Ten serial był hitem PRL-u. W tym roku minęło 50 lat od premiery. Barwny motyl w szarej rzeczywistości
Trudno wyobrazić sobie rodzimą kinematografię bez „Czterdziestolatka”. Serial z Andrzejem Kopiczyńskim i Anną Seniuk w rolach głównych zyskał miano kultowego. W tym roku minęło 50 lat od jego premiery. Poznaj ciekawostki i nieznane fakty o tej produkcji!
16 maja 1975 roku zadebiutował „Czterdziestolatek”, serial, który szybko podbił serca Polaków. Minęło już 50 lat, a on wciąż przyciąga przed ekrany – przypominamy fakty i ciekawostki o tym wyjątkowym dziele Jerzego Gruzy. Jubileusz kultowego serialu PRL Dokładnie 16 maja 1975 roku w programie pierwszym Telewizji Polskiej odbyła się premiera serialu „Czterdziestolatek”. Produkcja składająca się z 21 odcinków była emitowana w latach 1975–1978 i od samego początku cieszyła się ogromną popularnością. Twórcy – reżyser Jerzy Gruza oraz scenarzysta Krzysztof Toeplitz – stworzyli dzieło, które szybko wpisało się w kanon polskiej popkultury. Serial opowiadał o losach Stefana Karwowskiego – inżyniera zmagającego się z kryzysem wieku średniego, codziennością PRL-u oraz własnymi słabościami. Bohater zmagał się z próbą rzucenia palenia, szukał hobby, a także przeżywał romans – wątek ten rozwinął się w filmie „Motylem jestem, czyli romans 40-latka”. W tle zaś lata 70. w rozkwicie, czyli propaganda sukcesu i wielkie komunistyczne inwestycje, takie jak choćby budowa Dworca Centralnego czy Trasy Toruńskiej. Twórcy mieli nosa. Wiedzieli, co może się spodobać. I nie pomylili się ani trochę... Czytaj także: Oboje byli w innych związkach, o ich relacji wiedział każdy. Co tak naprawdę łaczyło Tatianę Sosna-Sarno i Jerzego Gruzę? Stefan Karwowski – bohater na miarę swoich czasów Postać Stefana Karwowskiego, jak opisywał Jerzy Gruza, była „idealistą, pozbawionym sprytu, trochę fajtłapą, uczciwym i naiwnym marzycielem”. Dzięki tej charakterystyce serial trafiał do szerokiej grupy odbiorców – widzowie utożsamiali się z bohaterem, który w prosty, często zabawny sposób, ukazywał codzienne absurdy życia w PRL. W serialu zagrali najwybitniejsi aktorzy tamtych lat: Anna Seniuk, Roman Kłosowski, Leonard Pietraszak, Janusz Gajos, Wojciech Pokora oraz Jan Kobuszewski (epizodycznie). Ich kreacje do dziś wspominane są z ogromnym sentymentem. Ale na małym ekranie lśnili najjaśniejszym blaskiem zwłaszcza Andrzej Kopiczyński i Anna Seniuk. To był duet, jakich mało. Wręcz przyciągali wzrok i uwagę widzów! Czytaj także: Jerzy Gruza miał trzy żony, zżymał się, gdy mówiono o nim playboy, ale też był z tego dumny Warszawa lat 70. w tle serialu „Czterdziestolatek” to także niepowtarzalna panorama Warszawy lat 70. Zdjęcia do pierwszego odcinka rozpoczęły się na przełomie marca i kwietnia 1974 roku w stolicy. W serialu przedstawiono historię trzech wielkich inwestycji budowlanych: Dworca Centralnego, Trasy Łazienkowskiej oraz osiedla Ursynów. Produkcja stała się także nośnikiem pewnych symboli tamtych czasów – jednym z nich był polski Fiat 126p, który pojawiał się w serialu i był marzeniem wielu Polaków. Czytaj także: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat... „Motylem jestem...” – filmowa kontynuacja Sukces serialu zaowocował powstaniem filmu pełnometrażowego „Motylem jestem, czyli romans 40-latka”, który rozwinął wątek uczuciowy Stefana Karwowskiego. Produkcja ta, podobnie jak serial, została dobrze przyjęta przez widzów i dopełniła historię bohatera. Święciła tryumfy popularności. Dziedzictwo "Czterdziestolatka" po 50 latach Mimo upływu pół wieku, „Czterdziestolatek” wciąż jest obecny w polskiej przestrzeni kulturowej. Widzowie nadal oglądają jego powtórki w telewizji, a treści poruszane w serialu okazują się ponadczasowe. Problemy codzienne, dylematy moralne i absurdalna biurokracja nie straciły na aktualności – serial trafia także do współczesnych czterdziestolatków. Jubileusz 50-lecia to doskonały moment, by wrócić do tego wyjątkowego dzieła. Serial Jerzego Gruzy przypomina, że nawet w trudnych czasach można było znaleźć humor, refleksję i ludzką prawdę. Czytaj także: Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz kochali się do szaleństwa. Odeszli niemal równocześnie
Ikona kina mierzy się z problemami zdrowotnymi. Anna Seniuk nie owija w bawełnę. Jest coraz gorzej
Ikona polskiego kina i teatru kilka dni temu pojawiła się na premierze książki. Widok uwielbianej aktorki wywołał poruszenie i zaniepokojenie wśród fanów. Anna Seniuk poruszała się o kulach. Teraz gwiazda ujawnia kulisy swojego stanu zdrowia
Anna Seniuk niedawno pojawiła się na premierze książki „Kobiece gadanie”. Jej obecność wzbudziła poruszenie nie tylko ze względu na wyjątkową osobowość artystki. Aktorka poruszała się za pomocą kul, co natychmiast wzbudziło zaniepokojenie wśród wielbicieli jej talentu. W jednym z nowych wywiadów wyznała, z czym się mierzy i co jej dolega. Co dolega Annie Seniuk. Aktorka szczerze o stanie zdrowia Anna Seniuk, jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek, w szczerej rozmowie przyznała, że jej obecny stan zdrowia to efekt pechowego incydentu, do którego doszło w domowym zaciszu. Ulubienica widzów uległa nieszczęśliwemu wypadkowi. Podczas codziennych czynności poślizgnęła się i upadła. Niewinny z pozoru upadek okazał się mieć uciążliwe konsekwencje. „Poślizgnęłam się dwa dni wcześniej w domu i upadłam na kolano. Nic poważnego. Smaruję sobie, mam stłuczone kolano. Może wygląda to groźnie, ale wszystko jest dobrze”, wyznała Anna Seniuk w rozmowie z Agnieszką Smidt dla Faktu. Czytaj też: Od 20 lat na emeryturze, ale nie zwalnia tempa! Anna Seniuk nigdy nie skorzystała z jednej rzeczy Aktorka uspokajała wszystkich zatroskanych o jej zdrowie. Przy okazji wyjaśniła, że rok temu preszła operację drugiego kolana. Choć od zabiegu minęło już trochę czasu, wciąż odczuwa jego następstwa. W dodatku nie przyniósł jej spodziewanej poprawy. Z wyczuwalną nutą zawodu wspominała: „Jest coraz gorzej, widocznie tak ma być. Nikomu nie radzę operacji, choć każda jest inna. Tak to u mnie wygląda”. Za tą wypowiedzią kryje się nie tylko ból fizyczny, ale też emocjonalne zmęczenie walką o zdrowie. Kilka miesięcy temu Anna Seniuk dodawała, że doświadczyła urazu barku i przeszła rehabilitację w sanatorium, gdzie jak podkreślała – „usiłowali postawić ją na nogi”. „O ile przed sanatorium bolało mnie w kilku miejscach, o tyle po pierwszej rehabilitacji bolało mnie dosłownie wszystko. I dziś zbudziłam się tak obolała, że pomyślałam: 'Chyba się starzeję'. Pierwszy raz w życiu poczułam wiek, bo do tej pory jakoś biegałam. Na benefisie Anny Dymnej zrobiłam jeszcze dla niej szpagat! Oczywiście przygotowywałam się kilka tygodni, ale wyszło jak u baletnicy. A tu nagle dopadły mnie wszystkie bóle”, opowiadała na łamach Twojego Stylu. Anna Seniuk nie poddaje się przeciwnościom. Nie będzie zwalniała tempa Mimo trudności i przeciwności gwiazda nie zamierza się poddawać. Nie traci też pogody ducha. Anna Seniuk nie pozwala, by ograniczenia przyćmiły jej zawodową pasję. Nigdy nie zrezygnuje z tego, co kocha najbardziej! Ikona polskiej sceny nadal emanuje energią, która zachwyca nie tylko fanów, ale i współpracowników. W rozmowie z Faktem zapewnia, że jej samopoczucie pozostaje dobre. Obecnie przebywa w pobliżu granicy białoruskiej, gdzie bierze udział w zdjęciach do nowego filmu. Jak relacjonuje, tuż po premierze książki udała się bezpośrednio na plan – dotarła tam przed północą i natychmiast rozpoczęła pracę. Jej zaangażowanie i wytrwałość po raz kolejny udowadniają, że pasja do aktorstwa jest silniejsza niż wszelkie trudności. „A tak w ogóle to wszystko u mnie dobrze. Jestem właśnie pod granicą białoruską i kręcę film. W nocy po premierze książki, pojechałam tam prosto na zdjęcia”, wyznała z charakterystycznym dla siebie hartem ducha. Życzymy dużo zdrowia i wszystkiego, co najpiękniejsze!
Od 20 lat na emeryturze, ale nie zwalnia tempa! Anna Seniuk nigdy nie skorzystała z jednej rzeczy
Świętuje 60-lecie pracy artystycznej. Anna Seniuk zachwyca energią, pasją i nie zwalnia tempa. Inspiruje kolejne pokolenia swoją niezłomną miłością do sztuki! W nowym wywiadzie zdradziła, że nie zamierza odchodzić na emeryturę, a przy okazji opowiedziała o swoim osiągnięciu.
Anna Seniuk, jedna z najwybitniejszych polskich aktorek świętuje 60-lecie pracy zawodowej. A jej artystyczna aktywność nie słabnie. 82-letnia gwiazda nie wyobraża sobie życia bez sceny. Wciąż występuje zarówno w teatrze, jak i filmie, udowadniając, że prawdziwa pasja nie zna ograniczeń. W jednym z wywiadów przyznała też, że ma na swoim koncie pewne osiągnięcie. O czym mowa? Anna Seniuk - scena to jej drugi dom. Pracuje od 60 la i nie zwalnia tempa Aktorka w rozmowie z mediami przyznaje, że możliwość dalszego grania traktuje jako ogromną radość. Dla Anny Seniuk scena jest miejscem, które nie tylko pozwala jej wyrażać siebie, ale także daje siłę i poczucie spełnienia. Nie zamierza odchodzić na emeryturę! Wręcz przeciwnie — nadal z pasją uczestniczy w kolejnych produkcjach teatralnych. Jej zaangażowanie i niegasnąca miłość do pracy wzbudzają podziw zarówno wśród widzów, jak i kolegów po fachu. A jej wieloletnia praca i wkład w rozwój polskiej sceny teatralnej oraz filmowej zostały wielokrotnie docenione. W tym roku ulubienica widzów obchodzi wyjątkowy jubileusz — 60 lat pracy artystycznej. Aktorka cieszy się znakomitą formą i nie zwalnia tempa. "To, że czas płynie szybko, to nie jest dobrze. Ja bym chciała, żeby płynął dłużej, jeszcze długo, długo. Mam ogromną radość, że jeszcze w tym wieku mogę pracować i się z państwem spotykać. Gram w paru teatrach, jeżdżę na spotkania. To jest wielki dar od losu, no ale na miłość boską, ja w tym roku obchodzę 60-lecie pracy zawodowej", mówiła podekscytowana Zbigniewowi Krajewskimu w rozmowie z "Czasem pogody" w Radiowej Jedynce. Czytaj też: Uwielbiała z nim pracować, nie mogła oderwać od niego oczu. Aktorka wyznała, że jej kolega z planu „Czterdziestolatka” był gejem Anna Seniuk - nigdy nie skorzystała z jednej rzeczy Choć Anna Seniuk od 20 lat jest na emeryturze, to nie zamierza kończyć swojej artystycznej drogi. Dzięki pracy w teatrze i filmie wciąż czuje się spełniona, a możliwość grania określa jako wielki dar od losu. Przez wszystkie te dekady ani razu nie korzystała ze zwolnienia lekarskiego! Jedynym momentem, kiedy na chwilę zeszła ze sceny, były przerwy związane z narodzinami dzieci. Poczucie ogromnej odpowiedzialności oraz niegasnąca miłość do sztuki sprawiły, że Anna Seniuk nie wyobrażała sobie dłuższego rozstania ze sceną. A kontakt z publicznością to dla niej przede wszystkim źródło radości i siły. "Przez 60 lat nieprzerwanie jestem w teatrze i nigdy nie korzystałam z żadnego zwolnienia lekarskiego, chyba że rodziłam dzieci, to wtedy oficjalnie poszłam na jakiś czas na zwolnienie lekarskie, ale tak to jestem do dyspozycji przez 60 lat (...). Myślę, że jak przejdę na emeryturę - tu się śmieję - bo jestem właściwie od 20 lat na emeryturze. Dziękuję losowi, że dał mi taką szansę, że mogę dalej pracować i spotykać się z państwem", dodawała. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. Czytaj też: Korale to jej modowy oręż! Zdradzamy sekrety stylu Joanny Senyszyn. To prawdziwa sigma wśród polityczek!
Anna Seniuk tylko raz wychodziła za mąż. Kim był Maciej Małecki, dla którego zostawiła narzeczonego i poświęciła karierę?
Anna Seniuk tylko raz w życiu wyszła za mąż. Dla tej miłości była gotowa do największych poświęceń... Zostawiła narzeczonego, odrzucała propozycje zawodowe — a w pewnym momencie cała jej kariera zawisła na włosku. Mimo to małżeństwo z Maciejem Małeckim zakończyło się rozwodem w 1994 r. Kim był mężczyzna, któremu artystka oddała całe swoje serce? Kim był Maciej Małecki — pierwszy i jedyny mąż Anny Seniuk? Maciej Małecki to uznany polski kompozytor, urodzony 27 listopada 1940 roku. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, a wykształcenie uzupełniał w Eastman School of Music w Rochester w Stanach Zjednoczonych. Po studiach przez wiele lat grał w duecie fortepianowym z Jerzym Derflem. Następnie kompozytor zaczął na stałe współpracować z telewizją czy radiem. Komponował m.in. dla Studenckiego Teatru Satyryków, Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji. Praca nie spełniała jednak jego muzycznych ambicji i w późniejszych latach Maciej Małecki w pełni poświęcił się muzyce poważnej — w 1991 r. został wiceprezesem, a dwa lata później prezesem Związku Kompozytorów Polskich. Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, serial "Czterdziestolatek" Dwa lata młodszą aktorkę poznał w okresie pracy w telewizji. Anna Seniuk została zaproszona do wykonania utworu "Oko" przy akompaniamencie kompozytora. "W sali prób czekał na mnie młody człowiek w niebieskiej koszuli. Był przystojny, ale za pierwszym razem nie zrobił na mnie wrażenia — wspominała po latach na łamach swojej książki "Nietypowa baba jestem". Ich kolejne spotkanie miało miejsce pół roku później, zrozumieli wówczas, że nie mogą bez siebie żyć. Anna Seniuk zerwała zaręczyny z ówczesnym narzeczonym, a jej ślub z Małeckim odbył się 13 lutego 1971 roku. CZYTAJ TAKŻE: Anna Seniuk: dla małżeństwa poświęciła karierę, mąż zostawił ją dla młodszej kobiety Maciej Małecki wspierał byłą żonę w chorobie Po ponad dwóch dekadach wspólnego życia ich związek legł w gruzach. Maciej Małecki zostawił rodzinę i odszedł do młodszej kobiety, a na zdruzgotaną Annę Seniuk spadł kolejny cios w postaci przerażającej diagnozy lekarskiej. Aktorka dowiedziała się, że ma nowotwór piersi. "Dotknęłam piersi i poczułam, że mam stwardnienie. Było duże, bardzo duże, wielkości kurzego jaja. Mogłam usunąć sam guz, bez amputacji piersi. Ale profesor powiedział, że lepiej usunąć całą pierś, bo to zwiększa pewność" — wyznała po latach w wywiadzie dla Show. Chorobę pokonała, w międzyczasie kończąc małżeństwo z kompozytorem. Mimo trwającego rozwodu mężczyzna okazał się dla artystki niezastąpionym wsparciem w walce z rakiem. Gdy było już po wszystkim, byli małżonkowie zdecydowali się zakopać topór wojenny i zachować przyjazne relacje. Anna Seniuk z dziećmi, Warszawa, 21.12.1986 r. Anna Seniuk i Maciej Małecki doczekali się dwójki dzieci Z byłym mężem łączy ją coś więcej. Jest to dwójka dorosłych już dzieci: Grzegorz Małecki i Magdalena Małecka-Wippich. Syn poszedł w ślady mamy i związał się z aktorstwem, z kolei córka wdała w ojca i wybrała muzykę. W młodości oboje uczęszczali do szkoły muzycznej, zgodnie z wolą rodziców chcących, aby ich pociechy poszerzały horyzonty. SPRAWDŹ TEŻ: Nazywano go Wielkim Zelwerem. Aleksander Zelwerowicz zagrał 800 ról i otrzymał tytuł Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata "Oczywiście, w dużej mierze uformował mnie artystyczny dom. Pamiętam kulisy Teatru Polskiego, Studio Polskiego Radia, gdzie mama nagrywała audycje dla dzieci, pamiętam przesiadywanie pod fortepianem taty, gdy komponował, i to, jak zabierał mnie do Filharmonii. Ale późniejsze wybory były moje, osobiste. Wykonuję artystyczny zawód, ale nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek nazwała siebie wielką artystką. Wciąż myślę o tym, aby się rozwijać, robić lepiej to, co robię, i mam nadzieję, że dużo jeszcze przede mną" — wspominała córka gwiazdy w VIVIE! w 2015 roku. Anna Seniuk, Magdalena Małecka-Wippich, Viva! 8/2015 Anna Seniuk, Grzegorz Małecki, Viva! 25/2012
Anna Seniuk: dla małżeństwa poświęciła karierę, mąż zostawił ją dla młodszej kobiety
Porzucony narzeczony godzinami wystawał pod jej domem
Od pół wieku zachwyca publiczność kolejnymi rolami. W masowej świadomości zapisała się dzięki kreacji Magdy Karwowskiej w kultowym już dzisiaj „Czterdziestolatku” Jerzego Gruzy. Anna Seniuk do tej pory zagrała dziesiątki ról. I ciągle jej mało... Jednej rzeczy żałuje: że w przeszłości nie poświęciła więcej czasu rodzinie. Jej małżeństwo z Maciejem Małeckim zakończyło się rozwodem w 1994 roku. On zostawił ją dla młodszej... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 26.11.2024 r.] Anna Seniuk: introwertyczka, która zrobiła karierę aktorską Anna Seniuk przyszła na świat 17 listopada 1942 r. w Stanisławowie. Jako młoda dziewczyna, chciała studiować historię sztuki. Uważała, że powinna wybrać dla siebie zawód, który będzie współgrał z jej nieśmiałością i introwertyzmem. Ostatecznie polonistka Anny Seniuk, która prowadziła szkolny teatr, zachęciła podopieczną, żeby spróbowała swoich sił w krakowskiej PWST. Do tej samy szkoły uczęszczała również siostra aktorki. Mama obu dziewczynek była niespełnioną artystką, która kibicowała córkom w realizowaniu ich planów. To właśnie ona przygotowała Annę do egzaminu do szkoły aktorskiej, notabene z wielkim sukcesem, bo córka dostała się za pierwszym razem. Wykładowcy uczelni poznali się na talencie młodej studentki, jednak niekiedy mieli sporo problemów, żeby wykrzesać z niej aktorski temperament. W okresie studiów wciąż pozostawała zamkniętą w sobie i nieśmiałą dziewczyną. Z kolei koledzy nie mogli przestać zachwycać się urodą Anny Seniuk. Fotograf Wojciech Plewiński nazywał ją "chodzącą pokusą", a młody Jan Nowicki zakochał się w aktorce bezpowrotnie. Wśród rówieśników zasłynęła jako Miss Juwenaliów 1963, otrzymała wówczas tytuł Najmilszej Studentki Krakowa. Kiedy uzyskała dyplom, dostała angaż w krakowskim Teatrze Starym i dopiero tam rozkwitła aktorsko. "Tam byłam nadal otoczona przez swoich profesorów, którzy dyskretnie opiekowali się mną i dawali poczucie bezpieczeństwa. Tam zaczęło się moje życie zawodowe i okazało się, że mam ogromny temperament sceniczny. Czasem trudno było mnie okiełznać", opowiadała Anna Seniuk w rozmowie z Krzysztofem Lubczyńskim (cytat za pisarze.pl). Czytaj też: Wybaczyła mu zdradę, była przy nim do samego końca. Dzisiaj Maria Pakulnis mówi wprost: „Żyliśmy w wolnym związku" Jedyne małżeństwo Anny Seniuk W wieku 28 lat aktorka przeprowadziła się z Krakowa do stolicy. Jak opowiadała w jednym z wywiadów, odbyło się to dosyć przypadkowo. "Pojechałam do Warszawy na jedną rolę, którą w Ateneum zaproponował mi dyrektor Janusz Warmiński. W Starym wzięłam urlop bezpłatny, żeby móc wrócić, ale moje życie, także prywatne, tak się potoczyło, że przedłużyłam urlop, a potem nie było możliwości powrotu", opowiadała (cytat za pisarze.pl). Kiedy okazało się, że aktorka na stałe pożegnała się z Krakowem, jej śladem do stolicy przeprowadził się ówczesny narzeczony Seniuk. Para zdążyła nawet razem zamieszkać i ustalić w urzędzie stanu cywilnego datę ślubu, jednak do ceremonii nigdy nie doszło. W życiu pięknej aktorki pojawił się bowiem kompozytor i pianista — Maciej Małecki. Między artystami wybuchło wielkie uczucie, chociaż nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Pierwszy raz spotkała go kilka tygodni po przyjeździe do Warszawy. Miała wystąpić w telewizji z piosenką "Oko", a akompaniować do utworu miał jej właśnie Maciej Małecki. "W sali prób czekał na mnie młody człowiek w niebieskiej koszuli. Był przystojny, ale za pierwszym razem nie zrobił na mnie wrażenia", wyznała Anna Seniuk w książce "Nietypowa baba jestem". Kolejny raz spotkali się dopiero pół roku później i to właśnie wtedy poczuli, że na następne spotkanie nie mogą czekać kolejne miesiące. Już na pierwszej randce ustalili, że pobiorą się 13 lutego o godz. 13:00. Trzynastka miała przynieść im szczęście, jednak już na samym początku ich związku wiele rzeczy szło nie po ich myśli. Kiedy były narzeczony Anny Seniuk dowiedział się, że zrywa ona zaręczyny, bo w jej życiu pojawił się nowy mężczyzna, wpadł w szał. Żeby odzyskać ukochaną, przez długie godziny wystawał pod jej mieszkaniem, a pewnego dnia udało mu się nawet wtargnąć do mieszkania, gdzie planował zabić nowego partnera aktorki. "Cud, że nikomu nic się nie stało. A powodem była zawiedziona miłość", skomentowała po latach Anna Seniuk. Co prawda do tragedii nie doszło, ale od tamtego feralnego wydarzenia Anna Seniuk i Maciej Małecki ograniczyli swoje spotkania ze względów bezpieczeństwa. Kontaktowali się tylko przez telefon, a sama aktorka nocowała u znajomych w obawie przed ponowną konfrontacją z byłym narzeczonym. Kiedy dziennikarka chciała ogłosić w rubryce towarzyskiej datę i miejsce ślubu aktorki, Anna Seniuk poprosiła ją o przekłamanie tych danych, na wszelki wypadek. Nie chciała ściągać na siebie w ten ważny dla niej dzień problemów. Czytaj też: Ich historia miłości jest inna niż wszystkie. Szymon Hołownia poznał swoją żonę Urszulę Brzezińską-Hołownię w bardzo ciekawym miejscu... Anna Seniuk i Maciej Małecki: historia małżeństwa Aktorka i kompozytor pobrali się w 1971 roku i tak jak to sobie obiecali podczas pierwszej randki, ślub odbył się 13 lutego. Podczas gdy młodzi planowali swoją podróż poślubną, do Anny Seniuk przyszła zawodowa propozycja nie do odrzucenia. Chciano ją do roli Jagny w "Chłopach". Czekały już na nią nawet uszyte kostiumy, ale aktorka odmówiła. "1 marca miały się zacząć zdjęcia, które miały trwać rok. Okrągły rok. Wiosna, lato, jesień, zima. Wszystkie dni miałabym zajęte. Stwierdziłam: wyszłam za mąż i chciałabym pojechać w podróż poślubną. Ta radość, chęć spędzenia tego czasu we dwoje były bardzo silne" — czytamy w biografii "Nietypowa baba jestem". Aktorka marzyła o wyjechaniu w długą podróż do Bułgarii ze swoim ukochanym i tak też zrobiła. Spotkały ją za tę decyzję przykre konsekwencje. Po powrocie nie chciano oferować jej ról. Podobno wielu reżyserów otrzymało nawet zakaz zatrudniania aktorki w ich filmach. Nie wiadomo jak było naprawdę, pewne jest, że ledwo rozpoczęta kariera Anny Seniuk wisiała na włosku. Sytuację uratował Gustaw Holoubek, do którego aktorka zwróciła się po pomoc. Sprawił, że wilczy bilet nałożony na Seniuk, został wycofany. Kiedy odmówiła roli Jagny, koledzy z branży powtarzali jej, że taka szansa już więcej nie powtórzy. I mieli rację, nie powtórzyła się. Jednak zdarzyła się w jej karierze rola, która przyniosła jej wielką rozpoznawalność i sympatię widzów. Aktorka zagrała u boku Andrzeja Kopiczyńskiego w pamiętnym „40-latku” Jerzego Gruzy rolę Magdy Karwowskiej. Znalazła się także w obsadzie produkcji "Czarne chmury". Pod koniec lat 80. aktorka otrzymała wiele innych świetnych propozycji aktorskich. Zagrała w dramacie „Bilet powrotny”, wystąpiła jako Maria Kazimiera w kostiumowej komedii „Ojciec królowej”, była Julcią w „Pannach z Wilka” w reżyserii Andrzeja Wajdy, Magdą, kochanką Jana w „Ćmie” u boku Romana Wilhelmiego, a także Handzią w „Konopielce”. Anna Seniuk: kryzys w małżeństwie, dzieci Grała dużo, po latach skomentowała, że może za dużo, ale w tamtym czasie wydawało się, że niewiele jest takich aktorek, które poświęcają równie dużo czasu rodzinie, co pracy. Anna Seniuk wbrew popularnej wówczas opinii o tym, że w tym zawodzie trzeba umieć wiele poświęcić, nie zamierzała rezygnować z czasu spędzanego z rodziną. W czerwcu 1975 r. urodziła syna Grzegorza, a we wrześniu 1981 r. córkę Magdalenę i to na dzieciach chciała się wtedy skupić najbardziej. "Ja nie jestem aktorką, która w przerwach gotuje obiady. Ja jestem kucharką, która od czasu do czasu grywa w filmie i teatrze" — mówiła w wywiadzie dla "Wysokich Obcasów". Jednak nawet ten zachowany balans pomiędzy pracą a życiem rodzinnym nie pomógł jej małżeństwu, w które wdarła się zazdrość. Mąż Anny Seniuk odreagowywał na żonie swoje zawodowe frustracje. Im większy był w owym czasie jej sukces zawodowy, tym przykrzejsze stawały się jego reakcje. Oczekiwał od żony większego poświęcenia rodzinie, co było źródłem ich konfliktów. "Zawsze staraliśmy się z mężem rozmawiać. Gdy emocje wzbierały, szliśmy do restauracji. Nie wypadało wyjść, trzasnąwszy drzwiami. W czasach napięć ile nachodziliśmy się do knajp, ile pysznych rzeczy zjadłam" – opowiadała z przekąsem Anna Seniuk w jednym z wywiadów (cytat za film.wp.pl). Małżonkom nie udało się wyjść z kryzysu. Maciej Małecki podjął drastyczną decyzję — zostawił swoje życie rodzinne i odszedł do młodszej kobiety. Anna Seniuk została sama z dwójką dorastających dzieci. Był to dla aktorki prawdziwy cios. Czytaj też: Mama Cezarego Pazury pilnowała, żeby za szybko się nie zakochał, w dzieciństwie przebierała go w dziewczęce fatałaszki. Jak wyglądała ich relacja? Anna Seniuk: choroba, relacja z byłym mężem Na domiar złego w tym samym czasie aktorka usłyszała przerażającą diagnozę lekarską. Gdy pracowała na planie serialu "Czterdziestolatek. 20 lat później", lekarz poinformował ją o nowotworze piersi. "Dotknęłam piersi i poczułam, że mam stwardnienie. Było duże, bardzo duże, wielkości kurzego jaja. Mogłam usunąć sam guz, bez amputacji piersi. Ale profesor powiedział, że lepiej usunąć całą pierś, bo to zwiększa pewność" — opowiadała w wywiadzie dla "Show". Sprawdź też: Podziwiała ją, lecz się jej bała. Gdy Irena Kwiatkowska przychodziła na plan serialu, Anna Seniuk odczuwała tremę Aktorka pokonała chorobę w sposób brawurowy. Nie stroniła od ludzi, nie bała się mówić o diagnozie. W międzyczasie rozwiodła się z mężem. Przez cały okres choroby, pomimo tego, co się między nimi wydarzyło, Maciej Małecki wspierał żonę i był dla niej prawdziwą opoką. Kiedy emocje po rozwodzie opadły, para pozostała ze sobą w bardzo dobrych relacjach. W pewnym momencie media podjęły się spekulacji, czy byli małżonkowie nie planują do siebie wrócić. Jedno jest pewne — łączą ich dzieci, wnuki i wspomnienia dawnych lat. Co więcej, wiedzą, że zawsze mogą na siebie liczyć. Jak dziś wygląda życie Anny Seniuk? Aktorka ma dziś 81 lat i nadal nie zwalnia tempa. Swoje życie dzieli między sferą zawodową pełną prób, premier i adrenaliny, a rodzinną, czasem spędzanym z wnukami, ale także w samotności i w zaciszu natury. Niedawno mogliśmy obserwować jej powrót na wielki ekran. Anna Seniuk zagrała w filmie "Nic na siłę". "W tym roku obchodzę też 60-lecie pracy artystycznej. Przypomnę tylko, że zaczęłam pracować w wieku 21 lat, i jeszcze nie mam czasu, żeby pójść na emeryturę. To, że ktoś sobie teraz o mnie przypomniał, uznaję za cud. Film „Nic na siłę” Bartosza Prokopowicza, który teraz do mnie przyszedł, traktuję więc jako dar od losu", wyznała aktorka Karolowi Sowie w najnowszym wywiadzie dla viva.pl. Anna Seniuk, film "Nic na siłę" Źródła: YT Paula Rodak, plejada.pl, film.wp.pl
Podziwiała ją, lecz się jej bała. Gdy Irena Kwiatkowska przychodziła na plan serialu, Anna Seniuk odczuwała tremę
Przez wiele lat grały razem w serialu, zachwycały też w Kabarecie Dudek. Anna Seniuk i Irena Kwiatkowska darzyły się ogromną sympatią i szacunkiem. „Była cudowną osobą, ale ja się na początku jej bardzo bałam", wspominała serialowa żona Czterdziestolatka. Jak naprawdę wyglądała ich relacja?. Jaką relację miały Anna Seniuk i Irena Kwiatkowska? Anna Seniuk w rozmowie z nami przyznała, że nazwanie Irenę Kwiatkowską przyjaciółką bądź koleżanką z branży byłoby nadużyciem. Była kimś więcej. Mentorką, nauczycielką, autorytetem i inspiracją. „Miałam ten honor, że spotykałam się wielokrotnie z Ireną Kwiatkowską w mojej pracy. W kabarecie Dudek przez rok dzieliłam z Ireną Kwiatkowską garderobę. Regularnie spotykałam się z nią na planie "Czterdziestolatka". I muszę powiedzieć, że w te dni zdjęciowe, kiedy do drzwi mieszkania Karwowskich miała zapukać "Kobieta pracująca "zawsze odczuwałam tremę", wspominała Anna Seniuk w innej rozmowie. Z kolei aktorka w wywiadzie z Karolem Sową z vivy.pl dodała, że Irena Kwiatkowska wiele ją nauczyła, a każdą radę do dziś trzyma głęboko w swoim sercu. „Miałam z nią okazję wielokrotnie współpracować, między innymi w Kabarecie Dudek. Muszę powiedzieć, że do dziś ją wspominam i w sercu zachowałam wszystkie rady od niej. Była bardzo ciepła i mówiła mi wszystko, co później przydało mi się w życiu. Irena Kwiatkowska była niezwykle pracowitą osobą. Gdy z innymi artystami czekałam za kulisami na swoje wejście, niekoniecznie skrupulatnie zapoznawałam się ze scenariuszem. Zaś nigdy nie widziałam Pani Ireny, żeby bezczynnie siedziała. Zawsze miała tekst, którego się uczyła. Gdy widziała, że jestem wolna, mówiła: „Chodź, posłuchaj, czy dobrze mówię”. I ona w ten sposób się uczyła. Obserwowała też moją reakcję. Zwróciłam się wtedy do niej: „Pani Ireno, Pani już tyle umie, a jeszcze się Pani uczy”. A ona mi odpowiedziała: „Im jestem starsza, tym więcej muszę się uczyć, żeby nikt mi nie zarzucił, że stanęłam w miejscu. Muszę być lepsza”, mówiła nam. W tej samej rozmowie podkreśliła, że najlepiej zapamiętała jedną lekcję, której od wielu lat się trzyma. „Szczególnie utkwiło mi w głowie jedno zdanie: „Nigdy nie patrz do tyłu. Gdybym żałowała wszystkich ról, które zagrałam, nie mogłabym wykonywać tego zawodu. Idź zawsze do przodu”, zwierzała się Karolowi Sowie. CZYTAJ TEŻ: Ma młodszą o 35 lat partnerkę, ich miłość wywołała skandal. Przy niej Robert De Niro po raz siódmy został ojcem Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, 1976 rok. Teatr Telewizji, Mikołaj Gogol "Ożenek", w reżyserii Ewy Bonackiej Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, 17.09.2002 rok, Teatr Polski. Uroczysty koncert na cześć pierwszej damy polskiej sceny - Ireny Kwiatkowskiej, która tego dnia ukończyła 90 lat. Irena Kwiatkowska we wspomnieniach Anny Seniuk „Irena Kwiatkowska jest wspaniałą aktorką, ale i ujmującym, pełnym uroku człowiekiem. Ma ogromne poczucie humoru", wyznała wiele lat temu. Anna Seniuk nigdy nie ukrywała, że współpraca z Ireną Kwiatkowską była dla niej czymś wyjątkowym i jest wdzięczna losowi, że mogły stanąć na swojej drodze. „Wszyscy kochamy Irenę Kwiatkowską i jesteśmy jej wdzięczni za wzruszenia, radość i śmiech, jakim szczodrze nas obdarza", wspominała podczas jubileuszu 95-lecia aktorki. „Nie znam człowieka, który nie darzył Ireny Kwiatkowskiej miłością, sympatią, atencją. Gdziekolwiek była wszystkie buzie się uśmiechały", mówiła. Zaś niedługo przed uroczystością przyznała wprost: „Wiele pokoleń nauczyła śmiać się, ale też i serio traktować siebie i świat. Dla mnie to ogromny zaszczyt, że będę towarzyszyć pani Irenie w uroczystym wieczorze z okazji jej 95 urodzin". Anna Seniuk zaznaczyła również, że Irena Kwiatkowska miała ogromny wpływ na kształtowanie ówczesnych mediów. „Ale też radio, telewizja i teatr bardzo wiele jej zawdzięczają. Dla dzisiejszych czterdziestolatków, pięćdziesięciolatków i wyżej audycje radiowe Ireny Kwiatkowskiej, jej repertuar Tuwimowski czy "Plastusiowy pamiętnik" stanowią część biografii. Bardzo chcę podkreślić jej działalność radiową, która dała ludziom tak wiele radości i wzruszeń", wyjaśniała. Ulubienica publiczności niejednokrotnie podziwiała starszą koleżankę z branży, która nieustannie pracowała. Słowa, które podkreślała w Czterdziestolatku: „Jestem kobieta pracująca, żadnej pracy się nie boję" idealnie ją określały. „Bardzo często potrafiła nas rozbawić już poza planem filmowym, czy sceną teatralną. A przy tym była i jest — przecież w sobotę zobaczymy ją w 200 spektaklu "Zielonej Gęsi" - tytanem pracy. Sposób, w jaki pracuje nad rolą, nad tekstem, może stanowić wzór dla innych aktorów. Ale jej stosunek do pracy, drogę, która doprowadziła ją do sukcesu, warto polecić wszystkim, zwłaszcza ludziom młodym. Bo na prawdziwy sukces można tylko zapracować w ten sposób jak ona. Szybka, pozornie efektowna kariera, najczęściej bywa powierzchowna i szybko mija", kwitowała. To była piękna relacja, przepełniona wzajemnym szacunkiem i uznaniem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Były ofiarami przemocy, spały w trójkę w jednym łóżku. Jennifer Lopez i jej siostry wiele przeszły, lecz nie zapomniały o swojej wyjątkowej więzi Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, Uroczystość 94 urodzin Ireny Kwiatkowskiej, 17.09.2006 rok Irena Kwiatkowska, Anna Seniuk, 17.09.2007 rok, 95. urodziny Ireny Kwiatkowskiej
Ma 82 lata, zaczyna nowy etap. Anna Seniuk jest dumna ze swojego wieku
„To, że ktoś sobie teraz o mnie przypomniał, uznaję za cud", mówi nam aktorka
Film „Nic na siłę”, który miał swoją premierę w serwisie Netflix w marcu ubiegłego roku, zapowiadany był jako jej wielki powrót. Anna Seniuk zachwyciła tam nie tylko niepowtarzalnym talentem, ale też pogodą ducha i formą fizyczną. Aktorka opowiedziała nam wówczas o kulisach pracy na planie zdjęciowym, miłości do Podlasia i wnuków oraz wróciła pamięcią do czasów, gdy grała w Czterdziestolatku. [Ostatnie odświeżenie 17.11.2024] [Tekst opublikowany na Viva Historie i VUŻ 03.02.2025 r.] Karol Sowa, viva.pl: „Nic na siłę” zapowiadany jest jako Pani wielki powrót. Jak się Pani czuje w filmie pełnometrażowym? Anna Seniuk: Byłabym szalona, gdybym nie przyjęła tej roli. Produkcja już od samego początku wydawała się niezwykle interesująca. Rzeczywiście, nigdy nie byłam wielką gwiazdą filmową, pierwszoplanową. Ale dzięki Bogu miałam możliwość zagrania w wielu wspaniałych produkcjach u wybitnych reżyserów, takich jak: Janusz Kondratiuk, Andrzej Kondratiuk, Andrzej Wajda czy Witold Leszczyński. Natomiast to było zaledwie kilka, może kilkanaście filmów, które były dla mnie niezwykle ważne. Zrobiłam też monodram, nauczyłam się na pamięć ponad godzinnego tekstu. Bardzo mi się to spodobało, ponieważ nigdy wcześniej tego nie robiłam. Na początku bałam się, że nie będę się do tego nadawała, lecz reżyser powiedział: „Co się stanie, jak się nie uda?”. Pomyślałam: „Rzeczywiście. Zresztą w moim wieku, jak się nie uda, to nic się nie stanie”. Mam też ten przywilej, że nie muszę się z nikim ścigać, ani o nic walczyć. W tym roku obchodzę też 60-lecie pracy artystycznej. Przypomnę tylko, że zaczęłam pracować w wieku 21 lat, i jeszcze nie mam czasu, żeby pójść na emeryturę. To, że ktoś sobie teraz o mnie przypomniał, uznaję za cud. Film „Nic na siłę” Bartosza Prokopowicza, który teraz do mnie przyszedł, traktuję więc jako dar od losu. Co Panią najbardziej przekonało? Bohaterka jest w moim wieku, więc chciałam spróbować się z nią utożsamić. Były pewne różnice, takie jak: odwaga czy wyzwanie. Ja zawsze byłam spokojna, introwertyczna i grzeczna zarówno w tym zawodzie, jak i w życiu prywatnym. Pomyślałam więc, że jest to wspaniały projekt. Im postać bardziej odbiega od charakteru aktora, tym lepiej. Bo nie o to chodzi w tym zawodzie, żeby grać siebie. Kto by chciał oglądać Annę Seniuk przez 60 lat? (śmiech). Zawsze wybierałam produkcje, tak by odbiegały chociaż trochę ode mnie. Przykładem jest właśnie „Czterdziestolatek”, „Czarne Chmury”, „Panny z wilka”, czy „Konopielka”. Staram się zaskakiwać widzów, jeżeli los na to pozwoli. Ta rola była więc idealnie trafiona. Czyli rola Haliny znacznie odbiega od Pani charakteru? Czy Pani też jest szaloną babcią, która bez oporów wsiądzie na traktor, by rozbawić wnuki? Jeśli chodzi o zabawę z wnukami, staram się być szalona. Nie jestem babcią w kapciach, która siedzi na kanapie i robi drutach. Nie umiem tego (śmiech). Wspomniała Pani, że w tym roku obchodzi 60-lecie pracy artystycznej. Czy tę produkcję traktuje wyjątkowo z tego powodu? Nie oglądam się wstecz. Nie jest to też podsumowanie mojego życia, a wręcz zaczynam nowy etap. Bardzo się cieszę z mojego wieku. Nie zamierzam robić żadnych operacji, nie chce się odmładzać. Wydaje mi się: im będę starsza, tym więcej będę miała propozycji. Uważam, że teraz nie będzie brakowało dla mnie ofert pracy i fajnych wyzwań. Zresztą bohaterka mojego monodramu, o którym wcześniej wspomniałam - „Życie Pani Pomsel” ma 102 lata. Ja muszę doskoczyć do tego wieku, prawdę mówiąc, bo jestem za młoda na tę rolę (śmiech). Inna bohaterka, którą grałam, miała ponad 90 lat. To są najciekawsze postacie, z wielkim bagażem doświadczeń. Jeśli chodzi o ten film, to jest niezwykle interesujący, bo niesie ze sobą wiele emocji. Na początku wydaje się, że jest to komedia, lecz potem okazuje się, że pod tą skorupą kryją się prawdziwe dramaty. Miejscem akcji jest Podlasie, wypełnione cudownymi krajobrazami, wschodami i zachodami słońca, lecz za tym pięknem natury kryje się coś więcej. W filmie „Nic na siłę” nie brakuje wątków miłosnych i perypetii rodzinnych. Najważniejsze jednak jest samo przesłanie. Przede wszystkim produkcja pokazuje, jak młode pokolenie wybywa z rodzinnych miejsc, zaś ich najbliżsi za wszelką cenę dbają o swoją kulturę, tradycję oraz ziemię, na której się wychowali. Halina ściąga swoją wnuczkę na wieś. I choć jest bardzo dzielna i aktywna, potrzebuje jej wparcia, ale też za nią tęskni. Ma Pani jakieś plany i marzenia zawodowe? Nie, moje życie było bogate w ciekawe propozycje. Nigdy nie miałam czasu, ani ochoty, by o czymś marzyć. Od wielu lat gram w teatrze, zaś przez 30 lat pracowałam w szkole teatralnej ze studentami, od których wiele się nauczyłam. Pochodzę też z rodziny nauczycielskiej, ponieważ mój dziadek i rodzice byli nauczycielami. Zostało mi to zapisane w genach. Oczywiście były chwile przestoju, z różnych powodów. Ale w tamtym czasie zawsze sobie powtarzałam: „Im mniej gram, tym więcej żyję”. CZYTAJ TEŻ: Zmagał się z własnymi demonami, niemal stracił rodzinę. Zenon Laskowik za popularność zapłacił wysoką cenę View oEmbed on the source website Anna Seniuk, Artur Barciś, film "Nic na siłę" - film Netflixa A kiedy Pani poczuła, że chce związać swoją przyszłość z aktorstwem? Uważam, że los tak chciał. Na początku nie wydawało mi się, że mam predyspozycje do tego zawodu. Pamiętam, że kiedyś powiedziałam wiersz swojej polonistce, która namówiła mnie, żebym poszła do szkoły aktorskiej. Posłuchałam jej i później wszystko zaczęło nabierać tempa. Ja jednak planowałam iść na historię sztuki, a następnie zostać konserwatorem sztuki i prowadzić ciche, spokojne, zamknięte w muzeum życie. Żałuje Pani udziału w jakiś produkcjach? Oczywiście są lepsze i gorsze projekty. Nie zawsze będziemy zdobywać laury. Musimy kiedyś spaść z konia, żeby się nauczyć na swoich błędach. Mam role, o których wolę nie wspominać, ale jest też taka, z której jestem bardzo dumna, do której nie mam żadnych zastrzeżeń. Mogłaby Pani zdradzić jaka? Rola bodajże z 1976 roku. Zrobiłam ją z Maciejem Wojtyszko, który wyreżyserował „Pchłę Szachrajkę” Jana Brzechwy. To była prawdziwa bomba. Grali tam wówczas: Marian Kociniak, Barbara Wrzesińska, Joanna Szczepkowska, Janusz Gajos, który wcielił się w szerszenia, zaś Krzysztof Kowalewski wykreował słonia. Trafiła nam się wyśmienita obsada. Staraliśmy się wykonać naszą pracę jak najpiękniej i najcudowniej. Później reżyserowałam „Pchłę Szachrajkę” w Teatrze Powszechnym, w Studio Lutosławskiego z muzyką, a następnie w Operze Wrocławskiej. Natomiast w Teatrze Narodowym zagrana została ponad 200 razy i wciąż można ją obejrzeć. To jest moja perełka. A jak Pani z perspektywy czasu wspomina „Czterdziestolatka”? Nikt się nie spodziewał, że ten serial wywoła takie emocje wśród telewidzów i przejdzie do historii. Pamiętam, że nawet mieliśmy wątpliwości, że możemy zostać zaszufladkowani. Tłumaczyliśmy sobie, że to zaledwie 21 odcinków, więc nie powinniśmy. 21 odcinków, a jak się zapisało w historii. Dokładnie. Nie liczy się ilość, a jakość. Nie zdawaliśmy sobie jednak sprawy, że ten serial będzie aż tak ważny. Teraz odbierany jest jako dokument epoki. Budowała się wówczas trasa, widzowie obserwowali to na bieżąco. Sama oglądając „Czterdziestolatka” po latach, przyznałam, że wykonaliśmy kawał dobrej roboty. CZYTAJ TEŻ: Dla tańca poświęcił życie osobiste. Dziś Robert Kochanek żałuje, że nie miał czasu na rodzinę Anna Seniuk, Artur Barciś, film "Nic na siłę" - film Netflixa Piękne jest również to, że młodzi ludzie poznają ten serial i zapamiętują dialogi. „Kobieta pracująca”, czy „Góra do dołu, dół do góry” (śmiech). Z wielkim podziwem patrzę na moich kolegów. Gdy spotykaliśmy się na planie, nie myśleliśmy o tym, że niedługo potem ktoś z nas może zostać nazwany wybitnym artystą. Nie zdawałam sobie wówczas sprawy, że mam tak utalentowanych kolegów, widzę to po latach. A jak Pani wspomina współpracę z Irenę Kwiatkowską? Miałam z nią okazję wielokrotnie współpracować, między innymi w Kabarecie Dudek. Muszę powiedzieć, że do dziś ją wspominam i w sercu zachowałam wszystkie rady od niej. Była bardzo ciepła i mówiła mi wszystko, co później przydało mi się w życiu. Irena Kwiatkowska była niezwykle pracowitą osobą. Gdy z innymi artystami czekałam za kulisami na swoje wejście, niekoniecznie skrupulatnie zapoznawałam się ze scenariuszem. Zaś nigdy nie widziałam Pani Ireny, żeby bezczynnie siedziała. Zawsze miała tekst, którego się uczyła. Gdy widziała, że jestem wolna, mówiła: „Chodź, posłuchaj, czy dobrze mówię”. I ona w ten sposób się uczyła. Obserwowała też moją reakcję. Zwróciłam się wtedy do niej: „Pani Ireno, Pani już tyle umie, a jeszcze się Pani uczy”. A ona mi odpowiedziała: „Im jestem starsza, tym więcej muszę się uczyć, żeby nikt mi nie zarzucił, że stanęłam w miejscu. Muszę być lepsza”. Czyli wiele Panią nauczyła? Szczególnie utkwiło mi w głowie jedno zdanie: „Nigdy nie patrz do tyłu. Gdybym ja żałowała wszystkich ról, które zagrałam, to nie mogłabym wykonywać tego zawodu. Idź zawsze do przodu”. A jak Pani wspomina Pana Andrzeja Kopiczyńskiego? To był mój idealny mąż. Najlepszy ze wszystkich, a miałam jednego (śmiech). Nie mogę powiedzieć złego słowa na niego. Nie wiem, co na to jego żony, ale my stworzyliśmy idealną parę zarówno na planie, jak i poza nim (śmiech). Wracając jednak do najnowszej produkcji Netflixa. W filmie nie brakuje scen, w których wsiada Pani za kierownicę traktora. Nie obawiała się Pani? Nie. Już lekki kurs miałam w filmie „Bilet powrotny”, ale tam jeździłam na zupełnie innym traktorze. Swoją drogą, w tym filmie bardzo ciężko chodził i nie mogłam nacisnąć sprzęgła. Poza tym miałam za krótkie nóżki (śmiech). Musiałam wstawać, żeby cokolwiek wcisnąć, a to było bardzo trudne. Panowie z produkcji jednak przywiązali spory klocek do sprzęgła, dzięki czemu mogłam bez problemu jeździć. Ale od samego początku mówiłam, że sama chce usiąść za kierownicą i tego się trzymałam. CZYTAJ TEŻ: Trzy razy wychodziła za mąż, jej dzieci mają różnych ojców. Marta Kaczyńska z obecnym mężem nie mieszkała nawet po ślubie Anna Seniuk, film "Nic na siłę" - film Netflixa A jak się Pani pracowało ze zwierzętami? Wspaniale. Kocham zwierzęta. Wychowałam się w czasach, w których one były z nami zżyte i odgrywały ważną rolę. W dodatku mój ojciec był przyrodnikiem, biologiem. Zawsze zabierał mnie i siostrę do lasu, bo znał wszystkie drzewa. Gdy teraz chodzę na spacer z wnukami, imponuję im wiedzą, którą przekazał mi ojciec. Przy takich okazjach mówię do nich: „Patrzcie, tutaj jest grab, zaś tam jest lipa”. W dodatku potrafię rozpoznać tropy zająca na śniegu. Tata starał się nas wychować na osoby, które szanują naturę, a przede wszystkim zwierzęta. On był też kierownikiem szkoły rolniczej, w której znajdowała się stajnia. Ja tam chodziłam po mleko, więc powoli oswajałam się z cielęciem, krówką, końmi. Nie wspomnę już o skakaniu po drzewach (śmiech). Przyjmując tę rolę, wróciłam pamięcią do dzieciństwa, gdy mieszkałam w Małopolsce. W filmie widać, że jest Pani niezwykle ciepłą babcią, która bardzo tęskni za swoją wnuczką. Jak Pani wspomina swoich dziadków i dzieciństwo? Mówiąc krótko: było dość dramatyczne. Nie mam ciepłych wspomnień. Oczywiście byłam zaopiekowana przez rodziców, ale z racji tego, że zostaliśmy wypędzeni ze Wschodu, zaczęła się tutaj tułaczka. Dziadek zmarł parę tygodni po przyjeździe na teren Małopolski. Babcię natomiast nazywaliśmy smutną babcią. Z powodu nostalgii i rozpaczy powoli gasła, aż odeszła. Nie pamiętam jej dokładnie. Zawsze siedziała w swoim pokoiku. Na pewno była miła i kochana. Dzieciństwo kojarzy mi się też z częstą zmianą szkoły. Nieustannie poznawałam nowe miejsca i ludzi. Wojna więc bardzo wpłynęła nie tylko na mnie, ale też najbliższych. Dopiero po zamieszkaniu z rodzicami w Krakowie, wszystko się zmieniło. Byłam tam od 15 do 30 roku życia i to był najcudowniejszy okres w moim życiu. Tak jak teraz to Podlasie, w którym kręciliśmy film. A jak się Pani pracowało na Podlasiu, bo to jest urokliwe miejsce. Podlasie było głównym bohaterem tego filmu. Nie my – aktorzy czy zwierzęta, a właśnie Podlasie. To nie było tylko tło, to było życie naszych postaci. W końcu wnuczka, która przyjeżdża do babci, gdzieś z tyłu głowy czuje, że to jest jej miejsce na ziemi. Zresztą ona kocha to gospodarstwo, bo w pewnym momencie babcia zostawia ją samą. Podlasie więc jest we wszystkich kadrach naszego filmu: zaczynając od scen w stajni czy kuchni, kończąc na podwórku i lesie. To czas, piękno, oddech, świat, który już minął. Po prostu utopia. I choć wszyscy pracowaliśmy, czuliśmy, że zatrzymaliśmy się w pewnej kapsule czasu. Zawsze, jak o tym miejscu wspominam, mam dreszcz na całym ciele. A bliższe Pani sercu jest Podlasie, czy Warszawa? Staram się dzielić ten czas. Nie mogę powiedzieć, że nie lubię życia w Warszawie. Pęd, adrenalina, próby generalne, premiery i praca nieustannie mi towarzyszą, kocham to. Usiłuję jednak znaleźć swój drugi świat. Nie chce, żeby tylko stolica była moim jedynym miejscem na ziemi. Już od dziewczęcych lat wiedziałam, że teatr i świat artystyczny zawsze będą mi towarzyszyć. Moje koleżanki jeszcze na studiach mówiły mi taki mit: „Pamiętaj, aktorka nie może mieć dzieci, musi się poświęcić”. Gdy zaszłam w ciążę, były w szoku, że rzucam zasady. Ja jednak zawsze czułam, że oba światy można podzielić. Gdy byłam młodą dziewczyną, jeździłam konno, czy na nartach. Zdobyłam też patent żeglarza i chodziłam po górach. Uważam, że tych światów nie trzeba rozdzielać. Jeśli żyję w świecie artystycznym, muszę mieć miejsce, w którym naładuję baterię. A więc ma Pani swój azyl? Na pewno jest to Podkarpacie. Co prawda, jest ono daleko, ale zawsze tam jeżdżę na wakacje. Od niedawna jednak odpoczywam na Milanówku, gdzie jest cisza, ćwierkające ptaki i kury. Film „Nic na siłę” już jest dostępny w serwisie Netflix. Zachęcamy do obejrzenia. CZYTAJ TEŻ: Zbigniew Ziobro stanął przed kamerami. Stan zdrowia polityka zaniepokoił telewidzów Anna Seniuk, Viva! 25/2012, Grzegorz Małecki, Viva! 25/2012
Dwie niezależne kobiety, dwa mocne charaktery. Córka Anny Seniuk poszła własną drogą
"Dzieci znanych rodziców są wciąż do nich porównywane. Stąd silna potrzeba odcięcia się", mówi Magdalena Małecka-Wippich
Syn i córka są dla Anny Seniuk całym światem. Grzegorz Małecki poszedł w ślady mamy i związał się z aktorstwem. Tymczasem Magdalena Małecka-Wippich podobnie jak ojciec, Maciej Małecki wybrała muzykę. Jaka relacja łączy Annę Seniuk z córką? To dwie niezależne kobiety, dwa mocne charaktery… Tak mówiły o swojej więzi i miłości do rodziny. W czym są do siebie podobne? Anna Seniuk i Magdalena Małecka-Wippich - córka nie poszła w ślady aktorki Anna Seniuk i Maciej Małecki pobrali się w 1971 roku. Połączyło ich wielkie uczucie. W 1975 roku doczekali się syna, Grzegorza Małeckiego, a sześć lat powitali na świecie córkę, Magdalenę Małecką. Choć małżeństwo aktorki i kompozytora nie przetrwało próby czasu, pozostali w bardzo dobrych relacjach. Czym zajmuje się córka Anny Seniuk i Macieja Małeckiego? W przeciwieństwie do brata nie poszła w ślady mamy, ale wybrała inną artystyczną ścieżkę. Podobnie jak ojciec pokochała świat muzyki. „Oczywiście, w dużej mierze uformował mnie artystyczny dom. Pamiętam kulisy Teatru Polskiego, Studio Polskiego Radia, gdzie mama nagrywała audycje dla dzieci, pamiętam przesiadywanie pod fortepianem taty, gdy komponował, i to, jak zabierał mnie do Filharmonii. Ale późniejsze wybory były moje, osobiste. Wykonuję artystyczny zawód, ale nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek nazwała siebie wielką artystką. Wciąż myślę o tym, aby się rozwijać, robić lepiej to, co robię, i mam nadzieję, że dużo jeszcze przede mną”, opowiadała Magdalena Małecka-Wippich. w VIVIE! z 2015 roku. Czytaj też: Magdalena Cielecka rzadko mówi o swojej relacji. Tym razem zdradziła coś, czego nie wiedzieliśmy Anna Seniuk z dziećmi, Warszawa, 21.12.1986 Dla artystów naturalną koleją rzeczy było to, że dzieci poszły do szkoły muzycznej. Zależało im na tym, by poszerzały horyzonty i czerpały radość z muzyki. Magda marzyła o grze na wiolonczeli czy fortepianie. Rodzice zapisali ją na skrzypce, o co miała do nich żal. W szkole średniej zamieniła je na altówkę. Dziś jest cenioną altowiolistką, z zespołem Opium String Quartet sięgnęła po Fryderyka. Ale jej pasją jest także literatura – świetnie pisze. Ucyzła się w Szkole Dramatu Tadeusza Słobodzianka. „Lubię to, co robię, i cenię swoją niezależność. Próbowałam nawet pracy w innym zawodzie i pracy na etacie w orkiestrze. Zjeździłam z orkiestrami pół świata, ale granie na stałe w tak dużym zespole to nie dla mnie. Źle znoszę bycie trybikiem w wielkiej machinie, gdzie nic nie zależy ode mnie”, mówiła w 2015 roku w VIVIE!. Co ciekawe, Magdalena zagrała z mamą w Konopielce. „Ostatnie zdjęcia były bardzo trudne. Musiałam żąć żyto sierpem i wiązać snopki. Na bosaka po rżysku! A byłam w dziewiątym miesiącu i było prawie 40 stopni upału”, mówiła Anna Seniuk w VIVIE!. Anna Seniuk i Magda Małecka-Wippich Kim jest Magdalena Małecka-Wippich? Nigdy nie chciała być postrzegana jako córka słynnej aktorki czy cenionego kompozytora. Chciała, by ludzie dostrzegali ją jako artystkę, która na wszystko ciężko pracowała sama. Udało jej się zawalczyć o marzenia. Jest absolwentką Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, kończyła podyplomowo Studia Literackie na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Podyplomowe Studia Administracji i Zarządzania w Szkole Głównej Handlowej. Magdalena Małecka-Wippich studiowała reżyserię w Warszawskiej Akademii Teatralnej. Nagrała kilka autorskich albumów, współpracowała z Krzesimirem Dębskim, Tomaszem Stańko, Margaret Fautless, Alfredo Bernardinim czy Jordi Savall. „Dzieci znanych rodziców są wciąż do nich porównywane, bywają ostrzej oceniane i krytykowane. Stąd silna potrzeba odcięcia się. […] Gdy zdawałam do Akademii Muzycznej, cała komisja znała moich rodziców. To nie jest komfortowa sytuacja. Jak ta Małecka wypadnie? Zdolna jak tata i mama czy nie? Wciąż jest się na cenzurowanym. Nie daj Boże, jeśli nie zauważyłam kogoś na ulicy, to od razu znaczyło, że zadzieram nosa. Wiele razy słyszałam o sobie takie opinie”, mówiła w rozmowie z VIVĄ! w 2015 roku. W 2018 roku debiutowała jako reżyserka na deskach Opery Nova w Bydgoszczy. 27 marca 2021 r. razem z dramatopisarką Marią Wojtyszko założyła eksperymentalną grupę auto-etnograficzną Kolektywa. Czytaj też: Eryk Lubos zdradził plan na przyszłość. Zajmie się czymś zupełnie innym niż aktorstwo! Anna Seniuk i Magda Małecka-Wippich w sesji VIVY!, 2015 rok Annę Seniuk łączy z córką wyjątkowa więź Obie są kobietami z charakterem, indywidualistkami. Nawet kiedy zdarzają im się kłótnie, nie potrafią się na siebie gniewać. Łączą je fantastyczne relacje. „U nas jest raczej tak, że jak Magdzie puszczą nerwy, to ja się wtedy nie odzywam, a za dwie godziny ona dzwoni, przeprasza. I po sprawie”, mówiła aktorka w rozmowie z Twoim Stylem Beacie Biały. Ceni córkę za szczerość. Już jako dziecko, Magdalena była niezwykle dojrzała. Zawsze była dla mamy oparciem. Dziś lubi rozmawiać z mamą o teatrze i o życiu, wymieniają się doświadczeniami. Artystka podkreśla, że Anna Seniuk jest nadopiekuńczą mamą i niepotrzebnie przepada w wizjach czarnych scenariuszy. „Kiedy urodziłam pierwsze dziecko, potrafiła wyczekiwać w kawiarni pod moim domem „na wszelki wypadek”. Ale dzisiaj jesteśmy dojrzałymi kobietami i wierzę, że umiemy się dogadać. Jeżeli zamieszkamy razem, kompromisy na pewno będą konieczne. Mama będzie pewnie musiała wyciszyć telefon, bo nie dość, że jest potwornie głośny, to jeszcze dzwoni bez przerwy”, opowiadała Magdalena Małecka-Wippich w rozmowie z Twoim Stylem w 2022 roku. W rozmowie z VIVĄ! dodawała, że Anna Seniuk nie różni się niczym od innych mam, dopóki nie dopadła ich popularność aktorki. „Seniuk była zwyczajną matką. Odprowadziła do szkoły, ugotowała obiad, jak było trzeba, to krzyknęła. A ponieważ obydwoje rodzice byli bardzo aktywni zawodowo, dość szybko musiałam sama zająć się sobą. Dużo czytałam, to do tej pory moja wielka pasja, poza tym zawsze chodziłam do drugiej szkoły na zajęcia muzyczne”, tłumaczyła. Kiedy Magdalena Małecka-Wippich pod koniec studiów wyprowadziła się z domu, kontakty mamy i córki osłabły. Anna Seniuk tęskniła za nią ogromnie. Z kolei altowiolistka uważa, że to wpłynęło pozytywnie na ich relację. „Odcięcie pępowiny dobrze robi obydwu stronom”, dodała. „Dziś możemy sobie wszystko powiedzieć. Fajne rzeczy i przykre. Jest między nami czysta relacja, nie musimy udawać. Zbliżyłyśmy się do siebie już jako dorosłe kobiety. Na pewno bardzo nam pomógł wyjazd do Ameryki przed dwoma laty. Zadzwonił zagraniczny menedżer i zaproponował, żebyśmy razem wystąpiły w USA i Kanadzie”, podkreślała aktorka na łamach VIVY!. Panie wiedzą, że mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji. „Miłość Magdy przejawia się w działaniu. I ja to lubię. Przy niej czuję się zaopiekowana, bezpieczna”, dodawała aktorka. Sprawdź też: Nie miała czasu dla córki; pracowała ciężko, by zarobić. Potem Agnieszka Pilaszewska zmieniła fach Anna Seniuk Magda Małecka-Wippich w sesji VIVY!, 2015 rok Magdalena Małecka-Wippich prywatnie Prywatnie Magdalena Małecka-Wippich jest szczęśliwą żoną i mamą. Wspólnie z ukochanym mężem – perkusistą Marcinem Wippichem, doczekała się dwójki dzieci. Stworzyli ciepły, kochający wielopokoleniowy dom. Niedawno Anna Seniuk zamieszkała z córką i zięciem. Dzięki temu jest blisko wnuków. Magdalena Małecka-Wippich wraz z mężem rozglądali się za miejscem do życia. Artystka zjeździła jako muzyk cały świat, od zawsze mieszkała w mieście. Kiedy była mała, rodzice także cały czas byli w rozjazdach, żyli na walizkach. Zapragnęła stworzyć dla dzieci inny model domu niż ten, którego sama doświadczyła. Szukała spokoju i zależało jej na obcowaniu z przyrodą. Z kolei Anna Seniuk zawsze marzyła o domu dla całej rodziny – stabilnym i bezpiecznym. Taki dom – wielopokoleniowy pamięta z dziecięcych lat. „Wprawdzie krótko doświadczałam rodzinności jako dziecko, ale to był najlepszy dla mnie czas. Miałam poczucie bezpieczeństwa, domowego ciepła. Dziś sama chciałabym to dać rodzinie, miałabym więcej czasu dla wnuków”, mówiła Anna Seniuk w 2022 roku w rozmowie z Twoim Stylem Beacie Biały. Anna Seniuk Magda Małecka-Wippich w sesji VIVY!, 2015 rok
Udawali, że się nie znają, nie każdy wie, że są rodziną. Syn Anny Seniuk poszedł w jej ślady
"Nigdy nie chciałem być porównywany do niej jako aktor", opowiadał Grzegorz Małecki
Nie każdy wie, że łączą ich więzy krwi. Anna Seniuk jest dumną mamą dwójki zdolnych artystów: Grzegorza Małeckiego i Magdaleny Małeckiej-Wippich. Syn poszedł w ślady mamy i został aktorem. Łączy ich wyjątkowa relacja. Na co dzień kibicują sobie przy nowych projektach, czerpią ze swojego doświadczenia i cenią aktorski warsztat. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 17.11.2024 r.] Anna Seniuk: syn poszedł w jej ślady i wybrał aktorstwo Widzowie pokochali ją za szereg kultowych ról. Nikt już nie wyobraża sobie innej aktorki w roli Magdy Karwowskiej w Czterdziestolatku. W ostatnim czasie Annę Seniuk mogliśmy podziwiać w filmie Horror Story, Niebezpiecznych dżentelmenach czy Domu pod Dwoma Orłami. Choć praca jest wielką pasją, to rodzina pozostaje dla niej najważniejszą wartością. Z byłym mężem, kompozytorem Maciejem Małeckim doczekała się dwójki dzieci – Grzegorza i Magdaleny. Syn poszedł w ślady mamy. Ale nie każdy wiedział, że z Anną Seniuk łączą go więzy krwi, w końcu posługują się innymi nazwiskami. Przez lata była między nimi też niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki osiągnął wielki sukces. Zapracował na swój aktorski dorobek i pozycję talentem. „Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami?”, wspominał w 2012 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY!. Czytaj też: Marcin Bosak jest zakochany! Pokazał się na przedpremierowym pokazie z nową ukochaną <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfswSAF-a520f02.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 21.12.1986. Anna Seniuk - aktorka z dziecmi Grzegorzem i Magda.,Image: 428549997, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Roman Kotowicz / Forum" title="Anna Seniuk - aktorka" /> Anna Seniuk z dziećmi, Warszawa, 21.12.1986 Anna Seniuk i Grzegorz Małecki, VIVA! 2012 rok Nie każdy wiedział, że są rodziną. Grzegorz Małecki udawał, że się znają. Relacja matki i syna Nic dziwnego, że mama i syn zawodowo unikali siebie jak ognia. Zdarzały im się wyjątki, ale wzbraniają się przed wspólnym graniem. Okazuje się, że Grzegorz Małecki zawsze chciał być aktorem, ale jak podkreślał, wstydził się do tego przyznać. Zanim odważył się zdawać do szkoły aktorskiej, próbował swoich sił na kilku innych kierunkach, ale z żadnym nie wiązał szczęśliwej przyszłości. W końcu stwierdził, że aktorstwo to dobry sposób na życie. Wydawało mu się też prostym zawodem. „Po maturze byłem równolegle na kilku kierunkach studiów. Wiedza o teatrze, nauki polityczne, dziennikarstwo… Żadnego nie skończyłem. Ale widać to było mi potrzebne”, opowiadał w archiwalnym wywiadzie VIVY!. Na przekór wszystkim postanowił wybrać się na egzaminy do szkoły teatralnej. Z uczelnią wiąże się ciekawa historia. Podczas egzaminów spotkał swoją mamę, która zasiadała w komisji. Anna Seniuk od razu opuściła salę. „Nie miałam bladego pojęcia o jego planach. Przyszedł dzień egzaminów. Siedzę w komisji, widzę nazwisko Małecki, imię Grzegorz. Myślę sobie: Małeckich jest dużo. Jednak na wszelki wypadek poprosiłam asystenta, żeby sprawdził imię ojca i matki", opowiadała gwiazda w jednym z wywiadów. Potem Grzegorz Małecki udawał, że jej nie zna i zawsze zwracał się do niej „pani profesor”. Zaraz po otrzymaniu dyplomu PWST w Warszawie zdobył cztery główne nagrody i Grand Prix na festiwalu w Łodzi. Anna Seniuk zawsze podkreślała, że jest z niego dumna. „Był... osobny. Bardzo trudno było go zapędzić, że tak powiem, do szeregu. Czasem myślę, że to niewiarygodne, iż Grzegorz, który jest taki rozproszony, nieskupiony, szalony, potrafi być tak bardzo zdyscyplinowany i profesjonalny na scenie", wyznała na łamach książki "Nietypowa baba jestem". Sprawdź też: Marta Żmuda Trzebiatowska pokazała się z mężem na premierze. Aktorka zaskoczyła wizerunkiem! Anna Seniuk, Grzegorz Małecki, Spacer po 20-leciu wolnej Polski, 2009 Jaką mamą jest Anna Seniuk? Syn Anny Seniuk wspominał, że kiedyś miał ogromny stres i nie chciał, by mama oglądała go na scenie. Dziś to ona ma tremę, gdy syn przychodzi na jej przestawienia. „Boję się, że nie sprostam, że przyniosę mu wstyd. On zresztą zachowuje się jak rasowy pedagog. Najpierw należy pochwalić, a potem lekko zganić (śmiech)”, opowiadała nam przed laty. Z kolei Grzegorz Małecki bardzo ceni jej zdanie – jako aktorki i jako matki. Zawsze go wspiera i motywuje do działania. Sam chętnie czerpie z jej doświadczenia. Co w niej ceni? Jaką jest mamą? O tym aktor opowiedział w rozmowie z VIVĄ! w 2012 roku. „Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz”, tłumaczył Krystynie Pytlakowskiej. Grzegorza Małeckiego możemy podziwiać nie tylko na deskach teatru. Pojawił się w produkcjach: Na układy nie ma rady, Bejbis, Johnny, 7 rzeczy, których nie wiecie o facetach, Miłość jest blisko, Wkręceni 2, Pakt, Prosto w serce. A przed nim kolejne interesujące wyzwania. Na swoim koncie ma szereg nagród. Prywatnie, to tata dwójki dzieci. Z byłą żoną Kingą Ilgner doczekał się córki Antoniny i syna Franciszka. Grzegorz Małecki, Anna Seniuk, „Konstelacje” - premiera w Teatrze Polonia, 30.08.2013 rok Anna Seniuk, Grzegorz Małecki, Viva! 25/2012
Jan Nowicki i Anna Seniuk poznali się w szkole aktorskiej. Aktor fantazjował o romansie, ona pozostawała nieugięta
Zetknęli się po raz pierwszy na korytarzu wydziału aktorskiego krakowskiej szkoły teatralnej w 1960 r. Jan Nowicki, gdy ujrzał piękną i trzy lata młodszą Annę Seniuk — aż zaniemówił z wrażenia. Cudo najpowabniejsze, jak zwykł ją określać. Ona nie była jednak zainteresowana głębszą relacją ze starszym kolegą. Na czułości pozwalali sobie jedynie w specyficznych okolicznościach... Jan Nowicki fantazjował o Annie Seniuk, lecz ona dała mu kosza "Przedmiot westchnień męskiej części naszego roku w krakowskiej szkole aktorskiej. Mój też. Może o tyle mniejszy, że kiedyś człowiek wzdychał wprawdzie często, ale — dla bezpieczeństwa — w licznych kierunkach. Niezwykły czas minionej młodości. Gdy o grzech było trudniej, a do chorób i wiecznego potępienia rozkosznie daleko" — tak Jan Nowicki pisał o dawnym zauroczeniu w książce "Mężczyzna i one". Aktor, który na krakowską uczelnię trafił po tym, jak wyrzucono go ze studiów w Łodzi, już wtedy cieszył się opinią uwodziciela. Młodsza i niezwykle tajemnicza koleżanka wywarła na nim piorunujące wrażenie. "Otaczał ją zawsze wianuszek wpatrzonych w nią chłopców. Nie było łatwo zdobyć jej uwagę, nie mówiąc o sercu. Fantazjowałem o niej", otworzył się w rozmowie z Kubą Wojewódzkim. CZYTAJ TAKŻE: Mężczyźni wariowali na jej punkcie. Ewa Sałacka długo szukała prawdziwej miłości Młodziutka aktorka wydawała mu się być inna, niż reszta dziewczyn. Jan Nowicki żywił nawet nadzieję na niezobowiązujący romans... Dlatego, choć pozostawała poza jego zasięgiem, z godną podziwu zaciekłością walczył o jej względy. Bezskutecznie, gdyż Anna Seniuk była zainteresowana kimś zupełnie innym. "Ktoś Ją tam w końcu dopadł, ale z tego, co pamiętam, żaden z kolegów. Wybranym szczęściarzem okazał się jakiś kurdupel z innej uczelni, którego z wściekłością nazywaliśmy Pomponem", opisywał w felietonie. Jan Nowicki, VIVA! 25/2020 Anna Seniuk i Jan Nowicki: na czułości pozwalali sobie jedynie na scenie Lata mijały, a szanse na romans malały z każdym dniem. Jan Nowicki wciąż starał się o względy Anny, lecz ona dosadnie dała mu do zrozumienia, że na więcej niż przyjaźń nie ma co liczyć. Na czułe gesty pozwalali sobie jedynie podczas zajęć z elementarnych zadań aktorskich, grając kochanków na jednej scenie... "Mamy mnóstwo wspólnych wspomnień" — zapewniał artysta pół wieku później. Po studiach Jan Nowicki i Anna Seniuk dołączyli do zespołu Starego Teatru — aż do angażu aktorki w warszawskim Ateneum, kiedy to opuściła Kraków na wiele lat. W 1975 r. ich ścieżki znów się skrzyżowały. Kiedy Anna dowiedziała się, że jej przyjaciel waha się nad propozycją wcielenia się w doktora Koziełło w jednym z odcinków "Czterdziestolatka", w którym wcielała się w Madzię Karwowską — wykonała do niego krótki telefon. "Powiedziała mi: "Przyjedź, dawno się nie widzieliśmy". Nie musiała dwa razy powtarzać. Pognałem pierwszym pociągiem do Warszawy, żeby zagrać w jej uroczym towarzystwie", pisał na łamach swojej książki. "Powspominaliśmy studenckie czasy, zagraliśmy czego od nas oczekiwano, przeżyliśmy rzekomy romans za całkiem niezłe pieniądze i jak przystało na rozsądną parę, każde z nas udało się w swoim kierunku. Potem spotykaliśmy się jeszcze — rzecz jasna. To tu, to tam, mówiliśmy o tym i owym, piliśmy to, na przemian z tamtym". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ignacy Machowski — znany aktor miał 62 lata, gdy poznał swoją trzecią żonę. Była dwudziestolatką Anna Seniuk pozostała serdeczną przyjaciółką Nowickiego do samego końca. Ich duet cieszył się tak dużą sympatią producentów, że wielokrotnie spotykali się na planie. "Po latach znowu spotkaliśmy się jako para podstarzałych amantów w serialu "Egzamin z życia", mówiła w rozmowie z serwisem Tygodnik TVP kilka lat temu. A choć aktor długo miał żałować, że dostał od niej w młodości kosza — tak głęboko wierzyli, że gdyby pozwolili sobie na romans, ich przyjaźń nie przetrwałaby próby czasy. Anna Seniuk i Jan Nowicki na planie filmu "Czterdziestolatek"
To ona na początku grała córkę Stefana Karwowskiego w "Czterdziestolatku". Grażyna Woźniak rzuciła rolę przez rodziców
Rola Jagody sprawiła, że "wyleczyła się" z marzeń o aktorstwie
Niewielu widzów kultowego "Czterdziestolatka" wiedziało, że córkę głównego bohatera Stefana Karwowskiego grała nie jedna, a dwie dziecięce aktorki. Zanim w rolę Jagody wcieliła się Mirella Olczyk-Kurkowska, casting do tej postaci wygrała Grażyna Woźniak. Kim była Grażyna Woźniak, która jako pierwsza wcielała się w postać córki Karwowskich? Jako dorastająca dziewczynka marzyła o aktorstwie. Ale podobnie jak w przypadku drugiej Jagody, granej przez Mirellę Olczyk-Kurkowską, była to jedyna rola w życiu Grażyny Woźniak. Co sprawiło, że odeszła z "Czterdziestolatka", który dziś uznawany jest za jedną z najlepszych komedii w historii polskiego kina? Na casting poszła bez wiedzy rodziców, wiedziała, że będą próbowali ją od tego odwieść. Nie byli bowiem entuzjastami pomysłu córki o zostaniu aktorką. W ten sposób opiekunowie Grażyny zostali postawieni przed faktem dokonanym i dowiedzieli się o jej roli w serialu, gdy ekipa produkcyjna przyszła podpisać z nią umowę. Po latach debiutująca w "Czterdziestolatku" aktorka przyznała, że dzięki przygodzie na planie, sama wyleczyła się z marzeń o aktorstwie. Ze swojej serialowej przygody Grażyna Woźniak najbardziej zapamiętała... irytującą fryzurę. Okazało się, że warkocze pierwszej Jagody były doczepiane na mnóstwo wsuwek, co w efekcie bardzo podrażniało skórę głowy młodej aktorki. „Do dziś jestem wdzięczna pani charakteryzatorce, że pod koniec dnia zalewała mi głowę wodą brzozową. To była ulga” - cytował słowa aktorki magazyn "Na żywo". Zobacz też: Zagrał w serialu Siedem życzeń, porzucił karierę. Daniel Kozakiewicz za oceanem poznał swoją żonę, nie myśli o powrocie do telewizji Grażyna Woźniak w roli Jagody, kadr z 1. odcinka serialu "Czterdziestolatek" Grażyna Woźniak zrezygnowała z roli z powodu sytuacji rodzinnej Grażyna Woźniak zrezygnowała z roli Jagody pod koniec podstawówki, a powodem miała być jej trudna sytuacja rodzinna. Rodzice serialowej córki Karwowskiego byli wtedy bowiem w trakcie rozwodu. Kiedy się rozstali, jej ojciec wyjechał na placówkę do Iraku, a matka wybrała z drugim mężem życie we Francji. Był to z pewnością wymagający czas w życiu młodej aktorki, zdecydowała się na pozostanie w Warszawie, tym razem już bez opiekunów. Grażyna Woźniak nie kontynuowała aktorskiej przygody, poszła w zupełnie innym kierunku i ukończyła studium handlu zagranicznego. W pewnym momencie zdecydowała, że dołączy do swojej mamy we Francji. Przez dekadę pracowała jako negocjatorka i tłumaczka. Do Polski wróciła po 10 latach, podjęła naukę na wydziale prawa i założyła rodzinę. Została mamą dorosłego już dziś syna Marcina. Przez osiem lat rodzina Grażyny Woźniak walczyła o jego zdrowie, chłopiec cierpiał bowiem na poważną alergię pokarmową. "Nie żałuję tego ani trochę. Długie lata nie sypiałam w nocy, bo Marcinek się dusił. Ale teraz jest wspaniale. Mój syn jest pełen życia. Moje największe marzenie się spełniło", wyznała w programie "Kulisy sławy". W "Czterdziestolatku" Grażynę Woźniak zastąpiła Mirella Olczyk-Kurkowska. Obie Jagody różniło co prawda 12 centymetrów wzrostu, ale dla reżysera nie było to przeszkodą. Czytaj również: Grażyna Staniszewska: kultowa rola Danusi w "Krzyżakach" zmieniła jej los na zawsze Kadr z filmu "40-latek" w reżyserii Jerzego Gruzy, n/z od lewej: Grażyna Woźniak, Anna Seniuk, Piotr Kąkolewski, Andrzej Kopiczyński Kadr z filmu "40-latek" n/z od lewej: Piotr Kąkolewski, Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, Mirella Olczyk-Kurkowska
Anna Seniuk pojawiła się na czerwonym dywanie. Aktorka zachwyca!
W sercach fanów zapisała się rolą w serialu „Czterdziestolatek”. Anna Seniuk niedawno gościła na uroczystej premierze musicalu, który powstał na postawie kultowej produkcji. Aktorka dawno nie pojawiała się na czerwonym dywanie. Tym razem zrobiła wyjątek, a uwagę fanów zwróciła jedna rzecz. Dawno niewidziana Anna Seniuk pojawiła się na premierze musicalu Zagrała dziesiątki ról filmowych, teatralnych i telewizyjnych. Jednak największą sympatię i popularność widzów przyniosła jej kreacja Magdy Karwowskiej w kultowym „Czterdziestolatku” Jerzego Gruzy. Od emisji pierwszego odcinka kultowej produkcji minęło już 48 lat! Aktorka zagrała w niej tak przekonująco, że niektórzy uważali, że prywatnie także jest żoną Andrzej Kopiczyńskiego, który wcielał się w rolę inżyniera Stefana Karwowskiego. Anna Seniuk pojawia się w kolejnych projektach, jest także profesorką Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. Dzieli się swoją wiedzą i talentem ze studentami aktorstwa. Cały czas zachwyca! Rzadziej pojawia się na czerwonym dywanie. We wrześniu zachwycała na premierze spektaklu Życie Pani Pomsel. Tym razem Anna Seniuk odwiedziła Teatr Rampa, a wszystko za sprawą premiery musicalu „40-latek”. Czytaj też: Beata Tyszkiewicz zakochała się w nim bez pamięci. Czekał ją srogi zawód Anna Seniuk, „Życie Pani Pomsel” - próba spektaklu w Teatrze Polonia, 19.09.2022 rok Anna Seniuk zachwyca na premierze musicalu O czym opowiada spektakl? „Na długo przed „Sukcesją”, „Grą o tron” czy „Rodziną Soprano” miliony telewidzów zachwycały się polskim serialem, w którym bohaterski inżynier zmagał się z problemami rodzinno-budowlanymi i przemierzał Warszawę słynnym maluchem. […] W inspirowanym serialem Jerzego Gruzy i Krzysztofa Teodora Toeplitza nowym, musicalowym odcinku pojawią się odpowiedzi na te i inne pytania, ukryte w tekstach nowych piosenek i szlagierów PRL. […] Światowa prapremiera musicalu „Czterdziestolatek” to okazja, by wrócić do czasów dzieciństwa, zabrać tam młode pokolenie i pokazać mu świat bez internetu. Świat, w którym życie rodzinne i sąsiedzkie było główną rozrywką a ludzie spędzali ze sobą czas w realu. I nigdy się nie nudzili!”, czytamy w opisie na stronie teatru Anna Seniuk pojawiła się na premierze w eleganckiej, niebieskiej kreacji. Postawiła także na wygodę – wybrała jasne trampki ze złotymi zdobieniami. Całą stylizację uzupełniała biżuteria i niewielka torebka. Aktorce na czerwonym dywanie towarzyszyła serialowa córka, Mirella Olczyk-Kurkowska. Fanów Anny Seniuk mógł zaniepokoić fakt, że gwiazda miała rękę na temblaku. Wyraźnie doznała kontuzji, ale uśmiech nie schodził z jej twarzy i zachwycała pozytywną energią. Życzymy dużo zdrowia! Czytaj też: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat... Anna Seniuk, Premiera musicalu "40-latek" w Teatrze Rampa w Warszawie, 15 września 2023 Anna Seniuk, Mirella Olczyk-Kurkowska, Premiera musicalu "40-latek"
„To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat...
Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński na planie serialu „Czterdziestolatek” skradli serca publiczności. Do dzisiaj wiele osób wraca do tej produkcji z sentymentem. Aktorzy byli wówczas autentyczni. Okazuje się, że nie musieli udawać, ponieważ poza planem darzyli się wielkim szacunkiem i uznaniem. To właśnie podczas nagrywania tego serialu Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński zostali przyjaciółmi... View Ediplayer on the source website Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński — historia relacji, przyjaźń Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński skradli serca publiczności w serialu „Czterdziestolatek”. Aktorka często podkreślała, że kolega z planu był nie tylko współpracownikiem, ale również idealnym przyjacielem. To właśnie tam narodziła się ich znajomość. Dobre relacje w życiu prywatnym miały też odzwierciedlenie na szklanym ekranie. „Pan Andrzej był mi bardzo blisko osobą”, przyznała ulubienica publiczności. „Taka przyjaźń i taka wzajemna sympatia zostaje w duszy niezależnie od ilości spotkań”, dodawała. Przyznała również, że Andrzej Kopiczyński był dla niej wyjątkową osobą. Był dobrym, ciepły, kulturalnym człowiekiem z delikatnym poczuciem humoru. Anna Seniuk nie ukrywała też nigdy, że pracę nad produkcją wspomina doskonale. „Z nikim mi się tak wspaniale nie pracowało na planie, jak z panem Andrzejem. Jego kultura, poczucie humoru, dowcip. Naprawdę był idealnym mężem. Ani razu się z nim nie pokłóciłam, czego nie mogę powiedzieć o moim prawdziwym mężu. Urastał w moich oczach do ideału. Cieszę się, że mogłam go poznać. Świetnie rozumieliśmy się na planie. Nie musieliśmy omawiać specjalnie scen. W wielu szliśmy na żywioł, jednak według scenariusza”, mówiła w rozmowie z WP Teleshow. „Od pierwszego klapsa dogadywaliśmy się bez problemu. Nawet po tym, jak skończyliśmy zdjęcia do serialu, mówiliśmy do siebie „mężu”, „żono”. Zaprzyjaźniliśmy się", wspominała. Jej serialowy mąż nigdy nie był zniecierpliwiony, nigdy też nie okazywał złości wobec kolegów i koleżanek z planu. Gdy w 2016 roku media obiegła informacja o jego śmierci, powiedziała, że czuje ogromną pustkę, jakby zmarł ktoś jej najbliższy. A jak się o tym dowiedziała? „Tutaj rano był taki piękny słoneczny dzień jesienny, taki dobry nastrój. I od razu raniutko dowiedziałam się o odejściu mojego partnera, niezwykłego partnera, z którym bardzo byłam związana. I to nie o to chodzi, że graliśmy przez lata razem, bo to nasze granie było przecież wiele lat temu, ale zrobiło mi się bardzo smutno, jakby odszedł członek rodziny, takie miałam wrażenie. Ktoś bardzo, bardzo bliski. Z przykrością, smutkiem i bólem w sercu dowiedziałam się, że pan Andrzej, dla mnie Andrzej, a właściwie Stefan, z którym byłam związana wiele lat, wiele dni spędziłam na planie, odszedł. Byliśmy bardzo zaprzyjaźnieni w sensie takim koleżeńskim. Oprócz smutku, który mnie ogarnął, że odeszło tak wielkie nazwisko, to zostało piękne wspomnienie”, czytaliśmy w wywiadzie dla RMF FM. Dodała również, że: „myślę, że pan Andrzej zostanie w pamięci wszystkich wraz ze swoją szlachetnością, namiętnością, uczciwością. Prywatnie wykazywał się wielką kulturą, dowcipem, ciepłem i takiego zawsze będę go wspominać. Dzień jest smutny, ale Andrzej na zawsze zostanie w naszych wspomnieniach". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Nehrebecka dwa razy brała ślub. Dla drugiego męża poświęciła karierę i wyjechała z Polski Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, 01.06.1976 rok Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, 1976 rok Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat Anna Seniuk dodawała również, że Andrzej Kopiczyński był jej przyszywanym mężem. Często spotykali się również poza planem zdjęciowym. Przez cały czas mieli bardzo dobre stosunki. „To taki mój przyszywany mąż. Ja panu powiem, że są tacy partnerzy, z którymi się gra bardzo dobrze, potem odchodzą, gdzieś idą w świat, mają swoje życie, rozstajemy się, są nowi. A z Andrzejem było zupełnie wyjątkowo i inaczej. Przecież w końcu tych odcinków nie było tak dużo. W pierwszej serii mieliśmy 21 odcinków, a mimo to ta praca związała nas niebywale, w zasadzie na całe życie. Ile razy potem spotykaliśmy się przypadkowo, nieprzypadkowo, gdzieś w telewizji, to zawsze mieliśmy do siebie bardzo ciepły stosunek. Wspomnienia ożywały, witaliśmy się zawsze bardzo serdecznie", opowiadała w RMF FM. „Taki partner jak Andrzej zapadł mi bardzo głęboko w serce. Myślę, że tak jak milionom ludzi, którym dał tyle uśmiechu i tyle radości, że też nieprędko zapomną o jego fantastycznej kreacji, bo przecież to był bardzo dobry aktor. Zagrał wiele różnych ról, a jednak w tej roli pokazał całe mistrzostwo swoje — cudownie, dyskretnie, z wdziękiem, z poczuciem humoru tę rolę zagrał, że zaskarbił sobie miłość milionów ludzi", zapewniała. A jak wspomina serialowego męża? Zawsze z uśmiechem na twarzy. „Ta więź między mną a Andrzejem nie wygasła nigdy. Mimo że przecież nie spotykaliśmy się, był okres, przez wiele, wiele lat, to zawsze te spotkania były radosne. Ja myślę, że jak o nim wspominam, to z jednej strony jest wielki, dojmujący smutek, że odszedł taki wspaniały człowiek, a z drugiej strony, nie mogę się nie uśmiechnąć na wspomnienie Andrzeja, który był tak uroczym i wspaniałym partnerem — ale nie tylko aktorem, partnerem: był cudownym człowiekiem. Nigdy nie było między nami scysji, cudownie się porozumiewaliśmy. Jego kultura, jego wdzięk, poczucie humoru zaskarbiły sobie mój podziw", posumowała w rozmowie z Bogdanem Zalewskim. Taka przyjaźń zdarza się bardzo rzadko... CZYTAJ TEŻ: Jacek Fedorowicz, dziadek znanego restauratora Mateusza Gesslera, to znany aktor i satyryk Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, 10.04.2014 rok, Warszawa. 80. urodziny serialowego "czterdziestolatka" Anna Seniuk, Andrzej Kopiczyński, serial "Czterdziestolatek"
Grzegorz Małecki w młodości był buntownikiem. Później poszedł śladami sławnej mamy
„Rodzice mieli ze mną duże utrapienie” — mówił syn Anny Seniuk
Anna Seniuk to nie tylko niesamowicie utalentowana aktorka, ale również matka dwójki dzieci: Magdaleny i Grzegorza. Nie jest dłużej tajemnicą, że jedyny syn postanowił pójść w jej ślady. Nie lubi jednak być łączony z mamą, jeśli chodzi o kwestie zawodowe, i początkowo unikali się jak ognia. „Nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor” — przyznał przed laty Grzegorz Małecki w rozmowie dla VIVY!. Jak wspomina swoje czasy młodości i co oboje mówili o relacjach w rodzinie? Grzegorz Małecki przeszedł okres buntu. Rodzice akceptowali jego wybory Anna Seniuk jest niekwestionowaną legendą polskiego kina, znaną z licznych ról w filmach, serialach, oraz spektaklach teatralnych. Prywatnie zaś przez wiele lat była żoną kompozytora Macieja Małeckiego. Małżeństwo przeszło do historii w 1994 roku, lecz pomimo rozwodu oboje pozostali ze sobą w serdecznej relacji. Łączyła ich nie tylko przyjaźń, ale przede wszystkim dwójka dzieci, o których wychowanie zadbali wspólnie. Zarówno Grzegorz Małecki, jak i Magdalena Małecka-Wippich poszli w ślady rodziców i podjęli kariery muzyczno-aktorskie. Dziś oboje są już dorośli i każde z nich żyje własnym życiem, lecz okres dojrzewania naznaczony był młodzieńczym buntem jedynego syna aktorki oraz kompozytora. CZYTAJ TAKŻE: Małgorzata Ostrowska-Królikowska: „Lekarze dawali 30 procent szans, że nasz synek przeżyje” Zdawało się, że gwiazda kina doskonale łączyła obowiązki zawodowe z wychowywaniem dwójki latorośli. Jednak jak sama przyznała po latach, czasem było jej naprawdę trudno. Dla Anny Seniuk rola matki była jedną z najtrudniejszych w jej karierze, a dorastający Grzegorz potrafił mocno dać jej w kość. "Był... osobny. Bardzo trudno było go zapędzić, że tak powiem, do szeregu. Czasem myślę, że to niewiarygodne, iż Grzegorz, który jest taki rozproszony, nieskupiony, szalony, potrafi być tak bardzo zdyscyplinowany i profesjonalny na scenie" — opisywała na łamach swojej książki Nietypowa baba jestem. Anna Seniuk, Grzegorz Małecki, "Konstelacje" - premiera w Teatrze Polonia, 30.08.2013 Z podobnej perspektywy patrzy na całą sytuację syn artystki. Grzegorz Małecki jest świadomy, że nie dostarczał rodzicom samych powodów do pochwał. Początkowo kształcił się w szkole muzycznej i ćwiczył grę na fortepianie. Dopiero po ośmiu latach zrozumiał, że taka droga kariery nie jest dla niego. Była to podstawa do wewnętrznych i zewnętrznych zmian, które przechodził stopniowo — ku przerażeniu, a zarazem zrozumieniu reszty rodziny. "Gdy poszedłem do liceum, miałem tak dosyć muzyki klasycznej, że przerzuciłem się na punk rocka! Słuchałem Dezertera, miałem dredy, kolec w nosie, chodziłem w skórze i jeździłem na festiwal do Jarocina. [...] To były czasy mojego buntu. Już nawet nie pamiętam, czy było coś, czemu się nie sprzeciwiałem. Rodzice mieli ze mną duże utrapienie, ale akceptowali moje wybory" — powiedział aktor w wywiadzie dla Echa Dnia. Anna Seniuk z synem, Grzegorzem Małeckim, "Viva!" grudzień 2012 Grzegorz Małecki udawał, że nie jest synem Anny Seniuk Syn Anny Seniuk długo zastanawiał się, co mógłby robić w życiu. Studiował trzy kierunki, lecz z żadnym nie wiązał swojej przyszłości. Po latach życiowej stagnacji w jego głowie zrodził się nowy pomysł. Tym sposobem Grzegorz Małecki trafił do szkoły teatralnej. "Myśl, że mogę zostać aktorem, zrodziła się bardzo późno, już po maturze. Nie zdawałem jednak od razu do szkoły teatralnej. Przez dwa lata studiowałem na innych kierunkach: wiedzy o teatrze, naukach politycznych i dziennikarstwie. Pomyślałem, że aktorstwo to dobry sposób na życie. Wydawało mi się, że to prosty zawód", mówił po latach w jednym z wywiadów. [cyt. Pomponik.pl] Wraz z tą decyzją zakończył się okres buntu. Pojawiły się jednak nowe komplikacje... A chodziło o jego mamę, która w końcu była świetną aktorką, kojarzoną przez cały kraj. Grzegorz Małecki obawiał się, że tak bliskie pokrewieństwo odbije się na jego karierze. "[...] Nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami?" — tłumaczył w wywiadzie dla VIVY!, którego udzielił wspólnie z mamą w 2012 roku. Anna Seniuk z synem, Grzegorzem Małeckim, "Viva!" grudzień 2012 Z kolei Anna Seniuk przypomniała sytuację z wczesnej młodości, dowodzącej, że syn od małego chciał być postrzegany jako niezależny człowiek. "Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O, jaki śliczny mały Seniuk”. Dostałeś szału. Zacząłeś tupać i krzyczeć: „Ja nie chcę być Seniuk! Ja jestem Małecki!”, mówiła aktorka. ZOBACZ TAKŻE: Artur Andrus o żonie i synu wspomniał tylko raz. Jego życie prywatne owiane jest tajemnicą Później Grzegorz Małecki bardzo długo wypierał się tego, że jest synem słynnej gwiazdy. Pech chciał, że podczas jego egzaminu do szkoły teatralnej w komisji zasiadała właśnie Anna Seniuk. "Nie miałam bladego pojęcia o jego planach. Przyszedł dzień egzaminów. Siedzę w komisji, widzę nazwisko Małecki, imię Grzegorz. Myślę sobie: Małeckich jest dużo. Jednak na wszelki wypadek poprosiłam asystenta, żeby sprawdził imię ojca i matki" — wspominała w wywiadzie. Z niezręcznej sytuacji udało im się wybrnąć jednak dość zgrabnie. Aktorka pośpiesznie opuściła salę na jego widok, on natomiast bez zająknięcia zwracał się do niej pani profesor. Później wyznał mamie, że z aktorskimi planami czekał, aż przestanie być opiekunem roku. Anna Seniuk z synem, Grzegorzem Małeckim, "Viva!" grudzień 2012 Grzegorz Małecki i Anna Seniuk — relacje matki i syna Dopiero w zaciszu domowego ogniska mógł liczyć na ciepłe słowo i wsparcie, również w kwestiach zawodowych. "Jest oszczędna, jeśli chodzi o komplementy, dlatego kiedy już pochwali, to ma to dużą wagę. [...] Niezwykle sobie cenię zdanie matki jako aktorki. Nigdy tego nie ukrywałem", mówił aktor w VIVIE!. Tworzą świetny duet matki i syna nie tylko prywatnie, ale też na scenie. Nie zawsze jednak tak było. "Kiedyś miałem ogromny stres i nie chciałem, żeby mama oglądała mnie na scenie", dodał w tym samym wywiadzie. Dziś z dumą mówi o tym, kim jest jego mama, a zarazem najlepsza przyjaciółka. W drugiej połowie czerwca Grzegorz Małecki obchodził 48. urodziny. Prywatnie jest ojcem dwójki nastoletnich już pociech: Antoniny oraz Franciszka. Wnuczęta to oczka w głowie aktorki, która z ogromnym zaangażowaniem wspierała syna w wychowywaniu latorośli! A co aktor mówił w VIVIE! o mamie? Jaka według niego jest Anna Seniuk? SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Po latach wzięli cichy rozwód, mają dwoje dzieci. Ich rozstanie najbardziej dotknęło teściową "Inna, niż wszystkim się wydaje. Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz" — opowiadał aktor. Anna Seniuk, Grzegorz Małecki, premiera spektaklu "Życie Pani Pomsel", 22.09.2022 Anna Seniuk z dziećmi, Warszawa, 21.12.1986
Po latach wzięli cichy rozwód, mają dwoje dzieci. Ich rozstanie najbardziej dotknęło teściową
Anna Seniuk wciąż przyjaźni się z byłą synową, Kingą Ilgner
Byli bardzo zgodnym małżeństwem, doczekali się syna i córki. A jednak nie udało im się zażegnać kryzysu i po 3 latach w separacji, wzięli cichy rozwód. Zależało im na uniknięciu medialnego szumu. Grzegorz Małecki i Kinga Ilgner rozstali się, a najbardziej dotknęło to jego matkę, Annę Seniuk. Miała ona do syna ogromny żal… dlaczego? ZOBACZ TEŻ: W przeszłości plotkowano o ich romansie… Co tak naprawdę łączyło Dominikę Ostałowską i Grzegorza Małeckiego? Grzegorz Małecki i Kinga Ilgner: historia miłości Byli małżeństwem przez kilka lat, na dodatek niezwykle zgodnym. On, przystojny i świetnie działający w branży aktor filmowy, Ona – aktorka teatralna, przyjaźniąca się z jego matką, Anną Seniuk. Para wydawała się być bardzo szczęśliwa. W czasie swojego małżeństwa doczekali się dwójki dzieci, syna Franciszka i córki Antoniny. I chociaż wszystko do pewnego momentu na obrazku wyglądało pięknie, ich związek nie przetrwał próby czasu. Cichy rozwód z dala od mediów Zanim para oficjalnie się rozwiodła, trzy lata żyła w separacji. Ta jednak nie przyniosła rezultatów i małżonkowie podjęli decyzję o zakończeniu swojego wieloletniego małżeństwa. Para podjęła decyzję o podziale opieki nad swoimi dziećmi, mając na względzie ich dobro. Wiele osób może zdziwić fakt, że Kinga Ilgner przyjaźniła się ze swoją teściową. Matką Grzegorza Małeckiego jest bowiem aktorka, Anna Seniuk. Od zawsze były one sobie bliskie, a teściowa Ilgner nie mogła wybaczyć synowi, że potraktował matkę swoich dzieci tak, jak lata temu jego ojciec zrobił z nią. Maciej Małecki zostawił Seniuk, kiedy ta chorowała na raka. Kobieta miała ogromną nadzieję, że syn nigdy nie powieli błędów swojego ojca. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Grzegorz Małecki: "Nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk" Anna Seniuk wierzy, że syn wróci do byłej żony Seniuk wciąż przyjaźni się z byłą synową. Regularnie spotykają się w teatrze, gdzie razem pracują i mają ze sobą bardzo bliskie relacje. Aktorka do tej pory wierzy, że jej syn wróci do byłej żony i mają jeszcze szansę na odbudowanie swojego małżeństwa. "Choć nie chce mówić tego głośno, wierzy, że Grzegorz wróci do byłej żony - zdradziła "Na Żywo" znajoma Anny Seniuk - Cieszy się, że teraz wiele czasu spędza z dziećmi i jest częstym gościem w domu Kingi". Seniuk przez lata była zachwycona relacją syna i synowej. Mówiła, że podziwia w nich wyjątkowe porozumienie, poczucie humoru i zamiłowanie do sztuki. Jak widać, to jednak nie wystarczyło na stworzenie trwałej relacji. "Anna wciąż jest zdania, że tych dwoje się kocha. W ich gestach i spojrzeniach widzi uczucie" – mówiła osoba z bliskiego otoczenia pary. Czy powrót pary jest możliwy i życzenie Anny Seniuk zostanie spełnione? Grzegorz Małecki, Anna Seniuk, „Konstelacje” - premiera w Teatrze Polonia, 30.08.2013 rok
Anna Seniuk o Zbigniewie Cybulskim: „Gdybym tylko zechciała, mogłabym zostać jego kochanką”
Spotkali się w Paryżu, a on zaprosił ją na randkę
Była jeszcze nastolatką, kiedy zobaczyła słynnego Zbigniewa Cybulskiego w filmie "Pociąg". Po seansie, podobnie jak jej rówieśniczki, pozostała pod ogromnym urokiem przystojnego aktora. Los sprawił, że kilka lat później spotkała go w Paryżu i wówczas to on zauroczył się nią... Anna Seniuk: koledzy ze studiów wodzili za nią wzrokiem Anna Seniuk od pół wieku zachwyca publiczność kolejnymi rolami. W masowej świadomości zapisała się dzięki kreacji Magdy Karwowskiej w kultowym już dzisiaj „Czterdziestolatku” Jerzego Gruzy. Aktorka od początku swojej kariery imponowała nie tylko talentem, ale także niezwykłą urodą. Koledzy nie mogli przestać się nią zachwycać. Fotograf Wojciech Plewiński nazywał ją "chodzącą pokusą", a młody Jan Nowicki zakochał się w aktorce bezpowrotnie. Wśród rówieśników zasłynęła jako Miss Juwenaliów 1963, otrzymała wówczas tytuł Najmilszej Studentki Krakowa. "Była cudem najpowabniejszym i bardziej od innych dziewcząt... niedostępnym. Ktoś ją tam w końcu dopadł, ale żaden z kolegów. Wybranym szczęściarzem okazał się jakiś kurdupel z innej uczelni", pisał Jan Nowicki w jednym ze swoich felietonów. Anna Seniuk nie stroniła od mężczyzn, bardzo lubiła być adorowaną, ale na duży dystans trzymała kolegów-aktorów. "Po prostu za dobrze ich znałam. Interesowali mnie chłopcy, których znałam mniej, bo byli nieodgadnieni, być może gotowi czymś zaskoczyć, zaintrygować", pisała aktorka w swojej książce "Anna Seniuk. Nietypowa baba jestem". Wydawać by się mogło, że w takim razie nawet sam Zbyszek Cybulski nie miałby u niej szans, ale do niego akurat miała wielką słabość... Zobacz też: Krzysztof Kowalewski i Ewa Wiśniewska: po 21 latach związku rozstali się w atmosferze skandalu Anna Seniuk i Zbyszek Cybulski: niedoszły romans Kiedy była w liceum, zobaczyła go u boku Lucyny Winnickiej w "Pociągu" Jerzego Kawalerowicza i przepadła. Stała się jedną z wielbicielek przystojnego aktora i czerwieniła się na myśl o spotkaniu go w prawdziwym życiu. Do końca jednak nie było wiadomo, czy ta fascynacja dotyczyła samego Zbigniewa Cybulskiego, czy może jednak jego bohatera, Staszka, w którego wcielił się w filmie "Pociąg". "Cybulski zawsze był fascynujący. Młode dziewczyny szczególnie pociągał jako ten niespełniony, biedny, nieszczęśliwie zakochany w Winnickiej Staszek z "Pociągu". Po tej roli każda dziewczyna gotowa była go pocieszać", pisała aktorka w swojej książce "Nietypowa baba jestem". Niedługo po ukończeniu studiów aktorskich Anna Seniuk dostała propozycję wyjazdu na festiwal teatralny do Avignonu w ramach stypendium artystycznego. Miała po raz pierwszy w życiu lecieć samolotem, w dodatku do Paryża. Cała podróż była dla aktorki bardzo ekscytująca, ale i stresująca. Na lotnisko w Warszawie odprowadził ją tata, który wcześniej wysłał telegram do mieszkającego w Paryżu syna swojego znajomego z prośbą o odebranie jego córki z lotniska Orly i podwiezienie jej na dworzec kolejowy. Stamtąd aktorka miała dotrzeć już bezpiecznie do Avignonu. Ojcowski plan udało się zrealizować tylko częściowo. Kiedy Anna Seniuk wysiadła na lotniku w stolicy Francji, przywitał ją nie kto inny, jak Zbigniew Cybulski. "Poczułam, jak uginają się pode mną kolana. Po chwili Cybulski stał już przede mną i patrząc mi prosto w oczy, zapytał: »Pani Siennik?«. Nieśmiało odpowiedziałam, że nazywam się Seniuk. Na to on: »Musiała być pomyłka w telegramie. Kolega nie mógł przyjechać i poprosił, żebym panią odebrał«", wspominała aktorka na łamach swojej książki. Całkowicie oszołomiona i wciąż jeszcze bardzo osłabiona po ciężkim losie, Anna Seniuk wsiadła do samochodu ze Zbigniewem Cybulskim. Z przejęcia zapomniała o walizce, która została na lotnisku. Musieli się po nią wracać po przejechaniu kilku kilometrów w stronę dworca. Czytaj również: Nazywano ją Marilyn Monroe polskiego sportu. Historia miłości Barbary Sobotty i Jana Nowickiego Anna Seniuk dała kosza Zbyszkowi Cybulskiemu Rozmowa w aucie się nie kleiła. Zmęczona i wciąż nieco zdezorientowana aktorka niewiele się odzywała, ale te kilka chwil, które spędzili razem, wystarczyły, aby Zbigniew Cybulski się nią zauroczył. "Wybierzesz się ze mną na koncert do Olimpii?", usłyszała w pewnym momencie propozycję aktora. Zbigniew Cybulski, do którego wzdychała jako licealistka, proponował jej spotkanie, ale nawet wtedy pozostała wierna swej zasadzie - nie umawiać się z aktorami. Odmówiła. "Czułam się tak źle po podróży samolotem i jeździe samochodem w jedną i w drugą stronę w potwornych korkach, że marzyłam tylko o tym, żeby odpocząć i położyć się spać", tłumaczyła swoją decyzję po latach Anna Seniuk. Gdy w 2016 roku aktorka zasiadła na kanapie w programie Kuby Wojewódzkiego, prezenter zapytał ją o niedoszły romans ze Zbigniewem Cybulskim. "Gdybym tylko zechciała, mogłabym zostać kochanką Zbyszka", padło z ust aktorki. Na pytanie, czy nie żałuje, że nie jednak nie zgodziła się na to zaproponowane przez niego spotkanie, odpowiedziała: "Został w moich wspomnieniach takim pięknym, wspaniałym, niezdobytym chłopcem". Zobacz też: Michał i Piotr Bajorowie pochodzą z kochającej się rodziny. Jak potoczyły się losy młodszego z braci, Piotra? Źródła: pomponik.pl, swiatseriali.interia.pl
Anna Seniuk i Magda Małecka-Wippich: „Jest między nami czysta relacja, nie musimy udawać” [WYWIAD]
„Zbliżyłyśmy się do siebie już jako dorosłe kobiety”
W ramach cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy rozmowę Romana Praszyńskiego z Anną Seniuk i jej córką Magdą Małecką-Wippich. Wywiad ukazał się w kwietniu 2015 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! Anna Seniuk i Magdalena Małecka-Wippich wywiad Na pytanie, czy czuje się artystką jak mama, odpowiada: „Dlaczego mam się czuć jak mama?”. Aktorka i altowiolistka. Dwie niezależne kobiety, dwa mocne charaktery. Anna Seniuk i Magdalena Małecka-Wippich idą własnymi drogami. Jak wiele je łączy, a co dzieli, czym jest dla nich macierzyństwo, a czym sztuka, opowiadają Romanowi Praszyńskiemu. Dlaczego dopiero teraz zdecydowałyście się Panie na wspólny wywiad? Magda: Gdy padały takie propozycje, zawsze odmawiałam w poczuciu, że snucie opowieści rodzinnych na łamach prasy czy w telewizjach śniadaniowych jest po prostu „obciachem”. Teraz jestem na tyle dojrzałą kobietą, że już się tym tak nie przejmuję, ale do trzydziestki unikałam wspólnych wywiadów jak ognia. Anna: Możemy też już z dystansem spojrzeć na nasze relacje matka–córka. Magda: Dzieci znanych rodziców są wciąż do nich porównywane, bywają ostrzej oceniane i krytykowane. Stąd silna potrzeba odcięcia się. Dorastała Pani pod presją? Magda: Gdy zdawałam do Akademii Muzycznej, cała komisja znała moich rodziców. To nie jest komfortowa sytuacja. Jak ta Małecka wypadnie? Zdolna jak tata i mama czy nie? Wciąż jest się na cenzurowanym. Nie daj Boże, jeśli nie zauważyłam kogoś na ulicy, to od razu znaczyło, że zadzieram nosa. Wiele razy słyszałam o sobie takie opinie. A zadziera Pani? Magda: Często bywam zamyślona. Gdy gdzieś idę, wymyślam w głowie różne historie, medytuję, wyłączam się. Anna: Magda jest altowiolistką, ale jej pasją jest też literatura, sama pisze. Któregoś dnia zadzwoniła do mnie z Krakowa: „Mamo, jestem na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dostałam się na podyplomowe studia literackie”. Potem uczyła się w Szkole Dramatu Tadeusza Słobodzianka. Czuje się Pani artystką? Jak mama? Magda: Właśnie – znów: jak mama! Dlaczego mam się czuć jak mama? Oczywiście, w dużej mierze uformował mnie artystyczny dom. Pamiętam kulisy Teatru Polskiego, Studio Polskiego Radia, gdzie mama nagrywała audycje dla dzieci, pamiętam przesiadywanie pod fortepianem taty, gdy komponował, i to, jak zabierał mnie do Filharmonii. Ale późniejsze wybory były moje, osobiste. Wykonuję artystyczny zawód, ale nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek nazwała siebie wielką artystką. Wciąż myślę o tym, aby się rozwijać, robić lepiej to, co robię, i mam nadzieję, że dużo jeszcze przede mną. Czytaj też: Grzegorz Małecki: "Nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk" Anna Seniuk z córką, 02.1983 r. Pani skazała dzieci na bycie artystami? Anna: Ojciec Grzegorza i Magdy jest kompozytorem, zatem naturalną koleją rzeczy dzieci poszły do szkoły muzycznej. Niekoniecznie po to, by zostać wirtuozami, ale by poszerzyć horyzonty i móc w przyszłości czerpać radość z muzyki. Ja sama uczyłam się gry na fortepianie i do tej pory przydaje mi się to w zawodzie. Chociaż tak naprawdę szkoła muzyczna jest w pierwszych latach głównie szkołą dla rodziców. Codzienne siedzenie przy fortepianie, egzekwowanie ćwiczenia gam i wprawek, wożenie na lekcje, denerwowanie się podczas koncertów szkolnych… Grzegorz zamykał się w swoim pokoju i ćwiczył pilnie, ale potem okazało się, że nagrywał gamy na magnetofon, a sam szedł na podwórko i grał w piłkę. Magda dość szybko odkryła radość z grania i nie trzeba jej było pilnować. Magda: Zawsze chciałam grać na wiolonczeli albo na fortepianie. Nie wiem, jak to się stało, że rodzice zapisali mnie na skrzypce, do tej pory mam do nich o to żal. Całe szczęście, w średniej szkole zamieniłam je na altówkę. Altówka to taka mniejsza wiolonczela? Magda: Nie. Altówka, zwana też violą, to instrument smyczkowy o ciepłym altowym brzmieniu. Spotkałam się z tym, że ludzie nie wiedzą, co to za instrument. Gdy mówię, że gram na altówce, to widzę miny, jakbym zajmowała się biologią molekularną. Dzięki altówce dostała Pani Fryderyka za płytę „Chagall for Strings” z zespołem Opium String Quartet? Magda: To dla naszego kwartetu ważna nagroda, a satysfakcja tym większa, że w naszej kategorii znalazłyśmy się obok prawdziwych gigantów: Pendereckiego, Góreckiego. W zestawieniu z takimi nazwiskami i z płytami o nieporównanie wyższych budżetach od naszego, nie spodziewałyśmy się tej nagrody. Konkurencja była ogromna. Anna: Jednak nie obeszło się bez wpadki. Justyna Steczkowska, która wręczała kwartetowi nagrodę, po otworzeniu koperty powiedziała coś w tym rodzaju: „Tak mi przykro, że statuetki nie zdobył Dawid Podsiadło”. Drugi prowadzący powiedział, żeby dziewczyny z zespołu przekazały nagrodę wybitnej śpiewaczce Jadwidze Rappé, która gościnnie wystąpiła na płycie w jednym z utworów. A z kolei prasa podała, że Fryderyka dostał Piotr Moss, który napisał muzykę na tę płytę. Dziewczyny z Opium String Quartet długo pracowały na sukces i w jednej chwili zostały pozbawione radości z tej nagrody. Zobacz też: Anna Seniuk: dla małżeństwa poświęciła karierę, a mąż zostawił ją dla młodszej kobiety Anna Seniuk i Magda Małecka-Wippich w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. Włos się jeży. Magda: Wyjdę pewnie na malkontentkę, ale muszę to powiedzieć. Spotykam się z tym, że zawód klasycznego muzyka jest w Polsce bardzo niedoceniany. Czasem podczas zamkniętego koncertu dla firmy, a nawet instytucji państwowej, muzycy są traktowani na końcu – za kelnerami i tym, co na stole. To przykre. Uczysz się zawodu 17 lat, codziennie ćwiczysz, żeby utrzymać formę, dokształcasz się na międzynarodowych kursach zagranicznych, a potem słyszysz od organizatorki koncertu: „Mało płacimy, ale przecież gracie tylko godzinkę i macie blisko do domu”. Muzyka klasyczna jest elitarną rozrywką i powinna być adekwatnie do tego wynagradzana. To dlaczego Pani się tym zajmuje? Magda: Bo nic innego nie umiem? A na serio – lubię to, co robię, i cenię swoją niezależność. Próbowałam nawet pracy w innym zawodzie i pracy na etacie w orkiestrze. Zjeździłam z orkiestrami pół świata, ale granie na stałe w tak dużym zespole to nie dla mnie. Źle znoszę bycie trybikiem w wielkiej machinie, gdzie nic nie zależy ode mnie. W zeszłym roku urodziła Pani córkę. Bycie mamą nie utrudnia grania? Magda: Gdy rodzi się dziecko, otwiera się nowy wymiar. W moim życiu odczułam metafizyczną zmianę. Poukładało mi się w głowie, bardziej świadomie teraz wybieram, co chcę robić. A że nie mam urlopu macierzyńskiego i nie mogę pozwolić sobie na niepracowanie, już miesiąc po porodzie zagrałam pierwszy koncert. Mój mąż, Marcin Wippich, też jest muzykiem, perkusistą. Wolnym strzelcem, tak jak ja. Szczęśliwie się złożyło, że teraz to on ma więcej pracy. Gra między innymi w głośnym kabarecie Pożar w Burdelu. Co Pani robiła, gdy córka rodziła? Anna: Odchodziłam od zmysłów. Magda: Mama tak pędziła do mnie samochodem, że dostała mandat! Anna: Mam już dwójkę wnuków ze strony syna. Też bardzo przeżywałam, gdy synowa rodziła. Kiedy rano Grzegorz do mnie zadzwonił, że jadą do szpitala, ledwo odłożył słuchawkę, a ja już stałam pod drzwiami ich mieszkania, żeby zająć się wnuczką. A teraz, gdy rodziła Magda, byłam równie szybka. Pędziłam z Dolnego Mokotowa na Górny. Była niedziela rano, ulice puste, więc pozwoliłam sobie nie patrzeć na ograniczenia prędkości. Niestety, radar to wychwycił. Pstryk i mam pamiątkę. Gdy moja żona rodziła, najtrudniejsze było dla mnie to, że cierpi, a ja nie mogę pomóc. Magda: Myślę, że ta sytuacja bezradności jest trudniejsza dla mężczyzn. Anna: O tak! Zaobserwowałam to, gdy rodziłam Grzegorza, czyli swoje pierwsze dziecko. W domu byli mój mąż i ojciec, który przyjechał z Krakowa, a byłam zawsze jego oczkiem w głowie. Gdy nad ranem poczułam, że się zaczęło, po cichutku się spakowałam i delikatnie ich obudziłam, bo trzeba było już jechać do szpitala. Obaj wpadli w taki popłoch, że to ja musiałam się nimi zająć. Zobacz także: Dorota Kamińska — siostra zmarłego aktora Emiliana Kamińskiego, w latach 80. była pierwszą amantką polskiego kina A jak nerwy Pani męża, Magdo? Magda: Marcin sprawdził się doskonale. Istnieje teraz moda, że mąż zobowiązuje się do asystowania przy porodzie. My z Marcinem zdaliśmy się na spontaniczność. I w pewnym momencie uznaliśmy, że są chwile, gdy dżentelmen mdleje na korytarzu. Anna: Za moich czasów w ogóle nie było możliwości, żeby rodzić z mężem. Żeby w ogóle mężczyzna wszedł na oddział. A dziecko zabrano mi natychmiast po porodzie. Leżało gdzieś na sali, gdzie krzyczało czterdzieścioro niemowląt. To pewnie dlatego Grześ nie lubi się do mnie przytulać (śmiech). Magda: My mogliśmy być przez godzinę zupełnie sami. A jak wspomina Pani ciążę z Magdą? Anna: Z Magdą było cudownie. Zagrała ze mną w „Konopielce”. Dwa lata staraliśmy się o pieniądze na ten film, ale ze względów politycznych nie pozwalano nam go zrobić, bo w Polsce Ludowej nie mogło być opowieści o wsi bez szkoły, prądu, z analfabetami. Dopiero gdy na na fali roku 1980 wybuchła „Solidarność”, film skierowano do produkcji. Ale dwa tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć okazało się, że jestem w ciąży z Magdą. Bardzo się ucieszyłam, chociaż trzeba było się pożegnać z ekipą. Reżyser zadzwonił do Redlińskiego, autora „Konopielki”, który po chwili namysłu powiedział: „Jedno dziecko na wsi mniej czy więcej nie ma znaczenia”. I dopisał do scenariusza scenę, której nie ma w powieści: „Kaziuk, ja zaciężyła”. Grałam z Magdą do końca. Ostatnie zdjęcia były bardzo trudne. Musiałam żąć żyto sierpem i wiązać snopki. Na bosaka po rżysku! A byłam w dziewiątym miesiącu i było prawie 40 stopni upału. Magda: Podobnie jak mama, pracowałam do końca ciąży. W ósmym miesiącu pojechałam z moim zespołem Opium String Quartet do Francji, na dość intensywną trasę koncertową. W dniu, w którym wylądowałyśmy w Paryżu, akurat rozpoczął się strajk kolejowy, a my miałyśmy dostać się do Prowansji – cztery dziewczyny, z czego dwie w ciąży, z ciężkimi walizkami i instrumentami na plecach, do tego tłum na peronach, chaos, policja, awantury. Cud, że udało nam się wepchnąć do jakiegoś zastępczego pociągu. Pociąg telepał się do tej Prowansji, a my siedziałyśmy na dwóch miejscach na zmianę. Potem były kolejne miasta i koncerty. Następnym razem porządnie się zastanowię, zanim w ciąży ruszę w zagraniczną trasę. Anna: Podobnie jak przy Tosi i Franku, wpadłam w amok przy Felicji. Kocham wszystkie moje wnuki, ale teraz córeczka Magdy jest tą najmniejszą. Nie można się mnie było pozbyć z mieszkania, pamiętasz? Magda: Musiałam postawić granice. Mama była nadaktywna, wyczekiwała w kawiarni pod domem „na wszelki wypadek”, bez przerwy chciała w czymś pomagać, to było nie do zniesienia. A korzysta Pani z macierzyńskich doświadczeń mamy? Magda: Nie. Mama mówi, że wiele rzeczy zapomniała i musi uczyć się wszystkiego od nowa. Anna: Nie, nie zapomniałam, tylko teraz jest inna szkoła. Pamiętam, jak prowadząca lekarka powiedziała mi, że nie wolno karmić między północą a szóstą rano. Trzymałam się tego rygorystycznie. Przez wiele miesięcy nie spałam w ogóle, ponieważ Grześ był potwornie głodny i całą noc płakał. Byłam tak wykończona, że którejś nocy pomyślałam, czy aby nie udusić mojego ukochanego synka. Magda: Chyba każdej matce zdarza się chwila słabości, w której chciałaby udusić swą ryczącą wniebogłosy kruszynkę. Anna: W końcu kobiecina na bazarze, u której kupowałam włoszczyznę, poradziła mi: „Niech pani dziecko nakarmi, to się uspokoi!”. I pomogło. Pani Magdo, muszę o to zapytać. Jaką mamą była Pani mama? Magda: Pewnie myśli pan, że powiem: „Wyjątkową”. I tu muszę czytelników rozczarować – Seniuk była zwyczajną matką. Odprowadziła do szkoły, ugotowała obiad, jak było trzeba, to krzyknęła. A ponieważ obydwoje rodzice byli bardzo aktywni zawodowo, dość szybko musiałam sama zająć się sobą. Dużo czytałam, to do tej pory moja wielka pasja, poza tym zawsze chodziłam do drugiej szkoły na zajęcia muzyczne. Anna: Byłam „kobietą pracującą”. Wieczorem, kiedy jest zwykle rodzinny czas, kolacja, kładzenie dzieci, opowiadanie bajek, mnie nie było. Był ojciec. Starałam się za to, żebyśmy przynajmniej wakacje zawsze spędzali razem. Magda: Wychowywałam się jak większość rówieśników. Nie mieliśmy willi z basenem, nie było czerwonych dywanów, celebryctwa. Mieszkałam w bloku, bawiłam się na trzepaku. Nie czułam, żeby nasza rodzina czymś różniła się od innych, dopóki nie dopadła nas duża popularność mamy. Kiedyś na wakacjach poszłam zwiedzić z mamą latarnię morską. Kiedy byłyśmy na górze, weszła za nami wycieczka, ze 100 osób. Każdy chciał autograf. Znalazłyśmy się w pułapce. To był koszmar. Napieranie ludzi na wąskich schodach. Czułam się osaczona. Czytaj też: Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: bardziej niż ojcem, był dla niej partnerem do rozmów. Jak wyglądała ich relacja? Cienie popularności? Magda: Mama w latach 80. była tak popularna, że za każdym razem, gdy wychodziliśmy z domu, wszyscy pokazywali ją palcami, zagadywali, prosili o autografy. Denerwowało nas to z bratem. Często za jej plecami pokazywaliśmy ludziom język. Anna: A ja zawsze myślałam, że mam dobrze wychowane dzieci! Pamiętam taki poranek, kiedy potwornie niewyspana wychodziłam o szóstej rano na zdjęcia. Magda się obudziła i w nocnej koszulce wybiegła do windy, żeby się ze mną pożegnać. Wtedy się rozpłakałam, bo zamiast zostać z dzieckiem, znów gdzieś musiałam pędzić. Magda spojrzała z troską: „Mamo, tyle aktorek marzy, żeby zagrać w filmie. A ty jedziesz i płaczesz?”. Była moim wsparciem. Kiedy była w szkole podstawowej, jej pokój był pokojem zwierzeń nas wszystkich: męża, Grzegorza i mnie. Magda: Teraz, gdy wspominam pokój zwierzeń, sądzę, że to nie było dobre. Ja bym swojego dziecka nie chciała obarczać własnymi problemami. A dziś jakie macie relacje? Magda: Dobre. Anna: Kiedy Magda pod koniec studiów wyprowadziła się z domu, nasze kontakty osłabły. Powiedziała mi: „Mamo, będziesz mieć teraz syndrom matki bez dziecka”. Miała rację, tęskniłam ogromnie. Na szczęście w szkole teatralnej, gdzie uczę, mam wokół siebie ukochanych studentów, którzy mnie wspierają, cieszą, denerwują – jak w rodzinie! Magda: A moim zdaniem właśnie dzięki temu, że się wyprowadziłam, nasze kontakty wreszcie stały się normalne! Odcięcie pępowiny dobrze robi obydwu stronom. Anna: Dziś możemy sobie wszystko powiedzieć. Fajne rzeczy i przykre. Jest między nami czysta relacja, nie musimy udawać. Zbliżyłyśmy się do siebie już jako dorosłe kobiety. Na pewno bardzo nam pomógł wyjazd do Ameryki przed dwoma laty. Zadzwonił zagraniczny menedżer i zaproponował, żebyśmy razem wystąpiły w USA i Kanadzie. Magda: Mama recytowała poemat „Wieczór w Teatrze Wielkim” Stanisława Balińskiego – o teatrze, aktorach i muzyce, a ja grałam suity Bacha. Anna: Bajkowa podróż od zielonego Vancouver, przez trzaskającą mrozem północ Kanady, po meksykańską granicę, gdzie był upał. Miałyśmy czas na gadanie, na przyjrzenie się sobie, otwarcie. Magda znakomicie mówi po angielsku, dogadywała się z techniczną obsługą naszych występów. Czułam się z nią bezpieczna, byłam z niej dumna. Amerykański celnik, sprawdzając nam dokumenty, powiedział mi piękny komplement: „Od razu widać, że siostry”! Nie występujemy razem często, ale zdarza się nam pojawić wspólnie na scenie. To zawsze święto. W czasie podróży możemy nagadać się do woli. Magda: W naszym życiu ostatnio dużo się dzieje. Ja urodziłam Felicję, a mama zadebiutowała! Anna: Tak, po 50 latach na scenie zadebiutowałam jako reżyser. W Teatrze Narodowym zrealizowałam musical dla dzieci według Brzechwy – „Pchła Szachrajka” z muzyką Macieja Małeckiego. Młody zespół brawurowo w nim śpiewa i tańczy. Mam wielką satysfakcję, bo publiczność wali drzwiami i oknami. Bilety wyprzedane są na kilka tygodni naprzód. Pani Anno, reżyseruje Pani, bo nie gra? Anna: Ależ gram! „Udrękę życia” z Januszem Gajosem i „Łysą śpiewaczkę” w Teatrze Narodowym, „Obietnicę poranka” Romaina Gary w teatrach całej Polski, mimo że nie ma wielu atrakcyjnych ról dla kobiet w moim wieku. Kiedy napomknęłam o tym dyrektorowi, ten z elegancją pocieszył mnie, że gdy będę w wieku Danuty Szaflarskiej, to się to na pewno zmieni (śmiech). I co? Zmieniło się szybciej, niż myślałam. Teraz mam siedemdziesiątkę i otwierają się przede mną nowe perspektywy. Ostatnio zagrałam główną rolę w filmie Macieja Michalskiego „Kanadyjskie sukienki”. Rolę marzenie. I wzruszającą, i dramatyczną, i komediową. Teraz kręcimy już następny film. Michalskiemu udało się pozyskać znakomitych aktorów. Wszyscy ulegliśmy jego wizji do tego stopnia, że gramy tylko dla przyjemności… Czy to nie smutne, że Pani z takim dorobkiem musi grać za „dziękuję”? Anna: W tym zawodzie często liczy się radość, satysfakcja z pracy i ciekawa rola. Bywa, że pieniądze to nie wszystko. Magda: W moim zawodzie istnieje ostatnio bardzo zły zwyczaj proponowania muzykom koncertów za półdarmo lub wręcz za darmo, w ramach tak zwanej promocji. Ostatnio na przykład zadzwonił do mnie ktoś ze Szkoły Filmowej Andrzeja Wajdy w sprawie zamkniętego koncertu na jakiejś uroczystości. Pan, który pytał o honorarium kwartetu, przekonywał mnie, że na koncercie będzie „dużo ważnych osób” i będziemy się mogły z Opium String Quartet wypromować. Odbieram dziesiątki takich telefonów i tracę już do nich cierpliwość. Ale są też sytuacje, w których robi się coś za darmo, dla sztuki i z miłości do niej. Kiedy odbierałyśmy z kwartetem Fryderyka, powiedziałam, że granie muzyki kameralnej jest szaleństwem. I dalej tak myślę. Gdybym kierowała się w życiu pragmatyzmem i korzyściami materialnymi, to już dawno zmieniłabym zawód, ale bez grania nie umiem po prostu żyć. Anna: Masz to po mnie.
Dzień Matki 2021! Ona i on, a między nimi wielkie uczucie, czyli matki i synowie w sesjach VIVY!
Na kogo wyrośli synowie gwiazd, co robią i jak dziś wyglądają ich rodzinne relacje? „Kochaj syna do 5. roku życia jak księcia, od 5. do 15. jak niewolnika, a od 15. jak przyjaciela...”, powiedziała Małgorzata Pieczyńska, mama Victora. Znane mamy i ich synowie przez lata występowali na łamach VIVY! Z okazji Dnia Matki przypomnijmy czułe zdjęcia z rodzinnych sesji.
Anna Seniuk o samotnej walce z nowotworem: „Nie mówiłam nawet swojemu mężowi”
„Nietypowa baba jestem” to wywiad rzeka, którego Anna Seniuk udzieliła swojej córce Magdalenie Małeckiej- Wippich. Na stronach książki, która jeszcze w listopadzie trafi do sprzedaży popularna aktorka, ale także jedna z twarzy polskich amazonek opowiada nie tylko o teatrze i filmie, ale także o walce jaką stoczyła z nowotworem. Publikujemy fragment tych wspomnień. Anna Seniuk o tym jak wykryto u niej guza Anna Seniuk: To był 1993 rok. Wieczór. Byłam chyba w kąpieli czy po ką­pieli, wycierałam się i wtedy odkryłam guz. Pomyślałam: to może być rak. Zrobiło mi się słabo. Długo stałam w łazience i nie mogłam wyjść. Wiedziałam, że jak wyjdę, to będę już zupełnie inną kobietą, dlatego chciałam jakoś przedłużyć ten moment przekroczenia progu, dosłownie i w przenoś­ni. W końcu wyszłam z tą moją tajemnicą, nikomu nic nie mówiąc. Następnego dnia zadzwoniłam tylko do koleżan­ki, która miała męża lekarza, i za parę dni zostałam umó­wiona w szpitalu onkologicznym. Pamiętam, że siedziałam na korytarzu w tłumie kilkudziesięciu osób, a przez głoś­nik padały nazwiska. „Pani Seniuk Anna, proszę do gabine­tu”. Nie było mowy o jakiejkolwiek dyskrecji. Weszłam do środka. Całe szczęście za drzwiami poznałam pana profe­sora Kułakowskiego. To był pierwszy cud. Trafiłam na nie­zwykłego człowieka i wybitnego lekarza, kochanego przez pacjentów i uwielbianego przez personel. Przywitał mnie ciepło i pogodnie, dodał otuchy. Wszystko potem potoczyło się dość szybko, trwało to może około tygodnia. Chciałam mieć pewność i na razie nikomu o niczym nie mówiłam. Nie chciałam niepotrzebnie wzbudzać popłochu w rodzinie. Magdalena Małecka-Wippich: To dziwne. Własnemu mężowi nie powiedziałaś? Nie, bo póki nie byłam pewna, nie chciałam nikogo mar­twić na zapas. Anna Seniuk z córka Cała ty. Chciałam mieć w tym czasie spokój. Bałam się, że jeśli ko­muś powiem, to będę musiała wszystkich uspokajać. Wy­starczał mi własny niepokój, z którym musiałam się uporać. Ja tego nie pamiętam. Byłam wtedy na obozie harcerskim, miałam dwanaście lat. Były wakacje. Pojechałaś na obóz do Poźrzadała. Grześka też nie było w Warszawie. Mam od ciebie cudny list stam­tąd, napisany na korze brzozowej. Zawsze miałaś fanta­styczne pomysły. Odwiedziłaś mnie na tym obozie! Pamiętam, że przyjecha­łaś tam z tatą bardzo smutna i powiedziałaś mi, że będziesz mieć operację. Dlaczego Anna Seniuk nie mówiła? Nie zdawałam sobie sprawy z powagi całej sytuacji, nie byłam w nią zresztą wtajemniczona, bo nie po­wiedzieliście mi, jaka to ma być operacja, dowiedziałam się o wszystkim po fakcie. Wszystko działo się dość szybko. Byłam wtedy w trakcie kręcenia Czterdziestolatka. 20 lat później, więc termin ope­racji był również dość szybki. A ekipa serialu? Wiedzieli? Nie, nikt nic nie wiedział. W sierpniu miałam zacząć na­stępną transzę zdjęć, część nagraliśmy w czerwcu. W lipcu był urlop. Mieliśmy zabrać cię z tatą z obozu i jechać ra­zem na wakacje nad morze. Wtedy powiedziałam ojcu, że chyba nad morze nie pojedziemy. Kiedy znałam już termin operacji, to dopiero wtedy mu powiedziałam. Anna Seniuk z synem Grzegorzem Co mówili lekarze? Że po operacji powinno być wszystko w porządku? Żaden lekarz ci tego nie powie. A jeżeli powie, to i tak wia­domo, że nie da żadnej gwarancji. Mogłam usunąć sam guz, bez amputacji piersi. Ale profesor powiedział, że lepiej usunąć całą pierś, bo to zwiększa pewność. Sugerował, że przy tak dużym nowotworze lepiej pójść na całość. Mówił, że można sobie później zrobić taką protezę silikonową pod skórą... Jak Angelina Jolie. Tak, można sobie zrobić. Operacja była w lipcu, a w sierpniu wróciłaś na plan? Tak. A to była przecież poważna operacja, to był pięciocen­tymetrowy guz. I tu drugi cud, bo operował mnie sam pro­fesor Kułakowski. Nie tylko wybitny chirurg, ale i humani­sta. Kochał życie, świetnie jeździł na nartach, był żeglarzem, uwielbiał teatr. Wielkie ciepło biło od profesora. Mówiłam ci, jak profesor Kułakowski szedł ze mną na operację? W ryt­mie poloneza! Wziął mnie pod rękę. „Jak pani spała?”, spytał. „Niestety, nie spałam!”, odpowiedziałam. „To teraz się pani wyśpi!” I tanecznym krokiem wpłynęliśmy na salę operacyjną. Mówisz, że ekipa nic nie wiedziała. Jak mogła nic nie wie­dzieć? Przychodzą przecież garderobiane, ubierają cię. To nie jest coś, co można łatwo ukryć. Wróciłam do ekipy i nie miałam z tym problemu. Jeżeli idzie o garderobianą, o kostiumy, to mówiłam, że wolę bez dekoltu. Jeden z technicznych zapytał mnie któregoś razu: „A co pani robiła w lipcu?”. Ja mówię: „Akurat w szpitalu byłam”. A on na to: „No, mam nadzieję, że nie rak, bo moja mama znienacka poszła do szpitala na raka i umarła. Chwa­ła Bogu, że nie ma pani raka!”. Długo o niczym nie mówiłaś? Nie. Ponieważ nie chciałam, żeby to się dostało do prasy. Po operacji musiałam stale jeździć do szpitala. Byłam pod ścisłą kontrolą, prawie codziennie tam jeździłam. Bardzo źle się to wszystko goiło, ciągle były jakieś sączki, to goje­nie było bardzo nieprzyjemne i bolesne. Zamiast pojechać na wakacje nad morzem, przeprowadziłam się do przyjaciół, którzy mieli w Rembertowie dom z ogrodem. Polecamy też: Anna Seniuk „Mając dwadzieścia lat postanowiłam starzeć się z godnością”
O walce z rakiem, pokazywaniu golizny i ruganiu profesorów. Anna Seniuk z córką napisały książkę