Choć zagrał setki ról, najważniejszy scenariusz napisał los. Tylko w VIVIE! Jean Reno z czułością mówił o ukochanej żonie: „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”
Za ekranowym wizerunkiem twardziela kryje się człowiek, który z niezwykłą szczerością mówi o miłości, rodzinie i przemijaniu. Z okazji urodzin Jeana Reno przypominamy jego wyjątkową rozmowę z VIVĄ! z 2025 roku.
Miliony widzów pokochały go za niezapomniane role w „Leonie zawodowcu”, „Wielkim błękicie” i „Nikicie”. Sam Jean Reno przekonuje jednak, że najważniejsze zwroty akcji wydarzyły się poza planem filmowym. Aktorem został po trzydziestce, pierwszą powieść napisał po siedemdziesiątce, a o swojej trzeciej żonie, Zofii Boruckiej, która ma polskie korzenie, mówi z czułością, że odmieniła jego życie i pozostanie u jego boku „aż do śmierci”. Z okazji urodzin legendy kina wracamy do wyjątkowej rozmowy z VIVĄ! z 2025 roku – o miłości, ojcostwie, przemijaniu i odwadze, by nigdy nie przestawać zaczynać od nowa. Jean Reno w rozmowie z VIVĄ! Z okazji urodzin artysty przypominamy archiwalny wywiad z 2025 roku Aktorem został w wieku 31 lat. Pokochaliśmy go za role w filmach „Nikita”, „Wielki błękit” czy „Leon zawodowiec”. W trakcie pandemii, będąc po siedemdziesiątce, Jean Reno napisał romantyczno-szpiegowską powieść „Emma”. Słynny aktor opowiedział Katarzynie Piątkowskiej, co go do tego skłoniło, jak dobrze zna młode kobiety, o różnych etapach ojcostwa, akceptacji starości i lęku przed śmiercią. –Słyszałam, że Pana ulubionym pytaniem jest: „Pourquoi?”. Zapytam więc od razu: Dlaczego napisał Pan książkę? Jestem przyzwyczajony do opowiadania historii. Na tym między innymi polega zawód aktora. Owszem, głównie to są cudze historie, ale swoich też mam w głowie całkiem sporo. – Chciał więc Pan opowiedzieć historię za pomocą innego medium niż to, którego używał Pan przez ostatnie 40 lat? Gdyby nie wybuch pandemii, być może bym tego nie zrobił. Wtedy wszyscy zostaliśmy zamknięci w domach, a wielu z nas zapewne siedziało bezczynnie. A ja lubię nic nie robić, ale tylko wtedy, kiedy sam o tym zdecyduję, a nie kiedy jest mi to narzucone. Siedziałem więc w domu i myślałem: Jestem stary, nie mam nic do roboty, nie mam żadnego projektu do zrealizowania. Pora umierać? A ja wcale nie chciałem umierać. – Z premedytacją nie nazywa Pan siebie pisarzem? Przyjaźnię się z Markiem Levym, uwielbiam Victora Hugo i z szacunku do nich i wszystkich innych pisarzy nigdy tak o sobie nie powiem. Gdybym miał żyć z pisania, zająłbym się tym już 50 lat temu. Po prostu w wieku 76 lat znalazłem przestrzeń na to, by napisać książkę. – Na szczęście dla nas został Pan aktorem. Tyle że w wieku 31 lat. Zalicza Pan w życiu późne debiuty. Nie da się ukryć (śmiech). Ten literacki dał mi poczucie, że moje życie wciąż trwa. Dzięki temu odkrywam nowe miejsca i tak jak z tobą rozmawiam o innych rzeczach niż dotychczas. Muszę się do czegoś przyznać. Emma jest ze mną od dawna. Jest ze mną prawie zawsze i zawsze pojawia się z mojej prawej strony (śmiech). Dlatego prawdopodobnie będę musiał napisać kontynuację jej przygód. Czytaj też: Ich związek od początku owiany jest tajemnicą, od lat tworzą zgrany duet. Oboje unikają medialnego rozgłosu – Przeczytałam „Emmę” i cały czas się zastanawiam, skąd Pan tyle wie o tym, co może mieć w głowie 29-letnia kobieta. Ty mi powiedziałaś, że wiem dużo (śmiech). A prawda jest taka, że nie wiem tego, po prostu sobie wyobrażam. I próbuję ją zrozumieć, dowiedzieć się, jakie targają nią uczucia i czego pragnie najbardziej. – Mówi Pan o literackiej bohaterce, jakby była żywą osobą. Skoro jest z Panem prawie cały czas, nie może Pan narzekać na samotność. Ona sprawia, że będąc samotnym, nie jest mi w tej samotności źle. Każdy człowiek niesie w sobie samotność i nie powinien od tego tematu uciekać. Myślę, że ona wynika z poczucia niemocy. Kiedy nie potrafimy znaleźć rozwiązania jakiejś sytuacji, kiedy nie możemy osiągnąć zamierzonego celu albo zrealizować marzeń. Ktoś może nam próbować w tym pomóc, ale ostatecznie jesteśmy w tym sami. – Aktorstwo pozwala na kontakty z ludźmi. Wiele razy podkreślał Pan, jak bardzo jest to istotna sprawa być blisko innych. Ale zajął się Pan pisaniem, co postrzegam jako dość samotnicze zajęcie. Zmęczył się Pan już towarzystwem? Wszystkie takie uczucia są w porządku. I samotność, i zmęczenie innymi. Zazwyczaj jest wokół mnie dużo ludzi. Mam przecież wspaniałą żonę, sześcioro dzieci, dwoje najmłodszych wciąż przy sobie, byłe żony, ochroniarza, agentkę, która ze mną przyjechała do Polski. Gdy piszę, jestem sam… z Emmą (śmiech). – Sprytnie zostawił Pan sobie otwartą furtkę, żeby mogła powrócić. Taki miałem plan. Nie mogę jej teraz tak zostawić – wyrwałem ją z Francji, którą kocha, rzuciłem w objęcia omańskiego dostojnika i w szpony szpiegów. A poza tym po prostu ją lubię (śmiech). – Dobrze jest lubić kogoś, z kim się jest prawie przez cały czas (śmiech). Wysłał ją na Pan w egzotyczne miejsce, do Omanu, na pustynię. Sam spędziłem na pustyni w Maroku wiele nocy. Pustynia jest niesamowita, bo jest w niej wolność. Za każdym razem, kiedy czuję ból, czuję się samotny. Kiedy nie mogę spać, marzę, by móc szybko przenieść się w takie właśnie miejsce. Jestem przekonany, że mój niepokój natychmiast by zniknął. Czytaj też: Poświęciła karierę dla rodziny, gorzko tego pożałowała. Historia miłości Grażyny i Jana Kulczyków – Oman – ciekawe miejsce na umieszczenie tam akcji powieści szpiegowskiej. Dla większości z nas jest krajem bardzo tajemniczym, o którym tak naprawdę niewiele wiadomo. Kiedyś byłem w Katarze na festiwalu filmowym i wybrałem się na jednodniową wycieczkę właśnie do Omanu. Gdy zacząłem pisać, pomyślałem właśnie o tym miejscu. Potrzebowałem kraju z dostępem do morza, egzotycznego, w którym kobiety mogą czuć się względnie bezpiecznie, a tam jest właśnie bezpieczniej niż w innych arabskich krajach. – Kiedy powiedział Pan żonie, że napisze książkę, zdziwiła się? Nie, bo ona wie, że muszę coś robić. I to ona jako pierwsza ją przeczytała. – Była szczera w ocenie? Wydaje mi się, że jest w tym bardzo uczciwa. Gdy coś, co robię, nie podoba się jej, krzywi się. O „Emmie” wypowiedziała się pozytywnie już po pierwszych 40 stronach. Przysięgam. Za to dzieci… (śmiech). Gdy Zofia powiedziała: „Tata napisał książkę”, nasi synowie Cielo i Dean mruknęli: „Aha, no dobra, super. A gdzie makaron?”. – Zupełnie się nie zainteresowali tym, co Pan robi? To są nastolatkowie. Ich nie interesuje, czy właśnie napisałem książkę, czy może nakręciłem kolejny film. A nakręciłem dwa (śmiech). Uważam, że taka reakcja jest w porządku, bo w domu jestem przede wszystkim ojcem, a nie aktorem czy człowiekiem, który napisał książkę. – Pan ma jeszcze czworo starszych dzieci. Czy dla nich też przede wszystkim był Pan ojcem? Niestety nie, a jak być dobrym ojcem, uczyłem się na własnych błędach. Kiedy rodziły się moje najstarsze dzieci Sandra i Michael, moja kariera dopiero się rozkręcała. Gdy na świat przyszli Tom i Serena, byłem u jej szczytu. A teraz… mam więcej czasu, jestem więc ojcem obecnym. Gdyby było inaczej, byłbym głupkiem. Powiem ci, że mógłbym porównać moją karierę do lotu bombowcem. Gdy samolot się wznosi, pilot nie zwraca uwagi na widoki, na ludzi, jest skupiony na tym, by się po prostu wznieść. Dopiero później może zachwycać się tym, co widzi z góry. Ja podczas moich dwóch pierwszych małżeństw z Geneviève i z Nathalie byłem na wznoszącej, więc moje pole widzenia było ograniczone. Tak, byłem kiepskim mężem i ojcem. – Wybaczył Pan sobie? Oni wszyscy mi wybaczyli. Dzisiaj mam fantastyczne kontakty ze starszymi dziećmi i z byłymi żonami. Ale samemu sobie nigdy nie będę w stanie wybaczyć. – Nawiążę do książki – w sposób ekstremalny zmienia Pan życie swojej bohaterki. Chyba ma Pan doświadczenie w radykalnych życiowych zmianach. Stop! Stop! Właśnie wpadł mi do głowy pewien pomysł i muszę go zapisać. Dziękuję, że mi go poddałaś. Twoje pytanie mnie zainspirowało, ale na razie nic więcej nie powiem (śmiech). Momentów przełomowych było w moim życiu wiele. Pierwszy, gdy zmarła moja mama, a ja przeniosłem się z Casablanki do Paryża. Miałem w kieszeni jedynie 100 franków. To tak, jakbym dzisiaj chciał wszystko zmieniać, mając 30 euro w kieszeni. Potem przeprowadziłem się do Ameryki, bo postanowiłem zostawić Europę dla kobiety. Dzisiaj myślę, że to były wielkie zmiany, tylko że wtedy tak o nich nie myślałem. Wydaje mi się, że były możliwe tylko dzięki pewnej nieświadomości. Gdybym wiedział, że to wielkie zmiany, to pewnie bym się nigdzie nie ruszył. – Ze strachu przed nowym? Pewnie! Lata 60. to była inna, dużo bardziej romantyczna epoka. I dużo łatwiej było podjąć decyzję o przeprowadzce z kontynentu na kontynent, bo nie było obaw, że pozostanie się bezrobotnym. Nie bałem się, że nie będę miał co robić, gdy wyruszałem z Maroka do Francji. Później zresztą też nie. Wielką zmianą w moim życiu było to, że stałem się sławny, odniosłem sukces. Nagle okazało się, że ludzie mnie słuchają, że chcą wiedzieć, co mam do powiedzenia. Dzisiaj widzę w tym niebezpieczeństwo dla młodych ludzi, którzy są w drodze po sławę. Nie wiedzą, jaka jest prawda albo jej do siebie nie dopuszczają. Najważniejsi są oni i ich poczucie sprawczości. A prawda jest taka, że najważniejsza jest wymiana z drugim człowiekiem. Nie można tylko do ludzi mówić. Trzeba ich słuchać. Ty słuchasz mnie, a ja ciebie. Już dwa razy podczas jednej rozmowy zainspirowałaś mnie swoimi pytaniami. Wpadłem jeszcze na pomysł, że mógłbym coś napisać i dać temu tytuł „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”. – To mogłaby być Pana autobiografia. Z 50 stron da się napisać (śmiech). Wiesz, mogę powiedzieć, że kiedy poznałem trzecią żonę, moje życie znów się zmieniło. Ekstremalnie. – Aż tak? To dla niej zostałem w Stanach Zjednoczonych. Dzisiaj mamy dwóch fantastycznych nastoletnich synów, a ona pozostanie moją żoną aż do śmierci. Tego jestem pewien. – Myśli Pan czasem o śmierci? Akceptuję to, że się starzeję, że moje ciało się starzeje. Smutne jest to, że starzeje się też umysł. Czy się boję śmierci? Może czasami. Przede wszystkim boję się tego, że będę cierpiał. Chciałbym umrzeć szybko, by nie być ciężarem dla moich bliskich. Na przykład tak jak Humphrey Bogart. On po prostu pewnego dnia położył się spać i rano już się nie obudził. Wracając do zmian… dla mnie ważne jest, żeby mówić ludziom, żeby doceniali to, co mają, ale żeby nie bali się zmian. Jestem przykładem na to, że są one całkiem dobre. – Dobrego życia pragniemy nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla swoich dzieci. Staram się sprawić, by ich życie było przede wszystkim normalne. Gdy kręciłem „Wielki błękit”, Rosanna Arquette trafiła do kliniki odwykowej ze względu na problemy z alkoholem. Kiedy kręciłem „Człowieka w złotej masce”, Marlee Matlin miała problem z narkotykami. Kokaina była wtedy wszędzie, zażywali ją biznesmeni, aktorzy, muzycy, a mnie to przerażało. Wyobrażałem sobie moje dzieci jadące przez Los Angeles kabrioletem i wrzeszczące: „Mój tata jest aktorem! Zażyjemy sobie narkotyki!”. Na szczęście udało mi się je przed tym uchronić. – Któreś z nich próbowało wykorzystać to, że mają sławnego ojca? W szkole nigdy. Raczej to ukrywały, żeby nie spotkać się ze społecznym ostracyzmem. Dobrze jest być lubianym dlatego, że jest się fajną osobą, a nie dlatego, że tata jest aktorem. Dlatego na tę wiedzę zasłużyli tylko najbliżsi przyjaciele, gdy już zdobyli ich zaufanie. Na szczęście dzieci nie noszą nazwiska Reno, bo zakładam, że nie ułatwiłoby to im życia. – Najstarsza córka, która marzyła o aktorstwie, też się nie chwaliła, kto jest jej ojcem? Na szczęście w miarę szybko zrozumiała, że się do tego nie nadaje (śmiech). Przykro mi to powiedzieć, ale muszę być szczery – jej talent był niewystarczający, więc i nazwisko by nic nie pomogło. Czytaj też: Kaia Gerber i Homer Gere razem na czerwonym dywanie. Ich rodzice byli jednym z najsłynniejszych małżeństw Hollywood – Powiedział jej Pan? Czekałem, aż sama do tego dojdzie. – Długo? Ja wiedziałem od razu, Sandra zrozumiała po czterech latach. To jest tak, jak z profesjonalnym gitarzystą, który słyszy początkującego. Po kilku dźwiękach już wie, czy ten ktoś ma talent, czy nie. Chciałem móc powiedzieć, że jest świetna, ale niestety nie było to możliwe. Nawet pytałem ją, czy chce zostać aktorką ze względu na siebie, czy ze względu na mnie. Pozostałe dzieci nie miały takich pomysłów. Michael śpiewa i uczy śpiewu, Tom ma restaurację, a Serena jest lekarką weterynarii. Wszyscy są szczęśliwi, robiąc to, co robią. – Tak jak Pan, gdy zaniósł książkę do wydawnictwa? Zdziwiłem się, gdy usłyszałem, że zostanie wydana: „Jesteś pewien? Mówisz tak, bo masz książkę Jeana Reno czy po prostu masz dobrą książkę?”. – Nie był Pan pewien, czy podoba się, bo jest dobra, czy dlatego, że nazywa się Pan Jean Reno? Tylko moja żona w trakcie pisania dawała mi swoje uwagi. Nie korzystałem z niczyich porad, nawet Marca Levy’ego, z którym się przyjaźnię. Musiałem uwierzyć na słowo, gdy Renaud Leblond powiedział, że jest pewien, że to, co napisałem, jest dobre. Oczywiście domyślam się, że z moim nazwiskiem jest jak z dobrą kartą w grze. Można z niej skorzystać, ale to nie jest konieczne. Oni wybrali zagranie. A ja jestem wdzięczny, bo po spełnili moje marzenie o opowiedzeniu kolejnej historii. Czytaj też: Kaia Gerber i Homer Gere razem na czerwonym dywanie. Ich rodzice byli jednym z najsłynniejszych małżeństw Hollywood
Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. TYLKO W VIVIE! Justyna i Robert Korzeniowscy mówili o swojej wielkiej miłości. Zaskakujące, jak się poznali
Miał za sobą sportowe triumfy i trudne życiowe zakręty. Ona również wiedziała, czym są nowe początki. Robert i Justyna Korzeniowscy odnaleźli się dzięki wspólnej pasji, a relacja szybko przerodziła się w dojrzałą miłość. Dziś razem budują rodzinę, pracują i udowadniają, że przeszłość nie musi przekreślać szczęścia.
Na swojej stronie internetowej pisze wprost: ,,Czas jest moim sprzymierzeńcem. Z każdą sekundą, krokiem, oddechem zbliżam się do upragnionego celu". Robert Korzeniowski, jeden z najbardziej utytułowanych polskich sportowców obchodzi dziś urodziny! Czterokrotny mistrz olimpijski, trzykrotny mistrz świata i dwukrotny mistrz Europy w chodzie sportowym. Jego osiągnięcia robią wrażenie! A prywatnie? Jakiś czas temu Robert Korzeniowski pojawił się na łamach VIVY! wspólnie z ukochaną żoną, Justyną. Z okazji urodzin sportowca przypominamy rozmowę, której para udzieliła w czerwcu 2022 roku Katarzynie Piątkowskiej. Robert i Justyna Korzeniowscy w archiwalnym wywiadzie VIVY! Połączył ich sport. Ona chciała przebiec półmaraton. On, wielokrotny mistrz olimpijski i mistrz świata w chodzie sportowym, został jej trenerem. Dzisiaj Justyna i Robert Korzeniowscy są małżeństwem i razem trenują dzieciaki w klubie RK Athletics. O miłości, pasji i patchworkowej rodzinie opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej. W sesji Justyna wystąpiła w kreacjach od projektantki Izabeli Łapińskiej. Jakie pytanie zadałaś Robertowi, gdy go pierwszy raz w życiu zobaczyłaś? Justyna: Spotkaliśmy się na schodach w pracy, bo oboje pracowaliśmy wtedy w jednej korporacji. Tak naprawdę to nie ja zadałam to pytanie, tylko koleżanka. Ale siara wyszła z tym pytaniem (śmiech). Gorszego nie mogła zadać – zapytała, jak się chodzi chodem sportowym. Odpowiedziałeś czy pokazałeś? Robert: Nie pamiętam. Justyna: Pokazał, mimo że potraktowałyśmy go jak milion innych osób, które go spotykają. Jak misia na Krupówkach. Robert: Ale kiedyś zobaczyłem Justynkę, jak wychodzi z pracy z wielkim nerfem w torebce, takim plastikowym pistoletem na piankowe naboje. Zapytałem, czy na jakieś strzelanie leci, a to była dostawa broni dla wybierającego się na urodziny syna. Potem wsiadła na rower i pomknęła do szkoły. Jak można się nie zachwycić taką dziewczyną? To byłaś cała ty! Jak się odnaleźliście wśród tylu osób? Robert: Nie będzie niespodzianką, jak powiem, że połączył nas sport. Justynka chciała przygotować się do przebiegnięcia półmaratonu i dowiedziała się, że mam swój klub RK Athletics. Zapytała, czy mogę jej podpowiedzieć, jak to zrobić. Najpierw chciałem jej polecić jednego ze swoich trenerów, ale potem coś mnie podkusiło i pomyślałem, że przecież sam mogę ją przygotować. Zaimponował mi jej żar neofitki, która chce zrobić coś dużego. Z drugiej strony rozczulające było to, że właściwie nic nie wiedziała o tym, na co się porywa. Justyna: Wcześniej trochę biegałam, ale miałam świadomość, że półmaraton to już większe wyzwanie i że muszę popracować nad wytrzymałością i techniką. Tak mnie w pracy zmotywowali, że w końcu zapytałam Roberta, czy może mi jakoś pomóc. Robert: Ponieważ dziewczę wyglądało bardzo ambitnie, skakało ze spadochronem, nurkowało, wspinało się, chodziło po wysokich górach, jeździło konno i miało doświadczenie w wielu innych sportach, pomyślałem, że da radę. Justyna: Szczerze mówiąc, myślałam, że to będzie dużo łatwiejsze. Robert: To była ciężka robota, a potem okazało się, że zaczęły pojawiać się kontuzje wyłączające z biegania. Weszła Ci na ambicję, czy po prostu Ci się spodobała? Robert: Jedno i drugie. Była dla mnie zagadką. Czy bardziej fajna, czy bardziej ambitna? Byłem też ciekaw, czy to, że wcześniej uprawiała wiele sportów, przełoży się na to, że uda mi się ją przygotować do tego półmaratonu. Zobowiązałem się, więc musiałem się wywiązać, używając wszelkich możliwych środków. Musiała mi na przykład raportować, zresztą jak każdy zawodnik, wykonanie treningu. Zobacz też: Mówili, że nie umieją bez siebie żyć, byli razem na dobre i na złe. Historia miłości Bogumiły Wander i Krzysztofa Baranowskiego wzrusza do dziś Kontuzje przeszkodziły w bieganiu, ale pozwoliły chodzić? Robert: Tak. To miało być rozwiązanie tymczasowe, które okazało się trwałe. Wychodziliście sobie miłość? Robert: Justynka ku przestrodze powiedziała mi, że z nią trzeba troszkę pochodzić (śmiech). Justyna: Nikt w życiu mnie tak nie zbił z pantałyku, jak wtedy Robert. Po prostu zapytał, jakie chcę na to chodzenie papiery. Czterokrotny złoty medalista olimpijski i trzykrotny mistrz świata w chodzie sportowym może w nich przebierać. Justyna: To prawda (śmiech). Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Początki były trudne? Robert: Miałem dosyć skomplikowaną sytuację rodzinną. Bez wchodzenia w szczegóły, mój patchwork w poprzednim związku kompletnie się nie udał. To było bardzo, bardzo trudne. Mam za sobą ileś takich zakrętów, ale Justynka i ja postanowiliśmy dać sobie szansę. Decyzja, żeby razem zamieszkać, nie zapadła szybko, ale jednak nie czekaliśmy zbyt długo. Oboje byliśmy zdecydowani, żeby być razem. Justyna: Na pewnym etapie życia mamy już w głowie gotowe oczekiwania co do przyszłego partnera, które są jak puzzle. One albo do siebie pasują, albo nie. Po doświadczeniach życiowych, jakie oboje mamy za sobą, już bardziej rozsądnie patrzymy na miłość. Robert: Oboje szukaliśmy punktów wspólnych. Okazał się nim sport. Justyna: Gdy przedstawiłam Roberta mamie, ona powiedziała: „Zawsze mówiłaś, że twój mąż powinien uprawiać sport, ale teraz to chyba trochę przesadziłaś”. Nie zmartwiła się dużą różnicą wieku między Wami? Justyna: Wcale nie jest taka duża. To tylko sześć lat, choć zdarza się, że w mediach jest napisane, że 16. Robert: Justynka młodo wygląda. Aż sam się na początku przestraszyłem, że zaczyna mi się podobać kobieta, która może mieć, o Boże!, trzydzieści kilka lat. Justyna: Ulżyło ci, gdy okazało się, że mam ponad 40. Pewnie się bałeś, że pisano by o tobie, że pięćdziesiątka na karku i zgłupiałeś (śmiech). Robert: Ucieszyłem się, bo w naszym wieku, z naszymi doświadczeniami możemy podjąć decyzje, tak jak mówisz, rozsądne, a nie czysto emocjonalne. Czytaj też: Justyna Korzeniowska: „Bycie trzecią żoną teoretycznie może być ryzykowne” Wiedziałaś, jaką Robert ma przeszłość, bo media rozpisywały się nie tylko o jego karierze sportowej. Justyna: I nigdy nie wątpiłam w jego uczciwość względem mnie. Jego wyjaśnienia nie wzbudzały moich kolejnych pytań. Przegadaliśmy wszystko. Co się dzieje i dlaczego. Bycie trzecią żoną teoretycznie może być ryzykowne. Ale z drugiej strony… kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Robert: Uprzedziłem, co może nas czekać, że możemy być atakowani. Justyna: Nie przeszkadza mi, że wciąż pisze się o przeszłości Roberta. To są fakty i nie zaprzeczymy im. Zawsze znajdą się krytycy i komentatorzy, którzy mają prawo wyrazić swoje zdanie. Robert: Wiem, że nieraz decyzje, które podejmowałem, były niepopularne. Ale musiałem zadać sobie pytanie, czy żyję dla tych, którzy mnie oceniają, czy żyję przede wszystkim dla siebie i swoich bliskich. To moje życie i przeżyję je na swoich zasadach, nie przejmując się tym, że przez tydzień czy dwa będzie się o mnie pisało. Wiem, że wiele osób prowadzi podwójne życie, mają ogromne problemy w relacjach z dziećmi, z rodziną, z wiernością. Krótko mówiąc, są hipokrytami. Lepiej być szczerym w nowym życiu, niż hipokrytą w starym. To oczywiście były dramatyczne decyzje i podejmowanie ich wcale nie było łatwe. Justyna: Robert zapewnił mnie, że złe komentarze nie będą dotyczyły naszych dzieci. A mi co właściwie można było zarzucić? Na przykład, że rozbiłaś małżeństwo? Justyna: Teoretycznie tak. Można plotkować, domniemywać, oceniać. A ja wiem z doświadczenia, że dobrego małżeństwa się nie rozbije, bo po prostu jest pełne, a obie strony mają wszystko, czego im potrzeba. Nie zachłysnęłam się ani sławą Roberta, ani medalami, ani pieniędzmi. Znam swoją wartość, jestem wykształcona, pracowita i umiem się sama utrzymać. Ale jak się spotyka mężczyznę, na którego się czekało, gdy wszystko pasuje, nie ma przeszkód nie do pokonania. Robert jest wyjątkowy, a to nie były niedogodności, które mogłyby mnie wystraszyć na tyle, żebym z nas zrezygnowała. Robert: Dopasowaliśmy się z naszymi osobowościami, z pasją sportową. Puzzle wskoczyły na właściwe miejsca. Wiedzieliśmy, że możemy coś nowego, dobrego dla siebie zrobić. Szybko okazało się, że mamy wspólne wizje. Można się sobie podobać, latać z imprezy na imprezę, bawić się i całować na moście. Ale nas to zupełnie nie kręciło. Dla nas najważniejsze było, żebyśmy razem robili budujące rzeczy, żebyśmy się inspirowali i motywowali. Razem prowadzicie więc klub sportowy. Robert: Tak, rodzinny klub sportowy, który powstał na bazie fundacji. To, jak on teraz wygląda, jak funkcjonuje, jest także efektem tego, że z Justynką spotkaliśmy się w życiu w odpowiednim momencie. Wcześniej prowadziłem go z dwoma przyjaciółmi ze studiów, ale to nigdy nie miało takiego wymiaru, jak ma dzisiaj. A potem spotkałem przyszłą żonę, której idea sportu dostępnego dla wszystkich dzieci bardziej odpowiadała niż komukolwiek innemu, kogo znałem i kto chciałby się w to całkowicie zaangażować. Postanowiłem przebiegle wykorzystać jej zdolności menedżerskie i doświadczenie zdobyte w różnych korporacjach, abyśmy mogli rozwijać i propagować lekkoatletykę. Justyna: Całe życie pracowałam w korporacjach, głównie w firmach farmaceutycznych, i przyznam, że to lubiłam. Ale przyszedł moment, kiedy już chciałam pracować dla siebie i dla innych w sensie bezpośrednim. Zdecydowałam się zmienić wszystko. Robert: To była nasza wspólna decyzja. Byliśmy tak zajęci tym, co tworzymy wspólnie, że nic nas by nie powstrzymało. Ani zła prasa, ani plotki. Justyna: Tak naprawdę nie mieliśmy złej prasy. Jestem przekonana, że w moim życiu zawsze dzieje się tak, że jeżeli robię coś, co jest dla mnie i dla innych dobre i właściwe, ludzie, czas, życie, kosmos mi sprzyjają. Nie mieliśmy złych ludzi wokół siebie. Robert: Nastąpiła samoistna weryfikacja przyjaciół. Tak to już w życiu jest. Całe życie marzyłem o tym, żeby po tym, jak już przestanę być zawodnikiem, nadać mojej dyscyplinie – lekkoatletyce, a szczególnie mojemu chodowi – głębszy sens. Oddać innym to, co sam dostałem od życia, od losu. Gdyby nie Justyna, pewnie do dzisiaj bym się zastanawiał, jak to zrobić. Ona sama się w chodzenie wkręciła i jeszcze ma swoje pomysły, jak ten sport rozpropagować. Dla mnie to było absolutne objawienie. Mamy krótki staż małżeński pozapandemiczny, bo jak tylko zaczęliśmy de facto funkcjonować razem, pozamykano nas w domach. To była poważna próba dla naszego związku, z której wyszliśmy jako zwycięzcy. Po prostu okazało się, że jesteśmy stworzeni dla siebie i dla tych, którzy chcą z nami pracować. W trakcie ferii organizowaliśmy zajęcia sportowe dla dzieci, wspólne chodzenie. Poczuliśmy się powołani do czegoś ważnego i to nas niebywale wzmocniło. Justyna: Wtedy powstali „loversi”, czyli projekt Walking Lovers Korzeniowscy. Robert: Wymyśliliśmy sobie, że powinniśmy rozkochać ludzi w chodzeniu. Nagraliśmy pierwsze filmiki instruktażowe o walkingu na YouTubie. Cały czas jest to projekt rozwojowy – mamy wiele zaproszeń do odwiedzenia krajów, gdzie chodzenie ma bardzo wysoki status jako sport ogólnodostępny dla wszystkich. Choć u nas w końcu zaczyna być dostrzegane. W tej chwili liczba osób, które świadomie je uprawiają, jako aktywność, jest coraz większa. Ostatnie badania brytyjskie wskazały, że dzięki szybkiemu chodzeniu wzrasta długość życia, ponieważ obniża się wiek biologiczny. Trzeba być aktywnym, żeby cieszyć się życiem, a chodzenie jest dużo mniej kontuzjogenne niż bieganie. Bycie w rodzinie Walking Lovers to jest już styl życia. To też dobra dieta, balans, relacje. To sposób aktywnego spędzania czasu w formie, jaka każdemu odpowiada. My ostatnio wspólnie zdobyliśmy Kilimandżaro, a przed nami zaplanowane wyjazdy do Meksyku i RPA. Ty, Justyna, masz na koncie też 200 skoków ze spadochronem. Udało Ci się namówić Roberta na spróbowanie tego sportu? Justyna: Raz. Skoczył w tandemie w moim macierzystym aeroklubie. Ale skoki za bardzo Roberta nie ciągną, a ja, choć bardzo bym chciała skakać, nie mam już za bardzo na to czasu. Żeby czuć się komfortowo w skakaniu, trzeba to robić regularnie – tak jak z jazdą samochodem. Robert: Nie widzę powodu, dla którego miałbym się w to zaangażować. Latanie z głową w dół nie jest moją ulubioną dyscypliną sportową (śmiech). Po prostu ciało i duszę oddałem lekkoatletyce. Za to góry kręcą nas oboje. Justyna: Gdy szukamy idealnego miejsca na wakacje, wybieramy takie, gdzie można coś zobaczyć, zdobyć, wejść, zejść, pobiegać. Bardzo bym się zmęczyła, leżąc i nic nie robiąc. Robert: Naszą pasją, oprócz wyłapywania młodych talentów lekkoatletycznych i propagowania walkingu, jest podróżowanie i związane z tym różne aktywności sportowe. Na wyprawę na Kilimandżaro musieliście się jakoś specjalnie przygotowywać? Robert: Jesteśmy ogólnosportowi, więc nie. Nasz stan fizyczny pozwalał nam na to, żeby zmierzyć się z tą górą. Musieliśmy za to przygotować się logistycznie. To aktywne podróżowanie stało się także naszym projektem biznesowym, który się poważnie rozwija. Planujemy zebrać takie grono ludzi, którzy będą dzielić nasze pasje. Przygotowujemy teraz wyprawę do Meksyku, na której chcemy wejść na Pico de Orizaba, czyli najwyższy wulkan Ameryki Północnej, i ponurkować w cenotach na Jukatanie, czyli w naturalnych wapiennych studniach wypełnionych słodką wodą. Jestem niespełnionym archeologiem i historykiem, który czyta wszystko na temat miejsc, w które się wybiera, więc i takie atrakcje będą. Wszystko zakończymy udziałem w półmaratonie – biegiem lub chodem. Lubimy rzucać wyzwania innym, inspirować i motywować. W czerwcu będziemy w Bieszczadach na Festiwalu Biegu Rzeźnika. Zamierzamy zaprosić do przejścia z nami 15 kilometrów. Żeby zrobić 80 czy 140 kilometrów po górach, to naprawdę trzeba mieć i formę, i wyobraźnię. Robert: Są różne trasy, także dużo krótsze. Ale my już kiedyś przeszliśmy też i tę 80-kilometrową. Tylko że w dwa dni. Moja żona jest sportową kobietą, ale nie tak zwanym harpaganem, żeby tyle kilometrów w jeden dzień zrobić. A wtedy dodatkowo były potwornie trudne warunki, deszcz i wiatr. Po pierwszych 10 kilometrach wpadliśmy oboje w błoto po pas. Jakoś się z tego wykaraskaliśmy, nawet bez straty w obuwiu. Justyna: Po pierwszym dniu, w którym przeszliśmy po górach 43 kilometry, dosłownie wszystko mnie bolało. Nawet myśli. Pewnie trudno było Ci się zmotywować, żeby kolejnego dnia kontynuować. Justyna: Wystartowaliśmy w ostatnim momencie. Robert: Justynka nie mogła się zdecydować, czy wyruszyć. Ale po 12. kilometrze się rozpędziła. Justyna: Mnie motywuje liczenie, ile kilometrów jest za mną, a nie ile przede mną. Robert: Podczas tego chodu Justynka podjęła decyzję, że nie zostanie trenerem lekkoatletyki, ale będzie studiowała psychologię sportu. Na 70. kilometrze podejmowaliśmy bardzo poważne decyzje o tym, co będziemy dalej robić w życiu. Na 70. kilometrze w ogóle można myśleć? Robert: Oczywiście! Mieliśmy przewietrzone umysły, a ból był już za nami. Nad nami wisiała burza, ale mieliśmy szczęście, bo huknęło dopiero, jak odebraliśmy medale. A jakieś romantyczne wypady macie na koncie? Robert: Przecież to było romantyczne! Justyna: Kwestia definicji. Dla mnie wpadnięcie na metę z tymi ołowianymi chmurami nad głową, gromkie oklaski, a potem plejada piorunów na niebie były ekstremalnie romantyczne. Albo jak mnie Robert wyciągał z tego błota za nogę, a ja krzyczałam, żeby nie ciągnął, bo mi tam but został. Cudowne! Kto by robił coś takiego?! Najłatwiej jest zaprosić do restauracji. Robert: Jak Justynka chciała zobaczyć dużo gwiazd, zabrałem ją na wysoką górę. Musiała wejść na pięć i pół tysiąca metrów. Justyna: W trakcie naszego pierwszego wspólnego maratonu kilka razy pokłóciliśmy się, rozwiedliśmy i pogodziliśmy. Kiedy wszystkie psy na nim wieszałam, on mi łydki masował – czy to nie jest romantyczne? Robert: Lubimy żyć emocjami, które nie są oczywiste dla wszystkich. Potrafimy jak wariaci z dziećmi po nocy ganiać świetliki w Bieszczadach. Nie musimy jechać do Wenecji, żeby przeżyć coś romantycznego. Wystarczą nam Cieszanów, Gorajec, bunkry, komary. Justyna: Najważniejsze, że cały czas jesteśmy razem. Mamy to szczęście, że pracujemy razem i praktycznie w ogóle się w tygodniu nie rozstajemy. Nie potrzebujemy dodatkowych atrakcji. Robert: Bywamy przemęczeni, bo oprócz życia rodzinnego mamy klub sportowy, w którym pracujemy pro bono, i jeszcze, jak wszyscy, musimy zarabiać. Ja za moment idę na wywiadówkę do szkoły, a żona zastępuje mnie na treningu. Jutro ruszamy w podróż po Polsce i Europie. Nasze umykanie od cywilizacji, a jednocześnie życie pełnią życia i swoimi pasjami ma swoją cenę. Musimy się nauczyć zdobywać codzienne medale, bo jak nie będzie małych codziennych radości, to myślenie o czymś wielkim, o zdobywaniu świata jest zupełnie nieuprawnione. Justyna: Wszystko, co robimy, przynosi nam mnóstwo radości. Wokół nas są osoby, które chcą nam towarzyszyć i do nas dołączyć, bo w tym, co robimy, jesteśmy prawdziwi. Mówisz, że spadłam ci z nieba. Ty mi też, bo gdyby nie ty, do dzisiaj chodziłabym zarabiać pieniądze do korporacji. A my ostatnio zastanawialiśmy się, kiedy pracujemy, a kiedy nie. Nie wiem, bo kochamy to, co robimy, więc nie jest to praca. Robert: To wynika z pewnej postawy. Nigdy nie bałem się robić rzeczy nowych, bo nigdy zanadto nie zakotwiczałem się w przeszłości. Raczej opieram się na dumie, doświadczeniu i jestem otwarty na okoliczności. I wciąż na chodzie (śmiech). Zobacz też: Justyna i Robert Korzeniowscy. Czy rzeczywiście między nimi jest 16 lat różnicy?
W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Co go bawi i rozwściecza? TYLKO W VIVIE! Paweł Wilczak: „Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną”
Z dala od blasku fleszy, wierny własnym zasadom i zawsze szczery do bólu. W dniu urodzin Pawła Wilczaka wracamy do wyjątkowej rozmowy z archiwum VIVY!, w której aktor opowiedział o latach bez pracy, rodzinie, marzeniach i świecie, za którym nie zamierza gonić. To wywiad pełen refleksji, humoru i słów, które po latach wybrzmiewają jeszcze mocniej.
Nie szuka poklasku. Nie goni za popularnością. Woli ciszę od zgiełku, książki od mediów społecznościowych, własną drogę od łatwych kompromisów. A jednak właśnie ta konsekwencja sprawia, że przyciąga uwagę z niezwykłą siłą. Dziś, w dniu urodzin Pawła Wilczaka, przypominamy wyjątkową rozmowę Beaty Nowickiej, opublikowaną w magazynie VIVA! w grudniu 2019 roku. Aktor odsłaniał siebie bez pozy, z charakterystycznym humorem i bezlitosną szczerością. Opowiadał o latach bez pracy, o marzeniach, których nie wolno porzucać, ojcostwie, kinie i świecie, za którym nie zawsze nadąża – i wcale nie próbuje. To jeden z tych wywiadów, które zostają z czytelnikiem na długo. PAWEŁ WILCZAK w archiwalnym wywiadzie VIVY! z 2019 roku. Tak mówił o aktorstwie i rodzinie Na siedem lat zniknął z ekranu, by powrócić z wielkim rozmachem. W tytułowej roli Pana T. jest genialny i magnetyczny. „Nie sposób oderwać od niego oczu”, czytamy w recenzjach. W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Funkcjonuje wyłącznie na własnych warunkach. W przewrotnej rozmowie z Beatą Nowicką uchyla drzwi do swojego świata. Opowiada, co go dręczy, bawi i… rozwściecza. – Zdziwiłeś się, że widzieliśmy się ostatnio osiem lat temu. Myślałeś, że to było niedawno. Bo szybko to umknęło… Podobno na starość pamięć długotrwała jest ok, a ta „tu i teraz” jest słaba. Jeśli nie zapiszę sobie, co mam do zrobienia danego dnia, zdarza się, że o tym zapominam. Nie umiem tego zrobić w telefonie. Nawet jak już coś nastawię, to mi przypomni za miesiąc albo wcale. Ale mam ołóweczek… – …notesik? Karteczki samoprzylepne. – Ale jak je przylepisz nie tam, gdzie trzeba, to też nie zadziałają. Zawsze przyklejam na stole albo na drzwiach wejściowych, więc muszę je zobaczyć. Czytaj też: Padło pytanie o Wilczaka, wymownie zareagowała. Mało kto się spodziewał – Pewnie jesteś łatwym obiektem żartów w rodzinie. Nie tylko w rodzinie, również wśród znajomych, oni trochę myślą, że to jest moja fanaberia. A tak nie jest. Ja po prostu nie umiem obsługiwać tych aplikacji. Ilość czasu i energii, jaką pochłania mi zaplanowanie czegoś w telefonie czy na komputerze, jest nieadekwatna do napisania kilku wyrazów na kartce. Zanim coś uruchomię, mam 60 razy zapisane. Tak samo jest ze zmywarkami do naczyń. W kuchni stoi zmywarka, która nie została włączona przeze mnie ani razu, dlatego że jak mam wyrzucić resztki do kosza, przemyć, załadować, włożyć kapsułkę… to ja już mam wymyte wszystkie talerze z kolacji. Więc po cholerę mi to? A jeszcze potem zmywarka robi takie wu, wu, wu przez półtorej godziny. Co prawda naczynia są lepiej wykąpane, no ale trudno. Cóż mam powiedzieć? Jestem niedostosowany. – Do nowoczesności. Pamiętasz, kiedyś był taki program „Nowoczesność w domu i zagrodzie”. Oglądaliśmy to, czekając na „Teleranek”. Oczywiście, że pamiętam. Jakoś przeraźliwie rano to leciało. Teraz moje dzieci śmieją się ze mnie, bo muszę zmienić telefon. Mam już nowy aparat, od dwóch miesięcy leży w szufladzie niewłączony. Trochę się go boję, bo ma najnowsze wnętrze i na pewno nie będę wiedział, o co chodzi. Ale w końcu się nauczę, muszę. Za dwa dni lecę do Stanów na pokazy filmu „Pan T.” i biorę ten stary, który co prawda się psuje, ale dużo ze mną przeżył, zwiedził kawał świata, więc się z nim oswoiłem. – Ci, którzy widzieli „Pana T.”, mówią: „Fantastyczna rola Wilczaka. Jest magnetyczny. Oczu nie można od niego oderwać”. I ja się pod tym podpisuję. Miło to słyszeć, dziękuję, bo to znaczy, że coś nam się udało, reżyserowi Marcinowi Krzyształowiczowi i mnie. Przeprowadziliśmy tysiące godzin rozmów telefonicznych, gadając najczęściej o życiu, o różnych filmach, najmniej o scenariuszu. Proces powstawania tego filmu był skomplikowany i długotrwały. Zresztą opinie są różne, jednym się podoba, innym nie. Jak wiadomo, o gustach się nie dyskutuje. Moim zadaniem było absolutne odcięcie się od wszystkiego, co zrobiłem do tej pory. Żeby broń Boże nie kojarzono mnie z czymś, co było kiedyś. – Masz na myśli swoje znakomite zresztą role, na przykład w „Ekstradycji”, „Kasi i Tomku”, „Sforze”? Wielka chwała i zasługa Marcina, któremu to kompletnie nie przeszkadzało. Marcin mnie poznał i na jakimś etapie stwierdził, że Pan T. to mam być ja. I koniec. Powtarzam to ostatnio do umęczenia, że ludzie, którzy decydują, czy robić film, decydują o obsadzie, zawsze myślą stereotypami: jeśli ktoś grał kiedyś w komedii, to w tej komedii będzie bardzo dobrze postrzegany. To jest nieprofesjonalne. Tom Hanks, który pracował w satyrycznym „Saturday Night Live”, występował w komediach, zagrał potem w „Filadelfii”, wcielił się w Forresta Gumpa i dwa razy z rzędu dostał Oscara. Trzeba mieć otwartą głowę i sięgać troszkę dalej. A to jest, niestety, w zaniku, jeśli chodzi o producentów, decydentów i reżyserów w Polsce. – Ułatwiłeś mu trochę zadanie, bo od 2012 roku nie pokazywałeś się na ekranie. Zagrałeś tylko w dwóch etiudach. To siedem lat. Wiesz co, nie zauważyłem tego czasu. Nie zauważyłem tych lat, bo były inne sprawy, inne obowiązki. A poza tym naprawdę nie wydaje mi się, żeby coś mnie ominęło. Całe szczęście mogłem pozwolić sobie na pewną wybiórczość. Jak do czegoś nie mam przekonania, nie angażuję się. Co nie oznacza, że mój wybór jest trafny. Każda praca kreatywna jest naznaczona ryzykiem i niewiadomą. Ale to właśnie jest piękne, daje napęd, kapitalne poczucie nasztramowania się. – Przez te lata nikt ciekawy się nie zgłosił? Ludzie, którzy chcieliby mnie znaleźć, wiedzieliby, gdzie szukać. – Masz agenta? Nie. Ale chętnie oddam tę jurysdykcję komuś, kto będzie lepszy ode mnie. Dlaczego pytasz? – Pytam, bo może Twoja duma nie pozwala Ci złapać za telefon, zadzwonić do reżysera X czy producenta Z i poprosić, żeby wziął Cię na zdjęcia próbne. Jaka duma?! Ja to robiłem przez lata. Mało tego, chodziłem do wytwórni, pukałem do wszystkich drzwi, w których rozpoczynała się jakaś interesująca mnie produkcja czy zdjęcia próbne i mówiłem: „Dzień dobry, nazywam się Paweł Wilczak. Słyszałem, że przymierzacie się do tego i owego, czy byłaby szansa pokazać się? Przekonać was, że może do czegoś się przydam?”. – I…? Częściowo byłem uważany za wariata. Więc pukałem, i to bardzo długo. Pewnie pamiętasz, ale i tak ci przypomnę, że byłem bez pracy sześć lat. – Żeby przeżyć, remontowałeś domy, handlowałeś patelniami, kopałeś rowy, byłeś kierowcą ciężarówki, ale głównie kelnerowałeś. Wydawało mi się, że to jest naturalna droga każdego aktora. I że to jest przejściowe. Chyba przeczytałem za dużo biografii amerykańskich aktorów i twórców wszelkiej maści. No ale Polska lat 90. nie była Ameryką. Trochę czasu mi zajęło, żeby się o tym przekonać. – Co dotkliwie zapamiętałeś? Ucieczki klientów, jak byłem kelnerem. To jest bardzo nieprzyjemna rzecz. Musiałem pokrywać rachunki z własnej kieszeni, wszystkie napiwki, jakie miałem, na to szły. A często jeszcze dopłacałem z pensji. Ale wierzyłem, że gdzieś tam jest to, co nazywam marzeniem, z czego nie wolno rezygnować. Bo jak się rezygnuje z marzeń, to jest śmierć. – Byłeś na skraju załamania? Nigdy. Częściej ze strony rodziny słyszałem delikatne sugestie: „No słuchaj, ale to już jest kolejny rok, może trzeba byłoby zacząć myśleć o czymś innym?”. A ja, że nie, że nie mam takiego poczucia. I oni się na to zgadzali, za co im jestem bardzo wdzięczny, bo u mnie w domu nigdy nie było jakiejkolwiek presji. Stwierdzili, że to jest moje życie i ja ponosiłem tego konsekwencje. – Jakie? Najnormalniej w świecie nie miałem za co żyć. – Rodzice Ci pomagali? No skąd, nie wiedzieli o tym. To był mój wybór, na Boga! Noszę portki, więc odpowiadam za swoje życie. Były takie momenty, że faktycznie nie miałem za co jeść. Pamiętam, mieszkałem jakiś czas u znajomej, podkradałem jej jedną kromkę chleba dziennie i posypywałem nesquikiem. Jak po 20 latach opowiedziałem o tym mojej mamie, omal nie zemdlała. – Wierzyłeś, że Ci się uda? Ale ja w ogóle nie wiem, czy mi się udało. Bo co mi się udało? Chyba to, że mam tyle lat, ile mam, i żyję, bo różnie bywa z naszymi rówieśnikami. Coraz szybciej odchodzą z tej planety. Częściej chodzi się na pogrzeby niż wesela. – „Biegle opanowałem sztukę pozorów”, mówi w filmie Pan T. Mój bohater opanował ją perfekcyjnie. Musiał zachowywać twarz, żeby przeżyć. Lata 50. w Polsce to był mroczny czas. Chodziło o przeżycie w sensie biologicznym, a nie tylko artystycznym. On codziennie toczył swoją walkę, a żeby walczyć, ta gra pozorów musiała być utrzymana, inaczej pewnie nie miałby na pomidorową. – Żyjemy w czasach, kiedy większość z nas prowadzi wirtualne życie w mediach społecznościowych. Ja tego kompletnie nie rozumiem. Faceci w slipach w toalecie prężą muskuły, dziewczyna siedzi na sedesie i robi dzióbek, żeby wysłać informację światu, że ma nowy kostium… Tylko po co?! Kiedy coś takiego widzę w internecie, mogę tylko zasromać się i powiedzieć, że świat oszalał. – „Mogę być na marginesie, dobrze się tam czuję” – Ty to powiedziałeś. Margines źle się kojarzy, nie wiem, dlaczego tak powiedziałem. Mogę być na aucie, gdzieś obok, zdystansowany, że fotografia telefonem komórkowym siebie z półmetrem kiełbasy zwyczajnej i wysyłanie tego zdjęcia w świat niekoniecznie jest tym, na co czeka nasza planeta. To miałem na myśli. Ale wiesz, ja mam chyba od urodzenie zespół takich cech wycofania się, obserwowania, łapania konkluzji. Po prostu inaczej nie potrafię. Taka rebelia była we mnie zawsze. – Nie pompujesz własnej próżności? Nie mam takiej potrzeby. Każdy człowiek ma swój mózg, cały czas w to wierzę. Czasami słyszę: „Bo ludzie tego potrzebują”. Ale przepraszam bardzo, narkoman potrzebuje narkotyków, czy to znaczy, że trzeba mu dawać amfetaminę? Jeśli dziecko chce napić się wódki, to znaczy, że trzeba mu tej wódki nalać? Uważam, że nie. To jest tak proste. Urżnięta łapa z kciukiem do góry – to jest fajne? Co ci da lajk w komputerze, jak cię w życiu nikt nie lubi? – Jak tłumaczysz to swoim synom? Bardzo się staram. Ale też uważam, że diabeł nie tkwi ani w laptopie, ani w telefonie komórkowym, tylko w tym, jak człowiek postrzega świat, jak jest wychowywany, jakie widzi kierunki, jakie ma relacje z bliskimi ludźmi. To są ważne rzeczy. Dostrzegam, że internet jest gigantycznym medium, które zrewolucjonizowało naszą planetę. Nasze dzieci w to wchodzą i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Ja strzelałem z procy do butelek, a oni grają w gry. – Pozwalasz? Tak, ale z limitowanym czasem. To jest ich gęsie pióro, ich stalówka, ich długopis. Nie ma sensu z tym walczyć. Kiedyś będziemy mieli telefony wszczepione pod skórę palców i tak będziemy rozmawiać. Nie mówię im, że mają żyć przy lampie naftowej, ale trzeba nazywać rzeczy, które niosą zagrożenie. Ze wszystkim trzeba uważać. Uzależnienie jest wbudowane w naszą naturę. – Jesteś bardzo poważnym facetem… Kiedy ostatnio śmiałeś się do rozpuku? Całkiem niedawno. Często przypominam sobie różne sytuacje i żarty, dość dziwnie to wygląda, bo bywa, że nagle w towarzystwie śmieję się jak głupi do sera. Mam taką galerię różnych rzeczy i one zawsze działają. W kinie kompletnie się wzruszam. Jak idę z dziećmi, jest mi trochę wstyd, bo wciągam się totalnie. Tu idzie jakiś kundelek, tam dziewczyna wyjeżdża do college’u i żegna się z chłopakiem, i oni już wiedzą, że tato się wzrusza. Drży broda, oczy się szklą… (śmiech). Wiem, że to jest beznadziejne, ale zawsze daję się uwieść jako widz. Sprawdź też: Paweł Wilczak wcześniej o nim nie wspominał. Jego brat jest zasłużonym człowiekiem! – Łatwiej jest być synem czy ojcem? Jak wiesz doskonale, nie będę wchodził w ogóle w te tematy i te rejony. To jest życie, jakie znają miliony ludzi na Ziemi, nie ma o czym gadać. Łatwo popaść w śmieszność i banał. – Zrobiłeś w młodości plan na życie i listę rzeczy do zaliczenia? Niczego nie zaliczyłem. Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną. Jeszcze nie robię sobie takiego résumé. Daj mi szansę (śmiech). – Daję! Usłyszałam historię faceta, który osiągnął wszystko, co sobie zaplanował, i… ogłupiał. To niech zacznie biegać… – Biegasz? Biegam. Staram się trzymać formę. Moja profesja tego ode mnie wymaga. Jak już o tym mówimy, to do „Pana T.” udało mi się zrzucić 12 kilo, być może więcej. Przy którejś rozmowie z Marcinem stwierdziłem, że jest to też film o nędzy. Takiej biologicznej nędzy, więc muszę wyglądać adekwatnie. Zaczęła się dieta, ćwiczenia. Był moment, że przestałem się ważyć, bo trochę przestraszyłem się tej nędzy (śmiech). – Obsikałeś kiedyś nogawkę osobie, której nie lubiłeś? Twój Pan T. obsikał spodnie znienawidzonego Bolesława Bieruta. Nie. Ale wyobraź sobie, że poważni ludzie odbierają ten film jeden do jeden. Mówią, że to jest niemożliwe, żeby taka postać, jak Pan T., obsikała nogawkę Bieruta, i nie jest prawdą, że Bolesław Bierut palił jointy i chciał na Mazowszu założyć plantację marihuany. No horror! Mój kolega Krzyś Pieczyński opowiadał mi, że po serialu „Na dobre i na złe”, gdzie grał lekarza, ludzie zaczepiali go na ulicy i prosili o pomoc medyczną. „No, ale wie pani, ja nie jestem lekarzem. Ja jestem aktorem, a to jest wymyślony szpital”, odpowiadał i słyszał: „Niech pan lepiej od razu powie, że nie chce mi pan pomóc”. To jest anegdota, ale jeśli ktoś mówi, że Bolesław Bierut nie palił jointów, to ja zaczynam się bać, bo to znaczy, że ten ktoś nie rozumie istoty procesu twórczego. Na Boga, no również nie było gwiezdnych wojen, nie latamy na Marsa, nie żyjemy na planecie małp! Jak można na takim poziomie nie rozumieć sztuki filmowej?! To jest niepojęte. – Chciałam się pośmiać, a Ty znowu na poważnie! Ale czy to nie jest do śmiechu?! Przecież to są kompletne jaja! – Ty w ogóle chodzisz do kina na dorosłe filmy? Oczywiście, że tak. Ale przyznam ci się, że częściej oglądam filmy w domu, bo to jest po prostu wygodniejsze. Jestem chyba ramolem, lubię mieć długopis i kartkę, tu mam pudełko z płytą, w środku zazwyczaj jest książeczka z historią powstania filmu. Posiadam oczywiście klasyki: Buñuela, Felliniego, Hitchcocka, Chaplina, ale zbieram również filmy, które nie miały dystrybucji w kinach w Polsce. Bardzo je lubię. Jestem mistrzem wyszukiwania takich dvd. Na pewno w różnych marketach widziałaś takie kosze z filmami na wyprzedaży? – Oczywiście. Często mówię do znajomych, że wszyscy kiedyś wylądujemy w koszu za 9,90. Choć najtańszy film, jaki znalazłem, kosztował 2,40, całkiem niezły zresztą – „Znaki” z Melem Gibsonem. – Masz filmy, do których wracasz non stop? Mam wiele takich filmów. Nawet je policzyłem, jest ich ponad setka. „Ojca chrzestnego” Coppoli zawsze oglądam tak, jakbym widział go pierwszy raz. Ostatnio enty raz obejrzałem „Obcego”, ale tylko pierwszą i drugą część – Scotta z 79 i Camerona z 86 roku. Obie są wybitne: tak aktualne, tak genialnie sfotografowane, tak trzymające w napięciu. Są kamieniami milowymi tego gatunku. Tak jak „2001: Odyseja kosmiczna” Stanleya Kubricka – to film, który się kompletnie nie zestarzał. Jest oczywiście na tej liście „Czas apokalipsy”, który wciąż oglądam na świeżo, „Easy Rider”, „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Maratończyk”, „Dawno temu w Ameryce”, „Pożegnanie z Afryką”, „Człowiek z blizną”… – Co Ci to daje? To jest jak oddech. Jak kontakt z czymś, co ma naddaną wartość. W tych filmach jest taka maszynka, która non stop pobudza emocje i one non stop są tak samo silne. – Wciąż cierpisz na bezsenność? Cierpię od dekad. Nie przyzwyczaiłem się, od razu uprzedzę twoje pytanie. Może trochę ją oswoiłem, choć są takie momenty, że mnie totalnie pokonuje. Czysto fizycznie. Człowiek nie ma siły, a muszę mieć. Bywa różnie, nawet nie chce mi się o tym gadać. Słyszałem tyle teorii, byłem w tylu miejscach, u tylu specjalistów, którzy obiecali pomoc… Daj spokój. Może taki się urodziłem? – Nocami oglądasz te wszystkie filmy? Naturalnie, ale w tej głębokiej nocy też czytam. Czytam kompulsywnie, dwie–trzy książki naraz: beletrystykę, dokument, rzeczy naukowe. W momencie czytania wszystko mi się układa, ale jak potem próbuję przypomnieć sobie jakiś szczegół, myśl, to wracam do tych książek, żeby się upewnić. Dlatego zawsze muszę sobie zagiąć kartkę, coś włożyć, w niektórych wydaniach powróciły sznurowadła i nimi zaznaczam najciekawsze rzeczy. Często wstaję w środku nocy i sprawdzam, co to było, co mi nagle chodzi po głowie i tak mnie dręczy. Staram się czytać codziennie. Kiedyś mnie to tonizowało, teraz ni cholery. Ale nie potrafię bez tego żyć. – „Wstydzę się myśli o sukcesie, którego wypatruję jak światła na morzu”, mówi Pan T. Ty doświadczyłeś i sukcesu, i sławy. Jaki sukces?! Jaka sława?! Daj spokój! Mnie to żenuje. Maria Skłodowska-Curie jest sławna. Sławni są The Rolling Stones. Olga Tokarczuk – to jest sukces. – Ciekawe, czy teraz spadnie na Ciebie deszcz propozycji? Tego nigdy nie wiadomo. Jak ktoś będzie miał ciekawość, spróbuje. Wiedzą, gdzie mnie znaleźć. Rozmawiała Beata Nowicka Zdjęcia Mateusz Stankiewicz/ SameSame Makijaż i fryzury Gosia Macias/ Van Dorsen Artists Stylizacja Michał Koszek/ Van Dorsen Artists Produkcja Łukasz Nowak
TYLKO W VIVIE! Omenaa Mensah mówi wprost: „Dzięki pomaganiu poznałam mojego męża”. Tak zaczęła się ich historia
Omenaa Mensah od lat łączy działalność medialną z intensywną pracą charytatywną. W archiwalnym wywiadzie dla magazynu VIVA! z 2023 roku opowiadała o pomocy dzieciom w Ghanie, wsparciu dla Ukrainy, edukacji jako narzędziu zmiany świata oraz projektach, które realizuje wspólnie z fundacjami. Z okazji jej urodzin przypominamy tę inspirującą rozmowę.
Pracuje na pełnych obrotach. Omenaa Mensah prowadzi trzy fundacje, organizuje Wielką Aukcję Charytatywną, założyła Konsorcjum Filantropijne, a kilka razy w miesiącu… zapowiada pogodę. W jej słowniku nie ma słowa „niemożliwe”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o dzieciach ulicy w Ghanie, radości z niesienia pomocy i o tym, z kogo i z czego jest najbardziej dumna. Z okazji dzisiejszych urodzin Omeny Mensah, przypominamy archiwalny wywiad z nią, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku. Omenaa Mensah o pomocy dzieciom w Ghanie i edukacji, która zmienia życie Próbując umówić się z Tobą na wywiad, odkryłam, że Twój kalendarz jest wypełniony po brzegi. Ile godzin dziennie pracujesz? Nie liczę, ale myślę, że około 16. Ale mam wszystko pięknie w tym kalendarzu poukładane. Choć miewam wrażenie, że cały czas jestem w pracy. Tylko że kocham to, co robię, więc nie traktuję tego jako przykrego obowiązku. Prowadzisz fundacje, organizujesz Wielką Aukcję Charytatywną, założyłaś Konsorcjum Filantropijne, wciąż występujesz w telewizji i zajmujesz się pięcioletnim synkiem. Nie jesteś czasem zmęczona? Muszę przyznać, że niedawno przyszłam do biura mojej fundacji, klapnęłam na fotel i powiedziałam dziewczynom, że chyba mi się „duracelki” wyczerpują (śmiech). I nawet mój mąż zaczął ostatnio przebąkiwać, że chyba za dużo wzięłam sobie na głowę, bo zazwyczaj jestem pełna energii, działam jak nakręcona, a teraz nie mam siły. Ale jak się za coś zabiorę, to muszę to dowieźć do końca. A ja nie pracuję na to, żeby na koniec dnia powiedzieć: zarobiłam dla siebie tyle i tyle. Pracuję, żeby mieć pieniądze dla wszystkich, którym dzisiaj pomagam i, co najważniejsze, dla tych, którym obiecałam lepsze jutro. Gdy spotkałyśmy się rok temu, opowiadałaś o dzieciach z Ghany, dzieciach z polskich domów dziecka, którym pomagała Twoja fundacja. Od tego czasu zmieniło się bardzo wiele. Wybuchła wojna w Ukrainie… A mi doszli nowi podopieczni. Tamta VIVA! ukazała się dokładnie w dniu ataku Rosji na Ukrainę, 24 lutego. I wszystko okazało się nieważne, choć wówczas rozmawiałyśmy o bardzo ważnych rzeczach – tolerancji, akceptacji. Próbowałam sobie wyobrazić, co czuły i czują osoby dotknięte tym konfliktem. W ciągu kilku tygodni zorganizowaliśmy pomoc ukraińskim kobietom i dzieciom. Wspólnie z mężem stworzyliśmy RiO Edu Centrum, w którym pomagamy mamom z Ukrainy w aktywizacji zawodowej, a ich dzieciom zapewniamy edukację i opiekę terapeutyczną. W ciągu minionego roku przekazaliśmy na pomoc Ukrainie ponad trzy miliony złotych z fundacji i ponad pięć milionów prywatnie; między innymi na konwój polskich serc, który udało się zorganizować i wyekspediować również dzięki mobilizacji i wsparciu polskiego środowiska biznesowego. To ogromna kwota, ale też dowód na to, że na pomocy potrzebującym nie oszczędzasz… Rafał Sonik, który wspiera działania mojej fundacji, powiedział mi kiedyś, że „jakość jest sposobem okazania szacunku”. I jakość od zawsze była dla mnie wyznacznikiem, bo gdybym sama znalazła się w podobnej sytuacji, też chciałabym być potraktowana godnie. Jeśli organizuję obóz dla podopiecznych z domów dziecka, to musi być on na najwyższym poziomie, a program i atrakcje układamy tak, aby były to kolonie, o jakich marzyli. Organizując rzeczy dla potrzebujących, dbam o to, żeby były nowe. Do tej pory wielu ludzi kojarzyło mnie głównie z pomaganiem w Afryce, ale w tej chwili ogromną część środków przeznaczamy także na domy dziecka, bo tam potrzeby są ogromne. Omenaa Foundation wydała na ich wsparcie ponad półtora miliona złotych, czyli trzy razy tyle, co na dzieci w Ghanie. Kiedy poczułaś potrzebę pomagania? Kilka lat temu. Okazuje się, że do pomagania musiałam dojrzeć. Pamiętam, że siedziałam w kawiarni w TVN. Właśnie się rozwiodłam. Pomyślałam wtedy, tak po prostu, że chciałabym swój wizerunek wykorzystać w słusznej sprawie. Jakie to było oczyszczające uczucie! Jak już do tego doszłam, stwierdziłam, że chciałabym pomagać dzieciom w zdobywaniu wiedzy, bo wierzę, że edukacja to najpotężniejsza broń, dzięki której można zmieniać świat na lepsze. Jak mówił Nelson Mandela. Czemu edukacja jest dla Ciebie taka ważna? Ponieważ wiedza to największy ludzki kapitał. Daje wolność i sprawia, że możemy decydować o sobie i o tym, jak ją w życiu wykorzystać, zamiast bezproduktywnie czekać na pomoc od kogoś. Założyłam swoją fundację, by pomagać między innymi tym, którym odebrano szansę na naukę. Potem, po raz pierwszy w życiu, poleciałam do Ghany, gdzie urodził się mój tata. Poleciałaś tam z zamiarem pomagania ghańskim dzieciakom? Wybrałam się w podróż, żeby poznać swoje korzenie. Wtedy też pojawiła się myśl, że muszę tu zbudować szkołę. Znaleźć zaufanych partnerów – nie tylko biznesowych – nie było łatwo, ale udało się! Po wielu podróżach do Ghany i przygodach, jakie tam przeżyłam, trafiłam na salezjanów, którzy prowadzili ośrodek pomocy dla dzieci ulicy. I właśnie tam zbudowałam szkołę Kids Haven School. Jak Cię potraktowano w kraju Twoich przodków? Jak panią z Europy, która zjadła wszystkie rozumy (śmiech). Szybko zostałam przez Ghańczyków sprowadzona na ziemię. Odbyłam spotkanie z wysoko postawionym urzędnikiem, który uświadomił mi, że Afrykanie zawsze będą traktowali mnie jak Europejkę. To mnie zaskoczyło, bo myślałam, że skoro jestem czekoladowa, to jestem ich. A tymczasem okazało się, że dla nich jestem… za biała. Wytłumaczył mi też, że jak chcę coś zrobić w Ghanie, muszę uszanować lokalne zasady i nauczyć się z nimi pracować. Co Cię najbardziej zaskoczyło? Na przykład to, że my mamy zegarki, a oni zawsze mają czas. Jeśli przyjeżdżasz z Europy i myślisz, że coś będzie przygotowane na dany dzień, tak jak się umawiałaś, możesz być niemile zaskoczona. Różnice w mentalności pomiędzy nami są naprawdę kolosalne. Myślę, że wynikają one z przeszłości historycznej. Przez setki lat Afrykanie byli niewolnikami. Im zawsze ktoś mówił, co dokładnie mają robić. Na szczęście młode pokolenie Ghańczyków jest już inne. Wielu z nich studiuje za granicą, a potem wraca do Ghany, otwiera swoje biznesy i zaczyna żyć na poziomie, na jakim my funkcjonujemy w Europie. Choć nie wszyscy. Na przedmieściach Akry wciąż mieszkają tysiące bezdomnych dzieci. Nazywa się je dziećmi ulicy i to jest coś, z czym trudno mi się pogodzić. Nie ma dla wszystkich miejsca w wybudowanej przez Ciebie szkole? Niestety nie, do Kids Haven School możemy przyjąć maksymalnie 60 podopiecznych, a szacuje się, że dzieci ulicy jest ponad 61 tysięcy. Mamy rotację, bo staramy się przywrócić te dzieciaki do życia w naturalnych warunkach. Odnaleźć ich biologicznych rodziców lub umieścić w placówkach zastępczych. Próbowałaś kiedyś sobie wyobrazić, że mogłabyś być na ich miejscu? Wielokrotnie… Myślałam też o moich dzieciach, które miałyby mieszkać na ulicy, nie chodzić do szkoły, nie uczyć się i nie mieć szans na godną przyszłość. Dzieci ulicy trafiające do Kids Haven School nie znają innego życia. U nas po raz pierwszy śpią na łóżku, a nie na ziemi, korzystają z normalnej toalety, a dziewczynki dostają podpaski. Ich radość nakręca mnie do działania. Kiedy usłyszałam, że okoliczne jednostki „zajmujące się” tymi dziećmi przestały je przywozić do naszego ośrodka, nie załamałam się. Przeciwnie! Przełożyłam wszystkie możliwe siły na działanie! Kupiliśmy autobus, żeby mieć transport. W najbliższych tygodniach czekają nas kolosalne zmiany. To będzie też czas spotkań z nowymi podopiecznymi, którym, mam nadzieję, odmienimy życie na lepsze. Ile razy byłaś już w Ghanie? Nie liczyłam, ale mam już ghański paszport, z czego się bardzo cieszę. Zabierasz tam swoich bliskich? Byli ze mną Rafał i Vanessa. Mama nigdy nie wyjechała, podobnie jak mój synek Vincent, który ma dopiero pięć lat i jest jeszcze za mały. W przyszłym roku chcemy to nadrobić, dlatego zaplanowaliśmy dłuższą rodzinną podróż do Afryki. Z Ghany niedawno wrócili pracownicy moich fundacji oraz troje darczyńców: Sylwia Dobrzycka, Beata Drzazga i Rafał Sonik – ludzie, którzy przekazali największe dotacje, między innymi na działania pomocowe w polskich domach dziecka, dla dzieci w Ghanie oraz na wsparcie RiO Edu Centrum – dziennego ośrodka pomocy dla uchodźczyń z Ukrainy i ich dzieci. Zależało mi, by poznali drugi, bliski mi świat i na własne oczy zobaczyli, komu i dlaczego pomagam. Janina Ochojska powiedziała w jednym z wywiadów, że pomaganie jest podjęciem decyzji o tym, komu nie pomożesz. Aż ciarki mnie przeszły, gdy to powiedziałaś, ale to do darczyńcy należy decyzja, komu chce przekazać swoje pieniądze. Serce by mi pękło, gdyby ktoś zarzucił mi, że w nieodpowiedni sposób zarządziłam przekazanymi mi środkami, dlatego bardzo dbam o to, żeby działania Omenaa Foundation były transparentne. Założyłam Konsorcjum Filantropijne także po to, by wiedzieć, gdzie i komu trzeba pomóc. Jak działa Konsorcjum Filantropijne? Ma pomóc nam, ludziom czynu, połączyć wiedzę i siły, żeby wspierać się we wzajemnym działaniu. Konsorcjum Filantropijne będzie zrzeszać fundacje działające główne w obszarze edukacji i zdrowia. To właśnie na ich projekty trafi 30 procent kwoty zebranej podczas Wielkiej Aukcji Charytatywnej 2023. Partnerem naszej inicjatywy jest już Fundacja Siepomaga. Z tego miejsca zapraszamy kolejne, które mają ochotę się do nas przyłączyć. CZYTAJ TEŻ: Głos, za którym szalały wszystkie kobiety. Długo zwlekał z założeniem rodziny. Wszystko zmieniła ukochana Leokadia W pomaganiu ważna jest gra zespołowa? W pojedynkę jest ciężko. Trenowałam koszykówkę i wiem, że zespół jest niezwykle ważny, ale musi być w nim kapitan. Pomagać trzeba z głową, dlatego otaczam się ludźmi, którzy rozumieją moją misję. Wyobraź sobie, że jedna dzielnica Akry, Agbogbloshie, jest wysypiskiem elektrośmieci z całego świata. O tym miejscu powstał nawet film „E-Life”. Wygląda to tak, że Afrykańczycy zamawiają z Europy używany sprzęt elektroniczny. Przykładowo ze 100 wysłanych komputerów do wybrzeży Afryki trafia połowa względnie dobrego sprzętu, drugie 50 od razu trafia na śmietnik, czyli do Agbogbloshie, gdzie… mieszkają ludzie! Każdy ma swój rewir i niby-dom. Tuż obok na tej toksycznej elektronice bawią się dzieci, pasą się krowy, chodzą kury i kaczki, a mieszkańcy całymi dniami wydłubują z tych odpadów metale szlachetne – ich jedyne źródło zarobku. Chcesz usłyszeć jeszcze jedną historię? Oczywiście. Ksiądz Piotr, którego poznałam w trakcie poszukiwań miejsca na szkołę, opowiedział mi, że kiedyś zadzwonił do nich producent butów z pytaniem, czy nie potrzebują ich dla dzieci. Potrzebowali, więc przysłał cały tir… kozaków! Rozumiesz? Kozaki w Ghanie! Jest mi wstyd za Europejczyków, którzy mają czelność robić takie rzeczy, ale i za Afrykanów, bo godzą się to przyjmować. Chcę być przykładem, że można pomagać systemowo, rozsądnie i przede wszystkim mieć szacunek do ludzi, którym tę pomoc niesiemy. Mówi się, że dobro wraca. I tak jest! Przecież dzięki pomaganiu poznałam mojego męża. A to, że teraz robimy to razem, jest dla mnie znakiem, że wybrałam dobrą drogę. Fundacje, Wielka Aukcja Charytatywna i wsparcie Ukrainy. Jak wygląda misja Omeny Mensah? Rafała również zainspirowałaś do założenia fundacji. Rafał Brzoska Foundation wspiera młodych ludzi z biednych terenów wiejskich w zdobyciu wykształcenia. Mój mąż też pochodzi ze wsi i było mu w życiu bardzo trudno. Nikt go nie wspierał, nie dawał mu szans na to, że może coś w życiu osiągnąć. Gdy zapytałam, komu chciałby pomagać, odpowiedział, że dzieciakom takim jak on. Dziś mamy pod opieką 26 stypendystów, którzy osiągnęli już naprawdę dużo. Jedna z nich, Julia Stankiewicz, rozpoczyna właśnie pracę w NASA. Rozpiera nas duma! I teraz siedzicie wieczorem przy kolacji i zastanawiacie się, komu jeszcze możecie pomóc? Dokładnie tak! Ale… nie przy kolacji. Naszą salą konferencyjną jest łazienka (śmiech). Wskakujemy do wanny i w niej debatujemy. Mamy z Rafałem spisaną konstytucję miłości, a w niej deklarację, ile rocznie przekazujemy na różne cele, oczywiście poza działaniem naszych fundacji. I tak na przykład, już nie w wannie, ale podczas podróży do Afryki wymyśliliśmy, że zorganizujemy wigilijną kolację dla osób samotnych i ubogich. Chcieliśmy sprawić komuś prezent, a wyszło na to, że zaprosiliśmy dwa i pół tysiąca osób. Skoro wszystko jest transparentne, powiedz, ile pieniędzy w ubiegłym roku przeznaczyliście na działalność fundacji. Ponad cztery miliony złotych przekazaliśmy na stypendia dla podopiecznych Rafał Brzoska Foundation, a ponad półtora miliona złotych trafiło do polskich domów dziecka. Na pomoc Ukrainie przeznaczyliśmy ponad trzy miliony złotych, a na szkołę dla dzieci ulicy w Ghanie niemal 600 tysięcy złotych. W tym roku kwota będzie wyższa, bo planujemy przyjąć więcej podopiecznych. Pieniądze są ogromnie ważne, ale niezwykle istotne jest też to, że jeśli zachodzi taka potrzeba, sami ruszamy do pracy. Kiedy trzeba było wykończyć szkołę, zakasaliśmy rękawy, malowaliśmy, piłowaliśmy drewno i wykonywaliśmy fizyczną pracę. W ten sposób dajemy najlepszy przykład. Może dlatego nasze działania mają tak pozytywny odzew. A jeśli ktoś chce Wam przeszkadzać? Takie osoby odcinamy. Szkoda naszej energii na walkę z ludźmi, którym jest z nami nie po drodze. Dlaczego komuś miałaby przeszkadzać Wasza działalność? Z zazdrości. Wiesz, jak jest. Ludzie często szukają dziury w całym. Może denerwuje ich fakt, że nie muszę nic robić, a jednak robię? Dlaczego nazwałaś fundację swoim imieniem? Moje imię w języku ghańskim oznacza siłę i złoto, ale nie to było powodem. Zrobiłam to z przekory (śmiech). Usłyszałam kiedyś, że nie zawsze w mediach chcą mówić o mojej fundacji. Dlatego pomyślałam, że gdy nazwę fundację moim imieniem, kiedykolwiek będą mówić o jej działalności, będą musieli powiedzieć „Omenaa”. Omenaa Foundation (śmiech). Nigdy się nie poddajesz. W moim słowniku nie istnieje słowo „niemożliwe”. Jak ktoś mi mówi, że czegoś się nie da, to ja mu udowodnię, że jest dokładnie na odwrót. Poza tym jestem zodiakalnym Lwem z ascendentem w Wadze. Lwy są waleczne i pragmatyczne, a Wagi mają artystyczne dusze. Zatem jestem połączeniem pragmatyzmu z nutą artystycznego szaleństwa. To dlatego połączyłaś swoje dwie pasje – pomaganie i sztukę? To dla mnie sytuacja idealna. Od 10 miesięcy przygotowujemy Wielką Aukcję Charytatywną, podczas której odbędzie się licytacja dzieł sztuki znakomitych polskich i zagranicznych artystów. To niesamowite wydarzenie poprzedzi wystawa w Oranżerii przy Pałacu w Wilanowie, zorganizowana przez moją fundację artystyczną OmenaArt Foundation. Udało się nam pozyskać dzieła najlepszych artystów, w tym po raz pierwszy w Polsce będzie można zobaczyć z tej okazji rzeźbę Manolo Valdésa „Reina Mariana”. Zależy mi na tym, by każdy mógł obcować ze sztuką i mógł podziwiać dzieła światowej klasy. Przy każdym projekcie konsekwentnie trzymamy się najwyższej jakości, dlatego 3 czerwca będzie można wylicytować nawet rzeźbę Magdaleny Abakanowicz. Chyba lubisz przecierać szlaki. Pewnie! Jako jedna z pierwszych w Polsce robiłam afrykańskie fryzury i zbiłam na tym niezły biznes. Miałam trzy salony, z którymi współpracowałam jako studentka poznańskiej ekonomii. Zawsze lubiłam iść pod prąd i być w czymś pierwsza. Nigdy się tego nie bałam – mam to po mojej mamusi. Od wielu lat jestem miłośniczką sztuki i designu – teraz mam to szczęście, że rozwijam również moją artystyczną stronę duszy. Rewitalizacja historycznych budynków i dbanie o zachowanie tożsamości kulturowej to główne cele działań mojej nowej fundacji. Tata jest w końcu z Ciebie dumny? Pamiętasz, jak mówiłam, że był dumny, dopiero gdy wybudowałam szkołę w Ghanie! (śmiech) Za to mama zawsze była ze mnie dumna i mnie wspierała, i za to bardzo ją kocham. Czy Twoje dzieci nie są trochę zazdrosne, że tak dużo czasu poświęcasz innym? Różnie bywało. Vanessa czasami się denerwowała, że na fundacyjne dzieci miałam „czas”, ale nie byłam już tak skora, żeby jej cokolwiek w życiu ułatwić. Dzisiaj wie, że wyszło jej to na dobre. Poszła w ślady dziadka, studiuje medycynę i chce zostać lekarzem. Wybrała najpiękniejszy zawód, jaki mogłam sobie dla niej wymarzyć. Jest moją wielką dumą. Wiadomo, że macierzyństwo jest trudne. Ma wzloty i upadki, ale bilans wychodzi na plus. To wielka radość widzieć, gdy twoje dziecko robi coś, co sprawia mu radość. Zaszczepiłaś w niej chęć pomagania. Vanessa od 15. roku życia jeździ na wolontariat do Afryki. Gdy myślę o niej i o tym, jaką drogę wybrała, mam łzy w oczach. Za to Vincent zamiast do przedszkola woli chodzić do RiO Edu Centrum i tam bawić się z dziećmi z Ukrainy. Tłumaczymy mu, na czym polega świat i dlaczego niektórym w życiu się układa, a inni potrzebują naszej pomocy. Choć uczęszcza do fajnego przedszkola, w którym dzieci są mądrze prowadzone, to wierzymy, że najważniejsze są wartości wyniesione z rodzinnego domu. Czego najbardziej nie lubisz oprócz słowa „niemożliwe”? Pytania, po co pomagam. Jeśli ktoś je zadaje, oznacza to, że w ogóle tego nie czuje. Wychodzę z założenia, że wszyscy ludzie są dobroduszni, uczciwi i chcą czynić dobro. Jeśli ktoś nie chce, to niech chociaż nie przeszkadza. Mocno wierzę w to, że każdy ma coś dobrego, co może dać drugiemu człowiekowi. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez miała wszystko. Wystarczyło jedno, by imperium J.Lo zaczęło się sypać
Nie chciał być „synem sławnych rodziców”. Najmłodszy syn Andrzeja Żuławskiego wspomina ojca. „Dla mnie był bardziej jak dziadek”
Syn Sophie Marceau i Andrzeja Żuławskiego od najmłodszych lat dorastał w świecie kina, ale od początku chciał odnaleźć własną drogę. W szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską Vincent Żuławski opowiada o relacji z ojcem, poszukiwaniu własnej tożsamości, fascynacji filozofią, pracy nad pierwszymi filmami i marzeniu, by być ocenianym za własne dokonania. Z okazji jego 31. urodzin przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! z 2020 roku.
Kiedy rozmawiał z nami w 2020 roku, miał 25 lat i właśnie stawiał pierwsze samodzielne kroki jako reżyser i aktor. Za sobą miał już trudne doświadczenia, przed sobą – ambitne plany i silną potrzebę budowania własnej artystycznej tożsamości, niezależnie od słynnego nazwiska. W rozmowie wraca pamięcią do Andrzeja Żuławskiego, mówi o wyjątkowej więzi z ojcem, wrażliwości odziedziczonej po Sophie Marceau oraz o tym, dlaczego bardziej niż sława liczą się dla niego szczęście, rozwój i tworzenie filmów, które skłaniają do refleksji. Vincent Żuławski o ojcu, matce i własnej drodze. Wywiad VIVY! Czy odziedziczył coś po ojcu – reżyserze, scenarzyście i pisarzu Andrzeju Żuławskim? „Tak. Pasję do życia. Miłość do sztuki. Do malarstwa, aktorstwa. I chęć poszerzania swojej wiedzy”, mówi. A po matce, znanej francuskiej aktorce Sophie Marceau? Po niej odziedziczył wrażliwość. Czy nazwisko jest dla niego obciążeniem, czy przywilejem? A także o poszukiwaniu własnej drogi, załamaniu nerwowym, rodzinnych więziach Vincent Żuławski opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Ma 31 lat. Jest modelem, aktorem. Niedawno wydał tomik wierszy „Le charlatan et autres poèmes”, wyreżyserował film krótkometrażowy „Heurte”, który pokazano na Festiwalu Filmowym w Angoulême, teraz pracuje nad drugim. Syn Sophie Marceau i Andrzeja Żuławskiego reżyserowanie i aktorstwo ma zakodowane w genach. Po szkole podjął studia artystyczne w Londynie. Po ośmiu latach wrócił do Paryża. Do Polski wpadł tylko na chwilę – gra w polsko-włoskiej produkcji „Dom wybranych”. – Przeszedłeś załamanie nerwowe. Jak się dziś czujesz, lepiej już? Tak, ale o tym wolałbym w ogóle nie mówić. Skupiam się na pracy. Właśnie będę reżyserował mój kolejny film, drugi już. Pierwszy nakręciłem kilka miesięcy temu. I był już na festiwalu, teraz jakaś telewizja chce go odkupić. To krótki film, trwa niecałe 10 minut. Ale ten drugi będzie nieco dłuższy, 20-minutowy. Mam superaktorów, produkcję, która mi pomaga we wszystkim. Wolę być nawet reżyserem niż aktorem. – Kiedyś, w wywiadzie do książki „Żuławski. Szaman”, powiedziałeś zupełnie odwrotnie. Ale to już dawno było. Książka wyszła w zeszłym roku, a wywiadu udzieliłem jakieś trzy lata temu. Od tamtego czasu troszkę się zmieniło. A wolę być reżyserem, ponieważ mam wtedy większą kontrolę. Lubię być z aktorami, mówić im, jak mają zagrać. Tłumaczyć, jak widzę graną przez nich postać, co jest nie tak. Że na przykład powinni być bardziej zdenerwowani albo wręcz przeciwnie, na luzie. Albo bardziej egzaltowani. – Masz zapędy jak Twój tata. Trochę tak. Mam analityczny mózg, lubię kontrolować, zgłębiać tajemnice istnienia. Co do tego mam taką hinduistyczną i buddyjską wizję. Ale to już temat na dłuższą rozmowę . – Kiedy zacząłeś się tym pasjonować? Kiedy uczyłem się filozofii w Anglii. A mieszkałem tam przez osiem lat. – Wcześniej jednak chodziłeś do szkoły we Francji. Tak, ale nie podobała mi się ta szkoła. Nie chodziłem na lekcje, miałem słabe oceny. Ogólnie robiłem głupie rzeczy w tym czasie. – Twoja mama pewnie bardzo to przeżywała? Ogólnie było OK. Mama też nie lubiła szkoły, więc po części mnie rozumiała. I to właśnie ona kiedyś mi powiedziała: „Skoro ta szkoła ci nie odpowiada, to dlaczego nie pójdziesz do innej? Takiej, która będzie fajna dla ciebie”. Pojechałem więc do Anglii. I tamta szkoła była niesamowita, artystyczna. Mieszkałem wtedy w internacie. Miło wspominam ten okres. A najlepsze oceny miałem z filozofii – nawet maturę z niej zdawałem. Wtedy też zacząłem czytać książki o buddyzmie. Szczególnie lubiłem Alana Wattsa. To facet, który dużo myślał, też studiował filozofię w Anglii. Poza tym zaciekawiła mnie książka Sogyala Rinpoche, wysokiego kapłana tybetańskiego. Pisze w niej, że życie jest przygotowaniem się do śmierci. – Boisz się śmierci? Nie. Teraz już nie. – A wcześniej? Myślałeś o śmierci? Właściwie też nie, byłem za młody na takie myślenie. Poza tym – wyznając taką filozofię, jaką ja wyznaję – człowiek się tego nie boi. Bo tak naprawdę zdaje sobie sprawę, że wcale nie umiera, że potem jest reinkarnacja, że wraca się jako inny człowiek lub zwierzę. W życiu przede wszystkim jest cel. A ze śmiercią jestem oswojony. To dla mnie normalny temat. – Rozmawiałeś o tym z ojcem? Gdy jeszcze żył, nie interesowałem się tym aż tak bardzo. Ale czasem rozmawialiśmy, choć on generalnie był niewierzący i nie lubił takich tematów. Nie lubił, gdy ktoś go do czegoś zmuszał. Wręcz nienawidził. Ale kiedyś mi powiedział, że jak był w moim wieku, miał te dwadzieścia parę lat, to też interesował się buddyzmem, hinduizmem i że rozumie moje zainteresowania. Wtedy jednak pomyślałem, że on niewiele o tym wie. No ale potem zobaczyłem w jego domu, w Wesołej, mnóstwo książek buddyjskich. Półki były nimi wypełnione od podłogi aż po sufit. Wtedy zrozumiałem, że rzeczywiście je przeczytał w młodości i dużo wie na ten temat. A nie chciał o tym rozmawiać, bo po prostu przestał wierzyć. – Twój tata bardzo Cię kochał. Też mi się tak wydaje. Ja również go bardzo kochałem. – Była między Wami silna więź? Tak, choć przyznam, że dla mnie był bardziej jak dziadek – zawsze na więcej pozwalał. Dla braci był zdecydowanie twardszy. Może dlatego, że kiedy się urodziłem, miał już 55 lat, bardziej rozumiał życie, miał większy dystans do wszystkiego. Po prostu był dojrzalszy. Co nie znaczy jednak, że stary. Bo stary nigdy nie był. Zawsze miał młodą duszę. Dużo czytał, ciągle oglądał jakieś filmy. – Razem też oglądaliście? No pewnie! Szczególnie w wakacje, gdy przyjeżdżałem do niego do Wesołej. A przyjeżdżałem co roku, na dwa tygodnie. – Brakuje Ci go? Oczywiście, że tak. – Co byś mu powiedział, gdyby wciąż żył? Zapytałbym, tak ogólnie, co u niego. Czy pracuje nad jakimś filmem lub książką. Co ostatnio fajnego przeczytał, obejrzał. Coś w tym stylu. – Ciekawa jestem, czy On Tobie chciałby coś ważnego powiedzieć. Tego nie wiem. – Miałeś do niego żal, że się nie leczył, że nie walczył? Nie lubię takich pytań. To dla mnie bolesne i zbyt personalne. – Wiem o tym. Ale pomyślałam sobie, że On może już nie chciał żyć… Bo nie chciał. – Miałeś żal do rodziców, że się rozstali? Nie, w ogóle. Ale nie mówmy o moich rodzicach, proszę. – Oni są bardzo znani. Nosisz nazwisko Żuławski, które w Polsce wszyscy znają. To nie jest dla mnie ważne. Przyznam, że jak byłem młodszy, to strasznie przeżywałem, gdy w Paryżu mnie o matkę pytano. A pytano ciągle. Co u niej, czy gra w jakimś filmie… To było straszne! A ja nigdy nie lubiłem, gdy mnie traktowano inaczej, jak kogoś „specjalnego”. Niech pogadają ze mną, z Vincentem, a nie z synem Andrzeja Żuławskiego. – Nie chcesz być synem swojego ojca? To nie o to chodzi. Jestem bardzo szczęśliwy i wdzięczny za wszystko, co mi dał – a dał przede wszystkim dużo wiedzy – ale po prostu nie lubię, gdy wszyscy się mną interesują, moim życiem. I to tylko dlatego, że jestem jego synem. To męczące. – Ja bym chciała, żeby mnie pytano o rodziców. Żeby nie byli zapomniani. Ale mój ojciec i tak nie będzie zapomniany. Tyle książek napisał, tyle filmów zrobił, że ludzie go nie zapomną. Był ważny. – Też chciałbyś być ważny? Nie. Ja po prostu chcę być szczęśliwy, mieć fajnych znajomych, dobrą pracę. Chcę robić filmy i dawać ludziom jakiś moment refleksji. Żeby lepiej rozumieli ten świat. Zobacz też: Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę – Ty już go rozumiesz? Jestem młody, więc na razie słabo rozumiem. Myślę, że mam jeszcze dużo do zrozumienia. – Do czego już doszedłeś? Że nie można się bać śmierci. I jak mówił Gandhi: „Ucz się tak, jakbyś miał żyć wiecznie. A żyj tak, jakbyś miał umrzeć jutro”. Czyli na maksa. – Żyjesz na maksa? W sumie tak. Robię wszystko, żeby tak było. Praca, wyjścia ze znajomymi… – Alkohol? Papierosy? Lubię palić. Alkohol też lubię, ale nie za dużo. Na przykład wieczorem, jak wychodzę gdzieś z kolegami, wypiję piwo. Ale ogólnie nie lubię upijania. Wiem, że ojciec pił za dużo i to go zrujnowało. – Myślisz, że odziedziczyłeś coś po nim? Tak. Pasję do życia. Miłość do sztuki. Do malarstwa, aktorstwa. I chęć poszerzania swojej wiedzy. Bo, tak jak on, lubię czytać książki, oglądać filmy. Żeby nie być po prostu idiotą, a wiedzieć coś o świecie, o życiu ogólnie. Ostatnio na przykład czytam Tołstoja, Dostojewskiego, Hemingwaya. A mówiąc o ojcu, bardzo mi imponowały rozmowy z nim. Rozwijały mnie. – Po mamie masz pewnie wrażliwość. To prawda. – Myślałeś kiedyś o tym, jak wyglądałoby Twoje życie, gdybyś nie wyjechał do Francji, a został w Warszawie? Nie myślałem. Dobrze mi w Paryżu, lubię to miasto. Tam się głównie wychowałem. I do dziś wiodę fajne życie, mam tam dużo znajomych, matkę. A mieszkam w 10. dzielnicy. W „dziesiątej” akurat mieszka dużo młodych ludzi. Lubię na przykład wyjść gdzieś nocą. A znam wszystkie zakamarki w okolicy, ludzi, którzy pracują w barze, w sklepie. Ze wszystkimi jestem na „ty”. Z wieloma osobami się zaprzyjaźniłem. Natomiast tutaj, w Polsce, tak naprawdę niewiele osób znam. Najczęściej widuję się tylko z rodziną. Z Błażejem, Mateuszem, Xawerym… – W Paryżu podobają mi się te małe kafejki. To bistra. Jedzenie tam dobre, kawa pyszna. To taka nasza bohema. No ale teraz COVID i wszystko zamykają już o 21. – Niedawno przyjechałeś do Warszawy. Chciałeś uciec przed COVIDEM? Nie, nie. Wiedziałem, że tutaj jest to samo. A przyjechałem, bo mam tu pracę. Gram w produkcji polsko-włoskiej, właśnie zaczęły się zdjęcia. – Jak to się w ogóle stało, że grasz w tym filmie? Opowiedz mi o tym. Dostałem maila od mojej agencji. Napisali, że kilku Polaków chce się ze mną spotkać i że chodzi o koprodukcję polsko-włoską. Powiedziałem, że pójdę i zobaczę, jak to będzie. No i poszedłem, spotkałem całą ekipę. Gadaliśmy przez godzinę, a parę miesięcy później dostałem wiadomość, że chcą ze mną pracować. Bardzo się ucieszyłem. Tym bardziej że jeszcze nigdy nie grałem w filmie. – To dramat? Tak, „Dom wybranych” opowiada o rzeczywistości medialnej, tytułowy „dom” to miejsce reality show. Musisz go sama obejrzeć, gdy już wejdzie do kin. Ja gram tam ważną rolę, chociaż nie będę na ekranie zbyt długo – przez jakieś 20 minut. Na pewno, co mogę już dzisiaj powiedzieć, to to, że polubiłem ekipę. Kieruje nią inteligentny reżyser, Wojtek Nowak, ma własną wizję. I aktorzy są bardzo fajni, niektórzy w moim wieku, inni troszkę starsi. Zobaczymy, co z tego wyjdzie. Zdjęcia realizujemy blisko Warszawy, a w dalszych planach jest wyjazd do Włoch. – Ciekawa jestem, jak ludzie odbiorą ten film. Nie chcę o tym na razie myśleć, jestem trochę przezorny. Bo jak po- wiem, że film jest super, a wyjdzie kiepsko, to co? Wolę więc na razie nic nie mówić. Tym bardziej że zdjęcia jeszcze się nie skończyły. Gdy się skończą i ludzie zobaczą film na ekranach, wtedy i ja powiem, czy moim zdaniem jest fajny. – Mówisz w nim po polsku? Tak. Miałem lekcje specjalnie dla filmu z polską aktorką. Spotkałem się też, we Francji, z moją nianią z dzieciństwa, która jest Polką. Pomogła mi trochę podszlifować język. Dwa razy przeczytałem scenariusz po francusku i potem zacząłem już po polsku. Na początku jednak strasznie mi szło. Ciągle musiałem się kogoś pytać, co znaczy to słowo, a co tamto. Ale w końcu jakoś skumałem to wszystko. – Gdy spotykałeś się z ojcem, to nie zależało mu, żebyś mówił po polsku? Zależało, chociaż często rozmawialiśmy też po francusku. On lubił ten język. Czytaj też: Nieznane oblicze Andrzeja Żuławskiego. Syn legendy kina po latach ujawnił, co działo się za zamkniętymi drzwiami – A który z krajów uważasz za swoją ojczyznę? Bardziej Francję. Bo lepiej mówię po francusku, o wiele lepiej rozumiem, śmiało mogę czytać w tym języku. A po polsku, jak już wspomniałem, nie bardzo. Gdy tata jeszcze żył, to znacznie lepiej mi wychodziło. Często rozmawialiśmy przez telefon po polsku. A poza tym moja młodsza siostra zawsze miała niańki, które były Polkami. – Twoja mama też umie mówić po polsku? Tak. – Powiedziałeś, że Francja to Twoja ojczyzna. No ale jednak porzuciłeś Francję dla Anglii. I to na parę lat. Tak, to moje ulubione miejsce na świecie. Szczególnie Londyn – niesamowite miasto. Aktywne, kolorowe, dużo się tam dzieje. To najbardziej kosmopolityczne miasto na świecie. Idziesz do Camden, a tam ludzie z Somalii, Brixton – ludzie z Jamajki, South Kingston – Francuzi. Polaków też jest bardzo dużo, szczególnie w Ealing Broadway. A ja bardzo lubię spotykać się z ludźmi z innych krajów. Poza tym w Londynie ludzie nikogo nie oceniają. Możesz być ubrana, jak chcesz, wyglądać, jak chcesz. Najważniejsze, żeby dobrze wykonywać swoją pracę. Tam jest bardzo otwarta mentalność. – No ale Polskę też lubisz? Ostatnio byłem tutaj rok temu. Ogólnie lubię Warszawę, na przykład Saską Kępę. Jest tu taka dobra energia, dużo fajnych knajp. Przypomina mi trochę Berlin. A i ludzie bardzo mili, życzliwi, większość mówi po angielsku. Czasem, gdy nie potrafię wypowiedzieć jakiegoś słowa po polsku, ludzie mi podpowiadają i się uśmiechają. Albo sytuacja sprzed paru dni. Mam problem z toaletą w hotelu, zgłaszam to na recepcji, a oni od razu przepraszają i dają mi najlepszy pokój, de luxe. – Wracając do filmu. Andrzej zapewne byłby zadowolony, że w nim grasz. Nie wiem, może i tak. Albo by sobie pomyślał: Następny w kinie? Dlaczego nie może być inżynierem? – Co Ty opowiadasz?! Na pewno by tak nie pomyślał. Xawery nie chciał Cię wciągnąć do swojej twórczości? Jakoś nie. Poza tym żyjemy w innych krajach. Rzadko się widzimy. – A z siostrą? Mamy świetny kontakt! To superdziewczyna, interesuje się wieloma rzeczami. Jest bardzo mądra i śmieszna. Uczyła się w Anglii, w tej samej szkole, gdzie ja się uczyłem. Niedawno zdała maturę, choć nie wie jeszcze dokładnie, gdzie chciałaby studiować. Myśli o różnych uniwersytetach. W Anglii, Szkocji. – Ty wiedziałeś od razu, że chcesz iść na aktorstwo? Kiedy byłem młodszy, to tak. Jako dziecko oglądałem dużo filmów, zawsze miałem mnóstwo energii, lubiłem udawać innych ludzi. Pomyślałem więc, że jeśli ktoś mi jeszcze za to zapłaci, to czemu nie? Wiedziałem, że to barwne życie. Barwne, ale też wcale nie takie proste. – Aktorstwo masz w genach. Po rodzicach. W genach może i też. Ale przede wszystkim dorastałem w tym środowisku. W dzieciństwie często bywałem na planach filmowych, widziałem, że dzieją się tam interesujące rzeczy. Poza tym rodzice też mi mówili, że to ciekawe zajęcie. – Masz już dziewczynę? Mam. Ale na razie to nic poważnego. – Czego więc mogłabym Ci życzyć? Szczęścia, dobrych kontaktów. No i dobrej pracy. Tyle. – A rodzina? Oczywiście rodzina jest bardzo ważna. Żeby była zdrowa i szczęśliwa. – Własnej nie chcesz założyć? Nie myślisz o dzieciach? Jeszcze nie, jestem za młody. Zobaczymy za 10 lat. View oEmbed on the source website
Jest jej trzecim mężęm. Katarzyna Grochola w szczerym wyznaniu o miłości po sześćdziesiątce. "Po raz pierwszy zrozumiałam..."
Nie planowała kolejnego ślubu. On również był przekonany, że najważniejsze życiowe decyzje ma już za sobą. A jednak los postawił ich na swojej drodze dokładnie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewali. Z okazji urodzin Katarzyny Grocholi wracamy do wyjątkowej rozmowy, której pisarka i jej mąż, Stanisław Bartosik, udzielili VIVIE! w 2019 roku. Opowiedzieli nam wtedy o miłości, która przyszła niespodziewanie i okazała się tą najspokojniejszą oraz najpiękniejszą.
Są historie, które z biegiem lat nabierają jeszcze większej wartości. Taka jest opowieść Katarzyny Grocholi i Stanisława Bartosika. Kiedy spotkali się w 2017 roku, oboje mieli za sobą trudne doświadczenia, nieudane małżeństwa i życiowe zakręty. Nie szukali już bajkowych zakończeń, a jednak odnaleźli miłość, która dała im spokój, czułość i poczucie bezpieczeństwa. Gdy odwiedziliśmy ich w 2019 roku, z charakterystycznym dla siebie humorem, dystansem i szczerością opowiedzieli nam o wspólnym życiu, odwadze, by jeszcze raz zaufać, oraz o tym, dlaczego – mimo wcześniejszych rozczarowań – zdecydowali się powiedzieć sobie „tak”. Dziś, w dniu urodzin Katarzyny Grocholi, z przyjemnością przypominamy tę wyjątkową rozmowę. Katarzyna Grochola z mężem - jak się poznali? Ślub, wspólny dom. Wywiad dla VIVY! 2019 Kasiu, jak się teraz nazywasz? Katarzyna: Anna Katarzyna Grochola. Po mężu? Katarzyna: Panieńskie. Kiedyś moja córka nagrała się na sekretarce: „Tu mieszkanie Anny Szelągowskiej, Doroty Szelągowskiej, Katarzyny Szelągowskiej i Katarzyny Grocholi. Wszystkich czterech nie ma nas w domu”. Następnie ona się nazywała Hartwig i Sztaba. A ja się nazywałam Szelągowska-Madalińska, ale zostawiłam sobie tylko Szelągowską ze względu na córkę, żeby nie czuła się tak całkowicie wyobcowana. Ale jak Dorota wyszła za mąż i zmieniła nazwisko, to pozbyłam się wszystkich nazwisk i wróciłam do panieńskiego. A wtedy córka również postanowiła wrócić do panieńskiego. Stanisław: Czego nie rozumiesz? To się nazywa osobowość wieloraka? Katarzyna: W psychiatrii. Ale ja byłam badana w Instytucie Zdrowia Psychicznego i jestem normalna. I mam to na papierze. O! Katarzyna: Myślę, że miałam wtedy depresję. Byłam przed pierwszym rozwodem, nie wiedziałam, co robić. Uczestniczyłam w zajęciach terapii grupowej, ale nic nie mówiłam i grupa przy mnie więdła. Terapeuta więc odesłał mnie do instytutu, gdzie zostałam poddana testowi. Jako osoba z poważnymi zaburzeniami musiałam być pod opieką. Towarzyszyła mi moja biedna matka. Miałam wtedy 30 lat. Co wyszło? Katarzyna: Że jestem świetna. I że mam wziąć odpowiedzialność za życie. Od razu poszłam do rozwodowego adwokata. CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Grochola niedawno przeszła operację. W poruszających słowach opowiedziała o tym, co czuła Zostawmy tamto małżeństwo. Chcę zapytać o obecne. Katarzyna: Dziękuję, mamy się świetnie. Mam męża od 10 miesięcy, a mój mąż ma żonę. Mieszkamy w domu pod Warszawą. Ja sprzątam i gotuję. Stanisław: A ja nic? Katarzyna: A ty mi robisz śniadanie. I grasz na pianinie. Jak to się zaczęło? Katarzyna: Musimy o tym mówić? Czy ta wiedza kogoś uszczęśliwi? Tak. Wszyscy kochamy bajki. Katarzyna: Jeżeli tak, to poznaliśmy się przypadkiem dwa lata temu. Staszek od 60 lat ma przyjaciela, który jest ożeniony z moją przyjaciółką. Wpadliśmy na siebie w pewnym dworku na benefisie zaprzyjaźnionego saksofonisty. Ty, Stasiu, schodziłeś po schodach. Stanisław: Ja wchodziłem. Ty schodziłaś, wyszłaś z pokoju. Katarzyna: Okej, schodziłam. Kasia powiedziała wtedy: „Wy się chyba jeszcze nie znacie”. I on nazwiskiem mi, rozumiesz, poleciał. Zapytałam, czy ma jakieś imię. Stanisław: Powiedziałem, że nieciekawe. Chyba się spiąłem. Katarzyna: Pomyślałam sobie: Zupełnie jak bohater mojej książki. I Jeremiasz w „Houston, mamy problem”, i Judyta w „Nigdy w życiu” mieli jakieś wąty do swoich imion. Potem był benefis. Stanisław: Odprowadziłem Kasię do pokoju. Katarzyna: Do drzwi. Już świtało. Usiedliśmy sobie w holu pałacowym. I zapytałeś, czy możesz mnie pocałować. Stanisław: Nie od razu. Katarzyna: Po trzech godzinach. Strasznie mnie to rozbawiło. Aż się zgodziłam. Szybko. Katarzyna: Nie szybko. Ostatni raz zapytał mnie o to kolega na cmentarzu Wolskim. A potem miałam 50 lat przerwy. Stanisław: Też chodziłem na cmentarze, żeby się całować. Kiedy zaczął Pan myśleć, że może być żoną? Katarzyna: Nigdy. Ale zacząłeś od razu pisać do mnie esemesy. Stanisław: Absolutnie nie pomyślałem. Ale był Pan na Waszym ślubie? Katarzyna: Był. Obrączkę od razu zgubił. Stanisław: Trzeciego dnia. Grałem na pianinie, patrzę – nie ma! Nosi Pan duplikat? Stanisław: Tak. Katarzyna: Strasznie się zmartwił, jakbym przestała być jego żoną. Stanisław: Kasia powiedziała: „Nie martw się, pomodlimy się do świętego Antoniego. Znajdzie się”. Modliłaś się o męża? Katarzyna: Wprost przeciwnie. Miałam nieodparte wrażenie, że nie należy zmuszać latarni morskiej do zmiany kursu. No i co się stało, że jednak welon? Katarzyna: Napisałam z Andrzejem Wiśniewskim książkę „Związki i rozwiązki miłosne”. I w tej książce stało, że jeżeli jesteś osobą poważną, jeżeli zaryzykujesz, zaufasz i zawierzysz, to nie ma powodu, żeby czegoś unikać. Pomyślałam sobie: To co, będziemy się sprawdzać przez 10 lat? Ludzie sprawdzają się, żyjąc ze sobą, a nie sprawdzają, żeby potem żyć ze sobą dobrze. Dlaczego ta kobieta, a nie inna? Katarzyna: Mów, to ciekawe. Stanisław: Ten przypadek, ta zbieżność, to spotkanie. Jesteś wyjątkowa, jesteś czarująca. Katarzyna: Czarująca? Nigdy mi tego nie powiedziałeś. Musiał przyjść Romek, wpadaj do nas codziennie! Stanisław: Mądra. Może czasami za mądra. Jak nie mam odpowiedzi, to wtedy za mądra. Na czym Pan gra? Stanisław: Z wykształcenia jestem magistrem sztuki. Skończyłem wydział instrumentalny wyższej szkoły muzycznej w Poznaniu. Katarzyna: Artysta puzonu. Co Pan robi teraz? Stanisław: Rozwijam się. Cudownie. A skąd Pan czerpie środki do życia? Stanisław: Mam bardzo wysoką emeryturę, 2014 złotych. Katarzyna: Ja mam emerytury 535. Teraz rozumiem, dlaczego wyszłaś za Pana! Stanisław: Jakoś sobie radzimy. A wcześniej jak Pan sobie radził? Stanisław: Grałem w Norwegii, pisałem partytury dla orkiestr. Nie było źle. To trzecie małżeństwo Katarzyny. A Pana? Stanisław: Drugie. Już się człowiek wyciszał. Wyprowadziłem się pod Poznań, w ogrodzie ptaszki śpiewały. Ale ostatnio wkurwiały mnie. I jak to jest być mężem Katarzyny Grocholi? Stanisław: Kasia odjęła mi wiele lat. Być mężem Kasi, znaczy być szczęśliwym. I młodszym, chociaż może nie widać po braku włosów na głowie. Jakie przemyślenia po 10 miesiącach? Stanisław: Rzadko wcześniej chodziłem z kobietami po sklepach. Zawsze stałem na zewnątrz i paliłem papierosa. A z Katarzyną wchodzę, oglądam i mnie to nie drażni. Katarzyna: A ja się z nim założyłam, że nauczę się ośmiu taktów sonaty Księżycowej Beethovena. Powiedział, że w życiu. A po dwu tygodniach umiałam już 12 taktów. Zagrasz? (Katarzyna Grochola siada przy pianinie i gra). Stanisław: Tupet w muzyce jest potrzebny. Ale bezczelność? Katarzyna: Uspokój się. Mylę się, bo pisałam książkę i nie ćwiczyłam. Stanisław: Moja córka powiedziała, że mogłabyś być skrzypaczką. Katarzyna: Twoja córka, która jest bardzo dobrą skrzypaczką, powiedziała, że mam doskonałe wyczucie płaszczyzny smyczka. Co Wasze dzieci na Wasz związek? Katarzyna: Dorota lubi Stasia. Ja lubię jego córki. Katarzyna mówi dużo. Pan oszczędnie. Nie bywa to trudne dla Pana? Katarzyna: On mnie nie słucha. Stanisław: Przy Kasi i tak mówię więcej niż zawsze. Jednym z ważniejszych znaków w muzyce jest pauza… Kasia mówi pięknie i mądrze. A jak boli, zakładam słuchawki i gram. Lubię ciszę. Katarzyna: Ja lubię ciszę, jak piszę. Stanisław: Pogadajcie sobie. Ja sobie pogram. (Stanisław wstaje i siada do elektrycznego pianina. Zakłada słuchawki i gra. Słychać tylko lekki stukot klawiszy). Gdzie braliście ślub? Katarzyna: W moim ogrodzie. Nawet nam deszczyk pokropił na szczęście. Lilie kupiliśmy, żeby pachniały. Świadczyniami były siostra Stasia i moja przyjaciółka. Dzieci nie mogły być. Dorota miała zdjęcia, córka Stasia miała koncerty. Więc głupio byłoby zapraszać tylko jego drugie dziecko. Ale zrobimy wesele. Nie mogliście dostosować daty ślubu do kalendarzy córek? Katarzyna: To jest strasznie trudne. Córka Stasia gra w Hamburgu w filharmonii i nie może się zwolnić. A moja prowadzi pięć programów w telewizji i TVN jej nie puści. Na swoim drugim ślubie płakałem. A jak to jest za trzecim razem? Katarzyna: Było bajkowo. Byliśmy wzruszeni. Ludzie mają podstawowe pragnienie, żeby z kimś być. Nie uczepiliśmy się siebie ze Staszkiem, żeby budować wspólne życie, mieć wspólne dzieci, wychowywać wspólne wnuki. Możemy się tylko zaprzyjaźnić, stworzyć coś dobrego. Po co więc ślub? Katarzyna: Deklaracja wobec siebie. Oczywiście, że nam ten ślub nie był do niczego potrzebny. Oprócz tego, żeby siebie poważnie traktować. Papier nic nie daje. Ale brak papieru też nic nie załatwia. Jest asekuranctwem. „W razie czego będzie nam się lepiej rozstać”. A skąd wiara, że tym razem się uda? Katarzyna: Wiara jest zawsze. Nie ma pewności. W żadnym najlepszym, najmłodszym, najcudowniejszym małżeństwie też nie będzie. I jak po 10 miesiącach? Katarzyna: Jakoś lepiej jest po ślubie. Coś się zmieniło na lepsze. Po raz pierwszy w życiu zrozumiałam, dlaczego ludzie się pobierają. Dla tego stanu wewnętrznej deklaracji, że ja już wiem, że to jest ten człowiek. To mnie uspokaja. Daje więcej pewności. Już nie muszę o wszystko walczyć, wszystkiego wyjaśniać. Nie muszę mówić: „O, jak mnie ciężko wczoraj zraniły twoje słowa, kiedy powiedziałeś: »Odczep się od mojego gotowania«”. Dlatego nie zwracamy uwagi na drobiazgi. Nie masz tak, że budzisz się i myślisz: Co to za obcy facet? Katarzyna: Nie. To jest mój facet. Dlaczego rozpadały się Twoje poprzednie małżeństwa? Katarzyna: W pierwszym małżeństwie byłam lekiem na zdradę. Ale z tego małżeństwa mam fantastyczną córkę, więc jeszcze raz dałabym się użyć jako tego lekarstwa. Drugie małżeństwo było kompletnym nieporozumieniem. Moją kompletną nieświadomością, za szybką decyzją. Nie wiedziałam, że pije, że jego poprzednia żona uciekła. To była ciężka szkoła życia. Tylko trzy lata, które bardzo wpłynęły na moje i Doroty życie. Ona miała gorzej, bo była dzieckiem, a ja – że się tak wyrażę – to piekło jej stworzyłam, przenosząc ją z Warszawy w nieznaną sytuację pod Grodzisk Mazowiecki, półtora kilometra do kolejki WKD. Nie prowadziłam samochodu, byłyśmy całkowicie zdane na mojego męża. Zimą wychodziłam po córkę na stację. Już jako osoba dorosła moja córka powiedziała, że to ją umocniło. Nie złamały nas te rzeczy. Ale było to hardcore’owe doświadczenie. Uciekłyśmy z mojego małżeństwa z niczym. Za 30 tysięcy wybudowałam swój słynny mały domek. Nieotynkowany. Co takiego się dzieje, że Ty i córka ciągle zmieniacie partnerów? Katarzyna: Nie. Ona ciągle nie zmienia. Ja też nie. Większość swojego życia przeżyłam jako samotna osoba. Wchodziłam w zły związek i wychodziłam z niego. Poznawałam kogoś, wydawało mi się, że to będzie to. A potem znowu żyłam sama. Obie miałyśmy odwagę zaryzykować. Czyli na przykład wziąć ślub. Gdybyśmy nie brały ślubu, nikt by nie mówił, że zmieniamy mężów. Czytaj także: Dorota Szelągowska miała nazywać się inaczej. „Wybrałam inne imię, ale twój ojciec bardzo się mu sprzeciwiał” Coś jest niezałatwione we mnie, skoro moje związki się rozpadają, i to się przenosi z pokolenia na pokolenie? Katarzyna: Na pewno jest tak, że coś niezałatwionego w pierwszym związku przenosi się dalej. Należy przyjrzeć się, jaki był mój udział, dlaczego dokonałam takiego wyboru, co mogę zmienić w relacjach? I robię to. Jestem w terapii od paru lat. Twoja córka określiła swego ojczyma mianem pedofila. Katarzyna: Różne wieści się pojawiły parę lat temu. Myślę, że moja córka ma teraz więcej informacji niż ja. Co mogę powiedzieć? Te informacje pojawiły się po Twoim odejściu? Katarzyna: Nie wiem, czy po. Nie skrzywdził mojej córki. Skąd wiesz? Katarzyna: Bo wiem. I ona też to wie. Krzywdził ją w inny sposób. Dlatego napisałaś „Zranić marionetkę”? Kryminał o tym, jak kobieta ofiara mści się na prześladowcach? Skalpelem po penisie! Katarzyna: Dlaczego zemsta? Wszystkie niezałatwione sprawy kiedyś wyjdą. Wszystkie krzywdy dadzą o sobie znać. Takie jest życie. Spotykam się z ludźmi, jestem w terapii, współprowadziłam grupę dla współuzależnionych. Nie mamy pojęcia, co się dzieje w tak zwanych normalnych domach. Wśród ludzi, których znamy, wśród ludzi znanych z telewizji, polityki. I nie chcemy o tym wiedzieć. Ponieważ żona, która jest bita, „to widać sama tego chce”, skoro zostaje z agresorem. Dziewczyna, która jest zgwałcona, „widać sama tego chciała”, skoro do niego poszła. Dziecko, które jest nadużyte, „samo tego chciało”, bo siadało na kolanach. Na miłość boską, co to znaczy? To znaczy, że żadna z osób wydających taką opinię nie ma kompletnie wglądu we własne uczucia albo była nadużyta. Po prostu. Mamy chore społeczeństwo. Na obojętność, brak empatii. Na nienawiść. Radykalizujesz się politycznie? W Twojej powieści zboczeńcy są wśród najwyższych kręgów władzy! Katarzyna: Nie mogę mścić się jako Katarzyna Grochola. Ale mogę więcej jako autorka kryminałów. W fikcji mogę poszaleć. (Od pianina wraca mąż). Pan czytał? Stanisław: Dwa razy do 120. strony. Później Kasia zaczęła zmieniać, poczekam, aż będzie gotowa książka. Miłość po sześćdziesiątce ma inny smak? Katarzyna: Dla mnie jest fajniej. Motyle w brzuchu i w ogóle. Stanisław: Razem mamy ponad 100 lat. Katarzyna: Sto trzydzieści. Stanisław: Ale nie trzeba robić z tego sensacji. To jest normalne. Katarzyna: Robimy wszystko to samo, co młodzi, tylko nie musimy się zabezpieczać przed niechcianą ciążą. ____
Łączyła ich miłość silniejsza od uprzedzeń. Gołda Tencer i Szymon Szurmiej przeżyli razem 44 lata
W maju 2013 na łamach magazynu „VIVA!” opublikowaliśmy wyjątkową sesję. Jej bohaterami byli Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Oboje zgłębili wszystkie tajniki aktorstwa i reżyserii, ale za swoją największą misję uznawali pielęgnowanie pamięci, rozumiane bardzo szeroko. Podporządkowali temu całe życie.
Sesja i wywiad były tym bardziej szczególne, że wielki artysta Teatru Żydowskiego zmarł nieco ponad rok później – 16 lipca 2014 roku. Dla niej był to bolesny cios – przeżyli w końcu razem 44 lata. Dzieliło ich 26 i z tego powodu spotykali się z ostracyzmem. „Dla wielu ludzi nasz związek nie był normalny”, wspominali. Ale udało im się przetrwać. Gdy on odszedł, ona nie porzuciła tego, co razem zbudowali. Wręcz przeciwnie – tę niezwykłą działalność Gołda Tencer kontynuuje do dziś... Przypominamy tę niezwykłą rozmowę w rocznicę śmierci Szymona Szurmieja. Archiwum VIVY! – Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Wywiad o związku, miłości i pamięci Mówią, że „ojczyzną Żydów jest pamięć”. To ich życiowe credo. Od 40 lat prowadzą w Warszawie Teatr Żydowski. Jedyny taki teatr na świecie. Razem na scenie, razem w życiu. Ich dramatyczne losy to materiał na przejmującą książkę. O wojennej i powojennej przeszłości, żydowskich korzeniach i losach oraz o miłości do sztuki Gołda Tencer i Szymon Szurmiej opowiadają Romanowi Praszyńskiemu. – Trudno z Państwem umówić się na rozmowę. Wyjeżdżacie do Meksyku? Gołda Tencer: Za parę dni. Zaprosiła nas największa meksykańska gmina żydowska. Zobaczyli nas na YouTube, chyba zacznę wierzyć w Internet. Przyjechały stamtąd trzy osoby na nasz warszawski Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera” i zachwyciły się przedstawieniem „Lechaim na Próżnej”, które gramy w języku jidysz. I teraz wylatujemy do Meksyku w 22 osoby! To przyjemne, tym bardziej że dostaliśmy też zaproszenie z Brazylii, gdzie prawdopodobnie w tym roku będziemy grali „Bonjour monsieur Chagall” w reżyserii Szymona Szurmieja. A w Nowym Jorku wystąpimy ze sztuką o Januszu Korczaku „Noc całego życia” napisaną przez Ryszarda Marka Grońskiego. – Fantastyczne plany. Szymon Szurmiej: Dla Gołdy. – Dla Pana już nie? Gołda: Szymon zwiedził cały świat. Szymon: Zjeździłem świat z panią Idą Kamińską, wielką żydowską aktorką, która po wojnie była dyrektorem Teatru Żydowskiego. Poznałem też świat jako członek Światowego Kongresu Żydów, jedyny człowiek z bloku wschodniego. Ale teraz mam 90 lat, a tam leci się 17 godzin. To mnie strasznie męczy. Gołda: Postawili nam jeden warunek: że jedzie Szymon Szurmiej. I czy mu będzie daleko, czy nie, to i tak musi polecieć. Panie dyrektorze, pan kocha teatr, kocha jeździć. – Żona Pana zmusza? Gołda: Szymona do niczego nie można zmusić. Taki charakter. Szymon: Jadę, bo nie chcę skapcanieć. Twórczość pobudza, to mój sposób na długowieczność. Zdarza się, że leżę i marzę o widowisku i już mnie nosi, już je widzę, robię. To nie pozwala mi myśleć o dolegliwościach. Wszystkie problemy odchodzą na bok. W zeszłym roku upadłem w łazience i złamałem trzy żebra, odwieźli mnie do szpitala. Ale wieczorem grałem w „Dybuku”. I wszedłem na scenę, jak gdyby nigdy nic, chociaż okazało się, że mam też uszkodzone ścięgno Achillesa. Gdy stoję przed publicznością, zapominam o wszystkim. To jakiś rodzaj fluidu, który płynie ze sceny na widownię i z powrotem. Gdy grałem, ból zniknął. Dopiero gdy wróciłem do garderoby, zacząłem stękać. Na scenie człowiek ucieka od lat. Nie zdaję sobie sprawy, ile mam. Gołda: Nasz syn Dawid mówi, że tata jest, był i będzie zawsze dzieckiem. I to prawda. Szymon pozostał chłopcem. Kocha ludzi, kocha życie, kocha teatr. – Państwo od 40 lat mieszacie Wasz teatr i życie. Szymon: Nie wiem, czy byśmy wytrzymali ze sobą, gdyby nie sztuka. Gdybym ja miał więcej czasu, albo Gołda. Nie wiadomo, czego byśmy sobie poszukali. Po 40 latach wspólnych zmagań mamy syna, który też poszedł w tym kierunku, jest reżyserem, producentem, ukończył szkołę filmową w Londynie. Jeśli się kłócimy, to ostro i o sztukę. Dawid ma 27 lat, a my go wciąż traktujemy jak gówniarza. Ale jest spoiwem rodziny. Jest miłością naszego życia. Świetny facet. – Mieszkacie razem? Gołda: Nie. Ma fantastyczne dwa psy, które na pewno mają ADHD, Heksę i Buźkę. – Jak się zaczął Wasz związek? Spotkaliście się w Teatrze Żydowskim, Pani była młodą aktorką, Pan – dojrzałym reżyserem? Szymon: O, przy tym dojrzałym reżyserze było wiele młodych aktorek. Gołda: Bardzo skromny jesteś. Zaczęło się rzeczywiście jak kompletny mezalians, bo ja pochodzę z bardzo dobrego tradycyjnego żydowskiego domu. Teatr i małżeństwo ze sztukmistrzem to ostatnie, co powinnam wybrać. W dodatku Szymon rzeczywiście otoczony był przez kobiety. Jego przyjaciele ostrzegali mnie, że ten romans się nie uda. Pan dyrektor podrywał mnie i drugą aktorkę, moją przyjaciółkę Julitę. Szymon: Nie podrywał. Gołda: Oczywiście, on był podrywany. Po latach spotkałam się z Julitą, która wyjechała do Chicago, i zastanawiałyśmy się, która z nas lepiej wybrała. Czy ja, czy ona? Szymon: Postaw pytanie inaczej: „Kto na tym najgorzej wyszedł?”. Gołda: Ja wiem. Co nam się wspólnie udało, to Dawid. To nie ulega wątpliwości. Nie nudzimy się w życiu absolutnie. Czytaj także: Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer – Kłócicie się? Ostre małżeństwo? Gołda: Jesteśmy mocnymi znakami. Szymon: Ja jestem łagodnym znakiem, jestem Bliźniakiem. Wspieramy się w sensie rodzinnym. Gorzej jest w teatrze, tu różnimy się w sposobie widzenia wielu spraw. Gołda: Dlatego ja nie gram w sztukach pana dyrektora. Po tym, jak przyszłam do teatru jako młoda dziewczyna, zagrałam wiele głównych ról. Ale na próbach, gdy widziałam, jak zdejmował marynarkę i wbiegał na scenę, od razu uciekałam i płakałam. – Krzyczał? Gołda: Czy krzyczał? On krzyczy do tej pory. Taki charakter. Każdy wiedział, że jeżeli przed premierą nie dojdzie do karczemnej awantury, to premiera nie może być udana. Ale myśmy mieli ciekawe życie. Mamy wspólny cel, nas łączy teatr. – Oddaliście mu całe życie, dlaczego? Szymon: Ja jestem kundlem. Ojciec Polak, matka Żydówka. Doskonale wiem, że kultura żydowska jest częścią składową kultury polskiej. Trzeba pamiętać, że w czasie wojny tutaj została zamordowana jedna trzecia kultury polskiej. Bez Tuwima, Słonimskiego, Brzechwy czy Schulza byłoby smutnawo. Nigdy o tym z Gołdą nie dyskutowaliśmy, było oczywiste, że coś zginęło i nie wolno dopuścić, żeby ludzie o tym zapomnieli. Ten teatr nie ma swego starego odbiorcy. Postanowiliśmy pokazać polskiemu młodemu pokoleniu zamordowaną, ale szalenie mądrą kulturę. I jak widzimy pełen teatr, roześmiane twarze, to jesteśmy szczęśliwi. I zepsuci. Gdy wracam do domu po przedstawieniu, w którym Gołda nie brała udziału, a ona pyta: „Jak było?”, odpowiadam: „Jak zwykle. Owacja na stojąco!”. Gołda: U nas cały czas coś się dzieje. Słyszy pan te głosy za ścianą? To spotkanie Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu. To jest nasze centrum kultury, razem z Fundacją Shalom uczymy języka jidysz. Przez nasze warsztaty przewinęło się pół tysiąca osób. Teraz sami uczą języka jidysz, są tłumaczami. Mamy Żydowski Uniwersytet Otwarty, Uniwersytet Trzeciego Wieku, uczymy naszej wspólnej polsko-żydowskiej historii, co roku organizujemy Festiwal „Warszawa Singera”, już 10. W tym roku przyjedzie syn Isaaca Bashevisa Singera, Israel Zamir, będzie gościem honorowym festiwalu. Kultura przede wszystkim. – Co Was napędza? Gołda: Miałam trochę szczęścia w życiu. Robię to, co kocham, jestem aktorką. W moim domu w Łodzi rodzice mówili w jidysz, chodziłam do żydowskiej szkoły. Jestem drugim pokoleniem Holocaustu. Chcę opowiadać historie tych, którzy nie zdążyli. – W Waszym domu mówiło się o wojnie? Gołda: Nie. Rodzice nie chcieli obarczać swoich dzieci. W domach kolegów podobnie. Ale wiem, że tata był w getcie warszawskim, w czasie wojny zginęła jego pierwsza żona z córeczką. Nigdy z bratem nie myśleliśmy, że to nasza siostra. Dopiero niedawno mówię: „Janusz, wiesz, to była nasza siostra”. W dorosłym życiu takie odkrycia. Dziś żałuję, że nie pytałam rodziców o przeszłość, ale dzieci nigdy nie pytają. Dwa lata temu napisała do mnie pani z Łukowa, że przeglądając archiwum, trafiła na rodzinę Tencerów. Niebywałe, nagle odzyskałam rodzinę. Wiem, że tata miał sześcioro rodzeństwa, wiem, jak nazywała się z domu jego mama. Jedna z sióstr taty miała na imię Leja. Teraz w naszej rodzinie narodziła się dziewczynka, osiem miesięcy temu, córeczka bratanka. I też ma na imię Leja. Jest prawnuczką naszego taty, ale w 110 lat po jego narodzinach. Szymon: Moja praprawnuczka. Jak złapała mnie za palec, nie chciała puścić! Gołda: Tak, Tencerówna o cudnym uśmiechu. Myślę, że to, co robimy, to nie przypadek. Jak wystawa „Ciągle widzę ich twarze” – zebraliśmy dziewięć tysięcy zdjęć Żydów polskich. Na początku czerwca w Madrycie będzie 53. otwarcie wystawy w świecie. Opowiadamy historie ludzi, którzy nie byli na pierwszych stronach gazet, a historia zapomniałaby o nich. ZOBACZ TEŻ: Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę – Jakby ta pamięć Was wybrała? Gołda: Jeden z pisarzy żydowskich napisał, że ojczyzną Żydów jest pamięć. To moje credo życiowe. Szymon: Gołda robi Festiwal „Warszawa Singera” już 10 lat. Poznałem kiedyś Singera, siedział ze mną parę razy i pytał, jak wyglądają Nalewki. „Mistrzu – mówię – Nalewek nie ma”. On zasmucony: „Jak to nie ma?”, więc zacząłem mu opowiadać o Nalewkach, które on sam opisał. Jaki on był uradowany. Siedział ze mną człowiek, który nigdy nie wyjechał z Polski! Chciałbym, żeby doszło do świadomości zwykłych ludzi, że popełnione zostały potworne czyny przez Niemców. Ale gdy swój uderzy, boli mocniej. Marzec ’68 w Polsce to była wielka tragedia. Wciąż nie zdajemy sobie sprawy, co wtedy zostało zrobione. Teraz, jak mamy różne uroczystości, przyjeżdżają do nas ludzie i mówią dziwne rzeczy: „Ja nie wiedziałem, że jestem Żydem. Byłem Polakiem. Dlaczego mnie wypędzili stąd?”. – A Pana w marcu ’68 wyrzucano z Polski? Szymon: Nie, powtarzałem, że to ja mogę wyrzucać, bo jestem stąd. Gołda: Ja bardzo utożsamiam się z pokoleniem marca ’68. To był koniec mojego świata młodości. Proszę spojrzeć na to zdjęcie na ścianie, to moja klasa: Michał ze Szwecji, Grzesiu z Danii, Szymon z Nowego Jorku, Maria z Teksasu, Renia z New Jersey, Hanka z Izraela, Renia z Brukseli, Heniek z Izraela. Moje pokolenie mówiło: „Gołda, musisz wyjechać”. Potem zaczęli powtarzać: „Dobrze, że nie wyjechałaś, mamy do kogo wracać”. Przyjeżdżają bardzo często na festiwal. Cały czas mamy kontakt, przyjaźnimy się, nie żyjemy tylko czasem minionym. Na szczęście marzec ’68 nie zabił w nas miłości. Mam ukochanego brata w Szwecji. Jesteśmy genialnym rodzeństwem. – Pani, podobnie jak mąż, skromna? Gołda: Nie rozumiem tego pytania. Myślałam, że wszystkie rodzeństwa są takie, ale każdy mówi: jesteście wyjątkowi. My się po prostu kochamy, jesteśmy ze sobą w najtrudniejszych momentach. Potrafimy rozmawiać dwa, trzy razy dziennie. Brat jest lekarzem, skończył medycynę w Szwecji, jest ordynatorem szpitala w Lundzie, nefrologiem. A przy tym pięknie pisze, pięknie śpiewa. Napisał książeczkę o naszej rodzinie: „W kuchni mamy Soni”. – Pisze o Waszym łódzkim mieszkaniu? Gołda: Tak, o tacie, który był kaletnikiem i całymi dniami siedział w swojej małej pracowni, gdzie nawet spał na stole. Robił torby. Zawsze mówiliśmy z bratem: „Jakie one brzydkie!”, ale cała Polska je kupowała. Pisze o mamie i jej kuchni, wspaniałym karpiu po żydowsku i gęsi, którą on musiał sam faszerować i piec. Dziś w naszym domu, przy Próchnika 28, nikt znajomy już nie mieszka. Nie jeżdżę do Łodzi, bo zostały tylko domy, ale nie ma już tych ludzi. – Jaki był Pani żydowski dom? Gołda: Bardzo ciepły. Mama była prawdziwą jidysze mame, zajmowała się nami. Mieliśmy ogromną miłość rodziców i otwarty dom. Wszyscy do nas przychodzili. Miałam mnóstwo koleżanek i kolegów. Żyłam trochę jak pod kloszem. Dziś wiem, że strach czaił się gdzieś z tyłu głowy. To były wspomnienia rodziców, o których nie chcieli mówić. Ojciec co drugą noc krzyczał przez sen. Myśmy lecieli do sypialni, a on mówił: „Dobrze, żeście mnie obudzili”. Te sny dzieci w drugim i trzecim pokoleniu, że gonią nas Niemcy, nie są przypadkowe. To trauma, z którą jeszcze wiele pokoleń musi się uporać. Ale że to trauma, wiem dziś. Wtedy o tym się nie mówiło. Człowiek cieszył się życiem. Mama pysznie gotowała, karmiła nas i naszych rówieśników. Moje koleżanki dziś wspominają, że po raz pierwszy u mnie poznały smak ananasa. Szymon: Jak graliśmy w Łodzi, to jedliśmy kurczaki u niej w domu. Twoja mama to była jedyna kobieta, która mnie naprawdę kochała. Gołda: Oczywiście. Przy tym była młodsza od ciebie. Szymon powinien trafić do Księgi rekordów Guinnessa. Z tego powodu, że jest praprapradziadkiem. Z poprzednich małżeństw ma troje dzieci, nawet starsze ode mnie. W większości wszyscy są związani z kulturą żydowską. To jego ogromna zasługa, że przekazał tę kulturą potomkom. Jego dzieci występują i reżyserują w Teatrze Żydowskim. (Akurat do gabinetu zagląda syn, Dawid Szurmiej, reżyser i producent, więc korzystam z okazji i pytam). – Jakim ojcem był Szymon Szurmiej? Dawid Szurmiej: Ojcem, jakich mało. Naprawdę poświęcał mi czas. Rzadko wyjeżdżał, graliśmy w piłkę, opowiadał mi o swoich przygodach. Gdy miałem 13 lat, mama kategorycznie zabroniła mi jeździć na motocyklu. „Po moim trupie”, powiedziała. Gdy to usłyszał, natychmiast kupił mi crossowy motor. I specjalnie sam się nauczył kierować, żebyśmy mogli razem jeździć po lesie. Ludzie mówili: „Taki stary ojciec”. Ale to pozór. Pamiętam moją pierwszą wizytę na próbie w Teatrze Żydowskim. Byłem bardzo przejęty, że obserwuję go wśród aktorów, w świątyni sztuki. A on obejrzał próbę, wstał i zrugał aktorów, gorzej niż kapral w wojsku. Byłem w szoku. Przez całe życie uwielbiam rozmawiać z nim o sztuce. Robimy różne rzeczy, ale nawzajem szanujemy swoje artystyczne wybory. Szymon: Nie chciałem iść do Teatru Żydowskiego. Pracowałem w Teatrze Polskim we Wrocławiu i było mi tam dobrze. Świetni aktorzy tam grali. Ale w 1968 roku przyjechał minister kultury, Tejchma, i prosił, żebym poszedł do Żydowskiego. Ida Kamińska emigrowała wtedy z zespołem, teatr się rozpadał. Więc przyjechałem do Warszawy w 1969 roku i założyłem przy teatrze Studium Aktorskie, żeby mieć nowych aktorów. Do tego studium zapisała się Gołda. I tak się zaczęło nasze wspólne życie. – Zanim trafił Pan do Wrocławia, wiele Pan przeszedł. Jak wyglądało Pana dzieciństwo? Szymon: Rzadko się zdarza, żeby ortodoksyjna Żydówka uciekła z polskim szlachciurą. A to był przypadek mojej mamy. Jej ojciec był prawą ręką cadyka z Międzyborza. Miał tartak, był bogaty. Ojciec zatrzymał się u niego przejazdem, coś reperował. I uciekli razem z moją matką. Cała rodzina ją wyklęła. Dla nich była umarła. A u Żydów, jak ktoś umiera, jest zwyczaj, że wszyscy siedzą razem siedem dni na tak zwanej pokucie. Jak ktoś musi wyjść, coś załatwić, to sypie do butów groch, żeby go uwierało. Matka zawsze odizolowana, rodzina męża też ich nie przyjęła. Przeżyliśmy w Łucku bardzo ciężkie życie. Ojciec pił, dobrze poznałem, co to głód. Miałem sześć lat, a już grałem na perkusji na żydowskich weselach. Ale skończyłem szkołę żydowską i gimnazjum, chociaż było płatne. To zasługa mojej mamy. Wszystkie święta przygotowywała, jakby nic się nie stało. Były to też łobuzerskie i przyjemne czasy. Przez ubikację właziłem do kina. Bardzo dużo czytałem. Ja dostawałem 20 groszy. Za 10 groszy można było kupić 10 deko obrzynek z kiełbasy. Uwielbiałem to, ale chodziłem do kiosku i dawałem 10 groszy sprzedawczyni, a ona pozwalała mi czytać. Wtedy czytałem wszystko, jak leci, nawet trudne rzeczy. Miałem dziewięć lat, gdy czytałem „Materializm dialektyczny” Marksa. – To może złamać człowieka. Gołda: Oj, prawda. Szymon: Zawsze miałem pasję do czytania. Dziś tragiczne dla mnie jest to, że mam plamkę na oku. Widzę was wszystkich, ale nie przeczytam ani jednej literki. Dobrze, że pamięć istnieje. Pożerałem książki i miałem potężną wyobraźnię. Gdy w gimnazjum przyszła komisja sprawdzać postępy, profesor kazał mi opowiadać o rewolucji francuskiej. Wstałem i przez 40 minut mówiłem tak, że wszyscy słuchali z otwartymi ustami. Potem profesor wziął mnie i mówi: „Dałbym ci piątkę, ale ty nie mówiłeś o rewolucji francuskiej. Ty opowiadałeś »Nędzników« Wiktora Hugo!”. SPRAWDŹ TEŻ: Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi – A jak Pan trafił na zesłanie do tajgi? Szymon: Przez romantyzm. W 1939 roku, gdy weszli bolszewicy, zaczęła się wywózka Polaków. Komisarz policji miał córkę, która była nieosiągalna dla mnie. Ale gdy wywieźli całą rodzinę komisarza, córka ocalała, bo była u koleżanki. Wziąłem tę córkę i ukryłem na wsi. Mój kolega w dobrej wierze pochwalił się, że ukryłem dziewczynę. Zaraz mnie wzięli. Przyszli po mnie, gdy byłem na obozie młodzieżowym. Mama nie wiedziała, co się ze mną stało, nikt nie wiedział. A ja przesiedziałem trzy lata na Kołymie, a potem trzy lata na zesłaniu w Dżambule w Kazachstanie. Byłem ukochanym więźniem na Kołymie, bo śpiewałem piosenki, recytowałem wiersze. Więźniowie mnie pilnowali, żebym się nie przemęczał. Byłem chuchro. Kazali mi palić ognisko i gotować kipiok – gorącą wodę. Był tam zespół aktorski, bardzo dużo się nauczyłem. O teatrze i o życiu. Patriotyzmu się nauczyłem. – Ale do Armii Andersa Pan nie poszedł? Szymon: Poszedłem. Dotarłem do miejsca, gdzie mogłem zaciągnąć się do Andersa. Tam kopalnie były, stanęliśmy z tobołkami, dostaliśmy grochówki z kotła. Wtedy pan porucznik przyszedł i mówi: „Żydzi na prawo, Polacy na lewo”. Selekcję Żydów zrobił. Wszyscy się rozeszli, a ja zostałem na środku. „A ty co?”, pyta. „Nie wiem, gdzie iść. Ojciec Polak, matka Żydówka”. Jak on mnie walnął, aż mi krew do grochówki poleciała. Koledzy wołają z obu stron: „Chodź!”. A ja powiedziałem: „Dziękuję”, wziąłem tobołek i wróciłem do Dżambułu. Po wojnie wróciłem ze swoją pierwszą żoną do Polski. Dwa tygodnie jechaliśmy pociągiem. Musieliśmy wysiąść w Jaworze, bo zaczęła rodzić. I zostaliśmy tam. O rodzinie z Łucka długo nie miałem wiadomości. Dopiero po wojnie dowiedziałem się, że moja matka poszła do konwoju śmierci, żeby ochronić męża i moją siostrę. Dała się zabić, żeby nikt się nie dowiedział, że Polak mieszka z Żydówką. – Z Państwa życiorysów można by nakręcić film. Albo sztukę w teatrze wystawić. Gołda: Ma powstać sztuka na benefis Szymona „W 90 lat dookoła Szurmieja”. Teraz szykujemy się do benefisu w naszym teatrze z okazji jego urodzin. Wystąpi wielu naszych przyjaciół, na pewno między innymi Maryla Rodowicz, Piotr Fronczewski, Wojtek Pszoniak, Daniel Olbrychski, Irena Santor, Jerzy Połomski, Vadim Brodski, Jacek Wójcicki czy zespół artystyczny Don Vasyl & Roma, prezentujący muzykę cygańską. – Pani powiedziała, że najlepiej w życiu udał się Wam syn. A przecież Teatr Żydowski to też Wasze dziecko? Gołda: Tym trudniej się chwalić. Tak, nasz syn to jest miłość ponad życie, mój kadysz, a teatr to nasze miejsce na ziemi. Nie wyobrażam sobie życia bez teatru. Jesteśmy jak rodzina, w której raz jest lepiej, raz gorzej, jak w każdej rodzinie, ale dobrze nam razem. Szymon: Nie ma takiego drugiego teatru na świecie.
„Dalej jestem bardzo zakochana”. Karolina Gruszka szczerze o mężczyźnie swojego życia i ich 18-letnim związku
Z okazji 46. urodzin Karoliny Gruszki przypominamy jej wyjątkowo osobisty wywiad dla magazynu VIVA!. Aktorka opowiedziała o miłości do Iwana Wyrypajewa, która trwa już 18 lat, wspólnych duchowych poszukiwaniach, rodzinie i tym, jak mimo życiowych doświadczeń wciąż potrafi z przekonaniem powiedzieć: „Dalej jestem bardzo zakochana”.
Choć ich życie naznaczyły dramatyczne wydarzenia związane z wojną i wyrokiem wydanym przez rosyjski sąd na Iwana Wyrypajewa, Karolina Gruszka nie ma wątpliwości, co pozostaje jej największą siłą. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! (nr 18/2025) aktorka wróciła wspomnieniami do początku ich związku, opowiedziała o kilkunastu latach wspólnego życia, wzajemnym wsparciu i miłości, która – jak sama przyznaje – nie słabnie z upływem czasu. „Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem” – mówi z uśmiechem. Karolina Gruszka i Iwan Wyrypajew. Historia miłości, która trwa już 17 lat. Wywiad VIVA! 18/2025 – Kiedy widziałyśmy się ostatnio, byłaś zakochana i radosna. Nie miałaś dzieci. Mieszkałaś w Moskwie, do Warszawy wpadałaś na chwilę. Wyglądasz tak samo, emocjonalnie coś się zmieniło? Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem (śmiech). Ostatnio policzyliśmy z Wanią, że to już 17 wspólnych lat. Poza tym nie mieszkam już w Moskwie i mam cudowną córkę. – Jak zapamiętałaś Moskwę? Zadajesz mi strasznie trudne pytanie… Oczywiście mam piękne wspomnienia, ale przez wojnę w Ukrainie nie wracam do nich myślami. Bazuję na tym, co tam przeżyłam, czego się nauczyłam, ale nie ma już we mnie sentymentalnych inklinacji. Do garstki przyjaciół Rosjan tak, do miasta – nie. To, co się wydarzyło, wypaliło emocje. Od tamtego spotkania jedna rzecz zmieniła się diametralnie – żyjemy w energii wojny i ja to czuję każdego dnia. Być może jest to spotęgowane faktem, że mam męża Rosjanina, że prowadzę fundację, centrum międzykulturowe, skupiające wokół siebie artystów z doświadczeniem uchodźczym z Ukrainy, Rosji i Białorusi. Ich dramatyczne historie różnej maści związane z tą wojną są bardzo mocno obecne w moim codziennym życiu. Sprawiają, że dużo myślę na przykład o tym, co będzie, jeśli wojna rozleje się na Europę? Jak odnaleźć się w takiej sytuacji? Jak się zachować? Nie mam gotowych odpowiedzi na te pytania, mimo że wałkuję je od rana do wieczora. – Sąd w Moskwie nazwał Twojego męża Iwana Wyrypajewa zdrajcą i zaocznie skazał na osiem lat kolonii karnej za sprzeciw wobec wojny w Ukrainie. Po apelacji – siedem i pół. Dla nas to nie są abstrakcyjne liczby. One dotyczą naszego życia, naszej rodziny. Cieszymy się, że jesteśmy w Polsce, że Wania ma polskie obywatelstwo. Mamy bliskich znajomych Rosjan, którzy siedzą w więzieniu, bo nie zdążyli wyjechać, uciec. Żenia Berkowicz, poetka, reżyserka, wrażliwa i niezwykle utalentowana osoba, dostała wyrok za wiersze! Dwójce dzieci odebrano mamę na wiele lat. Takich absurdalnych, a jednocześnie okrutnych i bezwzględnych historii znam mnóstwo. Nie wspominając o tysiącach ukraińskich ofiar wojny. W porównaniu z nimi jesteśmy w naprawdę dobrej sytuacji. Oczywiście musimy uważać, na przykład podróżując. Są kraje, które mają z Rosją podpisaną umowę o ekstradycję i aktywnie z nią współpracują, na przykład Indie, bardzo dla nas ważne, do których wcześniej często jeździliśmy. – Nie zdawałam sobie z tego sprawy. Niby nic strasznego. Nic, z czym nie można sobie poradzić, a jednak podświadomie cały czas o tym myślisz. Zrobisz jeden nieuważny krok, będzie jakieś międzylądowanie i znajdzie się ktoś „ambitny”, kto będzie chciał się wykazać przed Moskwą. Znana z krytyki Kremla grupa muzyczna Bi-2 została aresztowana na lotnisku w Tajlandii. Czytaj też: Zaskakuje ją niezwykłą dojrzałością i wrażliwością. Topowa aktorka tylko nam opowiada o wyjątkowej więzi z 13-letnią córką – W Warszawie czujecie się bezpiecznie? Staram się nie zapuszczać w te rejony, bo nie chcę wpaść w manię prześladowczą. Nie chcę żyć w strachu. Wybieram wiarę w to, że żyjemy w kraju demokratycznym, który ma narzędzia, żeby nas chronić. – Rzadko słyszę tak poruszające wyznanie miłosne, jakie mąż zadedykował Tobie: „W moim życiu są dwa kluczowe wydarzenia. Pierwsze, że się urodziłem, drugie, że spotkałem Karolinę. Ona mnie uratowała. Bez niej by mnie nie było”. Poznaliśmy się w momencie, kiedy oboje byliśmy wewnętrznie pogubieni i poszukujący, a jednocześnie osamotnieni w tych poszukiwaniach. Gdy się spotkaliśmy, rozumieliśmy się intuicyjnie. Zaczęliśmy od mocnych, duchowych poszukiwań. Próbowaliśmy różnych praktyk duchowych, jeździliśmy bardzo dużo po świecie: Tybet, Indie, Indonezja, Peru, na retreaty i warsztaty, spotykaliśmy różnych nauczycieli. W Moskwie razem pracowaliśmy. Na przestrzeni lat wykrystalizowała się z tego wspólna, dość eklektyczna ścieżka. Idziemy nią obok siebie, ale zgodni co do tego, po co tu jesteśmy i jaka jest nasza rola na tym świecie. – Odnalazłaś to, czego szukałaś? Tak. Zaskakujące jest to, że można nie wiedzieć, czego się szuka, a jednak bardzo chcieć szukać. Ja naprawdę nie miałam pojęcia, o co mi chodzi. Wynikała z tego frustracja, wieczny smutek, ale też niepokój, który sprawiał, że szukałam na oślep. Oboje czuliśmy ten niesprecyzowany głód. Myślę, że spotkaliśmy się w momencie, kiedy byliśmy na to gotowi. Po drodze nauczyliśmy się wspierać, ale też szanować odrębność drugiej osoby. – Jaka cecha męża Cię zachwyca? Pierwsza, która przychodzi mi do głowy, to jego odwaga. Odwaga w podążaniu za prawdą. Mówieniu tego, co się myśli. Podawaniu w wątpliwość tego, co wydaje się oczywiste. Prawda daje wolność. Wania jest dramaturgiem, w związku z czym jest bardzo emocjonalny i w tych poszukiwaniach rzuca go w różne strony. Nie boi się pomylić. Nie boi się zapuszczać w rejony, które są niebezpieczne. To bywa trudne, ale myślę, że to jest jedyna droga, jeżeli chcesz zachować swoje człowieczeństwo, szczególnie w czasach, kiedy na co dzień jesteśmy świadkami okrucieństwa i zła, a z drugiej strony hipokryzji naszego zachodniego świata. Miał być ostoją i dawać poczucie bezpieczeństwa, a boleśnie rozczarował. – No cóż… Sprawiasz wrażenie kruchej, a jesteś silna. W filmie „Chopin, Chopin!” grasz hrabinę Delfinę Potocką, przyjaciółkę geniusza. To była fascynująca kobieta. Kiedy przeczytałam jej biografię, pomyślałam, że można o niej zrobić odrębny film. Jej życie obfituje w wątki barwne i tragiczne. Była damą, królową salonów, przyjaciółką Chopina, poetów, malarzy. Kobietą wpływową i majętną, ale też bardzo utalentowaną, o artystycznej duszy, która amatorsko malowała i pisała, ale przede wszystkim przepięknie śpiewała. Robiła ogromne wrażenie na muzykach. Podobno Chopin bardzo lubił, jak grała na harfie. A z drugiej strony urodziła pięcioro dzieci i wszystkie zmarły w młodym wieku. Mąż, hrabia Potocki przez lata maltretował ją fizycznie. A ona nie tylko znalazła w sobie siłę, żeby się rozwieść, ale jeszcze wywalczyła dożywotnią rentę w wysokości 100 tysięcy franków rocznie. Potrafiła zadbać o swoją niezależność finansową. W połowie XIX wieku to był nie lada wyczyn! Otaczali ją zakochani w niej mężczyźni, artyści, których była muzą i z którymi miała bardzo ciekawe relacje. Żałuję, że nie mogliśmy pokazać tego wszystkiego na ekranie. Chopin ją uwielbiał, dawała mu ogromne wsparcie. Oczywiście była wielbicielką jego talentu, ale wytworzyło się też między nimi pokrewieństwo dusz. I to trwało do końca jego życia. Była przy nim, kiedy umierał. Takie role przypominają mi, że film to piękna przygoda. – Grając konkretną postać, przyglądasz się sobie? Zawsze. Każda rola coś mi daje. Gdy czytam scenariusz, zadaję sobie pytanie, co mnie w tej postaci interesuje. Ostatni rok był dosyć różnorodny. Z jednej strony Chopin i Potocka. Z wielką radością wróciłam do muzyki Chopina i do jego życiorysu. To jest film o człowieku z krwi i kości, gdzie przeplata się energia geniuszu muzycznego i energia śmierci. Eryk wspaniale to zagrał, uchylając drzwi do jego wewnętrznego świata. Często słucham „Nokturnów” Chopina, czuć tam cierpienie, smutek i melancholię. Wierzę, że wielka sztuka pomaga oswajać świat. A z kolei w serialu „Breslau” gram psychoanalityczkę Ingę, uczennicę Freuda, która prowadzi własną praktykę. Ciekawa rola, mocno rezonuje z dzisiejszymi czasami. Moja bohaterka nie popiera faszyzmu, ale na biurku postawiła zdjęcie Hitlera i prowadzi terapię dla członka rodziny wysokiego urzędnika SS. Ma dylemat moralny. Jaką cenę jest gotowa zapłacić za możliwość wykonywania zawodu? Czasami myślę o znajomych, którzy zostali w Moskwie, nie popierają polityki Putina, ale żyją tam, robią tam kariery. Wiem, że mają rodziny, dzieci, kredyty… Jednak pracując w Rosji, wspierają system. I tu pojawia się pytanie: Mamy prawo ich oceniać czy nie? Czytaj też: Odnaleźli się w chwili zagubienia, są razem od prawie 20 lat. Ta miłość odmieniła wszystko. Ceniona aktorka tylko nam zdradza sekret związku – Może zostawmy to pytanie bez odpowiedzi... Myślałam na ten temat bardzo dużo i wiem, jak ja chciałabym się w takiej sytuacji zachować. Jednocześnie wzdryga mną, kiedy widzę, jak łatwo przychodzą nam dzisiaj kategoryczne oceny. Niemal w każdej kwestii. Klasyczna mieszczańska postawa – z perspektywy wygodnej kanapy powiem innym, jak mają postępować. Do tego niepotrzebna jest odwaga. Jestem za tym, że skupiać się na sobie. Na tym, by samemu zachowywać się w sposób uczciwy i odpowiedzialny. Na przykład zadając sobie trud, żeby weryfikować bombardujące nas zewsząd informacje. Patrząc na problemy w szerszym kontekście, dostrzegając ich złożoność. Nie powielając propagandowych haseł i nie ulegając zbiorowej nienawiści. – Też tak myślę, ale… wróćmy na bezpieczny teren, czyli do kina, na film „Zamach na papieża” Władysława Pasikowskiego. Ta współpraca była dla mnie dużym zaskoczeniem, bo nawet sama siebie nigdy nie kojarzyłam z filmami Pasikowskiego. Gdy zostałam zaproszona na casting, zastanawiałam się nawet, czy reżyser w ogóle wie, że ja przyjdę. Czy to był jego plan, czy zaprosiła mnie reżyserka castingu? W międzyczasie przeczytałam scenariusz „Zamachu na papieża” i pokochałam tę postać od pierwszego wejrzenia. Uwielbiam grać wyraziste, barwne kobiety, których życiowe doświadczenia są dalekie ode mnie. Ta ma na imię Maria, pseudonim artystyczny Bianka, jest prostytutką w hotelu Victoria. Poszłam na casting. Nie znałam wcześniej Pasikowskiego, słyszałam tylko plotki, że trzyma duży dystans do aktorów. I rzeczywiście casting trwał bardzo krótko, właściwie bez żadnego feedbacku. Wyszłam z myślą, że to była totalna katastrofa. Następnego dnia dostałam rolę (śmiech). – Dodam, że taki proces trwa zazwyczaj kilka tygodni. A Pasikowski Cię zobaczył i nie miał wątpliwości. Tego nie wiem. Pamiętam za to, że przez pierwsze dni czułam się zagubiona. Jestem aktorką, która uwielbia próbować, analizować, gadać z reżyserem, szukać nowych rozwiązań. Większość aktorów jest przyzwyczajona do dialogu z reżyserem na planie. Kończy się scena, reżyser przychodzi i mówi, że było fajnie albo że coś trzeba zmienić. A tutaj w ogóle tego nie było. Nie mieliśmy żadnych prób. Musiałam uwierzyć, że reżyser mi ufa, i poczuć, że ja ufam jemu. Zrozumiałam, że muszę znaleźć własny klucz do bycia na tym planie, a to wymagało ode mnie dokopania się do ukrytych pokładów ekstrawertyzmu i przebojowej wiary w siebie. I tak się stało. Poczułam niesamowitą wolność i to było wspaniałe uczucie. Tęskniłam potem i za tą bohaterką, i za tą wolnością. – A wolność w życiu? Żona, matka, kobieta 45-letnia może być wolna? Na tym polega chyba sens. Na poszukiwaniu tej wolności. Wchodzę teraz w nowy etap życia. Skończyłam 45 lat. Zamknęłam jedną połówkę, zaczynam drugą, kompletnie inną, i bardzo mocno to czuję. Nie dlatego, że w lustrze widzę zmarszczki, czuję to wewnętrznie. Odkrywam w sobie nowy rodzaj siły, która domaga się tego, by być z nią w kontakcie. Przed rozpoczęciem wywiadu opowiadałam ci, że chodzę na siłownię. Taka prosta rzecz. Nagle, w czysto fizyczny sposób poczułam, że muszę podnosić ciężary. Mnie samą to zaskoczyło. Całe życie uprawiałam jogę i do tej pory praktykuję, ale teraz siłownia zaczęła tę jogę wypierać. Czuję zmiany na płaszczyźnie psychicznej. Zawsze wydawało mi się, że moim problem jest to, że jestem zbyt emocjonalna. Teraz zaczynam brać odpowiedzialność za swoje emocje, szanować je i doceniać. To pomaga w drodze ku wolności, o którą zapytałaś. Dzięki temu łatwiej mi wychodzić z toksycznych sytuacji, rozróżnić, co jest moje, a co nie. Doszłam do punktu, w którym czuję się wystarczająco silna, żeby nie musieć się już z życiem mocować… Zobacz również: Karolina Gruszka o chorobie: „Gdy miałam jeszcze niezgłębiony temat, był we mnie lęk” …tylko? Chcę się na życie otwierać. Dla mnie wolność to świadome przyjmowanie tego, co przyniesie los, a nie wchodzenie z nim w konflikt. Tak naprawdę nie mamy wpływu na to, co do nas przyjdzie. Na końcu zawsze jest zaskoczenie. Nigdy nie wiesz, czy zaraz na ciebie lub twoich bliskich nie spadnie choroba, czy nie wybuchnie pandemia, wojna. Nie wiesz, kto jak się zachowa w trudnej sytuacji. Odkąd Rosja napadła na Ukrainę, wróciłam do książek Viktora Frankla i Etty Hillesum. Historie obozowe, które są opowieściami o znajdowaniu światła w największym mroku. Gdy wokół ciebie dzieje się coś strasznego, nie chcesz w tym zgubić swojego człowieczeństwa. Energia wojenna jest jak tornado, może cię łatwo porwać i sprawić, że zaczynają rodzić się w tobie uczucia, które graniczą z nienawiścią. Nie chcę w swoim życiu nienawiści. I nie chcę, żeby wojna w ten sposób wypaczała moją wrażliwość. – Macie 13-letnią córkę Maję. Staracie się ją jakoś ochronić przed światem zewnętrznym? O czym z nią rozmawiasz? O wszystkim, o czym ona chce rozmawiać. U nas w domu nie ma tematów tabu. Uważam, że rozmowy na trudne tematy są formą ochrony. Więc rozmawiamy, odpowiednio dobierając słowa, o wszystkim: o pandemii, o problemach psychicznych jej rówieśników, o dojrzewaniu, o wojnie, o tym, że tata jest Rosjaninem i ma wyrok, o chorobach w rodzinie. – Domyślam się, że Maja jest bardzo dojrzała. Bardzo mnie zaskakuje swoją dojrzałością. A jednocześnie wciąż ma w sobie dziecięcą wrażliwość. I co ciekawe, sama o nią dba. Bardzo lubię spędzać z nią czas. Kiedy dzieci idą do szkoły, wielu rodziców przestaje im czytać książki. Choć większość czasu Maja sama sobie czyta, mamy rytuał, że jedną książkę ja jej czytam. Zawsze wybieram książkę trochę trudniejszą, która zahacza o tematy ważne, tłumaczącą świat, opisującą rzeczywistość. Teraz czytamy „Świat Zofii” Josteina Gaardera i omawiamy kolejnych filozofów. Czasami czytam jej wieczorem dwie strony, które potem przeradzają się w półtoragodzinną rozmowę o życiu. To jest naprawdę świetne. Bardzo polecam takie wspólne czytanie. – Jak widzisz przyszłość? Staram się pielęgnować w sobie gotowość na wszystko, żeby się potem nie przestraszyć.
TYLKO W VIVIE! Artur Barciś wspomina, jak zakochał się w żonie. Wszystko zaczęło się w autobusie
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali.
O Arturze Barcisiu znów jest wyjątkowo głośno. Widzowie z entuzjazmem przyjęli informacje o powrocie aktora do kultowego "Rancza", a sam artysta przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów swojej kariery. Już 25 września w warszawskim Teatrze Polonia odbędzie się premiera "Balu w operze" Juliana Tuwima w jego reżyserii i wykonaniu. Jak powiedział w rozmowie z Kozaczkiem: „To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu”. Aktor wkrótce skończy także 70 lat, ale ani na moment nie zwalnia tempa. To dobry moment, by wrócić do rozmowy, która pokazuje go z zupełnie innej strony. W 2023 roku Artur Barciś i jego żona Beata udzielili Beacie Nowickiej niezwykle szczerego wywiadu o miłości, małżeństwie, wspólnym pokonywaniu życiowych kryzysów, rodzicielstwie i codzienności, którą budują razem od niemal czterech dekad. To opowieść o związku opartym na zaufaniu, wzajemnym szacunku i poczuciu humoru – warto przypomnieć ją właśnie teraz, gdy aktor przeżywa kolejny ważny zawodowy rozdział. ZOBACZ TEŻ: Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał Artur Barciś z żoną Beatą. Przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! – Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. – Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Ku- tza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. – To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. – Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. – I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. – Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. – Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. – Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. – Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. – Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. – To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. – Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. – Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Rozmawiała Beata Nowicka SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii
Zaręczyli się po kilku miesiącach znajomości, dziś świętują 8. rocznicę ślubu. Tak zakochani mówili nam o swojej miłości: "Tworzymy turbo duet od zadań specjalnych"
Są jak ogień i woda. Ona lubi towarzystwo, on nie. Ona jest ekstrawertyczką, on introwertykiem. Rok po ślubie udzielili nam wspólnego wywiadu. Co wówczas zdradzili?
Są jak ogień i woda. Ona wnosi do życia energię, spontaniczność i niekończący się entuzjazm. On odnajduje spokój w ciszy, unika rozgłosu i najlepiej czuje się z dala od zgiełku. Na pierwszy rzut oka wydają się pochodzić z dwóch zupełnie różnych światów. A jednak to właśnie z tych różnic zbudowali relację, która z każdym kolejnym rokiem staje się coraz silniejsza. 7 lipca 2018 roku przysięgli sobie miłość i od tamtej pory wspólnie piszą historię, w której nie brakuje wzruszeń, kompromisów i codziennych wyzwań. Ich szczęście dopełniły narodziny synka, który odmienił ich życie i nadał mu zupełnie nowy wymiar. Dziś Dominika Gwit i Wojciech Dunaszewski obchodzą kolejną rocznicę ślubu, a my wracamy do rozmowy, którą odbyli z VIVĄ! niedługo po tym, jak powiedzieli sobie sakramentalne „tak”. To szczery wywiad o miłości, codzienności, różnicach charakterów i sztuce budowania związku. Dominika Gwit-Dunaszewska i Wojciech Dunaszewski w wywiadzie VIVY! Tak mówili nam kilka lat temu o swojej miłości Są jak ogień i woda. Ona: „Goście w domu, pierogi na stół i kocham cały świat”. On: „Ja też kocham wszystkich, ale niekoniecznie codziennie w mojej przestrzeni prywatnej”. Właśnie świętowali pierwszą rocznicę ślubu. W emocjonalnej, pełnej humoru rozmowie z Beatą Nowicką Dominika Gwit i Wojciech Dunaszewski opowiedzieli o tym, jak udało im się kochać, przetrwać i nie zwariować. – Jak żona zwraca się do Pana? Wojtek: Przepięknie: „Moje szczęście” lub po prostu „szczęście”. Myślę, że wiele to mówi o Dominice, ale też troszkę o naszej relacji. Dominika: Tak mam zapisane w telefonie. Z serduszkiem (śmiech). Jestem trochę dziecinna, wiem, ale lubię to w sobie. – Jak Pan zapisał żonę w telefonie? Wojtek: Dość niezwykle, muszę przyznać, bo chyba nie bardzo można zwracać się tak do kogoś, mianowicie „Absolutnie Wszystko”. – Poważnie?! Dzwoni żona, a Panu wyświetla się „Absolutnie Wszystko”…? Dominika: (śmiech) Tacy jesteśmy. Reakcja „rzygam tęczą” jest absolutnie na miejscu. Wojtek: Ale w gestach zachowujemy powściągliwość. Kiedy siedzimy w towarzystwie, nie jesteśmy do siebie przylepieni, nie miziamy się…Szczęśliwe żadni znajomi jeszcze nas nigdy nie wyprosili (śmiech). – Od razu poczuł Pan, że „Absolutnie Wszystko” to kobieta Pana życia? Wojtek: Nie wydaje mi się… Nie żebym nie wierzył w miłość od pierwszego wejrzenia, ale uważam, że miłość jest decyzją, nie emocją. Emocją jest zakochanie się. Decyzję podejmujemy. Ja takiej decyzji nie podjąłem. Kiedy zobaczyłem Dominikę, pomyślałem, że chciałbym ją poznać bliżej. Dominika: Wojtka brat, Radek Dunaszewski, jest reżyserem, z którym pracuję od lat. Spotkaliśmy się na planie serialu „Singielka” i potem Radek zaprosił mnie do współpracy w Konstancińskim Domu Kultury „Hugonówka” do wystawienia dramatu „2” Jima Cartwrighta – na dwoje aktorów, a 15 postaci. Jedna z najważniejszych rzeczy zawodowych, które zrobiłam. Graliśmy z Michałem Tomalą, Radek to reżyserował. Kilka miesięcy przygotowań, mnóstwo emocji i premiera z przytupem, na którą Radek zaprosił swojego brata Wojtka. Wojtek: Nie byłem na premierze, w tym czasie pilnowałem moich bratanic. Pojawiłem się na drugi dzień. Wszedłem do garderoby, przywitaliśmy się, a potem obejrzałem sztukę. Była niezwykła, bo oboje z Michałem wcielali się w kilka postaci, i właśnie to, co zobaczyłem na scenie, sprawiło, że chciałem ją poznać. Dominika: Przyznaj się, powiedziałeś, że prawie wjechałeś w słup, jak wracałeś do domu… Wojtek: Nie w słup, ale na taką wysepkę między pasami. Tak było. Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło. – Czyli jednak trafił Pana piorun? Dominika: Wojtek zaczął do mnie pisać. Na początku byłam sceptyczna, nie wiedziałam za bardzo, o co mu chodzi. Przy tym spektaklu towarzyszyły mi takie emocje, taki stres, że żyłam w trochę innym świecie. Nawet nie do końca pamiętałam, jak Wojtek wygląda. Ale zaczął mnie zaskakiwać swoimi wiadomościami, bo Wojtek ma bardzo wysublimowane, inteligentne poczucie humoru. Zaintrygował mnie. Wojtek: Nie chcąc wyjść na stalkera prześladującego gwiazdę, zasugerowałem, że nie będę się narzucał. Jeśli kiedyś stwierdzi, że ma ochotę się ze mną spotkać, będzie mi bardzo miło. To ona musiała zadeklarować, że chce się ze mną umówić. Czytaj też: Dominika Gwit w emocjonalnych słowach odpowiada hejterom. „Jestem gruba dlatego, że choruję i nie umiem walczyć codziennie" – Sprytne posunięcie. Dominika: To było dwa tygodnie później, 24 października 2016 roku, w poniedziałek. Poszliśmy na pierwszą randkę do knajpy na Pięknej. Siedzieliśmy tam jak głupki, nie wiem, ile godzin. W trakcie wymknęłam się do łazienki, popatrzyłam się na siebie w lustrze i pomyślałam: Ale to jest fajny facet. Jezus! Jaki to jest zajebisty facet… (śmiech). Przeczytał w mojej książce, że kocham Boże Narodzenie, i przyniósł mi rodzinę bałwanków – świąteczną figurkę. Rozczulił mnie… Byłam pod takim wrażeniem, że nie mogłam do siebie dojść. Spotkaliśmy się jeszcze dwa razy, ale ja byłam umówiona z mamą, że przyjeżdżam na tydzień. – Pojechała Pani? Dominika: Tak. I to był najdłuższy tydzień w moim życiu. Wisieliśmy na telefonie 24 godziny na dobę, właściwie w ogóle nie spędzałam czasu z rodzicami. Wtedy to już była ta miłość od pierwszego wejrzenia. Nie potrzebowaliśmy więcej randek, wiedzieliśmy, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Wyszłam z pociągu, rzuciłam się Wojtkowi w ramiona i tak zostaliśmy do dzisiaj. Wojtek: O dziwo ten wyjazd Dominiki okazał się nawozem związku. Od poniedziałku do piątku zaliczyliśmy trzy randki, mieliśmy ogromny niedosyt siebie. Każdy kolejny dzień rozłąki był coraz trudniejszy, tęskniliśmy za sobą tak bardzo, jakbyśmy nie wiadomo jak intensywny związek mieli. A de facto nie mieliśmy żadnego. Widzieliśmy się trzy razy. Jak się już zobaczyliśmy na dworcu, nie chcieliśmy się rozstać. Dominika: Osiem miesięcy później Wojtek mi się oświadczył. – Czekała Pani na to? Dominika: To jest mężczyzna mojego życia. Między nami jest sześć lat różnicy. Oboje byliśmy dojrzałymi ludźmi, którzy swoje już w życiu przeszli. Potrzebowałam takiego silnego, zdecydowanego, dojrzale stąpającego po ziemi mężczyzny. Nigdy nie marzyłam o księciu na białym koniu i sukni księżniczki, ale jak już przyszedł ten moment, to bardzo tego chciałam. – To poważna decyzja, bił się Pan z myślami? Wojtek: Właściwie bardzo krótko. Zanim poznałem Dominikę, przez trzy lata żyłem w zupełnej samotności, ale samotności rozumianej pozytywnie. Oswoiłem ją, polubiłem i świetnie się w tym stanie czułem. I kiedy Dominika pojawiła się w moim życiu tak szybko i tak intensywnie, zastanawiałem się przez chwilę, czy na pewno chcę tak łatwo zrezygnować z bardzo przyjemnego życia, które wiodę samemu. Ale trwało to tydzień, dwa. Potem powolutku okazywało się, że tu Dominika musi mieć swoją szufladę, tam pół komódki, w łazience półeczkę… Dominika: Bo to ja się do Wojtka przeprowadziłam. Wojtek: Nagle pojawia się na stole niedopita kawa, a ja nie pijam kawy, coś stoi nie tam, gdzie stało, trzeba pozbierać rzeczy po śniadaniu, bo Dominika się śpieszyła… Ale nie było takiego momentu, że pomyślałem: O, z tym to będzie problem. To się rozwijało szybko i gładko. Pojawiła się myśl, że jeśli to ma tak wyglądać, zostaniemy małżeństwem. Nie ma na co czekać. Dla mnie to była naturalna kolej rzeczy. – A dla Pani zaskoczenie? Dominika: Nie. Nasz związek jest oparty na rozmowach o wszystkim. Zaręczyny to była wspólna decyzja. Nawet byliśmy u jubilera i pokazywałam Wojtkowi, jaki typ pierścionków mi się podoba. Przypuszczałam, że to się wydarzy w okolicach moich urodzin. Pamiętam, że przy okazji zobaczyłam cudowny pierścionek w kształcie malutkiego łabędzia od Swarovskiego i Wojtek powiedział: „To już wiem, co ci kupię na urodziny”. No i 22 czerwca 2017, po południu, w dzień moich 29. urodzin Wojtek nagle klęka, wręcza pudełeczko z napisem Swarovski z narysowanym łabądkiem, ja je otwieram, a tam jest pierścionek zaręczynowy. Moja pierwsza myśl: O Boże, oszukali go. Pomylili się w sklepie (śmiech). To trwało sekundy, zanim zdałam sobie sprawę z tego, że on mi się właśnie oświadcza i że zrobił to specjalnie. Wojtek: Impreza urodzinowa miała się odbyć na drugi dzień, ale nie chciałem oświadczać się przy gościach. Uznałem, że jest to tak intymna chwila, że przeżyjmy ją najpierw sami. Zaplanowałem kolację we dwoje, mamy jedno wyjątkowe danie, które przygotowałem na pierwszej randce u mnie w domu, i zamierzałem to powtórzyć. Ale jakoś tak się wszystko potoczyło w ciągu dnia, że robiliśmy tysiące różnych rzeczy i nabrałem wątpliwości, czy my w ogóle do tej kolacji zasiądziemy. Cały dzień chodziłem z tym pierścionkiem w kieszeni i w końcu myślę: Dłużej nie wytrzymam. Trudno, nie będzie romantycznej kolacji, po prostu się oświadczam. Dominika: Ja w dresie, rozmemłana, bo opalaliśmy się w ogródku, a ten klęka przede mną i mówi: „Jak nie z tobą, to z nikim innym”. Pamiętam tylko tyle, że przytuliłam Wojtka, on klęczał, ja ryczałam jak głupia, wiedziałam tylko, że to jest ten moment, w którym trzeba powiedzieć „TAK”, i powtarzałam w myślach: Boże, a ja jestem w dresie (śmiech). Na urodziny dostałam wymarzonego łabądka. – Właśnie mija rok, warto było? Dominika: Warto. Każdy zdrowy związek polega na wielkiej miłości, ale też na tym, o czym śpiewa Paweł Domagała: „Chcę się kłócić o bzdury, to wszystko, to wszystko chcę mieć”. Nigdy nie pokłóciliśmy się ani nie krzyczeliśmy na siebie, ale sprzeczamy się co chwilę. Jesteśmy jak ogień i woda, mamy zupełnie inne charaktery. Wojtek jest introwertykiem, ja jestem ekstrawertykiem, nie rozumiem wielu jego zachowań, muszę się ich uczyć. Wojtek musi uczyć się mnie. Na początku nie potrafiłam go zrozumieć, bo jestem szalona, wokół mnie jest zawsze pełno ludzi. Goście w domu, pierogi na stół i kocham cały świat. Wojtek: Ja też kocham wszystkich, ale niekoniecznie codziennie w mojej przestrzeni prywatnej. Sprzeczamy się o prozaiczne rzeczy – okruszki w kuchni, bałagan w szafie. – Los nie wystawił Was na żadną próbę? Wojtek: Wynajmowaliśmy bardzo fajne mieszkanko na bardzo dobrych warunkach i zamierzaliśmy w nim długo mieszkać. Pół roku po ślubie… Dominika: …byliśmy wtedy na romantycznym weekendzie w Toruniu i… nagle odbieramy telefon, że musimy się wyprowadzać. W tym mieszkaniu Wojtek mi się oświadczył, stamtąd ruszyliśmy do ślubu, tam spędziliśmy pierwsze wspólne święta, tam pojawiła się Rysia, nasz cudowny maine coon, mieliśmy kochanych sąsiadów, swoją parafię, swoje sklepy, parki…Oboje kochamy Czerniaków. To tutaj 11 lat temu wynajęłam pierwsze mieszkanie w Warszawie. Kiedy mnie Wojtek zaprosił do siebie pierwszy raz, dwie ulice od mojego pierwszego mieszkania w stolicy, byłam w szoku. To był znak. Czytaj też: "Jestem zbyt emocjonalna i wszystko mocno przeżywam". Za swoją nadwrażliwość Dominika Gwit-Dunaszewska zapłaciła wysoką cenę Wojtek: Takie sytuacje rozmontowują mnie psychicznie. A kiedy jeszcze pojawił się pomysł, że może jednak spróbujemy kupić mieszkanie na kredyt, stwierdziłem, że zamykam się w szafie i nie wychodzę. Oczami wyobraźni widziałem te wielotygodniowe pielgrzymki po bankach, stosy dokumentów, petycje, szukanie. Wiedziałem, że od tej chwili już nie będę spał. Dominika: Wojtek tak reaguje na stres. Wojtek: Okazało się, że przeprowadziliśmy tę operację perfekcyjnie, od początku do samego końca, oczywiście z pomocą różnych ludzi po drodze. Dominika: Tworzymy turbo duet od zadań specjalnych. Jak się coś wali, jesteśmy bardzo skupieni i robimy, co trzeba. Mnie wystarczy telefon i internet – załatwię wszystko. Wojtek: Ja przygotowałem całą logistykę: ile czasu zajmie przetransportowanie czegoś stąd dotąd, jakie mogą po drodze wystąpić komplikacje. Piątego stycznia dostaliśmy telefon, czwartego kwietnia podpisaliśmy akt notarialny. Byłoby szybciej, ale czekaliśmy, aż wyprowadzą się poprzedni lokatorzy. Dominika: Wystrój również jest dziełem Wojtka, on to ogarniał i wszystko wiedział: jakie meble kupić, gdzie je postawić, jaki ma być kolor ścian, pytał mnie tylko, czy mi się podoba. Jest nieprawdopodobny. W wyremontowanym mieszkaniu dwa tygodnie później urządziliśmy Święta Wielkanocne. Wojtek: Może zabrzmi to pyszałkowato, ale mam momenty, kiedy myślę, że znam moją żonę lepiej, niż ona zna samą siebie. Bardzo często proponuję jej pewne rzeczy, które wiem, że przypadną jej do gustu, ale ona jest pełna sceptycyzmu, chodzi i mówi: „Boże, nie, nie… Olaboga, nie…” i trwa to kilka miesięcy”. Dominika: A wtedy Wojtek mówi: „Dlaczego nie możesz mi zaufać?”. – Ogień i woda – sama Pani powiedziała. Dominika: Mamy różne charaktery, różne zainteresowania, każdy potrzebuje dużo przestrzeni i tę przestrzeń dostaje. Ten związek jest tak udany i silny, bo my siebie bardzo szanujemy. Kiedy Wojtek mówi, że biega i będzie biegał codziennie, bo to kocha, to ja mu nie powiem: „Teraz już nie możesz, kochanie”. Nawet przez myśl mi to nie przejdzie. Chcę, żeby był szczęśliwy. – Ale nie zapomina Pani o sobie. Dominika: Oczywiście, kocham swoją pracę ponad wszystko. Gram w tej chwili w Teatrze Fabryka Marzeń w dwóch spektaklach: „Szalone nożyczki” oraz „Chcesz się bawić? Zadzwoń!”, właśnie przygotowujemy trzeci. Jest to teatr prywatny, który polega na tym, że jeździmy po całej Polsce, gramy na największych scenach, a także za granicą dla Polonii. Ludzie się śmieją, bo gramy komedie, i za to nas kochają. Moja praca jest moją największą pasją. Ale jest też bardzo wymagająca. W sezonie, który trwa od września do czerwca, wyjeżdżam. W te najintensywniejsze miesiące czasami nie ma mnie w domu przez 20 dni. Wojtek wie, że mnie to uszczęśliwia. – Jak Pan to znosi? Wojtek: Są momenty, kiedy mi to doskwiera. Zdarzyły się dwie takie 20-dniowe rozłąki i obie odbiły się na nas, ponieważ ja wtedy wracam mentalnie do tego życia, kiedy byłem sam. Układam wszystko po swojemu, wiem, że mogę robić to, co chcę, i świetnie sobie radzę. I kiedy Dominika w końcu wraca, muszę się z powrotem przestawić na życie we dwoje. To są takie szarpnięcia, co nie jest łatwe! Dominika: My możemy zatęsknić za sobą. Kiedy po tygodniowej nieobecności wracam do domu o trzeciej nad ranem, otwieram drzwi, wchodzę do sypialni, gdzie Wojtuś razem z Rysią czekają na mnie i tylko otwierają jedno oko: „O, wreszcie jesteś” (śmiech). Wracasz do domu i ktoś na ciebie czeka. Wiesz, że cię kocha, przytuli… – Podoba się Panu żona na scenie? Wojtek: Dominika jest rewelacyjną aktorką komediową. Ma niesamowity talent. Chciałbym, żeby zagrała kiedyś wielką rolę komediową na miarę Barei, która zapisze się w historii polskiego kina. – Każde zdjęcie Pana żony wywołuje w internecie lawinę komentarzy, nie zawsze pochlebnych. Musi Pan ją wspierać? Wojtek: Ona sobie znakomicie z tym radzi i radziła, zanim mnie poznała. Świat byłby lepszy, gdyby części tych mediów w ogóle nie było, w związku z tym niespecjalnie mnie interesuje, kto i co tam wypisuje. Dominika: Oprócz tego, że jestem aktorką, zdałam eksternistyczny egzamin aktorski w Związku Artystów Scen Polskich w 2012 roku. Chwalę się tym i szczycę, bo jest to jeden z najtrudniejszych i najważniejszych egzaminów w branży, bardzo trudno go zdać. Skończyłam też dziennikarstwo na WSD oraz kulturoznawstwo ze specjalizacją filmoznawstwo na SWPS, pracowałam w Polskiej Agencji Prasowej. Bywało tak, że rano szłam na konferencję TVN jako gwiazda serialu „Przepis na życie”, a po południu byłam na konferencji prasowej jako dziennikarka. Rano udzielałam wywiadów, po południu je przeprowadzałam. Media nie mają dla mnie tajemnic. Przeraża mnie jednak to, jak schamiały, i był moment, że przez to cierpiałam. Kiedy tyłam, wylał się na mnie taki hejt, że nie umiałam sobie z tym poradzić. Ale potem wszystko się zmieniło, teraz mam to w dupie. Czytaj też: Dominika Gwit starała się o dziecko kilka lat: „Zaszłam w ciążę po tym, jak przerwałam leczenie” – Brzmi mocno i szczerze. Dominika: Dostałam wszystko, co jest potrzebne do szczęścia. Mam cudownego, kochającego męża. Jestem wykształconą, mądrą, inteligentną, piękną kobietą, która wie, czego chce, i zawsze osiąga swoje cele. Nie potrzebuję nikomu niczego udowadniać. Temat wagi wzbudza w tym kraju chore emocje. Ale cieszę się i jest to dla mnie zaszczyt, że mogę stać na czele wszystkich dziewczyn plus size, które piszą do mnie, że dzięki mnie po 10 latach założyły kolorową sukienkę i uwierzyły w siebie. To jest najważniejsze. – Pani Dominika ma już wszystko. O czym Pan marzy? Dominika: Nie! Jeszcze dzieciaka będziemy chcieli mieć. Wojtek: Nie będziemy chcieli, tylko chcemy. Nie mam dużych marzeń. Kiedyś marzyło mi się, że będę bogaty, zdrowy i przystojny, ale zdałem sobie sprawę, że cokolwiek bym nie wymyślił, Pan Bóg na pewno ma dla mnie lepsze pomysły. Mam tylko jedno życzenie dla samego siebie: chciałbym przejść przez życie, nie krzywdząc ludzi, a jeżeli po drodze uda mi się zrobić coś dobrego, to już w ogóle super. Dominika: Mój mąż jest bardzo mądrym człowiekiem. – No i proszę, puenta miała należeć do Pana, ale musiała wtrącić swoje trzy grosze. Rozmawiała BEATA NOWICKA
Grzegorz Skawiński: „Nikomu nie życzę podobnych stanów”. Przypominamy archiwalny wywiad dla „VIVY!”
Ikona polskiej muzyki. Tworzy pop, rock i...maluje. Grzegorz Skawiński to człowiek wielu talentów. Na scenie jest wulkanem energii, zaś jego przeboje nucą kolejne pokolenia. Prywatnie ceni sobie ciszę i spokój. Silna osobowość. Intrygujący człowiek. Zmagał się z wieloma demonami, ale w końcu odnalazł swoją drogę. Mówił, że ma wewnętrzny imperatyw tworzenia. Muzyki, malarstwa. I że gdyby nie robił nic przez rok, skończyłoby się to dla niego nawrotem depresji. Z tego, co podczas pandemii okazało się jego wybawieniem, Grzegorz Skawiński spowiadał się Krystynie Pytlakowskiej kilka lat temu. To wywiad do bólu szczery. – Kiedy rozmawialiśmy pięć lat temu, mówiłeś, że bez pracy nie możesz żyć, że jest ona dla Ciebie wszystkim. Ale wiele się zmieniło, mamy pandemię. Zastanawiam się więc, jak teraz żyjesz. Jak większość muzyków. Jesteśmy w zasadzie bezrobotni. Zwłaszcza jeśli chodzi o koncerty. Ale w studiu robimy różne rzeczy zawodowe, udało nam się na przykład dokończyć płytę, pierwszą od sześciu lat. – Jaki ma tytuł? Jeszcze nie wiemy, nie znamy jeszcze konkretnej daty, kiedy ten album się ukaże. Jedno, co mogę powiedzieć, to jest to zupełnie nowa muzyka. Nie chcemy tej płyty wydawać w momencie, kiedy wszyscy są zainteresowani czymś innym, na przykład nawrotem pandemii czy protestami ulicznymi. Chcielibyśmy, żeby ukazała się wtedy, kiedy wzbudzi jakieś zainteresowanie. I to ona będzie wydarzeniem, a nie tylko tłem… Ale sytuacja w kraju jest dynamiczna i pewnie niełatwo będzie się wstrzelić. – Ale Ty jesteś z dala od polityki. Zawsze to podkreślałeś. Tak, chociaż mam swoje zdecydowane zdanie. Staram się jednak unikać tego politycznego bagienka. – Pięć lat temu powiedziałeś, że jeżeli nic nie będziesz robił i gdybyś musiał mieć rok przerwy, skończyłoby się to u Ciebie depresją. Dlatego zawsze musisz działać na niwie artystycznej. To prawda, chociaż niekoniecznie musi to być muzyka. Sposobem na stargane nerwy jest też malowanie – to moja druga pasja. Ale w czasie pandemii czasami wysuwa się na pierwsze miejsce. – To jest Twoja obrona przed depresją? Na pewno. Miałem do czynienia z depresją i nikomu nie życzę podobnych stanów. Niektórzy nawet przegrywają w walce z tą chorobą. – I popełniają samobójstwa. To masz na myśli? To również. Podkreślam, że to naprawdę ciężka choroba, ale niedoceniana i niezrozumiana w społeczeństwie. Wiele osób ją bagatelizuje. Mówią: „Mam depresję”, a tak naprawdę to są wkurzeni na rzeczywistość i nie mają ochoty na radosne zabawy. A za chwilę zły nastrój im mija. Tymczasem prawdziwa depresja paraliżuje całkowicie. To jest tak, że nic człowieka nie interesuje, że nie jest w stanie niczego z siebie dać innym. Ale nie chcę się spowiadać na ten temat. – Każdy wywiad jest swego rodzaju spowiedzią. Tak, z pewnością… Ale powody, okoliczności zdecydowanie zachowam dla siebie. – Mówi się, że artysta powinien mieć depresję, bo wtedy tworzy z prawdziwymi emocjami i cierpieniem. A ja myślę, że prawdziwi artyści zawsze tworzą z prawdziwymi emocjami. Nawet jeśli niesie ich fala sukcesu. Ja niekoniecznie muszę popadać w depresję, żeby napisać czy namalować coś dobrego. Smutne piosenki powstają paradoksalnie wtedy, kiedy wcale nie jestem przygnębiony. A nawet kiedy sukces daje mi power i rozjaśnia aurę wokół mnie. – Odskocznią od depresji była też dla Ciebie budowa domu. Czy już ją zakończyłeś? Szczęśliwie tak. Mieszkam w nim i nawet przestałem go traktować jako nowe miejsce. Jestem tu urządzony, osadzony, dobrze się w nim czuję i mam poczucie bezpieczeństwa. No i mieszkam w tym mieście, które zawsze było mi bliskie. Tyle tylko, że covid też Trójmiasta nie oszczędza, a to sprawia, że ludzie żyją w strachu i smutku. To pandemia spowodowała, że poczułem się gorzej. Ale dotyka ona wszystkich, choć to żadne pocieszenie. Kiedy jednak myślę, co się dzieje, dochodzę do wniosku, że epidemia jest czymś w rodzaju kary za lata nadmiernego konsumpcjonizmu, jaki dotyczy ludzkości. Ludziom od dobrobytu poprzewracało się w głowach i musiało wreszcie zdarzyć się coś, co przywróci podstawowy porządek rzeczy. Zdałem sobie sprawę, że my, ludzie, jesteśmy tylko częścią różnych zjawisk dziejących się na Ziemi. Jesteśmy tylko cząstką jakiejś układanki, a nie władcami tej planety, jak nam się czasami wydaje. – Straciłeś kogoś bliskiego przez pandemię? Kilku znajomych i przyjaciół, to trudne do pojęcia, jak niewidzialny wróg zabija. Na szczęście moja o 14 lat starsza siostra i o siedem lat starszy brat nie zachorowali. Jestem z nimi bardzo emocjonalnie związany. Często się kontaktujemy, rozmawiając przez telefon, bo mieszkają daleko ode mnie. – Bardzo byłeś związany też ze swoją mamą. I ciągle jest to dla mnie ważna osoba. Bardzo chciałbym się teraz z nią spotkać. I powiedzieć: „No widzisz, poradziłem sobie, a ty się tak o mnie bałaś”. – Pamiętam, że obawiała się, czy będziesz mógł zarobić na swoje utrzymanie. Teraz przeżywałaby pewnie na nowo ten lęk o Ciebie. Bo teraz wszystko się zmieniło i nie wiem, jak to dalej będzie. Na szczęście mam tantiemy autorskie i kompozytorskie – w tej chwili z tego żyję. Zdaję sobie jednak sprawę, że większość ludzi z branży nie zarabia nic, na przykład w ZAiKS-ie, i jest im naprawdę bardzo ciężko. Ja też lekko nie mam, ale postanowiłem nie narzekać, bo to byłoby niesprawiedliwe. – I nadal nie pijesz i trzymasz się z daleka od dragów? Czasami napiję się dla przyjemności, ale ostatnio siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem sobie totalny detoks. A teraz pozwalam sobie na szklaneczkę whisky raz w tygodniu. Okazuje się, że alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić. Kiedyś nie wyobrażałem sobie, że można się dobrze bawić bez alkoholu, bez whisky, bez wina czy czegokolwiek. – Czy bez jointa. Nie, akurat jeśli chodzi o palenie, nigdy nie paliłem papierosów, marihuany też nie. Próbowałem, ale nie wszedłem w to, bo nie umiem się zaciągać. Mam to już za sobą, przetestowałem, wiem, o co chodzi, nie potrzebuję, nie uzależniłem się. – Nie? A co to było, koka, hera… Różnych rzeczy próbowałem w życiu. Wydaje mi się, że wszystko jest dla ludzi, tylko niektórzy gdzieś w to grzęzną. Ja mam taką naturę, która się nie uzależnia, jestem w stanie powiedzieć z dnia na dzień: „Nie i koniec”. – W ogóle nie potrafię sobie wyobrazić Twojego życia w tym dużym domu. Nie czujesz się w nim samotny? Nie, bo to bliźniak, za ścianą mam więc bliskich. Kiedy tylko zechcę, możemy się spotkać i porozmawiać. Poza tym lubię być sam, mieć własny rytm życia i spraw. – A przybyło Ci chrześniaków, na których wyładowujesz swój instynkt ojcowski? Niczego nie wyładowuję, wyładować to można na przykład węgiel… ha, ha, ha! Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej. – Fajnie, gdy dziecko dorasta i staje się kumplem? Bardzo fajnie. Można wyjaśnić wiele spraw niemal w dorosły sposób i już cię rozumie. – Żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze. – A co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu? Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji. – I Waldku Tkaczyku? Od początku łączyła nas wspólna pasja do muzyki. Założyliśmy razem pierwszy zespół rockowy, Kameleon. – Przyjaciel od ilu lat? Od pięćdziesięciu? Coś koło tego. Poznaliśmy się w ogólniaku, no i gramy do dzisiaj. – To jest niesamowite, bo drogi ludzi się rozchodzą, ich życia się rozchodzą. A Wy trwacie razem. Właśnie, a nam jakoś się udało, to jest nieprawdopodobne, mimo że jesteśmy przecież zupełnie innymi ludźmi, każdy z nas ma swoje sprawy. – Macie inne życia. On ma inne życie, trójkę dzieci, rodzinę, wszystko inaczej. Ale łączy nas chyba jednak przyjaźń mimo wszystko, a przede wszystkim zespół, sztuka, muzyka, wspólne granie. Poza tym staramy się o higienę psychiczną i poza pracą raczej odpoczywamy od siebie… – Nigdy się nie pokłóciliście? O, kłócimy się często, ale chyba nigdy nie pokłóciliśmy się tak na dobre. Choć „kłócimy” to złe słowo, są to raczej spory, kłótnia to już coś poważniejszego. – Z Agnieszką Chylińską, z którą grałeś w O.N.A., masz już normalne relacje? Niezbyt często się kontaktujemy. Ona robi swoje, a ja swoje. Ale wszystko między nami się wyprostowało. Nie wchodzimy sobie w drogę, każde idzie własną. I myślę, że to jest dobre rozwiązanie. Uważam zresztą, że nie warto w życiu się z kimś kłócić, bo szkoda na to czasu. Staram się nie poświęcać dni na złe myśli. Chociaż oczywiście czasem miewam takie. – I co wtedy? Wtedy uciekam. Ale nie do lasu, bo las mam tuż przy domu. Uciekam w malowanie i uciekam w muzykę. Teraz od nowa malowanie stało się dla mnie głównym zajęciem. W listopadzie miał się odbyć nawet mój wernisaż, ale z wiadomych względów nie mogło dojść do niego. Mam jednak w planach pokazanie wystawy w Poznaniu, Warszawie i Trójmieście. I bardzo wszystkich zapraszam. Powiem tylko tyle, że malowanie dało mi niesamowitą siłę i jest świetną terapią. – Dzięki malarstwu uciekasz w świat równoległy? To bardzo ciekawy świat, na pograniczu surrealizmu. To interesujące, co ludzie sobie pomyślą, gdy zobaczą moje obrazy. Pokazałem niektóre profesjonalistom i usłyszałem zaskakujące opinie i różne skojarzenia. A bardzo ciekawe jest to, że malowałem coś innego, niż oni zobaczyli. Ale każda interpretacja jest przecież dopuszczalna. Ponieważ moje malarstwo to pomieszanie surrealizmu z abstrakcją i czasami zdaję się na przypadek. Gdy zaczynam jakiś obraz, mam wobec niego plan, wizję, ale ona często się zmienia w trakcie malowania. – Malowanie obrazów to jak pisanie wiersza. Nie do końca się nad tym panuje. Oczywiście, że nie. A czasami pojawiają się elementy, które zaskakują nawet autora. Do pewnego stopnia obraz jest więc dziełem przypadku. Podstawą jest tło, a na nim wyrastają różne inne rzeczy. Pojawiają się jakieś twarze, zwierzęta, planety, przeradzając się w oniryczną wizję tej wyimaginowanej rzeczywistości. – I nigdy nie będziesz samotny, bo Twoja wyobraźnia Ci na to nie pozwoli. No właśnie. A ja malowałem od zawsze i wcale nie byłem pewny, że zostanę muzykiem. Kiedyś całkiem poważnie myślałem o studiach na akademii sztuk pięknych. Ale jednak muzyka zwyciężyła i nadal jest moją królową. – Twoja mama nie chciała, żebyś został muzykiem. Bała się tego zawodu. A jednak nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są takie emocje, które muszę namalować. I fantastyczne jest to, że się w tym odnalazłem. Teraz maluję właściwie codziennie. A czasem niemal na prawie gotowym już obrazie zamalowuję niektóre elementy na biało i zaczynam od nowa. Maluję inną twarz na przykład. – Bo malarstwo jest jak myśli człowieka. Ciekawa jestem Twojego wernisażu. Czy muzyka też się tak zmienia? Cały czas się zmienia, ewoluuje. A nowa płyta, którą teraz nagraliśmy, jest bardzo stylistycznie zróżnicowana. Częściowo są na niej piosenki w stylu lat 80., a druga część jest mocno poprockowa. Myślę, że fani będą zaskoczeni, ale może im się spodoba. I że w końcu dojdzie do tego, żebyśmy mogli zaprezentować te piosenki na koncercie z publicznością. Muszą być żywe reakcje, inaczej jest pustka. – Wierzysz, że pandemia się w końcu wycofa? Trudno mi powiedzieć. Może trochę mniej ją przeżywamy, bo się przyzwyczailiśmy do niej i nie reagujemy już takim strachem jak na początku. Ale noszę maseczkę, zaszczepiłem się na grypę i pneumokoki, dezynfekuję ręce. Noszę nawet przy sobie pojemniczek z płynem dezynfekcyjnym. A kiedy nadejdzie pora, zaszczepię się przeciw covidowi. – Dlatego, że mimo wszystko lubisz żyć? Oczywiście, życie bardzo kocham. I wierzę, że nasza misja jest do zrobienia teraz, dzisiaj i jutro, a nie gdzieś tam w przyszłym życiu. Zresztą zostawmy kwestię wiary na boku. – Boisz się upływu czasu? Sam nie wiem. Z jednej strony godzę się z nim, ale z drugiej…Każdy boi się czasu i kresu, bo trudno, żeby przyjmować ze spokojem to, co każdego z nas przecież czeka. Dlatego warto, żebyśmy coś zostawili po sobie: muzykę czy obrazy, wiersze albo rzeźby, architekturę itd. – Dzięki temu stajemy się nieśmiertelni. Czy zauważyłeś, że w tym roku w Twoim wieku są dwie szóstki? 66? A właściwie trzy, bo urodziłem się szóstego lipca. Nie chcę być jednak przesądny i nie myślę o tym, że to jakiś znak dla mnie, chociaż moje koleżanki, które bawią się w numerologię, wyczytały w mojej dacie urodzenia, że dla mnie 2021 rok będzie nowym początkiem. Ciekawe, jak będzie on się objawiał. – I początkiem nowego początku jest tatuaż, który sobie zrobiłeś na głowie? Musiałem zakryć ten stary, bo mi się nie podobał. Przez 20 lat się nieco zestarzał, a teraz jest już nowa technika robienia tatuaży. Postanowiłem więc zrobić sobie taki z motywami witrażowymi, odrysowanymi grubą kreską, przypominający moje obrazy. Dzięki temu mam je zawsze przy sobie. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska
Był królem mody lat 90., jedno potknięcie przekreśliło jego karierę. "Byłem wrakiem człowieka". Dziś Arkadius żyje tysiące kilometrów od Polski
5 lipca Arkadiusz Weremczuk, znany światu jako Arkadius, kończy 57 lat. Projektant, który w latach 90. zachwycał świat mody i ubierał największe gwiazdy, po spektakularnym sukcesie doświadczył równie bolesnego upadku. Z okazji jego urodzin przypominamy szczerą rozmowę z Wiktorem Słojkowskim dla magazynu „VIVA!”, w której opowiada o życiu po sławie, depresji, nowym początku w Brazylii i cenie, jaką zapłacił za zaufanie.
Lata 90. w modzie należały do niego. Media go kochały, gwiazdy zabijały się o jego stroje. Jednak wystarczyło jedno potknięcie, żeby wszystko stracił. Sławę, renomę, majątek… Uznany za złodzieja, spakował się i wyjechał w świat. Dziś mieszka w brazylijskim Salvadorze, z dala od błysku fleszy, gdzie odnalazł spokój i zbudował swoje życie na nowo. Z okazji urodzin projektanta przypominamy jego poruszający wywiad dla magazynu „VIVA!” z 2024 roku, w którym bez upiększeń opowiedział o największych sukcesach, bolesnych porażkach i drodze do odzyskania wewnętrznej równowagi. „Byłem wrakiem człowieka”. Jak Arkadius poradził sobie z największym kryzysem w życiu. Wywiad dla VIVY! 16/2024 – Z dala od mediów, gdzieś na końcu globu, bez rozgłosu, w ciszy, poza światem mody, który był dla Ciebie kiedyś najważniejszy... Lubisz to swoje obecne życie? Bardzo. Życie nie może być wiecznie takie samo. Nie zawsze płyniesz na fali, wręcz bardzo często pod falą. Powtarzalność jest cichym zabójcą, mordercą sączącym w nas jad, który sprawia, że pomału umieramy. Pozornie wydaje się bezpieczna, a wcale tak nie jest. Ktoś może stwierdzić, że plotę androny, bo spadłem z wysokiego konia i nie wsiadłem na niego ponownie. Otóż wsiadłem, ale na innego i pogalopowałem w kierunku mi nieznanym. Dziś już znam ten kierunek, ale na razie codzienność mnie nie dopada. Wiem zresztą, jak malować swój świat i nadawać mu żywe barwy. – Kilkanaście lat temu przepadłeś jak kamień w wodę i nikt nie wiedział, co się z Tobą dzieje. Gdzie byłeś, jak Cię nie było? W Brazylii. Mieszkam tam od 17 lat. Dokładnie Salvador okazał się moim rajem na ziemi. Gdy wyjeżdżałem z Londynu, spakowałem wszystko, co miałem, w dwa duże kontenery i postanowiłem zaryzykować, przeprowadzając się do Ameryki Południowej. Nie wziąłem jedynie swoich kolekcji ubrań, oddałem je do przechowalni w Szkocji. – Dobrze Ci tam jest w tym Salvadorze? Bardzo. Zbudowałem tam na nowo swoje życie i z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że była to dobra decyzja, której nie żałowałem przez ułamek sekundy. Początkowo to, co działo się w mediach, było dla mnie niezwykle krzywdzące, bo urządzono na mnie nagonkę. Właśnie VIVA! była jedynym medium, w którym z sercem na dłoni i szczerością opowiedziałem, do czego tak naprawdę doszło w polskiej gałęzi mojej firmy. Wcześniej wymyślano niestworzone historie, głupoty, mające się nijak do prawdy. Oskarżano mnie o malwersacje finansowe. Mówiono, że jestem zwykłym złodziejem, cinkciarzem, który oszukał biednych ludzi, gotowych zainwestować fundusze i majątki życia w moją markę. A ja tego nie doceniłem, wycisnąłem ich jak gąbkę, dając nogi za pas przy pierwszej możliwej okazji. Nie będę się znowu tłumaczyć z tego, jak wyglądała prawda, bo dziś nie ma to już sensu. Kto mnie zna, wie, że nie byłbym w stanie zrobić tych wszystkich rzeczy, o które mnie publicznie oskarżano. – Odchorowałeś to? Byłem wrakiem człowieka, który leżał na ziemi. Nikt nie starał się mi pomóc, a wręcz co chwila ktoś dochodził do mnie, żeby zadać mi kolejny cios, kopnąć z całej siły tak, że traciłem przytomność. Łatwo jest wyżywać się na kimś, kto ledwo jest w stanie wziąć głębszy oddech. Nigdy w życiu nie zaznałem większego bólu, co poskutkowało tym, że zachorowałem na depresję. Ale to nie był czas na rozczulanie się nad sobą. Ratowałem moją londyńską firmę, która też okazała się w opłakanym stanie. Udało się uratować tę komórkę mojego biznesu, bo była ona na tyle mała, że nie wymagała ode mnie ogromu pracy, żeby nie rozsypać się w drobny pył. Skupiłem się wyłącznie na okularach. Prowadziłem firmę razem z jednym asystentem i jakoś pomału nam to szło. Biznes okularowy bardzo się rozwinął, ale poczułem, że znowu znalazłem się w kieracie. Inwestor, który bardzo chciał wejść w moją firmę, zbankrutował w trakcie kryzysu w 2008 roku. Czyli znowu pod górę… – Ty chyba masz życiowego pecha. Mam i pecha, i szczęście. Dziś wiem, że to, co złego wydarzyło się w moim życiu, ten właśnie pech, był po to, żeby mnie uratować. Do tej pory żyłem w bańce, odgrodzony od tego, jak wygląda prawdziwe życie. Że życie to nie tylko tęcza, ale i gradobicie. Problem polegał na tym, że ta bańka wcale nie spełniała funkcji ochronnych, a wręcz przeciwnie. Pogubiłem się, a moja prywatność daleka była od ideału. Bałagan i chaos – tak określiłbym to, co działo się wówczas u mnie. Dopiero wyjazd do Brazylii okazał się remedium na wszystkie negatywne sytuacje, których doświadczyłem. Ci ludzie, którzy byli moimi prawdziwymi przyjaciółmi, zostali i są nimi do dzisiaj. W show-biznesie na próżno szukać przyjaźni, jakie masz z czasów liceum czy studiów. Na szczęście w momencie mojego sukcesu moi prawdziwi przyjaciele byli przy mnie, a ja o nich nigdy nie zapomniałem. Korę Jackowską, jeśli chodzi o świat gwiazd, mogę śmiało nazwać przyjaciółką. Spędziliśmy u mnie w Brazylii wspaniały czas. Kora przyjechała do mnie na miesiąc. Byliśmy w stałym kontakcie. Dużo ze sobą rozmawialiśmy i każde z nas wiedziało, co dzieje się u tej drugiej osoby. Jest też całe gros ludzi, z którymi kontakt potraciłem, a nasze więzi się urwały. Porażka jest najlepszym papierkiem lakmusowym. Kayah jest kolejną osobą, z którą kontaktowałem się prywatnie. Ona ma mieszkanie w Brazylii. I blisko nam do siebie. – Bywasz jeszcze w rodzinnym Parczewie? W trakcie przyjazdu do Polski nie mogłem odmówić sobie wizyty w moim rodzinnym miasteczku. W naszej rodzinie cztery lata temu wydarzyła się dość smutna sytuacja. Odszedł mój tato, więc staram się odwiedzać mamę przynajmniej raz do roku. To niezwykle ważna, jak nie najważniejsza osoba w moim życiu, więc chcę dla niej jak najlepiej. Ma 79 lat. – A babcia Paulina? Ona też zajmowała ważne miejsce w Twoim sercu. Była bardzo ważną kobietą w moim życiu. U niej na wsi się wychowałem i dzięki niej poznałem prostotę życia i prawdziwe szczęście. Tęsknię za nią bardzo, ale najważniejsze, że było nam dane spędzić ze sobą czas. – Dopingowała Cię w modowych planach? Moja babcia nawet nie wiedziała, kto to jest projektant mody. Była już starszą osobą, mieszkała w małym, wiejskim, drewnianym domku. Nie sądzę, żeby kiedykolwiek komentowała mój pomysł na przyszłość. Zobacz też: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez – Arkadius, odstawałeś od rówieśników? Myślę, że tak. I to bardzo. – Nie piętnowali Cię, że chłopak ze wsi interesuje się modą? W tamtych czasach uznawane było to za niemęskie, wręcz zniewieściałe. Nie sądzę. Parczew to było małe miasteczko, a moi rodzice byli nauczycielami. W pewnym sensie wszyscy mnie respektowali. Oczywiście niektórzy się śmiali, czasami jakieś hasła padały… Ale nie miałem nieszczęśliwego dzieciństwa. – To rodzice zmusili Cię poniekąd, żebyś zdawał na studia na kierunek pedagogiczny? Zdecydowanie tak. W latach 80. w Polsce istniał tylko jeden Instytut Ubioru na Wydziale Sztuk Projektowych w Łodzi. Na roku było 10 miejsc. Na takie uczelnie nie dostawali się normalni ludzie, tylko raczej osoby z koneksjami, dzieci dygnitarzy. – Po pierwszych zajęciach na pedagogice już wiedziałeś, że to jest błąd? Tak, wiedziałem, że to błąd, ale z drugiej strony wiedziałem też, że studia są przedłużeniem młodości i przede wszystkim nauką życia. Poznawałem ciekawych ludzi, miałem też zajęcia z teatru, sztuki. Poszerzałem spektrum mojej pozalicealnej wiedzy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/forum-0424124700-a2a025d.jpg" width="2120" height="1654" alt="Noc Arkadiusa / Arkadius Night, pokaz powstal w oparciu o projekty, ktore mialy swiatowa premiere w lutym 2001 podczas London Fashion Week, wzbogacone kolekcja inspirowana symbolami staroslowanskiej Nocy Swietojanskiej; W-wa, Lazienki, 21.06.2001, nz Arkadius,,Image: 424124700, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no , Credit line:" title="Ubrania zaprojektowal Arkadius - Arkadiusz Weremczuk" /> – Kiedy dostałeś się na studia do Londynu, miałaś poczucie, że złapałeś Pana Boga za nogi? Że to świat Tobie bliższy niż ten, w którym jeszcze do niedawna byłeś? Nie powiedziałbym, że złapałem Pana Boga za nogi, ale poczułem, że moje marzenia mogą mieć przełożenie na przyszłość. Oczywiście w tamtym czasie Central Saint Martins – University of the Arts w Londynie był tak oblegany i tak prestiżowy, że praktycznie każdy, kto tam studiował, automatycznie miał tak zwany attitude, myślał, że już jest „drugim Galliano” czy „drugim McQueenem”. A tak nie było. Zanim dostałem się na studia, przeszedłem jeszcze kurs przygotowawczy w tej samej uczelni, który trwał sześć miesięcy. I na tym kursie przygotowawczym zrobiłem sobie profesjonalne portfolio. W Londynie poznałem Michaela, który okazał się miłością mojego życia. Bardzo dbał o moją edukację, szukał inwestorów, którzy gotowi byli wyłożyć pieniądze na moje prace. Sam miał dużo, ale nie tyle, ile trzeba było, by zbudować firmę. Nasz związek był cudowny, jednak po 11 latach Michael zmarł na nowotwór. – Zabezpieczył Cię finansowo? Dostałem po nim spadek, ale nie były to miliony. Starczył na zakup w Salvadorze przestrzeni biurowej, która lata temu kosztowała grosze. Dziś jest warta dużo więcej, a ja wynajmuję ją firmom na biura, dzięki czemu żyje mi się spokojnie i nie martwię się, jak związać koniec z końcem. – Azyl Arkadiusa to dziś…? Moim azylem jest moja wyspa w Brazylii. Zbudowałem tam dom. Moje życie jest bardzo proste. Wstaję rano i nie śpieszę się, moje poranki są bardzo leniwe. Rozpoczynam „rytuał śniadaniowy”. Zazwyczaj trwa on dwie i pół godziny, a nie ma żadnej siły, która sprawiłaby, żebym ten zwyczaj odłożył na kiedy indziej. – I co robisz? Medytuję, zastanawiam się nad życiem, czasem sprawdzam wiadomości, ale nie za często, żeby prozaiczne sprawy nie odciągały mnie od spokoju. – Jesz w samotności? Tak, nie wyobrażam sobie, żeby jeść w towarzystwie innych osób, nawet najbliższych, bo wiem, że zniszczyłoby to spokój, który wtedy we mnie rośnie. Dopiero po rytuale jestem gotowy, żeby wyjść do świata i spotkać się z innymi. Albo odciąć się na jakiś czas od zewnętrznych bodźców. To ma dużo uroków. – Potrafisz być zdeterminowany, prawda? Tak, bardzo, bardzo. – A teraz jest coś takiego, co byś chciał mieć, osiągnąć, czy masz już wszystko? Mam. – Wszystko? Nie, nie ma na świecie osoby, która miałaby wszystko. Podejrzewam, że mając wszystko, można umrzeć z nudy. – Jesteś dziś w stanie zaufać drugiemu człowiekowi? Po tych przejściach nie, niestety już nie jestem. To znaczy są osoby, którym ufam, ale to są ludzie, których naprawdę bardzo dobrze znam. Mam przyjaciół od wielu, wielu lat, a oni udowodnili mi, że warci są zaufania, bo mnie nie skrzywdzą. Bez gorzkich lekcji nie nauczylibyśmy się niczego w życiu. Dziś ktoś skrzywdził mnie, ale nie zapominajmy, że karma bardzo lubi wracać ze zdwojoną mocą. – Nie żyje się ciężko z takimi traumatycznymi doświadczeniami? Bardzo ciężko. Ale kto obiecywał, że będzie lekko? Niestety nikt (śmiech). Czytaj też: Mieszkali ze sobą po rozstaniu, nie umieli o nim rozmawiać. Takie relacje mają dziś Michał Wiśniewski i Dominika Tajner
Po śmierci ojca wróciła do rodzinnego domu. Monika i Leszek Millerowie TYLKO W VIVIE! po latach ujawniła rodzinne tajemnice
Monika Miller i Leszek Miller w archiwalnej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o rodzinnej bliskości po śmierci ojca i syna, wspólnym zamieszkaniu, presji związanej z nazwiskiem oraz muzyce, która stała się dla Moniki drogą do realizacji marzeń. To szczere wyznanie o stracie, wsparciu i sile rodzinnych więzi przypominamy po latach.
Monika: „Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy”. Leszek: „Podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Monika tam mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie”. W 2020 roku Monika Miller i jej dziadek, Leszek, w rozmowie z Aliną Mrowińską – o życiu po stracie ojca i syna, bliskości i presji nazwiska. O miłości, na którą Monika czeka i której zazdrości dziadkom. I o muzyce, która jest dla niej najważniejsza. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Monika Miller o życiu z dziadkami po śmierci ojca: „Wróciłam do siebie” – Moniko, ponad 100 tysięcy osób obserwuje Cię na Instagramie. Lubisz popularność? Monika Miller: Z jednej strony lubię, ponieważ fajnie jest się wymieniać z ludźmi opiniami, z drugiej bywa ciężko. Czuję ogromną presję, szczególnie od osób, które zakładają moje fan cluby. Myślę, że oczekują ode mnie, że zawsze będę ich inspirować, coś ciekawego tworzyć. Nie chcę ich zawieść. I jeszcze jedno – kiedy jest mi źle, lubię przeczekać, nie odzywać się w mediach społecznościowych, a ludzie pytają, dlaczego mnie nie ma. I to też jest dla mnie trudne. – Monika radzi się Pana, o czym napisać na Instagramie? Leszek Miller: Raczej stawia mnie przed faktami dokonanymi. Czasami przysyła mi zdjęcia, które później zamieszcza. Wysyła mi dużo próśb interwencyjnych w sprawie zwierząt, zwłaszcza o wpłaty dla psów. Monika jest specjalistką w uszczuplaniu mojego budżetu. Monika: Ale na dobre cele. W czasie pożarów w Australii prosiłam, żebyś zaadoptował koalę. Napisałeś o tym na Facebooku i odzew był ogromny. Leszek: Zaadoptowałem koalę Lion Leo, był bardzo poparzony i odwodniony. Miał szczęście, przeżył. Co miesiąc dostaje pieniądze na leczenie i wyżywienie. – Oglądał Pan teledysk do piosenki Moniki „W bezruchu”? Leszek: Byłem pierwszym recenzentem, Monika pokazywała mi scenariusz przed nagraniem. Według mnie to rewelacyjna produkcja, bardzo nowoczesna, pełna ekspresji. Cała Monika. Miałem tylko jedną uwagę – po co tyle czerwonej farby. Monika: Dziadkowie zawsze mnie prosili, żebym nie śpiewała po angielsku, bo oni też chcieliby zrozumieć. Zgadzam się, że emocje najszczerzej wyraża się w ojczystym języku. – Dla mnie „W bezruchu” to piosenka o młodej kobiecie, która miała dużo złych związków i próbuje w tym wszystkim zachować siebie. Śpiewasz o swoich doświadczeniach? Monika: Wszystko w piosence jest wzięte z mojego życia. Śpiewam o bardzo złym czasie, kiedy rozstałam się z moim długoletnim narzeczonym. Kolejne doświadczenia randkowania też nie były najlepsze. Zdałam sobie sprawę, że to nie jest takie proste spotkać osobę, z którą można normalnie porozmawiać. A co dopiero mówić o prawdziwej miłości. – Małżeństwo dziadków to dla Ciebie ideał związku? Monika: O tak, ale takie związki już chyba są na wymarciu. Smutne. Leszek: Poznałem żonę, jak miałem 19 lat, Ola – 16. Zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia. Monika: Jak ja wam zazdroszczę. Leszek: Chodziliśmy do tego samego technikum w Żyrardowie. Miałem brata ciotecznego, któremu rodzina przysyłała z Anglii płyty z muzyką młodzieżową, a jeszcze miał magnetofon, głośniki. I w związku z tym był obiektem pożądania na wszystkich prywatkach. A ja, tak przy okazji, chodziłem z nim. Któregoś dnia klasa Oli robiła w szkole potańcówkę. Przyszliśmy z bratem, ja dumnie niosłem płyty Beatlesów, Rolling Stonesów. Pod ścianą siedziało kilka dziewcząt, spojrzałem na jedną z nich i pomyślałem: Boże, albo ta, albo żadna. – Pana przyszła żona też tak pomyślała? Leszek: Na szczęście tak. Wszystkim niedowiarkom mówię, że jestem żywym dowodem na to, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje. – Na taką miłość czekasz? Monika: Bardzo bym chciała, ale nie bardzo wierzę, że w dzisiejszych czasach jest to możliwe. Chociaż… Napisałam kiedyś na Instagramie: „Miłości nie szukaj na siłę, po prostu pozwól jej się znaleźć”. Leszek: Miałem 23 lata, kiedy braliśmy z Olą ślub. Po 50 latach pojechaliśmy do Urzędu Stanu Cywilnego w Żyrardowie. Jest w tym samym miejscu, tylko wystrój się zmienił. Prezydent miasta wręczył nam dyplom, przyszły panie urzędniczki. Bardzo to było wzruszające. Kiedy żegnaliśmy się, powiedziałem paniom: „Za 50 lat przyjdziemy tu znowu, proszę być na posterunku”. Monika: Uwielbiam opowieści dziadków z ich młodości, są wręcz surrealistyczne. Mama babci nie pozwalała jej się spotykać z dziadkiem. Bo wyglądał na łobuza. Leszek: Chuligana. Z długimi włosami, w skórzanej kurtce, na motorze. Miałem wtedy przyjaciela, zresztą do dziś go mam, który miał ujmujący wygląd i sposób bycia. Augustyn przychodził do mojej Oli do domu i prosił jej mamę o pozwolenie na wyjście z córką, całował rączki, dziękował. Wychodzili z Oleńką, mama była zachwycona, a za rogiem domu czyhałem już ja. Monika: Pamiętam, jak dziadek opowiadał mi o koncercie Rolling Stonesów w Sali Kongresowej w 1967 roku. Albo jak dostałeś autograf jednego z beatlesów. Leszek: A to już kiedy byłem premierem. Spotkałem się na Downing Street z premierem Tonym Blairem i na koniec rozmowy wyjął dużą antologię Beatlesów, otworzył, a na pierwszej stronie było napisane: „Pozdrowienia dla pana premiera Leszka Millera – Paul McCartney”. – Oglądałam Waszego walca w „Tańcu z Gwiazdami” i pomyślałam, że taka ogromna bliskość musiała powstawać latami. Leszek: To prawda. Bardzo czekałem na narodziny Moniki. Od razu się w niej zakochałem. Monika jest dla mnie i mojej żony całym światem. Zawsze lubiłem z nią być, wyjeżdżać na wakacje. Na Mazurach łowiliśmy razem ryby. Monika: Dziadek mnie nauczył. Jeździliśmy razem na rowerach, na nartach. – Mała Monika lubiła śpiewać? Leszek: Nie tylko, pięknie rysowała, tańczyła. Od dziecka była uzdolniona artystycznie. Monika: Ale najbardziej lubiłam śpiewać. Uwielbiałam piosenki Madonny, Britney Spears, Michaela Jacksona. Wyobrażałam sobie, że to ja stoję na scenie. Ale im byłam starsza, tym bardziej wydawało mi się to niemożliwe. Mało wierzyłam w siebie. Miałam 14 lat, kiedy zaczęłam chodzić na lekcje śpiewu. I chodzę do dziś. Uczyłam się grać na pianinie i gitarze. Leszek: A pamiętasz, Monisiu, jak byliśmy razem w Kamieńcu Podolskim? Tam Monika się urodziła. Monika: Pamiętam tylko, że byłam przerażona. Miałam sześć lat i kompletnie nie wiedziałam, co się wokół mnie dzieje. Leszek: Byłem na Ukrainie z oficjalną wizytą, ostatni dzień to była część prywatna. Pojechaliśmy do miejsca, w którym mieszkała moja synowa Irena i gdzie Monika spędziła pierwsze miesiące życia. Taki potężny czworokąt bloków, w środku podwórko. Kiedy przyjechaliśmy, stał tam tłum ludzi. Przyszli z całej okolicy zobaczyć swoją Irenkę, która zrobiła wielką karierę i teraz przyjeżdża do nich z polskim premierem i z taką śliczną córeczką. Spędziliśmy tam ze dwie godziny, byliśmy w mieszkanku Ireny. Każdy chciał z nią porozmawiać, dotknąć Moniki. Wzbudzały znacznie większe zainteresowanie niż ja (śmiech). Monika: Byłeś jedynie dekoracją (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łucja Prus przeczuwała, że to koniec. Tuż przed śmiercią przekazała bliskim ważną prośbę Leszek Miller o rodzinie i stracie syna. „Czas jedynie oswaja z bólem” – Byłaś już u dziadka w Brukseli? Monika: Jeszcze nie. Dziadek wynajął w Brukseli mieszkanie, jestem ciekawa, jak się urządził. Lubię jeździć w nowe miejsca, wielkie miasta mnie inspirują. Godzinami mogę chodzić po ulicach, muzeach, zaglądać w zakamarki znane tylko lokalsom. Leszek: Od dawna mam już opracowany w szczegółach nasz plan zwiedzania. Najpierw pójdziemy na La Grand-Place, jeden z najpiękniejszych placów w Europie. Przecudnej urody miejsce, którym zachwycał się Wiktor Hugo. – Moniko, czujesz presję nazwiska? Monika: Czasem w ogóle o tym zapominam. I udaje mi się, dopóki ktoś nie powie, że jadę na nazwisku. To z jednej strony prawda, bo rzeczywiście nie muszę walczyć o rozpoznawalność, ale z drugiej moje nazwisko to też minusy. W branży muzycznej zdarzyło mi się już kilka razy, że usłyszałam: „Chętnie byśmy razem coś zrobili, ale, niestety, nie możemy, bo nie chcemy się kojarzyć politycznie”. Leszek: Żartem opowiem, że w Parlamencie Europejskim mam z powodu nazwiska profity. Kilka razy urzędnicy mnie pytali: „Pan jest z Polski?”, a kiedy potwierdzałem, słyszałem: „Jakie to szczęście, bo mamy z tymi polskimi nazwiskami same kłopoty”. – Monika miała sześć lat, kiedy został Pan premierem. Mówiła Panu o problemach w szkole? Leszek: Nie, dopiero niedawno się dowiedziałem. Ja wtedy wychodziłem z domu o siódmej i wracałem po 23. Monika: To był jeden z najcięższych okresów w moim życiu. Nienawidziłam chodzić do szkoły. Dzieci mi dokuczały. Dziś wiem, że pewnie w domu słyszały jakieś komentarze o dziadku i wyładowywały na mnie frustracje rodziców. Bardzo się wtedy zamknęłam. Skupiłam się na nauce, nie miałam przyjaciół. Leszek: Z moim synem w szkole było podobnie. Też miał trudno z powodu nazwiska. To były czasy PRL-u, nie wszyscy mnie kochali. Po latach Leszek mi powiedział, że wiele razy bił się z mojego powodu z kolegami, a jedna nauczycielka uderzyła go w twarz. Monika: Nie rozumiałam wtedy, dlaczego tak się dzieje. Myślałam, że chodzi o mnie, a nie o nazwisko. – Musiałaś się czuć bardzo samotna. Monika: Bardzo… To trwało całą podstawówkę i szkołę średnią. Stąd potem anoreksja, bulimia. Nie chcę już do tego wracać. – Jak z tego wyszłaś? Monika: Trafiłam na bardzo dobrych psychoterapeutów. Miałam 14 lat, kiedy mama pierwszy raz zaprowadziła mnie na terapię. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Z czasem wyleczyłam się ze wszystkich kompleksów. Terapię polecam każdemu, kto czuje, że ma problemy, nie ma się komu wygadać albo potrzebuje mądrego przyjaciela. W Polsce, niestety, wielu ludzi myśli, że jak ktoś idzie na psychoterapię, to ma coś nie tak z głową. To bzdura, która czasem ma tragiczne konsekwencje. Ktoś zmaga się sam z depresją, ma myśli samobójcze i nie szuka pomocy. – Teraz czasem korzystasz z terapii? Monika: Zawsze, kiedy mam dużo stresów, gorzej się poczuję. To jest jak pójście do SPA albo na basen. Robię coś dobrego dla siebie. Z ostatnią terapeutką zapoznał mnie dziadek. Leszek: To niesamowity przypadek, a może szczęśliwe zrządzenie losu. Jechałem do kogoś samochodem i, podjeżdżając pod jego dom, tak niefortunnie zawadziłem o krawężnik, że przebiłem opony. Gdyby nie to, na pewno szybko bym wrócił, a tak krótka wizyta znacznie się przedłużyła. I przy okazji poznałem żonę gospodarza, która jest psychoterapeutką. – Wierzycie w przypadki czy raczej w przeznaczenie? Monika: Ja jestem agnostykiem. Ale chciałabym, żeby przypadki nie były przypadkami. Leszek: Wychowywałem się w bardzo religijnej rodzinie. Mama i wszystkie ciotki marzyły, żeby zobaczyć mnie służącego do mszy. Zapisałem się do kółka ministrantów. Pamiętam ten dzień, kiedy pierwszy raz służyłem do mszy w kościele w Żyrardowie. Ciocie z mamą siedziały w pierwszym rzędzie, wpatrzone we mnie jak w święty obrazek. Po śmierci syna, ojca Moniki, wolałbym, żeby po tej drugiej stronie coś było. Kiedyś spotkałbym się z synem… Po śmierci Leszka zadzwonił do mnie kardynał Konrad Krajewski, bliski współpracownik papieża Franciszka, i powiedział, że dla niego i dla papieża Kościół powinien przypominać szpital polowy, do którego mogą przyjść wszyscy cierpiący, zranieni przez życie. Bardzo mnie to ujęło. Rozmawiałem też wtedy z przeorem Jasnej Góry. Pojechaliśmy z żoną na mszę. Ludzie wierzący w tragicznych chwilach mają łatwiej. Dla nich życie na Ziemi jest tylko etapem. Myśl, że to już koniec i nic nie ma, jest straszna, nie do zniesienia. – Po śmierci Pana syna, Twojego taty, dawaliście sobie wsparcie? Monika: Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy i jak bardzo się wspieramy. Leszek: Mieszkamy w domu Leszka w Konstancinie. To była trudna decyzja. Żona wykazała się niezwykłym męstwem. Leszek zmarł 26 sierpnia… I kiedy nadchodziły pierwsze święta bez Niego, Ola wezwała całą rodzinę i w domu Leszka zasiedliśmy do wigilii, z pustym nakryciem dla Niego, z Jego fotografią. Strasznie się tego bałem. Niepotrzebnie. Później jeden z przyjaciół powiedział: „Leszek, ty przed tym nigdy nie uciekniesz. Myśl o tym, co się stało, zawsze będzie obecna. Więc nie uciekaj, staw temu czoło”. I podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Zrobiliśmy remont. Wróciły wspomnienia. To nie jest straszne, może nawet daje ukojenie… Monika na początku nie chciała tam zamieszkać, nie wywieraliśmy presji. Monika: Wyszło bardzo naturalnie, po prostu pewnego dnia się wprowadziłam. Na początku czułam, że coś nie gra, nie umiem tego opisać… Czułam jakiś niepokój… Leszek: Monika w tym domu mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość? Muzyka zamiast polityki. Dlaczego Monika Miller postawiła na śpiew? – Czas leczy rany? Leszek: Czas jedynie oswaja z bólem, ale niczego nie leczy. Straciłem strach przed śmiercią. Śmierć wydaje się nam czymś przerażającym, ale jak jej dotkniemy, to przerażenie znika. Monika: Mnie ciągle się wydaje, że wszystko mi się przyśniło… Gdyby nie śmierć taty, chyba nie miałabym w sobie tyle odwagi, żeby zacząć śpiewać, pokazać się publiczności. Bardzo mocno do mnie dotarło, byłam wtedy jeszcze przed obroną licencjatu, że jednego dnia jesteśmy, a drugiego nas nie ma. I że jeżeli czegoś bardzo chcemy, o czymś marzymy, to nie powinniśmy tego odkładać na później, bo tego później może nie być. Drugi raz się nie urodzę. Pomyślałam: Jak nie teraz, to nigdy. I na razie odkładam magisterkę, robię to, co zawsze chciałam, co jest dla mnie w życiu najważniejsze. – Muzyka też trochę dlatego, żeby być jak najdalej od świata polityki? Monika: Nie myślę tak. Ja i mój dziadek jesteśmy odrębnymi bytami, ale część ludzi i tak zawsze będzie mnie z nim wiązać. My z dziadkiem prawie nie rozmawiamy o polityce. Jeżeli już, to o zagranicznej. Najbardziej interesuje mnie, jakie zmiany zachodzą w ochronie praw zwierząt. Leszek: Mam dwa źródła presji – pierwszy to Monika, a drugi – pani Ewa Zgrabczyńska, dyrektor poznańskiego ogrodu zoologicznego. Cudowna osoba, była w Brukseli. W Parlamencie pracujemy teraz nad rezolucją, która zabrania wykorzystywania dzikich zwierząt w cyrkach. – Moniko, kiedy pokażesz nowe piosenki? Monika: Mam już gotowe dwa nowe single, pracuję nad dwoma kolejnymi. Każda piosenka jest moją historią albo emocją. Musi być bliska memu sercu, spojrzeniu na świat, muszę ją poczuć. Tylko tak wywołam u ludzi emocje. Na razie chcę popróbować różnych stylów, pobawić się muzyką. Czuję bardzo dużą potrzebę, żeby poeksperymentować. – Wolałby Pan, żeby Monika, zamiast zajmować się muzyką, miała jakiś konkretny, praktyczny zawód? Leszek: Lekarz, inżynier, prawnik – oczywiście. Ale wiem, że Monika ma tak bogatą osobowość, tak dużą inteligencję emocjonalną, że dusiłaby się w konkretnych profesjach. Boję się o nią, jak sobie poradzi w show-biznesie, to świat ogromnej konkurencji, znam go tylko z filmów. Chociaż pewnie w polityce jest podobnie. Widziałem już tyle wspaniałych karier i tyle samo wielkich upadków. – To jaką ma Pan radę dla Moniki? Leszek: Talent, konsekwencja i wytrwałość. Niepokoi mnie, że Monika czasem jest zbyt delikatna i zbyt wrażliwa. Ale widzę, że z wiekiem twardnieje. Musi mieć mocne przekonanie, że zawsze i w każdej sytuacji da sobie radę. Monika: Dziadek często mi powtarza takie piękne zdanie: „Ptak, nawet kiedy chodzi, czuje, że ma skrzydła”. Rozmawiała: Alina Mrowińska. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Dzieli ich 37 lat. Tak Karol Strasburger i jego żona opowiadali o swoim związku. Wspominamy wywiad, w którym otworzył się na temat miłości
Karol Strasburger kończy dziś 79 lat. Z tej okazji przypominamy wyjątkowy wywiad, którego wraz z Małgorzatą Weremczuk udzielił VIVIE! w 2018 roku. Para po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o rodzącym się uczuciu, różnicy wieku, hejcie i drodze, która po życiowych doświadczeniach doprowadziła ich do wspólnego szczęścia.
Pod koniec 2013 roku zawalił mu się świat. Karol Strasburger przeżył wówczas wielką stratę swojej ukochanej żony Ireny. To właśnie wtedy w jego życiu pojawiła się Małgorzata Weremczuk. Znali się już od kilku lat. Gospodarz "Familiady" wraz z żoną widywał ją w restauracji, w której byli stałymi gośćmi. Małgorzata zajmowała się w niej promocją i marketingiem. Nie mając głowy do opiekowania się swoimi zawodowymi sprawami, Karol Strasburger zaproponował Małgorzacie, aby została jego menadżerką. Na przestrzeni lat ich relacja zawodowa przerodziła się w miłość. Pobrali się w sierpniu 2019 roku, a już kilka miesięcy później na świat przyszła córeczka pary – Laura. „Laura jest naszym celem i spełnionym marzeniem. Teraz musimy się uczyć wszystkiego od nowa, bo nasze dawne doświadczenia, plany, pragnienia uleciały z wiatrem”, opowiadała Małgorzata Strasburger. Przypominamy wyjątkowy, wspólny wywiad zakochanych, którego udzielili VIVIE! w 2018 roku. Co mówili o swojej miłości? Karol Strasburger i Małgorzata Weremczuk w wywiadzie dla VIVY! Uwielbiany aktor, amant, bożyszcze kobiet. I jego młoda i piękna menedżerka. Skandal? Wielu tak myślało. Dzieli ich 37 lat różnicy. „Postanowiliśmy uciąć domysły i patrząc ludziom w oczy, przyznać się do tego, co nas łączy”, mówiła Małgorzata w wywiadzie VIVY!. Jak to się stało, że są razem? O swojej historii po raz pierwszy opowiedzieli publicznie w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2018 roku. Przyszedł czas, że postanowiliście połączyć swoje drogi w tę jedną, wspólną – uczuciową. Kiedy współpraca zawodowa przeobraża się w miłość? Małgorzata Weremczuk: Śmiejemy się, że gdy człowiek był młodszy, było prościej. W czasach szkolnych było jedno proste zdanie, którym młodzieńcy dawali sygnał zainteresowania dziewczyną: „Czy chcesz ze mną chodzić?”. I albo chciała, albo nie – pamiętasz, Loluś? Karol Strasburger: Doskonale! Pewnie do dziś to funkcjonuje. Małgorzata: W dorosłym życiu tego nie ma, bo moment, w którym idzie się o krok dalej, jest trudny do określenia. Nie mam tu na myśli wspólnej sypialni. Ludzie, choć żyjemy w XXI wieku, wciąż myślą stereotypami: dojrzały mężczyzna spotyka młodą dziewczynę i od razu wariuje – kamienie hejtu lecą z nieba jak grad. Bo myślenie płytkie jest takie – to ulotne zauroczenia, bezemocjonalny seks, interesowność kobiety, rozbuchane ego i libido mężczyzny – świat na głowie staje. A to przecież nie tak funkcjonuje w dojrzałej relacji! Karol nie jest typowym mężczyzną „w starszym wieku”, a ja szablonową trzydziestką. Ma młodą duszę – pełną pasji i aktywności życiowej, która i mnie napędza. Mamy zbliżone marzenia i cele, darzymy się ogromnym szacunkiem. Nasz bagaż doświadczeń zbudował nam charaktery i ustawił priorytety. To, co jest między nami, rodziło się powoli. W życiu nie przypuszczałam, że połączy nas coś więcej. Byliśmy przez lata przyjaciółmi i zgranym teamem zawodowym. Doskonaliliśmy to z każdym rokiem, ale poza tym miałam swoje życie, on swoje. Miałam męża, on – żonę. Karol: Jest taki moment – to widać po oczach. Nagle dostrzegasz, jak ona patrzy na ciebie i że jej oczy nie są obojętne, a to spojrzenie już ma inną głębię. I czujesz, że wcale nie ma ochoty pójść do domu, tylko chce być z tobą dłużej. A on? Też nie chce, żeby sobie poszła. I kiełkuje coś naprawdę fajnego, prawdziwego. To trzeba po prostu zauważyć i poczuć. Małgorzata: I nawet kawa smakuje inaczej. I ta wieczorna, i ta poranna. Karol: Mnie się chce żyć, podróżować z Małgosią, budować naszą codzienność, śmiać się z jej zabawnych tekstów. Umieć dzielić razem każdą chwilę to wcale nieoczywista umiejętność w związkach, a my potrafimy to nasze RAZEM fantastycznie zagospodarować. Gdy dwa lata temu pytałam Karola o Ciebie, nie było mowy o Waszym związku uczuciowym. Karol: Powiedziałem wówczas, że ktoś mi w życiu pomaga. Nasze życie było wtedy w zupełnie innym miejscu. Małgosia prowadziła mój impresariat, ale to nie był jeszcze ten czas, w którym byliśmy razem. Małgorzata: Chociaż byliśmy bardzo zżyci… Karol: W czerwcu minął rok, odkąd mieszkamy ze sobą I już wiemy, że dobrze nam we dwoje. Często po tygodniu można powiedzieć, że z kimś się nie da wytrzymać. Człowiek myśli sobie: gdzie ja miałem oczy? Małgorzata: Rodzina, przyjaciele są dla nas inspiracją, motywacją i często kreują nasze wybory, dlatego wyznajemy oboje taką zasadę, że nie wpuszczamy do naszego życia i domu osób przypadkowych. Karol kiedyś przytoczył mi takie mądre zdanie, że „bardzo ważne jest w życiu do czyjego/którego się przysiąść stolika”. Karol: Myślałem wtedy o Teatrze Dramatycznym, bo przy różnych stolikach siedzieli różni ludzie i robili różne rzeczy. Przy jednym grali w kości, pili, rozprawiali o podbojach miłosnych, a przy innym Holoubek z Jarockim i Zapasiewiczem rozmawiali o sztuce. Jak się udało usiąść przy tym stoliku, będąc zaproszonym, człowiek zawsze wynosił coś wyjątkowego dla siebie. Życie jest więc takim stolikiem? Małgorzata: Dobra metafora. Karol nie zaprosiłby mnie do swojego stołu, gdybym była kimś innym, niż jestem. To nie jest mężczyzna, który zadowoli się byle kim dla zabicia samotności! Mam tu na myśli moje ambicje, cele, osobowość, maniery – wszystko, co mnie tworzy w całości, tę konkretną, a nie inną Małgorzatę. To jest ta zależność, o której wszyscy krytykujący nas ludzie zapominają. Karol: I mówisz dobrze po polsku: „sobą”, nie „sobom”, „włączamy” światło, a nie „włanczamy”, świetnie piszesz, umiesz się odnaleźć w każdym towarzystwie i nie trzymasz łokci na blacie podczas posiłku (śmiech). Małgorzata: Maniery, poglądy, spójne postrzeganie świata są bardzo istotne. Ja dużo wymagam od siebie, ale i od tych, którymi się otaczam. Wiem, w jakim miejscu chcę być za pięć lat, i do tego dążę. Może właśnie ta ambicja pozwoliła mi dość wcześnie piąć się zawodowo w górę? Kiedyś byłaś menedżerem Macieja Kuronia. Byłaś jeszcze bardzo młoda. Małgorzata: Tak, kilka lat zajmowałam się organizacją jego pokazów kulinarnych i kontaktem z mediami. Po jego śmierci pomagałam przez rok w drodze zawodowej synom Maćka. Od najmłodszych lat stawiałam na samorozwój. Kiedy moi rówieśnicy wybierali imprezę, ja potrafiłam mądrze oddzielić czas zabawy od nauki i pracy. Czytaj również: Karol Strasburger zaskakująco o swoim wieku: „Nawet nie wiem, ile mam lat”. Mówi też o późnym ojcostwie Studiowałaś logopedię na Akademii Pedagogiki Specjalnej. Małgorzata: Tak, bo chciałam dopełnić wiedzą moją duszę artystyczną (śmiech). Od najmłodszych lat uczęszczałam na wiele zajęć – tanecznych, plastycznych, wokalnych. Uczyłam się gry na fortepianie. Zaczynałam w Klubie Piosenki w Siedlcach. W szkole podstawowej i liceum byłam wokalistką lokalnego zespołu muzycznego. Cztery lata śpiewałam w zespole eventowym. Oprócz częstych wyjazdów na koncerty musiałam jeszcze zarobić na kolejny rok studiów. I wtedy trafiłam do Domu Prasowego, gdzie odpowiadałam za sprzedaż powierzchni reklamowej do jednego z dzienników. W krótkim czasie zostałam zastępcą kierownika. Miałam wtedy 20 lat. A potem spotkałaś Karola? Małgorzata: Z Karolem zawodowo połączyło nas samo życie, jego osobista tragedia. Poznałam go bardziej prywatnie w restauracji, w której pracowałam od 2009 roku. Przychodzili tam oboje z Ireną. Lubiłam, jak mnie odwiedzali. Podobał mi się jego stosunek do niej, szacunek, jakim ją otaczał, podziw, z jakim na nią patrzył. Ma szczęście ta Irka, myślałam i bardzo im kibicowałam. Lubiłyśmy się, często rozmawiałyśmy przez telefon o babskich sprawach. Oboje z Karolem zawsze dążyli do tego, aby spędzać czas w moim towarzystwie, i to było dla mnie wyróżnienie. Karol: Małgosię darzyliśmy sympatią. Była taka ciepła, serdeczna. Dostrzegaliśmy podobne myślenie, emocje. A z czasem przekonałem się, że można jej zaufać. I dopiero w którymś momencie okazało się, że dziewczyna ukrywająca wszystko pod długim swetrem jest fajna, zgrabna i atrakcyjna, czego w ogóle nie było widać. Nosiłaś długie swetry? Małgorzata: Stroje, które nie skupiały na mnie uwagi, może tak (śmiech). Żeby nie kusić? Karol: Nie wiem z jakiego powodu. Małgorzata: Bo reprezentowałam to miejsce, a w pracy stosowałam zawsze savoir-vivre? Karol: Są kobiety, które robią wszystko, aby epatować swoją seksualnością, co dojrzałemu mężczyźnie wyda się podejrzane. Ale są też takie, które postępują odwrotnie, jest w nich jakaś tajemniczość. Ukrywają fizyczność, która przecież ma znaczenie. Zobacz też: Tak Karol i Małgorzata Strasburgerowie chronią prywatność w sieci: „Za rzecz niewłaściwą A kiedy Ty zauważyłaś fizyczność Karola? Małgorzata: Jego fizyczność od początku dobrze oceniałam, bo… Karol: Bo jestem piękny. Po prostu (śmiech). Małgorzata: No, tak. Pozwól mi tylko to zdanie dopowiedzieć. Karol: To może ja wyjdę i pobiegam po lesie? Małgorzata: Nie, siedź tu (śmiech). Łatwiej mi było oceniać Karola, bo widziałam go w filmach, teatrze, w „Familiadzie”. Zawsze był bardzo przystojny. Nigdy nie wiedziałam, ile ma lat. I nie interesowało mnie to. Odnosiłam wrażenie, że jest fajnym facetem z klasą. Widziałam też, jaki jest zabawny i jaką wzbudza sympatię u ludzi. Karol to ktoś, kto „zapala światło”, kiedy wchodzi. Dziś wiem, że dba o siebie, nie boi się testować kosmetyków – lubię to w nim. Kiedy padło to zdanie: „A może byśmy razem zamieszkali?”. Małgorzata: Nigdy. Po wielu rozmowach z mężem i podjęciu decyzji o rozwodzie wyprowadziłam się z mojego domu. Karol: To było naturalne, że chciałem, aby była ze mną. Było nam dobrze w swoim towarzystwie. Małgorzata: Mój ukochany cytat z „Małego Księcia”, że miłość nie polega na wpatrywaniu się w siebie, tylko na patrzeniu w tym samym kierunku. To odnajduję w naszym związku. Karol: Straciłem żonę, zostały wspomnienia. Jeżeli spotkałbym kobietę, która by chciała zbudować ze mną związek na płaszczyźnie negacji tego, co było, byłoby to niemożliwe. Oczekiwałem, że ta następna kobieta będzie szanowała tę, z którą byłem tyle lat. Małgorzata: Nie powiedziałam: „Wymieńmy meble i wyrzućmy wspomnienia”. Szanowałam i podziwiałam Irkę, chciałam dokończyć dzieło, które zaczęła. Stworzyła na przykład fantastyczny wystrój kuchni, bo miała zmysł artystyczny. Pięknie odrestaurowała i pomalowała starą komodę. Dokupiliśmy świeczniki. Nadaliśmy temu ciąg dalszy. Karol: Ale nie chcę, żeby nasze życie było kontynuacją. Ono jest czymś odrębnym, nowym. Nie mogę Małgosi obarczać moimi wspomnieniami – budujemy nasze relacje, jednocześnie szanując to, co było wcześniej. Niczego nie odrzucamy. Jak więc teraz żyjecie? Małgorzata: Jak ludzie, którzy narodzili się na nowo. Najbardziej cieszy mnie, że Karol odzyskał zdolność uśmiechania się. Jego oczy już błyszczą tylko radością. Spędzamy dużo czasu na rozmowach na każdy temat. Karol: Dlatego, że jesteś mądra, w dodatku utalentowana muzycznie. Małgosia naprawdę fantastycznie śpiewa, powinna nadal być wokalistką. Gdzieś to w niej drzemie i myślę, że będzie się rozwijało. Małgorzata: I na pewno usłyszę, że „Karol mi to załatwił”. Miałam się nie interesować hejtem, ale to nie takie łatwe. Internet potrafi wszystkiemu odebrać odświętność i prawdziwość, wszystko opluć, spłycić. Karol: A ja niczego ci nie załatwiam. To ty dbasz o nasze kontrakty, porządkujesz moją codzienność. Ty też gotujesz, ty pytasz, czy się wyspałem.Gramy w tenisa, jeździmy na nartach. Zaraziłem cię moimi pasjami, co? Małgorzata: Nie tylko pasjami. Powiedziałeś ostatnio coś, co mnie wzruszyło. Że ja nauczyłam cię czułości i mówienia sobie miłych rzeczy. Między Wami jest chemia, to się czuje, to widać. Chociaż mieliśmy o tej chemii nie rozmawiać. Małgorzata: Gdy przychodzę do domu, zawsze wołam jak dziecko: „Loluuuś!”. Muszę chociaż usłyszeć jego głos. A gdy go nie ma, jest mi smutno. Rano, gdy się budzę za późno, najpierw go szukam, bo pierwsze, co chcę zobaczyć, to jak się uśmiecha. Najczęściej zbiegam do kuchni, ponieważ Karol już tam jest. Robi herbatkę i często śniadanko. Karol: Nauczyłaś mnie tego. Powiedzieć „kocham” też jest dla mnie łatwiejsze. Lubię też przytulanie. A gdybyście się pokochali wcześniej? Małgorzata: Nie bylibyśmy razem. Życie tak się układa – ja musiałam wyjść najpierw za mąż, a Karol musiał przeżyć śmierć Ireny, żeby los mógł nas połączyć. Ale myślę, że ułożyliśmy mądrze te nasze puzzle na nowo, w nową układankę. Spotkaliśmy się w bardzo dojrzałym i przełomowym momencie naszego życia. Czytaj także: Karol Strasburger: „Nikt nie będzie nam wciskał czy kombinował, że to moja żona »chwyciła« mnie na dziecko” Pobierzecie się? Karol: Nie wiem, może. Czy ślub jest konieczny do szczęścia? Małgorzata: Naszym wspólnym sukcesem jest to, że jesteśmy razem. Napisz to drukowanymi (śmiech). Bardzo odmłodniałeś przy Małgosi. Karol: Tak, żyje mi się o wiele prościej. Najważniejsze, że budujemy nasz dom także ze wspomnień i pamięci. Małgosia jeździ ze mną nawet na grób Ireny. Piszą w internecie, że zapomniałeś o grobie żony. Karol: Kolejne internetowe kłamstwo. Żałosne. Małgorzata: Dlatego postanowiliśmy uciąć domysły. I patrząc ludziom w oczy, przyznać się do tego, co nas łączy. Bałam się tylko, żeby to za bardzo Karola nie dotknęło – człowieka najuczciwszego z uczciwych – bo to na niego patrzą teraz jak na niepoważnego gościa, któremu „na stare lata odbiło”. Jesteśmy dla siebie silnym wsparciem. Idziemy przez życie za rękę. Mamy wokół liczne grono życzliwych nam ludzi. Bycie szczęśliwym to nasze prawo, a to, jak to szczęście będziemy budować, jest osobistą sprawą. Nikt nie przeżyje za nas życia – niech będzie NASZE, nie całego świata. My popłynęliśmy we wspólny rejs i pomimo sztormów zrobimy wszystko, by nasz jacht nie zatonął. Karol Strasburger o córce, swoim wieku i hejcie Nie wszyscy umieją cieszyć się z tego, że Karol Strasburger jest w szczęśliwym związku i może cieszyć się też posiadaniem córki. Internautom często trudno jest uznać za kwestię normalną, że tacierzyństwo może rozpocząć się w późnym wieku. „Kwestia jest tylko w naszej głowie (...). Nie myślałem o tym, że jeszcze będę panem młodym, a już na pewno nie myślałem, że będę ojcem małej córeczki”, tak widzi to sam prezenter. W rozmowie z Pudelkiem przyznał, że sam nie był do końca gotowy na to, co go czekało. „Ja nie znałem swoich reakcji na bezsenne noce, na mleczko, karmienia, na zawołanie o pieluchy i tym podobne atrakcje. Wydawało mi się, że będę reagował średnio dobrze, ale jak ma się swoje dziecko, to te rzeczy przestają mieć znaczenie”, przyznawał. I dodawał, że hejtem się nie przejmuje.„Nie znamy tych, którzy komentują w sieci. Wiele z tych rzeczy jest nieprawdą. Nie ma więc sensu się tym przejmować. Ja ostatnio po prostu nie czytam opinii na swój temat”, wyznał VIVIE.pl prowadzący Familiadę. Trzymamy za parę mocno mocno kciuki! [Ostatnia publikacja tekstu na Viva Historie: 17.05.2024 rok]
Wszyscy myślą, że żyje jak gwiazda Hollywood. TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati ujawnia, jak naprawdę wygląda jej codzienność w USA
Na Instagramie wygląda jak życie z hollywoodzkiego filmu. Jednak za zdjęciami z największymi gwiazdami kryje się codzienność, której niemal nikt nie zna. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o swoim życiu w Los Angeles, samotnym macierzyństwie i wyborach, które całkowicie zmieniły jej świat.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati zdradza, jak naprawdę wygląda jej życie pomiędzy Los Angeles a Warszawą. Aktorka opowiada o wychowywaniu córki Elizabeth, codziennych obowiązkach, ulubionych miejscach w Kalifornii oraz wspomnieniach związanych z narodzinami dziecka. Wyjaśnia również, dlaczego rzeczywistość daleka jest od obrazu znanego z mediów społecznościowych. Weronika Rosati o życiu w Los Angeles. Co dzieje się poza Instagramem? [...] – Los Angeles znasz lepiej niż Warszawę? Jaka jest Twoja ulubiona dzielnica? W Warszawie muszę włączyć Google Maps, bo czasami dłużej mnie nie ma i… zapominam. Kiedy zamieszkałam w Los Angeles, nie było GPS-u w telefonach. Drukowałam sobie mapy i z kartkami chodziłam na castingi. A ponieważ bujam w obłokach, zawsze się gubiłam. Pytasz o ulubioną dzielnicę – trudno powiedzieć, bo one się zmieniają. Kocham Malibu, to kalifornijski raj. Slow living i wolność. Bohema połączona z artystycznym klimatem i przepiękną, majestatyczną naturą – dzikie plaże, klify. Unosi się tam duch starej Kalifornii, którą widzisz na filmach lat 60. i 70. Czuć tam inny vibe. W godzinach szczytu jadę z domu do Malibu dwie godziny, ale gdy się tam spotykam ze znajomymi, zawsze są to chwile, których nigdy nie zapominamy. Mam wielką słabość do Burbank. Po pierwsze, są tam studia filmowe. Gdy wchodzisz na teren Warner Bros., czujesz magię kina, które żyje tam od ponad 100 lat. – A po drugie? Moja córka urodziła się w szpitalu niedaleko wytwórni. Może powinnam ją nazwać Warner (śmiech)? Oczywiście żartuję. Od początku wiedziałam, że to będzie dziewczynka i dam jej na imię Elizabeth. Parę tygodni przed porodem w okolicach Burbank i Glendale wybuchł największy od 50 lat pożar, La Tuna Fire. Pamiętam, że byłam spakowana i do szpitala, i w razie ewakuacji. Kiedy Ela przyszła na świat, ugasili w końcu te pożary, ale powietrze było koszmarnie zanieczyszczone, przez długi czas unosił się dym i pył. Budziłam się nieprzytomna, z czerwonymi i spuchniętymi oczami. Po trzech tygodniach wyprowadziłyśmy się nad ocean. Z przerwami na dłuższe pobyty w Polsce mieszkałyśmy tam z Elą ponad cztery lata. Pokochałam to miejsce, ale w którymś momencie okazało się, że moja praca, znajomi, a przede wszystkim fantastyczne przedszkole, które znalazłam dla Eli, są godzinę drogi od domu, więc zamieszkałyśmy bliżej centrum. Gdybyś mnie zapytała, której dzielnicy nie lubię, odpowiedziałabym: Downtown. Jest przytłaczająca. Malownicza i…niebezpieczna. Na wielu ulicach żyją ludzie w kryzysie bezdomności. Wygląda trochę jak mały Nowy Jork, szklane drapacze chmur pomieszane z historyczną architekturą kin i teatrów. Klimat potrafi zmienić się diametralnie w ciągu kilku przecznic. Ja kocham przyrodę. Muszę mieć blisko park, spokój, przestrzeń. – Ludzie widzą Twoje zdjęcia z Sylvestrem Stallone, Alem Pacino, Dustinem Hoffmanem, Robertem Pattinsonem i… Jedni mówią, że ja tylko robię zdjęcia ze znanymi osobami, inni, że leżę na plaży (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez Córka Elizabeth jest dziś najważniejsza. Tak wygląda codzienność aktorki z dala od czerwonych dywanów – Reszta zastanawia się, jak naprawdę wygląda Twoje amerykańskie życie. Bardzo prozaicznie i kręci się wokół dziecka. Wie to każda mama. Ostatnio modne stało się narzekanie na ciemne strony macierzyństwa. Ja nie będę narzekać. Oczywiście, że śpię mniej. Oczywiście, że mam mniej czasu dla siebie. Oczywiście, że mam mniej czasu na karierę. I dobrze. Gdybym chciała dłużej spać, imprezować czy robić karierę, zatrudniłabym armię ludzi do zajmowania się moją córką. A ja ją wychowuję samodzielnie. Ela dostała się do bardzo dobrej szkoły oddalonej od domu o pół godziny jazdy samochodem. Codziennie rano ją zawożę, po południu odbieram, dwie godziny z głowy. Mogłabym zapisać ją do pierwszej lepszej szkoły i nie musiałabym się mordować. To był mój wybór. Nie mamy żadnej służby. Raz na dwa tygodnie przychodzi pani do sprzątania. Przed przyjazdem do Polski byłam zakręcona, miałam mnóstwo spotkań, któregoś dnia wróciłam z pilatesu, rzuciłam moje rzeczy na podłogę w pośpiechu i nie zdążyłam posprzątać. Ela do mnie podeszła i mówi: „Mama, ja sprzątam nasz pokój, a ty mi okazałaś brak szacunku. To zły nawyk!”. Więcej się to nie powtórzyło (śmiech). – Głupio Ci było? (Śmiech). Bardzo. Ona jest mega racjonalna, jak mój tata. Oboje lubią porządek. Wszystko muszą mieć zorganizowane, poukładane, logicznie ogarnięte. Ostatnio córka zadała mi pytanie, które mnie bardzo wzruszyło: „Mama, czy ty będziesz taką babcią dla moich dzieci, jaką dla mnie jest babcia?” (Teresa Rosati, mama Weroniki, przyp. red.). Jest niezwykle dojrzała. Mój tata powiedział, że w czasie jego kariery polityka i dyplomaty nikt go nigdy nie zagiął, a moja ośmioletnia córka nieustannie zaskakuje go trudnymi pytaniami. Jest prostolinijna, wyważona, argumentuje w punkt. W jej oczach widzę wielką miłość, ale też szacunek do mnie. I to jest najcenniejsze. Tata przyszedł do mnie ostatnio i mówi: „Ela mnie poprosiła, żebym ciebie zapytał, czy ona może wziąć cukierka”. Był zdumiony, przecież mogła go zjeść za moimi plecami. Zaimponowała mu swoją… – …uczciwością. Tak. Dumna jestem z niej. Zawsze traktowałam ją poważnie, jestem z nią szczera. I ona to wie. Wszystko jej tłumaczę, daję wybór, szanuję jej zdanie. Wychowuję Elę intuicyjnie, według wzorca mojej mamy, który uważam za najwspanialszy na świecie. Świadczy o tym nasza przyjaźń. Mama zawsze ze mną rozmawiała. Nigdy nie czułam, że jestem traktowana jak worek kartofli przerzucany z kąta w kąt lub członek rodziny bez prawa opinii, głosu. Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale uważam, że czasami w polskich sądach nie bierze się pod uwagę prawdziwego dobra dziecka, jego emocji, potrzeb, zdania. Moja córka wszystko widzi i rozumie, ma swoje przemyślenia, przeżycia. Jest małym, świadomym człowiekiem i nie rozumie, czemu jest do pewnych rzeczy przymuszana wbrew swojej woli, a ja nie mam na to racjonalnych argumentów. Ma prawo mieć głos i swoje zdanie. A wracając do twojego pytania o moje amerykańskie życie… Wstaję o szóstej rano, przygotowuję śniadanie czy lunch, wyprowadzam psa, szykuję dziecko do szkoły. Potem mam parę godzin dla siebie. Jestem na telefonach, mailach, czytam scenariusze, chodzę na castingi, rozmowy produkcyjne, ewentualnie na plan zdjęciowy. Mam dużo swoich projektów, które rozwijam, bo nie umiem siedzieć bezczynnie. Po południu jadę po córkę, zawożę ją na kolejne zajęcia. Jest wieczór, trzeba ją nakarmić, położyć spać. O godzinie 22 jestem już tak padnięta, że nie wiem, jak się nazywam. To jest bardzo zwyczajne życie, tyle że ono się toczy w Los Angeles. Tam jest mój dom, a tutaj moja ojczyzna. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Weronika Rosati odrzuciła fortunę. TYLKO W VIVIE! mówi wprost: „Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku"
Za kulisami hollywoodzkich planów nie wszystko wygląda tak, jak mogłoby się wydawać. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o finansach, zawodowych wyborach i decyzjach, które kosztowały ją więcej niż utracone honorarium. Nie zabrakło też zaskakujących kulis współpracy z Alem Pacino.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati przyznaje, że choć spełnia się jako aktorka i mama, wciąż myśli o większej stabilizacji finansowej. Opowiada o świadomym odrzuceniu lukratywnej propozycji, pracy przy filmie „Lear Rex” z Alem Pacino oraz planach zawodowych obejmujących polskie i amerykańskie produkcje. Weronika Rosati o finansach i życiu w Los Angeles. „Dążę do większej stabilizacji” [...] – Dużo przeszłaś w życiu, ale nie ma w Tobie goryczy. Cieszysz się tym, co masz. Bo mam wspaniałe dziecko i cudowną rodzinę. Jesteśmy zdrowi. Wykonuję wymarzony zawód. Czy chciałabym więcej grać? Chciałabym. Czy chciałabym, żeby Steven Spielberg bił się z Christopherem Nolanem, u którego z nich zagram? Owszem, byłoby fajnie. Ale i bez tego czuję się szczęśliwa, że jestem aktorką. Mam wokół siebie wspaniałych ludzi, z którymi pracuję i którzy towarzyszą mi w tej drodze od lat. Więc nie mogę narzekać. Czy mam problemy? Mam. Czy żyję w stresie? Czasami ogromnym. Czy spotykają mnie przykrości? Tak. I bywają bolesne. A jednak nic nie zburzy mojego szczęścia, że mieszkam w kraju, w którym zawsze chciałam żyć, a jednocześnie mogę pracować i bywać w kraju, który kocham. W Los Angeles żyjemy dużo skromniej, niż ludzie sobie wyobrażają. Gdyby finansowo wszystko układało się fantastycznie, nie musiałabym w ogóle myśleć o przyszłości. – Boisz się o przyszłość? Nie boję się, ale finansowe bezpieczeństwo czasami zaprząta moje myśli. Chciałabym dać Eli jak najfajniejsze życie, zapewnić bezpieczeństwo, spokój na tyle, na ile mogę. Dlatego dążę do większej stabilizacji, bo wtedy będę miała dla niej więcej czasu. Gdybyś mnie zapytała, co chciałabym zmienić, odpowiedziałabym: Tak poukładać sprawy zawodowe, aby móc wybierać tylko te projekty, które mnie pasjonują. Teraz robię dużo rzeczy na Instagramie, których absolutnie się nie wstydzę, bo w ten sposób godnie zarabiam pieniądze. Oczywiście, że wolałabym dostać 20 milionów dolarów za rolę, ale… Żadna uczciwa praca nie hańbi. Jestem selektywna, nigdy nie zrobiłabym czegoś, z czym źle bym się potem czuła. Ostatnio dostałam intratną propozycję. Wahałam się. Miałam świadomość, że honorarium za kilka dni pracy zapewniłoby mi spokój na trzy–cztery miesiące, ale… Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku. Zrezygnowałam więc. I nie dlatego, że mogłam sobie na to pozwolić finansowo. Pomyślałam, że nie po to przez lata budowałam swoją pozycję, żeby coś mogło ją podważyć. Zawsze żyłam na własnych warunkach. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" Al Pacino, „Lear Rex” i nowe projekty. Co czeka Weronikę Rosati? – To prawda. Jak zaczęła się Twoja przygoda z filmem „Lear Rex” Bernarda Rose’a z Alem Pacino w roli głównej? Z Pacino znamy się i lubimy od 20 lat. Spotkaliśmy się w międzyczasie na planie „Stand Up Guys”, zagraliśmy razem z Christopherem Walkenem. Na pokład „Lear Rex” zaprosił mnie Barry Navidi, który stoi za sukcesem „Kupca weneckiego” z Alem Pacino w tytułowej roli. Przyjaźnimy się od wielu lat. W czasie strajku aktorów i scenarzystów, który trwał bardzo długo i nie miałam wtedy żadnych ról, żadnych projektów, zapytałam go, czy mogę przyjść na plan, zobaczyć, jak film wygląda od strony producenckiej. Tak się zaczęło. W napisach na IMDb zostałam wymieniona przez Navidiego jako Co-Executive Producer w geście uznania dla pracy, którą wykonałam na planie. To było wspaniałe doświadczenie. Na koniec produkcji okazało się, że musimy zrobić jedną dokrętkę. Ela zagrała w niej z Alem Pacino, a ja przemazuję się w tle. Jestem statystką w scenie mojej córki (śmiech). Highlight tego zawodu polega na tym, że mogę podarować córce niezwykły suwenir. Kocham to! – Lubię ten Twój entuzjazm i dystans do siebie. Dawno zrozumiałam, że niczego nikomu nie muszę udowadniać. Nigdy nie liczyłam swoich minut na ekranie. Mnie to w ogóle nie obchodzi. Ja po prostu kocham pracować. Ciekawostka. Jeden z niezbyt przyjaznych polskich dziennikarzy – chyba ma jakiś problem z kobietami – rozpuścił plotkę, że mnie zawsze wycinano z amerykańskich filmów. Otóż nigdy nie zostałam wycięta z filmu. Raz moja rola była troszeczkę okrojona, co było logiczną decyzją, ponieważ gwiazdą filmu była Zoe Saldaña. Nie mam wielkiego ego. Czy jestem na ekranie przez trzy minuty, czy przez 10, nie ma znaczenia. Judi Dench na ekranie „Zakochanego Szekspira” pojawia się na pięć minut i 52 sekundy, a dostała Oscara! Nie ma małych ról, są tylko mali aktorzy. Szkoda, że pomija się moje główne lub duże drugoplanowe role w amerykańskich i międzynarodowych filmach i serialach. – Co masz na horyzoncie? Czekam z niecierpliwością na „Króla Leara”, jestem podekscytowana, że mogłam być jego częścią. Mam dwa polskie projekty serialowe, w które bardzo wierzę. Tym mocniej, że są to historie kobiece, a nie kolejny serial o mordercy, który zaczyna się od tego, że w lesie facet morduje kobietę… Mam nadzieję, że oba wyjdą. Będę o to walczyć i nie odpuszczę. Zwłaszcza że jeden pomysł mi się przyśnił. Jak u Hitchcocka. Hitchcock zawsze robił filmy, które wcześniej mu się przyśniły (śmiech). Z partnerami jesteśmy na etapie domykania ostatnich szczegółów produkcji polsko-amerykańskiej filmu biograficznego osadzonego w Polsce lat 60. Poza tym dzień przed przylotem do Polski skończyłam zdjęcia do mojego pierwszego niskobudżetowego filmu, gdzie gram jedną z głównych ról u boku Erica Robertsa. To był najśmieszniejszy scenariusz, jaki przeczytałam w ciągu ostatnich lat, a czytam ich mnóstwo. Za chwilę na ekrany kin wchodzi amerykański horror science fiction „Black Box”. Twórcy tego filmu są odpowiedzialni między innymi za „Wilka z Wall Street” Scorsese oraz „Drive” z Ryanem Goslingiem. Nie jestem fanką tego gatunku, ale ciekawi mnie, jak zostanie odebrany. Poza tym mam projekty, o których nie mogę jeszcze rozmawiać. Nie chcę zapeszyć. Trzymam się zasady: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach”. – Na puentę – miłość! Pozwalasz sercu jeszcze kochać? W moim życiu jest bardzo dużo miłości. Kropka (śmiech). Cały wywiad z Weroniką Rosati w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez
Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez
Łukasz Zagrobelny po raz pierwszy tak otwarcie mówi o jednym z najtrudniejszych okresów w swoim życiu. W szczerej rozmowie wspomina śmierć mamy, długą żałobę, utratę głosu wywołaną silnymi emocjami oraz lęk, że już nigdy nie wróci na scenę w pełni sił. Opowiada również, jak osobiste doświadczenia znalazły odbicie w najnowszym singlu „Tam, gdzie Cię nie ma”.
Mówi, że to był najtrudniejszy rok w jego życiu. Dziś kończy 51 lat, stracił jedną z najbliższych osób, doświadczył najtrudniejszych emocji. Łukasz Zagrobelny opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o tym niełatwym momencie, o utracie głosu oraz o bólu i tęsknocie, z których mogą narodzić się piękne piosenki. Śmierć mamy i żałoba odmieniły życie Łukasza Zagrobelnego – Trudno jest Ci opowiadać o sobie? Bardzo trudno. – To zacznijmy od prostego pytania. Jesteś zodiakalnym Rakiem, a osoby spod tego znaku są bardzo wrażliwe. Czasem jestem nawet nadwrażliwy. Potrafię dwa razy mocniej przejmować się rzeczami, które na moich znajomych czy przyjaciołach nie robią żadnego wrażenia. Jak większość ludzi spod tego znaku chowam się też w skorupie i trzeba dużo czasu, żeby się przez nią przebić. Nie zawsze się to udaje, ale jak już to się stanie… oddaję serce i wszystko, co mam. – Raki mają też dobrą intuicję. To prawda. Ja niestety nie zawsze jej słucham. Wiem, że powinienem przede wszystkim ufać sobie, a nie ludziom dookoła, nawet jeśli chcą mojego dobra. Zdarza się, że ulegam wpływom, a potem tego żałuję. – Umiesz też wyczuć, czy ktoś ma względem Ciebie dobre czy złe intencje? Wyczuwam toksycznych ludzi. Powiedziałbym, że mam do nich nosa. Od razu wiem, czy z kimś się dogadam, czy nie. Taki jestem zodiakalny Rak. Skomplikowany. Nadwrażliwy. Z sercem na dłoni, gdy już się do mnie dotrze. – Po niełatwych przejściach. To prawda. Ostatni czas nie był dla mnie zbyt łaskawy. Rok temu odeszła moja Mama, a ja cały czas jestem w żałobie. Dzisiaj raz jest lepiej, raz gorzej i póki co nie wierzę w to, że czas leczy rany. On je zabliźnia po to, żeby za chwilę znów je rozdrapać. – Rok. W zależności od doświadczeń i perspektywy może wydawać się wiecznością lub zaledwie mgnieniem oka. Mama odeszła w październiku, a mnie się wydaje, jakby to było wczoraj. Choć wciąż jestem w żałobie, chyba jestem już gotów, by opowiedzieć o tym wszystkim, co się wydarzyło. – Twoja Mama nie odeszła nagle… Chorowała i w pewnym momencie wszyscy podejrzewaliśmy, że to nie może skończyć się dobrze. Myślę, że Ona sama powoli się na to przygotowywała, przeczuwała to. Ze swoim drugim mężem mieszkała w Stanach. Gdy od Niej wracałem do Polski, za każdym razem prosiła mnie, abym zabierał Jej pamiątki, rodzinne zdjęcia czy ważne dokumenty. Leciałem więc z walizkami pełnymi wspomnień. Jej wspomnień. Niedługo przed swoim odejściem chwyciła mnie za rękę, spojrzała głęboko w oczy i powiedziała, że czuje, że zbliża się Jej czas. – To musiało być dla Ciebie trudne. Tak, bo cały czas miałem nadzieję, że jednak wydarzy się cud. Kiedyś zastanawiałem się, czy można przygotować się na odejście bliskiej osoby. Nigdy wcześniej nie byłem świadkiem czyjejś śmierci i bardzo bałem się tej chwili. Niby jestem silnym facetem, ale gdy trzymałem Ją za rękę, czułem się bezbronny jak dziecko i zupełnie bezsilny. To doświadczenie odejścia tak bliskiej osoby było dla mnie okrutne. Jej życie w Polsce nie było usłane różami. Moi rodzice rozstali się po dwudziestu paru latach małżeństwa. Mama bardzo to przeżyła. W Stanach zaczęła nowe życie i w końcu była bardzo szczęśliwa. – Byłeś Jej ukochanym synem? Tak, podobnie jak mój brat.Ale Ona i mnie, i mojemu młodszemu bratu oddawała serce. Nie tylko zresztą nam. Była bardzo dobrym człowiekiem, dlatego wciąż zadaję sobie pytanie, dlaczego to właśnie tacy ludzie tak szybko odchodzą? I nie ma co ukrywać, byłem trochę maminsynkiem. – Mama była bardzo młoda, gdy Cię urodziła. Miała 21 lat. Zdarzało się, że przychodziła do mnie do szkoły na wywiadówki, a nauczyciele dziwili się, dlaczego przyszła moja siostra, bo wyglądaliśmy jak rodzeństwo. Mama do końca życia wyglądała świetnie. – To Ona odkryła Twój wokalny talent? Tak. Gdy byłem dzieckiem, przeszedłem operację oczu. Po niej dwa miesiące spędziłem w sanatorium w Sobótce pod Wrocławiem. Kiedy stamtąd wróciłem, podobno pięknie zaśpiewałem piosenkę „Jarzębina czerwona”. Mama usiadła i powiedziała: „On chyba ma talent!”, a potem zaprowadziła mnie na egzamin do szkoły muzycznej. Zdałem i zacząłem naukę gry na akordeonie. Miała ze mną krzyż pański, bo nie rwałem się do ćwiczenia na instrumencie. Chciałem tak jak koledzy szaleć na podwórku. Ona więc ze mną siedziała, pilnowała i nie odpuszczała. – Akordeon to nieoczywisty instrument, szczególnie dla dzieci. Koledzy się z Ciebie nie śmiali? Akordeon nigdy nie miał poważania wśród moich kolegów. Był tematem drwin i żartów. Mówili, że gram na kaloryferze, zmarszczce, ewentualnie na cyi. Poza tym to jest instrument, który zazwyczaj kojarzy się z graniem biesiadnym. A to przecież bzdura! Na swoim dyplomie grałem Fantazję i fugę a-moll Bacha, które na akordeonie brzmią naprawdę zjawiskowo. – To dlaczego na nim nie grasz teraz? Z kolegami ze szkoły podglądaliśmy w dzienniku uwagi, jakie profesor od instrumentu pisał na nasz temat. Przy moim nazwisku zanotował: „Bardzo utalentowany, o potencjalnych możliwościach wykonawczych”. Potencjalnych (śmiech)! Po prostu się z tym instrumentem nie polubiliśmy, a mimo to profesor chciał mnie wysyłać na konkursy instrumentalne. Tylko że mi już w głowie było śpiewanie i ciągnęło mnie na scenę. – Kiedy poczułeś, że śpiewanie to jest Twoja droga? Od zawsze czułem, że estrada to moje miejsce. Gdy byłem małym dzieckiem, moim mikrofonem były dezodorant i skakanka. W pokoju stało lustro, a ja przed nim śpiewałem, tańczyłem i ćwiczyłem ukłony niczym Zbigniew Wodecki. Kto by pomyślał, że kilkanaście lat później faktycznie będę śpiewał i spełniał swoje marzenia. I, o losie, spotkam na swojej muzycznej drodze Zbigniewa Wodeckiego! – Mama. Ona wiedziała o mojej pasji i marzeniach i bardzo mi kibicowała. – Mówisz, że byłeś maminsynkiem. Musiało być Jej trudno wypuścić Cię z domu w wielki świat. Miałem dwadzieścia parę lat, kiedy przeprowadziłem się do Warszawy, więc jakoś to zniosła. Wcześniej studiowałem we Wrocławiu, ale mieszkałem w rodzinnym domu. Bardzo nad tym ubolewałem, bo koledzy, którzy mieszkali w akademiku, mieli bardzo barwne życie towarzyskie, a ja na noc zawsze musiałem wracać do domu. Dodatkowym minusem było to, że mieszkaliśmy na obrzeżach, więc jeździłem samochodem i nie mogłem sobie pozwolić na kolorowe życie studenta. Po dwóch latach studiów dostałem angaż do Teatru Muzycznego Roma w Warszawie i przeszedłem na indywidualny tok studiów. Przeniosłem się do Warszawy, a Mama pomogła znaleźć mi mieszkanie na poddaszu. To była taka ciasna klitka, dwadzieścia parę metrów, na szczęście już wtedy zarabiałem i sam ogarniałem swoją codzienność. – Marzyłeś o wielkiej solowej karierze? Byłbym hipokrytą, gdybym powiedział, że nie. Każdy początkujący wokalista o tym marzy (śmiech). I choć, gdy się przeniosłem do Warszawy, był 2000 rok, a ja byłem już po debiutach w Opolu, miałem poczucie, że to chyba za wcześnie na solową karierę. Wydawało mi się, że wciąż umiem za mało. – Za mało? Już wtedy byłeś wykształconym muzykiem. W szkole grałem na akordeonie, a na Akademii Muzycznej uczyłem się dyrygentury chóralnej. Miałem jedynie podstawy klasycznej emisji głosu. I nie miałem odwagi, by zdawać do Akademii Muzycznej w Katowicach na wydział rozrywkowy. Wydawało mi się, że nie jestem wystarczająco dobry. I, owszem, miałem solidne podstawy muzyczne, ale raczej prawie zerowe doświadczenie stricte estradowe. – Nie wierzyłeś w siebie? Ta niewiara towarzyszy mi przez całe życie. To Mama wierzyła we mnie za nas dwoje. Nawet kiedy ja wiedziałem, że coś mi nie poszło, mówiła, że byłem najlepszy. Ale wiesz, to nie były puste słowa Matki zakochanej w swoim synu. Ona nie była muzycznie wykształcona, ale miała słuch i intuicję. Potrafiła oddzielić badziew od tego, co naprawdę fajne. Kiedy pytałem, dlaczego coś Jej się nie podobało, nie umiała odpowiedzieć, po prostu to czuła. – W Twojej rodzinie byli muzycy? Jestem pierwszy i ostatni póki co. Wszyscy głusi, bez talentu muzycznego (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Holoubek mówił o nim: „wspaniały aktor o ciele tytana”. Odszedł zaledwie dwa miesiące po diagnozie Dlaczego Łukasz Zagrobelny stracił głos? Emocje okazały się silniejsze niż choroba – Właśnie wydałeś singiel „Tam, gdzie Cię nie ma”. To o Niej? Zawsze w piosenkach śpiewam o swoim życiu, o własnych emocjach. Moje utwory to zwierciadło mojego serca. Wierzę, że siłą tych piosenek jest to, że opowiadają historię, że wzruszają, poruszają czułe struny. Gdy powstawał utwór „Tam, gdzie Cię nie ma”, miałem przed oczami obrazy z mojego życia związane z Mamą. Tego, co się ostatnio wydarzyło w moim życiu. Myślę, że dużym wyzwaniem będzie dla mnie wykonanie tego utworu na żywo. Łzy wzruszenia będą nieuniknione. Ale dobrze, że w ogóle mogę to robić. Po śmierci Mamy długo nie mogłem zaśpiewać mojego sztandarowego hitu: „To nieprawda, że Ciebie już nie mam/ choć daleko jesteś stąd/ To nieprawda, że Ciebie już nie mam/ trzymam Twoją dłoń”. Straciłem głos. Przez ostatnie trzy miesiące Jej życia na zmianę z bratem lataliśmy do Niej do Stanów. Byłem tam przez trzy tygodnie, wracałem do Polski zagrać koncerty i spektakle i znów leciałem do Mamy. Kiedy odeszła, sam zachorowałem na zapalenie płuc i w ogóle wszystko, co mogło mi się zdrowotnie posypać, to się posypało. Jeśli chodzi o głos, lekarz rozkładał ręce i mówił, że nie może mi pomóc, bo ta utrata jest spowodowana przeżyciami, emocjami. Fizycznie wszystko było w porządku. Bałem się, że już nigdy mogę nie wrócić do formy wokalnej, ale na szczęście po czterech miesiącach wszystko powoli zaczęło wracać do normy. – Doświadczyłeś tego, jak wielki wpływ na ciało mają emocje. Wcześniej zdarzało mi się występować z gorączką, anginą, nawet zapaleniem krtani. Na to mam swoje sposoby. Ale to była dla mnie szokująca niespodzianka. – Co Ci pomogło? Czas. Po prostu powoli wszystko zaczęło mi odpuszczać, bo się okazało, że byłem też bardzo zmęczony. Fizycznie i psychicznie. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem aż tak negatywnych emocji. – Bałeś się, że wróci depresja, z którą kiedyś się zmagałeś? Bałem się. Zastanawiałem się nawet, czy nie wróciła. – Myślisz czasem o swojej śmierci? Oczywiście. I myślę, i bardzo się jej boję. Chyba jak każdy. Ten lęk jest irracjonalny, bo przecież to jest oczywiste, że wszyscy kiedyś umrzemy. Wierzę, że tam, po drugiej stronie jest życie, ale boję się tego przejścia. A co, jeśli tam nie ma tunelu i światła, tylko jest normalna reakcja chemiczna, która zachodzi w mózgu? – Profesor Ewa Woydyłło, psycholożka, mówiła, że każda ciężka i nieodżałowana strata zatrzaśnięta w sercu człowieka wcześniej czy później znajdzie sobie ujście. Ten singiel „Tam, gdzie Cię nie ma” jest takim ujściem? On jest dopiero początkiem mojego wychodzenia z żałoby. Ktoś kiedyś powiedział, że żałoba trwa rok. Nie wierzę w to. Trwa tyle, ile ktoś potrzebuje. Ale wiesz, wierzę, że Mama, gdziekolwiek jest, słucha sobie tej piosenki i być może nawet ma swoje uwagi – na przykład czy tonacja jest na pewno dla mnie odpowiednia (śmiech). Tak, ten utwór jest moim osobistym hołdem dla Niej. – Zastanawiałeś się, jak ta piosenka zostanie przyjęta? Zastanawiałem się nawet nad tym, czy w ogóle pokazywać ją światu, czy nie jest zbyt intymna i osobista. Ale wiem, że dobrze zrobiłem, że ją nagrałem. Dostaję mnóstwo wiadomości od ludzi, że jest dla nich ważna, bo są lub byli w podobnej jak ja sytuacji, też zmagają się z bólem. Bycie artystą, wokalistą to nie jest tylko wychodzenie na scenę w ładnym garniturze, idealnym make-upie i pięknej fryzurze. To jest pokazywanie swojego wnętrza, swoich przeżyć, historii, a przede wszystkim pokazywanie emocji. Również tych najtrudniejszych i najbardziej bolesnych. – Jesteś introwertykiem. Niezły sobie zawód wybrałeś. Bo łatwiej mi wszystko wyśpiewać, niż opowiedzieć. – Twoje życie jest trochę jak jazda na rollercoasterze? Szczególnie emocjonalnym rollercoasterze. Ale wcześniej też tak się czułem. Mam świadomość, że nie zawsze będę stał na górze, bo może zawiać wiatr i spadnę. Ale ważne jest, żeby próbować się podnieść. Ja spadałem wiele razy i wydaje mi się, że podnosiłem się za każdym razem dużo mocniejszy. – W jakim miejscu jesteś? Na pewno w jednym z najtrudniejszych w życiu. Utrata jednej z najbliższych osób zmienia bezpowrotnie spojrzenie na świat. Do tego piętno tej nieszczęsnej pięćdziesiątki, która tak naprawdę, umówmy się, jest tylko liczbą. Ale trzeba zmierzyć się z tym wszystkim i mieć plany na przyszłość. I ja je mam. – Singiel to jedno, ale jesteś właśnie po premierze musicalu „Producenci” w Teatrze Muzycznym w Gdyni, za chwilę, jak od siedmiu lat w grudniu, będziesz koncertował z Olgą Bończyk, Alicją Majewską i Włodzimierzem Korczem. Dużo się dzieje i jestem przekonany, że czeka mnie jeszcze mnóstwo wyzwań. Zarówno życiowych, jak i artystycznych. I pewnie wyśpiewam to wszystko na mojej kolejnej płycie. Przede mną mnóstwo koncertów, spektakli i premier… Te wszystkie moje doświadczenia, te odrobione lekcje, które zafundowało mi życie, spowodowały, że jestem dzisiaj naprawdę dojrzałym człowiekiem. – Pokornym? To jest w moim zawodzie podstawa. Wiele można mi zarzucić, ale nie brak pokory. Kiedyś… bywało różnie. Dzisiaj na przysłowiowy czerwony dywan wchodzę z pochyloną głową. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Mieszkali ze sobą po rozstaniu, nie umieli o nim rozmawiać. Takie relacje mają dziś Michał Wiśniewski i Dominika Tajner
14 lat temu powiedzieli sobie „tak” podczas jednego z najbardziej wystawnych ślubów w polskim show-biznesie. Dziś Dominika Tajner i Michał Wiśniewski nie są już małżeństwem, ale wciąż potrafią zaskakiwać dobrymi relacjami po rozstaniu. Z okazji rocznicy ich ślubu wracamy do szczerego wywiadu dla VIVY! z 2013 roku, w którym opowiadali o początkach swojej miłości i wspólnych planach na przyszłość.
14 lat temu byli jedną z najgłośniejszych par polskiego show-biznesu. Ślub Dominiki Tajner i Michała Wiśniewskiego odbył się w otoczeniu natury, zgromadził 670 gości, a wesele – jak później wspominali – trwało niemal dwa tygodnie. Z okazji rocznicy wracamy do ich szczerego wywiadu dla VIVY! z 2013 roku, w którym opowiadali o początkach swojej miłości, budowaniu patchworkowej rodziny i wierze, że tym razem będzie to związek na całe życie. Dominika Tajner i Michał Wiśniewski - początki związku. Wywiad po ślubie VIVA! 2013 Sylwia Borowska: Dominiko, jak często słyszałaś pytanie: dlaczego akurat Michał? Dominika: Często. I cały czas je słyszę. Kiedy pojawiły się w mediach nasze pierwsze wspólne zdjęcia, znajomi nie mogli w to uwierzyć. Pytali: „Czy to prawda?”. Najbardziej zdziwiony był kolega, który właśnie poznał mnie z Michałem: „Ale jak to? Przecież to jest jakaś bomba!” (śmiech). Sama na początku się dziwiłam. Nie byłam fanką zespołu Ich Troje. Zauroczyłam się Michałem i głównym impulsem było to, że jego wizerunek medialny nie miał nic wspólnego z tym, jaki był on prywatnie. Żaden szaleniec, ale ciepły i spokojny człowiek. Jesteście dowodem na to, że tylko minus z plusem mogą się przyciągać? Michał: To byłaby katastrofa, gdybym myślał, że mogę być w związku tylko z osobą z rodziny patologicznej, bo tylko ona zrozumie, co siedzi we mnie na dnie. W tym, że jesteśmy tak różni z Dominiką, tkwi nasza siła. Dominika urzekła mnie na początku przede wszystkim tym, że chciała ze mną rozmawiać. Nie znałem tego wcześniej, a bardzo potrzebowałem. Nie dzwoniłem do niej, tylko ona do mnie. Ale nie była natarczywa, nie wypytywała o nic, niczego nie komentowała. Słuchała. Poczułem, że ktoś wreszcie wyciąga do mnie rękę. Dominika: Nie wiem, czy wypada to mówić, ale poprzedni partnerzy szybko mi się nudzili. Nie znoszę monotonii. Lubię zmiany. Gdyby Michał był facetem w kapciach przed telewizorem, nic by z naszego związku nie wyszło. Pociągało mnie w nim to, że jest artystą, a nie statecznym panem z banku. Dałam mu poczucie bezpieczeństwa, którego w tym momencie życia bardzo potrzebował, a on mnie ten rodzaj nieprzewidywalności, który powoduje, że nigdy nie jest nudno. Ścieramy się ze sobą, ale dlatego, że wiemy, iż każde z nas jest lepsze w czymś innym. Nie ma mowy o konkurencji, jak to bywało w jego poprzednich małżeństwach. Nie wiem, co by się musiało wydarzyć, żebym wyszła na scenę i zaśpiewała. Chyba tylko na karaoke, i to po dwóch butelkach piwa. Michał kreuje, a ja jestem typem realizatora. Mnie trzeba coś wymyślić i jestem w stanie to poukładać tak, by doprowadzić do końca i osiągnąć sukces. Jak i gdzie się poznaliście? Dominika: Spotkaliśmy się po raz pierwszy na przyjęciu korpusu dyplomatycznego. Zamieniliśmy może dwa zdania w przelocie. Byliśmy wtedy w innych związkach. Zaprosiłam pewnego razu Michała z jego ówczesną żoną, Anią, do mojego hotelu spa w Wiśle, a potem kontakt się urwał. Nie śledziłam wtedy życia gwiazd, nie miałam pojęcia o plotkarskich portalach internetowych. Zadzwoniłam kiedyś do Michała, żeby zaprosić go na rajd samochodowy. Chciałam podkręcić marketingowo tę imprezę. Michał: Jedną rzecz pominęłaś. Zadzwoniłaś jeszcze do mnie, żebym podał telefon do Ani, bo nie możesz się z nią skontaktować od dwóch miesięcy. Dominika: A tak! Wtedy dowiedziałam się, że się rozstaliście. Chciałeś mnie swatać ze swoim kolegą. Nic jednak z tego nie wyszło. Kiedy Michał pojawił się na rajdzie, coś nagle zaiskrzyło między nami. Nie mogliśmy się rozstać, cały czas rozmawialiśmy. Ujęła mnie wtedy jego szczerość. Rzadko się z nią spotykałam u ludzi. Michał: Chciałem opowiedzieć ci o wszystkich moich problemach i tym samym do mnie zniechęcić. Dominika: I prawie ci się udało. Rozmawialiśmy potem przez miesiąc codziennie przez telefon. Pewnych rzeczy może wolałabym wtedy nie usłyszeć. Z jednej strony czułam bliskość, z drugiej to, że Michał waha się, że nie jest jeszcze gotowy na związek. Pytałam go, czy on się czegoś boi, czy może nie jestem „tą” kobietą? W pewnym momencie stało się to już męczące. Postanowiłam przyjechać do Magdalenki i zakończyć tę znajomość. Dostałam od cioci obraz anioła i pomyślałam, że niech to on idzie z Michałem przez życie. Zanim mu go wręczyłam, zamknął mi usta swoją deklaracją. I anioł mieszka tutaj z nami do dziś. Michał: Po rozstaniu z Anią miotałem się jak ryba, nawet nie w sieci, ale taka, której spuszczono wodę z akwarium. Myślałem: Skoro trzy moje małżeństwa się nie udały, może nie jestem w ogóle do tego stworzony? Podejrzewałem, że Dominika nie jest kobietą, która będzie czekać w nieskończoność. Że muszę wreszcie podjąć decyzję. Było mi z nią dobrze w łóżku. Nie chciałem zrobić jej krzywdy. Nie jestem facetem, który skacze z kwiatka na kwiatek. Wiedzą to ludzie, z którymi pracuję od lat. Pomyślałem wtedy, że druga taka szansa może mi się już nie trafić. Zobacz także: Mrozu ujawnił tajemnicę. Przyznał, że łączy go wyjątkowa więź z mamą. „Jest moim wsparciem od lat i głosem rozsądku" Dominiko, nie wierzę, że ani przez chwilę nie pomyślałaś: Co ja biorę sobie na głowę? Nie miałaś wątpliwości? Dominika: Z wykształcenia jestem coachem i w tym przypadku bardzo mi się to przydało. Przyjęłam do wiadomości, że spotkaliśmy się w trudnym momencie życia Michała i trzeba sobie z tym jakoś poradzić. Żył kiedyś na wysokim poziomie i spadł na własne życzenie. Ale to nie były problemy, których nie da się przeskoczyć. Najgorsze są takie, kiedy bliska osoba jest chora, kiedy wiesz, że może umrzeć, i tego nie możesz pokonać. Był taki moment, kiedy pojawiała się informacja, że Michał może mieć nowotwór? Dominika: W oczekiwaniu na ostateczne wyniki badań uznałam, że ktoś przynajmniej musi udawać. Nie jestem osobą, która rozczula się nad sobą. Gdybym zaczęła, umarłabym chyba na grypę. Nigdy się nie poddaję. Jeśli coś mi nie wychodzi, mówię: „Trudno, lecimy dalej”. Michał: Potrzebowałem takiej kobiety, jak Dominika. Ona trafiła tutaj na zgliszcza. Na faceta, który był totalnie rozwalony emocjonalnie i finansowo. Miałem za sobą trzy rozwody, długi, nie wiedziałem, co mam dalej robić. Niepoukładane życie od A do Z. Nie wiem, czy będąc na jej miejscu, podjąłbym się tego. Myślę, że ona nie do końca zdawała sobie sprawę z tego, co jeszcze przed nią. Dzisiaj już spokojnie może powiedzieć, jak Juliusz Cezar: „Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem”. Dominika wychowała się w cudownej rodzinie. Ma rodzeństwo, kuzynostwo, tradycję. Ja nie mam o tym pojęcia i ona zrozumiała to już przed ślubem. Dominika: Wierzyłam w Michała i w to, że wszystko uda nam się poukładać od nowa. VIVA!, 2013 Co Cię motywowało najbardziej? Dominika: Miłość jest najprostszą i jedyną odpowiedzią. Michał jest trochę jak dziecko. Nie chcę mówić, że robi postępy, ale widzę, jak sam dojrzewa do pewnych spraw. Pamiętam chwile, gdy na początku często mówiłam mu: „Michał, weź to na logikę”. Potem sama dochodziłam do tego, że przecież on nie jest logiczny w działaniu. Skoro już tyle wiedziałam o jego przeszłości, nie mogłam tego nie wykorzystać. Mimo że Michał ma charyzmę i teoretycznie silną osobowość, tak naprawdę to zakompleksiony facet. Sukces pozwalał mu rozkwitać, każda z kolei najmniejsza porażka powoduje, że od razu gaśnie. To ma pewnie związek z jego trudnym dzieciństwem. Michał jest dorosłym dzieckiem alkoholika. Nie przeszedł terapii i nie pozbył się traumatycznego obciążenia. Udało mu się wyciągnąć mamę z nałogu, ale nie odbudowali więzi, bo nigdy wcześniej jej po prostu nie było. Mimo że jeszcze do niedawna jego mama mieszkała z nami. Kiedyś mimochodem zaczęłam z nim rozmowę, dlaczego po każdym rozwodzie błyskawicznie się żenił. Zastanawiało mnie, dlaczego nie dawał sobie czasu na przemyślenie, na uporządkowanie życia. Doszłam do tego, że jako dziecko był rzucany z rodziny do rodziny zastępczej, więc musiał się szybko adaptować do nowej sytuacji, żeby przetrwać. Zadałam mu więc pytanie: „Dobra, stary, powiedz mi, czym jest dla ciebie rodzina?”. I zrobiła się cisza. Michał: Chyba nigdy nie będę tego wiedział do końca. Są różne modele rodzin. My na przykład jesteśmy dzisiaj „rodziną patchworkową”. Czy to jest normalne? Najnormalniejsze, jak tylko się da w tej sytuacji. Nigdy nie zapomnę momentu, gdy jedna z moich byłych teściowych wynosiła z domu moje dzieci – Xaviera i Fabienne. To było głośne rozstanie z Mandaryną, publiczna awantura o dzieci. Następnego dnia miałem jechać do domu dziecka, gdzie bywałem raz na jakiś czas, żeby dać tym dzieciakom nadzieję. Jako lider zespołu Ich Troje, mąż i ojciec miałem być żywym dowodem na to, że można wyjść z bidula, stworzyć własną rodzinę i odnieść sukces. Zanim tego dnia dojechałem, ukazały się już w kioskach gazety. Dzieci patrzyły na mnie podejrzliwie, musiałem się im z tego tłumaczyć. Przyznać, że model idealnej rodziny mi nie wyszedł. Moja zmiana dzisiaj na pewno polega na tym, że staram się zmieniać. Czy się zmienię? Nie wiem. Dominika: Biorę poprawkę na wiele spraw, ale czasem zdarza mi się tupnąć nogą. Przecież nie mogę obrywać cały czas za jego dzieciństwo. To jest nieświadoma jego manipulacja otoczeniem. Pozwolenie mu na to byłoby moim błędem. Tłumaczę: „Wiem, że było ci źle, ale to nie jest moja wina”. Nie lubię, gdy on rozczula się nad sobą, bo to oznacza stanie w miejscu. Widzę, że ostatnio zaczął nabierać dystansu do siebie. Sam dochodzi do pewnych wniosków. Trzy lata temu budził się po 14. Nocami grał na konsoli. Czas przeciekał mu między palcami. Miał dużo pomysłów, ale nic nie robił. Pisał głównie bloga. Czytałam tego bloga i łapałam się za głowę. Zastanawiałam się, co ten blog mu daje? Pieniędzy z tego nie ma, dobrego PR-u też nie, więc co? Pochwalił się, że ma 10 milionów wejść. Zostawiłam go z tym tematem. W pewnym momencie słyszę, jak komuś tłumaczy, że ten blog to nic dobrego mu nie daje i że go zawiesza. Zrozumiał, że milczenie jest złotem. Michał: Kiedyś musiałem wyrzucić z siebie wszystko. Dzisiaj wolę na Facebooku podziękować komuś za coś albo zapytać, co inni o czymś sądzą. Rozmawialiśmy przed wywiadem o mojej biografii. Kilka lat temu wydałbym ją bez wahania, ale teraz mam z tyłu głowy, jak by czuły się moje dzieci, gdyby przeczytały tyle przykrych rzeczy o mnie, swojej babci albo mamie. Niektóre rozdziały byłyby zbyt brutalne. Poczekam, aż moja ostatnia córka będzie pełnoletnia. Wtedy powiem: „Przepraszam was, ale muszę się z tym rozliczyć. Do końca”. Jest we mnie ta potrzeba cały czas, ale szanuję dziś uczucia innych. Chodzimy czasem z synem po lesie i rozmawiamy na trudne tematy. Czuję, że Xavier dużo rozumie, ale nawet on nie chce mnie pytać o pewne rzeczy, żeby mnie nie skrzywdzić. Czy po wprowadzeniu się do Magdalenki zaczęłaś od wyrzucania pamiątek po byłych żonach Michała? Dominika: (śmiech) Nie, choć faktycznie znalazłam jeszcze rzeczy po drugiej żonie, które nie zawadzały trzeciej. Nie miałam potrzeby wyrzucania mebli, przestawiania ścian, urządzania domu na nowo. Zrobiłam raczej generalne porządki. Wszystko zależy od tego, jak przyjmuje cię ta druga osoba. Czułam się dobrze u Michała. Odmalowaliśmy tylko ściany. Przez jakiś czas jeszcze kursowałam między Wisłą a Warszawą. Nie chciałam zostawiać z dnia na dzień firmy, w której robiłam szkolenia. W pewnym momencie obsługiwałam trzy telefony naraz (śmiech). Michał: Nasze najdłuższe rozstania były na jedną noc. Dominika: Dużo wtedy rozmawialiśmy z Michałem o tym, jak nasze dzieci odnajdą się w nowej sytuacji. Cały czas obserwowałam, jak się zachowują. Słuchałam, co mówią. Starszym dzieciom łatwiej poszło. Więcej czasu musieliśmy poświęcić Maksowi i Etiennette – mieli niecałe cztery lata. Niby coś wiedzieli, ale nie do końca rozumieli. Vivienne była jeszcze malutka. Nie mieliśmy potrzeby korzystania z porad psychologa. Potrzebny był nam czas. Co Twój syn powiedział o Dominice? Michał: Oby to była już „ta ostatnia”. Dzieci są bacznymi obserwatorami i są szczere w swoich opiniach. Najtrudniejsze momenty przeżywamy, kiedy czwórka moich dzieci wyjeżdża pod koniec weekendu do mam, a Maks, syn Dominiki, zostaje sam z nami. Widzę, że jest mu smutno. Rodzeństwo szarpie się, bije, kłóci, ale jest jedno za drugim. On jest sam. Kiedy drugie dziecko? Michał: Jeśli ma być, będzie. Dominika: Sytuacja z mojej strony jest otwarta (śmiech). Dominiko, dużo ryzykowałaś, przeprowadzając się z Wisły do Warszawy, w dodatku z małym synkiem. Nie każdą kobietę byłoby na to stać. Dominika: Dużo rozmawiałam z Maksem. Mamy świetny kontakt. To była tylko kolejna decyzja, a podejmuję je zawsze szybko i kiedy w coś wchodzę, to całą sobą. Często się przeprowadzałam. Ludzie zazwyczaj boją się zmian, ja – wprost przeciwnie. Dlatego nigdy nie mogłam pracować „od… do…”. Raz tylko miałam nad sobą szefa. Zajmowałam się coachingiem, szkoleniami, prowadziłam hotel i byłam menedżerem sportowców. Nadal zajmuję się prowadzeniem karier kierowców rajdowych. Czyj to był pomysł, żebyś została też menedżerem Michała? Dominika: W pewnym momencie pojawił się obok nas człowiek, który chciał pełnić tę funkcję. Budził jednak moje obawy. Więc innego wyboru nie było. Nie do końca byłam przekonana, czy to jest dobry pomysł, żebym była menedżerem Michała. Umówiliśmy się: „Ty śpiewaj, a ja zajmę się resztą”. Pierwsze pół roku było ciężkie. Nie ma nic lepszego niż być menedżerem artysty na szczycie, bo tylko odbierasz telefony i negocjujesz stawki. Sytuacja Michała była inna. Musiałam ciągnąć w górę. Michał: Nikt by chyba tego lepiej od niej nie posklejał. Myślę, że efekt pracy w postaci płyty i metamorfozy zasługuje dzisiaj na miano mistrzostwa świata. Spotkał mnie wczoraj pan na stacji benzynowej. Trzy razy się za mną oglądał. Pytał: „Czy pan Michał Wiśniewski? Proszę pogratulować małżonce, bo czytałem VIVĘ!”. Jednego jestem pewien – to jest osoba, która w życiu mnie nie oszuka. Mogę jej zaufać. Dominika: Jestem dumna, że udało się pokazać inną twarz Michała. Pióra, kryształki Swarovskiego – to się już skończyło w pewnym momencie. Powiedz sama, czy Madonna nie zmieniła się od 20 lat? Wstydziłaś się wychodzić na ulicę z „czerwonym w cekinach”? Dominika: Ile razy (śmiech). Jednak nigdy nie powiedziałam mu: „Nie wyjdę”. Na nic nie naciskałam. Stopniowo wynosiłam mu ubrania z szafy, żeby się nie zorientował. Część jest tam nadal, tylko że pochowana w kartonach. To nie był z mojej strony żaden chytry plan: teraz go zmienię, zrobię z niego wreszcie normalnego faceta. Gdybym chciała go „wypacykować”, zrobiłabym to już na ślub. Przyznam szczerze, że jeszcze do niedawna nie wyobrażałam go sobie w ciemnych, krótkich włosach. Sondowałam wpierw, co ludzie o tym sądzą. Jego nowy wizerunek powstał spontanicznie przy sesji zdjęciowej do okładki płyty „La Revolucion”. Kiedy przyjechał fryzjer i zaczął pracować, patrzyłam nawet trochę przerażona: Boże, czy on będzie dobrze wyglądać? Ale przecież Michał musiał zmienić nie tylko kolor włosów! Dominika: Przede wszystkim musiał wziąć się do pracy, żeby znów uwierzyć w siebie. I to się chyba udało. Takiego zainteresowania jego osobą, jakie jest dzisiaj, jeszcze nie przeżyłam. Po publikacji zdjęć nowego Michała telefony dosłownie się urywały. W jednym tygodniu chcieli mieć go w swoim programie Agata Młynarska i Kuba Wojewódzki. Michał, co by się zdarzyło, gdybyś trzy lata temu nie spotkał Dominiki? Michał: Nie wiem. Może zapiłbym się na śmierć. Bałeś się jej oświadczyć? Michał: Byłem bardzo zdenerwowany, a cała sytuacja nieco komiczna. Spotkaliśmy się na Mazurach, w gronie przyjaciół. Dominika: Pogniewałam się na ciebie i bałeś się, że dam ci kosza. Niemiły nastrój rozszedł się jakoś po kościach i zaczęliśmy grać w bilard, a potem w pokera. Do dzisiaj nikt nie wie, jak to się stało, ale Michał stracił wtedy zęba. Wszyscy zaczęliśmy go nerwowo szukać. Michał: Zaznaczam, że nikt się nie bił. Dominika: Następnego dnia Michał oświadczył się. Bez zęba. Notabene znalazłam go przypadkiem trzy miesiące później w kieszonce. Dominika Tajner i Michał Wiśniewski, ślub 2012 View oEmbed on the source website Po co był Wam kościelny ślub? Michał: Jeśli przysięgasz przed Bogiem, musisz zdawać sobie sprawę, że tej przysięgi musisz dotrzymać. Jestem osobą wierzącą. Jeśli związek, to ślub. Rozmawialiśmy wielokrotnie z pastorem na ten temat. Dominika jest katoliczką, ja – protestantem. Dominika: Dla mnie ślub był ważny tylko dlatego, że dla Michała to było ważne. Gdybym przysięgła mu w cztery oczy, to byłoby dla mnie tak samo wiążące. Michał, czy to jest miłość, na jaką czekałeś całe życie? Michał: Mnie się wydawało już kilka razy, że kocham i jestem kochany. Jestem mężczyzną po przejściach, ale i Dominika ma za sobą nieudane małżeństwo. To, nad czym pracujemy codziennie, to wzajemny szacunek. Czy to jest prawdziwa miłość, okaże się dopiero, kiedy jedno będzie żegnało drugie. Choć dzisiaj każdą częścią ciała czuję, że tak jest. Przy Dominice zrozumiałem, że prawdziwa miłość to miłość na dobre i złe, w biedzie i bogactwie. Nawet jeśli się ścieramy, to dlatego, aby być bardziej perfekcyjni w „byciu sobą”. Ostatnio spieraliśmy się o tekst w jednej z moich piosenek. Autor napisał: „Piękna jest miłość, która nie boli”. Dominika przystawała, żeby zmienić tekst na: „Nie ma miłości, która nie boli”. Dominika: Czasami rozmawiamy o tym, że jestem typem „dawcy”, bo sprawia mi przyjemność dawanie komuś przyjemności. Czy oczekuję czegoś w zamian? Pewnie, jak każdy w związku? Od prezentów ważniejsze są dla mnie gesty i wdzięczność. Michał zorganizował mi w tym roku przyjęcie niespodziankę na urodziny. Udało mu się to utrzymać w tajemnicy. Było tam ponoć 1000 róż, ale ja widziałam tylko, że Michał śpiewał na scenie z moim synem. Mam faceta, który nie łazi po imprezach, wraca na noc do domu, przez te trzy lata nie czułam się ani przez chwilę zagrożona. Michał nie adoruje innych kobiet w moim towarzystwie. Kiedy staje do zdjęć, a obok niego kobieta, to trzyma ręce w kieszeniach. Śmieję się nawet: „Skąd ci się to wzięło?”. On tak woli. Żebym była spokojna. Michał: Kupiłem jej kiedyś kwiaty i zauważyłem, że kwiaty jej nie cieszą. Powiesiłem wtedy kartkę nad swoim biurkiem: „Dominika nie lubi kwiatów, pamiętaj zawsze kochać Dominikę”. Już wiem, że ona woli, jak głaszczę ją po otwartej dłoni. To znaczy więcej niż bukiet. Czytaj także: Natasza Urbańska wychowuje nastoletnią córkę, macierzyństwo wiele ją nauczyło. Tak mówi o relacjach z Kaliną Dominika Tajner i Michał Wiśniewski – relacje po rozwodzie Ich małżeństwo zakończyło się w 2019 roku po siedmiu latach. Rozwód odbył się z inicjatywy Michała Wiśniewskiego, a Dominika Tajner po czasie przyznawała, że był moment, w którym chciała jeszcze walczyć o ten związek. Ostatecznie uznała jednak, że szukanie winnych nie ma sensu. Jak mówiła w rozmowie z VIVĄ!, z czasem okazało się, że poza sprawami zawodowymi coraz mniej ich łączyło, a każde z nich poszło własną drogą. Dziś byli małżonkowie są dowodem na to, że po rozstaniu można zbudować dobrą relację. W kwietniu 2026 roku wspólnie pojawili się w programie „Pytanie na śniadanie”, gdzie z dużym dystansem żartowali ze swojej przeszłości. Kiedy Michał Wiśniewski stwierdził, że „nie szuka żony”, Dominika Tajner błyskawicznie odparła: „To one szukają Michała”, na co wokalista z uśmiechem odpowiedział: „To już było po złości”. Choć – jak sami przyznali – nadal potrafią „ognisto” wymieniać się zdaniami i nie szczędzą sobie drobnych uszczypliwości, podkreślają, że chcą dla siebie dobrze. „My się po prostu właśnie lubimy. Słowo klucz” – powiedziała Dominika Tajner. Byli małżonkowie zgodnie przyznali również, że podstawą ich relacji po rozwodzie są rozmowa i wzajemny szacunek. To właśnie dzięki temu dziś mogą bez problemu spotykać się publicznie i wspólnie wspominać lata spędzone razem.
Maria Sadowska zakochała się w 21-latku. Wszyscy powtarzali, że to skończy się źle. TYLKO W VIVIE! ujawnili kulisy swojej relacji
Miłość przyszła niespodziewanie podczas festiwalu reggae w Ostródzie. Maria Sadowska i Adrian Łabanowski pochodzą z zupełnie różnych światów, dzieli ich 10 lat różnicy wieku, a mimo to stworzyli trwały związek. W wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o pierwszym spotkaniu, zaręczynach, rodzinie i wspólnym życiu zawodowym.
Pochodzą z dwóch różnych światów. Ona od dzieciństwa jest częścią show-biznesu. On wychował się w niewielkiej miejscowości na Suwalszczyźnie. Ona jest jedynaczką, on zawsze otoczony był liczną rodziną. Ona jest starsza od niego o 10 lat. Mówiono, że związek Marii Sadowskiej i Adriana Łabanowskiego nie ma szans na przetrwanie. Są razem już niemal 20 lat. Udowodnili, że dla prawdziwej miłości nie ma żadnych przeszkód. Jak Maria Sadowska i Adrian Łabanowski poznali się na festiwalu w Ostródzie Historia Waszej miłości to idealny scenariusz na komedię romantyczną? Adrian: Chyba raczej na dobry film erotyczny (śmiech). Ale fakt, walnął w nas piorun. Słońce wyszło (śmiech), a raczej oświetlił nas reflektor. Maria: To było w nocy. Ale było jak w slow motion. Rozwiało mi włosy. Stałam sama w tłumie, Adi stał ze 20 metrów przede mną. Obrócił się. Spojrzał mi w oczy. Nagle falujący tłum, bo byliśmy na festiwalu reggae, spowolnił, on się wyostrzył. Tak, było jak w filmie. Adrian: To było tak kiczowate, jak scena z najnowszego filmu Maryśki „Miłość na pierwszą stronę”, kiedy Matylda grana przez Olgę Bołądź spotyka się z Robertem granym przez Piotra Stramowskiego. Maria: Gdy popatrzyłam w jego oczy, pomyślałam, że go dobrze znam. Adrian: I wszystko stało się jasne. Tylko że jestem nieśmiały. Czaiłem się, żeby do niej podejść. A jak już podszedłem, to zapytałem: „Chcesz piwo?” (śmiech). Maria: Ja miałam 30 lat, a on 21. Podszedł do mnie studenciak i pyta o piwo. A ja nie lubię piwa. Adrian: Zaproponowałem spacer. Maria: Wziął mnie za rękę i poszliśmy. – Wiedziałeś, kogo bierzesz za rękę? Adrian: Nie miałem pojęcia, chociaż moja poprzednia dziewczyna miała płytę Maryśki. Sam jej ją kupiłem. Ale Maryśka miała na niej krótkie włosy. To dlatego w tej Ostródzie cię nie poznałem. Maria: Było tak romantycznie. Padał deszcz, a ty mnie nosiłeś na rękach, żebym sobie niebieskich „czeszek” nie zamoczyła. Adrian: A mogłem tam się w ogóle nie znaleźć. Razem z kumplem jechałem z Augustowa autostopem. Pierwszy kierowca, jaki się zatrzymał, powiedział, że zawiezie nas do samej Ostródy. Opowiedział, że poprzedniego dnia narzeczona uciekła mu sprzed ołtarza i on tak już jedzie bez celu 700 kilometrów. Byliśmy wystraszeni. Nie wiedzieliśmy, czy on w jakieś drzewo nie walnie, bo był totalnie zdesperowany. Maria: Do mnie zadzwoniła mama, że ze swoją przyjaciółką, która była attaché kulturalnym na Jamajce, jadą na festiwal reggae do Ostródy. Byłam akurat po koncercie w Olsztynie i wcale mi się nie chciało jechać z nimi. Siedziałam już z chłopakami w busie do Warszawy. Ale coś mnie podkusiło, że wysiadłam i godzinę czekałam na nią przy drodze. Pojechałam i potem faktycznie już wszystko było jak w romantycznej komedii. – Ty, piosenkarka z Warszawy, i dużo młodszy chłopak z Sejn. Maria: Byłam też wtedy w związku z fajnym człowiekiem, którego nie chciałam zranić. Długo trwało, zanim się z niego wyplątałam, bo nie traktowałam znajomości z Adim poważnie. Co więcej, gdy wróciłam do domu, myślałam, że nigdy więcej go nie spotkam. Wtedy na festiwalu nawet się nie pocałowaliśmy. Ale później, jak w komediach romantycznych, przegadywaliśmy przez telefon całe noce. – Bałaś się? Maria: Miałam obawy. Zwłaszcza że wszyscy naokoło pytali mnie, czy oszalałam. Nie mieściło im się w głowach, że mogłabym być z 10 lat młodszym chłopakiem z małego miasta. Mówili, że dzieli nas przepaść, że się nie dogadamy, bo jesteśmy z zupełnie innych światów. – Jesteście już razem niemal 20 lat. Maria: Ale trudno było mi sobie wszystko przestawić i zmienić na związek kompletnie nieoczywisty. – Żeby nie powiedzieć szalony? Maria: I na dokładkę na odległość. Nie dziwię się, że nikt nie wróżył nam powodzenia. Adrian: Ale ja się zakochałem. Zacząłem jeździć na koncerty Maryśki. Byłem tam, gdzie ona. Maria: Był moment, kiedy powiedziałam, że nic z tego nie będzie, i rozstaliśmy się na miesiąc. Wtedy zrozumiałam, że nie mogę bez niego żyć. Adrian: Mamy wielkie szczęście, że się w tym tłumie znaleźliśmy. Maria: Teraz mam wiarę w miłość. Jest coś takiego jak chemia, dopasowanie dusz. – Ciekawa jestem, co myślałaś, jak dostałaś od niego łopatę. Maria: (śmiech) Nie byłam bardzo zdziwiona, bo na Suwalszczyźnie mieliśmy zasadzić drzewo. Tylko wyobrażałam sobie, że Adi wykopie dół, a ja wetknę tam drzewo, zakopiemy i już. Taki scenariusz był dla mnie oczywisty, bo Adi jest dżentelmenem. Otwiera przede mną drzwi, wszystko za mną nosi, nigdy nawet nie musiałam nic podnieść. A tymczasem on dał mi łopatę i kazał kopać. Kopię więc, a tu pudełko. W nim kolejne i jeszcze jedno. Aż w końcu otwieram i widzę pierścionek. Adrian: To było wiosną, na wzgórzu nad jeziorem. Padłem na kolana… Maria: I wtedy właśnie wyszło słońce. Kolejna scena do komedii romantycznej (śmiech). Bardzo mi wtedy zaimponował. Miał 24 lata, od trzech już byliśmy razem. Miał jaja, żeby się oświadczyć. Mam całe mnóstwo koleżanek, których partnerzy nie kwapią się do tego. Dla mnie to było ważniejsze niż ślub, bo dało mi zapewnienie, że w razie czego jesteś gotowy do poświęceń i tak dalej. CZYTAJ TEŻ: Joanna Żółkowska usłyszała „nie opuszczę cię aż do śmierci”, ale nigdy nie wyszła za mąż Dlaczego ich związek mimo 10-letniej różnicy wieku przetrwał próbę czasu – I duża różnica wieku nie była przeszkodą. Maria: Nie miała żadnego znaczenia. Bardzo rzadko odczuwam, że Adi jest młodszy. Chyba że się upije. Wtedy wychodzi z niego gówniarz (śmiech). Zresztą Adi pod wieloma względami był bardzo dojrzały. Tak życiowo. Ja byłam szaloną artystką, a on stał twardo na ziemi. I miał całą koncepcję na to, jak ma wyglądać nasze życie. Mówił o ślubie, dzieciach. Usadzał mnie. Adrian: Uwielbiam dzieci i zawsze chciałem je mieć. Maria: Ja też chciałam, ale odkładałam macierzyństwo na później. Po dwóch latach namawiania urodziła się Lila, nazywana przez nas Dziumbą. Potem pojawił się Iwo. A po 10 latach od zaręczyn postanowiliśmy się pobrać. – Potrzebny był Wam papierek? Maria: Wcześniej byłam niechętna ślubom. Ale jak ma się dwoje dzieci, to jest też kwestia rozsądkowo-prawna. Po drugie, bliscy nie mogli przeboleć, że wciąż nie mamy ślubu. Szczególnie babcia Adiego. Prawda jest taka, że wtedy już dojrzałam do tej decyzji. Adrian: Wiesz, jakie ona miała pomysły? Chciała skakać ze spadochronem albo nurkować, albo lecieć balonem. A ja mówiłem, żebyśmy wzięli tradycyjny, normalny ślub. Żebyśmy mogli zobaczyć, jak babcia z dziadkiem tańczą na weselu. Maria: I to dopiero było egzotyczne. Poszliśmy we wszystkie weselne zabawy i obrzędy. Cudowne było zderzenie rodziny z Podlasia z Warszawką. Adrian: Ślubu udzielał nam wujek Mirek, brat mojej mamy, który przez 25 lat był księdzem w Kanadzie. Śpiewał nam na ślubie utwór Boba Marleya „Buffalo Soldier”. – Jaki dom stworzyliście? Adrian: Jesteśmy dosyć wyluzowanymi rodzicami. Szczególnie Maryśka. Ja staram się trzymać dyscyplinę, chociaż tego nie lubię. Mamy ogromne wsparcie od rodziców, którzy kochają nasze dzieci tak jak nas i zawsze nam pomagają. To jest nieocenione. Maria: Ja rozpieszczam dzieci, a on gra rolę złego policjanta. Wiem, wiem, Adi… nie patrz na mnie tak znacząco. – Czy to dlatego, że Adrian więcej czasu z nimi spędza? Maria: Nie mam takiej osobowości, że byłabym szczęśliwa, gdybym została z dziećmi w domu. Zwariowałabym. Nie mam tyle cierpliwości do dzieci co Adi. Oczywiście wyjazdy na dłużej były dla mnie bardzo trudne. Gdy Dziumba miała roczek, pojechałam w miesięczny tour po festiwalach promować film. Ale nie myśl, że przyszło mi to łatwo. Długo się zastanawiałam, czy powinnam tak zrobić. To Adi wypchnął mnie z domu. Ale ja miałam taki wzorzec w domu. Tak się wychowywałam. Moi rodzice bez przerwy wyjeżdżali. Nie było ich całymi miesiącami. Oczywiście bardzo za nimi tęskniłam, ale dzięki temu szybko nauczyłam się samodzielności. Mimo tego, że opiekowała się mną wtedy cała gromada bardzo ciekawych ludzi, byłam samotnym dzieckiem. A mnie najdłużej nie było miesiąc, jak jeździłam po tych festiwalach, i sześć tygodni, gdy zdecydowałam się na udział w „Agencie”. Wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo z Adim jesteśmy ze sobą związani. Czułam się, jakbym nie miała połowy siebie. Adrian: A ja się świetnie czułem. Zostałem z dzieciakami, przyjechał do mnie mój zespół NO LOGO. Opiekowaliśmy się Lilką i Iwem, a jak oni szli do przedszkola, to my nagrywaliśmy w studiu. Powstała wtedy nasza pierwsza płyta „Wilki kochają kwiaty”. Ona tam ryczała, a my się świetnie bawiliśmy (śmiech). – Nie zazdrościsz Marysi sukcesów? Adrian: No co ty! Jej sukcesy są moimi sukcesami. Maria: Adi jest wyjątkowy. To mnie w nim zachwyca. Muszę trochę pocukrować, ale prawda jest taka, że nie odniosłabym żadnego sukcesu, gdyby w pewnym momencie Adi nie wziął na siebie obowiązków domowych, spraw związanych z wychowaniem dzieci. Adi w pełni się poświęcił. Nie byłoby mnie tu, gdzie jestem, gdyby nie siła, jaką mi dał. – Uzupełniacie się. Maria: Jestem waleczna i chodzę polować na bizony, a Adi jest poetą. Siedzi w domu, pisze, komponuje, maluje. – A Ty siedzisz na planach. Maria: Na szczęście mam kalendarz wypełniony na kolejne pięć lat. Do kin właśnie wchodzi komedia romantyczna „Miłość na pierwszą stronę”, zrobiliśmy 13-odcinkowy serial „Rodzina na Maxa”, teraz robimy film „Pokusa”. – My? Maria: Od niemal 20 lat lat wszystko robimy razem. Wcześniej graliśmy razem koncerty, teraz Adi jest ze mną w pionie reżyserskim. Adrian: Tak jak w domu ogarniam dzieci, tak tu ogarniam aktorów. Pilnuję, żeby trafili na plan na czas, żeby nie plotkowali, nie palili za dużo fajek i znali teksty. Maria: Jest dobrą duszą planu i ma bardzo odpowiedzialne zajęcie, bo do tego potrzebna jest umiejętność postępowania z ludźmi. – Pamiętam, że gdy powiedziałaś mi, że idziesz na reżyserię do Łodzi, pomyślałam, że to trochę szalony pomysł. Maria: (śmiech) Nie spodziewałam się, że będę robiła wysokobudżetowe produkcje, że na planie będę miała 300 statystów i 200-osobową ekipę. Jak zaczynałam studia, sądziłam, że będę reżyserowała jakieś klipy, może programy telewizyjne. Myślałam, że reżyseria to wymyślanie odjazdowych obrazów. A tymczasem to jest opowiadanie historii, psychologia postaci. Rzeczywistość zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Adrian: Bo jesteś bardzo zdolna. Maria: Ale miałam też trochę szczęścia. Chociaż tak zawsze mówią o sobie kobiety… Może jednak zawdzięczam to sobie i ludziom, którzy we mnie wierzyli. – Dlaczego zrezygnowałaś z muzyki? Adrian: Nigdy nie zrezygnowała. Ostatnio stworzyliśmy wspólny projekt „Symfonia Małego Miasta”. Gramy muzykę na żywo do filmu dokumentalnego o Sejnach. Nagraliśmy też wspólny numer „Znamy się tak krótko” z Narodową Orkiestrą Dętą i Liroyem. Piszemy też utwory do filmów. Wciąż gramy wspólne koncerty albo z ostatnią płytą Maryśki „Początek nocy”, albo z NO LOGO, z którym kończymy nagrywać kolejną płytę. Maria: Niestety nie mam czasu, by zrobić całą muzykę do filmu, ale kilka piosenek już tak. Ale wiem, o co pytasz. Wcześniej żyłam tylko z muzyki. Jednak cały czas miałam wrażenie, że przebijam głową mur. Nic mi nie wychodziło i rzucano mi kłody pod nogi. – Dlatego, że jesteś córką znanych muzyków, piosenkarki i kompozytora? Maria: Tak mi się wydaje. Jestem śpiewającym dzieckiem. Nikt nigdy nie traktował mnie poważnie. Przez wiele lat to rzutowało na moją karierę. Zresztą nadal czuję jakiś opór. Duże radia od lat nie chcą zagrać żadnej piosenki. Taka karma po prostu. Z filmem za to potoczyło się zupełnie inaczej. – Zaryzykowałaś i udało Ci się. Maria: Ale też długo walczyłam o swoją pozycję. „Miłość na pierwszą stronę” jest pierwszym filmem, kiedy weszłam na plan i wreszcie nie musiałam udowadniać, że nie jestem tam przypadkową blondynką. Od razu miałam szacun od całej ekipy. Zresztą po raz pierwszy współpracowałam z kobietą producentką, wspaniałą Agnieszką Odorowicz – Ty, Adrian, też zacząłeś zajmować się zupełnie czymś innym. Z wykształcenia jesteś fizjoterapeutą, masz swój zespół, malujesz. Adrian: Zacząłem malować nagie kobiety. To najpiękniejsze, co może być na świecie. Wiesz, że nigdy nie umiałem malować? Ale kiedyś pojechałem w trasę z NO LOGO. Na 10-lecie zagraliśmy trasę w 10 dni w 10 miastach, pięciu w Polsce i pięciu w Ukrainie. Kręciłem o tym dokument, który miał premierę na festiwalu Kino na Granicy w Cieszynie. W Ukrainie trafiliśmy na striptiz. I mieliśmy tam różne, nawet niebezpieczne przygody. Nie mogłem filmować, więc zrobiłem rysunki. Narysowałem dziewczynę na rurze, która zamiast głowy ma symbol dolara. Na podstawie tego szkicu powstał pierwszy obraz. A że, jak już przyznałem, nie umiałem malować, zamiast głów moje kobiety mają różne rzeczy. Dzieciaki często wymyślają, co to ma być: księżyc, słońce, deskorolka. Niedawno odbyła się wystawa w klubie Sassy w Browarach Warszawskich, następna będzie w marcu w Station of Art Gallery! – Spełniają się Wasze marzenia? Maria: Realizują się nasze projekcje. Kiedyś byłam na wycieczce na Suwalszczyźnie. Stanęłam na wzgórzu i pomyślałam, że to jest najpiękniejsze miejsce na ziemi i będę tam kiedyś mieszkać. Teraz budujemy tam dom. A właściwie przenieśliśmy 100-letni dom, który należał do mojego taty chrzestnego. Adrian: Byłem chyba w drugiej klasie podstawówki i marzyłem o tym, żeby mieć swój band. Pamiętam, że podobała mi się taka blondynka ze starszej klasy. W zasadzie zaraz miała kończyć szkołę. Dowiedziałem się, że gra na pianinie. Wyobrażałem sobie, że będę miał zespół, w którym piękna blondynka będzie grać właśnie na pianinie. I po 20 latach to się wydarzyło. Z NO LOGO gra na fortepianie najpiękniejsza blondynka na świecie. Maryśka. Maria: Spotkaliśmy się przypadkiem. Stworzyliśmy dom, który jest połączeniem naszych dwóch zupełnie różnych światów. Ja też jestem podzielona. Z jednej strony jestem mieszczuchem. Ale druga połowa mojej duszy to wiocha. Kocham w kaloszach latać po polach. Zobacz, jaką myśl ma siłę. Spełnia rzeczywistość. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Fani „The Office” mogą być zaskoczeni. John Krasinski przyjechał do Polski śladami przodków. To wyznał po powrocie
Był najbogatszym Polakiem i żył jak król. Mało kto wiedział, jaki naprawdę był Jan Kulczyk
Żegnaj, Janku... mówią przyjaciele, którzy nie mogli pogodzić się z jego nagłą śmiercią. Geniusz biznesu, miliarder, znawca sztuki, miłośnik opery. Dla wielu – po prostu przyjaciel. Z życia czerpał pełnymi garściami. Jego wyobraźnia nie miała granic. Ci, którzy go znali, wspominają go jako człowieka o niezwykłej wrażliwości i wielkim sercu, który jak nikt znał twardy świat interesów i jak nikt umiał dostrzec i docenić piękno. I który zawsze wznosił toasty za miłość. Zmarł 29 lipca 2015 roku w Wiedniu.
Doktor Jan Kulczyk zapragnął spotkać się z Panem Bogiem. Wsiadł w swój samolot i pognał do Nieba. Święty Piotr wahał się, czy go wpuścić, ale Jan przekonał go swoim urokiem i wdziękiem. Po spotkaniu z Panem Bogiem uśmiechnięty, radosny, zadowolony wsiadł do samolotu i popędził z powrotem na Ziemię. Tymczasem Pan Bóg po spotkaniu z doktorem Janem zamyślony, zafrasowany spacerował niespokojnie po niebie. Święty Piotr długo zbierał się na odwagę, by zadać pytanie, co go tak trapi. W końcu się odważył. „Panie Boże, i jak spotkanie z doktorem Kulczykiem?”, zapytał. Pan Bóg westchnął: „Świetnie, świetnie. Wspaniale. Tylko, drogi Piotrze, nie rozumiem jednego, dlaczego ja jestem wiceprezesem rady nadzorczej Nieba?!”. Zawsze pierwszy Ten dowcip o Janie Kulczyku od wielu lat krążył po salonach, śmiesząc za każdym razem tak samo. Lubił go też Kulczyk, który miał nieprawdopodobne poczucie humoru. Sam fantastycznie opowiadał żarty. I nie miał nic przeciwko, żeby i z niego dworować. Warunek był jeden – puenta ma przedstawiać go jako zwycięzcę. „To cały Jan”, mówi Zbigniew Napierała, wieloletni przyjaciel Jana Kulczyka, ówczesny prezes wydawnictwa Edipresse Polska. „Zawsze musiał być pierwszy. Zawsze musiał dominować. Ale przy tym był niezwykle ciepły i koleżeński. Wszyscy go naprawdę lubiliśmy. Miał taką cechę charakteru, że człowiek się od niego uzależniał”. Prowokator. W czasie rozmowy rzucał zdanie, że na przykład filmy Kieślowskiego są kiepskie. Choć podziwiał dzieła reżysera, chciał wywołać tym stwierdzeniem burzliwą dyskusję i miał z tego niesamowitą radość. Albo niekończące się rozmowy z córką, Dominiką, na temat roli kobiety. Prowokował ją, że kobiety powinny siedzieć w domu i słuchać się mężów. A potem mówił do otoczenia: „Zobaczcie, jak ona dobrze argumentuje swoje racje!”. Uważał, że takie dyskusje rozwijają, a tylko kłopotliwe pytania prowokują do myślenia. Dar od Boga Słowo charyzma pochodzi od greckiego charisma – dar. Opisywano nim ludzi obdarzonych łaską boską, „darem bożym”. To słowo doskonale pasuje do Jana Kulczyka. „Miał w sobie ogromną charyzmę”, uważa Zbigniew Napierała. „Był jak magnes. Przyciągał ludzi. Miał w sobie miękkość, wdzięk, drapieżność. Był pełnym człowiekiem”. Uwiódł nawet takiego giganta, jak prezydent Lech Wałęsa. „Wiele ładnych lat się znaliśmy i nigdy w żadnej sprawie mnie nie zawiódł”, mówił prezydent. „Teraz mnie tylko zawiódł, bo byliśmy umówieni w Gdańsku, a on się przeniósł do wieczności”. Tylko dzięki charyzmie namówił emira Kataru do założenia spółki poszukującej bogactw naturalnych. Jak miała się nazywać? Oczywiście „Kulczyk Katar Resources”. Jego megalomania nie znała granic. Napierała wspomina: „Żartowałem, że jest największym megalomanem w Polsce. Ale jak z cholesterolem – jest dobry i zły. On miał megalomanii pozytywnej znacznie więcej niż złej”. Lubił komplementy, lubił być adorowany, podziwiany. Nie dopuszczał myśli, że może nie być numerem jeden na liście najbogatszych Polaków. Bardzo tam chciał być. I był. Miliarder z Bydgoszczy Urodził się 24 czerwca 1950 roku w Bydgoszczy. Marzył, żeby zostać architektem, ale ojciec doradził mu prawo. W 1972 roku obronił magisterium na uniwersytecie w Poznaniu, a trzy lata później obronił doktorat z prawa międzynarodowego. Powtarzał żartem, że nie musiał ukraść pierwszego miliona, bo dostał go od ojca. W jego rodzinie zajmowano się handlem od kilku pokoleń. Dziadek przed wojną prowadził dom handlowy, ojciec w latach 50. wyemigrował do Berlina Zachodniego, gdzie dorobił się majątku. Jan razem z ojcem w 1981 roku założył pod Poznaniem jedną z pierwszych firm polonijnych, Interkulpol. Zrobili genialny interes na paście bhp. Pod koniec lat 80. Kulczyk zaczął reprezentować w Polsce niemieckie koncerny Krupp i Rau, produkujące między innymi maszyny rolnicze. Uczył się robić wielki biznes. Gdy w 1989 roku skończył się komunizm, był gotowy wypłynąć na szerokie wody. W roku 2015 „Forbes” wycenił jego majątek na 15 miliardów złotych. On sam nigdy nie wiedział, ile ma dokładnie pieniędzy. „Przypuszczam, że tego w ogóle nikt nie wie”, powiedział Piotrowi Najsztubowi w wywiadzie dla VIVY! na początku tysiąclecia. „Bo nie wiem, jaki jest dzisiaj kurs moich akcji. Ten, kto liczy pieniądze, już nie ma czasu na cokolwiek innego”. Wizjoner Dostrzegał szansę tam, gdzie inni przechodzili obojętnie. Łączył ze sobą ludzi i kontynenty. Jego najbardziej ambitnym planem było poszukiwanie ropy naftowej w Afryce. Rok temu kupił w Namibii kopalnię złota. Jako pierwszy zagraniczny biznesmen dostał tytuł „Przyjaciela Nigerii”. „Niespełnienie pchało go ku coraz nowym wizjom”, mówi Waldemar Dąbrowski, niegdyś minister kultury, dziś dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. „Jego plany wybiegały daleko w przyszłość. Przypominam sobie nasze spotkanie z ministrami niemieckimi czy brytyjskimi, gdzie usiłował promować swoją ideę połączenia Europy i Afryki”. „W działaniach biznesowych był niezwykle błyskotliwy”, mówi Zbigniew Napierała. „Nie można się tego nauczyć. Był dotknięty przez Boga jednym palcem”. Przyjaciołom, też doświadczonym biznesmenom, jego plany wydawały się mrzonkami. „Czasem coś mu radziłem”, uśmiecha się Zbigniew Napierała. „Odpowiadał: »Wiesz, pewnie masz rację. Ale gdybym ciebie słuchał, nigdy nie zrobiłbym takich pieniędzy«”. Rodzina Przez ponad 30 lat był żonaty. Wierzył, że stabilizacja pomaga robić interesy. „Nie znam ludzi, którzy są zadowoleni, szczęśliwi i robią kariery przy połamanym życiu osobistym”, mówił Najsztubowi w 2001 roku. „Nie wyobrażam sobie »budowania« bez oparcia w silnej szczęściem rodzinie”. Żonę Grażynę poznał na studiach. Wychowali dwoje dzieci: 35-letniego dziś Sebastiana i 38-letnią Dominikę. „Wszystko było podporządkowane mężowi”, wspominała w „Twoim Stylu” Grażyna Kulczyk po rozstaniu. „Na niego się czekało, gdy wyjeżdżał w interesach. Był pachnący placek, wyprasowane koszule, dzieci z piątkami w zeszytach. Taki stereotyp wpoiła mi mama. Gdy urodziła się moja Dominika, zrezygnowałam z pracy. Gdybym przy aktywności męża i ja chciała robić karierę, rodzina by się rozpadła”. Rozwiedli się w 2006 roku. Potem biznesmen związał się z Joanną Przetakiewicz. Rozstali się po ośmiu latach. Swoje uczucia przelał na dzieci. „Był prawdziwie kochającym ojcem”, ocenia Niemczycki. „Martwił się o ich kariery, utrzymywał z nimi bardzo częsty kontakt”. Oboje dopuścił do zarządzania swoimi biznesami. Dominika jest członkinią rady nadzorczej funduszu Kulczyk Investments. Sebastian w zeszłym roku został prezesem Kulczyk Investments. „Uważam, że prawdziwą oceną ludzi jest to, jak wychowają swoje dzieci”, mówił Kulczyk senior Najsztubowi. „To jest naszym prawdziwym obowiązkiem. Dbanie o istnienie”. CZYTAJ TEŻ: Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY! Król życia Brał życie pełnymi garściami. „Świat w jego towarzystwie wydawał się zawsze większy”, mówi Zbigniew Napierała. Uwielbiał ludzi. Uwielbiał spotkania, kolacje przy winie, rozmowy. „Gdziekolwiek chodziliśmy do najlepszych restauracji francuskich, włoskich czy niemieckich, widziałem, jak wśród kelnerów wybuchała radość”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Natychmiast wychodzili mu na spotkanie właściciele restauracji i było ceremonialne powitanie. Nawet gdy wszystkie miejsca były zajęte, bo zwykle w takich restauracjach zamawia się je na kilka tygodni naprzód, stolik dla doktora Kulczyka znajdował się od ręki”. Zbigniew Niemczycki jest wstrząśnięty: „Ciężko mówić o nim w czasie przeszłym. Był wspaniałym przyjacielem. Szczerym, lojalnym. Choć nieraz się spieraliśmy o polską politykę, sprawy gospodarcze. Pamiętam, pojechaliśmy z Jurkiem Starakiem i Rysiem Krauze do Doliny Krzemowej. Po biznesowym spotkaniu o drugiej w nocy Janek powiedział: »Lećmy na Florydę, bo tu nudno«. I polecieliśmy jego odrzutowcem. Rano zrobiłem dla wszystkich jajecznicę. To był rytuał”. Sztuka pomocy Mówił, że nie lubi być sam. Cenił sobie towarzystwo przyjaciół. I pozostawał im wierny. Nawet tym z liceum. „Pojechaliśmy kilka miesięcy temu do Bydgoszczy na premierę »Rigoletta« w Operze Bydgoskiej”, mówi Waldemar Dąbrowski. „A potem wprowadził mnie w krąg przyjaciół z klasy licealnej. Jego relacje z nimi były tak ciepłe, bliskie, jakby rozstali się wczoraj. Cenił te przyjaźnie jak największy skarb. To pokazuje, jakie w nim były pokłady wrażliwości”. „Przyjaźnie ze szkoły były dla niego ważne”, dodaje Napierała. „Gdy kolega potrzebował pieniędzy na leczenie, pomagał nieproszony”. Z działalności charytatywnej uczynił sztukę. Poeta i malarz Jan Wołek wspomina taką scenę: „Siedzimy gdzieś na końcu świata, palmy, parna noc, a on zasłuchany w śpiewie młodej wokalistki, która miała pewnie 18 lat, pyta: »Jasiu, dobra jest?«. Ja, który napisałem ze trzy tysiące piosenek: »Znakomita«. On: »A jak jej pomóc?«. Powiedziałem, że można by ją wysłać do którejś ze szkół dla wokalistów i tu rzuciłem nazwy kilku najlepszych w świecie. Nie minęło pięć minut i dziewczyna stoi w objęciach matki, obie ryczą wniebogłosy. Okazało się, że Jasiu, działając pod dyktando serca, po prostu wypisał już czek dziewczynie na studia w Berkley School of Music”. Założył fundację, która pomaga zdolnym, niezamożnym dzieciom. Pomagał poznańskim uczelniom, fundował dziesiątki nagród naukowych. Płacił setki tysięcy złotych na Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego. Dał 20 milionów złotych na powstające Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie. Lech Wałęsa też wiele mu zawdzięcza. „Amerykanie w Huston bardzo dużo zrobili dla ratowania mojego serca, ale wszystkie dodatkowe rzeczy potrzebne w terapii załatwił Kulczyk”, mówi prezydent. „Nawet nie wiedziałem kiedy i jak. Pomagał mi też w sprawach mojego Instytutu. Mogłem się nie przejmować różnymi rzeczami, bo on je załatwiał. Podziwiałem w nim bezinteresowność i rozmach”. Droga perełka Kochał piękno. Otaczał się rzeczami w najlepszym gatunku. Wyjątkowymi dziełami sztuki. Jego domy projektowali najwięksi projektanci. Nosił ubrania najlepszych marek. „Żył według światowych standardów”, mówił Napierała. Dzięki pieniądzom mógł spełnić swoje marzenie o byciu architektem. Kupował domy, pałace, zajmował się ich aranżacją, sprawiał, że nabierały blasku. I wartości. Miał do tego szczęśliwą rękę. Zbigniew Niemczycki opowiada: „Siedział kiedyś z Janem Wejchertem i agentem nieruchomości w restauracji na Lazurowym Wybrzeżu. Wejchert namawiał go, żeby kupił w pobliżu dom, żeby mogli się spotykać. Janek Kulczyk powiedział, że dom go nie interesuje, ale taki zamek to by kupił. I pokazał na piękną starą budowlę na skale. Na to zerwał się agent nieruchomości i mówi, że zamek jest na sprzedaż. Poszli oglądać i tego samego dnia Janek wpłacił zaliczkę”. W ten sposób stał się właścicielem przepięknego Chateau de Madrit stojącego nad urwiskiem tuż nad samym Morzem Śródziemnym. Zrobił z niego perełkę. Bardzo drogą perełkę. Wartą kilkadziesiąt milionów złotych. Arcydzieło Jego jacht „Phoenix 2” jest jednym z najpiękniejszych jachtów na świecie. Sześć pokładów, 30 osób załogi, basen, lądowisko dla helikopterów, sala kinowa i kilkanaście kabin dla gości. Na pewno są na świecie większe i droższe jachty. Ale jego jest wyjątkowy. Urządzony z dużym smakiem. Wiesław Olko, architekt, przez ćwierć wieku projektował wnętrza domów, biur, a nawet helikopter Jana Kulczyka. Biznesmen miał duszę artysty. Godzinami potrafił rozmawiać o sztuce, architekturze, designie. Żył nie tylko robieniem pieniędzy. „Nie miał mentalności księgowego”, uważa Jan Wołek. „Choć ciągle się kłóciliśmy, bo nadużywał słowa sztuka i mówił: sztuka kulinarna, sztuka taka, taka… A ja: »Jasiu, jaka to sztuka, to jest gotowanie. Sztuką jest malarstwo, poezja, rzeźba«. Być może brało mu się to z tęsknoty za tym, żeby być twórcą i całym sobą chciał to udowodnić ku naszej radości. W jednej ze swoich wspaniałych rezydencji, pokazując biurko zaprojektowane przez Lagerfelda, mawiał: »Patrz, jakie piękne, sam je wymyśliłem«. Ja: »Jasiu, nie wymyśliłeś, tylko zapłaciłeś, to co innego«. On: »Nie, bo wiedziałem, gdzie ma stanąć, miałem jego wyobrażenie, zanim je zamówiłem«”. Swój jacht też wymarzył. „Siedzieliśmy kiedyś na Sardynii i on sobie go wykreował w głowie i naszkicował”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Miał naturę architekta, co w dużej mierze zadecydowało o jego sukcesie w biznesie. Potrafił skonstruować fundament, strukturę, zarządzić przestrzenią, a na koniec dodawał jeszcze do tego dekoru. Uważał, że piękno jest energią, która napędza ludzi i czyni ich lepszymi. A jacht to było nie tylko miejsce wypoczynku, ale też pracy. Ktokolwiek z wielkiego biznesu wsiadał na jego jacht, nie potrzebował już ani rekomendacji, ani gwarancji bankowych. Wiedział, że to człowiek do działania w wielkiej skali”. Dusza marynarza W Bydgoszczy wychował się w domu obok opery. W dzień, gdy otworzyło się okno, słychać było próby śpiewaków. Miłość do opery została mu na resztę życia. Jeździł na najlepsze przedstawienia w La Scali, Covent Garden i Metropolitan Opera. Wiele przedstawień zrealizowano tylko dzięki jego hojności. Monumentalna rzeźba na froncie budynku Opery Narodowej zawdzięcza powstanie właśnie jemu. Kochał też pop. Tinę Turner, Amy Winehouse, Marylę Rodowicz, Krzysztofa Krawczyka. Jan Wołek pamięta, że gdy wysłuchał jego piosenki „Dzieciaki z Alwernii”, dostał obłędu. „I facet, który ma wszystko, nagle wzrusza się obrazem małego miasteczka, gdzie dzieci jedzą kwaśne porzeczki, dla których całym światem jest piernik czy cukierek. Po prostu płakał jak bóbr”, wspomina wzruszony Wołek. Sponsorował artystów i sportowców. Zastrzykiem pieniędzy wspomógł Polski Komitet Olimpijski. Miał wizję, że polski sport może przyczynić się do promocji Polski na świecie. Pokazać jej moc i umiejętność rozwoju. Dlatego, jako współwłaściciel Warty, sponsorował Romana Paszke w międzynarodowych regatach dookoła świata „The Race” z okazji rozpoczęcia nowego tysiąclecia. Paszke popłynął wielkim katamaranem. Kulczyk po zawodach pływał razem z nim. Sam sterował łodzią. Stał za sterem, wiatr rozwiewał jego dyrygencką grzywę szpakowatych włosów. „Miał duszę marynarza”, ocenia Paszke. „Podążał za przygodą”. Tak naprawdę najlepiej czuł się w ruchu. Miał wiele domów na świecie: w Wiedniu, Londynie, St. Moritz, ale najlepiej czuł się na swoim jachcie. A dom miał w samolocie. Wciąż w podróży na kolejne spotkanie. „Nie umiał odpoczywać”, przyznaje Zbigniew Napierała. „Całe życie był na najwyższych obrotach”. „Mówiłem mu: »Jasiu, ty już nie musisz nikomu nic udowadniać«”, wspomina Zbigniew Niemczycki. „To, co zrobiłeś, wystarczy na kilka pokoleń”. Fenomen Wstrząs to mało. Na wieść o jego śmierci Polska zawrzała. Internet zagotował się od hejtu. „Oczywiście znajdą się tacy, którzy będą o nim źle mówić, bo wolność wypowiedzi to przywilej demokracji”, Lech Wałęsa smutno kiwa głową. „Ale kto go znał, złego słowa o nim nie powie. Nie wiem, czy kiedykolwiek uda się spisać wszystkie jego zasługi. Byliśmy gotowi w ogień za nim wskoczyć. Nie widzę nikogo, kto mógłby go zastąpić. To był fenomen na miarę XXI wieku”. Spoczął na małym, poznańskim cmentarzu. Obok swego ojca, pod płytą, na której kazał postawić rzeźby Igora Mitoraja, artysty, którego ukochał nad życie. W zakrystii Był wierzący. W każdą niedzielę chodził do kościoła. W Konstancinie wchodził bocznymi drzwiami i wysłuchiwał mszy, stojąc w zakrystii. Zawsze przyjmował komunię świętą. Kto wie, może miał bezpośrednią linię z Panem Bogiem? Należałaby mu się za ten milion, którym wsparł budowę ośrodka dla młodzieży nad Lednicą. Ojciec generał włączył go do Konfraterni Zakonu Paulinów. Wcześniej zapisano tam króla Jagiellończyka, Henryka Sienkiewicza i Lecha Wałęsę. Pytany o religijność, Jan Kulczyk odpowiadał: „Czy nazwiemy to energią, czy nazwiemy duszą, to to »coś« pcha nas do przodu. Ciało jest tylko i wyłącznie instrumentem”. To ciało zaczęło zawodzić go kilka lat temu. Przeszedł poważną operację w Detroit, na kolejną pojechał do Wiednia. Miała trwać godzinę, trwała pięć. Wydawało się, że wszystko idzie ku dobremu. „Dzwoniłem do niego codziennie, rozmawiałem na pięć godzin przed śmiercią”, wspomina z bólem Wołek. „Osłabiony mówił: »Wszystko w porządku«. Już snuł plany… Odszedł tydzień po operacji. W przypadku osób o takiej miłości do świata i ludzi to niesprawiedliwe. Mówi się, że jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach. A plany miał wielkie”. Za miłość „Nieobecność przyjaciela jeszcze bardziej ukazuje to, co zawsze w nim kochałeś”, mówi Zbigniew Napierała. Jan Kulczyk był wielkim znawcą wina. Kiedy pił w gronie przyjaciół, wznosił tylko jeden toast: „Za miłość!”. Jan Wołek wzruszony: „Nie za sukces, nie za szczęście. Więc jak podnosił kieliszek, to chóralnie krzyczeliśmy: »Za miłość!«. To było jego credo. Reszta go nie interesowała”. Tekst Roman Praszyński. Współpraca Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Świat widział jego triumfy, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywała się tragedia. O tym dramacie Cristiano Ronaldo mówi do dziś
Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Dziś trudno wyobrazić sobie polskie kino bez Joanny Kulig. Zachwyca talentem, charyzmą i autentycznością, a jej kariera od lat rozwija się między Polską a światowymi planami filmowymi. Z okazji 44. urodzin aktorki wracamy do rozmowy, której udzieliła Katarzynie Sielickiej dla magazynu *VIVA!* w 2014 roku. To opowieść o marzeniach dziewczyny z małej Muszynki, która podbiła serca widzów, nie tracąc przy tym swojej naturalności.
Gdy spotkały się w warszawskiej kawiarni przy placu Konstytucji, Joanna Kulig miała 32 lata i była świeżo po sukcesach, które otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery. Mimo pracy u boku Juliette Binoche czy Ethana Hawke’a pozostała „Joaśką” z Muszynki – dziewczyną zakochaną w muzyce, ciekawą ludzi i świata. W szczerej rozmowie z Katarzyną Sielicką opowiedziała o przypadkowym wyborze aktorstwa, chwilach zwątpienia, zawodowych przełomach i o tym, dlaczego rodzinne strony do dziś pomagają jej zachować właściwe proporcje. Z okazji 44. urodzin przypominamy ten niezwykły wywiad. Od Muszynki do międzynarodowej kariery. Taką Joannę Kulig poznaliśmy w 2014 roku Umówić się z nią na wywiad? Prawie niemożliwe. Jest tak zajęta, że termin przekładamy trzy razy. W końcu spotykamy się w kawiarni przy placu Konstytucji. Chwilę po ósmej rano w słoneczny wrześniowy piątek Joanna Kulig przypomina uczennicę, która zamiast do szkoły poszła na wagary. W dżinsowej koszuli, z włosami związanymi w kucyk, rzęsami lekko tylko pociągniętymi tuszem i ze zniewalającym uśmiechem wygląda najwyżej na 15 lat. Ma 32 i imponujący dorobek filmowy i teatralny. Po głośnej roli w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej, gdzie zagrała u boku Juliette Binoche, zyskała status gwiazdy europejskiego formatu. I nie straciła nic z naturalności zwykłej dziewczyny z Muszynki. Od wejścia przeprasza za spóźnienie. Codziennie wstaje przed szóstą rano, więc myślała, że nie będzie problemu, ale pod domem ktoś zastawił samochód, którym mąż przywiózł ją na wywiad. Zamawia kawę i kawałek gorzkiej czekolady. Skubie go palcami z pomalowanymi na pomarańczowo paznokciami. „Ten wakacyjny okres jest trudny, bo ruszają wszystkie produkcje”, tłumaczy, jakby chciała się usprawiedliwić. „Teraz jest najlepsze światło i wszyscy aktorzy są dostępni, bo teatry nie pracują. Jak zaczęłam pracę w czerwcu w serialu »Zbrodnia«, potem w »O mnie się nie martw« i w filmie »Discopolo«, to skończę w połowie października”. Dzień w dzień ma zdjęcia. Kręciła dwa filmy we Francji, a tam aktorzy pracują po osiem godzin dziennie i mają wolne weekendy. Jak w biurze! I jeszcze przerwa na obiad. Miała mnóstwo czasu po zdjęciach, cały wieczór wolny. „Prowadziłam normalne życie”, mówi ze śmiechem. Krystyna Janda powiedziała o niej, że jest jednocześnie seksowna i niewinna. Rzeczywiście, kiedy opowiada o sesji dla Vivy!, ma w sobie ciekawość i zachwyt dziecka. I urodę seksbomby. „Byłam taka szczęśliwa podczas tej sesji! Pierwszy raz widziałam scenę Teatru Wielkiego od tyłu! Pan techniczny mi opowiadał, że to największa scena na świecie, ileś pięter do góry. Podczas zdjęć cały czas śpiewałam. Tam jest świetna akustyka, wszystko jest tak skonstruowane, że nawet ludzie, którzy mają kłopoty ze słuchem, wszystko usłyszą doskonale. I pomyślałam: Zobacz, Aśka, gdyby nie taka sesja, może byś tam nigdy nie weszła. Zawsze się cieszę, że mój zawód daje mi taką możliwość. Że spływają na mnie takie nieoczekiwane emocje”, mówi z pasją. Aktorstwo Emocje to być może słowo klucz do Joanny Kulig. Kiedy się pojawia, powietrze wokół zaczyna drżeć. Urodzona aktorka tak naprawdę aktorką została przez przypadek. „To aktorstwo nie było wcale oczywiste”, wspomina czasy egzaminów. „Kształciłam się muzycznie, chciałam się dostać na wydział jazzu w Katowicach, śpiewać”. Nie dostała się. W krakowskiej PWST otworzyli wtedy specjalizację wokalno-estradową przy wydziale aktorskim i spróbowała tam. Wzięła dokumenty, wypełniła, ale nawet sama ich nie zaniosła, tylko poprosiła wychowawczynię z internatu, bo blisko mieszkała. I tydzień przed rozpoczęciem tych egzaminów pomyślała: Nieee. Nigdzie nie będę szła. Przecież nie umiem ani jednego tekstu. Dzwonię i wycofuję papiery. „Chciałam odzyskać wpisowe, ale powiedzieli mi, że to, co wpłaciłam na egzaminy, już przepadło. Więc poszłam. Nie dostałam się za pierwszym razem, ale zdałam egzamin. Kurczę! Na 30 miejsc było wtedy chyba 700 osób. To było coś. Dostałam się za drugim razem i jeśli chodzi o śpiewanie, to wszystko było super. Ale te zajęcia aktorskie! W ogóle tego nie czułam. Po pierwszym roku bałam się, że mnie wyrzucą”. Nie wyrzucili jej. Kiedy Mikołaj Grabowski realizował „Operetkę” Gombrowicza, wybrał właśnie grupę Joanny. Dostała partytury, piosenki jej się podobały, ale granie jej nie szło zupełnie. „W końcu podeszłam do Grabowskiego i pytam: »Panie Mikołaju, czy grać trzeba tak samo dobrze, jak się śpiewa?«. Zdziwił się i powiedział, że tak. Absolutnie”. Ostro wzięła się wtedy do pracy. To był przełom. Po premierze dostała angaż do Starego Teatru. Z całej grupy ona jedna. Była na drugim roku i grała u Mai Kleczewskiej, na scenie razem ze swoimi pedagogami. Nie mogła w to uwierzyć. Czy było ciężko? I tak, i nie. Wiedziała, że gra z najlepszymi, a jak mówiła jej nauczycielka od kształcenia słuchu – lepiej być najgorszym w najlepszej grupie niż najlepszym w złej. Bo trzeba zawsze ciągnąć w górę. Starać się. „Poza tym w Starym Teatrze jest bardzo fajnie!”, śmieje się. „Jest tam pani Zosia, która prowadzi bufet, dba o aktorów. Panuje prawdziwie domowa atmosfera”. Zobacz też: Rodzina jest dla niej priorytetem, teraz ujawniła zaskakującą tajemnicę. Uwielbiana aktorka dzieli życie na dwa domy Szansa Muszynka to naprawdę mała miejscowość. Liczy niespełna 400 mieszkańców. W małej szkole są zaledwie trzy klasy. Joanna mówi, że nauka tam dała jej komfort i spokój. Poczucie bezpieczeństwa. W Muszynce nikt nie zamyka drzwi do domu. Jeśli masz ochotę wstąpić do sąsiada, po prostu wpadasz. Nie trzeba dzwonić wcześniej, żeby się umówić. W Muszynce Joanna mieszka z rodzicami i czwórką rodzeństwa. Wszyscy kochają muzykę. Mama opowiada Joannie, jak dziadek wystrugał sobie skrzypce, żeby mieć na czym grać. Grali na imprezach, w kościele, Joanna z siostrą Justyną śpiewały w chórze. Śpiewanie było naturalne jak oddychanie górskim powietrzem. Dlatego Joanna występuje na wszystkich akademiach, nauczycielki ją uwielbiają. Na jednej z nich wykonuje utwór „Moja i twoja nadzieja” zespołu Hey. Przedstawiciele firmy sponsorującej boisko szkolne, którzy ją słyszą, gotowi są pokryć wszystkie koszty wyjazdu, żeby tylko wzięła udział w „Szansie na sukces”. Do Warszawy jedzie z mamą. Śpiewa „Cichosza” Turnaua. Elżbieta Skrętkowska jest urzeczona: „Zrobiło się jak w Piwnicy pod Baranami!”. Po kilku tygodniach przychodzi telegram. Joanna jest w programie! „Byłam przeszczęśliwa. Biegałam po domu i śpiewałam. Marzyłam, że wygrywam, że jestem sławna. Wyobrażałam sobie, że jadę kabrioletem, mam chustę na głowie. Jako nastoletnia dziewczynka uwielbiałam film »Bodyguard« z Whitney Houston. I, tak jak w filmie, wyobrażałam sobie, że śpiewam, że biją mi brawa. Uwielbiałam tak marzyć i te marzenia się spełniły! Dla mnie to było niesamowite, że mogę całą tę telewizję zobaczyć z bliska. A pierwszym szokiem było to, że ci ludzie są tacy mali! Teraz mi samej zdarza się, że ludzie spotykają mnie i mówią: »Myślałem, że jesteś wysoka, a ty jesteś taka niska!«. Tak samo Justyna Steczkowska. Jak śpiewa, to jakby miała z metr osiemdziesiąt. A to taka kruszynka!”. Joanna jeszcze w siódmej klasie zaczyna naukę w szkole muzycznej, potem idzie do technikum hotelarskiego. Zajęcia w obu szkołach trwają nawet do 22, ale ona nie czuje zmęczenia. Muzyka daje jej siłę. I relaks. W wolnym czasie razem z rodzeństwem śpiewa na deptaku w Krynicy. W wakacje występują w restauracji Węgierska Korona z jazzowymi muzykami z Ukrainy. „Śpiewaliśmy od 21 do 22 i pamiętam, że kuracjusze się schodzili z całej okolicy. Zawsze było pełno ludzi. Na dansingach śpiewałam »Kawiarenki«. W ten sposób dorabiałam w szkole średniej”. Zarobione pieniądze wydawała na naukę śpiewu i kursy językowe, na materiały papiernicze, bo zawsze coś notowała. Mówi, że tak jest do tej pory. „Ja uwielbiam się uczyć! Po prostu sprawia mi to przyjemność”. Przeciążenie Dobrze ułożona prymuska? Niekoniecznie. „Nie jestem pracoholiczką!”, zapewnia gorliwie, a czekolada topi jej się między szczupłymi palcami. „Po prostu zwykle o to mnie pytają. A ja mam mnóstwo przyjaciół i bardzo sobie cenię to moje towarzyskie życie, ale jakoś się nie rozwodzę na te tematy. Wolę mówić raczej o pracy, więc to może tak wyglądać”. A jednak był czas, kiedy pracy zrobiło się za dużo. Joanna mówi o tym „przeciążenie”. I dodaje, że dziś już wie, że czasem jest „up”, a czasem „down”. Już umie sobie z tym radzić. Ale kiedy szła do gabinetu dyrektora Starego Teatru z wypowiedzeniem w ręku, była przekonana, że to jedyne rozwiązanie. Nagle wszystkiego było za dużo. Grała 18 spektakli w miesiącu. Zagrała pierwszą rolę filmową w „Środa czwartek rano” Grzegorza Packa, za którą dostała nagrodę na festiwalu w Gdyni. Biegała na castingi i wciąż nie była przekonana, czy aktorstwo to właśnie to, co chce robić w życiu. Wszystkie nagrody spakowała do kartonu i schowała. Nie mogła na nie patrzeć. Ale żeby rzucać pracę w Starym? Niebywałe. „Zdziwienie było duże, bo nie było tak, że ja tam nie gram i rezygnuję, tylko właśnie dużo gram i rezygnuję. Ale jak to Kulig. Zawsze musi coś wymyślić”. Z teatru wyszła szczęśliwa, że podjęła tę decyzję. Szła przez plac Szczepański i myślała: Jezu, zrobiłam to! „Nagle miałam dużo czasu. Zaczęłam oglądać rzeczy, w których zagrałam, między innymi spektakl Teatru Telewizji »Doktor Halina«, i dotarło do mnie, że dobrze gram. Pomyślałam, że może nie warto rezygnować”. I wtedy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, posypały się propozycje. Zobacz także: Zaczynała w biedzie, miała czwórkę rodzeństwa i wielkie marzenia. Teraz Hollywood kłania się jej w pas Gwiazdy Tak, to było jednego dnia. Rano zadzwoniła Krystyna Janda z propozycją zagrania w „Wassie Żeleznowej”, po południu poinformowano ją, że wygrała casting do filmu niemieckiego i dostała od reżysera Pawła Pawlikowskiego maila, czy nie zechciałaby zagrać w filmie z Kristin Scott Thomas i Ethanem Hawke’em. Wkrótce potem miała wystąpić z Juliette Bi- noche w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej. Przestraszyła się. Nie, nie gwiazd. Tego, czy poradzi sobie z językiem. „Po filmie »Kobieta z Piątej Dzielnicy« Ethan powiedział w wywiadzie, że chciałby jeszcze ze mną zrobić jakiś film. Ja zgrałabym śpiewaczkę jazzową w klubie, a on byłby amerykańskim żołnierzem. Ale Paweł Pawlikowski stwierdził, że to nieciekawy scenariusz. Banalny. Hawke to luzak totalny. Czapka z daszkiem, trampki. Ja też się w końcu wyluzowałam, bo on kaleczył francuski tak samo jak ja”. Przy „Sponsoringu” było gorzej. Na castingu grała po francusku i producenci powiedzieli, że nie rozumieją nic z tego, co mówi, ale bardzo im się podoba, jak gra, więc ma się uczyć. Uczyła się, chodząc z lektorką po Paryżu. Do dziś słowa kojarzą jej się z miejscami. Najgorsze, że trzeba było improwizować. „Improwizuj w języku, którego nie znasz! A samej Ju- liette Binoche bałam się bardzo. Właściwie nie wiem, dlaczego. Okazało się, że jest miła, ciepła. Wspaniale się z nią pracowało. Potem w wywiadach mówiła o mnie wiele dobrych rzeczy. To było wzruszające. I zawsze mi powtarzała: »Aśka, ucz się języków!«”. Polubiły się. Razem pojechały na Tribeca Film Festival, na Berlinale. Wszędzie, gdzie Juliette się pojawiała, zjawiało się też mnóstwo paparazzi, tłum dziennikarzy. „Ona ma w sobie niesamowity spokój, jest bardzo profesjonalna. Udziela wywiadu 40 dziennikarzom naraz i nie ma z tym problemu”, mówi Joanna z podziwem. Tylko czy to Binoche jest tu gwiazdą? Na pewno niejedyną. „Sponsoring” odniósł sukces na całym świecie, a Joanna za swoją rolę została nagrodzona na festiwalu w Gdyni, a także Orłem – Nagrodą Polskiej Akademii Filmowej. A jak film odebrała Muszynka? Joanna mówi, że bardzo dobrze. I dziwi ją to pytanie. Przecież wszyscy tam wiedzą, że jest aktorką. Wiedzą też, że takie rzeczy jak w filmie zdarzają się naprawdę. Od wieków. Gdzie tu sensacja? Ludzie pojechali do najbliższego kina w Krynicy, obejrzeli i byli dumni z Joanny. I z tego, że ona jest dumna z nich, z miejsca, z którego pochodzi. „Mam taką intuicję, że gdyby ktoś źle mnie odbierał, wyczułabym. A czuję, że ludzie odbierają mnie pozytywnie. Zresztą już w szkole teatralnej powtarzali nam, że zawód aktora to jest sacrum i profanum. Że się gra i zakonnicę, i prostytutkę”. Jeden z recenzentów po obejrzeniu „Kobiety z Piątej Dzielnicy” nazwał ją „pastelowym aniołem”. Czy jest skazana na role pięknych kobiet? Niekoniecznie. Do roli wiedźmy w amerykańskiej produkcji fantasy „Hansel i Gretel: Łowcy czarownic” dała się oszpecić. „Bardzo lubię zmieniać się do roli, także zewnętrznie”. Joaśka Nie lubi popularności. Chce, by jej prywatność pozostała prywatna. Nie mówi o mężu, Macieju Bochniaku, choć właśnie gra w filmie w jego reżyserii. Na planie „Discopolo” jest po prostu aktorką, nie żoną. Podchodzi do tego profesjonalnie. Popularność? Na razie nie rozpoznają jej na ulicy. No, może czasem. Tak jak ostatnio, gdy pani w aptece powitała ją okrzykiem: „Witam moją ulubioną matkę dwójki dzieci!”. Bo taką rolę gra w serialu „O mnie się nie martw”. I w autobusie, kiedy mówi za głośno, ludzie poznają jej głos. Nie czyta internetowych komentarzy na swój temat. O swoich filmach lubi rozmawiać z ludźmi twarzą w twarz. „Kiedyś na spotkaniu z widzami pewna pani mówi do mnie: »No, tu mi się trochę montaż nie podobał. Ale ja się w ogóle na tym nie znam!«. Mówię, że operator też narzeka na ten montaż. A pani na to rozpromieniona: »To ja się jednak trochę znam!«. Bardzo lubię takich ludzi słuchać, bo przecież to jest widz. Jak się jeździ ze spektaklami po Polsce, to często odbiór jest lepszy niż w Warszawie”. Kiedyś powiedziała, że jak poczuje, że uderza jej sodówka, to od razu pojedzie do Muszynki. A tam kogo obchodzi Juliette Binoche? Ważniejsze są codzienne sprawy! „Może rzeczywiście nie wszyscy tam wiedzą, kto to jest. Ale tam jest zupełnie inny rytm życia. Żyje się zgodnie z porami roku. Wiosną się sieje, latem są żniwa, są święta, w niedzielę idzie się do kościoła. Ludzie żyją skromnie, nie zarabia się po 10 tysięcy. Mają swoje problemy, raczej codzienne niż wydumane. Nie analizują, bo życie trzeba po prostu żyć. Jak tam wracam, to idę do pani Ciastoniowej, ona spyta, co tam, jak tam, ale za chwilę ma już swoje sprawy. I tak wszystko o mnie wie, bo mama opowiada. Dla nich jestem nadal tą samą Joaśką”. Zobacz też: Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości
Tego pytania córka nigdy wcześniej mu nie zadała. TYLKO W VIVIE! Kwaśniewski opowiedział o stracie i lękach
Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy w tak osobistej rozmowie wraca do rodzinnych korzeni, wspomnień o rodzicach i doświadczeń, które ukształtowały jego charakter oraz sposób sprawowania urzędu prezydenta. W książce „Prezydent” odpowiada córce Aleksandrze Kwaśniewskiej na pytania o wojnę, edukację, sport, politykę, wiarę i życiowe wybory, odsłaniając mniej znane oblicze byłej głowy państwa.
We właśnie wydanej książce „Prezydent” Aleksander Kwaśniewski odpowiada na pytania głównie o politykę i prezydenturę. W rozmowie z 2023 roku jego córka Aleksandra Kwaśniewska zadaje pytania, których nie miała okazji wcześniej zadać. O dziadków, rodzinne tradycje i wartości, wiarę, lęki egzystencjalne. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Jak rodzice i wojenne doświadczenia rodziny ukształtowały Aleksandra Kwaśniewskiego? Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku – Chciałabym Ci zadać pytania, na które nie znam odpowiedzi. Na przykład dotyczące Twoich rodziców, a moich dziadków. Często wspominasz, że osobą, która miała na Ciebie duży wpływ, była Twoja babcia. Natomiast zastanawiam się, które z rodziców rezonuje w Tobie bardziej? Ja myślę, że sprawiedliwie po połowie. Oni się doskonale uzupełniali. Tata był świetnie wykształconym człowiekiem, jeszcze po przedwojennej maturze, a to znaczyło wiele. Niektórzy do dzisiaj uważają, że przedwojenna matura była jak dzisiejsze studia. Miał więc porządne wykształcenie humanistyczne, a później oczywiście medycyna. Mówił biegle po niemiecku i rosyjsku, bo tam przeżył wojnę. Znał łacinę i uczył mnie i moją siostrę przysłów łacińskich. Myśmy od niego otrzymywali dobrze zakorzenioną wiedzę i przekonanie, że to jest ważne. Natomiast mama była osobą dużo bardziej spontaniczną. Czyli można powiedzieć, że o ile tata dyscyplinował nas do kształcenia się, to mama nas uczyła tych cech socjalnych – kontaktu z ludźmi, dialogu, organizowania się w grupie. – A do kogo czujesz się bardziej podobny? Czuję się takim dobrze wymieszanym tworem, który przejął… – Najlepsze cechy z obojga rodziców? No tak (śmiech). Brzmi to mocno nieskromnie, ale coś w tym jest. Tata miał ogromne pokłady nieufności, więc miał kłopot ze zbliżaniem się do ludzi. A mama była człowiekiem bardzo otwartym. Ojciec bardzo się wszystkim przejmował, a mama przyjmowała życie dużo bardziej takim, jakie ono jest. Więc taki bardziej otwarty, ufny stosunek do życia mam po mamie, a po tacie to przekonanie, że wszystko musi mieć jednak solidne fundamenty. Że profesjonalizm jest ważny. Że jest też rodzaj odpowiedzialności, którą trzeba przyjąć i umieć ponieść. – Twoi rodzice byli z pokolenia wojennego, dotkliwie pokiereszowanego. Czy to wpłynęło na Wasze wychowanie i wpajany Wam system wartości? Zdecydowanie tak. Choćby ten prymat edukacji nad dobrami materialnymi. Rodzice byli ludźmi dosyć zamożnymi, jak to lekarska rodzina, ale tata nigdy nie podjął starań, żeby wykupić nasze mieszkanie, choć były takie możliwości. W nim był brak wiary w to, że te ziemie zostaną na wieki wieków i że będziemy cieszyć się pokojem. Zawsze było przekonanie, że człowiek jest bardziej nomadem. – Czyli poczucie tymczasowości? I przeznaczenia tułaczego. – To może powiedzmy, że babcia była z całą rodziną przesiedlona z Wilna. Tak. Mama była przesiedlona w ostatnich miesiącach wojny przez NKWD z Wilna. Cała pięcioosobowa rodzina. Z jedną walizką. – Dziadek stracił całą rodzinę w bombardowanej Warszawie… Tak. Było więc to przekonanie o kruchości dóbr materialnych i bardzo silny prymat edukacji jako najpewniejszej inwestycji. Cały czas mówił też, że musimy bardzo dobrze znać dwa języki: niemiecki i rosyjski. Bo to są wielcy i agresywni sąsiedzi, więc jakby co, to nam pomoże przeżyć. Oczywiście uważał, że trzeba mieć porządny zawód i w jego rozumieniu był to albo lekarz, albo inżynier. Miał też takie postwojenne przesądy, czyli na przykład nigdy nie wyszedł z domu bez pieniędzy. To był wręcz rodzaj obsesji. Do tego stopnia, że jak żegnałem tatę na dobre, to też uznałem, że nie mogę go wypuścić na tamten świat bez grosza przy duszy, więc włożyłem mu pieniądze do kieszeni. U mamy ten syndrom wojenny nie był tak silny, bo była młodsza. Jak zaczęła się wojna, miała dziewięć lat. Jej starsze rodzeństwo było bardziej straumatyzowane. Wujek Michał przekonywał mnie, że powinienem zostać architektem, bo to jeden z tych porządnych zawodów. Był absolutny imperatyw, żeby nauczyć się czegoś, co może być pomocne w warunkach krańcowych. – Z tym porządnym zawodem trochę dziadka rozczarowałeś. No bardzo! Ale pogodził się z tym. Wpływanie na wybory dzieci jest zazwyczaj nieskuteczne. A jak chce się z tego powodu gniewać, to się niszczy więzi rodzinne. Trzeba to przyjąć z jasnym stwierdzeniem, że to działanie na ryzyko własne, czyli: synu, robisz to, co uważasz za stosowne, ale bierzesz za to całkowitą odpowiedzialność. – Zatem nigdy nie kwestionował Twoich wyborów? Nie, bo to też był ten typ, że nigdy nie chciał nikogo urazić. Liczył się bardzo z cudzą wrażliwością. A ponieważ miał naturę choleryczną, to zdarzało mu się powiedzieć słowo za dużo, a potem przeżywał to bardziej niż ta osoba teoretycznie zrugana. – Idąc przez życie, zastanawiałeś się czasem, co by rodzice powiedzieli na to czy tamto? Myślę, że zdecydowanie im by się ta droga podobała, bo to jest jednak droga sukcesu. Bardzo by im się podobała sympatia ludzi wobec mnie. My całą rodziną mamy taki syndrom, że z trudem przyjmujemy komplementy czy dobre opinie o nas, a z drugiej strony bardzo ich potrzebujemy. – To chyba taka natura istnienia publicznego. Może tak, ale część ludzi wręcz łowi je, wymusza, pławi się w nich. Ja, ale też i mama, i ty, i rodzice moi czuliby się tym skrępowani, a z drugiej strony taki rodzaj uznania nadaje sens temu, co robimy. Na pewno spodobałoby im się to, że tyle się udało osiągnąć. – Dziadek był na studiach sędzią piłkarskim i zaraził Was miłością do sportu. Tak, sport był niezwykle ważny pod względem kibicowskim, ale też uprawiania go. – Uważasz, że w jakimś stopniu również ukształtował Twój charakter? Bardzo. Postawa sportowa jest postawą walki, ale opartej na pewnych regułach. Jeżeli się walczy w kampanii wyborczej, to trzeba wiedzieć, ile potrzeba koncentracji, ile determinacji, jak bardzo trzeba być pokornym. Że nie wolno ogłosić zwycięstwa, zanim naprawdę nastąpi, a jednak cały czas wierzyć, że jest możliwe. A z drugiej strony sport jest znakomitym antydepresantem. Pomaga wyrzucić z siebie napięcie, złe emocje. Uważam, że sport zarówno w sensie sposobu myślenia, jak i katalizatora emocji był mi potrzebny. CZYTAJ TEŻ: Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama Droga do prezydentury. Kiedy Aleksander Kwaśniewski uwierzył, że może zostać prezydentem? – Kiedy pierwszy raz pojawiła się w Twojej głowie myśl, że mógłbyś zostać prezydentem? Ona najpierw pojawiła się w głowach innych osób. W książce opowiadam, jak przypisywał mi ten plan Lech Wałęsa, co było zabawne, bo ja wtedy nie brałem tego pod uwagę. Później coraz więcej osób mi to wróżyło, ale ja to traktowałem w kategoriach komplementu. Natomiast nieuchronnie zbliżał się termin wyborów 1995 roku, a ja byłem już wtedy liderem dużej formacji politycznej. Trzeba było podejmować decyzje. Mówiąc wprost, gdyby Lech Wałęsa był lepszym prezydentem, to nie sądzę, żebym zdecydował się na kandydowanie przeciwko dobremu prezydentowi Lechowi Wałęsie. A że był prezydentem, jakim był, rozpoczęto poszukiwania. No i nagle się okazało, że ja jestem traktowany przez coraz więcej ludzi jako poważny kandydat, przez niektórych jedyny kandydat, a także nie miałem argumentów wobec własnego bloku politycznego, żeby powiedzieć, że nie wystartuję. No bo co miałem powiedzieć? Że się boję przegranej? To już nie wchodziło w grę. Trzeba było podjąć tę decyzję jako konsekwencję wzrastania w siłę mojej formacji politycznej. Wszystkie okoliczności zmuszały do tego. Bo w polityce muszą się zbiec trzy rzeczy: miejsce, człowiek i czas. I jak to się zgra, to trudno z tego bermudzkiego trójkąta konieczności uciec. – A kiedy pojawiła się myśl, że możesz być w tym dobry? Nie miałem z tym problemu (śmiech). Przepraszam, że mówię nieskromnie, ale ja byłem przekonany, że jeżeli wystartuję, to po pierwsze, wystartuję po to, żeby wygrać. To nie będzie nic udawanego, to będzie ciężka praca, którą wykonaliśmy. A dwa, wiedziałem, że będę dobrym prezydentem. – Skąd to wiedziałeś? Wewnętrzne przekonanie? To było pewnie połączenie dwóch rzeczy. Z jednej strony młody wiek, bo miałem zaledwie 41 lat, czyli taka trochę buta młodzieńcza, że nie ma spraw, z którymi sobie człowiek nie poradzi. Ale z drugiej strony jednak już spore doświadczenie. W końcu byłem parę lat ministrem, posłem, przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej, więc byłem do tej roli naprawdę nieźle przygotowany. – Mama powiedziała mi kiedyś, że miała takie momenty, kiedy myślała sobie: Jezus Maria, same koronowane głowy i ja – Jola z Gdańska. Czy Ty miałeś takie momenty onieśmielenia? Na pewno to nie jest tak, że w tę rolę wchodzi się bezstresowo. Tylko że ten stres jest pozytywny. Człowiek wie, że musi więcej przeczytać, dowiedzieć się, ale żebym miał poczucie onieśmielenia, to nie. Ale też powiem szczerze, jeżeli nawet mama ci to powiedziała, to w takiej krótkiej chwili, kiedy wydawało jej się, że może sobie nie poradzić. Bo ona w tych sytuacjach świetnie się odnajdywała. – Ale też mogła mieć takie wewnętrznie poczucie, a emanować czymś innym. Możliwe, ale myślę, że to szybko przechodziło na rzecz partnerskich relacji. Być może nam też pomogło to, że pierwszą oficjalną wizytą za mojej prezydentury był przyjazd królowej Elżbiety II. Czyli mówiąc krótko, poprzeczka została zawieszona najwyżej. I ta suma doświadczeń oraz pokonania tych barier później owocowały. No bo skoro daliśmy radę z wizytą królowej brytyjskiej, to czemu mielibyśmy nie dać sobie rady z pielgrzymką papieża albo z wizytą cesarza japońskiego? Poza tym szybko okazywało się, że ogromna większość tych partnerów, których spotykamy, to są fajni, normalni ludzie i można z nimi rozmawiać. – W książce przewija się wątek „Przypadku” Kieślowskiego jako refleksji nad determinizmem społecznym: na ile wybory, których dokonujemy, są kwestią wewnętrznej motywacji, a na ile to wynik zbiegów okoliczności? To jest jedno i drugie. Jest ten trójkąt – czas, człowiek i miejsce. I to musi się zgrać, nie tylko w polityce. Ja znam wielu bardzo dobrych polityków z dobrze zorganizowanych krajów, którzy nie trafili na swój czas. Mogli być lepsi 10 lat wcześniej albo 10 lat później, ale ich ta szansa ominęła i odwrotnie. Są ludzie, którzy pojawiają się we właściwym czasie, ale mają niewłaściwe miejsce do działania, na przykład jakiś autorytarny system, który ich wypluwa czy wsadza do więzienia. A w życiu? Zaczyna się od tego, że jeśli dwoje ludzi się spotyka i mają dziecko, to ono już jest rezultatem w jakimś sensie przypadku, bo mogli się nie spotkać. Ktoś może powiedzieć o Opatrzności, ale ja w to akurat nie wierzę, więc mówię o przypadku. Czyli z jednej strony to są osobiste predyspozycje, dążenia i marzenia, które wskazują drogę, a z drugiej strony mnóstwo okoliczności zewnętrznych, które albo pozwalają taką drogę przejść, albo nie. Albo nawet jak się idzie tą drogą, to mocno ją weryfikują. Opóźniają, przyspieszają, kierują na boczne tory. Ja w moim życiu tak naprawdę starałem się tylko o dwa stanowiska. Mówię o tym w książce? – Tak. Pierwsze to był redaktor naczelny „itd”. Ja już wtedy chciałem odejść z ruchu studenckiego, gdzie wprawdzie zajmowałem się kulturą, ale to było takie animowanie kultury, a ja ciągle miałem problem z ustaleniem, co jest moje w tym wszystkim. I uznałem, że bycie naczelnym „itd” to jest konkret. Bo co tydzień muszę wydać gazetę, musimy napisać tekst, zredagować, to była jakaś twórczość mierzalna, która mnie interesowała. I drugie stanowisko, o które walczyłem, to był przewodniczący Komisji Konstytucyjnej. Uważałem, że wtedy była wyjątkowa i jedyna szansa, żeby Konstytucję stworzyć i żeby ją przyjąć. I to był też taki istotny konkret, który dawał mi ogromną radość, bo wiedziałem, że tworzę coś, co będzie miało namacalny i potrzebny efekt. – Czułeś taki imperatyw, żeby zostawić po sobie coś ważnego? I wyzwanie. Jak już byłem przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej i obszedłem wszystkich liderów, a trzeba było pracować ze wszystkimi, od lewicy do prawicy, bo Konstytucji inaczej się zrobić nie da, to większość wykazywała daleko idący sceptycyzm. Profesor Geremek powiedział wręcz, że to mi się nie uda. I myślę, że gdyby od samego początku nie było z mojej strony takiej determinacji, toby się ta robota rozlazła. Ale ponieważ ja twardo nadawałem tempo, to udało się to zrobić. – Mówisz, że nie była Ci dana łaska wiary. Czujesz, że to jest jakaś strata? Ja nie cierpię z tego powodu, choć są momenty, w których uważam, że wierzącemu jest łatwiej. Szczególnie jak przemawiam na pogrzebach przyjaciół czy bliskich znajomych, to chciałoby się powiedzieć z przekonaniem, że spotkamy się jeszcze, że dokończymy rozmowy. Ja w to nie wierzę. To, co mogę im zaoferować, to że dopóki żyję, będę o nich pamiętał. – A jak sobie radzisz z lękiem egzystencjalnym, nie będąc wyposażony w te narzędzia, które daje wiara? Wszyscy się boimy tego samego przecież. Ja w tym widzę, patrząc ze spokojem, pewną nieuchronność. To znaczy jesteś, czynisz wszystko, co możliwe, i odchodzisz. I nie ma. Przychodzą następni. Jeżeli czegoś się obawiam, to przewlekłych chorób, a jeszcze bardziej, że może nie pracować głowa, że istnieję fizycznie, ale nie ma ze mną kontaktu. – A nie myślisz, że ten imperatyw, żeby coś po sobie zostawić, jakoś się łączy z tą postawą agnostyczną? Z przekonaniem, że jesteśmy tylko tu i teraz? W moim przekonaniu czymś wręcz podstawowym jest to, żeby każdy, kto rozpoczyna tę swoją ziemską wędrówkę, chciał po sobie pozostawiać dobre ślady. Dla jednego to będzie wynalazek, dla drugiego literatura, wynik sportowy, szczęście rodzinne i dobrze wychowane dzieci. Moim zdaniem w ten sposób życie uzyskuje sens, bo przestaje być tylko egzystencją. Ale ten sens można uzyskiwać we wszystkim. To nie jest takie wymaganie, że zostawiamy po sobie tylko te ślady, które przechodzą do historii. Moim zdaniem takie życie oparte tylko na istnieniu z dnia na dzień to straszna nuda przede wszystkim. – Co czujesz, gdy ktoś Ci mówi, że nigdy na Ciebie nie głosował, ale zawsze Cię lubił? Albo że nie głosował, ale teraz żałuje? To jest satysfakcjonujące czy niekoniecznie? Nie mam ukłucia, że nie zagłosował. Może miałbym, gdybym przegrał wybory. Pewnie gdyby Bronisław Komorowski usłyszał taki miły komplement: „Nie głosowałem na pana, ale pana lubię”, a jemu tych głosów zabrakło przy reelekcji, to byłoby przykre. Ja wygrałem jedne i drugie, a drugie nawet w pierwszej turze, to czym mam się przejmować? To jest miłe, że po latach osoby, które na mnie nie głosowały, przyznają, że cele tej prezydentury miały sens, styl prezydentury się podobał, styl pierwszej damy był bardzo akceptowany, a przecież Jola de facto stworzyła instytucję first lady w Polsce. Zdecydowanie jest to satysfakcja. – Ostatnie pytanie, za to trudne. Jakbyś miał mi dać jedną radę życiową, to co by to było? Mógłbym ci przekazać takie moje credo pozytywistyczno-aktywistyczne. Mianowicie: rób, co możesz, a jak nie możesz, też rób. Nie poddawaj się, nie daj się pokonać zniechęceniu, trudnościom, żeby przynajmniej mieć pewność, że podjęłaś próbę. Że jeżeli coś nie wyszło, no to już dlatego, że nie mogło wyjść. To by była pierwsza rada, ale byłoby ich więcej. Ja ci przecież daję te rady. Co ty ich nie słuchasz? – Słucham. Pytam o tę najważniejszą. Ta byłaby bardzo ważna. I że jak już dojdziesz do moich lat, żebyś mogła spokojnie zerknąć do tyłu i stwierdzić, że to było fajne życie. I miało sens. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wrócił wspomnieniami do swojego coming outu. Pewna osoba bardzo go zawiodła
Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY!
Maciej Stuhr kończy dziś 51 lat. Aktor, reżyser i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej kultury od lat imponuje nie tylko zawodowymi sukcesami, ale także zaangażowaniem społecznym. Z okazji jego urodzin przypominamy wyjątkową rozmowę, której w 2022 roku udzielił magazynowi VIVA! wspólnie z żoną, Katarzyną Błażejewską-Stuhr.
On – jeden z najpopularniejszych aktorów swojego pokolenia. Ona – dietetyczka kliniczna, aktywistka i autorka książek. W wywiadzie dla VIVY! Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr opowiedzieli o miłości, rodzinie, otwartym domu, pomaganiu uchodźcom i wartościach, które od lat wyznaczają kierunek ich wspólnego życia. „Spotkałem rudego anioła” – mówił Beacie Nowickiej o żonie Maciej Stuhr. Dziś, w dniu jego 51. urodzin, wracamy do tej poruszającej rozmowy. Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr: wywiad dla VIVY! Po raz pierwszy spotkaliśmy się we trójkę osiem lat temu. My pracowaliśmy nad książką, a Kasia do nas dołączyła. Bawiłam się na Waszym weselu. Wiedliście w miarę beztroskie, szczęśliwe życie. Dziś mam wrażenie, jakby to się działo w innej epoce. Prowadzicie inne życie. Katarzyna: Dalej szczęśliwe, chyba… (śmiech). Rzeczywiście, wyprowadziliśmy się z mieszkania w centrum do domu, na stałe jest z nami dwójka dzieci, dwa psy, uchodźcy. Ale cały czas walczę o tamtą beztroskę, bo ona wciąż jest, tylko gubi się w natłoku obowiązków. Maciej: Dużo rzeczy się też nie zmieniło. – Miłość na przykład? Maciej: Przede wszystkim fascynacja sobą, mówię o swoim uczuciu do Kasi. Nie sądziłem – zabrzmi to banalnie – że związek może tak nie ostygnąć. Wciąż dużo robimy wspólnie, z pasją. Wiadomo, że niektóre rzeczy muszą walczyć o palmę pierwszeństwa i przegrywają z codziennością: z wożeniem dzieci, psami, lekarzami, szpitalami, zakupami… – …niespodziewanymi gośćmi? Maciej: Goście są naszą spécialité de la maison, mam wrażenie. Jesteśmy mistrzami w przyjmowaniu gości i oboje to uwielbiamy. To się stało naszym stylem życia. Katarzyna: I nie mówimy tylko o uchodźcach. Maciej: Mamy dom otwarty. Zauważyłem, że jesteśmy siebie ciekawi przy gościach. Niektóre rzeczy wiemy o sobie tylko dlatego, że przychodzą goście i w żartach, albo nie w żartach, coś mówimy. W ich obecności przerabiamy różne tematy. Tak dowiedziałem się, że Kasi nie podoba się moja broda, którą zapuściłem do serialu „Szadź”. Potem przez osiem miesięcy cztery razy dziennie słyszałem… Katarzyna: …że nie lubię tej brody, ta broda jest okropna. Teraz, kiedy ją zgolił, 80 razy dziennie mówię, jak mi się podoba, jaki jest przystojny, a wręcz piękny. Maćka to peszy, ale nie mogę się pohamować (śmiech). – No i osiągnęliśmy piękną równowagę. Brody nie ma, miłość jest. Maciej: Kluczem jest to, żeby wyrywać chwile, kiedy jest się tylko we dwoje. Czasami zakrada się jakiś niepokój, czy przypadkiem coś się nie wypaliło. Okazuje się jednak – jak już zostajemy sami – że nie. Tym silniejsza jest wtedy ta ulga: o Jezu, jednak nic się nie zmieniło. Czasami po prostu nie ma czasu na uważność w tym całym zamieszaniu. – Zwanym życiem. Z ważnych zmian – po latach odszedł Pan z teatru Warlikowskiego. Maciej: Przez 20 lat byłem przepracowany i nie chciałem tak funkcjonować do końca życia. W sferze marzeń zawsze było: mniej pracować. Decyzja, żeby się rozstać, przynajmniej formalnie, z zespołem Warlikowskiego, nie jest prosta. Praca z nim to marzenie wszystkich aktorów. Do dzisiaj jest mi czasami smutno i tęsknię. Wciąż gram stare rzeczy. Zresztą od Krzyśka chyba nigdy definitywnie się nie odchodzi. Katarzyna: Pamiętam, jak nam kolana zmiękły, kiedy zobaczyliśmy plan wyjazdów ze spektaklem „Wyjeżdżamy”. Okazało się, że przez cztery miesiące nie będzie Maćka w domu. Kiedy zrezygnował, przyjęłam to z ulgą. Ale nie naciskałam na ciebie w tej decyzji. Zwłaszcza że dla mnie Nowy Teatr też jest bardzo ważnym miejscem. Pracowałam od lat z całym zespołem. – Tam się poznaliście? Katarzyna: Poznaliśmy się w Teatrze Polonia, ale Maciek mnie nie pamięta, bo miałam wtedy dredy. Maciej: Jak można pamiętać kogoś, kto ma dredy? Katarzyna: Zwłaszcza że to były rude dredy do pasa (śmiech). Maciej: To było ciekawe, bo jak się poznaliśmy, miałem największy w swoim życiu kociokwik, choć wiele ich bywało, a pani o tym wie najlepiej. Ale wtedy było wszystko: zagranica, teatry, kilka premier, seriale, filmy, radio, studenci. I tak funkcjonowaliśmy z Kasią przez pierwsze lata, że właściwie w ogóle nie było tematu, ile ja pracuję, gdzie pracuję i dlaczego. Katarzyna: Cenię pracowitość, więc raczej mi to nie przeszkadzało. Maciej: Natomiast potem, kiedy założyliśmy rodzinę i na świecie pojawił się nasz syn Tadzik, z oczywistych powodów fakt, ile mnie w tym domu jest bądź nie ma, ma ogromny wpływ na funkcjonowanie tego przedsiębiorstwa. Trzeba było zrobić jakiś plan, żeby to wszystko się nie zawaliło. Katarzyna: Wcześniej, jak Maćka nie było w domu, ja też dużo pracowałam, pisałam książki albo jeździłam do Maćka na plany filmowe i tam pracowałam. Kiedy urodził się Tadzik, musiałam zwolnić, bo kawał ciąży przeleżałam. No a potem każda mama wie – pracowałam, ale i karmiłam piersią, więc musiałam być niedaleko. Po jakimś czasie Maciek mógł włączyć się w działania domowe. Pamiętam, jak mnie zaszokowałeś decyzją, że odchodzisz z teatru. Powiedziałeś mi o tym w sklepie i w pierwszej chwili pomyślałam, że to jest żart. Nie przypuszczałam, że Maciek nosił się z taką myślą, na pewno długo to rozważał. Maciej: Pomysł chodził za mną ze dwa lata. Decyzję podjąłem tuż przed pandemią. Między nami jest 10 lat różnicy wieku. Teraz Kasia ma tyle, ile ja miałem, kiedy zaczęliśmy być razem. Wydaje mi się, że to jest taki wiek, kiedy warto docisnąć pedał kariery na maksa, a potem trochę go poluzować, bo nie wyobrażam sobie, żeby tak jechać do końca życia. Ja bym nie chciał. Zobacz też: Niepokojące wyznanie Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr. Żona Macieja Stuhra szczerze o problemach zdrowotnych. Zrezygnowała z ukochanej pasji – Myśli Pan, że żona chciałaby docisnąć pedał kariery na maksa? Maciej: Trzeba zacząć od tego, że kiedy się poznaliśmy, Kasia, która była wykształconą na Akademii Medycznej dietetyczką, pracowała jako kierowniczka widowni, a później jako koordynatorka pracy artystycznej w Nowym Teatrze. Katarzyna: Przyjmowałam też pacjentów, ale nie dało się z tego wyżyć. Maciej: Usilnie ją wtedy namawiałem na powrót do zawodu. Nie żeby mi było z nią źle w teatrze, ale uważałem, że to ma sens. Kasia ma bardzo dużą wiedzę i ambitne plany zawodowe, a oprócz tego staje się świetlaną postacią nie tylko dla mnie, ale też dla ludzi. Wydaje mi się, że powinna się tym zająć. – Kiedy umawialiśmy się na to spotkanie, powiedziałaś mi przez telefon: „Żadnej słodkiej sesji zakochanych. Siła kobiet. Ja walczę, mąż mnie wspiera”. O co walczysz? Katarzyna: Nie starczyłoby mi palców u obu rąk, żeby wyliczyć, o co walczę. Z Fundacją „Kobiety bez diety” walczę o uwolnienie kobiet z dyktatu bycia szczupłą, z poczucia winy, obowiązku bycia na niekończących się dietach i traktowania jedzenia jako formy opresji, a nie źródła zdrowia i przyjemności. Walczę o to, żeby wszyscy ludzie byli traktowani równo, mieli równe prawa i mogli żyć w spokoju. Maciej: Jednym ze źródeł zmiany naszego życia, od której zaczęliśmy rozmowę, było to, że od 2015 roku czuliśmy rosnącą frustrację z powodu braku wpływu na rzeczywistość. Wszystko, co robiliśmy, sądziliśmy, mówiliśmy, wydawało się logiczne, podparte wiedzą, faktami, które my i nasze autorytety uważają za oczywiste, i nic, absolutnie nic z tego nie wynikało. W pewnym sensie ta sytuacja trwa do dziś. Pierwsze lata były bojowe, wierzyliśmy, że zaraz coś się wydarzy, ktoś się ocknie… A potem siedzieliśmy przed telewizorami, czytaliśmy gazety i myśleliśmy: Co, do cholery, się dzieje? Dlaczego nic się nie zmienia? Katarzyna: Pamiętam, jak jesienią 2016 przeczytaliśmy jakiś artykuł, w którym Jarosław Kaczyński mówił, że w organizmach uchodźców są pasożyty groźne dla Polaków. Strasznie się wtedy zapieniłam i umówiłam z Zosią Jaworowską, która założyła stowarzyszenie Refugees Welcome Polska, żeby to jakoś odkręcać. Mam wewnętrzny imperatyw chodzenia na protesty. Nie potrafiłam usiedzieć w domu. Nie zapomnę, jak 16 grudnia partia rządząca przeniosła obrady Sejmu do Sali Kolumnowej. Tadek miał wtedy trzy miesiące. Wieczorem zaniosłam go śpiącego do Magdy Popławskiej, która mieszka obok nas i ma rok starszą Haneczkę, pojechałam pod Sejm i siedziałam tam do północy. Następnego dnia z Tadkiem w wózku protestowałam na Krakowskim Przedmieściu. To był czas, kiedy często jeździłam służbowo po Polsce i protestowałam w każdym mieście: Kołobrzegu, następnego dnia w Poznaniu, później w Krakowie. – Zamiast siedzieć przed telewizorem, czytać gazety i zadręczać się, dlaczego nic się nie zmienia, zostaliście… trendsetterami pomagania. Maciej: Chodziło o to, żeby chociaż w drobnym stopniu móc nadać sens swoim działaniom, swojemu życiu. A to jest najbardziej spektakularne i bezdyskusyjne w pomocy drugiemu człowiekowi. Katarzyna: To naturalne, że jak na naszej drodze pojawia się bezdomny pies, to go przygarniamy. Potem pojawił się drugi, niewidomy. Kilka lat temu Monika Głuska-Durenkamp zaprosiła mnie na wegańskie gotowanie do restauracji Vege Małpa. Pamiętam, że nie mogłam dogadać się z czeczeńskimi kobietami, bo nie znam ani czeczeńskiego, ani rosyjskiego, ale robiłam pasty tahini i kroiłam różne rzeczy. Powiedziałam, że zawsze mogę pomóc, kogoś gdzieś zawieźć, przywieźć, wziąć jakieś dziecko na weekend. Tydzień później przywiozłam do domu Edelbeka. Był bardzo przestraszony, usnął na podłodze, nie chciał jeść. Zadzwoniła do nas jego mama i po rosyjsku tłumaczyła Maćkowi, że jej syn jest straumatyzowany, że tata go głodził. Czułam, że ta historia jest na tyle ważna, że nie mogę jej bagatelizować. Wtedy po raz pierwszy umówiłam się z Madiną. Spotkałyśmy się raz, drugi, trzeci i gadałyśmy na migi. Zaczęła się pandemia, Madina, która pracowała jako sprzątaczka, straciła pracę, nie miała z czego żyć. Usiadłam wtedy z Maćkiem i powiedziałam, że Madina nie ma gdzie mieszkać i czy może zamieszkać u nas. A Maciek odpowiedział: „OK”. – Tak… po prostu? Maciej: Mniej więcej tyle trwało. Gdybyśmy zasiedli przy stole, zrobili tabelki za i przeciw, co nam grozi, a co zyskamy, nie wiem, czybyśmy się wtedy zdecydowali i kiedykolwiek później. To była krótka piłka. Akcja–reakcja. – Madina spędziła z Wami prawie rok. Czego Was to nauczyło? Maciej: Od tamtego czasu gościliśmy w domu wiele osób różnych narodowości, religii, wieku, wykształcenia, a jednak wszyscy mają wspólny mianownik. Kiedy otwierasz swój dom w momencie, kiedy ktoś tego naprawdę potrzebuje, rodzi się między ludźmi coś trudnego do opisania i opowiedzenia na łamach prasy. Nie chciałbym sprowadzać wszystkiego do wdzięczności i zaciągniętego długu. Pomoc to jest jedno. Ale ta pomoc wynika z zaufania. A zaufanie jest jednym z piękniejszych darów, które można ludziom ofiarować. Powiedzieć: „Ufam ci”. To jest coś obezwładniającego. Dla obu stron. – Poczuliście pustkę, kiedy się wyprowadziła? Katarzyna: Nawet Stasiek powiedział: „Dziwnie, jak jest tak cicho w domu”. Madina plus trójka nastolatków i dwoje naszych dzieci tworzyło nieustający harmider. Nadal jesteśmy blisko. Dziś dzwoniła do mnie… 15 razy. Z radością patrzę, jak nabrała siły, pewności siebie, odstresowała się. – À propos dzieci, wzięliście udział w projekcie Anji Rubik „SEXEDPL. Przewodnik dla rodziców”. Od razu Pana zapytam, bo pewnie wszyscy są ciekawi, czy wybitny aktor, reżyser, profesor Jerzy Stuhr rozmawiał z synem o edukacji seksualnej? Maciej: (śmiech) Nie przypominam sobie. Zanim dojdziemy do seksu, musielibyśmy przejść przez parę innych rozdziałów i tematów, których też nie poruszaliśmy. Nam się zawsze z moim tatą rozmawiało wspaniale, ale głównie o filmie i teatrze. O świętej pamięci Jerzym Treli, jaki jest wybitny i najwspanialszy. Przypomniała mi się anegdota… – …to w hołdzie Jerzemu Treli zróbmy dygresję. Maciej: Z Jurkiem się wychowałem. Postać symboliczna. Mistrz i bardzo bliski człowiek. W szkole teatralnej robiliśmy z Wajdą „Jak wam się podoba”. Kiedyś mistrz gdzieś pojechał i parę prób przejęła Anna Polony. Postanowiła wprowadzić dyscyplinę, bo pan Andrzej nie był tym zainteresowany. Zrobiła nam karczemną awanturę, że nie umiemy tekstu, że się spóźniamy… I nic z nas nigdy nie będzie. Wszyscy stoją na scenie, bo to była scena zbiorowa, uszy po sobie, a ona z widowni drze się na nas potwornie. Byłem wtedy z Jurkiem Trelą w parze, ja grałem Orlanda, a on służącego, nosiłem go nawet na barana. Do dzisiaj na korytarzu w szkole teatralnej wisi nasze zdjęcie. Stoję, słucham tej Polony i nagle czuję, że coś mi skubie spodnie. Pies jakiś czy co? Zerkam, a Trela stoi za mną i szepcze: „Ty, gdzieżeś se te spodnie kupił?”. – Piękne: dwa w jednym. Wielkość i prostota. A wracając do naszego tematu i rozmów z ojcem… Maciej: Zawsze dobrze czuliśmy się ze sobą, byliśmy zaprzyjaźnieni. Może czasami prowadziliśmy jakieś dyskusje polityczno-światopoglądowe, czasami pogadaliśmy o jakiejś książce, natomiast rozmów o dojrzewaniu, o uczuciach, o tym, co ja teraz przeżywam i na jakim jestem etapie emocjonalnym, tośmy w naszym Krakowie cudownym w tamtych czasach nie prowadzili. A ponieważ wtedy ich nie prowadziliśmy, to nie nauczyliśmy się ich prowadzić również z kolejnym pokoleniem. To, że dzisiaj Anja Rubik rusza w bój, wynika z tego, że pewne zaniedbania są tak głęboko kulturowe i pokoleniowe, że trzeba zacząć krok po kroku od podstawowych rzeczy. Katarzyna: U mnie było trochę inaczej. Bardzo wcześnie byłam z mamą u ginekolożki, bo miałam różne bóle brzucha. Okazało się, że to torbiele, i musiałam brać środki antykoncepcyjne. A z drugiej strony to nie sprawiło, że mogłam prowadzić z mamą otwarte rozmowy o seksie. Maciej: Nas uświadamiali koledzy za śmietnikiem, a dzisiaj każdy dzieciak ma w kieszeni dostęp do twardej pornografii. Szkoła i system edukacji nie zapewnia nam wsparcia w tym temacie, więc musimy pomóc sobie sami. To, że ja z Jerzym Stuhrem nie rozmawiałem na jakieś tematy, nie oznacza, że mam nie rozmawiać z Tadeuszem, mimo że jestem dość nieporadny w trudnych rozmowach. Katarzyna: Książka Anji Rubik ma formę pytań i odpowiedzi. Mamy tu de facto gotowe narzędzie. Kiedy nie wiemy, co odpowiedzieć dziecku, wystarczy znaleźć stosowny fragment i go przeczytać. Zamiast snuć opowieści o bocianie i kapuście, można snuć opowieści z dziedziny biologii. Maciej: Wydaje mi się, że duża część rzeczy, którymi zajmujemy się z Kasią, które nas bolą, które chcemy zmienić, w które się angażujemy, w istocie rzeczy sprowadza się do edukacji. Katarzyna: Czasami nawet takiej podstawowej, na poziomie języka. Maciej: Paradoks naszych czasów najlepiej streściła w mowie noblowskiej Olga Tokarczuk. Każdy z nas ma dostęp do całej wiedzy świata w swoim telefonie komórkowym, ale jakoś nie posuwa nas to do przodu. Przeciwnie. W internecie nieprawda szerzy się dużo lepiej i szybciej niż prawda. Pandemia pokazała, że mamy problem z zaufaniem do specjalistów i ekspertów razem wziętych, ponieważ w internecie czytamy co innego i czujemy się od nich mądrzejsi! Czytaj też: Po latach trudnych doświadczeń są silniejsi niż kiedykolwiek. „Rudy anioł zmienił moje życie” — mówi znany aktor – Pomóc uchodźcom czy nie pomagać. Jednym wolno, innym nie wolno. Katarzyna: Tu nie ma dylematu. Dla mnie i Maćka nie ma znaczenia, czy ktoś pochodzi z Afganistanu, Syrii, Iraku czy Ukrainy. Nikt nie powinien cierpieć z powodu strachu przed bombami, głodu, braku wody, dachu nad głową. Ja się na to nie zgadzam. Nie daję sobie prawa do oceniania, czyje życie więcej znaczy. Czy lepiej uratować kobietę, czy mężczyznę? Muzułmanina czy katolika? Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie z głodu i zimna. Na granicy białoruskiej spotkaliśmy się z nieludzkimi historiami. A z drugiej strony poznaliśmy wielu fantastycznych mieszkańców tamtych terenów. Całe dnie i noce przez długie miesiące chodzili po lesie, zostawiając jedzenie i ciepłe okrycia dla uchodźców, pomagając chorym, biorąc ich pod swój dach, czasem odbierając porody martwych dzieci. Tragiczne, ale też budujące. Życie każdego człowieka jest bezcenne. – Porażająco prosta prawda, ale może – jak Pan mówił – nadajemy się do reedukacji. Katarzyna: Kiedy wybuchła wojna na Ukrainie, w szkole Staszka powstał punkt recepcyjny. Stamtąd zaprosiliśmy pierwszą rodzinę ukraińsko-afgańską, zdawaliśmy sobie sprawę, że muzułmanom trudniej będzie znaleźć miejsce. Byli u nas sześć dni. W czasie ich pobytu Staszek zapytał: „Dlaczego my nic nie robimy i nie pomagamy?”. Spojrzeliśmy na siebie z Maćkiem z konsternacją. Dla Stasia fakt, że uchodźcy mieszkają w naszym domu, jest już normą. Dopiero przygotowanie torby z zabawkami i ubraniami dla ukraińskich dzieci uspokoiło jego sumienie. Maciek w nocy odwiózł naszych gości na dworzec, a następnego dnia rano zadzwonił domofon. To była sąsiadka: „Słyszałam, że już nie macie uchodźców? Może chcecie następnych?”. Tak pojawiła się u nas Ira, projektantka mebli z Kijowa, z dwójką swoich dzieci i dwójką dzieci przyjaciół ze Lwowa, którzy walczą na froncie. Maciej: My, Polacy, upajamy się, jacy jesteśmy wspaniali, bo rzeczywiście jesteśmy. Na całym świecie Polska stała się symbolem pomocy uchodźcom. Jest jednak wstydliwy margines, o którym wszyscy chcą jak najszybciej zapomnieć – łącznie z miłościwie panującymi – i który jakoś dziwnie nie współgra z tym naszym największym od dekad sukcesem na arenie międzynarodowej. Uchodźcy na białoruskiej granicy to jest nasza narodowa trauma, która będzie do nas wracać. Będą o tym kręcić filmy i pisać książki. – A Pan w jednym z tych filmów zagra i będzie powtórka z rozrywki. Dla Staszka uchodźcy w domu to standard, a dla Tadzia? Katarzyna: Ostatnio czytaliśmy książeczkę o liczbach i liczeniu. Były tam różne pytania: ile masz lat, ilu masz braci? Na pytanie: „Ile osób mieszka w twoim domu?” Tadek westchnął zrezygnowany: „Ale tak z rodziny czy na serio? Bo jak na serio, to chyba nie umiem policzyć”. Maciej: (śmiech) Zastanawiam się, co z tego naszego eksperymentu, naszego stylu życia, krótko mówiąc, przejmą nasze dzieci? Czy to się jakoś odbije na ich dorosłym życiu? – I ku jakiej wizji Pan się skłania? Maciej: Chciałoby się wierzyć, że oczywiście będą pomagać, ale to nie jest aż tak proste przełożenie. Moi rodzice byli i są dobrymi i ciepłymi ludźmi, wielu ludziom w różny sposób pomogli, ale nie do końca potrafię sobie nawet wyobrazić, żeby przyjęli kogoś pod swój dach. Ja poznałem Kasię i Kasia to coś we mnie uruchomiła. Co będzie z naszymi chłopakami? Nie wiem. Prawda jest taka, że nasza przyszłość zależy od tego, co się w niej wydarzy, kogo poznamy, kto nam co zrobi dobrego albo złego, co przeczytamy, na co zachorujemy, ile będziemy mieli forsy lub jej nie będziemy mieli. Ja miałem szczęście, że na swojej drodze spotkałem rudego anioła, który mnie pchnął w takim kierunku. Jakbym jej nie spotkał, nie byłoby mnie tu. Katarzyna: Można pomagać i można nie pomagać. Tu nie ma dylematu. Czytaj również: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Tomasz Karolak i jego 18-letnia córka Lena po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o swojej relacji. Aktor wrócił wspomnieniami do czasu, gdy uciekał przed odpowiedzialnością za rodzinę,. Mówił o ojcostwie jako jednej z najważniejszych życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! nie zabrakło wspomnień z teatru, rodzinnych podróży i trudnych momentów dojrzewania.
Ojciec i córka. Łączą ich gen indywidualizmu, poczucie humoru, fascynacja teatrem. Tomasz Karolak opowiada Beacie Nowickiej o dorastaniu do roli ojca, Lena Karolak o życiu u boku sławnego taty. Ich rozmowa jest niczym czuły list. Pełna miłości, uważności, ale czasem, jak mówi Tomasz, zdarzają się i „podbramkowe sytuacje”. Przypominamy wywiad z 2024 roku. Tomasz Karolak o ojcostwie: „Przez ponad 10 lat nie mieszkałem z rodziną” Pamiętam jak w IMCE, której dyrektorowałeś – ale nie miałeś gabinetu – siedzieliśmy na korytarzu na kanapie i przybiegła do nas Lenka. Miała trzy latka, powiedziała: „Tata, ja też będę aktorką!”. Tomasz: Przed premierą „Dzienników” Gombrowicza weszła na scenę, gdzie Piotrek Adamczyk w skupieniu przegadywał swój tekst. Przerwał, spojrzał na Lenę i zapytał: „A kim ty jesteś, dziewczynko?”. „Jestem córką Tomka Karolaka”. Piotrek: „O, to fajnie, a ja tu właśnie przygotowuję się do przedstawienia”. Lenka na to: „Wiem, a ty wiesz, że to mój tatuś tu rządzi” (śmiech). Swoją pierwszą rolę „zagrała” z Violką w serialu „39 i pół”. Była dzieckiem Cyganki, miała osiem miesięcy. Wciąż mam zdjęcia z tego planu. Mówi się, że upływający czas najbardziej widać po dzieciach… – Prawda. Lenka ma już 17 lat, 179 centymetrów wzrostu, zaraz Cię przerośnie. Lena: Gdy byłam dzieckiem, w teatrze taty czułam się jak w domu. Uwielbiałam tam przesiadywać. Znałam każdy kąt, ze wszystkimi rozmawiałam. Byłam ciekawa, otwarta, socjalna. Teraz już taka nie jestem (śmiech). Interesuje mnie sztuka Japonii. Pamiętam, że miałam siedem lat, kiedy tata specjalnie dla mnie wyreżyserował opowieść o dzielnym chłopcu Momotaro, który aby odczarować zaklęcie rzucone na rodziców przez złego demona Kudayasi, musi zdobyć cudowną wodę z góry Fudżi. Momotaro wyruszał w podróż pełną przygód i niebezpieczeństw. To był piękny spektakl, odniósł ogromny sukces i był grany przez wiele lat. Tomasz: Często przyprowadzała do teatru koleżanki. Któregoś dnia, tuż przed rozpoczęciem spektaklu, poruszenie – nie ma Lenki. Szukamy wszędzie i nic, przepadła. Publiczność gromadzi się na sali, my w panice. W końcu dziewczyny ją znalazły, weszła z koleżanką pod widownię. Stamtąd obejrzały cały spektakl. Przedstawienie się skończyło, zaglądam pod widownię, a one łażą na czworakach i czegoś szukają. Wreszcie wychodzą i Lenka woła z triumfem: „Tata, uzbierałyśmy 100 złotych!”. Kieszonkowe… Lena: Widzom zawsze wypadały z kieszeni jakieś drobne… (śmiech). Uwielbiałam przychodzić na próby, podglądać, jak aktorzy przygotowują się do roli. Kiedy publiczność ich oklaskiwała, ja wiedziałam, ile ich to kosztuje. Lubiłam oglądać przedstawienia spod schodów. Stamtąd dobrze widziałam scenę i widownię. Pamiętam moje zaskoczenie, że reakcje widzów mogą być tak różne. Tato nauczył mnie patrzenia na świat, sztukę z różnych perspektyw, bardzo to sobie cenię. – Miałeś 36 lat, kiedy Lenka się urodziła, byłeś gotowy na to ojcostwo? Tomasz: Było jak grom z jasnego nieba. Bałem się założenia rodziny jak… wojny. Strach był tak dojmujący, że nawet nie dałem sobie szansy na stworzenie normalnego życia. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi. Ona mówiła: „Zbudujmy tę rodzinę razem, ta droga jest ci pisana”, a ja: „Nie, nie, nie! Ja się do tego nie nadaję”. Od ojcostwa uciekałem w pracę. Stworzyłem sobie bezpieczny świat, który nie był prawdziwy. Grałem film za filmem, czasem trzy filmy naraz, stworzyłem IMKĘ. W iluzji czułem się świetnie, bo nie niosła dla mnie żadnych poważnych zagrożeń. Kiedy trzeba było zmierzyć się z realnymi problemami, nie potrafiłem. Byłem w mentalnych trampkach. Mam wrażenie, że całe życie dążyłem do jakiegoś spokoju, którego nigdy nie osiągałem, bo nie umiałem odnaleźć go w sobie. – Co było momentem przełomowym? Tomasz: Klik w głowie: Co ja robię?! Poczułem dysonans poznawczy. Miałem czterdzieści parę lat, ludzie zaczepiali mnie i mówili: „Widziałem pana w »39 i pół«, jest pan fantastyczny”, a ja w życiu prywatnym zachowywałem się jak rozwydrzony bachor. Każdy z nas ma takie wewnętrzne dziecko, którym trzeba się zaopiekować. Ja długo nie umiałem. Takich facetów są miliony. Boją się odpowiedzialności za rodzinę, bo sami za siebie nie potrafią być odpowiedzialni. Mam swoją koncepcję na temat tego, dlaczego zostajemy aktorami. Z kompleksów, nie z talentu, bo talent mamy wszyscy. Aktorzy walczą o uwagę, której nie dostali, i o miłość, której mieli za mało. Wiesz, że 60 procent Polaków ma traumy z dzieciństwa? – Czytałam. Dużo. Tomasz: Bardzo dużo. Połowa mężczyzn nie wie, co robić, do połowy życia, ponieważ nie potrafią rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. Psychologowie twierdzą, że tworzymy trzy rodzaje relacji romantycznych: lękową, bezpieczną i unikową. O tym, jakie relacje będziemy budować w życiu dorosłym, decyduje ilość czasu, który spędziła z nami mama. Ja jestem z pokolenia, w którym matki pracowały. Była niania, żłobek, świetlica, klucz na szyi. Dlatego chapeau bas dla Violki, która ze wszystkiego zrezygnowała i była z naszymi dziećmi przez trzy lata. Nie oskarżam rodziców, to raczej wina tamtych czasów, systemu. Tyle że stres z dzieciństwa wlecze się za nami całe życie, jeśli go nie rozbroimy, żyjemy nieświadomie. Kiedy wreszcie zaakceptowałem w sobie tego małego Tomka, który szwendał się po wydmach i czuł się osamotniony, zacząłem budować coś nowego. Wokół mnie i we mnie. W psychologii ten proces nazywa się dojrzałością, przeżyłem go dosyć późno. – Kiedy zrozumiałaś, że Twój tato jest popularny? Lena: Nie było takiego momentu. Odkąd pamiętam, ludzie zaczepiali tatę na ulicy, podchodzili w różnych miejscach, prosili o wspólne zdjęcie, autograf albo mówili, że widzieli go w jakiejś roli i był świetny. Żyłam w przekonaniu, że wszyscy wiedzą, kim jest mój tata. – Czułaś pustkę, gdy nie mieszkał z Wami? Lena: Nie pamiętam. Byłam zbyt mała. Nie rozumiałam, dlaczego z nami nie mieszka, ale z czasem przyjęłam do wiadomości, że po prostu tak jest. Tata jest pracoholikiem, wiecznie na jakimś planie, ale zawsze był obecny w moim życiu. Nigdy nie miałam poczucia, że zapomniał o rodzinie, że się o nas nie troszczy. Kiedy mógł, przyjeżdżał, spędzał z nami czas, dbał o nas. Zabierał mnie do teatru. Uwielbiam z nim podróżować. Na początku jeździliśmy tylko we dwoje do różnych krajów. Tomasz: Kiedy Lenka była mała, często prosiła: „Chodź, tata, zwiedzimy jakiś zamek”. Miała na myśli kościół (śmiech). Lena: Podobają mi się renesansowe obrazy i barokowe ołtarze w kościołach. To przyjemność dla oka. Lubię sztukę niebanalną, na którą mogę popatrzeć z różnych punktów widzenia: estetycznego, psychologicznego, historycznego. Nie wszystko rozumiem, ale tato mówi, że to naturalne. Kocham z nim zwiedzać zabytki, bo ma ogromną wiedzę. Potrafi zinterpretować w sensowny sposób każde dzieło. Dwa lata temu w Albertinie w Wiedniu widzieliśmy retrospektywę 50 dzieł Basquiata. Pozornie rysuje proste, dziecięce, kolorowe obrazki, mój tata widzi w tym duży przekaz, ja nie, więc dyskutujemy na ten temat. – Piękną laurkę córka Ci wystawiła. Tomasz: I jestem szczęśliwy. W tej rozmowie bierzemy udział z Lenką, ale w naszym tandemie jest Leon i Violka. Uwielbiam z nimi jeździć, pokazywać świat, odkrywać architekturę, sztukę. Małe dziecko nas nie rozumie, ono nas naśladuje. Kiedy wyjeżdżasz w góry i starasz się opowiedzieć 11-letniemu synowi o wielkiej metafizyce przyrody, a potem twój syn mówi: „Tato, to zróbmy sobie dwudniowca” – męski, górsko-wędrowniczy czas tylko we dwóch – serce rośnie. Zwykło się myśleć, że dzieci są obowiązkiem. Powtórzę za Kołakowską: „Okazuje się, że wychowanie dzieci jest misją”. Zapomnieliśmy o tym. Popkultura chętnie nas w tym wyręcza. – Prawda. Tomasz: Jest takie powiedzenie, że ojciec powinien namaścić córkę na księżniczkę, ona wtedy idzie w świat z odpowiednim wzorcem: poczuciem własnej wartości. Papierkiem lakmusowym tej teorii jest pierwsza nastoletnia nieszczęśliwa miłość. Lena przeszła ją z podziwu godnym zrozumieniem: „Wiesz, tato, każdy ma swoje demony, ale ja ich nie uleczę. Mogę leczyć tylko swoje”. Tak mi powiedziała piętnastoipółletnia córka. Byłem pod wrażeniem. Spojrzałem na Lenę i pomyślałem: Być może ten młody człowiek nie rozbije się na pierwszej rafie. Wiemy, co się dzieje. Świat internetu jest studnią bez dna, która zasysa bez litości. Dziękuję Bogu, że jesteśmy z Violką trochę analogowi. Wierzymy, że w życiu trzeba się zmęczyć, żeby coś osiągnąć. Na przykład wejść na Kasprowy Wierch. Aplikacja cię tam nie przeniesie. CZYTAJ TEŻ: Pukali się w głowę, gdy ogłosił swój plan. Dziś Omar Sangare tworzy w Nowym Jorku markę znaną na całym świecie. TYLKO W VIVIE! opowiada o kulisach – Bywało trudno? Tomasz: Bywało. Mieliśmy parę podbramkowych rozmów. Czas, kiedy Lena poszukiwała własnej tożsamości, był trudny dla nas wszystkich, ale uświadomił mi, że muszę zrezygnować z siebie i zacząć naprawdę słuchać dziecka. Lena: Tato nie ukrywał swojej dezaprobaty. Wprost mówił: „Nie podoba mi się to. Masakra”. Ale niczego mi nie zakazywał. Zawsze starał się mnie akceptować. Nie przejmowałam się tym, co mówił. Nieważne, co myślą o tobie inni, kieruj się tym, co czujesz – sam mnie tego nauczył. Córka Tomasza Karolaka poszła do szkoły wojskowej. „Najpierw powiedział: Nigdy w życiu” – Jak zareagował, gdy mu powiedziałaś, że idziesz do szkoły wojskowej? Lena: Najpierw powiedział: „Nigdy w życiu”, a potem: „Skoro chcesz, proszę. Przekonasz się na własnej skórze, czym jest wojsko”. Trochę go rozumiałam. Dziadek i babcia byli wojskowymi, w domu miał dyscyplinę, chciał się z tego wyrwać. Był rock’n’rollowcem, słuchał buntowniczej muzyki, to go ukształtowało. Dziadek nadal ma swoje zasady, ale jest bardzo dumny z mojego ojca, z tego, co osiągnął. Tomasz: Uciekałem od wojska, to była trauma, która niosłem. Lena odbębniła to za mnie. Rodowe ustawienie… – Skąd ten pomysł przyszedł Ci do głowy? Lena: Może chciałam zobaczyć coś innego? Zdałam do polsko-japońskiej szkoły plastycznej, ale po roku stwierdziłam, że już nie chcę tam być, a nie miałam innych wyborów. Wpisałam w wyszukiwarkę „klasa mundurowa Warszawa”, weszłam w pierwszy link i tydzień później byłam w nowej szkole. Założyłam mundur… – I…? Lena: Zaczęło mnie to nawet interesować. Pani dyrektor mówiła, że jestem jedną z lepszych kadetek, można brać ze mnie przykład. Jeździłam na obozy wojskowe, nie był to obóz przetrwania, ale panował rygor. Mieszkaliśmy w namiotach, o szóstej pobudka na zaprawę, czyli bieg na pięć kilometrów, o ósmej śniadanie, potem ćwiczenia. Skoczyłam ze spadochronem, chodziłam na strzelnicę. Pamiętam, że na poligonie miałam problem, żeby przeładować glocka. Trzeba mieć do tego siłę, a mnie bolał zwichnięty palec. Podszedł do mnie GROM-owiec i mówi: „Aktoreczko, może lepiej wracaj na scenę”. Mina mu zrzedła, gdy zobaczył mój wynik: „Może jednak nadajesz się do wojska”. Czułam megasatysfakcję (śmiech). – Słusznie. Powinnaś być dumna. Lena: Byłam. Warto było tego doświadczyć. Nauczyłam się dyscypliny. Moim zdaniem w życiu trzeba umieć odnaleźć się w każdej sytuacji: postawić na swoim, zbuntować, ale też przełamać się, czasem nawet wbrew sobie. Nie myślałam o wojsku jako o planie na przyszłość. „Bóg, honor, ojczyzna” to nie do końca moja bajka. Od września jestem w klasie o profilu społeczno-prawnym. Ale nie wiążę przyszłości z prawem. – A z czym? Lena: Nie mam pojęcia. Powinnam o tym myśleć, bo jestem w klasie maturalnej – dzisiaj pisałam próbną maturę z polskiego – ale mam dopiero 17 lat, zastanawiam się, czy nie zrobić sobie przerwy na rok, żeby się zastanowić. Może to jest przeznaczenie? Ja swojego jeszcze nie znalazłam. – Może, zabierając Lenę do teatru, podświadomie wpłynąłeś na to przeznaczenie? W końcu od dziecka „uczyła się” u najlepszych. Tomasz: To prawda. Była świadkiem najlepszych lat IMKI. Widziała inscenizacje Mikołaja Grabowskiego, Krystiana Lupy, Łukasza Kosa, Pawła Świątka, Moniki Strzępki. Miała okazję zobaczyć Daniela Olbrychskiego w „Niespodziewanym powrocie” i w „Ogrodniku”. Ma rozpiętość spojrzenia na to, czym jest forma teatralna, sztuka w ogóle. Z Violką zadbaliśmy o jej wrażliwość artystyczną. Ja tego nie dostałem. Wychowywałem się w Ustroniu Morskim, w telewizorze oglądałem zespół harcerski Gawęda i marzyłem, żeby w nim występować. Być może podświadomie stwarzam dzieciom możliwości, jakich sam nie miałem? – Kiedy ostatnio Lenka widziała Cię na scenie? Tomasz: Kilka dni temu, w Teatrze Słowackiego w Krakowie. Graliśmy „Kwartet” Schaeffera, z Mikołajem Grabowskim, Andrzejem Grabowskim i Jankiem Peszkiem. Moje dzieci siedziały na widowni i po spektaklu Lena powiedziała: „To jest niesamowite, że przedstawienie ma 50 lat, aktorzy są siwi, a całość fantastycznie koresponduje z młodą publicznością”. Cieszę się, że ceni groteskę, ma poczucie humoru. To w życiu ważne. Lena: To był świetny spektakl, wspaniale zagrany, mega mi się podobał. Tato imponuje mi jako aktor, bo jest dobry w tym, co robi, ma talent. Jego sekret polega na tym, że on nie gra, jest sobą. Na scenie zrobi wszystko, żeby wtopić się w rolę. Kiedy zobaczyłam go jako Drag Queen, popłakałam się ze śmiechu. Podobało mi się. Byłam w pozytywnym szoku, że to jest mój tato i tak wygląda. Myślę, że ta przygoda zmieniła też jego spojrzenie na mniejszość, jaką jest środowisko LGBT. Tomasz: Lenka jest z pokolenia, które nie czuje różnic płciowych, w przeciwieństwie do nas. Pozytywnie odebrała mnie w tej roli: „Czasami jesteś taki homofobopodobny, a tu nagle okazało się, że masz dystans” (śmiech). Świetne doświadczenie, jeśli chodzi o relację z nastolatką, która ma przyjaciół z różnych kręgów. – Jak opisałabyś tatę? Lena: Niebanalny. Ma ogromną wiedzę i otwarty umysł. Jest też człowiekiem chaotycznym. Ekspresyjny i spontaniczny. Uważa, że mamy tylko jedno życie, na dodatek krótkie, więc trzeba z niego korzystać. Chciałby wszystkiego spróbować, bo każde doświadczenie może go czegoś nauczyć. Lubię go za to, że jak jest problem, potrafi spojrzeć na niego nie tylko okiem ojcowskim, ale też postawić się na moim miejscu. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Jest elastyczny. Nie mam szlabanów, zakazów, rygoru. Teoretycznie mogę robić, co chcę, oczywiście w ramach zdrowego rozsądku. Mimo swojego wieku jest dość wyzwolony i na czasie. Tomasz: No pięknie… (śmiech). – Czego dowiedziałeś się o sobie jako ojciec? Tomasz: Że mam dużo cierpliwości, której w pracy nieraz mi nie staje – jestem szybki i zwariowany. Mam coś dzieciakom do przekazania, nie muszę się wstydzić. One bacznie mnie obserwują, wiedzą o mnie więcej niż ja sam. Dowiedziałem się, że potrafię być czuły, powiedzieć „kocham cię”, przytulić. Poświęcić się. Parę razy rzuciłem dla nich wszystko, nawet odwołałem przedstawienie. Przez lata słyszałem, że „aktor nie gra, kiedy umrze”. Uważam się za człowieka teatru, ale wiem już, że są sprawy ważniejsze, na przykład dzieci. – O czym marzysz dla Lenki? Tomasz: Nie wiem, jaka przed nią droga. Lena zdecyduje. Wiem jedno, ta droga może być – choć wcale nie musi – łatwa, prosta i przyjemna. Chciałbym, żeby swoje trudności pokonywała z wiarą, że nawet porażka to początek zmiany na lepsze. Żadna sytuacja nie jest przeciwko niej, tylko dla niej. My, wychowani w komunie, jesteśmy nauczeni, że trzeba ciężko harować, żeby coś osiągnąć. Może niekoniecznie tak jest. Na pewno, jeśli robisz to, co kochasz, wszystko idzie troszkę prościej, łatwiej. Chcę, żeby moja córka sama wybrała swoje życie. Na razie przygotowuje się do matury. Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
Przez lata konsekwentnie unikali wspólnych wywiadów i zawodowych projektów. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy usiedli razem do rozmowy w 2012 roku. Otwarcie mówili wówczas o rodzinnej więzi, potrzebie niezależności oraz relacji, która przez lata pozostawała z dala od medialnego zainteresowania. Nie zabrakło także zapowiedzi wspólnych planów zawodowych.
Takiej rozmowy jeszcze nie było! Anna Seniuk i jej syn Grzegorz Małecki po raz pierwszy udzielają wspólnie wywiadu. I oficjalnie przyznają: „Tak, jesteśmy rodziną!”. Ale zaraz zastrzegają: „To nie znaczy, że to początek rodzinnego serialu na łamach prasy”. Tylko w VIVIE! o tym, dlaczego unikali siebie jak ognia, a teraz mają wspólne plany, o złym wychowaniu i dobrych genach. Przypominamy archiwalny wywiad Grzegorza Małeckiego i Anny Seniuk, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2012 roku: Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy razem. „Tak, jesteśmy rodziną!” Zacznijmy od początku. To Państwa pierwszy wspólny wywiad. Anna Seniuk: Zgadza się. Przez lata była między nami niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki: Propozycje wspólnych wywiadów mamy mniej więcej raz w miesiącu. Postanowiliśmy w końcu uciąć te spekulacje. Tak, jesteśmy rodziną! A.S.: No i dzięki VIVIE! spędzę z synem całe przedpołudnie w miłej kawiarni. G.M.: Co nie oznacza, że ten wywiad jest początkiem rodzinnego serialu na łamach prasy. A.S.: A tak na serio, każde z nas zawodowo na siebie już zapracowało i możemy po prostu o tym porozmawiać. – To może ja sobie pójdę, a Wy rozmawiajcie? A.S.: Ależ proszę zostać, wcale nam pani nie przeszkadza. Jeśli o mnie chodzi, proszę tylko nie wymieniać ról, jakie zagrałam. Ani nie pytać o przepisy na potrawy. – A Pan o czym nie chce rozmawiać? G.M.: Zależy, o co chciałaby pani zapytać. – Czy ma Pan kompleks matki? G.M.: Pani Krysiu, jestem 37-letnim mężczyzną, po rozwodzie, z dwójką dzieci i kilkoma poważnymi rolami na koncie. Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami? A.S.: Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O, jaki śliczny mały Seniuk”. Dostałeś szału. Zacząłeś tupać i krzyczeć: „Ja nie chcę być Seniuk! Ja jestem Małecki!”. G.M.: Teraz już nie tupię, ale szlag mnie trafił, kiedy kilkanaście lat temu znany filmowiec zaproponował zupełnie na poważnie, żebym zmienił nazwisko na twoje. Zasugerował, że lepiej to będzie wyglądało na afiszu, przyciągnie więcej widzów, a mnie przysporzy popularności. Uznałem to za dość duży nietakt i, najdelikatniej mówiąc, chciałem go zgładzić. – Dzieci znanych rodziców często korzystają z ich pomocy, zwłaszcza na początku kariery. A.S.: Wbrew powszechnej opinii w tym zawodzie nie można nic nikomu załatwić – ani etatu w teatrze, ani roli. Scena okrutnie to weryfikuje. Załatwić może to tylko talent. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego Anna Seniuk i Grzegorz Małecki przez lata unikali wspólnych projektów? – Nie występowaliście nigdy razem? G.M.: Staraliśmy się unikać siebie jak ognia. A.S.: Zawodowo, oczywiście. G.M.: Dotychczas, poza dwoma wyjątkami, to się udawało. – A co to było? A.S.: Trzynaście lat temu zagraliśmy w Teatrze Telewizji w bajce dla dzieci. G.M.: Grałem księcia. A.S.: A ja wiedźmę. G.M.: Na końcu wrzucałem mamę do ogniska i wszystko dobrze się kończyło. A.S.: Wiele lat temu wziąłeś też udział w koncercie „Nieboska symfonia” reżyserowanym przeze mnie. G.M.: Strasznie nie chciałem w nim wystąpić. Tym bardziej że muzykę pisał do niego ojciec (Maciej Małecki – przyp. red.). Na szczęście przedsięwzięcie było tak elitarne, że poza garstką melomanów nikt go nie widział. Płacono też marnie…(śmiech). A.S.: Długo się opierałeś, ale kto w końcu mógł lepiej wykonać partię „szatana”, jak nie ty. G.M.: Myślę, że kiedyś faktycznie miałem kompleks i stąd zawsze była we mnie ogromna potrzeba niezależności. A.S.: O tak, tak. Potrzebę niezależności miałeś od zawsze. Pamiętam te twoje czerwone i zielone dredy, kolczyki, a szczególnie to, kiedy poszedłeś na maturę w T-shircie… G.M.: Bo byłem źle wychowany. A.S.: Jak większość chłopców w tym wieku. Sama byłam chowana dość krótko. Grześka staraliśmy się też tak wychowywać, ale się nie dał! To indywiduum. G.M.: A może indywidualność? A.S.: Teraz indywidualność. Pamiętam, jak po kolejnym przefarbowaniu włosów i nowym kolczyku stanąłeś w drzwiach, a ojciec z uśmiechem powiedział: „Synu, fantastycznie wyglądasz!”. I cały bunt na nic. Odebraliśmy ci broń. G.M.: Cóż za przebiegłość! Kiedyś na wakacjach na wsi chłop przeżegnał się na widok mój i kolegi z irokezem. Teraz kolorowe włosy nie robią na nikim wrażenia. A.S.: Czy ty nie zauważyłeś, że jesteś już dorosłym mężczyzną? G.M.: To prawda. Nie zauważyłem! Niedawno dostałem scenariusz filmu. Zadzwoniłem do reżyserki, żeby zapytać o kilka wskazówek na temat granej przeze mnie postaci. Po pierwszym pytaniu zamilkła, a potem, nieco speszona, odpowiedziała: „Grzegorz, my się nie zrozumieliśmy. Ty nie masz grać Xawerego, tylko jego ojca”. Ciarki przeszły mi po plecach. – Czas biegnie nieubłaganie. Dla aktora to pewnie bolesne? G.M.: Bolesne jest być złym aktorem, a nie starym. – Dla Pani upływający czas jest problemem? A.S.: Ja na szczęście, mając dwadzieścia parę lat, widziałam, jak dojrzałe aktorki udawały podlotki i wtedy postanowiłam… G.M.: …nigdy się nie zestarzeć? A.S.: Nie. Starzeć się z godnością. Zresztą już 20 lat temu grałam 80-latkę (śmiech). – Jakie są jeszcze niebezpieczeństwa tego zawodu? G.M.: Matka twierdzi, że to nie jest zawód dla mężczyzn. – A jaki zawód jest męski? Hydraulik? G.M.: Nie lubię dzielić świata na kobiecy i męski, ale faktycznie aktorzy mają w sobie duży pierwiastek narcyzmu, egoizmu, egocentryzmu. Bywają rozhisteryzowani. I to codzienne łaszenie się do publiczności… Jest w tym chyba jednak coś niemęskiego. Czasem na scenie zastanawiam się, co ja tu robię właściwie. Patrzy na nas 200 osób, a my zajmujemy się zabawianiem ich, żeby mieli lepszy humor. A.S.: Albo gorszy. G.M.: Albo gorszy (śmiech). – Pani też miewa takie wątpliwości? A.S.: Z kobietami jest inaczej. Kobieta aż do śmierci chce się podobać i być podziwiana. – Kiedy zdecydował się Pan na aktorstwo? G.M.: Chyba zawsze chciałem być aktorem. Tylko wstydziłem się do tego przyznać. Po maturze byłem równolegle na kilku kierunkach studiów. Wiedza o teatrze, nauki polityczne, dziennikarstwo… Żadnego nie skończyłem. Ale widać to było mi potrzebne. A.S.: Tylko że matki jakoś źle znoszą takie potrzeby… G.M.: Rodzice w ogóle źle znoszą swoje dorastające dzieci. Któregoś dnia po prostu postanowiłem, na przekór wszystkim, zdawać do szkoły teatralnej. Ale ty byłaś temu przeciwna. A.S.: Jak mogłam być przeciwna, skoro nie wiedziałam, że zdajesz do tej szkoły?! – Dalej uważa Pani, że syn powinien uprawiać inny zawód? A.S.: Grzegorz poszedł jak burza. Zaraz po dyplomie dostał cztery główne nagrody i Grand Prix na festiwalu w Łodzi. Ma na koncie pięć nominacji do Feliksa, a jednego już zdobył. Ja miałam tylko dwie i żadnego Feliksa nie otrzymałam. Myślę, że już mnie przeskoczył. – Czyli teraz to Pani ma kompleks syna? A.S.: Nie. Jestem po prostu z niego dumna. – Macie jakieś wspólne plany? A.S.: Jesteśmy w trakcie realizacji sztuki, w której ja zagram matkę, a Grzegorz syna. G.M.: Tak dla odmiany (śmiech). A.S.: Ale żeby nie zapeszyć, nic więcej nie powiemy. – Teraz się Pani syna nie wyprze ani on Pani. Boicie się wzajemnej oceny? G.M.: Myślę, że to już mi przeszło. Ale kiedyś miałem ogromny stres i nie chciałem, żeby mama oglądała mnie na scenie. A.S.: A ja mam go nadal. Mam straszną tremę, jak Grzegorz przychodzi na moje przedstawienia. Boję się, że nie sprostam, że przyniosę mu wstyd. On zresztą zachowuje się jak rasowy pedagog. Najpierw należy pochwalić, a potem lekko zganić (śmiech). G.M.: Uważam, że mama powinna przestać grać w lekkim repertuarze. Ma niesamowite możliwości i powinna zostać obsadzona w dużej dramatycznej roli. A.S.: Wiem. Ciągle na to czekam. – Wierzy Pani w siebie? A.S.: Mam z tym kłopot, bo moja mama wpoiła we mnie takie przekonanie, że jestem niedoskonała. Nigdy mnie nie pochwaliła. Nawet jak odnosiłam sukcesy w Krakowie, zdobywałam nagrody i miałam piękne recenzje. A kiedy wybrano mnie na Miss Juwenaliów, zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej o tym, usłyszałam w słuchawce: „Chyba żartujesz? Ciebie?”. – Anna Seniuk też jest taka ostra? G.M.: Nie. Ale jest oszczędna, jeśli chodzi o komplementy, dlatego kiedy już pochwali, to ma to dużą wagę. – Pochwaliła Pana ostatnio? G.M.: Tak, po mojej ostatniej premierze. – A Pan jest osobą pewną siebie? G.M.: Podobno tak jestem postrzegany. A.S.: Potrafi być zdecydowany i szybko podejmować decyzje. Zarówno te życiowe, jak i zawodowe. Bywa, że nie przysparza mu to popularności, ale wie, czego chce. Ja na przykład, stojąc przed półką z herbatami świata, nie jestem w stanie się zdecydować i odchodzę z niczym. – Była Pani pierwszą w Polsce skandalistką. Wiele lat temu pokazała Pani w filmie biust. G.M.: Teraz jest szokiem, kiedy aktorka nie pokaże biustu. – A co Was łączy poza zawodem? A.S.: Żadne z nas nie ma telewizora. G.M.: Swój podarowałem dozorcy, ponieważ uzależniłem się od TVN24. Uznałem jednak, że od oglądania polskich polityków rozumu naprawdę nie przybywa. Zauważyłem nawet u siebie tendencję odwrotną. Powiedziałem do dozorcy: „Pan bierze”. Zabrał jeszcze ciepły. Komputera też się pozbyłem. A.S.: I to była słuszna decyzja. W ogóle uważam, że ludzie za dużo mówią. Kiedy za dużo się mówi, to przestaje się myśleć. Myśl to jest chwila zastanowienia, chwila ciszy. G.M.: To może skończmy ten wywiad (śmiech). A.S.: Wszyscy mówią, ale nie słuchają. Piszą, ale nie czytają. G.M.: To prawda, wszyscy mają bardzo dużo do powiedzenia. Gwiazdy znają się obecnie na wszystkim, a co najciekawsze, są głęboko przekonane, że wszyscy tylko czekamy, aby się wypowiedziały. Więc cały czas dzielą się z nami swoją wiedzą. Blogi, poradniki, wskazówki, jak żyć… Misja jakaś czy co? A.S.: Albo piszą książki, biografie, wywiady rzeki. Ludzie spieszą się z każdą nową informacją. Boją się, żeby ze wszystkim zdążyć, a jak tylko milkną na chwilę, wpadają w popłoch. Przed laty zapytałam Tadeusza Konwickiego: „Co pan teraz pisze?”. Odpowiedział: „Nic nie piszę, bo teraz wszyscy piszą”. – To smutne. A.S.: Wystarczy być celebrytą, żeby być ekspertem od wszystkiego. G.M.: A ja uważam, że najbardziej twórczym stanem jest niewiedza. Wystrzegam się ludzi, którzy znają się na wszystkim. Wydają mi się niebezpieczni. A.S.: Dlatego gdy pracuję ze studentami, nie udaję, że wszystko wiem. Są sytuacje, kiedy muszę zwyczajnie przyznać, że czegoś nie wiem. Mówię: „Spróbujmy się nad tym zastanowić wspólnie”. To wielka lekcja, której udzielił mi przyjaciel, profesor Aleksander Bardini. A było to tak. Jechałam na mój pierwszy wykład w szkole teatralnej i bardzo się denerwowałam. Kiedy podjechałam pod szkołę, bałam się wysiąść z samochodu. Zadzwoniłam do profesora Bardiniego z pytaniem: „Jak sobie poradzić z młodzieżą?”. Profesor odrzekł krótko: „Nie kłamać”. – Co Panią drażni? A.S.: Budynek Metropolitan na placu Piłsudskiego. G.M.: A ja go lubię. A.S.: Ale nie w tym miejscu. Jak można budować biurowiec na pięknym placu o takich tradycjach?! Tam powinna być przestrzeń. Przestrzeń to oddech, a oddech jest niezbędny w życiu, muzyce i architekturze. G.M.: Wy, krakusy, boicie się nowoczesności. Zepsuła was ta wyrafinowana renesansowa architektura. A.S.: Nie, po prostu uważam, że warszawska architektura jest od Sasa do Lasa i najładniejsze są w niej miejsca, gdzie jeszcze nic nie stoi (śmiech). G.M.: Mam teorię, że Warszawę odbudowali przede wszystkim krakowianie, ze złości i kompleksów za to, że odebrano wam stołeczność (śmiech). Jestem warszawiakiem i uwielbiam to miasto, i to, jak się zmienia w ostatnich latach. To jest fascynujące. – Słyszałam, że oboje bardzo selekcjonujecie scenariusze. A.S.: Ja selekcjonuję tak bardzo, że od 20 lat prawie w ogóle nie gram w filmach (śmiech). Ostatnio jednak odkrył mnie dla ekranu młody reżyser Maciej Michalski. Premiera w styczniu. G.M.: A ja jestem dziś zdecydowanie mniej krytyczny niż kiedyś. – Liczy się Pan ze zdaniem matki? G.M.: Niezwykle sobie cenię zdanie matki jako aktorki. Nigdy tego nie ukrywałem. – A zdanie matki jako matki? Wtrąca się w wychowanie wnuków? G.M.: Oczywiście, że się wtrąca. Która matka się nie wtrąca? Ale robi to na tyle dyskretnie, że mi to nie przeszkadza. – Jak odpoczywacie? W samotności czy rodzinnie? A.S.: Dziesięć lat temu kupiłam starą drewnianą chatę, niedaleko Bieszczad. Do najbliższego sąsiada mam dwa kilometry. Tam czuję się najlepiej i tam naprawdę odpoczywam. Brakuje mi ciszy. Cierpię w galeriach handlowych, sklepach i restauracjach. Zgubiliśmy na zawsze dyskretne odgłosy szeptów w kawiarni, cichy stuk filiżanek i dźwięk fortepianu w tle. Jedyny hałas, który mnie cieszy, to krzyki i piski moich wnuków. – Jak spędzacie wspólny czas? A.S.: Wbrew pozorom jestem bardzo wysportowaną babcią. Uprawiałam żeglarstwo, narciarstwo, jazdę konną i grałam w koszykówkę… G.M.: W koszykówkę?! A.S.: Tak! Krótko, ale intensywnie, w juniorach Wisły Kraków. Prowadził nas Ludwik Miętta, późniejszy trener kadry, z którą zdobył wicemistrzostwo Europy! A tak naprawdę na te treningi namówiły mnie koleżanki, które twierdziły, że koszykarze są bardzo przystojni. – Jacy mężczyźni się Pani podobają? A.S.: Z poczuciem humoru. – A jakie Pan lubi kobiety? G.M.: Bezczelne. – A jaka jest matka? G.M.: Inna, niż wszystkim się wydaje. Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz. A.S.: Mam to po moim ojcu. A najbardziej martwię się, kiedy wszystko gra. Kiedy moi bliscy są zdrowi, mają pracę, pieniądze i jest piękna pogoda. I wtedy ogarnia mnie panika, że coś się stanie. Że jest za dobrze i że ten stan na pewno długo nie potrwa. – Mówicie sobie słowo „kocham”? A.S.: Tak, ale nie damy się na to namówić w trakcie wywiadu. G.M.: Nawet VIVIE! A.S.: To było tak. Kiedy twoje dzieci kąpały się w łazience, usłyszałam krzyk Franka: „Babciu, babciu!”. Wołam z kuchni: „Co się stało?”. „Babciu, kocham ciebie!!!”. To było tak, jakbyś ty mi to powiedział. – Co jest fundamentem Waszej więzi? G.M.: Jesteśmy rodziną. – To banał. G.M.: Pani Krysiu, przyzna pani, że pytanie też było nieco banalne. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: