. Takich rytuałów nie miewamy. Miałeś inne rytuały. Byłeś wolny, mogłeś robić, co chciałeś. Dziś wracasz do domu. Bałeś się związku i tego, że zostaniesz ojcem. Bałeś się utraty wolności, tego, że nie zrealizujesz marzeń. Co myślisz dziś? Marcin: Myślę, że niepotrzebnie panikowałem (śmiech). Bo tak naprawdę, pewnie nawet gdyby nie było Zosi, i tak nie przeżyłbym tego, co potencjalnie straciłem. Wiem, że nie odzyskam nigdy pewnej chłopięcej niefrasobliwości, nieodpowiadania za siebie. Powiem ci, że to jest coś, za czym być może wciąż podświadomie tęsknię. I czego tak naprawdę nigdy nie miałem. Nigdy nie umiałem żyć bez konsekwencji. Gdybym miał powiedzieć, czego mi brakuje? Może tego, że rozluźniła się więź z moimi starymi kumplami. Tworzyli w paru taką męską komunę, do której się przyłączałem. Mieszkali razem, tworzyli ośrodek towarzyski. To wspólne siedzenie, przyjmowanie różnych substancji, wypady. I każdy z nich podryfował w swoją stronę. Większość pozakładała rodziny, mają dzieci, żony, narzeczone. Ale wiesz, co? Uznałem, że pewnych rzeczy nie da się ocalić. To naturalny proces, którego można żałować, ale już się go nie odwróci. Zosia Prokop, Maria Prażuch, Marcin Prokop, córka Marcina Prokopa, 2007 rok A teraz o świcie budzi Was dwuletnia dziewczynka. Odkrywacie w Zosi samych siebie? Marysia: Zosia, podobnie jak jej tata, też potrafi się zajmować sobą. Marcin: To prawda, ona nie oczekuje ciągłego kontaktu z ludźmi. Marysia: W ostatni weekend byłam u przyjaciółki, gdzie bawiło się całe grono dzieci. Wszystkie się ze sobą integrowały, a Zosia wolała być z boku. Pomyślałam: „To dziecko jest antyspołeczne, jak jej ojciec. Co ja zrobię?”. Mam w oczach takie obrazki. Mój dom w Stanach, wszyscy siedzą sobie na głowie, kłócą się, śmieją się, płaczą, histeryzują. Pełno emocji, życia, a Marcin siedzi sam przy komputerze w salonie. Marcin: Nie uczestniczę aktywnie w życiu emocjonalnym rodziny, wolę obserwować je jak reality show, które się odbywa na moich oczach. Nigdy nie rozumiałem takiej mentalnej i emocjonalnej komuny, gdzie twoja dusza jest otwartymi drzwiami, przez które wszyscy mogą zajrzeć, wejść, zrobić, co im się tylko podoba. Akurat to, że Zosia jest do mnie w tym względzie podobna, tylko mnie zadowala. Aczkolwiek jak za pięć lat stwierdzi, że chce być podobna do mamy, to też nie będzie krzywo. Nigdy nie pomyślałem, że dziecko będzie spełnieniem moich marzeń, niezrealizowanych ambicji, że zaplanuję jej życie. Cieszę się myślą o niej jak o autonomicznej osobie, która sama wybierze, co będzie chciała w życiu robić, z kim być, jak żyć. A jeśli w przyszłości okaże się lesbijką mieszkającą na Antarktydzie, jeżdżącą czołgiem, z ogoloną głową, też będzie dobrze. Kontakt z nią jest doświadczeniem bezwarunkowej akceptacji. Zosia faworyzuje dziś któreś z Was? Marysia: Przegrywamy ze Shrekiem. Marcin: Budzi się rano i pierwsze, co słyszymy, to: „Shrek”. Spróbuj nie włączyć filmu. Gotowa histeria. Zosia idzie spać w ciągu dnia, budzi się… i znowu Shrek. Tak od miesiąca. Nasze dziecko jest wychowywane, jak na mój żandarmerski styl myślenia o rzeczywistości, bardzo liberalnie. Robi, co chce, kiedy chce i na wszystko jej pozwalamy. Myśleliście o drugim dziecku? Marcin: W tym względzie odrobinę się z Marysią różnimy. Nie myślę o kolejnym dziecku, ponieważ swoją energię skupiam na tym jednym. Marysia: A ja to potępiam. Zanim urodziła się Zosia, też nie było między Wami zgody co do tego, że to jest dobry moment na dziecko. Może więc pojawi się kolejne nieplanowane? Marcin: Chciałbym po odchowaniu istoty, która teraz buszuje po moim życiu, znowu przez jakiś czas pobyć człowiekiem mającym więcej swobody. To celebracja egoizmu? Tak, wciąż we mnie istnieje. Marysia: Robisz krzywdę swojej córce. Kochasz ją, ale wychowując jako jedynaczkę, robisz jej krzywdę. Marcin: Znam wielu jedynaków, którzy mają fantastyczne i szczęśliwe życie... No widzisz, co temat, to nowa dyskusja. To nas napędza, nakręca nasz związek jak sprężynę. Marcin Prokop, Maria Prażuch-Prokop, 12.10.2011 Warszawa Marysia: Problem w tym, że dla Marcina nie istnieje nic, co nie jest zapisane w jego kalendarzu. Spontaniczność nie gra roli w jego życiu. Jeżeli dzieją się rzeczy, na które nawet odrobinę traci wpływ, wpada w szał. Nie znosi niespodzianek. Marcin: To nieprawda. Uwielbiam spontaniczność, ale zbyt często bywa ona utożsamiana ze zwykłą głupotą i brakiem odpowiedzialności. A niespodzianki mogą być, pod warunkiem, że zaskakują mnie pozytywnie. Oczekuję korka, a jest pusta droga. Moje życie nie jest tak ciasno pozapinane, jak zamek błyskawiczny, który rozsypuje się, gdy wpadnie w niego ziarenko piasku. Marysia: Ale przyznaj, że masz wstręt do spontaniczności. Wszystko powinno być uzgodnione, zaplanowane, przedyskutowane. Marcin: Nie zgadzam się, że wszystko, ale na przykład wolałbym zaplanować, z czego będę żył na emeryturze, niż liczyć w tym względzie na jakieś spontaniczne rozwiązania. Spontaniczny to ja mogę być w programie telewizyjnym, gdzie jest huzia na Józia i odpuszczają hamulce, albo wracając po pijaku przez park do domu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Od lat prowadzi Jeden z dziesięciu, a jaki jest prywatnie? Oto nieznane oblicze Tadeusza Sznuka! A wydatki? Planujecie razem. Macie wspólne konto i karty kredytowe? Marcin: Każde z nas ma swoje pieniądze. Razem uzgadniamy zakupy typu mieszkanie, samochód… Marysia jest antytezą laski, która wychodzi na miasto i wraca z piętnastoma torbami pełnymi zakupów. To mi się w niej podoba. Czym Cię ta dziewczyna porusza, ujmuje? Marcin: Tym, że próbuje mnie zrozumieć, mimo że jest to dość trudne. I, mimo całej złożoności mych dziwactw, mimo wszystko twierdzi, że chce ze mną być. Gdy czasem sam nie chciałbym być własnym partnerem. Marysia: Pomimo różnic, sporów nie miałam ani jednego dnia wątpliwości, czy chcę być z Marcinem. Czy go kocham? Tak. Ten facet ma warstwy. Ile ich obrałaś? Ile pozwolił Ci odkryć? Marysia: Nie sądziłam, że to się uda, ale chyba doszłam do samego środka. Rozmawiała MONIKA KOTOWSKA Marcin Prokop, Maria Prażuch-Prokop, Premiera spektaklu "Kopenhaga" w Teatrze Imka 2012 Marcin Prokop, VIVA! grudzień 2017
Jan i Łukasz Nowiccy: „Mogliśmy i możemy rozmawiać na wielu płaszczyznach emocji, uczuć, miłości...”
Przypominamy archiwalny wywiad VIVY! o relacji taty i syna
Jan Nowicki odszedł 7 grudnia 2022 roku. Mimo że miał 83 lata, żył pełnią życia, wspierała go w tym trzecia żona, Anna. Artystę pożegnali w poruszających postach bliscy i przyjaciele. Jedno ze wspomnień pojawiło się na profilu Łukasza Nowickiego. „Możemy nie gadać często, możemy długo się nie widzieć. Ale świadomość że gdzieś tam jesteś jest dla mnie jak grawitacja. Pionizuje, nadaje sens tej dziwnej układance jaką jest życie”. Przepraszam że cytuje sam siebie. To fragment z ostatniej strony książki Ojca „Moje Psie Myśli”. Może to nieskromne, ale tak jest łatwiej. Wczoraj utraciłem ten pion”, pisał. Ich więź była bardzo silna, wyjątkowa. Kilkanaście lat temu udzielili nam wywiadu, w którym opowiedzieli i tej niezwykłej relacji. Podkreślali, że mogli na siebie liczyć w każdej, nawet najgorszej sytuacji... Archiwalny wywiad z Janem Nowickim i Łukaszem Nowickim. Dwanaście lat temu Jan Nowicki z synem Łukaszem udzielili poruszającego wywiadu Krystynie Pytlakowskiej na łamach magazynu „VIVA!”. Przypominamy tę rozmowę. Wywiad ukazał się w 9 numerze VIVY! 2011 roku. By się pokochać i zrozumieć, obaj musieli dorosnąć. Kiedyś nie potrafili nawet ze sobą rozmawiać. Jak to się stało, że dziś pojednali się i na nowo próbują odbudować łączącą ich więź? Jan i Łukasz Nowiccy w pierwszej wspólnej rozmowie. Poruszającej i... pouczającej. Najtrudniej umówić się z nimi jednocześnie. Jeden w Kowalu lub w Płocku, gdzie reżyseruje własną sztukę „Rozmowy z Piotrem”. Drugi w Krakowie nagrywa teleturniej „Postaw na milion”. Potem ojciec w Krakowie, syn we Włoszech na nartach. Później syn w Krakowie, ojciec w Warszawie w Teatrze Sabat, w musicalu „Wielki Szu”. Zajęci od rana do nocy. Dwóch poetów pracoholików. W końcu siadamy przy jednym stole – to wielki sukces. Podobnie jak ta rozmowa, której obaj się bali. Bo niełatwo po latach powiedzieć sobie w oczy: „Kocham cię, tato”, „Kocham cię, synu”. Panie Janie, gdy dowiedział się Pan, że urodzi się Panu dziecko, podobno nie był Pan zbyt szczęśliwy? Jan: To absolutna nieprawda. Przecież ja spotykałem się z Barbarą Sobottą między innymi właśnie dlatego, że chciałem mieć dziecko. I to od pierwszej chwili, kiedy ją zobaczyłem. Wynurzyła się z basenu w popołudniowym słońcu śniada, piękna, mocna dziewczyna i ja pomyślałem, że tak właśnie sobie wyobrażam matkę mojego dziecka. Ale podobno artyści są tak egoistyczni, że nie chcą mieć dzieci, które siłą rzeczy mogą oderwać ich od pracy, skomplikować życie. Jan: Nawet facet najmniej rozgarnięty, największy hulaka musi w pewnym momencie poczuć, że przyszedł na świat po to, żeby po nim zjawił się następca. Chciałem więc mieć dziecko. Łukasz: U mnie zdarzyło się odwrotnie. Moment spotkania przyszłej matki mojego syna uruchomił we mnie wszystko, co ważne. Dopiero wtedy zacząłem dużo pracować i prowadzić hulaszczy tryb życia, bo tak naprawdę zachciało mi się żyć. Ty, tato, chciałeś zwolnić, przedłużyć gatunek, żeby tego życia nie przepić, nie przegapić. A mnie się dopiero wtedy zachciało pić (śmiech). Moje życie od poznania Halinki jakby dopiero się zaczęło. A tak na marginesie, zawsze czułem ze strony ojca ogromną miłość. Czytaj także: Ewę Błaszczyk i Andrzeja Łapickiego dzieliło 31 lat. Swój romans utrzymywali w sekrecie Jan Nowicki i lekkoatletka Barbara Sobotta z synem Łukaszem Nowickim, Kraków 1974 r. Ale w młodzieńczych wywiadach miałeś ojcu wiele do zarzucenia. Łukasz: Wycofuję się z większości zarzutów, bo dzisiaj wiem więcej, niż wiedziałem wtedy, a wtedy nie wiedziałem nic. Patrzyłem na świat oczami kolegów, obserwowałem, jak wygląda ich życie, które było w jakimś sensie normalne, nie chcę powiedzieć – sztampowe. Mama, tata, niedzielne obiady, rodzinne kolacje? Łukasz: Nooo... nasze życie takie nie było. Ja czułem się trochę uboższy od kolegów. Ale już mając osiem, dziewięć lat, wiedziałem, że mam wyjątkowych rodziców. Ojciec – znany aktor, mama – wybitna sportsmenka. Ale byłeś świadom nieobecności ojca, to matka była cały czas z Tobą? Łukasz: Tak, ale ja bardzo tę nieobecność polubiłem. Jan: He, he. Bo jak się nie ma tego, co się lubi, to się lubi, co się ma. Łukasz: Tato, na żartuj. Pamiętam taki wieczór, kiedy wróciłeś z jakiegoś wyjazdu. I dwa, trzy dni byłeś z nami w mieszkaniu przy Asnyka. Nie było to wygodne. Miałem już wszystko zorganizowane i nagle pojawił się mężczyzna, który zaczął ode mnie wymagać. Ja dość szybko nauczyłem się żyć tylko z mamą. I tego, że ojciec tylko od czasu do czasu jest. Ale uwielbiałem przychodzić do twojego „kawalerskiego” mieszkania, gdzie byłeś tylko dla mnie, i uwielbiałem nasze weekendy i ten rosół, i to mięso z rosołu, i chrzan. Zobacz też: Córka Jana Nowickiego i Ireny Paszyn nie chciała iść w ślady słynnego taty. Kim jest Sajana? Jan Nowicki gotował? Bujasz? Łukasz: Albo ojciec, albo Márta Mészáros, z którą wtedy mieszkał. Ojciec świetny rosół gotuje. Pamiętam jeszcze pomidory z mozzarellą, czosnkiem i koperkiem i nasze wychowawcze rozmowy. Był despotyczny? Łukasz: Jest zaprzeczeniem despoty. Mogliśmy i możemy rozmawiać na wielu płaszczyznach emocji, uczuć, miłości, tęsknoty, ale również praktycznych. Pamiętam, jak uczyłeś mnie wiązać krawat, ale golić się już mnie nie nauczyłeś. Dotąd nie wiem, czy trzeba golić się pod włos, czy z włosem. Jan: Z włosem, z włosem. A jak drugi raz się namydlisz, to pod włos. Kiedyś powiedział Pan, że nie był Pan dobrym ojcem... Jan: Ale pozwoli pani, pani Krystyno, że sięgnę do moich obserwacji, które wiążą się z początkiem rozmowy. Dzisiaj w cenie jest albo głośny śmiech, albo głośny lament. Włączam o drugiej w nocy telewizor w hotelu w Zamościu i widzę pokiereszowanych ludzi, trupy płyną w brudnej wodzie i to wszystko przy akompaniamencie skrzypiec i wiolonczeli. A nasza rozmowa zaczyna się dokładnie w tym samym tonie. W eleganckim ilustrowanym piśmie, które jest wiolonczelą, pani chce umieścić jakiegoś trupa płynącego środkiem brudnej rzeki. Przecież ja też miałem dzieciństwo bez ojca, który umarł. Pamiętam, że koledzy dookoła mieli nawet po dwóch ojców, ale rzeczywistość, w której ja rosłem, była dla mnie rzeczywistością zastaną. Nie zastanawiałem się, czy jest gorsza. Musiałem żyć w warunkach, które mi stworzyły okoliczności – brak ojca i bardzo często brak matki, która jeździła po świecie, żeby zarobić dla nas, dzieci, na kawałek chleba. A ja chodziłem sobie po lasach, oswajałem młode wiewiórki, rozbrajałem z kolegami bomby w Olsztynie i do głowy mi nie przychodziło, czy jestem samotny, czy nie. Łukasz: Mniej więcej o tym samym opowiadałem. Jan: No tak, ale Kryśka proponuje nam lament, bo tato wyjechał w świat, a syn się chlasta, wpada w narkotyki i popada w onanizm. Łukasz: Poza tym tak źle to nie było. Niby źle, że ojciec wyjeżdża, ale z drugiej strony jest oczekiwany, gdy pojawi się przed drzwiami z dużą torbą. Ja już sam nie wiedziałem, czy tęsknię za tatą, czy za prezentem, który jest w tej torbie. Jan: Za cholerę mnie pani nie namówi do poczucia winy. Jestem rozsądnym starszym panem… Czytaj także: Bogumił Kobiela po odejściu Cybulskiego bał się, że będzie kolejny. Zginął tragicznie w wieku 38 lat Jan Nowicki z synem Łukaszem podczas sesji zdjęciowej do autorskiej wystawy fotograficznej Krzysztofa Wellmana , 1998 r. Kokietuje Pan – nie taki rozsądny i nie taki starszy. Jan: …który musi mieć w dupie swoje błędy, bo inaczej by oszalał. Nie będę się dziś zastanawiał nad tym, czy kiedyś zmieniałem pieluchę dziecku, czy nie. Ono teraz zdobywa świat, ma swojego syna. I chociaż 15, 20 lat temu miałem świadomość, że nie byłem idealnym ojcem, to nie ma gorszej rzeczy, niż popaść z tego powodu we frustrację. A spowiedź w ilustrowanej gazecie przed dziennikarką nie przyniesie mi rozgrzeszenia. I tak nie mam takiej mocy. Niech rozgrzeszają ci, co są bez winy. Jan: Nie będę wcale o to zabiegał. Łukasz: Jako ewangelik daję ci je w tej chwili. Jan: To ty jesteś ewangelikiem? Łukasz: O proszę, jakie to efektowne... Te luki w pamięci niech ci zapełnią wspomnienia z ewangelickiego kościoła, w którym twój syn poślubił Halinę. Jan: No widzi pani, ten ewangelik już mnie rozgrzesza. Od razu sobie więc załóżmy, że się kochamy, a zastanawiać się możemy tylko nad tym, jaka jest ta nasza miłość i do czego zmierza. A nie, czy ja byłem w domu, czy nie, jak był mały. I czy zmieniałem mu pieluchy. Zresztą miał wspaniałą matkę, która go przewijała. W każdym razie nie mam żadnych wyrzutów sumienia, że się z Barbarą nie ożeniłem. Nigdy się z moimi kobietami na wspólne życie nie umawiałem, ani z Basią, ani z Martą, o czym one wiedziały. Nie chciał Pan mieć domu? Rodziny? Jan: Jak powiedział Giedroyc o sobie, chociaż miał fajną żonę: absolutnie nie byłem stworzony do szczęścia osobistego. To nie musi być patologiczne. Ja miałem trochę rzeczy do zrobienia. I mam nadal. Łukasz: Nie trzeba pytać o to, w jaki sposób był z tymi kobietami, tylko w jaki sposób odchodził. A ja pamiętam, że ojciec, odchodząc, zabrał dwa fotele i walizkę. Sprawdź też: „Wierzyłam, że nasza miłość wszystko zwycięży", mówiła Ewa Kuklińska o związku z Tomaszem Stockingerem Ale oddał Ci jeden, gdy miałeś 12 lat. Łukasz: Osiemnaście. Dwanaście. Na 18. urodziny dostałeś od ojca rapier i występ orkiestry cygańskiej. Łukasz: Odrobiłaś lekcje, ale zapomniałaś o Orderze Virtuti Militari. To prawda – Cyganie weszli do mojego domu, ale i tak najważniejsza była butelka ciepłej żytniej, którą spożyliśmy o dziewiątej rano. Ojciec Cię więc rozpijał!? Łukasz: Wypiłem mały kielonek. Ale to z matką rozmawiałeś o pierwszym seksie, a nie z ojcem. Łukasz: Mama nie miała pojęcia o moim pierwszym seksie, ani ojciec. Jan: Pamiętam jedną rozmowę o seksie. Barbara mówi: „Pogadaj z nim. Facet dorasta”. „No dobra”. Wziąłem go na bok: „Słuchaj, Łukasz…”, a on, że nie. Domyślił się, chociaż ja tylko pauzę zrobiłem. Łukasz: Ale to była najbardziej kształcąca rozmowa o seksie, jaką pamiętam. To był moment, gdy nie wiodło mi się w szkole, groziło mi wyrzucenie, a ty postanowiłeś być takim ojcem, jakim ja teraz jestem dla mojego syna – stanowczym, wymagającym. Najkoszmarniejsze trzy miesiące w naszej wspólnej biografii. Musiałem przychodzić do domu o 18, dałeś mi listę zajęć, lekcji, do których musiałem się przygotować. Przychodziłeś i mnie przepytywałeś. Okropne. Buntowałeś się, miałeś do ojca żal? Łukasz: A ty dalej swoje. Nawet jeśli miałem, to nie miałem racji. Jan: Z życiem to jak z książką – po latach odczytuje się je zupełnie inaczej. Sześć razy czytałem „Annę Kareninę”, aż doszedłem do tego, że to powieść satyryczna. To też kwestia dojrzałości. O dojrzałości też zaświadcza próba wybaczenia. A ty właśnie ją podjąłeś. Łukasz: Pamiętam jeden raz, gdy miałem do ciebie żal, tato. Wydawało mi się, że powiedziałem coś dowcipnego, a ty w programie „Sto pytań do…” komplementowałeś przewrotnie mój dowcip: „Mój syn, co zresztą sobie bardzo cenię, mówi prawdę wszystkim tak, żeby brzmiała atrakcyjnie, a niekoniecznie prawdziwie”, z taką nutką ironii. To była najkrótsza recenzja mojego żartu. Zawstydziłem się. Jan: No widzisz, minęły lata. Dzisiaj już bym tak nie powiedział. Łukasz: Ja też. Chodziło o to zdanie w książce „Jabłko od jabłoni”, gdy na pytania o rodzeństwo odpowiedziałeś, że być może masz go dużo rozsianego po świecie? Łukasz: Tak, miałem wtedy 16 lat. Jan: Dziś nie oceniłbym twojej wypowiedzi tak ostro. Dlatego, że jeśli mówimy o podobieństwach między nami, to ja dostrzegam dwa główne. Pierwsze, że lubimy zgrabne frazy i dobre określenia. Żeby nie zanudzić słuchacza. Druga rzecz, którą obserwuję u niego, to, nie daj Bóg, być konsekwentnym. W sprawach sztuki Łukasz i ja jesteśmy zakłopotani, gdy musimy kłamać, jak się nam nie podoba. Żyjemy w epoce, gdy skończył się talent, a zaczął spryt i licha popularność. Tutaj jestem bezwzględny i Łukasz ma podobną cechę. Zadam pytanie banalne, ale ważne: jak Pan uczył się kochać Łukasza? Jan: Moją edukacją, jeśli chodzi o miłość do niego, on zajął się sam. Pamiętam, jak wzięliśmy go z Basią ze szpitala do tego małego mieszkanka. Nie wolno tu było palić, ale i tak paliłem. Baśka mi wybaczała, bo lubiła ze mną rozmawiać. Jak przychodzili ludzie i próbowali zrobić Basi przyjemność, mówiąc o dziecku, mawiała: „Przestańcie mi pieprzyć, bo was wyrzucę z domu. Ja tęsknię za rozmowami, za życiem, chcę wyjść na stadion na zawody, a nie siedzieć tu cały czas i przewijać maleństwo”. Oczywiście, że dziecko się kocha, ale cały czas o nim gadać to nudne, także dla dziecka. Kiedyś zauważyłem w skrzynce na listy druk zaadresowany do Nowickiego. Myślę: może to mandat. Wyciągam, a tu widnieje adresat: Łukasz Nowicki, ma się zgłosić do szczepienia. O kurczę, myślę sobie, Łukasz Nowicki – człowiek, istnienie. A jak istnieje i jeszcze nazywa się Nowicki, to jest też moje istnienie. To jakby pierwszy sygnał: Uważaj, masz mnie kochać, uważaj, bo jestem. A potem pojawiają się nawyki, które dziecko bierze od rodziców, i wtedy wiemy już na pewno, że to nasz syn. I to wzrusza w sposób nieprawdopodobny. Ale także przeraża. A co Pana tak wzruszyło? Jan: Pamiętam, jak na czworakach, bo jeszcze nie chodził, przywlókł się do naszej małej kuchenki, pocałował szafkę, spojrzał ma mnie i zaczął się śmiać. A ja przecież, jak byłem małym chłopcem, to w moim Kowalu całowałem różne przedmioty, zarabiając w ten sposób na lody. Ludzie mówili: „Jasiu, ale buta to nie pocałujesz”, a ja, że za pięć złotych to pocałuję. To były moje dochody i myślę, że początki aktorstwa. Bo aktorstwo, proszę pani, to całowanie za grosze. Łukasz: To piękna historia o tym całowaniu. Piotrek chciał kiedyś pocałować kontakt, on zresztą w ogóle jest takim przytulakiem, całuje mamę, mnie, bardzo się tulimy do siebie. A ja uzmysłowiłem sobie teraz, że tu, w Warszawie, mamy identyczne mieszkanie jak twoje stare w Krakowie, tato. Pełne wiszących zegarów, z ogromnym kredensem, krucyfiksami. Przysięgam, że ani przez moment nie pomyślałem, by kopiować ojca. To jest właśnie to, o czym mówiłeś, że dzieci przejmują cechy i gusty od rodziców. Jan: Człowiek, który wyjdzie z domu i nie cierpi z tego powodu, jest łachudrą, a ja nigdy nie byłem łachudrą. Za to teraz mogę temu prawie 40-letniemu mężczyźnie spojrzeć w oczy i powiedzieć: Twój tata nie przesrał życia. Dużo zrobiłem, żebyś był ze mnie dumny. Siedzimy teraz ze sobą i jest nam coraz lepiej, bo zaczynamy się rozumieć. I za chwilę zrozumiesz mnie naprawdę doskonale. A najlepiej pewnie wtedy… gdy mnie już nie będzie. Łukasz: Przy tej okazji chcę ci bardzo podziękować, że pozostałeś przy swoich marzeniach, że nie przyszło ci do głowy, żeby jednak wrócić. Myślę o sobie, że gdybym ja był nieszczęśliwy, niespełniony, stałbym się okropnym ojcem. Wściekłym na cały świat. Bardzo dobrze więc, że ty miałeś i teatr, i film, a ja mam swoje podróże po świecie. Tylko moja przewaga nad tobą być może polega na tym, że mam do czego wracać i uwielbiam tę tęsknotę za Haliną i Piotrkiem. Jan: Każdy z nas zmierza do tego samego – do zrealizowania samego siebie. Cieszy mnie, że jesteś tak pracowity. I że sam pracujesz na nasze nazwisko. Bo, jak by na to nie patrzeć, jesteśmy sumą. Czytaj też: Poznali się, gdy ona była nastolatką. Po latach spotkali się ponownie, jednak on był już żonaty Musiał zostać aktorem tak jak Pan? Łukasz: Musiałem zostać artystą. Jan: Kiedyś powiedział mi Janek Frycz, który ma dużo dzieci: „Jasiu, przecież syn tak naprawdę rodzi się po to, żeby zabić ojca”. Oczywiście nie miał na myśli siekiery, ale tak to jest, gdy ojcowie czy synowie penetrują podobne rejony. Mogło być tak: tato ci rolę pomógł dostać itd. Ale Łukasz tyle osiągnął w swoim zawodzie, odniósł ogromny sukces, zwłaszcza jego głos, i to zawdzięcza sobie. Łukasz: Nigdy nie miałem ochoty zmienić nazwiska, które jest dla mnie powodem do dumy. Wiesz co? Ja po prostu lubię swoją miłość do ciebie. Nie kochając ciebie, poniósłbym niepowetowaną stratę. Jan: A co ja ci powiedziałem kiedyś? Dokładnie to samo. Łukasz: Miałem wtedy 17 czy 18 lat i kompletnie tego nie zrozumiałem. Uważałem, że to jakaś forma twojej obrony albo wyjaśniania mi rzeczywistości. Jan: Wiedziałem, co mówię, bo zauważyłem to u siebie w stosunku do swojego ojczyma. Czy ty w ogóle dziadka pamiętasz? Łukasz: No pewnie, jak mnie oszukiwał w kartach i jak trzymał mnie na rękach. Jan: Jeśli mówicie o mnie, że byłem złym ojcem, to dobrze byłoby, gdybyście zobaczyli mojego ojczyma. Wychodził po papierosy i znikał na dwa lata. A do mnie mówił: „panie Nowicki”. Jak ja go kochałem, jak się starałem, kupowałem mu modne ciuchy, które tak lubił, chociaż byłem wtedy biedny. Łukasz: Mam świadomość, jak wiele ojciec mnie nauczył. Począwszy od kupowania kwiatów dla kobiety, używania dobrej wody kolońskiej, a skończywszy na dystansie do wyświechtanych sformułowań. Jedyne, czego oczekiwałbym więcej od ciebie, to zbudowanie bliższych relacji z moim synem, bo jesteś mu w stanie dać rzeczy, których ja mu dać nie potrafię. Jan: Chciałbym być z moim wnukiem o wiele częściej, ale on cierpi na alergię i jakby mi się zaczął dusić w środku nocy, to chybabym sobie żyły podciął. Łukasz: No i wódeczki też się jeszcze z nim nie napijesz. Rok temu byliśmy z tatą w Krzewencie. O piątej rano błagałem ojca, żebyśmy już skończyli, a tata dalej był gotowy do picia, rozmowy. To wojenne pokolenie jest niezniszczalne. Kiedy ta jego niezwykłość dotarła do Ciebie? Łukasz: Bardzo szybko. Obserwowałem go z balkonu, jak idzie od nas w kierunku Plant, w kapeluszu, z szalem, w długim płaszczu. Jan: Wiecie, co powiedział? Że z balkonu lubił na mnie popatrzeć, jak dochodziłem do miejskiego szaletu. Zastanawiałem się, co on gada, przecież sracza miejskiego z balkonu nie mógł widzieć. Odpowiedział, że kogo prawda obchodzi, ważne, że z szaletem brzmi lepiej. Przy okazji tej rozmowy chciałbym cię, synku, publicznie spytać, dlaczego ty nie wiesz, gdzie mieszka twój ojciec? Łukasz: Przecież on sam nie wie, gdzie mieszka. Jan: Piękna odpowiedź, w poezję poleciał. Ależ Łukasz nie zna dokładnego adresu nawet tutaj, na Żoliborzu, gdzie mieszka Pan z żoną Małgosią Potocką. Łukasz: Trafiłem, choć nie znam numeru. Jan: Powinieneś poznać moje krakowskie mieszkanie. Ostatnio, jak tam byłem, wszedłem na krzesło i zajrzałem do pudeł leżących na szafie. Są tam jakieś papiery, listy. Łukasz: I ja miałbym je przeczytać? A może się okazać, że w tych listach jest historia jakiegoś twojego romansu czy romansu mamy. To tak, jakbym was podglądał. Wiem, że jak się urodziłem, a potem cię nie było, przez kilka lat pisałeś listy do mnie jak do dorosłego człowieka. Tylko że ja ich wtedy nie dostałem. Dopiero jak byłem już dorosły i mogłem zrozumieć, o co w tych listach chodzi. Do dziś pamiętam wzruszenie i smak żołądkowej gorzkiej, kiedy je czytałem. Kiedyś przeczyta je Piotrek, mój syn, a twój wnuk, i dowie się, co czuli jego dziadek i ojciec wtedy, kiedy nas już nie będzie. Jan: No i macie puentę na zakończenie tej rozmowy. Łukasz: Jako prezenter mam skłonność do szukania puenty, a ta jest bardzo dobra. Dzięki, tato. Jan: Myślisz, że jest za co, synu? Sprawdź też: Była żoną Stanisława Tyma, później się rozstali. Co wiemy o Annie Tym?
Gołda Tencer i Szymon Szurmiej byli razem niemal pół wieku. Mieli dwójkę dzieci: syna Dawida i teatr
Dzieliło ich 26 lat. Łączyła miłość, która przetrwała wszystko
W maju 2013 na łamach magazynu „VIVA!” opublikowaliśmy wyjątkową sesję. Jej bohaterami byli Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Oboje zgłębili wszystkie tajniki aktorstwa i reżyserii, ale za swoją największą misję uznawali pielęgnowanie pamięci, rozumiane bardzo szeroko. Podporządkowali temu całe życie. Sesja i wywiad były tym bardziej szczególne, że wielki artysta Teatru Żydowskiego zmarł nieco ponad rok później – 16 lipca 2014 roku. Dla niej był to bolesny cios – przeżyli w końcu razem 44 lata. Dzieliło ich 26 i z tego powodu spotykali się z ostracyzmem. „Dla wielu ludzi nasz związek nie był normalny”, wspominali. Ale udało im się przetrwać. Gdy on odszedł, ona nie porzuciła tego, co razem zbudowali. Wręcz przeciwnie – tę niezwykłą działalność Gołda Tencer kontynuuje do dziś... Przypominamy tę niezwykłą rozmowę w przededniu setnej rocznicy urodzin Szymona Szurmieja. Archiwym VIVY! – Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Wywiad o związku, miłości i pamięci Mówią, że „ojczyzną Żydów jest pamięć”. To ich życiowe credo. Od 40 lat prowadzą w Warszawie Teatr Żydowski. Jedyny taki teatr na świecie. Razem na scenie, razem w życiu. Ich dramatyczne losy to materiał na przejmującą książkę. O wojennej i powojennej przeszłości, żydowskich korzeniach i losach oraz o miłości do sztuki Gołda Tencer i Szymon Szurmiej opowiadają Romanowi Praszyńskiemu. Trudno z Państwem umówić się na rozmowę. Wyjeżdżacie do Meksyku? Gołda Tencer: Za parę dni. Zaprosiła nas największa meksykańska gmina żydowska. Zobaczyli nas na YouTube, chyba zacznę wierzyć w Internet. Przyjechały stamtąd trzy osoby na nasz warszawski Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera” i zachwyciły się przedstawieniem „Lechaim na Próżnej”, które gramy w języku jidysz. I teraz wylatujemy do Meksyku w 22 osoby! To przyjemne, tym bardziej że dostaliśmy też zaproszenie z Brazylii, gdzie prawdopodobnie w tym roku będziemy grali „Bonjour monsieur Chagall” w reżyserii Szymona Szurmieja. A w Nowym Jorku wystąpimy ze sztuką o Januszu Korczaku „Noc całego życia” napisaną przez Ryszarda Marka Grońskiego. Fantastyczne plany. Szymon Szurmiej: Dla Gołdy. Dla Pana już nie? Gołda: Szymon zwiedził cały świat. Szymon: Zjeździłem świat z panią Idą Kamińską, wielką żydowską aktorką, która po wojnie była dyrektorem Teatru Żydowskiego. Poznałem też świat jako członek Światowego Kongresu Żydów, jedyny człowiek z bloku wschodniego. Ale teraz mam 90 lat, a tam leci się 17 godzin. To mnie strasznie męczy. Gołda: Postawili nam jeden warunek: że jedzie Szymon Szurmiej. I czy mu będzie daleko, czy nie, to i tak musi polecieć. Panie dyrektorze, pan kocha teatr, kocha jeździć. Czytaj także: Kim była Ida Kamińska, jedyna Polka, która otrzymała nominację do Oscara? Jej życie nie było usłane różami Szymon Szurmiej w sesji dla „VIVY!”, maj 2013 roku Żona Pana zmusza? Gołda: Szymona do niczego nie można zmusić. Taki charakter. Szymon: Jadę, bo nie chcę skapcanieć. Twórczość pobudza, to mój sposób na długowieczność. Zdarza się, że leżę i marzę o widowisku i już mnie nosi, już je widzę, robię. To nie pozwala mi myśleć o dolegliwościach. Wszystkie problemy odchodzą na bok. W zeszłym roku upadłem w łazience i złamałem trzy żebra, odwieźli mnie do szpitala. Ale wieczorem grałem w „Dybuku”. I wszedłem na scenę, jak gdyby nigdy nic, chociaż okazało się, że mam też uszkodzone ścięgno Achillesa. Gdy stoję przed publicznością, zapominam o wszystkim. To jakiś rodzaj fluidu, który płynie ze sceny na widownię i z powrotem. Gdy grałem, ból zniknął. Dopiero gdy wróciłem do garderoby, zacząłem stękać. Na scenie człowiek ucieka od lat. Nie zdaję sobie sprawy, ile mam. Gołda: Nasz syn Dawid mówi, że tata jest, był i będzie zawsze dzieckiem. I to prawda. Szymon pozostał chłopcem. Kocha ludzi, kocha życie, kocha teatr. Państwo od 40 lat mieszacie Wasz teatr i życie. Szymon: Nie wiem, czy byśmy wytrzymali ze sobą, gdyby nie sztuka. Gdybym ja miał więcej czasu, albo Gołda. Nie wiadomo, czego byśmy sobie poszukali. Po 40 latach wspólnych zmagań mamy syna, który też poszedł w tym kierunku, jest reżyserem, producentem, ukończył szkołę filmową w Londynie. Jeśli się kłócimy, to ostro i o sztukę. Dawid ma 27 lat, a my go wciąż traktujemy jak gówniarza. Ale jest spoiwem rodziny. Jest miłością naszego życia. Świetny facet. Mieszkacie razem? Gołda: Nie. Ma fantastyczne dwa psy, które na pewno mają ADHD, Heksę i Buźkę. Jak się zaczął Wasz związek? Spotkaliście się w Teatrze Żydowskim, Pani była młodą aktorką, Pan – dojrzałym reżyserem? Szymon: O, przy tym dojrzałym reżyserze było wiele młodych aktorek. Gołda: Bardzo skromny jesteś. Zaczęło się rzeczywiście jak kompletny mezalians, bo ja pochodzę z bardzo dobrego tradycyjnego żydowskiego domu. Teatr i małżeństwo ze sztukmistrzem to ostatnie, co powinnam wybrać. W dodatku Szymon rzeczywiście otoczony był przez kobiety. Jego przyjaciele ostrzegali mnie, że ten romans się nie uda. Pan dyrektor podrywał mnie i drugą aktorkę, moją przyjaciółkę Julitę. Szymon: Nie podrywał. Gołda: Oczywiście, on był podrywany. Po latach spotkałam się z Julitą, która wyjechała do Chicago, i zastanawiałyśmy się, która z nas lepiej wybrała. Czy ja, czy ona? Szymon: Postaw pytanie inaczej: „Kto na tym najgorzej wyszedł?”. Gołda: Ja wiem. Co nam się wspólnie udało, to Dawid. To nie ulega wątpliwości. Nie nudzimy się w życiu absolutnie. Czytaj także: Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer Szymon Szurmiej z synem Dawidem, sesja dla magazynu VIVA!, maj 2013 Kłócicie się? Ostre małżeństwo? Gołda: Jesteśmy mocnymi znakami. Szymon: Ja jestem łagodnym znakiem, jestem Bliźniakiem. Wspieramy się w sensie rodzinnym. Gorzej jest w teatrze, tu różnimy się w sposobie widzenia wielu spraw. Gołda: Dlatego ja nie gram w sztukach pana dyrektora. Po tym, jak przyszłam do teatru jako młoda dziewczyna, zagrałam wiele głównych ról. Ale na próbach, gdy widziałam, jak zdejmował marynarkę i wbiegał na scenę, od razu uciekałam i płakałam. Krzyczał? Gołda: Czy krzyczał? On krzyczy do tej pory. Taki charakter. Każdy wiedział, że jeżeli przed premierą nie dojdzie do karczemnej awantury, to premiera nie może być udana. Ale myśmy mieli ciekawe życie. Mamy wspólny cel, nas łączy teatr. Oddaliście mu całe życie, dlaczego? Szymon: Ja jestem kundlem. Ojciec Polak, matka Żydówka. Doskonale wiem, że kultura żydowska jest częścią składową kultury polskiej. Trzeba pamiętać, że w czasie wojny tutaj została zamordowana jedna trzecia kultury polskiej. Bez Tuwima, Słonimskiego, Brzechwy czy Schulza byłoby smutnawo. Nigdy o tym z Gołdą nie dyskutowaliśmy, było oczywiste, że coś zginęło i nie wolno dopuścić, żeby ludzie o tym zapomnieli. Ten teatr nie ma swego starego odbiorcy. Postanowiliśmy pokazać polskiemu młodemu pokoleniu zamordowaną, ale szalenie mądrą kulturę. I jak widzimy pełen teatr, roześmiane twarze, to jesteśmy szczęśliwi. I zepsuci. Gdy wracam do domu po przedstawieniu, w którym Gołda nie brała udziału, a ona pyta: „Jak było?”, odpowiadam: „Jak zwykle. Owacja na stojąco!”. Gołda: U nas cały czas coś się dzieje. Słyszy pan te głosy za ścianą? To spotkanie Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu. To jest nasze centrum kultury, razem z Fundacją Shalom uczymy języka jidysz. Przez nasze warsztaty przewinęło się pół tysiąca osób. Teraz sami uczą języka jidysz, są tłumaczami. Mamy Żydowski Uniwersytet Otwarty, Uniwersytet Trzeciego Wieku, uczymy naszej wspólnej polsko-żydowskiej historii, co roku organizujemy Festiwal „Warszawa Singera”, już 10. W tym roku przyjedzie syn Isaaca Bashevisa Singera, Israel Zamir, będzie gościem honorowym festiwalu. Kultura przede wszystkim. Co Was napędza? Gołda: Miałam trochę szczęścia w życiu. Robię to, co kocham, jestem aktorką. W moim domu w Łodzi rodzice mówili w jidysz, chodziłam do żydowskiej szkoły. Jestem drugim pokoleniem Holocaustu. Chcę opowiadać historie tych, którzy nie zdążyli. W Waszym domu mówiło się o wojnie? Gołda: Nie. Rodzice nie chcieli obarczać swoich dzieci. W domach kolegów podobnie. Ale wiem, że tata był w getcie warszawskim, w czasie wojny zginęła jego pierwsza żona z córeczką. Nigdy z bratem nie myśleliśmy, że to nasza siostra. Dopiero niedawno mówię: „Janusz, wiesz, to była nasza siostra”. W dorosłym życiu takie odkrycia. Dziś żałuję, że nie pytałam rodziców o przeszłość, ale dzieci nigdy nie pytają. Dwa lata temu napisała do mnie pani z Łukowa, że przeglądając archiwum, trafiła na rodzinę Tencerów. Niebywałe, nagle odzyskałam rodzinę. Wiem, że tata miał sześcioro rodzeństwa, wiem, jak nazywała się z domu jego mama. Jedna z sióstr taty miała na imię Leja. Teraz w naszej rodzinie narodziła się dziewczynka, osiem miesięcy temu, córeczka bratanka. I też ma na imię Leja. Jest prawnuczką naszego taty, ale w 110 lat po jego narodzinach. Szymon: Moja praprawnuczka. Jak złapała mnie za palec, nie chciała puścić! Gołda: Tak, Tencerówna o cudnym uśmiechu. Myślę, że to, co robimy, to nie przypadek. Jak wystawa „Ciągle widzę ich twarze” – zebraliśmy dziewięć tysięcy zdjęć Żydów polskich. Na początku czerwca w Madrycie będzie 53. otwarcie wystawy w świecie. Opowiadamy historie ludzi, którzy nie byli na pierwszych stronach gazet, a historia zapomniałaby o nich. Czytaj także: Między nimi była wielka różnica wieku. Mimo to Gołda Tencer i Szymon Szurmiej byli razem 44 lata Gołda Tencer i Szymon Szurmiej, sesja dla magazynu „VIVA!”, maj 2013 Jakby ta pamięć Was wybrała? Gołda: Jeden z pisarzy żydowskich napisał, że ojczyzną Żydów jest pamięć. To moje credo życiowe. Szymon: Gołda robi Festiwal „Warszawa Singera” już 10 lat. Poznałem kiedyś Singera, siedział ze mną parę razy i pytał, jak wyglądają Nalewki. „Mistrzu – mówię – Nalewek nie ma”. On zasmucony: „Jak to nie ma?”, więc zacząłem mu opowiadać o Nalewkach, które on sam opisał. Jaki on był uradowany. Siedział ze mną człowiek, który nigdy nie wyjechał z Polski! Chciałbym, żeby doszło do świadomości zwykłych ludzi, że popełnione zostały potworne czyny przez Niemców. Ale gdy swój uderzy, boli mocniej. Marzec ’68 w Polsce to była wielka tragedia. Wciąż nie zdajemy sobie sprawy, co wtedy zostało zrobione. Teraz, jak mamy różne uroczystości, przyjeżdżają do nas ludzie i mówią dziwne rzeczy: „Ja nie wiedziałem, że jestem Żydem. Byłem Polakiem. Dlaczego mnie wypędzili stąd?”. A Pana w marcu ’68 wyrzucano z Polski? Szymon: Nie, powtarzałem, że to ja mogę wyrzucać, bo jestem stąd. Gołda: Ja bardzo utożsamiam się z pokoleniem marca ’68. To był koniec mojego świata młodości. Proszę spojrzeć na to zdjęcie na ścianie, to moja klasa: Michał ze Szwecji, Grzesiu z Danii, Szymon z Nowego Jorku, Maria z Teksasu, Renia z New Jersey, Hanka z Izraela, Renia z Brukseli, Heniek z Izraela. Moje pokolenie mówiło: „Gołda, musisz wyjechać”. Potem zaczęli powtarzać: „Dobrze, że nie wyjechałaś, mamy do kogo wracać”. Przyjeżdżają bardzo często na festiwal. Cały czas mamy kontakt, przyjaźnimy się, nie żyjemy tylko czasem minionym. Na szczęście marzec ’68 nie zabił w nas miłości. Mam ukochanego brata w Szwecji. Jesteśmy genialnym rodzeństwem. Pani, podobnie jak mąż, skromna? Gołda: Nie rozumiem tego pytania. Myślałam, że wszystkie rodzeństwa są takie, ale każdy mówi: jesteście wyjątkowi. My się po prostu kochamy, jesteśmy ze sobą w najtrudniejszych momentach. Potrafimy rozmawiać dwa, trzy razy dziennie. Brat jest lekarzem, skończył medycynę w Szwecji, jest ordynatorem szpitala w Lundzie, nefrologiem. A przy tym pięknie pisze, pięknie śpiewa. Napisał książeczkę o naszej rodzinie: „W kuchni mamy Soni”. Pisze o Waszym łódzkim mieszkaniu? Gołda: Tak, o tacie, który był kaletnikiem i całymi dniami siedział w swojej małej pracowni, gdzie nawet spał na stole. Robił torby. Zawsze mówiliśmy z bratem: „Jakie one brzydkie!”, ale cała Polska je kupowała. Pisze o mamie i jej kuchni, wspaniałym karpiu po żydowsku i gęsi, którą on musiał sam faszerować i piec. Dziś w naszym domu, przy Próchnika 28, nikt znajomy już nie mieszka. Nie jeżdżę do Łodzi, bo zostały tylko domy, ale nie ma już tych ludzi. Jaki był Pani żydowski dom? Gołda: Bardzo ciepły. Mama była prawdziwą jidysze mame, zajmowała się nami. Mieliśmy ogromną miłość rodziców i otwarty dom. Wszyscy do nas przychodzili. Miałam mnóstwo koleżanek i kolegów. Żyłam trochę jak pod kloszem. Dziś wiem, że strach czaił się gdzieś z tyłu głowy. To były wspomnienia rodziców, o których nie chcieli mówić. Ojciec co drugą noc krzyczał przez sen. Myśmy lecieli do sypialni, a on mówił: „Dobrze, żeście mnie obudzili”. Te sny dzieci w drugim i trzecim pokoleniu, że gonią nas Niemcy, nie są przypadkowe. To trauma, z którą jeszcze wiele pokoleń musi się uporać. Ale że to trauma, wiem dziś. Wtedy o tym się nie mówiło. Człowiek cieszył się życiem. Mama pysznie gotowała, karmiła nas i naszych rówieśników. Moje koleżanki dziś wspominają, że po raz pierwszy u mnie poznały smak ananasa. Szymon: Jak graliśmy w Łodzi, to jedliśmy kurczaki u niej w domu. Twoja mama to była jedyna kobieta, która mnie naprawdę kochała. Gołda: Oczywiście. Przy tym była młodsza od ciebie. Szymon powinien trafić do Księgi rekordów Guinnessa. Z tego powodu, że jest praprapradziadkiem. Z poprzednich małżeństw ma troje dzieci, nawet starsze ode mnie. W większości wszyscy są związani z kulturą żydowską. To jego ogromna zasługa, że przekazał tę kulturą potomkom. Jego dzieci występują i reżyserują w Teatrze Żydowskim. (Akurat do gabinetu zagląda syn, Dawid Szurmiej, reżyser i producent, więc korzystam z okazji i pytam). Gołda Tencer, Szymon Szurmiej, Dawid Szurmiej, sesja dla magazynu VIVA!, maj 2013 Jakim ojcem był Szymon Szurmiej? Dawid Szurmiej: Ojcem, jakich mało. Naprawdę poświęcał mi czas. Rzadko wyjeżdżał, graliśmy w piłkę, opowiadał mi o swoich przygodach. Gdy miałem 13 lat, mama kategorycznie zabroniła mi jeździć na motocyklu. „Po moim trupie”, powiedziała. Gdy to usłyszał, natychmiast kupił mi crossowy motor. I specjalnie sam się nauczył kierować, żebyśmy mogli razem jeździć po lesie. Ludzie mówili: „Taki stary ojciec”. Ale to pozór. Pamiętam moją pierwszą wizytę na próbie w Teatrze Żydowskim. Byłem bardzo przejęty, że obserwuję go wśród aktorów, w świątyni sztuki. A on obejrzał próbę, wstał i zrugał aktorów, gorzej niż kapral w wojsku. Byłem w szoku. Przez całe życie uwielbiam rozmawiać z nim o sztuce. Robimy różne rzeczy, ale nawzajem szanujemy swoje artystyczne wybory. Szymon: Nie chciałem iść do Teatru Żydowskiego. Pracowałem w Teatrze Polskim we Wrocławiu i było mi tam dobrze. Świetni aktorzy tam grali. Ale w 1968 roku przyjechał minister kultury, Tejchma, i prosił, żebym poszedł do Żydowskiego. Ida Kamińska emigrowała wtedy z zespołem, teatr się rozpadał. Więc przyjechałem do Warszawy w 1969 roku i założyłem przy teatrze Studium Aktorskie, żeby mieć nowych aktorów. Do tego studium zapisała się Gołda. I tak się zaczęło nasze wspólne życie. Zanim trafił Pan do Wrocławia, wiele Pan przeszedł. Jak wyglądało Pana dzieciństwo? Szymon: Rzadko się zdarza, żeby ortodoksyjna Żydówka uciekła z polskim szlachciurą. A to był przypadek mojej mamy. Jej ojciec był prawą ręką cadyka z Międzyborza. Miał tartak, był bogaty. Ojciec zatrzymał się u niego przejazdem, coś reperował. I uciekli razem z moją matką. Cała rodzina ją wyklęła. Dla nich była umarła. A u Żydów, jak ktoś umiera, jest zwyczaj, że wszyscy siedzą razem siedem dni na tak zwanej pokucie. Jak ktoś musi wyjść, coś załatwić, to sypie do butów groch, żeby go uwierało. Matka zawsze odizolowana, rodzina męża też ich nie przyjęła. Przeżyliśmy w Łucku bardzo ciężkie życie. Ojciec pił, dobrze poznałem, co to głód. Miałem sześć lat, a już grałem na perkusji na żydowskich weselach. Ale skończyłem szkołę żydowską i gimnazjum, chociaż było płatne. To zasługa mojej mamy. Wszystkie święta przygotowywała, jakby nic się nie stało. Były to też łobuzerskie i przyjemne czasy. Przez ubikację właziłem do kina. Bardzo dużo czytałem. Ja dostawałem 20 groszy. Za 10 groszy można było kupić 10 deko obrzynek z kiełbasy. Uwielbiałem to, ale chodziłem do kiosku i dawałem 10 groszy sprzedawczyni, a ona pozwalała mi czytać. Wtedy czytałem wszystko, jak leci, nawet trudne rzeczy. Miałem dziewięć lat, gdy czytałem „Materializm dialektyczny” Marksa. To może złamać człowieka. Gołda: Oj, prawda. Szymon: Zawsze miałem pasję do czytania. Dziś tragiczne dla mnie jest to, że mam plamkę na oku. Widzę was wszystkich, ale nie przeczytam ani jednej literki. Dobrze, że pamięć istnieje. Pożerałem książki i miałem potężną wyobraźnię. Gdy w gimnazjum przyszła komisja sprawdzać postępy, profesor kazał mi opowiadać o rewolucji francuskiej. Wstałem i przez 40 minut mówiłem tak, że wszyscy słuchali z otwartymi ustami. Potem profesor wziął mnie i mówi: „Dałbym ci piątkę, ale ty nie mówiłeś o rewolucji francuskiej. Ty opowiadałeś »Nędzników« Wiktora Hugo!”. Czytaj także: Gołda Tencer: „Echo Holocaustu zawsze towarzyszyło mojemu dzieciństwu” Gołda Tencer, Szymon Szurmiej, Dawid Szurmiej, sesja dla magazynu VIVA!, maj 2013 A jak Pan trafił na zesłanie do tajgi? Szymon: Przez romantyzm. W 1939 roku, gdy weszli bolszewicy, zaczęła się wywózka Polaków. Komisarz policji miał córkę, która była nieosiągalna dla mnie. Ale gdy wywieźli całą rodzinę komisarza, córka ocalała, bo była u koleżanki. Wziąłem tę córkę i ukryłem na wsi. Mój kolega w dobrej wierze pochwalił się, że ukryłem dziewczynę. Zaraz mnie wzięli. Przyszli po mnie, gdy byłem na obozie młodzieżowym. Mama nie wiedziała, co się ze mną stało, nikt nie wiedział. A ja przesiedziałem trzy lata na Kołymie, a potem trzy lata na zesłaniu w Dżambule w Kazachstanie. Byłem ukochanym więźniem na Kołymie, bo śpiewałem piosenki, recytowałem wiersze. Więźniowie mnie pilnowali, żebym się nie przemęczał. Byłem chuchro. Kazali mi palić ognisko i gotować kipiok – gorącą wodę. Był tam zespół aktorski, bardzo dużo się nauczyłem. O teatrze i o życiu. Patriotyzmu się nauczyłem. Ale do Armii Andersa Pan nie poszedł? Szymon: Poszedłem. Dotarłem do miejsca, gdzie mogłem zaciągnąć się do Andersa. Tam kopalnie były, stanęliśmy z tobołkami, dostaliśmy grochówki z kotła. Wtedy pan porucznik przyszedł i mówi: „Żydzi na prawo, Polacy na lewo”. Selekcję Żydów zrobił. Wszyscy się rozeszli, a ja zostałem na środku. „A ty co?”, pyta. „Nie wiem, gdzie iść. Ojciec Polak, matka Żydówka”. Jak on mnie walnął, aż mi krew do grochówki poleciała. Koledzy wołają z obu stron: „Chodź!”. A ja powiedziałem: „Dziękuję”, wziąłem tobołek i wróciłem do Dżambułu. Po wojnie wróciłem ze swoją pierwszą żoną do Polski. Dwa tygodnie jechaliśmy pociągiem. Musieliśmy wysiąść w Jaworze, bo zaczęła rodzić. I zostaliśmy tam. O rodzinie z Łucka długo nie miałem wiadomości. Dopiero po wojnie dowiedziałem się, że moja matka poszła do konwoju śmierci, żeby ochronić męża i moją siostrę. Dała się zabić, żeby nikt się nie dowiedział, że Polak mieszka z Żydówką. Z Państwa życiorysów można by nakręcić film. Albo sztukę w teatrze wystawić. Gołda: Ma powstać sztuka na benefis Szymona „W 90 lat dookoła Szurmieja”. Teraz szykujemy się do benefisu w naszym teatrze z okazji jego urodzin. Wystąpi wielu naszych przyjaciół, na pewno między innymi Maryla Rodowicz, Piotr Fronczewski, Wojtek Pszoniak, Daniel Olbrychski, Irena Santor, Jerzy Połomski, Vadim Brodski, Jacek Wójcicki czy zespół artystyczny Don Vasyl & Roma, prezentujący muzykę cygańską. Pani powiedziała, że najlepiej w życiu udał się Wam syn. A przecież Teatr Żydowski to też Wasze dziecko? Gołda: Tym trudniej się chwalić. Tak, nasz syn to jest miłość ponad życie, mój kadysz, a teatr to nasze miejsce na ziemi. Nie wyobrażam sobie życia bez teatru. Jesteśmy jak rodzina, w której raz jest lepiej, raz gorzej, jak w każdej rodzinie, ale dobrze nam razem. Szymon: Nie ma takiego drugiego teatru na świecie. Czytaj także: Michał Waszyński udawał katolickiego księcia, by ukryć żydowskie pochodzenie. To on odkrył Audrey Hepburn i Sophię Loren Gołda Tencer, Szymon Szurmiej, sesja dla magazynu „VIVA!”, maj 2013 Gołda Tencer w sesji dla „VIVY!”, maj 2013 Książka Katarzyny Przybyszewskiej-Ortonowskiej, „Gołda Tencer. Jidisze Mame”, wydawnictwo Edipresse, 2019 rok Gołda Tencer, Szymon Szurmiej, Odsłonięcie pomnika upamiętniającego ofiary getta w Falenicy, 23.08.1992
Kuba Błaszczykowski: „Podziękowania za gole kieruję w niebo, w stronę mamy”. Życie mocno go doświadczyło
Dziś jest nie tylko spełnionym sportowcem, lecz także kochającym ojcem trójki dzieci i wspierającym mężem. Jakub Błaszczykowski unika błysku fleszy, skupia się na tym, co dla niego najważniejsze. Ale w jego życiu pełno było dramatów i chwil smutku. O tym, co przeżył, gdy miał zaledwie 11 lat, opowiedział dopiero po długim czasie. W wyniku awantury między rodzicami zginęła jego mama. Mąż zaatakował ją nożem. Odchodziła na ulicy, na rękach synka... Ojciec Kuby trafił do więzienia, zaś on sam do domu babci Felicji. To właśnie jej oraz innym bliskim zawdzięcza to, jakim człowiekiem się stał. Wśród osób, które go wspierały był również były selekcjoner reprezentacji Jerzy Brzęczek. Oto niezwykła historia Kuby Błaszczykowskiego... Jakub Błaszczykowski o tragicznej śmierci mamy O dramatycznych przeżyciach z dzieciństwa opowiadał między innymi w książce „Kuba”, która ukazała się na rynku w czerwcu 2015 roku. „Bawię się klockami, jest uchylone okno, i naglę słyszę rozmowę. Wiem, kto rozmawia, zamarłem, i słyszę, jak się kłócą. I słyszę: A masz ty k***! I krzyk: Aaa! Wybiegłem, jak stałem. I widzę, jak mama leży w rowie, i widzę, jak ojciec odchodzi. Wróciłem do domu i krzyczę: „mama leży w rowie”. Wróciłem do niej i zacząłem ją dotykać [...] Wziąłem ją za rękę, a moje dwa czy trzy palce wpadły do rany. Wtedy wiedziałem, że jest niedobrze. Wydaje mi się, że mama zmarła mi na rękach. Trzy ostatnie wdechy wzięła i już nic. Cisza”, wspominał Jakub Błaszczykowski [cyt. za plotek.pl]. Nastoletni sportowiec stracił wtedy nie tylko mamę, ale i ojca, który trafił do więzienia (mężczyzna zmarł w 2012 roku). Rzucił piłkę nożną i nie interesował się nią, aż zaopiekował się nim wujek – Jerzy Brzęczek. To on wskazał mu właściwy kierunek i zadbał o karierę utalentowanego chłopaka. Dziś Kuba Błaszczykowski jest jednym z najlepszych polskich piłkarzy, odnosił również duże sukcesy na boiskach zagranicznych. Przez trzynaście lat grał w reprezentacji Polski, przez cztery lata był kapitanem drużyny. Od 2007 do 2016 roku był zawodnikiem Borussii Dortmund, a później VfL Wolfsburg. Dwa lata temu powrócił do klubu Wisła Kraków. Zarabia pięćset złotych miesięcznie, które przekazuje na zakup biletów dla dzieci z domów dziecka. Znany jest zresztą ze swojej charytatywnej działalności – w 2020 roku przekazał sporą kwotę na walkę z Covid-19. Jakub Błaszczykowski od kilkunastu lat jest w szczęśliwym związku, ale wraz z żoną Agatą bardzo strzegą swojej prywatności. Nie udzielają wywiadów, rzadko wychodzą na imprezy branżowe. Wychowują trójkę dzieci – dwie córki, Oliwię i Lenę, oraz synka Fabiana, który przyszedł na świat w czerwcu 2019 roku. Cała rodzina mieszkała przez kilka lat w Krakowie. W 2020 roku poinformowano jednak, że sportowiec zakupił trzy luksusowe apartamenty w jednym z warszawskich wieżowców. Ulubieniec kibiców nie zapomina mimo wszystko o rodzinnych stronach i często odwiedza Truskolasy na Śląsku. ZOBACZ TEŻ: To Joanna Przetakiewicz oświadczyła się Rinke Rooyensowi. „Był bardzo chory, miał chemioterapię” Kuba Błaszczykowski wywiad VIVY! W 2012 roku – przed mistrzostwami Europy – ówczesny kapitan reprezentacji udzielił VIVIE! wywiadu. Miał wtedy 26 lat, małą córeczkę Oliwię i grał w niemieckim klubie Borussia Dortmund. O trudnej przeszłości i świetlanej przyszłości rozmawiał z Maciejem Wesołowskim. Przypominamy ten wyjątkowy wywiad. Jak córka? Rośnie. Raczkuje, próbuje chodzić. Rozwija się błyskawicznie. Pewnie jak wrócę po Euro, ciężko ją będzie poznać. Jak się odnajdujesz jako ojciec? Nie zdawałem sobie sprawy, jak wiele w życiu się zmienia, gdy rodzi się dziecko. Jak wielka to rewolucja. Wcześniej, kiedy miałem na coś ochotę, po prostu to robiłem. Teraz cały mój świat kręci się wokół tej małej osóbki. Doszło sporo nowych obowiązków, ale naprawdę warto wyrzec się tych paru rzeczy w życiu, żeby tego doświadczyć. Poza tym dziecko bardzo zbliża ludzi do siebie, scala rodzinę. A to dla mnie ogromna wartość. Myślisz o powiększeniu rodziny? Oczywiście. Moja rodzina była dość liczna, mama miała czworo rodzeństwa i wiem, że to daje oparcie w życiu, pomaga. Po prostu: jest z kim dzielić się kłopotami, ale i radościami życia. Dlatego też chciałbym, by Oliwia miała kiedyś rodzeństwo. Mając tak wiele obowiązków zawodowych, masz jeszcze czas na przewijanie, kąpanie czy karmienie córki? Skłamałbym, gdybym powiedział, że ja spędzam z małą więcej czasu niż żona, ale staram się to robić, gdy tylko mogę. Na szczęście mam bardzo mądrą, wyrozumiałą żonę, która świetnie rozumie naszą sytuację. Wie, że gram na wysokim poziomie i do każdego meczu muszę być przygotowany na 100 procent, a to zabiera czas. Jestem jej za to bardzo wdzięczny. Po strzelonych golach zawsze patrzysz w niebo. Dlaczego? To symboliczny gest. Podziękowania za gole kieruję w stronę mamy, która od ponad 15 lat nie żyje. Jaka została w Twojej pamięci? Widzę ją, gdy słucha Demisa Roussosa, którego uwielbiała. Sam teraz często słucham „Goodbye My Love, Goodbye”, dzięki temu mama od razu staje mi przed oczami. Pamiętam też momenty, gdy dostawaliśmy od niej prezenty. Rolki albo taką małą grę Tetris. Na to czekało się miesiącami, a pamięta latami. Co chciałbyś jej teraz powiedzieć? Chciałbym podzielić się z nią sukcesami, które odnoszę. Ona zawsze bardzo wierzyła we mnie i brata. Zawsze mówiła, że nam się w życiu uda. Wierzyła, że możemy zostać zawodowymi piłkarzami, tak jak nasz wujek Jerzy Brzęczek. Mama żyła dla nas, poświęcała się, żeby nam niczego nie brakowało. Dużo ją to kosztowało, bo nie byliśmy bogaci. Wiem, że byłaby teraz bardzo szczęśliwa, widząc, że ułożyliśmy sobie życie. Ja poszedłem w ślady wujka, brat został nauczycielem wuefu. Byłaby to dla niej wielka nagroda. Trudno mi zaakceptować to, że nie może tego zobaczyć. Ale cóż... Cały czas wierzę, że mama jest gdzieś tam wysoko, w niebie. Widzi mnie z tamtego świata i podpowiada, co robić w trudnych momentach. Jak opiszesz mamę swojej córce, gdy podrośnie? Na pewno pokażę jej zdjęcia. A potem opowiem jej o tym wszystkim, co nam z bratem dała. Jak bardzo nas kochała, jak wiele jej zawdzięczamy. Twoja mama zginęła tragicznie na Twoich oczach. Jak można żyć z takim wspomnieniem? Nie wiem, czy powinienem do tego w ogóle nawiązywać, ale przypominam sobie tę sytuację, kiedy patrzę na swoją córkę. Czuję, że chciałbym jej dać to wszystko, czego mi zabrakło po śmierci mamy. Aż czasem boję się, że za bardzo ją będę rozpieszczał. Mama dawała nam z bratem dużo ciepła i to też chciałbym przekazać Oliwii. Ta tragedia zmieniła w moim życiu wszystko. Zablokowała mnie, zniechęciła do wielu rzeczy. Na kilka lat przestałem nawet rosnąć, w ósmej klasie mierzyłem zaledwie 152 centymetry. Na szczęście później to się wyrównało. Ale też dzięki temu musiałem szybciej dojrzeć, usamodzielnić się. To mnie zahartowało. Pamiętasz moment tragedii? Tak, doskonale. Każdy szczegół. Ale to coś, o czym nigdy nie powiem publicznie. To zbyt intymne. Wracasz do tego jeszcze? Tak, ale jest to już całkiem inne wspomnienie. Wiele lat zajęło mi, by przestać myśleć o tym jedynie z nienawiścią. Gdy zacząłem się rozglądać, okazało się, że wokół jest wielu ludzi, którzy mają podobne albo i gorsze doświadczenia. I że trzeba choć próbować im pomóc. Ludzie często działają w amoku, na przykład pod wpływem alkoholu, nie wiedząc do końca, co się z nimi dzieje, i nie zdając sobie sprawy z konsekwencji. Nie można tego rozgrzeszać, ale można spróbować ich zrozumieć. Zawsze żal mi dzieci, które najbardziej cierpią w rodzinnych tragediach. One nie są niczemu winne. Dziecko powinno być jak najdłużej pod ochroną dorosłych, trzeba je wspierać, jak tylko można. To jest dla mnie sprawa podstawowa, ogromnie ważna. Dobrze wiem, co czują dzieciaki pokrzywdzone przez los, i kiedy tylko mogę, staram się im pomagać. W jaki sposób? Choćby rozmawiając, wspierając duchowo, ale też czasem – bardziej materialnie. Zdarza się, że ludzie piszą mi o swojej trudnej sytuacji. Nie czuję się autorytetem, ale staram się im coś doradzić. Co im odpowiadasz? Ważne jest, by nawet w trudnych momentach nie poddać się, nie ulec depresji i przeć naprzód, mimo okoliczności. Jeśli masz talent, pasje, marzenia, to realizuj to! W 100 procentach! Ja wiem, że tego by chciała moja mama. Też miałem trudne chwile, chciałem porzucić piłkę. Nauczyciele i bliscy mieli ze mną dużo kłopotów, gdy dorastałem. Zwłaszcza w szkole bywało gorąco. Ktoś wypominał Ci rodzinną tragedię? Zdarzały się takie sytuacje. W małych, wiejskich środowiskach, gdzie wszyscy się znają, takie rzeczy mają miejsce chyba częściej niż w miastach. Tam więcej jest ludzi sfrustrowanych, którym się w życiu nie udało. Oni najchętniej żyją cudzym życiem. Pojawia się zawiść, zazdrość, hipokryzja. Wiele razy stykałem się z ludźmi, którzy wpierw klepali mnie po plecach, by zaraz za rogiem obrabiać mi tyłek. Teraz mogę się z tego śmiać, ale gdy jesteś młodym człowiekiem, odbierasz to inaczej. Co to były za sytuacje? Wypominano mi ojca. Plotkowano, że jeśli ojciec jest mordercą, to synek będzie taki sam. Najobrzydliwsze, że ci sami ludzie chcą teraz odcinać kupony od tego, że mnie znają. Jakoś szybko zapomnieli o tym, co kiedyś mówili. Jak to znosiłeś? Tak jak mówiłem, nie byłem grzecznym dzieckiem. Kiedy ktoś mi ubliżał albo w inny sposób przekraczał granice, zawsze reagowałem. Czasem agresywnie. Wiedziałem, że pewnych rzeczy nie mogę odpuścić. Teraz, jak na to patrzę, widzę, że to było gówniarskie zachowanie, ale wtedy nie widziałem innego sposobu. Z tego powodu babcia miała przeze mnie problemy, wiele razy była wzywana do szkoły. Mam nadzieję, że wynagradzam jej to teraz. Co tydzień ogląda moje mecze w telewizji i cieszy się z moich dobrych zagrań. Swoją drogą mam świadomość, że gdyby nie ta moja zawziętość, pewnie nie osiągnąłbym tego, co osiągnąłem. Jako 11-latek w jednej chwili musiałem wykonać skok z beztroskiego, dziecięcego życia do życia pełnego obowiązków i problemów. To, że zostałem po dobrej stronie, nie pogrążyłem się, zawdzięczam babci i Jurkowi Brzęczkowi. Bez nich mogło być różnie. To w sumie niezwykłe, że kapitan reprezentacji Polski wychowuje kolejnego kapitana. Tak, też się z tego z Jurkiem śmiejemy. Także z tego, że obaj jesteśmy z tej samej niewielkiej wsi. Bez tego o Truskolasach pewnie nikt by nigdy nie usłyszał. Kiedy dorastałem, Jurek czuł, że musi zastąpić mi ojca. Te nasze relacje były budowane właśnie na zasadzie ojciec–syn. Były bardziej „oficjalne”. Teraz to się całkiem zmieniło. Jesteśmy kumplami, przyjaciółmi. Mamy wspólny język, możemy porozmawiać o wszystkim i wiem, że zawsze mnie zrozumie, doradzi. A że poza tym Jurek zna się też doskonale na piłce, jest w stanie pomóc mi też w pracy. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Oto siedem rzeczy, za które kochamy Kubę Błaszczykowskiego! Powiedziałeś, że byłeś trudnym dzieckiem. Jak babcia znosiła Twoje wybryki? To prawda, miała ze mną dużo kłopotów. Ale zawsze wiedziałem, że nawet kiedy się złości, trzyma moją stronę, że mogę na nią liczyć. Tak było, gdy wzywano ją do szkoły. A to wyrzuciłem komuś sweter przez okno – w odwecie za coś tam, a to komuś przyłożyłem. Cóż, byłem zadziorny, ale wydawało mi się, że jak się biję, to w słusznej sprawie. Dość szybko jednak zyskałem sobie w szkole opinię łobuza i potem co bym nie zrobił, to każdy wiedział, że to moja wina. Z czasem zaczęło mnie to uwierać. Czułem, że nieraz byłem oskarżany niesprawiedliwie, na zapas. Że co złego, to Błaszczykowski. Mam wrażenie, że nauczyciele szli trochę na łatwiznę. Ale też nie chcę się rozgrzeszać. Święty na pewno nie byłem. Pamiętam takie momenty, kiedy babcia nie dawała już sobie ze mną rady. Rozrabiałem, nie chciałem się jej słuchać. Wtedy najlepszym sposobem był telefon do Jurka, który grał wtedy w zagranicznych klubach, w Izraelu i w Austrii. Przekazywała mi słuchawkę i momentalnie on stawiał mnie do pionu. Potem przez parę dni babcia miała ze mną spokój. Dość gwałtownie pokorniałem. Kiedy rzeczywiście dojrzałeś? Ważnym momentem była dla mnie przeprowadzka do Wisły Kraków. Miałem 18 lat i musiałem sobie od zera zorganizować życie. Mieszkałem sam w nowym miejscu, wszystko było nowe, do tego dochodziła presja związana z grą w utytułowanym klubie. Musiałem szybko się z tym uporać. Tam zdałem maturę. Pamiętam, że zdawałem ustny egzamin z angielskiego w tym samym dniu, w którym graliśmy mecz w lidze. Rano więc pojechałem go zdać, po południu wróciłem na zgrupowanie, a wieczorem już grałem. Trzeba było to wszystko ze sobą połączyć. Wielu dobrych ludzi mi wtedy pomogło. Bardzo im za to dziękuję. Zwłaszcza tym ze Szkoły Mistrzostwa Sportowego im. Jana Długosza. To ważni dla mnie ludzie, więc zależy mi, by o nich choć słowem wspomnieć. No a teraz jesteś dwukrotnym mistrzem Niemiec, zdobywcą Pucharu Niemiec, grałeś w Lidze Mistrzów, przed Tobą mistrzostwa Europy, w których jako kapitan poprowadzisz polską reprezentację do, miejmy nadzieję, sukcesów. Wszystko jest tak, jak sobie wymarzyłeś? Nie mogło być lepiej. Mam wielką satysfakcję z tego, że przetrwałem. Robię to, co kocham, mam szczęśliwą rodzinę, wszystko idzie w dobrym kierunku. Mam poczucie, że piekło jest już za mną. Masz 26 lat, dokładnie tyle miał Zbigniew Boniek równo 30 lat temu, podczas mundialu w Hiszpanii i ostatniego sukcesu naszej reprezentacji – brązowego medalu na mistrzostwach świata. Od tego zaczęła się też wielka międzynarodowa kariera Bońka. Czujesz, że dla Ciebie takim przełomem może być polsko-ukraińskie Euro? Oczywiście każdy piłkarz chciałby grać w jak największych klubach, osiągać jak największe sukcesy. I zgadza się, że 26 lat to bardzo dobry wiek dla piłkarza – jesteś jeszcze młody, ale już doświadczony, wiesz, na co cię stać. Ale z drugiej strony nie chciałbym dmuchać w balon oczekiwań. Mnie najbardziej interesuje to, by po zakończeniu kariery móc spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: „Kuba, dałeś z siebie wszystko, nie zawaliłeś żadnej szansy. Na tyle pozwolił ci twój organizm i twój charakter”. Wtedy będę miał czyste sumienie. Poczuję się spełniony. Rozmowa Kuby Błaszczykowskiego z Maciejem Wesołowskim ukazała się w magazynie VIVA! w 2012 roku. Wywiad powstał, zanim piłkarz dowiedział się o śmierci ojca. Czytaj również: Gdy zmarł ich ojciec, szybko dorośli... Co dziś robią synowie Krystyny Jandy? [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 29.04.2024 rok]
Michał Piróg: „Wiedziałem, że mogę wrócić, kiedy świat mnie opluje. Najważniejsze mieć wsparcie bliskich”
Z okazji urodzin tancerza przypominamy jego niezwykłą rozmowę z mamą!
Michał Piróg obchodzi dzisiaj urodziny. Z tej okazji przypominamy niezwykłą rozmowę Katarzyny Zwolińskiej z tancerzem oraz jego mamą, która w kwietniu 2014 roku ukazała się w magazynie VIVA!. VIVA! Michał Piróg wywiad z mamą Ona kocha go nad życie. On ją też, ale nie ma czasu, by ją odwiedzać. On może jej powiedzieć o wszystkim, a ona chce tylko, żeby był szczęśliwy. Dla niego wystąpiła w telewizji i opowiedziała, że mieć syna homoseksualistę to nie żaden dramat. O byciu gejem i matką geja, o ukrywaniu i trudnym odkrywaniu żydowskich korzeni i o tym, czy będzie czy będzie miał dziecko, z Michałem Pirógiem i jego mamą Anną rozmawia Katarzyna Zwolińska. Co czuje matka, gdy przyłapuje syna na kanapie w intymnej sytuacji z innym mężczyzną? Anna Piróg: Byłam zszokowana. Michał Piróg: I udawałaś, że nic nie widziałaś. Anna: Bo zawstydziłam się chyba bardziej niż wy. Uciekłam. Michał miał wtedy 18 lat i ja już od jakiegoś czasu podejrzewałam, że jest homoseksualistą. A ta sytuacja tylko potwierdziła moje przypuszczenia. Próbowałam z nim na ten temat rozmawiać, ale jakoś mnie zbył. Michał: Wcale cię nie zbyłem. Pytałaś mnie, czy wolę chłopców, czy dziewczyny, a ja odpowiadałem, że chłopców. A ty mówiłaś, że ze mną nie można poważnie porozmawiać. Ty chyba chciałaś, żebym usiadł przed tobą załamany i powiedział, że nie wiem, co mam robić, że to dla mnie straszny dramat. Chciałaś, żeby to był dla mnie problem. A nie był. Wolę chłopców i już. Anna: W pewnym momencie ja sama się pogubiłam. Zawsze otaczał cię wianuszek dziewczyn. Widywałam cię, jak idziesz roześmiany z koleżanką, trzymacie się za ręce. Twoje koleżanki wyznawały mi miłość do ciebie. A tu nagle ta kanapa i ty z tym chłopakiem. Łudziła się Pani, że to nieprawda? Anna: Tak. Miałam nadzieję, że jednak okaże się, że Michał ma dziewczynę, w której jest zakochany. Co wtedy myślała Pani o homoseksualistach? Anna: Jestem osobą bardzo tolerancyjną. Tak zostałam wychowana. Rodzice zawsze mi powtarzali, że ludzie nie dzielą się na gorszych i lepszych. Mówili, że żeby być szanowanym, ja też muszę ludzi szanować. Pomagam bezdomnym, nie brzydzę się opiekować starszymi osobami. I nigdy nie oceniałam tego, że ktoś jest w porządku, bo jest heteroseksualny, a ktoś inny nie, bo jest homoseksualny. Czytaj też: Aleksandra Kwaśniewska pokazała na Instagramie jak jej mama wyglądała w czasie studiów Michał: Powiedziałem mamie, że wolę chłopców, jak miałem 15 lat. A ona mi nie uwierzyła. Anna: Chciałam, żebyś miał normalne życie, rodzinę, dzieci, bo wydawało mi się, że to da ci szczęście. A tylko na twoim szczęściu mi zależy. Michał: To wiem. Nawet ostatnio mi powiedziałaś, że może znalazłbym sobie dziewczynę, która urodziłaby mi dziecko. I że wcale nie musiałbym z nią być. To jest twoje wieczne niepogodzenie. Anna: To jest nieprawda. Po prostu chciałabym mieć jeszcze jedną wnuczkę lub wnuczka, oprócz Gabrysi. To córka mojego starszego syna. Michał: Biorąc pod uwagę, że mieszkamy w Polsce, jeszcze przez jakiś czas nie będę mieć dzieci. Chociaż to, że jestem homoseksualny, nie oznacza tego, że nie mogę mieć dziecka. Anna: Teoretycznie możesz. Michał: A praktycznie nie?! Chciałbyś mieć dziecko? Michał: Tak. Anna: Michał wydoroślał i potrzebna jest mu stabilizacja, chociaż się do tego nie przyznaje. Ale ja go znam. Michał: Mamo, nadużywasz słowa „stabilizacja”. Nie mam zamiaru zostać dziadem, który siedzi w domu i wychowuje dzieci. Ale chyba tak, chciałbym mieć już dziecko. Coraz więcej moich znajomych ma dzieci. W nich jest coś niesamowitego i chyba zaczynam odczuwać instynkt ojcowski. Anna: Tylko nie masz odwagi, żeby coś z tym zrobić! Michał: Nie chodzi o odwagę lub jej brak. Chodzi o to, że najpierw musi być stabilny związek i deklaracja obu stron, że chcemy ze sobą być i wspólnie mieć dziecko. Kiedyś już byłem tak zakochany, że gotów byłem wziąć ślub, mieć dziecko i przeprowadzić się do Berlina, żeby tam spokojnie żyć. Ale Oshri, bo tak miał na imię, wybrał jednak życie w Izraelu, przy swojej mamie. Z tego związku pozostała we mnie kiełkująca chęć posiadania dziecka. To jedno z tych marzeń, które nie ma zbyt wielkich szans na realizację? Michał: Przestań! Jedyne, co wiem, że na pewno się nie wydarzy to to, że będę modelem… Anna: …i że będziesz śpiewał! Michał: Tego nigdy nie wiadomo, teraz jest taki sprzęt… A wracając do dzieci… decydując się na dziecko, chciałbym mieć prawdopodobieństwo bliskie stu procent, że będę w stanie mu zapewnić miłość, dom, pieniądze na edukację i dobry start w przyszłość. Anna: Dla mnie najważniejsze jest, żebyś był szczęśliwy. Nieważne, z kim, i nieważne, gdzie. Tak samo zresztą myślą mój mąż i starszy syn Sebastian. Obaj są bardzo wyrozumiali. Pamiętam, że to właśnie Sebastianowi Michał powiedział, że przyjeżdża do domu przedstawić ukochanego. I wtedy Sebastian przyjechał do mnie i mówił: „Mamo, tylko się nie denerwuj. Postaraj się, proszę cię, żebyś nie powiedziała mu czegoś niemiłego, czego będziesz żałować”. Michał: A teraz mama ciągle suszy mi głowę, że powinienem wrócić do swojej pierwszej wielkiej miłości. Anna: Bo go bardzo lubię. Z nim stworzyłeś rodzinę. I on był bardzo rodzinny. Spotykaliśmy się na święta. Widywaliśmy się z jego mamą. Ale wiem, że nie ma szans na to, żebyście znów byli razem. Ciągle mi to powtarzasz. Michał: I teraz właśnie wyszło na jaw, że mama nie życzy mi dobrze (śmiech). Jest ci wszystko jedno, z kim będę, byleby był rodzinny? Anna: Może ty wtedy też byś się taki stał. Jedyny żal, jaki do ciebie mam, to właśnie o to, że jesteś mało rodzinny i w kółko zasłaniasz się brakiem czasu. Michał: Naprawdę nie mam czasu. Jak mam jeden albo dwa dni wolnego, to nie chce mi się jechać do Kielc. To nie moja wina, że nie odwiedzam rodziców, tylko ich, że tam mieszkają. Poza tym jesteś terrorystką. O szóstej rano wietrzenie mieszkania… Anna: Przecież miałeś astmę. Michał: Odsłanianie zasłon… Anna: …bo szkoda dnia na spanie. Michał: I tak w kółko. Nie mogłem tego wytrzymać, tego, że ciągle ktoś kazał mi coś robić. I dlatego się wyprowadziłem i dlatego nie odwiedzam rodziców. Nie rozmawiam też przez telefon z tatą, bo on po czterech zdaniach zaczyna płakać. Wyobrażasz sobie?! Tak mnie kocha i tęskni, że aż płacze! Po pięćdziesiątym „kocham cię” mówię: „Dobra, daj mamę!”. Mój brat jest takim pedantem, że jak u niego w mieszkaniu czytasz książkę i odłożysz ją na moment, bo idziesz się wysikać, jak wrócisz, będzie już leżała na swoim miejscu na półce. Gdy przychodzą goście, to on zaraz znika. I wiesz, co robi? Myje im buty. Nakreśliłem mniej więcej obraz mojej rodziny. Dlatego właśnie mamy dobry kontakt, ale rzadki (śmiech). Anna: Dlatego to my przyjeżdżamy do Michała. Michał jest bardzo konsekwentny. Jak coś sobie postanowi, żeby się waliło i paliło, tak ma być i koniec. Pamiętam, że kiedyś miałam wielką ochotę go sprać. Nie pamiętam już, za co. I on wtedy wyszedł z domu… Michał: Nie wyszedłem, tylko uciekłem. Anna: Ale zaraz wróciłeś. Michał: Uciekłem! Wolę pamiętać, że uciekłem. Anna: W każdym razie jak wrócił, powiedziałam mu, że jest już za duży na lanie i niech sobie wymyśli karę. A on zatrzepotał rzęsami, bo zawsze tak robił, jak chciał mnie udobruchać, i powiedział, że wyprowadzi się z domu, jak skończy 17 lat. Po maturze wyprowadził się do Krakowa. Strasznie to przeżywałam, do dzisiaj zresztą przeżywam, że jest daleko od domu. Przeczytaj także: Trudne dzieciństwo odcisnęło na niej bolesne piętno. Jaka Helena Bonham Carter jest naprawdę? Pani jest ekonomistką, mąż inżynierem mechanikiem, starszy syn Sebastian ma wykształcenie techniczne, a tu nagle Michał mówi, że będzie tancerzem. Anna: To mnie nie zdziwiło. W naszym domu taniec i muzyka zawsze były obecne. Babcia grała na pianinie, moja mama śpiewała w Mazowszu, a ja należałam do kółka tanecznego. Raz nawet w turnieju zajęłam drugie miejsce za fokstrota i tango. Szczerze mówiąc, wolałam, żeby Michał tańczył taniec towarzyski, a nie jakiś współczesny, którego nie pojmowałam. Ale po pierwszym spektaklu, w którym wziął udział, zrozumiałam, że to jest jego wielka pasja. Aż się popłakałam ze wzruszenia. Płakała Pani kiedyś przez niego nie ze wzruszenia? Anna: Nie, chociaż łatwo z nim nie miałam. Na przykład w ogóle nie chciał jeść. Mówił, że zje to, co mu daję, ale zwymiotuje. Jedna łyżka, druga, piąta i wszystko lądowało na mnie. A moja mama mnie ochrzaniała. Mówiła, że niepotrzebnie go zmuszałam, bo jakby zjadł tylko trzy łyżki, to przynajmniej tyle by zjadł. Więc jadł tylko budyń albo kisiel z owocami. Michał: A we Francji jadłem sorbet i frytki. Frytki były moim ustępstwem. Za nie dostawałem sorbet. Anna: Ciągle musieliśmy go przekupywać i chyba trochę go tym zepsuliśmy. I na pewne rzeczy przymykałam oczy. Michaś w dzieciństwie bardzo ciężko chorował. Groziło mu, że w ogóle nie będzie chodził. To co za znaczenie ma te kilka tatuaży czy jakieś drobne wyskoki? Teraz to ja nawet lubię te jego tatuaże. Tylko te ręce mnie wykończyły. Pierwszy tatuaż zrobił sobie, jak miał 17 lat. To było słońce na plecach. Akurat była u nas moja siostra. Przyszła do mnie i zaczęła mnie wypytywać o tatuaże. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam jej, że ich nie cierpię. I coś mnie tknęło. Kazałam Michałowi podnieść koszulkę. Najpierw się zdenerwowałam. Michał: Nawet ścierą dostałem. Anna: Ale za chwilę już byłam nim zachwycona. Nic nie poradzę na to, że mam do Michała wielką słabość. Michał: Moja mama ma do pewnych spraw podejście takie, jak do tatuaży. Tak samo było z kolczykami i wieloma innymi sprawami dużo bardziej poważnymi. Najpierw krytykuje, a potem mówi, że jest OK. Gdy zrobiłem sobie drugi tatuaż, powiedziała: „I po co ci to było? Tamto słońce tak ładnie wyglądało”. Zrobiłem trzeci, a mama: „Teraz to już naprawdę nie jest ładnie. Jak były tylko tamte dwa, było dobrze”. Ale ostatnio nawet powiedziała, że ten na szyi jej się podoba. Anna: To prawda, nie przeszkadza mi. Czasem tylko mój mąż mówi: „Po co mu te tatuaże? Jak będzie starszy, to mu będzie przeszkadzało”. Chyba jesteśmy dziwnymi rodzicami. Michał: W końcu się przyznałaś! (śmiech). Anna: Bardzo kochamy nasze dzieci i jesteśmy w stanie przebaczyć im wszystko. Miała z nim Pani utrapienie. Anna: Tak. Często byłam wzywana do szkoły. I zazwyczaj w duchu to Michałowi przyznawałam rację. Ale nauczycielom mówiłam, że porozmawiam z synem. Po prostu Michał, jak był pewien swojej wiedzy czy tego, że dobrze coś napisał czy odpowiedział, to nie tolerował, jak się go poprawiało. Jego racja zawsze musiała być na wierzchu. Michał: Jeńców nie biorę! Anna: Czasami sobie obiecywałam, że jak przyjdzie do domu, spiorę go tak, że się nie pozbiera. A on wchodził, spojrzał na mnie i już mi złość mijała. Najgorzej było z jego nocnymi eskapadami. Nigdy nie było go tam, gdzie powiedział, że będzie. Nigdy też nie wrócił o tej godzinie, o której powiedział, że wróci. Po drodze zawsze kogoś spotkał, musiał pogadać, kogoś odprowadzić. W drodze do domu zawsze napotykał przeszkody. Michał: To nie przeszkody, tylko intrygujące przeciwności losu. Do dzisiaj to mi zostało, tylko na inną skalę. Na przykład zamiast w Berlinie ląduję w Sztokholmie. Z Meksyku zamiast po czterech dniach wracam po dwóch tygodniach. Anna: Kiedyś w sylwestra całą noc go szukaliśmy, aż nas Nowy Rok zastał w samochodzie. Ale powtarzam, mam do niego słabość, chociaż wiem, że jest egoistą. Michał: Nie zgadzam się. Po prostu idę przez życie sam, tylko w pewnych momentach ktoś mi towarzyszy. Jako egoista miałeś w nosie, co będzie przeżywać Twoja rodzina, gdy publicznie w telewizji ogłosisz, że jesteś Żydem? Michał: Nie, po prostu Kuba Wojewódzki zaskoczył mnie tym pytaniem. Odpowiedziałem z automatu. Poszło w eter i co? Anna: I nic. Nikt nic nieprzyjemnego nam nie powiedział. Może dlatego, że ci, co mnie znają, wiedzą, że jestem bardzo silną osobą i boją się coś powiedzieć. A poza tym nikim się nie przejmuję, bo swoje wiem. I nie obchodzi mnie, co kto sobie myśli na mój temat. A ze znajomymi i przyjaciółmi na temat naszego pochodzenia i tego, że Michał jest gejem, w ogóle nie rozmawiamy. Może to dla nich po prostu są trudne tematy. Anna: Po prostu to nie jest dla nich nic nadzwyczajnego. Mamy wspaniałych przyjaciół, którym to w ogóle nie przeszkadza. Czytaj także: Prababcia piosenkarki Anny Marii Jopek zginęła na Titanicu. „Tragiczny rejs pokrzyżował jej te plany” To dlaczego przez tyle lat nie powiedziała Pani Michałowi o tym, że macie żydowskie korzenie? Anna: Bałam się ostracyzmu. Michał: To się raczej tchórzostwo nazywa! Najbardziej nienawidzę, gdy ktoś idzie w zaparte. Ja już wiedziałem, jak jest, bo ciotka mi powiedziała, a ty próbujesz wywinąć kota ogonem. Dlatego się wściekłem. Chciałem szczerej odpowiedzi, nawet jeśli ona była bardzo niewygodna. Anna: Michałku, tylko że nie wziąłeś pod uwagę wszystkich okoliczności. Żyłam w czasach, kiedy Żydzi byli prześladowani. I przez Gomułkę, i przez późniejsze władze. W mieście, gdzie miał miejsce pogrom Żydów. Jako mała dziewczynka znalazłam na półce zdjęcia związane gumką. Były na nich rozsypana ziemia, ciała w dołach. Zapytałam mamę, co na nich jest. I wtedy ona zabroniła mi kiedykolwiek przyznawać się, że takie zdjęcia widziałam, i kategorycznie zakazała mi wymawiać nazwę Katyń. Kazała mi przysiąc, że nigdy, przenigdy nie przyznam się, że cokolwiek wiem na ten temat. Chciałam chronić moją rodzinę przed nienawiścią innych, bo przecież gdyby się wydało, że jesteśmy Żydami, mogłoby to ściągnąć nieszczęście na nasz dom. Michał: Zdenerwowałem się, że potraktowałaś mnie jak gówniarza i zadecydowałaś za mnie, czy mam wiedzieć, czy nie wiedzieć. Potem mi mówiłaś, że to dla mojego dobra. Ale ja już byłem pełnoletni, jak się dowiedziałem! Po prostu nie lubię, jak ktoś decyduje za mnie. Rozumiem, że jak miałem pięć lat, robiliście coś dla mojego dobra. Ale nie teraz, gdy jestem dorosły. A poza tym to, że mamy żydowskie pochodzenie, nie jest niczym złym, żeby to ukrywać. Anna: Może w dzisiejszych czasach, ale kiedyś… Michał: Ja tylko chciałem, skoro jestem już dorosły, żeby traktowano mnie jak dorosłego. Tak naprawdę odliczałem czas do osiemnastki, żeby szybciutko się wyprowadzić. Tak bardzo było Ci źle z rodzicami? Michał: Bardzo chciałem decydować o sobie. Chciałem popełniać błędy, podejmować własne decyzje. Dlatego w wieku 15 lat zacząłem zarabiać pieniądze, żeby decydować o sobie i o swoich wydatkach. Już mi się wydaje, że jestem dorosły, a tu nagle okazuje się, że moja najbliższa rodzina postanowiła wykreować rzeczywistość, która okazała się kłamstwem. A potem mi powiedzieli, że to dla mojego dobra! Anna: W moim pokoleniu było zakodowane, że przyznanie się do żydowskiego pochodzenia powoduje kłopoty. Z dostaniem się na uczelnię i z wieloma innymi rzeczami. Ludzie z żydowskimi korzeniami byli dyskryminowani. Tak postąpiłam i uważam, że słusznie. Gdybym miała to zrobić jeszcze raz, dokładnie tak bym zrobiła. Michał: A ja znów bym się wściekł. Dokąd tak chcesz mnie chronić? Do końca życia? Anna: Tak. Przecież jesteś moim synem. Michał: Ale nie podoba mi się to, że „zapomniałaś” mi powiedzieć o jednym szczególe. Anna: Gdybyś wiedział, na pewno byś wypaplał, przecież jesteś do bólu szczery. Michał: A jak już wypiję… to wszystko wyśpiewam… Anna: Nawet to, czego nie było. Michał: Ty mi różne rzeczy wmawiasz. Mam podejrzenia, że moja mama, jak coś dla niej nie jest wygodne, to mówi: „Nie, to nieprawda, wcale tak nie było”. Z książką „Chcę żyć” też tak było. Za każdym razem, gdy coś opowiadałem, mówiłaś: „Nie, to było trochę inaczej” i opowiadałaś swoją wersję. Anna: I co? Trochę faktów jest pomylonych. Michał: A skąd ja mam wiedzieć, co i jak było, kiedy byłem mały? Ja nie pamiętam, a ty możesz opowiadać, co chcesz. I tak tego nie sprawdzę. Odpowiedzialność za prawdę biorę od momentu, kiedy jestem osobą świadomą. To co z tą książką? Jest w niej sama prawda? Michał: Tak. Sama prawda. Ale to nie jest kronika ani dokument. Nie czuję się upoważniony, żeby ze szczegółami i detalami mówić o osobach, które były w moim życiu bardzo ważne, ale nie chcą lub nie muszą ujawniać swojej tożsamości. Bo to nie jest książka, co, gdzie i z kim, ale o emocjach, które towarzyszą nam w tych relacjach. Również o tym, jaki wpływ mają inni na te związki. Tylko dlatego, że ludzie uzurpują sobie prawo do wchodzenia w buciorach w cudze życie, wielokrotnie rujnują takie relacje. I nie mówimy tylko o relacjach homoseksualnych. Wścibstwo i chęć ucieczki od własnych problemów pcha nas do mieszania się w cudze życie. Tym samym nie naprawiamy swoich problemów, a przykładamy rękę do niszczenia i krzywdzenia innych. To dlaczego ją napisałeś? Kusisz, żeby w Twoje życie wejść. Michał: Napisałem ją z kilku powodów. Po pierwsze, wydaje mi się, że jesteśmy w takim momencie rozmów i problemów społecznych, że możemy walczyć i dochodzić własnych praw, do szacunku i równouprawnienia mniejszości, że to jest moment, kiedy ludzie muszą zdać sobie sprawę, że nie istnieje jeden słuszny kierunek i jeden model rodziny, jedne pragnienia, szczyty do zdobycia i wartości. Nie możemy patrzeć na innych przez pryzmat samego siebie. Po drugie, wielokrotnie dostaję maile, podchodzą do mnie ludzie i dziękują lub pytają, co mają zrobić, żeby nie zostać odtrąconymi z różnych powodów. Boją się po prostu wykluczenia. Anna: Tak jak ja się bałam o ciebie. Michał: Tak, tylko że ja miałem was. Całą rodzinę, do której wiedziałem, że mogę wrócić, kiedy świat mnie opluje. Wiele osób nie ma pewności, że rodzina się od nich nie odwróci i boją się, że sami będą musieli stawić czoło całemu światu. Najważniejsze jest, żeby mieć wsparcie wśród bliskich. Tylko co zrobić, jeśli tego nie ma? Michał: Wiem, że w takiej sytuacji to może być jedna z najtrudniejszych decyzji. Ale warto zaryzykować. W końcu stawką jest życie. Anna: A rodzice muszą zrozumieć, że mieć dziecko geja lub lesbijkę to nie jest dramat. Kiedy rodzi się dziecko, to deklarujemy, że to największy skarb, a potem, jak nie spełnia naszych nadziei, tak łatwo niektórym przychodzi się odwrócić. Tak nie powinno być. To stąd Pani udział w książce? Anna: Między innymi. Dla kogo więc ją napisałeś? Michał: Dla wszystkich tych, których wytykają palcami, opluwają, wyśmiewają. Dla tych, którzy stoją na rozstaju dróg i muszą wybrać: iść własną drogą, bardzo możliwe, że ciężką, czy podporządkować się oczekiwaniom społeczeństwa. Jeśli wybierze się pierwszą opcję, zapewne wielokrotnie dostanie się po głowie, ale przeżyje też piękne chwile, i o to warto walczyć. Wybierając drugie rozwiązanie, ma się pozornie łatwo, ale trzeba pamiętać, że wchodząc na tę drogę, podejmuje się decyzję o samobójstwie, które będzie trwało kilkadziesiąt lat. To książka dla wszystkich, którzy są tak zwaną mniejszością. Żeby pamiętali, że mniejszość jest większością i że nie należy się bać. Czytaj też: Na przekór wszystkim! Oto historia niezwykłej miłości Agnieszki i Grzegorza Hyży