Gwiazdy na wernisażu Magdy Atkins i na spotkaniu Klubu Zdrowia Anny Puśleckiej
Wśród gości były Margaret, Teresa Rostai, Daria Ładocha, Ewa Ewart...
Tłum gwiazd i ludzi mediów pojawił się na wernisażu prac malarki Magdy Atkins. Spotkanie połączone było z rozmowami w ramach Klubu Zdrowia Anny Puśleckiej – społeczności założonej na FB, która przeniosła się do rzeczywistości. Wśród zaproszonych gości oglądających wystawę „W pełnym blasku” i biorących udział w rozmowach znalazły się: Ewa Ewart, Margaret, Joanna Jabłczyńska, Daria Ładocha, Joanna Górska, Anna Maruszeczko, Tomasz Jacyków, Katarzyna Zdanowicz, Anna Męczyńska, Teresa Rosati, Sylwia Pogorzelska, Marcin Cejrowski, Joanna Horodyńska i Dawid Woliński. Rozmowy o zdrowiu Wernisaż poprzedziły rozmowy Anny Puśleckiej w ramach Klubu Zdrowia na temat profilaktyki zdrowia kobiet i raka piersi. Wśród zaproszonych ekspertów byli: prof. Wojciech Rogowski – onkolog, dr Tadeusz Oleszczuk – ginekolog, położnik, holista, Marta Mieloszyk-Pawelec – specjalistka medycyny funkcjonalnej i mikroodżywiania, dr Robert Kowalczyk – psychoterapeuta i seksuolog oraz dr Michał Lewandowicz – chirurg onkolog. Swoje historie przed publicznością opowiedziały także Joanna Górska i Sylwia Pogorzelska. O współpracy Magdy Atkins i Anny Puśleckiej Anna Puślecka, dziennikarka i ekspertka mody oraz Magda Atkins - malarka i make up artist - obie pracują w tej samej branży od wielu lat. Teraz ich drogi niespodziewanie się zeszły, a one same postanowiły połączyć siły na bazie własnych doświadczeń zdrowotnych i przekuć je w pozytywną energię, która wytworzyła się między nimi. Energię i pomoc, które same dostały wcześniej od innych kobiet, a teraz przekazują ją dalej - w myśl zasady, że najlepiej zrozumie nas ten, kto przeszedł podobną drogę i doświadczenia. Wsparcie kobiet ma niezwykłą moc. Często tego nie doceniamy, nie zauważamy, ale kiedy doświadczymy tej niesamowitej energii otaczający świat staje się inny – łatwiejszy, prostszy. Zaczynamy mieć wiarę w to, że problemy są po to, żeby je rozwiązywać, a trudności, żeby je pokonywać. Nie przerywajmy tego łańcucha. Wydarzenie wsparła marka LILOU, która od prawie 15 lat tworzy personalizowaną biżuterię będącą nośnikiem pozytywnych emocji i szczęścia – tego wszystkiego co pozwala nam piękniej żyć. Motto Lilou brzmi: „Piękno nosimy w sobie, tam zapisane jest to, co niepowtarzalne - nasza historia”. Wystawa jest inspirowana spotkaniami z niezwykłymi ludźmi, którzy pojawiły się w życiu malarki w ostatnim czasie. Był to okres pełen wyzwań, emocji i wielu zmian. 20 obrazów ilustruje 20 różnych spotkań i związanych z nimi emocji. Wystawę można oglądać w tzw. wirtualnej galerii Muzeum im. B. Biegasa. fot. Maciej Lisowski (@matataojciec), Magdalena Mousson-Lestange (właścicielka Lilou), Anna Puślecka i Daria Ładocha. fot. Teresa Rosati fot. Daria Ładocha fot. Ewa Ewart i Joanna Górska fot. Joanna Jabłczyńska i Magda Atkins fot. Margaret
„Moje życie to nie tylko choroba”, mówi Anna Puślecka
Czy dziennikarka ma siłę na pracę? Czy pozwala sobie na chwile słabości?
Gdy trzy lata temu okazało się, że cierpi na nowotwór piersi początkowo miała plan, że nikt się o tym nie dowie, oprócz najbliższych. Życie jednak szybko zweryfikowało jej postanowienie. Okazało się, że utrzymanie wszystkiego w tajemnicy nie jest takie proste. Anna Puślecka ogłosiła więc to, że jest chora na swoim Instagramie, a potem rozpoczęła walkę nie tylko o swoje zdrowie, ale też z systemem. Rybocyklib, lek, który wtedy był nierefundowany, a który z powody ceny był niedostępny dla większości chorych, między innymi dzięki nagłośnieniu przez nią sprawy stał się dostępny dla wszystkich potrzebujących go kobiet. Dzisiaj dziennikarka opowiedziała nam na jakim etapie jest jej choroba, jak sobie z nią radzi i dlaczego nigdy nie używa w odniesieniu do niej słowa "walka". Masz siłę pracować? Niestety, pokutuje taka wizja, że jak ktoś ma zdiagnozowany nowotwór, to już nie pozostaje mu nic innego, jak położyć się i umrzeć. Nie akceptuję tego! Oczywiście może zdarzyć się tak, że chory nie ma na nic siły. Ale są momenty, że czuję się dobrze, chcę działać, pracować. Półtora roku temu, gdy byłam już w trakcie leczenia, zostałam muzą projektantki Agnieszki Maciejak podczas wydarzenia mody Flesz Fashion Night. Gdy razem pojawiłyśmy się na pokazie, jeden z fotografów podszedł do niej i zapytał: „To ona ma siłę, żeby tu być?”. Agnieszka mu odpowiedziała pytaniem: „A ma leżeć na wersalce pod kocem i liczyć pająki na ścianie, skoro teraz się dobrze czuje?”. Kocham poczucie humoru Agnieszki (śmiech). Na jakim etapie jest Twoja choroba? Mam raka piersi z przerzutami do kości. Lekarze mówią, że to postać zaawansowana i niewyleczalna. Ale jest ustabilizowana. To jest tak jak na przykład z cukrzycą – do końca życia trzeba się pilnować i brać leki. Żyję na bombie zegarowej, choć cały czas mam nieodparte wrażenie, że całkowicie wyleczę się z tego. Ostatnio czytałam książkę o cudach w medycynie, w której wypowiadają się wybitni polscy lekarze – każdy z nich miał w swojej karierze kilka przypadków niewytłumaczalnych z punktu widzenia medycyny uzdrowień. Liczy się nastawienie pacjenta i pozytywne spojrzenie na świat. Nadal nie chcesz wiedzieć, jakie masz rokowania? Nigdy nie wpadłam na to, żeby pytać. Gdy po raz pierwszy spotykam się z jakimś lekarzem, od razu mówię, że ta wiedza nie jest mi do niczego potrzebna. Ludzie lubią wiedzieć, co ich czeka, dlatego na przykład chodzą do wróżek. Po co? Czy to nie jest fajne żyć z dnia na dzień i cieszyć się tym, co życie przynosi? A jeśliby się okazało, że mam tylko jeden procent szans na przeżycie? I tak bym musiała zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby się w tym jednym procencie znaleźć. Więc robię wszystko, nie mając tej wiedzy. Dlatego trzeba sobie wszystko w głowie poukładać, żeby móc żyć z takim obciążeniem. Dużo czasu zajęło Ci poukładanie sobie tego wszystkiego? Wiedziałam, że jeśli długo będę zanurzać się w tym, że jestem ciężko chora, że nie wyzdrowieję, to będzie koniec (...) Znalazłaś jakieś dobre strony sytuacji, w jakiej jesteś? Szklanka do połowy zawsze pełna. Na przykład to, że z powodów zdrowotnych podczas pandemii mogę poruszać się bez ograniczeń. Trzeba nosić maseczkę, wypełniać różnego rodzaju deklaracje, ale nie mam problemów w przekraczaniu granic czy pojechaniu do Mediolanu do onkologa. Przynajmniej to (śmiech). Patrząc na Twoje social media, ktoś mógłby pomyśleć: Chora? Jaka chora? Nawet mój brat czasem o tym zapomina. Rozmawiamy kilka razy w tygodniu, tak jak z tatą. I Mateusz na przykład mówi: „Nie pamiętasz? Przecież ci mówiłem sto razy”. Wtedy muszę mu przypomnieć, że leki, które biorę, czasem powodują, że się zapomina. Niestety, w Polsce nie mówi się o tym, jakie skutki uboczne ma leczenie onkologiczne. A ma straszne i borykają się z tym wszyscy chorzy. Sama miewam takie momenty, że nie mam siły na nic, że po lekach swędzi mnie całe ciało i drapię się do krwi. Nie przeszłam operacji i nie chciałabym urazić kobiet, które ją przeszły, ale uważam, że udręka, która towarzyszy późniejszemu leczeniu farmakologicznemu, jest równie dotkliwa, ale jej nie widać. Trzeba mówić o tym głośno. Pozwalasz sobie na płacz? Czasem, ale trwa to pół minuty, a potem znów stawiam się do pionu, żeby nie nastąpiła eskalacja. Jestem w trybie „wściekłość i duma”. À propos, gdy rozmawiałyśmy poprzednim razem, mówiłyśmy o Twojej idolce Orianie Fallaci, autorce „Wściekłości i dumy”, która nie poddała się leczeniu nowotworu, bo musiała skończyć książkę… Ona podeszła do sprawy hardcore’owo. Ale przyznam się, że miałam taki pomysł, że odstawię wszystkie leki. Ale nie z takiego powodu jak ona. Po prostu skutki uboczne tak mnie dobiły, że naprawdę miałam wszystkiego dosyć. Powiedziałam o tym mojej lekarce z Mediolanu, a ona od razu do mnie krzyknęła włoskim tonem nieznoszącym sprzeciwu: „Cara! Nie ma takiej opcji! Chcesz, żeby za pół roku nowotwór wrócił ze zdwojoną siłą?”. Spacyfikowała mnie. W stosunku do swojej choroby starasz się nie używać słowa „walka”. Zatem który synonim Ci pasuje? Rozgrywka, spór, szamotanina, bitka, rywalizacja, utarczka, batalia, starcie, potyczka? Najbardziej podoba mi się potyczka, bo jest takie sportowe, a ja przeciągam linę z chorobą. Nowotwór piersi traktuję jak przeszkodę, przeciwność losu, z którą muszę się mierzyć i nie oddawać pola. Gdy słyszę sformułowanie „walka z chorobą”, od razu myślę, że to jest coś, co będzie mnie kosztowało całą moją energię i nie zostanie mi jej na nic więcej. A moje życie to nie tylko rak. Muszę mieć siłę na pracę, na robienie tego, co kocham, bycie z bliskimi. Kojarzy mi się też z czasami, gdy grałam w koszykówkę, startowałam w regatach. Lubię współzawodnictwo i zawsze chcę być pierwsza. Gdy nie jestem, bardzo to przeżywam. Tak, potyczka to dobre słowo. Od dzisiaj będę go używać. Cały wywiad z Anną Puślecką w nowej VIVE!. Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży i w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
"Odnajduję się w tym włoskim bałaganie, bo Włosi celebrują życie" mówi nam Anna Puślecka
Dziennikarka opowiedziała o tym jak we Włoszech traktowane są kobiety chore na nowotwór i dlaczego sama zdecydowała się na wyjazd do Włoch
Trzy lata temu zachorowała na raka piersi. Ale nie poddaje się. Nie pozwala sobie na leżenie i czekanie na koniec. Stara się żyć w miarę normalnie. Szuka miejsc, w których czuje się dobrze. Otacza się życzliwymi ludźmi. Pracuje. „Nawet w chorobie staram się znaleźć dobre strony”, mówi ekspertka mody i dziennikarka Anna Puślecka. Gdy ponad rok temu po raz pierwszy rozmawiałyśmy o Twojej chorobie, mówiłaś, że rozpatrujesz wyjazd do Włoch i zmianę obywatelstwa, bo lek, który u nas był nierefundowany, tam jest dla wszystkich. Byłam zdesperowana i bardziej chodziło mi o to, żeby wejść pod włoski system opieki zdrowotnej, żeby mieć lek ratujący życie nieodpłatnie (bo w Polsce go nie było), ale to wiązało się z zameldowaniem tutaj. Jednak wówczas musiałabym zrezygnować z meldunku w Polsce – nie można mieć zameldowania w dwóch krajach. Na szczęście udało się wywalczyć refundację na rybocyklib i te „kombinacje” zostały wstrzymane. A obywatelstwo? We Włoszech otrzymanie obywatelstwa nie jest takie łatwe, ale wszystko przede mną, w końcu mam wiele zasług na polu promowania mody i kultury włoskiej w Polsce od prawie 30 lat (śmiech). A jednak pod koniec roku przeniosłaś się do Włoch. Mam wrażenie, że robiłaś to w popłochu. Niektóre projekty zawodowe zostały nagle odwołane z powodu pandemii. Przeraziła mnie narracja naszego rządu, straszenie, pałowanie kobiet na ulicach… Wyjechałam naprędce. W Polsce nie miałam warunków, żeby sobie stworzyć strefę komfortu psychicznego. We Włoszech, mimo tego, że też panują ograniczenia związane z pandemią, wszystko jest dużo prostsze. Ludzie są życzliwi i uśmiechają się, w Polsce różnie to bywa. Nie mogę sobie pozwolić na otaczanie się złą energią i stres, bo to może bezpośrednio przełożyć się na stan mojego zdrowia. Warszawę odwiedzam, kiedy wymaga tego sytuacja zawodowa. Jesteś teraz pod opieką włoskich lekarzy? I tak, i nie. Nie stać mnie, żeby leczyć się we Włoszech. Dlatego wciąż korzystam z opieki zdrowotnej w Polsce, dostaję rybocyklib, a tutaj jedynie konsultuję się, robię badania diagnostyczne, które nie są dostępne w Polsce. Jestem pacjentką Centrum Onkologii IEO w Mediolanie, gdzie chorzy tacy jak ja dostają nadzieję. Teraz przeprowadzka do innego kraju nie jest niczym niezwykłym – zrobiło to wielu naszych znajomych z branży, dziennikarzy. Mieszkają w różnych krajach w Europie, wynajęli swoje mieszkania w Warszawie, żeby móc funkcjonować w innym miejscu. Podobnie zrobiłam też ja. Na szczęście zdalna praca jest teraz czymś naturalnym (...) Wyjazd do Włoch to zawalczenie o siebie? Tak. W ubiegłym roku spędziłam dwa miesiące na małej greckiej wyspie Serifos na Cykladach. Wiesz, że niemal następnego dnia ustąpiły wszystkie dolegliwości i skutki uboczne leków? Dlatego od tamtego momentu szukam takich dobrostanów. Zdecydowałam się, że czasowo przenoszę się do Włoch, chcę na moje życie spojrzeć z innej perspektywy i mam nadzieję, że w maju znów uda mi się pojechać na Serifos. Tym razem na pół roku. Stamtąd też mogę realizować projekty zawodowe, pisać o modzie i przeprowadzać wywiady. Niedawno ruszyłam także z własnym podcastem Anna Puślecka Podcast „Moda to nie wszystko”. Szykowałam premierę na początek 2019 roku, ale choroba pokrzyżowała plany. Więc jest teraz – nie tylko o modzie (...) Bycie chorym na nowotwór jest tam łatwiejsze? Dużo łatwiejsze. Włoszka nie musi walczyć o swoje zdrowie. Wiesz, czego najbardziej się boję? Nie raka, ale polskiego systemu, w który przez chorobę zostałam wtłoczona, tej bezduszności i często hazardu moralnego, który ten system uprawia. Lekarze, często wspaniali, też niestety są w trybach chorego systemu. W Polsce nie jesteśmy leczeni zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i to jest fakt. Przekonałam się na własnej skórze, że aby być dobrze leczonym w Polsce, trzeba mieć wielką siłę przebicia, tupet i znajomość prawa. Tutaj jest inne podejście do pacjenta i odpowiednia diagnostyka. Zalecenia profilaktyczne są odmienne i dlatego we Włoszech śmiertelność z powodu raka piersi maleje, a w Polsce rośnie. Gdy okazuje się, że kobieta we Włoszech wykryła sobie na przykład guzek w piersi, od razu ma zlecaną nie tylko mammografię i USG, ale także scyntygrafię (by sprawdzić kości) oraz tomografię (by sprawdzić organy). W Polsce nie. Założyciel Centrum Onkologii IEO w Mediolanie, słynny profesor Umberto Veronesi, propagował ideę, że jednym z trzech filarów leczenia jest pozytywna relacja lekarz–pacjent. Tam pacjent jest partnerem, a w Polsce ma mało do powiedzenia. Zaskoczyło mnie też, że w tym centrum wszystko działa jak w zegarku. Zupełnie jak nie we Włoszech. A jak jest we Włoszech? (Śmiech). Po włosku. Na przykład zepsuła mi się zmywarka. Wezwałam technika. Denerwowanie się, że on idzie do mnie już sześć miesięcy, nie ma sensu. Trzeba przyzwyczaić się, że od 12.30 do 15.30 na pewno niczego nie uda się załatwić, bo wtedy Włosi jedzą obiad i odpoczywają. Trzeba pamiętać, że w zależności od regionu w środę sklep spożywczy jest zamknięty rano, a otwarty po południu, a rzeźnik odwrotnie. Ale ja się odnajduję w tym bałaganie, bo Włosi celebrują życie. Nie piją kawy w biegu, stojąc przy zlewie w kuchni. Idą do ulubionego baru, siadają z gazetą, rozmawiają ze sobą. Nie pytają o wi-fi (śmiech). Na szczęście bary i restauracje są otwarte. Wskakuję na mój rower retro z lat 80. i pędzę na kawę. To tworzy dobrostan psychiczny, a w przypadku chorych to jest bardzo ważne. Proste czynności. Cały wywiad z Anną Puślecką w nowej VIVE!. Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży i w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl
Mika Urbaniak: „Mama nie była ofiarą, zwyciężała i zwycięża. Nigdy się nie poddaje”
Urszula Dudziak z córką o dzieciństwie, chorobach, które pokonały i pasjach, które pomagają w codzienności
Matka i córka. Obie wybitne artystki, zakochane w muzyce, otwarte i bezkompromisowe. Nie boją się mówić o problemach i traumach, których nie szczędziło im życie. O dzieciństwie Miki w Nowym Jorku, chorobach, które pokonały, pasjach, które pomagają w codzienności, i o tym, że trzeba żyć tu i teraz Urszula Dudziak i Mika Urbaniak opowiadają Krystynie Pytlakowskiej. Urszula Dudziak i Mika Urbaniak we wspólnym wywiadzie VIVY! View Ediplayer on the source website Mika, gdybyś miała napisać książkę o swojej mamie, od czego byś zaczęła? Mika: To przewidywalne – od jej dzieciństwa. Skąd pochodzi, jak się to wszystko zaczęło, pierwsze kroki w muzyce, relacje w jej rodzinie… A jakie były te relacje, pamiętasz? Mika: Ogólnie bardzo dobre. Nie było tam jakichś kłótni czy sporów. Urszula: W domu rządziła mama, a hojny tatuś wszystko rozdawał. Gdy mieszkaliśmy w Nowej Soli, na pięknym stoliczku stał adapter. Przyszedł do nas kolega tatusia i mówi: „Jaki ładny ten stoliczek”. A tata zdejmuje adapter, kładzie go na łóżko, żeby kolega mógł ten stolik sobie zabrać. Mika, zaczęłabyś od tej sceny? Mika: Może… Urszula: Tatuś daje, a mama stoi z tyłu i jest przerażona, bo on nie tylko rozdawał, ale i podpisywał weksle znajomym. Nie było czegoś takiego, żeby odmówił, jak ktoś go o coś poprosił. Mika, a nie zaczęłabyś od tej sceny, gdy po śmierci Jerzego Kosińskiego poszłyście z Kasią i mamą do parku i puszczałyście w niebo balony dla niego? Mika: Nie, bo ta scena przypomniałaby trudny moment w naszym życiu, mamie, mojej siostrze Kasi i mnie. A my, Kasia i ja, musiałyśmy ją wspierać, chociaż byłyśmy jeszcze dziećmi. Nie chciałabym wracać do katastrof w naszym życiu. Mama nie była ofiarą, zwyciężała i zwycięża. Nigdy się nie poddaje. Ula, a gdybyś Ty miała pisać książkę o Mice, od czego byś zaczęła? Urszula: Chyba od tego, jak w Nowym Jorku ratowała moje finanse. Odkładała pieniądze do skarbonki, wyprowadzała ludziom pieski albo pracowała jako baby-sitter. Miała wtedy 14 lat. A gdy były jakieś akcje w szkole, przyniosły z Kasią do domu dwa szczury, które ratowały przed eksperymentami. Nazywały się Pepsi i Saudi. Saudi siadała na moim ramieniu, otaczała moją szyję ogonem i spała pod moimi włosami. Mika: Cudne były, ale niestety, pożarły mamie poduszki. Urszula: A ty siedziałaś wtedy nad jakimś wypracowaniem. A potem nie mogłyśmy go odnaleźć no i był dramat. Już pora iść do szkoły, mówię więc: „Mikuniu, idź, a ja ci to wypracowanie doniosę”. I szukam go, zaglądam pod łóżko, gdzie Saudi uwiła sobie gniazdko, i widzę całe wypracowanie Miki pocięte na drobne ścinki. Od tego bym zaczęła. Mika: Trzeba było mi przynieść te papierki, razem ze szczurem (śmiech). Urszula: A potem opisałabym, jak jechałyśmy samochodem i nagle zaczęłyśmy śpiewać: ty, Kasia i ja dołączyłam. Tworzyłyśmy genialne trio. (...) Matki na ogół tego nie wiedzą. Ale wiedziałaś, że obie Twoje córki są bardzo utalentowane. Urszula: Pamiętam, gdy przychodził do nas Jurek Kosiński, Mika stawała przed telewizorem. On brał pilota i udawał, że przełącza programy. Mika: A ja udawałam, że jestem telewizją i kiedy Jurek „zmieniał” kanały, zmieniałam piosenkę. Urszula: Śpiewałaś po francusku, angielsku, odgrywałaś komedię. Mika ma ogromne zdolności aktorskie. Mika: Niestety, jeszcze niewykorzystane. Zróbmy więc coś, żeby Cię zauważyli. Urszula: Koniecznie. Nie czekaj tak długo jak ja. Dopiero w tym roku pierwszy raz zagrałam w filmie „Jak zostać gwiazdą”. Czekałam tyle lat. Mika: Ale się doczekałaś. Też masz zdolności aktorskie. Wiesz, że zawsze cię podziwiałam. Bo Twoja mama jest wszechstronna. Obie jesteście. Urszula: A jak wspaniale nam się śpiewa „Pójdę wszędzie z tobą”. Mika mówiła: „Mamo, ten utwór mi się bardzo podoba”. I nagrała tę piosenkę. Mika: Można posłuchać na YouTubie. Ale ja nie lubię się chwalić. Jesteś jednak strasznie „pazerna na talenty”. Mika: A! Dziękuję. Miło to słyszeć. Urszula: I tak pięknie maluje! Mało Ci było śpiewania, to teraz wzięłaś się za malowanie? Mika: Tak, bo dzięki niemu łatwiej mi się żyje podczas pandemii. Mam poczucie, że coś robię. Całą mnie to pochłania, choć malować zaczęłam trzy lata temu, ale od roku poświęcam temu większość mojego czasu. (...) Mika, wróćmy do Twojego dzieciństwa. Jaką Urszulę zapamiętałaś? Mika: Przypominam sobie, jak jechaliśmy do Szwecji i nie mogłam się doczekać wyjazdu. Liczyłam dni do wakacji. I tam byłam najszczęśliwsza. Bawiłam się z Kasią, moją siostrą, i z moją kuzynką Suzanne. Mam dużo dobrych wspomnień, a mama odgrywa w nich ważną rolę. Bo przecież to ona zawiozła nas do Skandynawii. A przede wszystkim było fajnie, bo nie musiałyśmy chodzić do szkoły. I byłyśmy blisko natury. W Nowym Jorku też czasem miałyśmy wypady tam, gdzie jest zielono. Ale to nie to samo, bo po niedzieli był poniedziałek. Nie lubiłam szkoły. Urszula: A pamiętasz, jak was woziłam do szkoły rowerem? Mika: Nie, ale pamiętam, jak chodziłyśmy na piechotę. Urszula: Siedziałaś z przodu, a Kasia z tyłu, na bagażniku. Dawałam radę, bo przecież gram w tenisa, jestem wysportowana i mam mocne nogi. Woziłam was przez cały Central Park. Mika: Ale to nie znaczy, że mam mieć ze szkoły dobre wspomnienia. (...) Chciałaś wziąć mikrofon do ręki i zaśpiewać? Mika: Tak. Pamiętam koncert w Wieliczce, gdy zaglądałam do niej na scenę. I te jej piękne rude włosy… Na pewno chciałam być taka jak ona. A gdy Ty, Urszula, patrzyłaś na swoje córki, czegoś od nich oczekiwałaś? Urszula: Moja przyjaciółka ze Szwecji, nauczycielka muzyki, powiedziała: „Twoje dzieci powinny grać na pianinie”. Mówię więc: „To przyjdź do nas i zagrajcie”. I zaczęłyście grać obie. A gdy wróciliśmy do Nowego Jorku, nadal grałaś i miałaś prywatną profesorkę. Jak ja się cieszyłam, gdy słyszałam twoją grę na fortepianie! Mika: Nie wiesz jednak, jak bardzo się stresowałam tym graniem, recitalami i że ty słuchasz. Bałam się, że coś mi nie wyjdzie, że się pomylę. Nie wierzyłaś w siebie? Mika: Jako mała dziewczynka byłam bardzo otwarta, ale potem zamilkłam, stałam się nieśmiała. Zaczęłam patrzeć na siebie krytycznie. Urszula: Ale pamiętasz, gdy znalazłam kasetę i puściłam ją tobie i Viktorowi [przyp. red. ukochanemu Miki Urbaniak]? On złapał się za głowę, tak genialnie grałaś Griega i Chopina. Może jeszcze wrócisz do tego. Ja teraz w moim domu na wsi zrobiłam sobie na poddaszu raj. Mam tam instrumenty, studio, powiesiłam zdjęcia i najróżniejsze plakaty. Jestem otoczona muzyką i wspomnieniami. Ale żyję tym, co dzisiaj, co teraz. Cały wywiad z Urszulą Dudziak i Miką Urbaniak w nowej VIVE!. Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży i w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl. Co jeszcze w nowej VIVIE! 4/2021? Anna Puślecka przeprowadziła się do Włoch, realizuje liczne modowe projekty, prowadzi podcast. Mówi: „Moje życie to nie tylko walka z rakiem…”. Marianna Janczarska, córka aktorki Ewy Błaszczyk i zmarłego przed laty satyryka Jacka Janczarskiego po raz pierwszy o swoich życiowych wyborach. Polskie olimpijki - Walasiewiczówna, Konopacka, Dubieńska, Szewińska, Kłobukowska… Walczyły nie tylko z rywalkami na stadionie, lecz także z szowinistycznymi uprzedzeniami. W VIVE! EXTRA - Tumai… Raj dla zawiedzionych kobiet w Kenii. Konkurs Viva! Photo Awards. Tysiące nadesłanych prac, gorące dyskusje jury… 12. edycji VPA rozstrzygnięta!
Tomasz Kammel, Monika Olejnik, Barbara Kurdej-Szatan... Gwiazdy ruszyły do urn!
Kto już oddał swój głos w wyborach prezydenckich?
W Polsce trwają właśnie wybory prezydenckie 2020. Jak poinformował Sylwester Marciniak, przewodniczący PKW, „w skali całego kraju do godziny 12 głos oddało 24,08% osób uprawnionych do głosowania. Można uznać, że jest to rekordowa frekwencja w historii wyborów w ostatnich latach”. Portal TVN 24 przypomina, że w 2015 roku frekwencja do godziny 12 wyniosła 14,61%. Przez ostatnie tygodnie trwała zacięta walka kandydatów na Prezydenta RP, którzy przedstawiali swoje programy rozwoju państwa. Wielokrotnie podkreślano, jak ważny jest głos każdego wyborcy. Wygląda na to, że namawianie do głosowania przyniosło swoje efekty, co widać po wynikach, podawanych przez PKW. Również gwiazdy ruszyły do urn, a teraz publikują zdjęcia z lokali wyborczych, aby zachęcić do wzięcia udziału w wyborach te osoby, które jeszcze tego nie zrobiły. Kto ma już za sobą głosowanie w wyborach prezydenckich 2020?
Anna Puślecka wydaje na swoje codzienne leki fortunę. Ta kwota zwala z nóg!
Dziennikarka znów podjęła temat nierefundowanych lekarstw
Jedyną nadzieją na życie jest dla mnie nowoczesny, antynowotworowy i antyprzerzutowy lek, którego substancja czynna nosi nazwę RYBOCYKLIB. Lek który w Polsce nie jest refundowany. Panie Ministrze, zapewne Pan wie, że rybocyklib jest refundowany w CAŁEJ UNII. Całej, poza Polską […] Może Pan spać w nocy, Panie Ministrze? – tymi słowami Anna Puślecka zwróciła się w sierpniu do ministra zdrowia po raz pierwszy głośno mówiąc o problemie, który dotyka osoby chore na raka. Dziennikarka, która zmaga się z rakiem piersi, dalej walczy o refundację ważnego dla siebie leku. Dziś zdradziła, ile kosztuje jego dzienna dawka. Anna Puślecka o cenach leków na raka Ekspertka od mody i dziennikarka napisała pokazała na swoim InstaStories zdjęcie leków, które musi przyjmować codziennie rano. Cena, dopisana obok, powala z nóg. „600 złotych na śniadanie, rybocyklib. To nie my jesteśmy chorzy, ale kraj, w którym żyjemy! Jak długo jeszcze trzeba będzie płacić za leki, które w Unii są za darmo?”, zapytała w sieci Anna Puślecka. Z kolei w rozmowie z Plejadą, dziennikarka przyznała, że uważa, że brak refundowania leku przez polski rząd jest posunięciem przemyślanym… :Ta refundacja nie jest dla wszystkich. Ona ma bardzo wiele ograniczeń. Jest to zrobione tak, żeby jak najmniej osób dostało lek”, powiedziała i wyjaśniła, w jaki sposób musi przyjmować rybocyklib. „Trzeba brać go codziennie przez 21 dni, potem siedem dni przerwy, a potem znowu. I tak do końca życia, mając nadzieję, że będzie długie. Wielu kobiet po prostu nie stać na taki lek. W mediach zostało to ładnie wygłuszone, a mówiono o "sukcesie i zwycięstwie" ministra zdrowia z początku września. To nie sukces, to jest porażka”, wyznała Plejadzie Anna Puślecka. Dziennikarka borykająca się z rakiem piersi nie ukrywa, że ciężko jest jej wiązać koniec z końcem. „Ja czyszczę swoje konto do cna. Staram się o nowe zlecenia, choć powinnam odpocząć - zdradza w rozmowie z portalem. Co z osobami, które zarabiają trzy tysiące złotych lub mniej i są zdane jedynie na zbiórki publiczne organizowane w Internecie?”, zastanowiła się w rozmowie z Plejadą ekspertka od mody. Dodała także, że nawet jeśli ministerstwo zgodzi się na refundację to darmowe lub tańsze leki mogą pojawić się na półkach aptecznych dopiero za kilka lat… Nie mamy słów, by wyrazić niemoc i współczucie, które czujemy. Mamy nadzieję, że przedstawiciele rządu zajmą się tą sprawą jak najszybciej.
Zobaczcie stylizacje gwiazd na imprezie znanego miesięcznika!
W warszawskiej Zachęcie odbyła się kolejna edycja gali ELLE Style Awards 2019, która jednocześnie była połączona z 25. urodzinami miesięcznika. Tradycyjnie wręczono siedem nagród w kategoriach: Ikona Mody, Najlepszy Projektant, Najlepsza Modelka, Najlepszy Fotograf, Najlepsza Marka i Odkrycie. Na imprezie pojawili się licznie nominowani, zainteresowani i stali bywalcy. Na czerwonym dywanie pozowały między innymi: Julia Wieniawa, Karolina Gorczyca, Jessica Mercedes, Anna Jagodzińska, Karolina Szostak, Agnieszka Więdłocha, Anna Puślecka, Katarzyna Warnke, Joanna Horodyńska, Bogna Sworowska, Anna Kalczyńska, Marieta Żukowska i Agnieszka Maciejak. Która z nich wypadła najlepiej?
Ekspert mody i dyrektor kreatywna KTW Fashion Week opowiedziała nam o walce z chorobą
Zobacz, jak wyglądały kulisy sesji z Anną Puślecką!
Zrobiła wszystko, żeby nie zachorować. Badała się regularnie, zdrowo żyła. ,,Mama zmarła na raka nerki, więc bardzo pilnowałam, żeby regularnie się badać. I chorób się nie bałam. Częściej niż raz w roku robiłam USG i mammografię. Nigdy nic niepokojącego nie wyszło", mówi Anna Puślecka. Ale rak zaatakował. Dziennikarka pamięta dokładnie chwilę, w której dowiedziała się o chorobie. Stanęła do walki o siebie i inne kobiety w podobnej sytuacji. Jak udaje jej się normalnie żyć i pracować z chorobą, dlaczego nie wstydzi się utraty włosów i skąd czerpie siłę, Anna Puślecka, ekspert mody i dyrektor kreatywna KTW Fashion Week, opowiedziała w nowej VIVIE! Katarzynie Piątkowskiej. Dziś Anna Puślecka jest w fazie akceptowania sytuacji, w której się znalazła. Nie może się wciąż buntować. Nie zrezygnowała z pracy, bo to jej pasja i... kocha ludzi, dlatego nie ma zamiaru się zamykać. ,,Ale stresuje mnie, że codziennie muszę brać leki, a do tej pory nie brałam nawet tabletek od bólu głowy. Nigdy na nic nie chorowałam. Mam świadomość, że jadę „drogą jednokierunkową” i to ode mnie zależy, jak ją przejadę, czy gładko, czy po wybojach i kocich łbach", wyznaje w nowej VIVIE! Anna Puślecka nie poddaje się chorobie i walczy o powrót do pełni sił. Czy myśli o chorobie? Tak. ,,Ale przecież każdy z nas kiedyś umrze. Ja natomiast ze wszystkich sił staram się i chcę nie umrzeć przedwcześnie", mówi Katarzynie Piątkowskiej. Zobacz, jak wyglądały kulisy sesji zdjęciowej z Anną Puślecką do najnowszego wydania VIVY!.
Anna Puślecka: „Rak piersi to nie jest marginalna sprawa. To jest plaga”
O swojej chorobie Anna Puślecka dowiedziała się kilka miesięcy temu. W marcu ekspert mody i dyrektor kreatywna KTW Fashion Week poinformowała fanów o swojej chorobie. Dziennikarka walczy z zaawansowanym nowotworem piersi z przerzutami do kości. W tej chwili choroba nie postępuje, a ona czuje się dobrze i każdą wolną chwilę poświęca realizacji swoich marzeń i celów. NIe zapomina jednak o tym, by zachęcić inne kobiety do zadbania o swoje zdrowie. Anna Puślecka o nowotworze piersi „Pisze do mnie wiele kobiet, które z tego powodu zostały opuszczone przez partnerów albo nawet wyrzucone z pracy, odsunęła się od nich rodzina. Na nowotworach, ale w ogóle na chorobach przewlekłych ciąży piętno społecznego wykluczenia. Mam to szczęście, że mnie to nie spotkało. Mam wsparcie partnera, rodziny i przyjaciół, spełniam się zawodowo. Moi partnerzy biznesowi czy osoby, z którymi współpracuję, nie zrobili „tematu” z mojej choroby. Ludzie wiedzą, że jestem „solidną firmą”, że można na mnie polegać. To bardziej ja martwiłam się, czy dam radę. Daję!”, zapewnia Anna Puślecka. Co mówi o walce z chorobą? Dlaczego choć badała się co 7-12 miesięcy nie udało się u niej wcześniej wykryć choroby? Zobaczcie naszą wyjątkową rozmowę z Anną Puślecką.
Zrobiła wszystko, by nie zachorować. Badała się regularnie, zdrowo żyła. Ale rak wybrał właśnie ją
Anna Puślecka o odwadze w dążeniu do celów!
Kim jest Anna Puślecka? Ekspert mody, dziennikarka i dyrektor kreatywna KTW Fashion Week, a od niedawna także aktywistka. Do zabrania głosu w sprawie nierefundowanego leku zmusiła ją choroba. W kwietniu tego roku okazało się, że choruje na zaawansowanego raka piersi. Gniew przyszedł szybko, ale zanim szybko stanęła determinacja i chęć zmiany. Napisała do ministra zdrowia otwarty list w imieniu swoim i wszystkich kobiet. „Wiesz, dopiero teraz, kiedy sama zmagam się z chorobą, zdałam sobie sprawę, że żeby się leczyć, trzeba mieć szczęście do lekarzy, ale też tupet i być bardzo asertywnym”, mówi w rozmowie z Katarzyną Piątkowską. Więcej o swoim gniewie, odwadze i chęci zmian Anna Puślecka wyjawia w naszym materiale wideo. Zachęcamy do oglądnięcia!
„Chciałam chodzić z łysą głową, ale powstrzymała mnie Kasia Warnke”
Dlaczego Anna Puślecka nie odważyła się pokazywać łysa?
Gdy zdiagnozowano u niej zaawansowany nowotwór piersi postanowiła wkroczyć do szpitala stylowo, w szpilkach i gustownych nakryciach głowy. Zanim ogłosiła swoim fanom i followersom z jak ciężką chorobą się zmaga miała nadzieję, że uda się jej to ukryć przed całym światem. Szybko jednak okazało się, że to jest niemal niemożliwe - osoby chore na nowotwór pod wpływem terapii chudną, tyją, a w większości tracą włosy. Gdyby nie to, że nie masz włosów, nie pomyślałabym, że jesteś chora. Wyglądasz świetnie, działasz, pracujesz. Praca to moja pasja, kocham ludzi, jestem towarzyska. Dlatego nie zamykam się. Nie chciałaś nosić peruki? W peruce jest niewygodnie i gorąco. Na początku myślałam o tym, żeby po prostu chodzić łysa. Jest lato, a ja pracuję w branży mody, więc to w sumie nie byłoby nic dziwnego. Ale powstrzymała mnie Kasia Warnke. Opowiedziała mi, jak się ogoliła na potrzeby roli, a ludzie wytykali ją palcami, śmiali się i rzucali niewybredne komentarze. Utrata włosów to dla wielu kobiet wielki dramat. Dlatego, że włosy są atrybutem kobiecości. Z Bartkiem Januszem, moim fryzjerem, uznaliśmy, że w odpowiednim momencie obetniemy moje na krótko. Bartek mówił, że łatwiej mi będzie przejść etap, kiedy wypadają. Ale okazało się, że nagle włosy zaczęły wychodzić mi garściami. Zadzwoniłam do Bartka. Wiem, że dziewczyny z salonu fryzjerskiego, które myły mi wtedy głowę, bardzo to przeżyły, bo Bartek zdecydował, że trzeba zgolić głowę. Po moim wyjściu bardzo płakały. A Ty? Miałam wtedy jedną z moich „chwilóweczek”, czyli sekundowych momentów słabości. Szybko jednak doszłam do wniosku, że rozklejanie się nic nie da. Postanowiłam, że nakrycia głowy, turbany i kapelusze oraz okulary będą moją formą kreacji i zabawy, żeby łagodnie przejść przez to, co teraz przechodzę. W końcu zawodowo zajmuję się modą. Zawsze wierzyłam w moc akcesoriów, jeśli chodzi o kreowanie wizerunku (śmiech). Tak się da? Jak widać na załączonym obrazku. Pozwalasz sobie na momenty słabości? Miewam te moje „chwilóweczki”. Najtrudniej mi pogodzić się z tym, że mam ograniczenia. Lubię wszystko mieć pod kontrolą i zawodowo, i prywatnie, świadomie podejmować decyzje, robić to, co chcę. A teraz nie mogę dowolnie dysponować ani swoim czasem, ani co gorsze swoim ciałem. Nie chcę być zakładnikiem choroby. Dlatego dużo pracuję. Na szczęście mam na to siłę, bo dla mnie praca to podstawa. Na Instagramie pokazuję, że choroba nie zdominowała mojego życia. Dzięki temu nie siedzę bezczynnie, bo cały czas dzwonią do mnie ludzie, pytając, czy mogę dla nich zrobić zlecenie, czy skonsultować projekt. (…) Czy to prawda, że ludzie boją się obcowania z osobami chorymi? Pisze do mnie wiele kobiet, które z tego powodu zostały opuszczone przez partnerów albo nawet wyrzucone z pracy, odsunęła się od nich rodzina. Na nowotworach, ale w ogóle na chorobach przewlekłych ciąży piętno społecznego wykluczenia. Mam to szczęście, że mnie to nie spotkało. Mam wsparcie partnera, rodziny i przyjaciół, spełniam się zawodowo. Moi partnerzy biznesowi czy osoby, z którymi współpracuję, nie zrobili „tematu” z mojej choroby. Ludzie wiedzą, że jestem „solidną firmą”, że można na mnie polegać. To bardziej ja martwiłam się, czy dam radę. Daję! Cały wywiad w najnowszym numerze VIVY!
„Nie lansuję się na chorobie!”, Anna Puślecka odpiera ataki hejterów
Czy spodziewała się złośliwych komentarzy? Czy się nimi przejmuje?
Z Anną Puślecką spotykamy się w jednej z warszawskich restauracji. Ekspert mody, dziennikarka i dyrektor kreatywna KTW Fashion Week przychodzi w wielkim kapeluszu i okularach przeciwsłonecznych. Kapelusz odwraca uwagę od jej łysej głowy. Anna nie ma włosów, bo wypadły jej w wyniku chemioterapii. W kwietniu tego roku okazało się, że choruje na zaawansowanego raka piersi. Postanowiła nie ukrywać tego, że jest chora, zwłaszcza, że szybko przekonała się, że jest to prawie niemożliwe. Choć na początku bała się, że nikt nie będzie chciał z nią pracować, że przestanie otrzymywać zlecenia. Anna jest wolnym strzelcem działającym w branży mody i martwiła się, że może ją spotkać to co wiele piszących do niej kobiet, które w wyniku choroby były porzucane przez partnerów, a nawet wyrzucane z pracy. A potem okazało się, że musi walczyć nie tylko o zdrowie, ale o lek. Postanowiła głośno mówić o tym co ją spotkało. I oprócz ogromnego wsparcia spadł na nią hejt. Nie bałaś się, że zamiast propozycji współpracy spadnie na Ciebie, jak na Joannę Górską z Polsatu, hejt, że lansujesz się na chorobie? W mediach pracuję 23 lata, w telewizji przepracowałam 17 lat jako producentka i prezenterka programów. Nadal funkcjonuję w przestrzeni publicznej, więc lansem tego nazywać nie można. Może to jest też moment, żeby wrócić do pracy w telewizji? Na początku myślałam, że w ogóle nikomu nic nie powiem, poddam się leczeniu i normalnie wrócę do pracy. Ale szybko przekonałam się, że choroby nowotworowej nie da się ukryć. Niektórzy tyją, niektórzy chudną, większości w wyniku chemii wypadają włosy, więc pokazałam, że jestem chora, ale się nie daję. Na moim Instagramie oczywiście też pojawiły się komentarze w stylu: „O! Kolejna celebrytka choruje! I co z tego?”. A ja powiem tak: może moje wołania zostaną wysłuchane i nagłośnione i może ja i inne kobiety dzięki temu dostaniemy lek za darmo? Jestem osobą publiczną i wykorzystuję siłę mediów nie tylko w swojej sprawie. I jeśli nawet byłabym zmuszona zbierać pieniądze na swoje leczenie, to one nie trafiłyby na moje prywatne konto, tylko na konto Fundacji Alivia, której od niedawna jestem podopieczną. Tak jak Kora zresztą była. A jeśli nie wykorzystam tych środków, to trafią one na rzecz kobiet w podobnym do mnie położeniu. (…) Czy to prawda, że ludzie boją się obcowania z osobami chorymi? Pisze do mnie wiele kobiet, które z tego powodu zostały opuszczone przez partnerów albo nawet wyrzucone z pracy, odsunęła się od nich rodzina. Na nowotworach, ale w ogóle na chorobach przewlekłych ciąży piętno społecznego wykluczenia. Mam to szczęście, że mnie to nie spotkało. Mam wsparcie partnera, rodziny i przyjaciół, spełniam się zawodowo. Moi partnerzy biznesowi czy osoby, z którymi współpracuje, nie zrobili „tematu” z mojej choroby. Ludzie wiedzą, że jestem „solidną firmą”, że można na mnie polegać. To bardziej ja martwiłam się, czy dam radę. Daję! Zakładając czarny scenariusz, że nie masz siły pracować... Obecnie bardzo dobrze się czuje, na 100 procent moich możliwości. Mówię, że zdiagnozowano u mnie nowotwór, ale ponieważ samopoczucie jest OK, to myślę, że jestem zdrowa! Mam rodzinę, trochę odłożonych pieniędzy, więc na razie nie martwię się. Staram się nie myśleć o mojej sytuacji jak o chorobie. Oriana Fallaci też chorowała na raka i mówiła o nim „obcy”, a my od początku mówimy „to”. Ona nawet zrezygnowała z leczenia, bo musiała dokończyć książkę. Ja takich pomysłów nie mam. Ale mówić o nowotworze „obcy”? Nie, przecież to jest coć, co stworzyło twoje ciało!
Anna Puślecka: „Staram się nie umrzeć przedwcześnie”
O walce z nowotworem piersi i o refundowany lek
Gdy Anna Puślecka, dziennikarka, ekspert mody i dyrektor kreatywna KTW Fashion Week na początku tego roku opublikowała post na Instagramie, że właśnie zaczyna walkę z rakiem nie mogłam w to uwierzyć. Znam Anię i często spotykam i ani razu nie pomyślałabym, że coś może jej dolegać. Zawsze uśmiechnięta, świetnie ubrana, zapracowana, wiecznie w biegu. Po prostu dziewczyna z powerem, która ma szczęście, że jej praca jest jej wielką miłością. Anka zawsze dbała o siebie, regularnie się badała, bo w jej rodzinie były przypadki nowotworu. „Nigdy nic w tych badaniach nie wyszło”, opowiadała mi później, „więc jak wykryłam guzka pod pachą, oczywiście się zdenerwowałam, ale lekarze mnie uspokoili, że to na pewno nic poważnego. Okazało się inaczej”. Na temat jej choroby rozmawiałyśmy wiele razy. Anka na początku chciała zatrzymać wszystko dla siebie, przejść leczenie, a potem jakby nigdy nic wrócić do pracy. Ale szybko okazało się, że to jest niemożliwe. „Człowiek puchnie, chudnie, tyje, wypadają mu włosy”, mówiła spokojnie, siedząc przede mną w wielkim kapeluszu, okularach przeciwsłonecznych. Spotykałyśmy się kilka razy, bo sytuacja Anki zmieniała się. Anka się nie poddaje. Ale czuje, że czasami jest bezsilna. Bo co może zrobić kobieta, która wie, że jest dla niej lek, ale niedostępny, bo potwornie drogi? Chodziło o lek, który do tej pory nie był refundowany. Wisiałyśmy na telefonach, bo co chwila docierały sprzeczne informacje na temat tego, czy załapie się na refundację, czy sama będzie musiała kupować sobie lek za 12 tysięcy miesięcznie. Opowiedziała mi o swojej walce o zdrowie i godność i o tym dlaczego napisała list do ministra zdrowia i czy dostała odpowiedź. Gdy wysyłaliśmy VIVĘ! do drukarni lista leków refundowanych jeszcze nie była oficjalnie refundowana. Wiesz, jakie masz rokowania? Nawet nie wpadłam na to, żeby o to zapytać. Ta wiedza nie jest mi do niczego potrzebna. Jak się dowiem, że mam 60 procent szans, to co? Albo 40? Nie ma sensu zaśmiecać sobie głowy takimi informacjami. Mam przyjaciółkę, której siostra zachorowała na nowotwór 33 lata temu. Dawano jej jeden procent szans na przeżycie. A ona żyła kolejne 33 lata i zmarła na coś innego. Jej się udało, bo bardzo chciała żyć! Choć nie było wtedy takich metod leczenia jak teraz. Teraz są, ale nie dla każdego dostępne. I to jest w tym wszystkim najgorsze. Dla mnie jest lek, ale jego cena jest zaporowa. Za lek z grupy cyklin, który prawdopodobnie by mi pomógł, będę musiała płacić około 12 tysięcy złotych miesięcznie. Nie stać mnie na leczenie nim. Tak samo zresztą jak tysięcy kobiet w takiej sytuacji jak ja. Pamiętasz, jak Kora, moja idolka, walczyła o lek na raka jajnika? Jej udało się, lek jest refundowany. A wiesz, co jest najbardziej wkurzające? W większości krajów Unii Europejskiej cykliby są refundowane. I we wszystkich krajach Unii Europejskiej zachorowalność na raka piersi spada, a w Polsce rośnie. Ta sytuacja wzbudziła w Tobie tak wielki gniew, że postanowiłaś napisać list do ministra zdrowia? A możesz sobie wyobrazić coś gorszego? Jest lek, który może ci pomóc żyć i nie umrzeć przed- wcześnie, a ty nie masz na niego pieniędzy! I trzeba go brać do końca życia! Dlatego właśnie napisałam do ministra. Pomyślałam, że coś tu jest nie tak. Dlaczego mamy umierać? Tylko dlatego, że jesteśmy Polkami?! W nocy napisałam treść listu. Rano zrobiłam sobie selfie z łysą głową i opublikowałam to na instagramowym profilu. Pracuję w mediach, wśród znajomych mam wiele gwiazd, dziennikarzy, wiedziałam więc, że mój list będzie cytowany. Pierwszy zrobił to Marcin Cejrowski w serwisie, którym kieruje, czyli w Plejadzie. Marcin bardzo mnie wspiera. Nie spodziewałam się, że mój apel do ministra będzie miał aż taki zasięg, że będzie to prawdziwe tsunami! Mój post na Fb udostępniło aż 45 tysięcy osób – to małe miasteczko. Do tego Instagram. Udostępniali go nie tylko moi followersi. Wsparły mnie autorytety takie jak: Monika Olejnik, Janina Ochojska czy Robert Biedroń, także Agnieszka Ścibior z magazynu VIVA! MODA, z którą znamy się od lat, moi koledzy dziennikarze, gwiazdy – Asia Krupa, Kasia Sokołowska, Marina, Maja Sablewska, Magda Boczarska, Dawid Woliński, Łukasz Jemioł, Doda, Michał Piróg i wielu innych. Tematem zainteresowały się największe stacje telewizyjne. Wszystkim za to bardzo dziękuję. Dostałaś odpowiedź od ministra? Ja, Anna Puślecka, nie. Ale minister na konferencji prasowej pod koniec sierpnia ogłosił, że cykliby będą jednak refundowane. Tylko że nie dla wszystkich. To połowiczny sukces, nie tylko mój, bo o refundację tych leków kobiety walczą od dawna. Jeden z cyklibów będzie refundowany w pierwszej linii leczenia, inny w pierwszej i drugiej, więc jeśli minister czegoś nie zmieni, to wygląda na to, że będę mogła skorzystać z leczenia za darmo. Ale nadal jest mnóstwo leków nierefundowanych na inne rodzaje nowotworów piersi, gdzie jedna dawka kosztuje nawet 24 tysiące złotych! I o to trzeba zawalczyć. 21 września jest marsz #zycnieumierac i idziemy pod Ministerstwo Zdrowia. Też tam będeę, zrezygnowałam z wyjazdu służbowego na Fashion Week do Mediolanu. Minister zdrowia od stycznia obiecał rozszerzenie dostępności. Kto wie, co się wydarzy do tego czasu? Co się stanie, jak się zmieni minister? Co zrobię te kobiety? Wiesz, dopiero teraz, kiedy sama zmagam się z choroba, zdałam sobie sprawę, że żeby się leczyć, trzeba mieć szczęście do lekarzy, ale też tupet i być bardzo asertywnym. Potulny pacjent nie jest w stanie za wiele zdziałać. Z racji zawodu, jaki wykonuję, a zarządzam grupą osób, w której są i kobiety, i mężczyźni, i tego, co robiłam wcześniej, czyli pracy w telewizji, jestem silna i nie pozwalam sobie wejść na głowę. A nawet w szpitalu onkologicznym, gdzie powinni pracować empatyczni ludzie, zdarza się, że na pacjenta się krzyczy, pogania go. Mam takąnaturę, że kiedy pojawia się jakiś problem w życiu albo w pracy, to robię wszystko, aby sprawę doprowadzić do końca. Jestem znana ze swojej skuteczności. (…) Jeśli zostaniesz do tego zmuszona, czyli nie znajdziesz się w gronie kobiet, które będą miały refundowany lek z grupy cyklin, zmienisz obywatelstwo? Zaczęło mi to chodzić po głowie, ale jest to bardzo trudne mentalnie. W Polsce się urodziłam, tu się wy- chowałam, tu pracuję i płacę podatki. Tu jest moje życie i nie chcę tego robić. Ale jeśli zostanę przyparta do muru, to będę zmuszona znaleźć wyjście ewakuacyjne. Myślisz czasem o śmierci? Myślę. Ale przecież każdy z nas kiedyś umrze. Ja natomiast ze wszystkich sił staram się i chcę nie umrzeć przedwcześnie. Cały wywiad w najnowszym numerze VIVY!