Hejt jest w modzie? Anna Nehrebecka nie owija w bawełnę po premierze książki
W szczerej rozmowie z Vivą! aktorka mówi, jak przyjęła komentarze po wydaniu książki. I stawia bardzo odważną diagnozę – hejt stał się... trendy.
Choć Anna Nehrebecka zagrała setki ról, to właśnie postać Babońki w serialu „Śleboda” zaskoczyła ją najgłębiej i... poruszyła. Aktorka z charakterem, od lat wierna swoim wartościom, dziś nie tylko wspomina pracę na planie, ale też głośno mówi o marzeniach. Odsłania się – szczerze, do końca, z siłą, jaką mają tylko ludzie naprawdę wolni. Anna Nehrebecka bez cenzury o hejcie i marzeniach. Wywiad VIVA! [...] – W jednym z wywiadów powiedziała Pani, że rola w serialu „Śleboda” była Pani ostatnią. Zabrzmiało naprawdę ostatecznie. (Śmiech) Dwa lata temu zagrałam w filmie „Klątwa” dla Viaplay, a w zeszłym roku w serialu „Śleboda”. Nie wierzę w to, że rola Babońki naprawdę będzie ostatnią... Zafascynowała mnie historia tej postaci i jej tajemnice. Miałam dużą satysfakcję, bo autorzy książki Małgorzata Fugiel-Kuźmińska i Michał Kuźmiński powiedzieli mi potem, że wyobrazili sobie tę postać dokładnie tak, jak ją zagrałam. Do końca życia będę wdzięczna za to wspaniałe doświadczenie. Fantastyczna ekipa sprawiła, że czułam się na planie bardzo zaopiekowana. Kręciliśmy „Ślebodę” w różnych warunkach, nie zawsze wygodnych. Niektóre sceny były w takich plenerach, że nawet słynny kamper, w którym można zjeść, odpocząć i posiedzieć, gdy się nie gra, nie mógł wjechać. Choć bywało trudno, nikomu to nie przeszkadzało. Każdy każdemu pomagał. Jeśli to miałaby rzeczywiście być moja ostatnia rola, to ucieszę się, bo dzięki niej zetknęłam się z fantastycznymi ludźmi. – Skoro już jesteśmy przy takim temacie, to nie mogę nie zapytać o marzenia. I te zrealizowane, i niezrealizowane. Marzenia trzeba mieć zawsze! Życie bez nich jest bezsensowne. Ale warto mieć świadomość, że nie zawsze się spełniają. – Jeśli się nie spełnią, co wtedy? Wtedy trzeba zacząć marzyć o czymś innym. W każdym razie nie wolno rezygnować. [...] – Niedawno ukazała się książka „Pani Anka. Nehrebecka w rozmowie z Katarzyną Ostrowską”. Ma Pani z hejterami teraz więcej do czynienia? Parę komentarzy na Facebooku przeczytałam. Staram się nimi nie przejmować, ale myśląc o innych… hejt może być naprawdę groźny. – Dotyka to Panią? Jeśli powiem, że w ogóle się tym nie przejmuję, to skłamię. Ale bardziej zastanawiają mnie przyczyny. Przecież możemy się różnić w swoich poglądach, ale czy od razu musimy się nienawidzić? Ktoś chce się w ten sposób dowartościować? Ktoś bierze za to pieniądze? – Za pieniądze… Za pieniądze Cygan dał się powiesić… – Można się jakoś uodpornić? Można po prostu nie czytać. – Jak człowiek wydaje książkę, w której opowiada swoje życie, to chciałby, żeby została przyjęta jak najlepiej. Pewnie. Ale trzeba być świadomym, że nie każdemu się spodoba. I to jest oczywiście zupełnie normalne. Ale dzisiaj nie wystarczy, że ktoś napisze po prostu, że mu się książka nie podobała. Zaczynają się osobiste wycieczki. – Dzisiaj ludziom się wydaje, że mogą, bo są anonimowi w internecie. Kiedyś, kiedy swoją opinię można było powiedzieć co najwyżej komuś na ulicy, ludzie chyba byli mniej skorzy do rzucania się z negatywnymi komentarzami. Bo mieli do siebie więcej szacunku. A dzisiaj to, co nazywamy hejtem, jest w modzie. Może daje poczucie wyższości? Na szczęście, jeśli chodzi o książkę, dociera do mnie dużo sympatycznych głosów na jej temat. I nie dlatego, że ktoś uważa, że musi powiedzieć coś dobrego. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 8 maja.
Wybaczyła pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, dziś ujawnia, dlaczego: „Ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał"
Jak wiele trzeba odwagi, by raz na zawsze opowiedzieć swoją historię? Anna Nehrebecka, ikona polskiego kina i teatru w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską wróciła pamięcią do trudnej przeszłości.
Czy da się wybaczyć krzywdy z przeszłości i odnaleźć spokój mimo burzliwej historii? Anna Nehrebecka decyduje się opowiedzieć swoją historię – szczerze, bez upiększeń, ale też bez osądzania. W poruszającej rozmowie z Katarzyną Piątkowską odsłania kulisy osobistych doświadczeń, mówi o wyrozumiałości, hejcie i granicznych wyborach, przed którymi stawia życie. To nie tylko opowieść o przeszłości, ale i głos dojrzałej kobiety, która wie, czym jest siła. Anna Nehrebecka ujawnia kulisy powstania książki o swoim życiu Niedawno ukazała się książka „Pani Anka. Nehrebecka w rozmowie z Katarzyną Ostrowską”. Ma Pani z hejterami teraz więcej do czynienia. Parę komentarzy na Facebooku przeczytałam. Staram się nimi nie przejmować, ale myśląc o innych… hejt może być naprawdę groźny. [...] Ktoś pytał, dlaczego akurat teraz postanowiła Pani opowiedzieć swoją historię? Nie. To ja zapytam. Z Kasią Ostrowską od dawna się do niej przymierzałyśmy. Znamy się dosyć długo i ten pomysł tak wokół nas krążył. Ona chciała zrobić ze mną taką rozmowę, a ja się zgodziłam. Miałyśmy wydać ją już wcześniej. Zgłosiło się jedno poważne wydawnictwo, ale okazało się nie do końca poważne, bo w pewnym momencie przestali się odzywać. A ja uważam, że ludzie, którzy się zajmują kulturą, powinni mieć jej choć odrobinę. Wystarczyło napisać, że nie są już zainteresowani. Tak czy inaczej, udało się później i gdzie indziej. CZYTAJ TEŻ: Zniknęła ze sceny, by być przy mężu. Anna Nehrebecka: „Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami” Anna Nehrebecka wspomina pierwszego męża W książce opowiada Pani o swoim pierwszym małżeństwie, które było, delikatnie mówiąc, trudne. Niełatwo jest mówić o traumatycznych doświadczeniach? Dużo się naczytałam na temat moich życiowych doświadczeń. I to nie w mojej książce. Podobno wypowiadali się ludzie, którzy doskonale wiedzieli, co się naprawdę działo. A ja czasem czytałam te doniesienia i myślałam: Matko Boska! To o mnie czy o kimś innym? Opowiedziałam w końcu tę historię sama, żeby zakończyć życie plotek. A książka to był najprostszy sposób. Poruszający był fragment, w którym wyznała Pani, że wybaczyła Pani pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, jakie Pani wyrządził. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym postąpić inaczej. Przecież ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał. Uważam też, że w każdej sytuacji, w której są dwie osoby, nigdy nie jest tak, że wina leży tylko po jednej stronie. Nie chodzi o to, żeby ustalać, kto zawinił bardziej, a kto mniej, ale nigdy nie jest tak, że jedna osoba jest bez skazy, a druga jest chodzącym złem. Dużo jest w Pani wyrozumiałości. Życie jej mnie nauczyło. Nikt z nas nie wie, jak się zachowa w ekstremalnej sytuacji, jaką zna tylko z opowieści. Możemy sobie mówić, że nigdy nie zrobimy tego czy tamtego. Ale gdy znajdziemy się w sytuacji granicznej, musimy dokonać wyboru. Nie wiem, jak bym się zachowała, gdybym się dowiedziała, że ktoś katuje kogoś z moich bliskich. Nie wiem, na co byłoby mnie stać. Zawsze wydaje nam się, że siebie znamy. Ale przecież my się o sobie dowiadujemy różnych rzeczy w trakcie całego życia. Jesteśmy sumą życiowych doświadczeń, charakteru i tego, co wynieśliśmy z domu. W każdej sytuacji poznajemy siebie… i ustalamy, co jest dla nas ważne. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze"
Zniknęła ze sceny, by być przy mężu. Anna Nehrebecka: „Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami”
Czy można pogodzić życie u boku dyplomaty z karierą aktorską i macierzyństwem? Anna Nehrebecka zna odpowiedź – i dzieli się nią w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską.
Zachwycała jako Anka w „Ziemi obiecanej” i jako Marynia z „Rodziny Połanieckich”. Tak bardzo, że nawet do jej męża – ambasadora RP w Brukseli zdarzało się, że zwracano się… „panie Połaniecki”. Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski od ponad 40 lat tworzą zgrany duet, w którym wzajemne wsparcie, szacunek i wyrozumiałość są fundamentem. Dziś, po dekadach wspólnej drogi, wciąż są przykładem udanego związku. Jaki jest ich sekret? Może właśnie w tym, że nigdy nie przestali być dla siebie najważniejszymi partnerami – w życiu, miłości i codziennych sprawach. Wspólnie doczekali się dwóch cudownych córek. Anna Nehrebecka, ikona polskiego kina i teatru, w poruszającej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiedziała o życiu u boku dyplomaty i cenie osobistych wyborów. Ostatnia publikacja na FB 10.11.2025 r. Anna Nehrebecka o życiu u boku dyplomaty. Tak mówi o ukochanym mężu Czy było kiedyś tak, że aktorstwo było dla Pani ważniejsze niż wszystko inne? Anna Nehrebecka: Tak! Tak się dzieje, gdy jestem na scenie. Gdy umarł mój ojciec, odszedł na moich rękach, trzy godziny później musiałam zagrać spektakl. I co mogę powiedzieć? Że aktorstwo było ważniejsze niż śmierć mojego ojca? Nie. Ale zrobiłam to, bo mam w sobie pokorę wobec widza. I tak, byłam szczęśliwa, że ojciec odszedł przy mnie, a nie gdzieś poza domem. Nie zapomnę tego dnia do końca życia. I tego spektaklu. A gdy została Pani matką? Zmieniły się priorytety? To były lata 80. i zupełnie inna sytuacja. Teatry były zamknięte, trwał bojkot telewizji. Jeździłam wtedy dużo po Polsce, żeby recytować poezję. Okazało się, że ludzie tego potrzebowali. Ale wyrzuty sumienia miałam ogromne, choć wiedziałam, że Agatka, moja starsza córka, zostawała pod najlepszą możliwą opieką, bo zajmował się nią jej tata, mój drugi mąż, Iwo. Gdy byłam w ciąży z Magdą, nie przestałam jeździć. To wyglądało tak, że jechałam na występ, a potem pierwszym możliwym pociągiem wracałam do domu, na ogół następnego dnia rano. Nie było mowy o odpoczynku, bo przecież w domu była najpierw jedna, a potem już dwie córki, którymi się zajmowałam. A potem role się zmieniły. Iwo był zajęty, a ja więcej czasu spędzałam w domu. Nigdy nie odmówiłam udziału w spektaklu, ale ze spotkań z przyjaciółmi rezygnowałam. Nie czułam się z tego powodu pokrzywdzona. Gdy Pani mąż otrzymał propozycję objęcia stanowiska ambasadora najpierw przy Unii Europejskiej, a potem w Brukseli, dopuszczała Pani myśl, że on tam pojedzie sam? Ani przez chwilę nie brałam pod uwagę takiego rozwiązania. Wiedziałam, że na spektakle nie będę miała jak dojeżdżać, więc wzięłam bezpłatny urlop w teatrze. W tym czasie zagrałam w serialu „Kopciuszek” z Małgosią Pieczyńską w roli głównej. Gdy trzeba było, przyjeżdżałam na plan, ale tam, w Brukseli miałam pełne ręce roboty. Pewnie obawiała się Pani, co będzie po powrocie? Miałam świadomość, że reżyserzy mogą o mnie zapomnieć. Musiałam jednak dokonać wyboru, a w moim przypadku był on oczywisty. Nie wyobrażam sobie, żeby mój mąż był tam sam. Albo z jedną z córek. Albo z obiema, a ja tu, sama. Czytaj też: Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski: są razem ponad 40 lat. Wakacyjny romans zmienił się w trwały związek Trudno było być żoną ambasadora? A trudno jest być mężem aktorki? Trudno w obu przypadkach (śmiech). W kuchni wisiał mój plakat z „Nory” Ibsena. Iwo umieścił na nim napis: „To istne piekło żyć z aktorką”. Po pewnym czasie ja doczepiłam kartkę: „To istne piekło żyć z dyplomatą”. To były oczywiście autoironiczne żarciki. Ale tak naprawdę gorzej było, gdy Iwo został ministrem, bo nie było go w domu prawie wcale. Stało się to, czego się Pani bała. W Polsce o Pani zapomniano. Za to w Belgii mówiono o Pani mężu „ambasador Połaniecki”. Paradoks. (Śmiech). To dlatego, że tamtejsza Polonia kojarzyła mnie z filmu „Rodzina Połanieckich”. Za to obcokrajowcy z „Ziemią obiecaną” Andrzeja Wajdy. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" Gdy w 2013 roku odbierała Pani nagrodę Orła za drugoplanową rolę w filmie „Chce się żyć”, podziękowała Pani reżyserowi Maciejowi Pieprzycy gorzkimi słowami. Powiedziałam, że dziękuję mu za to, że pamiętał, że jestem aktorką. To były gorzkie, ale szczere słowa. Nie ukrywam, że nie było mi lekko. Mój powrót nie był głośny. Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami. Nawet Andrzej Wajda, którego spotkałam, gdy już rok byłam w Warszawie, zapytał: „To ty już wróciłaś?”. Wróciła Pani po cichutku. A co miałam zrobić? Zaprosić wszystkich na wystawne przyjęcie czy wywołać jakiś skandal? Czy wywoływanie skandali leży w Pani naturze? Nie bardzo. Tak czy inaczej, to Maciej Pieprzyca o mnie pamiętał i jestem mu za to bardzo wdzięczna. Gdy Pani mąż został ambasadorem w Tunezji, z obawy, żeby znów o Pani nie zapomniano, została Pani w Polsce? To już była inna sytuacja. Agata i Magda zostały w Belgii, były już dorosłe. W teatrze nie miałam żadnej ciekawej propozycji do grania, ale i tak postanowiłam zostać. Kiedy tylko mogłam, latałam do Tunisu. Za swoje pieniądze. Potem rozstałam się z Teatrem Polskim, ale wystąpiłam w nim gościnnie we wspomnianym już przez nas „Wujaszku Wani”. Mam co rusz jakieś propozycje. Kilka mi przepadło ze względu na to, że nie udało nam się zgrać terminów. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja.
Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze"
Anna Nehrebecka otwarcie mówi o najtrudniejszej walce w swoim życiu – walce z chorobą nowotworową. W rozmowie z VIVĄ! aktorka zdradza, skąd czerpie siłę, dlaczego nie pozwala sobie na niemoc i jaką rolę w tym wszystkim odgrywa rodzina. To opowieść o determinacji, pokorze i codziennym zwyciężaniu, mimo lęku i niepewności.
Widzowie pokochali ją za role Anki w „Ziemi obiecanej” i Maryni w „Rodzinie Połanieckich”. Zdarzało się nawet, że do jej męża, ambasadora RP w Brukseli Iwo Byczewskiego, mówiono „ambasador Połaniecki”. Anna Nehrebecka opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy trudno być żoną dyplomaty, o życiowych wyborach i ich konsekwencjach oraz o nowotworze i najtrudniejszej walce, jaką przyszło jej toczyć. Anna Nehrebecka w wywiadzie VIVY! o niesamowitej sile w walce z chorobą Jak się Pani dzisiaj czuje? Bardzo dobrze. Właśnie wróciłam z Komisji Kultury, w której zasiadam w warszawskiej Radzie Miasta. Tak się sama ze sobą umówiłam. Nie przyjmuję do wiadomości, że może być inaczej. Gdy się widziałyśmy dwa tygodnie temu, kolega przywiózł Pani plakaty wyborcze Rafała Trzaskowskiego, żeby Pani je rozwieszała… Wszystkie już rozkolportowałam (śmiech). Miewam dni lepsze i gorsze. Nikt z nas, ani ja sama, ani pani, ani mój mąż, nie wie, co jest jeszcze przede mną. Nie wiem, kiedy okaże się, że na coś nie mam siły. Najgorzej jest usiąść i nic nie robić. Opowiem taką historię… Świetny aktor, cudowny człowiek Igor Śmiałowski miał wypadek. Zleciał w trakcie przedstawienia kilka metrów, bo się pod nim zapadnia w scenie otworzyła. Na szczęście nie złamał kręgosłupa, ale długo leżał cały zagipsowany. Każdą kosteczkę miał złamaną. Lekarze mu powiedzieli, że gdyby nie jego chęć walki, wyjścia z tego, nie dałby rady. Biorę z niego przykład. Jak się Pani budzi rano i nie ma siły wstać, to Pani sobie pozwala na pozostanie w tej niemocy? Akurat na to staram się sobie nie pozwalać. Co będzie, jak się tym razem poddam? To potem znów to zrobię i znów, i ten okres niemocy będzie się wydłużał. Zakładam, że bycie osobą znaną nie ułatwia chorowania. Nie ma znaczenia, czy człowiek jest znany, czy nie. Każdy przechodzi chorobę po swojemu. Ale jeżeli ja mogę komuś pomóc, pokazując, że można się nie poddawać, to będę o tym opowiadać. To działa w dwie strony, bo i ja też czerpię z tego siły. I znów podzielę się przykładem. W mojej rodzinie jest bardzo bliska mi osoba, która w wyniku wypadku została do połowy ciała sparaliżowana. Kiedyś uprawianie różnego rodzaju sportów stanowiło dla niej nie tylko hobby, ale również pewien cel życiowy. Proszę sobie wyobrazić, że dzięki determinacji, sile woli i konsekwencji teraz po wypadku również jeździ rowerem – czasami robi trasy po kilkadziesiąt kilometrów – na nartach i chodzi po górach, prowadzi samochód. Oczywiście sprzęt sportowy i auto są odpowiednio przystosowane do kalectwa, niemniej jednak bardzo wiele osób pozostałoby na wózku inwalidzkim, bo to łatwiejsze rozwiązanie. To mi pokazuje, jak ważne jest podejście do choroby. Ta osoba stanowi dla mnie przykład, że nie wolno się poddawać. Oczywiście bywają dni bardzo trudne. Ale jak widzę chore dziecko, niedołężnego starego człowieka, który ma problem z przejściem przez ulicę, jak patrzę w szpitalu na młodych ludzi przychodzących na chemię, to uczę się pokory. Nie jestem pępkiem świata. Nie mam najgorzej. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" Jest Pani siłaczką. Czerpię siłę od najbliższych, bliska rodzina jest dla mnie wielkim oparciem. Uważam, że to jest bardzo ważne. Mam też świadomość, że mimo tego, że oni przy mnie są, ja i tak przeżywam sama doświadczenia związane z chorobą. Miewa Pani momenty, kiedy pojawia się pytanie: dlaczego ja? Nie dopuszczam takich myśli do siebie. Tak przyszło. Tak się stało. Walczę. Nie roztrząsam. Jestem pełna podziwu, że była Pani gotowa spotkać się na rozmowę w dniu chemii. W tej chorobie nigdy nie wiadomo, kiedy się człowiek gorzej poczuje. Na razie jest dobrze. W życiu trzeba jednak mieć świadomość, że nic nie jest dane na zawsze. [...] Myśli Pani czasem o śmierci? To jest jedyne, co mamy pewne w życiu. Ale nie zastanawiam się nad tym za bardzo, choć zdarza mi się mieć myśli o śmierci. Ale czasem ogarnia mnie paniczny lęk, że z którąś z moich córek coś się stało. Aż wstydzę się przyznać. Dzwonię więc i udaję, że nie po to, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku, tylko w jakiejś innej sprawie. Gdy to zostawimy przy autoryzacji, to się wyda (śmiech). Nie szkodzi. To są fantastyczne kobiety, którym zawsze chciałabym pomóc, odebrać trochę roboty, ale nie chcę być taką matką kwoką. Przecież one już nie są dziećmi. Ale co serce matki, to serce matki. Wspaniałe jest to, że zawsze mogę na nie liczyć, a one na mnie. I na męża. Nie chodzi o to, że codziennie musimy się widzieć czy słyszeć, ale o to, żeby mieć tę świadomość, że zawsze jesteśmy obok siebie i dla siebie. Bo rodzina jest naprawdę najważniejsza. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. Czytaj też: Nie poddaje się chorobie, zachwyca w kolejnych rolach. "Najgorzej jest siąść i rozpaczać", mówi Anna Nehrebecka
Nie poddaje się chorobie, zachwyca w kolejnych rolach. "Najgorzej jest siąść i rozpaczać", mówi Anna Nehrebecka
"Trzeba przez to przejść i wierzyć, że będzie dobrze", dodaje
Legenda polskiego kina. Niezapomniana Anka z „Ziemi obiecanej” i Marynia z „Rodziny Połanieckich”. Anna Nehrebecka, jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek od ponad 50 lat spełnia się na scenie i przed kamerą. Niedawno gwiazda przyznała, że doświadcza bolesnych przeciwności - zmaga się z chorobą. Mimo trudności nie przestaje grać, a dla wielu jest prawdziwą inspiracją. W najnowszym wywiadzie wyznała, jak wygląda jej codzienność w obliczu choroby. Odnalazła w sobie niesamowitą siłę do walki. Anna Nehrebecka o walce z chorobą Anna Nehrebecka jakiś czas temu powiedziała głośno o swoich zmaganiach z chorobą nowotworową. Diagnoza była dla niej ogromnym zaskoczeniem i ciosem. W rozmowie z mediami przyznała, że bardzo ważne było szybkie działanie oraz wsparcie bliskich osób w procesie leczenia. "Byłam tylko wdzięczna, dziękowałam sama sobie, że zawierzyłam swojej intuicji, że coś jest nie tak, że coś mi się nie podoba. I miałam tę odwagę, żeby po prostu pójść do lekarza i poszukać. [...] Na pewno nie czekałam na taką odpowiedź, ale w momencie, kiedy usłyszałam, już to było bardzo ładnie powiedziane: "mamy gościa". I tak to potraktowałam, że trzeba szybko zacząć działać. I rzeczywiście miałam ludzi wokół, którzy mi bardzo w tym pomogli", opowiadała jakiś czas temu w Halo tu Polsat. Mimo diagnozy i trwającej terapii, Anna Nehrebecka nie zamknęła się w sobie. Wręcz przeciwnie – swoją postawą dodaje odwagi innym. Nie pozwoliła też na to, by choroba przejęła władzę nad nią i jej życiem. Nie odebrała jej pasji. Czytaj też: Beata Kozidrak w emocjonalnym przemówieniu wspomniała o siostrze. Łączy je wyjątkowa więź Anna Nehrebecka: "Jeżeli to miałaby być moja ostatnia rola, to będę ją pamiętać jako taką najbliższą" W niedzielnym wydaniu Dzień Doby TVN, Anna Nehrebecka zaznaczała, że nawet w obliczu trudnych doświadczeń, nie można się poddawać. Zwróciła uwagę na znaczenie pozytywnego nastawienia "Najgorzej jest siąść i rozpaczać nad sobą. Bo to nic nie da. Trzeba przez to przejść i wierzyć, że będzie dobrze", mówiła 6 kwietnia w rozmowie z Dorotą Wellman i Marcinem Prokopem. To właśnie ta postawa, aktywność i codzienne obowiązki pozwalają jej nie myśleć bez przerwy o chorobie. Nie ma czasu na zamartwianie się, bo wciąż chce być obecna w życiu – zawodowym i społecznym, jako radna m.st. Warszawy. A od pewnego czasu możemy oglądać kolejną spektakularną kreację artystyczną Anny Nehrebeckiej. Aktorka pojawiła się w serialu "Śleboda". Nie ukrywa, że rola Babońki ma dla niej szczególne znaczenie. W tamtym momencie dowiedziała się o nawrocie choroby. O wszystkim opowiedziała reżyserowi. Anna Nehrebecka liczyła się z tym, że produkcja podziękuje jej za udział. Sprawdź też: Poruszające wyznanie Anny Nehrebeckiej. "Nie wiem, ile czasu zostanie" "Musiałam powiedzieć reżyserowi, że mam nawrót choroby i liczyłam się z tym, że powiedzą mi, że no to niestety dziękujemy, nie możemy. I tu muszę powiedzieć, że i reżyser, i jeden, i drugi, i cała produkcja, ekipa zachowali się wspaniale i nigdy mi tego nie zapomnę i będę naprawdę wysyłać za każdym razem najwięcej i najcieplejsze moje i najserdeczniejsze życzenia, bo usłyszałam taką odpowiedź: Pani Anno, ale my chcemy, żeby Pani grała", wyznała. I w poruszających słowach dodała: 'Powiedziałam, że nie wiem, co zagram, kiedy zagram, bo tego nigdy w naszym zawodzie nie wiadomo, ale jeżeli to miałaby być moja ostatnia rola, to będę ją pamiętać jako taką najbliższą i najcudowniejszą". Dla Anny Nehrebeckiej ogromne znaczenie mają praca i spotykania się z ludźmi. Jej słowa inspirują, bo pokazują, że nawet w najtrudniejszych momentach można znaleźć w sobie siłę. Aktorka nigdy nie traci nadziei i z uśmiechem patrzy w przyszłość. Jak przyznała w rozmowie z prowadzącymi Dzień Dobry TVN: „Umówiłam się od początku sama ze sobą, że ma być dobrze. [...] Wiadomo, że trzeba przez to przejść, że się to pokona. Takie wydarzenia jak "Śleboda" i stosunek do mnie pozwalają wierzyć, że będzie dobrze. Życzę wszystkim dużo zdrowia, odporności i dobrego humoru ”, wspomniała. Życzymy dużo zdrowia!
Poruszające wyznanie Anny Nehrebeckiej. "Nie wiem, ile czasu zostanie"
Aktorka opowiedziała o swojej determinacji i pozytywnym nastawieniu w obliczu choroby
Anna Nehrebecka przykuła uwagę wszystkich podczas gali "Top Seriale". Pełna klasy i gracji aktorka nie rezygnuje z publicznych wyjść, nawet w obliczu walki z poważną chorobą. Tak radzi sobie po usłyszeniu diagnozy... Anna Nehrebecka zmaga się z nowotworem. Tak mówi o chorobie Anna Nehrebecka, jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, w rozmowie z serwisem Plejada.pl opowiedziała o swoim nastawieniu do choroby. Informację przekazała jakiś czas temu, po dłuższym milczeniu, chcąc podzielić się swoim doświadczeniem i przemyśleniami. Teraz aktorka przyznała, że diagnoza była trudnym momentem, ale postanowiła się nie poddawać. "Mówię otwarcie, bo mój Boże, nie ukryję tego. Natomiast jest jedna ważna rzecz. Nie mam wpływu na to, czy zachorowałam, czy ktoś inny zachorował. Wiem, że trzeba przez to przejść. Mnie ani nikomu, kogo dotknęła większa lub mniejsza tragedia, nie pomoże — górnolotnie brzmi — jak będę siedziała, miała do wszystkich dookoła pretensje, że los mnie czy kogoś dotknął. Muszę po prostu przez to przejść" — powiedziała Anna Nehrebecka w wywiadzie. ZOBACZ: Pełna gracji Anna Nehrebecka zachwyciła na gali "Top Seriale". Piękno i siła mimo przeciwności Anna Nehrebecka nie traci sił oraz wiary w pokonanie raka W swoich wypowiedziach Anna Nehrebecka wielokrotnie podkreślała, jak ważne jest pozytywne nastawienie i spokój wewnętrzny. Aktorka nie chce, by jej życie zostało zdominowane przez myśli o chorobie. Zamiast tego skupia się na pracy, rodzinie i codziennych radościach. "Nie mam wyboru, więc po co tracić czas na rozmyślania i pretensje do losu i do wszystkich naokoło. Nie wiem, ile czasu komu zostanie w jakiej chorobie. Muszę ten czas wykorzystać w taki sposób, w jaki potrafię i wierzyć, że wszystko będzie dobrze i że się dobrze skończy. To jest też ważne, żeby mieć wiarę w to, że musi być dobrze" — podsumowała w rozmowie z Plejadą. Wyjątkowo szczere wyznanie Anny Nehrebeckiej to idealny przykład na to, jak radzić sobie nawet w najtrudniejszych momentach życiowych. Aktorce życzymy dużo sił do dalszej walki i wszystkiego dobrego. SPRAWDŹ: Przechodzi przez trudny czas, mówi wprost o chorobie: "Umówiłam się ze sobą, że wszystko będzie dobrze" Źródło: https://plejada.pl/wideo/anna-nehrebecka-o-zmaganiach-z-nowotworem-nie-wiem-ile-czasu-zostanie/wkww9nj
Pełna gracji Anna Nehrebecka zachwyciła na gali "Top Seriale". Piękno i siła mimo przeciwności
Gwiazda od pewnego czasu walczy z nowotworem
Artystka pojawiła się ostatni na gali "Top Seriale", gdzie po raz kolejny udowodniła, że ma w sobie dużo siły i optymizmu. Anna Nehrebecka rozdawała uśmiechy wszystkim obecnym pomimo choroby, z którą zmaga się od jakiegoś czasu. Anna Nehrebecka na gali "Top Seriale" Tegoroczna gala "Top Seriale" odbyła się 20 marca w hotelu Sofitel w Warszawie. To wydarzenie organizowane przez redakcję Wirtualnej Polski ma na celu uhonorowanie twórców seriali w platform streamingowych. Event przyciągnął wiele uwielbianych gwiazd. Jednak największą uwagę przyciągnęła Anna Nehrebecka. Gdy tylko wkroczyła na ściankę, wszystkie kamery skierowały się ku niej. Aktorka, pomimo choroby, prezentowała się naprawdę wyjątkowo. Jak zwykle zarażała uśmiechem oraz zachwycała klasą. Na ten wieczór gwiazda wybrała klasyczne połączenie: białą koszulę oraz czarną marynarkę, a do tego proste spodnie w tym samym kolorze i baleriny. Na jej szyi błyszczał srebrny naszyjnik, na głowie zaś — ciemna chusta z biało-brązowymi zdobieniami o kwiatowym motywie. ZOBACZ TEŻ: Sanah wraca z kolejnym projektem. Do studia zaprosiła ikonę, efekt to czyste „Oczyszczenie” Anna Nehrebecka walczy z nowotworem Słynąca z roli w serialach tj. "Złotopolscy" czy "Jan Serce" Anna Nehrebecka zmaga się z nowotworem. W wywiadzie dla Onetu zdecydowała się powiedzieć, że jest "poważnie chora", jednak nie podawała szczegółów. Na początku roku temat powrócił; aktorka była gościem "halo tu Polsat", gdzie w rozmowie z Agnieszką Hyży i Maciejem Rockiem wyznała, jak dowiedziała się o chorobie. "Na pewno nie czekałam na taką odpowiedź, ale w momencie, kiedy usłyszałam, już to było bardzo ładnie powiedziane: "mamy gościa". I tak to potraktowałam, że trzeba szybko zacząć działać. I rzeczywiście miałam ludzi wokół, którzy mi bardzo w tym pomogli. I byłam tylko wdzięczna, dziękowałam sama sobie, że zawierzyłam swojej intuicji, że coś jest nie tak, że coś mi się nie podoba. I miałam tę odwagę, żeby po prostu pójść do lekarza i poszukać" — usłyszeli widzowie. Pomimo przeciwności losu, gwiazda nie traci pogody ducha oraz nie rezygnuje z pojawiania się publicznie. Anna Nehrebecka to prawdziwy przykład tego, że nigdy nie warto się poddawać. Życzymy dużo sił! SPRAWDŹ: Przechodzi przez trudny czas, mówi wprost o chorobie: "Umówiłam się ze sobą, że wszystko będzie dobrze"
Przechodzi przez trudny czas, mówi wprost o chorobie: "Umówiłam się ze sobą, że wszystko będzie dobrze"
Tak Anna Nehrebecka dowiedziała się o diagnozie
Nie mówi wiele na temat swoich doświadczeń i życia prywatnego. Teraz Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie opowiedziała, że walczy z chorobą. Ceniona aktorka w rozmowie z halo tu Polsat wyznała, jak dowiedziała się o diagnozie. I przyznaje: „Umówiłam się ze sobą, że wszystko będzie dobrze”. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 12.01.2025 r.] Anna Nehrebecka o walce z rakiem. Tak dowiedziała się o chorobie Po raz pierwszy wyznała, że mierzy się z chorobą nowotworową. Gwiazda polskiego kina nie chciała wcześniej zdradzać zbyt wiele na temat swoich doświadczeń, choć nie ukrywała, że przechodzi teraz niełatwy czas. We wcześniejszym wywiadzie dla Onet Kultura zaznaczyła, że „granie na emocjach ludzi, na ich współczuciu, nie jest w moim stylu. Swoich problemów nie można wykorzystywać do publicznego szantażu. Oczywiście wsparcie bliskich jest ważne, ale przede wszystkim musimy zaopiekować się sami sobą. Uważam, że warto powiedzieć sobie: "Umawiamy się, że wszystko będzie dobrze". I tego się trzymać”. W sobotę, 11 stycznia uwielbiana aktorka była gościem halo tu Polsat. W rozmowie z Agnieszką Hyży i Maciejem Rockiem wyznała, jak dowiedziała się o chorobie. Anna Nehrebecka przyznała, że nie bagatelizowała sygnałów, które ją niepokoiły. Od razu udała się do lekarza. Nie spodziewała się jednak takiej diagnozy. „Na pewno nie czekałam na taką odpowiedź, ale w momencie, kiedy usłyszałam, już to było bardzo ładnie powiedziane: "mamy gościa". I tak to potraktowałam, że trzeba szybko zacząć działać. I rzeczywiście miałam ludzi wokół, którzy mi bardzo w tym pomogli. I byłam tylko wdzięczna, dziękowałam sama sobie, że zawierzyłam swojej intuicji, że coś jest nie tak, że coś mi się nie podoba. I miałam tę odwagę, żeby po prostu pójść do lekarza i poszukać”, mówiła. Czytaj też: Anna Nehrebecka po ponad pół wieku straciła pracę w ukochanym teatrze. „To nie jest dla mnie łatwy czas” przyznała Do sytuacji, która ją spotkała podchodzi zadaniowo i zaznacza, że problemy zdrowotne mogą dotknąć każdego. Liczy się właściwe podejście – nie wolno się poddawać. Anna Nehrebecka z optymizmem podchodzi do każdego dnia i wyzwań, które otrzymuje od życia. „Ja nie myślę, o swojej chorobie. To jest sprawa, która każdego z ludzi może dotknąć. To jest kwestia tego, jak to traktujemy. Ja się umówiłam, po prostu, że trzeba przejść przez to, co nam los przynosi. Nie mam na to wpływu, tak się stało i muszę zrobić wszystko, żeby to pokonać. Umówiłam się ze sobą, że wszystko będzie dobrze. I próbuję normalnie funkcjonować, myślę, że mi się to udaje. To jest chyba dosyć ważne. Jest zawsze wybór. Można siąść i mówić: Boże, dlaczego ja jestem taka dotknięta przez los! Naprawdę, są ludzie bardziej dotknięci”, wybrzmiało. Artystka nie poddaje się a do tego może liczyć na ogromne wsparcie rodziny – ukochanego męża i dwóch córek. To oni są jej siłą i źródłem motywacji. „Ja mam męża, córki i to jest moje olbrzymie wsparcie. Ale to wsparcie nie polega na tym, że siedzimy i rozpaczamy: o Boże, ktoś z nas jest chory, tylko prowadzimy normalne życie. Jeżeli ja czegoś nie mogę zrobić, to zawsze mam przy sobie męża albo córki i to mi daje tę siłę, że w ogóle nie ma tego tematu. Życie jest naprawdę tak piękne i tyle jest niespodzianek w życiu, że nie ma co się zastanawiać i cierpieć, że coś jest tu w tym momencie strasznego”, opowiadała na antenie halo tu Polsat. Życzymy wszystkiego, co najlepsze. Przede wszystkim, dużo zdrowia! Sprawdź też: Anna Nehrebecka dwa razy brała ślub. Dla drugiego męża poświęciła karierę i wyjechała z Polski
Anna Nehrebecka po ponad pół wieku straciła pracę w ukochanym teatrze. „To nie jest dla mnie łatwy czas” przyznała
Aktorka jest wyraźnie zaskoczona tą decyzją
Anna Nehrebecka jest uwielbianą aktorką, którą przez lata mogliśmy oglądać na ekranach telewizorów, w kinach i na deskach teatru. Chociaż dla wielu znana jest przede wszystkim jako Barbara ze „Złotopolskich”, tak naprawdę jej sercu najbliższy zawsze był teatr. Teraz artystka przyznała, że mimo dożywotniej umowy właśnie... straciła pracę. Anna Nehrebecka straciła pracę w teatrze Dla Anny Nehrebeckiej teatr był drugim domem: gdy wiele lat temu zajmowała się swoimi małymi córkami, potrafiła rezygnować z ról w filmach i serialach na rzecz rodziny, ale nie z teatru. Z Teatrem Polskim w Warszawie związała się już w 1969 r. Chociaż życie prowadziło ją przez wiele różnych miast, krajów i scen, zawsze wiedziała, że ma miejsce, do którego może powrócić. Teraz niestety w mediach pojawiła się smutna informacja: chociaż według umowy aktorka miała zapewnione dożywotnie zatrudnienie w teatrze, niedawno została... wysłana na emeryturę. „Zostałam wysłana na emeryturę, w teatrze, mimo umowy gwarantującej mi pracę na pół etatu bez względu na wiek” wyznała w rozmowie z Onetem. Jak do tego doszło? Zobacz także: Była jego muzą, myślała, że zostawi dla niej żonę. Po rozstaniu nie potrafiła wybaczyć Łapickiemu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsRaiAH-51cb4d0.jpg" width="2227" height="1600" alt="1976. Kadr z filmu "Olsnienie" w rezyserii Jana Budkiewicza, n/z Anna Nehrebecka.,Image: 428947004, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr filmu "Olsnienie"" /> Andrzej Seweryn skomentował sytuację Anny Nehrebeckiej Dyrektor Teatru Polskiego, Andrzej Seweryn, postanowił zabrać głos w tej sprawie. Jak wyznał, z całą sytuacją miał niewiele wspólnego, a decyzja o zwolnieniu aktorki zapadła z inicjatywy jego zastępcy. Aktorka ubolewa, że dowiedziała się tej o informacji właśnie od niego, a nie od samego dyrektora. „Dobra tradycja i takież obyczaje wskazują, że o zakończeniu tak długiej współpracy powiadamia dyrektor, czyli Andrzej Seweryn. Ale nie mam do niego żalu, nie kłóciłam się, to naturalna kolej rzeczy, że aktorom w pewnym momencie dziękuje się za etatową pracę” przyznała. Anna Nehrebecka ma dziś 76 lat i nie ukrywa tego, że jej zdrowie nie jest już w najlepszym stanie i że „codziennie sprzeciwia się śmierci”, jednak nie podaje żadnych szczegółów. „To nie jest dla mnie łatwy czas, ale w związku z tym, co przed chwilą panu powiedziałam, nie chciałabym wchodzić w szczegóły” wyznała dziennikarzowi Onetu. Czytaj też: Zniknęła u szczytu sławy, dla rodziny poświęciła karierę. Tak dziś wygląda Anna Nehrebecka
Anna Nehrebecka wierzyła, że będzie z pierwszym mężem na zawsze. Zostało jej po nim tylko nazwisko
Ich małżeństwo trwało zaledwie pięć lat...
Gdy go poznała, wielkie role były jeszcze przed nią. Młodziutka Anna Wojciechowska (to panieńskie nazwisko Anny Nehrebeckiej) wierzyła, że u boku Gabriela Nehrebeckiego odnajdzie szczęście i spokój. Ale stało się inaczej. Po pięciu latach ich małżeństwo niespodziewanie dobiegło końca. Aktorka znana z roli Maryni w „Rodzinie Połanieckich” stwierdziła po latach gorzko, że było to dla niej niezwykle przykre doświadczenie i nie poleca go nikomu... Anna Nehrebecka dorastała w biedzie. Ale jej dom był pełen miłości i ciepła Jak zwierzała się w wywiadach, w jej rodzinie to kobiety były zawsze tymi silnymi, które mimo dziejowych burz spajały wszystkich. Łączyły w sobie determinację i delikatność oraz subtelność. Sama Anna Wojciechowska przyszła na świat w Bytomiu w grudniu 1947 roku, jednak rodzina ze strony jej matki pochodziła z Kresów, a dokładniej z Aleksandrowa na Nowogródczyźnie. Jej dzieciństwo było biedne – przypadało w końcu na przełom lat 40. i 50., głęboką komunę. Pomarańczę jadała raz do roku, ale nie narzekała. Była otoczona miłością i opieką. Rodzice stworzyli dom pełen ciepła i szacunku. „Miałam cudownych rodziców. To byli skromni, prawi ludzie. Nieraz było trudno. Ważne, że wszyscy byliśmy razem. Po wojnie trafiliśmy na Pragę, na ulicę Dąbrowszczaków. Rodzice mieszkali tam do końca życia. Tato był ekonomistą, mama zajmowała się nami – trójką rodzeństwa. Dzieciństwo było biedne, pierwszego banana zobaczyłam w 1956 roku”, wspominała w rozmowie z Romanem Praszyńskim dla „VIVY!” w 2014 roku. Po latach zdecydowała się nawet na zorganizowanie wyprawy w rodzinne strony matki, by podążyć śladami przodków. Było to w 1992 roku. „Odnalazłam ruiny naszego rodzinnego dworu, a także zdewastowane groby pradziadka, dziadka, brata mojej mamy, a nawet dotarłam do chłopów, którzy pamiętali dziadka. Ostatni raz moja mama siedziała nad brzegiem Świtezi w sierpniu 1939 roku, i teraz znów tam usiadła ze mną”, wspominała w rozmowie z Magdaleną Żakowską na łamach „Urody Życia” w 2018 roku. Ale ta wyprawa wiele kosztowała mamę aktorki. Była to podróż tyleż wzruszająca, co obciążająca emocjonalnie. W pewnym momencie musiały ją przerwać, wróciły do Polski. Mama od zawsze była dla córki wielkim wsparciem, opoką. Szczególnie wtedy, gdy runęło jej pierwsze małżeństwo... Czytaj także: Anna Nehrebecka: „W mojej kresowej rodzinie kobiety były opoką” Anna Nehrebecka, Warszawa, lata 80. XX wieku Anna Nehrebecka swojego męża poznała na studiach. Był o 10 lat starszy, szybko wzięli ślub Dlaczego została aktorką? Jak mówiła w wywiadzie dla „VIVY!”, sztuka od zawsze była obecna w ich domu. Mama dużo opowiadała jej o swoim bracie, Ryszardzie Kiersnowskim, który był poetą, autorem sztuk, aktorem. Sama zresztą również przed wojną grała w teatrze Reduta. Decyzję o tym, by zdawać do szkoły teatralnej, przyszła gwiazda „Rodziny Połanieckich” podjęła w liceum. Rodzice przyjęli to dosyć spokojnie, nie wywierali presji, by wybrała inny zawód. Zapytali ją jedynie czy ma świadomość, że życie, które się z takim zawodem wiąże, jest naprawdę wymagające. Przytaknęła, że owszem. „Mimo młodego wieku byłam dojrzała. Co nie znaczy, że nie miałam marzeń. Zawsze je mam i będę miała”, stwierdziła. Przyznała, że na początku miała jeden cel: zdać i dostać się do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Wielka kariera nie była jej w głowie, chciała po prostu być częścią sceny, ożywiać świat, kreować rzeczywistość artystyczną. Na egzamin poszła ubrana skromnie, w białą bluzkę i granatową spódniczkę. Klasycznie. Była lekko przerażona, czuła presję, ale wywarła na komisji na tyle pozytywne wrażenie, że zakwalifikowano ją do kolejnych etapów. „Przed ostatnim przyszła do mnie pani Rena Tomaszewska, dziekan wydziału aktorskiego, i mówi: „Na miłość boską, umaluj się jakoś, ubierz!”. Słuchałam przerażona. Ale miałam koleżankę i kolegę, którzy powiedzieli, że się mną zajmą. Przyszli do mojego domu i wyrzucili całą szafę. Wyciągnęli jakąś sukienkę, której bardzo nie lubiłam, i buty na wysokim obcasie. Koleżanka mnie umalowała i tak odmienioną mnie wysłali na kolejny egzamin. Matko boska, pierwsza rzecz – poleciałam do toalety, żeby zmniejszyć malunki na twarzy. Wparowałam na komisję i tak ich chyba rozśmieszyłam swoim wyglądem i próbą bycia wampem, że mnie przyjęli”, wspominała w rozmowie z Romanem Praszyńskim. I to właśnie na studiach poznała pierwszego męża... Gabriel Nehrebecki był od niej równo o 10 lat starszy. Przystojny, ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w 1963 roku. Wielkiej kariery nie zrobił. Mało kto pamięta o jego udziale w takich filmach, jak „Zamach stanu”, „Blisko, coraz bliżej” czy „Polonia Restituta”. O wiele bardziej kojarzony był ze scenami teatralnymi. Występował w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku czy Teatrze Polskim, Ludowym i Nowym w Warszawie. Młodziutką Annę poznał, gdy zaczynała studia. Ślub wzięli już wówczas, gdy była na drugim roku. Mimo że podeszła do tego związku odpowiedzialnie i wierzyła, że razem będą „żyli długo i szczęśliwie”, srogo się rozczarowała... Czytaj także: Anna Nehrebecka dwa razy brała ślub. Dla drugiego męża poświęciła karierę i wyjechała z Polski Jolanta Zykun (Ariadna), Gabriel Nehrebecki (Jegor), spektakl „Gniazdo głuszca”, Teatr Nowy - Warszawa, około 1980 roku Anna Nehrebecka zakochała się w Gabrielu Nehrebeckim od pierwszego wejrzenia. Zostało jej po nim tylko nazwisko Zamieszkali razem. Wierzyła, że im się uda, podeszła do tego poważnie. „Byłam młoda, ale nie naiwna. Nie brałam ślubu z powodu zauroczenia. Wydawało mi się, że to będzie do końca życia”, podkreślała na łamach „VIVY!” w 2014 roku. Ale wnioskować można, że codzienne życie ich przerosło i pierwszy mąż zawiódł zaufanie Anny Nehrebeckiej. „Nie wychodziłam za aktora, wydawało mi się, że za człowieka. Ale nie udało się. Po pięciu latach rozeszliśmy się. Już nie żyje”, mówiła. Co było przyczyną rozstania? Tego do końca nie wiadomo. „Ja do wszystkiego mam ostrożny, poważny i odpowiedzialny stosunek. Taka już jestem. W przypadku pierwszego małżeństwa też tak było, ale po prostu coś nie wyszło. Może byłam jeszcze wtedy za młoda. Pobraliśmy się z Gabrielem Nehrebeckim jeszcze na studiach, a ja po pięciu latach zwiałam do domu, do rodziców”, wspominała w wywiadzie dla „Urody Życia” w 2018 roku. W innym natomiast przyznała, że było to dla niej bolesne doświadczenie, może nawet graniczne. „Nie życzę nikomu takich doświadczeń. Nie są przyjemne. Ale bez nich człowiek jest uboższy”, stwierdziła. Gabriel Nehrebecki zmarł 14 lutego 1991 roku, więc ponad 30 lat temu. Nie wiadomo czy po rozwodzie z aktorką z kimś się związał. Ona z kolei odnalazła szczęście u boku prawnika, dyplomaty i polityka, Iwo Byczewskiego. Doczekali się dwóch córek. W tym roku w grudniu będą świętowali 45. rocznicę. Annie Nehrebeckiej po pierwszy mężu zostało nazwisko. Była to rada Jana Kobuszewskiego, który stwierdził, że jeśli je zmieni, zaprzepaści wszystko, na co do tej pory pracowała. „A dwa nazwiska to dla aktorki za dużo”, kwitował. Zaufała mu. I to jedyne, co jej pozostało po pierwszym mężu... Czytaj także: Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski: są razem ponad 40 lat. Wakacyjny romans zmienił się w trwały związek Źródło: magazyn „VIVA!”, numer 21/2014 oraz magazyn „Uroda Życia”, 2018 rok Ewa Wiśniewska (Katierina), Gabriel Nehrebecki (Borys), spektakl Teatr Nowy - sztuka „Burza” - Warszawa, około 1977 roku
Anna Nehrebecka dwa razy brała ślub. Dla drugiego męża poświęciła karierę i wyjechała z Polski
Mimo wielkiej kariery to rodzina pozostawała dla aktorki zawsze na pierwszym miejscu...
Silna kobieta, niezwykła aktorka. Anna Nehrebecka dla rodziny nie wahała się poświęcić kariery. Widzowie kojarzą ją z kreacjami w tak kultowych dziś filmach i serialach, jak „Ziemia obiecana”, „Noce i dnie”, „Rodzina Połanieckich” czy „Złotopolscy”. Ale to rola żony i matki jest dla niej tą najważniejszą. „Najpierw dom, potem reszta”, kwitowała. Z Iwo Byczewskim stworzyli trwałą, partnerską relację. Doczekali się dwóch córek, które w latach 80. wychowywał głównie on. Jak dziś wygląda życie słynnej Maryni? Artykuł aktualizowany 27.01.2023 Anna Nehrebecka miała szansę na karierę w Hollywood. Poznała Elizabeth Taylor Przyszła na świat 16 grudnia 1947 roku w Bytomiu. W jej rodzinie to kobiety odgrywały najważniejszą rolę: zmagały się z problemami dnia codziennego, troszczyły się o wszystkich, dbały i doglądały. W nich była nieprawdopodobna wręcz siła, ale i delikatność. Nie inaczej jest w przypadku Anny Nehrebeckiej. Studia na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej ukończyła w 1969 roku, te największe role na jej koncie pojawiły się w latach 70. XX wieku. Wówczas zagrała w „Ziemi obiecanej” Andrzeja Wajdy, „Doktorze Judymie” Włodzimierza Haupe'a czy „Nocach i dniach” Jerzego Antczaka. Ale to rola Maryni Pławickiej w „Rodzinie Połanieckich” z 1978 roku dała jej niekwestionowaną, wielką rozpoznawalność. I – według niektórych – zaszufladkowała Annę Nehrebecką. Ale czy na pewno? „Uważam, że takie kobiety są w kinie bardzo potrzebne i wbrew pozorom wcale nie są słabe. Spotykają je różne koleje losu, nie mają lekko w życiu, ale potrafią to przetrwać, zachowując szacunek do siebie i szacunek innych ludzi. To wcale nie jest mało”, kwitowała w rozmowie z Magdaleną Żakowską dla „Urody Życia” w 2018 roku. Według jednych miała być polską Caherine Deneuve. Ale role, które otrzymywała sprawiły, że zaczęła być kojarzona przede wszystkim z eterycznymi, subtelnymi blondynkami i przylgnęła do niej łatka „panienki z polskiego dworu”, choć przecież na dworze nigdy nie mieszkała. I to mimo tego, że korzenie jej rodziny od strony matki sięgają aż XVI wieku! Gdy w 1975 roku „Ziemia obiecana” otrzymała nominację do Oscara, pojechała do Los Angeles na galę. Tam poznała Elizabeth Taylor, zaś w windzie jechała z Audrey Hepburn – były nią szczerze i absolutnie oczarowana. Wówczas Anna Nehrebecka otrzymała nawet propozycję od jednego z czołowych agentów gwiazd: miała przez rok rozwijać swoją karierę za oceanem, kształcić się przez trzy miesiące w tamtejszej szkole aktorskiej, i odegrać jedną rolę, która mogła być przepustką do Hollywood. Ale nie zgodziła się ze względu na rodzinę, mamę, brata, tatę. Pół roku później, gdy Ernst Ingmar Bergman kręcił film w RFN, potrzebował do roli aktorki, która miała warunki i predyspozycje dokładnie takie, jak Anna Nehrebecka. Ale musiałaby opuścić Polskę z dnia na dzień, a w tamtych czasach było to po prostu niewykonalne. Czytaj także: Anna Nehrebecka: „W mojej kresowej rodzinie kobiety były opoką” Czy czuła, że straciła jakąś szansę? Pewnie tak, ale nie żałowała niczego. Również wtedy, gdy w 2001 roku wraz z rodziną przeprowadziła się do Belgii ze względu na propozycję zawodową, jaką otrzymał jej mąż. Nie wyobrażała sobie, by mieli żyć w dwóch różnych krajach, w tej materii jest konserwatystką. „Wiem, że przez to pewnie przepadło mi kilka ról, ale nie żałuję. Nie wyobrażałam sobie życia na odległość – ja tu, mąż tam, dzieci pomiędzy. To bez sensu”, kwitowała pięć lat temu. Widzowie polubili ją również za rolę Barbary Złotopolskiej w jednej z pierwszych polskich telenowel, później pojawiła się jeszcze m.in. w „Na dobre i na złe”. Po powrocie do kraju w 2007 roku – jak sama przyznała – miała wrażenie, że nikt o niej już nie pamięta. Jednak konsekwencja sprawiła, że zaczęła pojawiać się nie tylko na deskach teatrów, lecz także na małym i dużym ekranie. Zagrała w „Popiełuszko. Wolność jest w nas” (2009 rok), zaś za drugoplanowaną rolę w filmie Macieja Pieprzycy „Chce się żyć” otrzymała w 2014 roku Orła. Później pojawiła się w serialu tego samego reżysera „Kruk. Szepty słychać po zmroku” (2018 rok) oraz w 2020 roku w kontynuacji lubianego „Usta usta”. A co wiemy o jej życiu prywatnym? Anna Nehrebecka, Warszawa, lata 70. XX wieku Anna Nehrebecka, plan filmu „Opowieści weekendowe: damski interes”, około 1996 roku Anna Nehrebecka ślub brała dwa razy. Po drugim mężu zostało jej nazwisko Dwa razy brała ślub i do każdego z tych związków podchodziła bardzo poważnie. Pierwszego męża poznała jeszcze na studiach, był od niej starszy o 10 lat. Gabriel Nehrebecki był przystojny, wzbudzał zainteresowanie. Wzięli ślub, ale relacja trwała zaledwie pięć lat. Po rozstaniu wyprowadziła się i wróciła do domu rodzinnego, do matki. Nie wspominała tego związku najlepiej. „Nie brałam ślubu z powodu zauroczenia. Wydawało mi się, że to będzie do końca życia. Nie wychodziłam za aktora, wydawało mi się, że za człowieka. Ale nie udało się. Nie życzę nikomu takich doświadczeń. Nie są przyjemne”, wspominała gorzko. Po nim zostało jej tylko nazwisko – doradził jej to sam Jan Kobuszewski. Stwierdził, że właśnie tak jest kojarzona w branży i jeśli zmieni je, straci wszystko, na co do tej pory pracowała, zaś „dwa nazwiska to dla aktorki za dużo”. Zgodziła się z nim. Drugiego męża poznała dzięki znajomej Kaszubce, matce swatce. „Poznaliśmy się, kiedy kończyłam zdjęcia do »Rodziny Połanieckich«, przypadkiem na plaży w Dębkach. To była klasyczna miłość od pierwszego wejrzenia. Po trzech miesiącach wzięliśmy ślub”, wspominała w „Urodzie życia”. Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. Nie byli już tacy młodzi, ale zdecydowali się dać temu uczuciu szansę. Czy była to miłość z rozsądku? A może bardziej świadoma decyzja dotycząca tego, żeby razem kroczyć przez życie? „Ja panna z odzysku - Iwo też nie należał do młodzieńców żyjących samotnie i z pewnością nie byłam pierwszą spotkaną przez niego kobietą”, stwierdziła. Iwo Byczewski jest młodszy od żony o rok, to prawnik, dyplomata i polityk. Na początku lat 90. był wiceministrem spraw zagranicznych, później ambasadorem przy Unii Europejskiej oraz w Belgii (od 2002 do 2007 roku). Doczekali się dwóch córek: starszej Agaty (absolwentki dziennikarstwa i politologii) oraz młodszej Magdy, która ukończył grafikę na Akademii Sztuk Pięknych w Brukseli. Anna Nehrebecka nie ukrywa, że była dla nich bardzo surowa, trzymała je żelazną ręką, bo nie chciała, by czuły się jedynie „córkami znanych rodziców”. Dodawała, że mają świetny kontakt z ojcem, który w latach 80., po wprowadzeniu stanu wojennego, stracił pracę (za przynależność do „Solidarności”). Zajął się wówczas co prawda pomocą w kolportowaniu podziemnych wydawnictw i związaną z tym logistyką, ale przebywał głównie w domu. Doglądał córek. „On siedział z córkami na przymusowym urlopie tacierzyńskim i zmieniał pieluchy, a ja pracowałam. Do dziś śmieję się, że nasze córki wykarmił na własnej piersi, a drugą to w zasadzie urodził” (cytuję za wysokieobcasy.pl). Czytaj także: Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski: są razem ponad 40 lat. Wakacyjny romans zmienił się w trwały związek Z kolei 20 lat później, gdy otrzymał propozycję, by kierować polską ambasadą w Belgii, ona nie wahała się, by mu towarzyszyć. Nie chciała rozdzielać rodziny. Dla nikogo ta sytuacja nie była łatwa: córki uczyły się w Polsce, miały tu przyjaciół, ich mama karierę, w tym tę w Teatrze Polskim. Wiedziała, że emigracja to w jakimś stopniu zawodowa śmierć a już na pewno ryzyko, że nie będzie otrzymywała zbyt wielu ról. Ale miała świadomość, że dla jej męża do ukoronowanie dotychczasowej pracy, duże osiągnięcie. „Nie wyobrażam sobie życia na odległość”, kwitowała w jednym z wywiadów. Po powrocie udało jej się jednak odbudować pozycję w branży. W tym roku w grudniu będą świętowali 45. rocznicę. Jaka jest ich recepta na udany związek? „Po prostu trzeba chcieć być razem. W tylu różnych zawirowaniach, trudnych momentach – dziejowych, ale także w naszym życiu zawodowym – wiedzieliśmy, kiedy się wspierać. Wierzę w związki partnerskie i rzeczywiście nasze małżeństwo jest absolutnie partnerskie”, podkreśla. Ale nie ukrywa, że w domu zdarza im się kłócić, bo „nie złości się w nim do wewnątrz”. Ale talerz miał polecieć tylko raz! Jak dziś wygląda życie Anny Nehrebeckiej? Anna Nehrebecka z mężem Iwo Byczewskim i córkami, lata 90. XX wieku Anna Nehrebecka, plan filmu „Opowieści weekendowe: damski interes”, około 1996 roku Anna Nehrebecka działa w polityce. Tak obecnie wygląda jej życie Mówi, że od zawsze za mało w siebie wierzyła, wszystkim się przejmowała. Uważa, że mogła wszystko zrobić lepiej, że wszyscy byli lepsi od niej. Taki ma po prostu charakter. Ale jest niezwykle odpowiedzialna, ma jasno określone życiowe priorytety. Na pierwszym miejscu zawsze stoi rodzina. Długo nie miała nawet własnego agenta i to mimo tego, że – jak sama mówi – nie zna się na gażach i wynagrodzeniach. Ale kiedy zapisała się do jednej z agencji aktorskich, usłyszała, że powinna zrobić sobie botoks i lifting. Od 2010 mocno angażuje się w politykę. Po katastrofie smoleńskiej została członkinią komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego (sytuacja powtórzyła się również pięć lat później), zapisała się też do Platformy Obywatelskiej (wcześniej była członkinią Unii Wolności). Od 2010 roku jest przez kolejne kadencje radną Warszawy, zaangażowaną w życie stolicy. Z powodzeniem ubiegała się kilka razy o reelekcję. Wiadomo, że wraz z mężem mieszka na warszawskim Powiślu. I mimo tego, że od ponad dekady jej nazwisko kojarzone jest bardziej z polityką, ona mówi, że na pierwszym miejscu jest aktorką. I nie zmieni tego nic... Czytaj także: Niezwykła historia miłości Wojciecha i Barbary Kilarów. Uczucie, które przetrwało wiele burz Źródło: magazyn „Uroda Życia”, „Wysokie Obcasy”, VIVA! Anna Nehrebecka, około 1999 roku Anna Nehrebecka, premiera spektaklu „Kariera Nikodema Dyzmy” w Teatrze Syrena, 03.10.2014 rok Daniel Olbrychski, Anna Nehrebecka, Inauguracjia obchodów 50. rocznicy powstania Zespołu Filmowego "X", 12.04.2022 rok
Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski: są razem ponad 40 lat. Wakacyjny romans zmienił się w trwały związek
Anna Nehrebecka żartowała w jednej z rozmów, że jej mąż jest prekursorem urlopów tacierzyńskich. W początku lat 80. to on siedział w domu z dziećmi. Miał sporo czasu, za przynależność do „Solidarności” został w stanie wojennym wyrzucony z pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. Ona jeździła po całej Polsce na patriotyczne występy, wieczory poetyckie. Zawsze siebie wspierali. Od lat są udaną parą. Jak ułożyły się losy Anny Nehrebeckiej i Iwo Byczewskiego, na czym polega sekret ich długiego związku? [Artykuł aktualizowany na FB: 19.06.2025 r.] Anna Nehrebecka: największe role, kariera aktorska Anna Nehrebecka, z domu Wojciechowska, jest jedną z najbardziej znanych polskich aktorek. Do historii filmu przeszła jako Marynia z „Rodziny Połanieckich”, Anka z „Ziemi obiecanej”, Celina z „Nocy i dni”. Grała w wielu popularnych serialach, takich jak „Jan Serce", a po latach także w „Złotopolskich”, „Na dobre i na złe". Piękna, eteryczna blondynka miała być polską Catherine Deneuve, ale stała się uosobieniem subtelnej „panienki z polskiego dworku”. Ktoś napisał, że kobieta o takiej urodzie to marzenie wszystkich mężczyzn. Anna Nehrebecka urodziła się 16 grudnia 1947 roku w Bytomiu. Jej rodzina od strony mamy pochodziła z Kresów, z Nowogródczyzny. To była stara rodzina, której korzenie sięgały XVI wieku. Mama aktorki siadywała jako dziewczyna nad jeziorem Świteź. Po latach pojechały razem w tamte strony i było to dla nich obu wielkie przeżycie. Anna Nehrebecka skończyła Akademię Teatralną w Warszawie (wtedy jeszcze Państwową Wyższą Szkołę Teatralną). Jeszcze na studiach zakochała się w przystojnym, starszym od siebie o 10 lat aktorze Gabrielu Nehrebeckim. Myślała, że to będzie miłość na całe życie, ale byli ze sobą tylko pięć lat. Podeszła do tego związku poważnie i odpowiedzialnie, jak zawsze. Ale po pięciu latach uciekła do mamy, do domu. „Nie brałam ślubu z powodu zauroczenia. Wydawało mi się, że to będzie do końca życia. Nie wychodziłam za aktora, wydawało mi się, że za człowieka. Ale nie udało się. Nie życzę nikomu takich doświadczeń. Nie są przyjemne”, tłumaczyła (cytuję za viva.pl). Zobacz też: Anna Nehrebecka po ponad pół wieku straciła pracę w ukochanym teatrze. „To nie jest dla mnie łatwy czas” przyznała <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsRaiAH-51cb4d0.jpg" width="2227" height="1600" alt="1976. Kadr z filmu "Olsnienie" w rezyserii Jana Budkiewicza, n/z Anna Nehrebecka.,Image: 428947004, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr filmu "Olsnienie"" /> Zaczęła szybko robić karierę – grała już na studiach, postanowiła więc zachować nazwisko męża, pod którym była już znana. Doradził jej to słynny Jan Kobuszewski. Powiedział, żeby się nie wygłupiała z jakimiś ambicjami, bo funkcjonuje w zawodzie jako Nehrebecka i przekreśli kilka lat swojej pracy. Zadebiutowała w 1967 roku w filmie „Duch z Canterville". Podobno lansował ją zafascynowany jej urodą Andrzej Łapicki, to on sprawił, że zaczęła grać w Teatrze Telewizji, m.in. w „Kłamstwie”. Oboje wystąpili w „Ziemi obiecanej”, Nehrebecka jako Anka, narzeczona Karola Borowieckiego, zagrała wspaniałą rolę. Dostała po niej zaproszenie do Hollywood, ale nie zdecydowała się na wyjazd. To był 1975 rok, pozostanie w USA utrudniało kontakt z Polską, a ona miała tu mamę, tatę, brata. Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski: historia miłości Kiedy poznali się z Iwo Byczewskim, była nie tylko po rozwodzie, ale też romansie z Andrzejem Łapickim, choć oficjalnie nikt tych plotek nie potwierdził. Iwo Byczewski był młodszy od swojej przyszłej żony o rok. Skończył prawo, kontynuując rodzinne tradycje. Jego dziadek Bohdan Winiarski był słynnym, jeszcze przedwojennym prawnikiem, po wojnie sędzią i przewodniczącym Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze. Anna Nehrebecka wspominała: „Poznaliśmy się, kiedy kończyłam zdjęcia do »Rodziny Połanieckich«, przypadkiem na plaży w Dębkach. To była klasyczna miłość od pierwszego wejrzenia. Po trzech miesiącach wzięliśmy ślub” (cytuję za viva.pl). Poznała ich ze sobą znajoma Kaszubka, matka swatka, jak ją nazywała Nehrebecka. „Nie byliśmy już tacy młodzi. Ja panna z odzysku - Iwo też nie należał do młodzieńców żyjących samotnie i z pewnością nie byłam pierwszą spotkaną przez niego kobietą”. Ona tuż po ślubie pojechała do Wenecji w podróż poślubną ze… Stachem Połanieckim. Grał go zapomniany dzisiaj trochę Andrzej Maj. Musiała dokończyć zdjęcia do filmu. Zobacz też: Była jego muzą, myślała, że zostawi dla niej żonę. Po rozstaniu nie potrafiła wybaczyć Łapickiemu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMTuA25-32229a3.jpg" width="2325" height="1525" alt="Iwo Byczewski i Anna Nehrebecka z dziecmi. UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx,Image: 427951633, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN, Model Release: no, Credit line: Maciej Czajkowski / Studio69 / Forum" title="Iwo Byczewski i Anna Nehrebecka z dziecmi" /> W początku lat 80. Anna Nehrebecka zaangażowała się w ruch „Solidarności”, jeździła po całej Polsce na wieczory poezji i różne wydarzenia patriotyczne, organizowane wtedy głównie w kościołach. Iwo Byczewski – doktor nauk prawnych – stracił pracę w stanie wojennym. Kolportował podziemne wydawnictwa, pomagał w transporcie, ale był w domu. „On siedział z córkami na przymusowym urlopie tacierzyńskim i zmieniał pieluchy, a ja pracowałam. Do dziś śmieję się, że nasze córki wykarmił na własnej piersi, a drugą to w zasadzie urodził. Pewnego dnia wyciął nawet z gazety cytat: , i powiesił go w kuchni” (rozmowa w wysokieobcasy.pl). Oboje się z tego śmiali. Po latach ona zawiesiła mu kartkę „To istne piekło żyć z dyplomatą”. Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski: wyjazd do Brukseli Po 1989 roku ich życie trochę się zmieniło. Iwo Byczewskie dostał od Krzysztofa Skubiszewskiego (ministra spraw zagranicznych w rządzie Tadeusza Mazowieckiego) propozycję pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. A w 2002 roku został ambasadorem Polski w Brukseli. To wbrew pozorom nie była łatwa sytuacja dla rodziny. Ich córki miały tu swoje życie, przyjaciół, a przede wszystkim szkołę. Anna Nehrebecka swój Teatr Polski. Zdecydowała jednak, że wyjedzie z mężem. Bo rodzina nie powinna się rozdzielać. Wiedziała, że nie będzie to obojętne dla niej jako aktorki i że w gruncie rzeczy oznacza przerwę w pracy. „Nie wyobrażam sobie życia na odległość”, mówiła w jednym z wywiadów. Mąż w Brukseli, ona w Polsce i córki, które krążą między nimi. To byłoby bez sensu. Podkreślała, że ani przez chwilę nie odradzała mężowi wyjazdu, zdawała sobie sprawę, że to było ukoronowanie jego dotychczasowej pracy. „Jestem tradycjonalistką, najpierw dom, potem reszta” (cytuję za kobieta.pl). Mieszkali w Brukseli przez 7 lat. Anna Nehrebecka ze znanej aktorki stała się żoną dyplomaty, kobietą przy mężu. Nikt nie znał jej z nazwiska, na zaproszeniach pisano: madame Byczewski. Ale jak wspominała ze śmiechem podczas jednego ze spotkań z belgijską Polonią, przez całą salę przebiegła mocno starsza pani, która zakrzyknęła ze łzami w oczach: „Nasz ambasador Połaniecki!'. Zobacz też: Zniknęła u szczytu sławy, dla rodziny poświęciła karierę. Tak dziś wygląda Anna Nehrebecka Anna Nehrebecka o byciu żoną dyplomaty „Zadawano mi pytania, czy miałam krawcową, służbę, kucharza, szofera? Nie, nie miałam. Prowadziłam normalne życie, przestrzegając starej prawdy: „Jak cię widzą, tak cię piszą”. Mnie zależało, żeby mówiono o polskiej kulturze, o Polsce, to mi było najbliższe. Chciałam, aby ambasada była miejscem, które przyciąga obcokrajowców. Trochę w tej dziedzinie osiągnęłam”, wspominała Anna Nehrebecka (cytuję za kobieta.pl). Była dumna, że córki poradziły sobie w belgijskich szkołach i w życiu. Starsza Agata skończyła dziennikarstwo i politologię, młodsza Magda grafikę w Akademii Sztuk Pięknych w Brukseli. „Nie ukrywam, że byłam dla nich bardzo surowa. Może dlatego, że nie chciałam, żeby czuły się wyłącznie jak córki znanych rodziców. Córki mają rewelacyjny kontakt z mężem i myślę, że nawet częściej z nim rozmawiają niż ze mną. Ja byłam tą mamą od trzymania wszystkiego żelazną ręką. Zawsze mówię, że to tata lepiej opowiadał bajki ode mnie. Agata i Magda zostały rzucone na głęboką wodę po tym, jak wyjechaliśmy do Belgii. Nie miały tam żadnych ułatwień. Wręcz odwrotnie. Obie pisały belgijską maturę i skończyły studia”, tłumaczyła. Czytaj także: Anna Nehrebecka wierzyła, że będzie z pierwszym mężem na zawsze. Zostało jej po nim tylko nazwisko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgukbDZ5-6ec3e27.jpg" width="1605" height="1600" alt="1975 r. Plan filmu "Doktor Judym", n/z Anna Nehrebecka.,Image: 428556298, License: Rights-managed, Restrictions: 278_8 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Plan filmu "Doktor Judym"" /> Wiedziała, że wyjazd zmieni jej sytuację jako aktorki i była na to gotowa, ale gdy przyjechała do Polski w 2008 roku, poczuła się zapomniana. Andrzej Wajda sądził, że na dobre zrezygnowała z zawodu. W agencji aktorskiej, na którą ją namówiono i do której zapisała się, od razu poproszono, żeby zrobiła lifting i botoks. Poszła swoją drogą, z czasem wróciła do grania, m.in. w serialu „Kruk”. Maciej Pieprzyca powierzył jej rolę nauczycielki w filmie „Chce się żyć”, za którą dostała w 2014 roku nagrodę filmowego Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Kiedy dwa lata wcześniej jej mąż został ambasadorem w Tunisie, już z nim tam nie pojechała. Przez cztery lata żyli na dwa domy. Anna Nehrebecka jeździła do męża, starała się stworzyć tam przyjazne, rodzinne miejsce. Od kilku lat oboje mieszkają w Warszawie. W 2010 roku, po katastrofie smoleńskiej, Anna Nehrebecka zaangażowała się w politykę, została z ramienia PO radną Warszawy. Wcześniej była w komitecie wyborczym Bronisława Komorowskiego, popierała PO w ostatnich wyborach. Taka deklaracja polityczna jednym się podobała, innym nie bardzo. Ale jako aktorka zawsze była bardzo lubiana i ceniona. Z mężem mają swoje pasje, swoje grono przyjaciół. Aktorka mówi, że trzeba chcieć być razem, także w trudnych chwilach. Oni zawsze wspierali się, byli partnerami. Nikt nie dominował, nie był stawiany na pierwszym miejscu. Czasem się kłócili, ale talerz poleciał tylko raz. A teraz, gdy walczy z chorobą, ukochany jest jej opoką...
Anna Nehrebecka: „W mojej kresowej rodzinie kobiety były opoką”
Nigdy nie mogła narzekać na brak świetnych propozycji!
Od lat spełniona żona dyplomaty Iwo Byczewskiego. Matka dwóch wspaniałych córek. I choć ma na koncie wiele spektakularnych sukcesów – grała w filmach najbardziej uznanych polskich reżyserów, jak Wajda, Zanussi, Koterski czy Pieprzyca – przez lata brakowało jej pewności siebie. Marzyła m.in. o zagraniu Oleńki Billewiczówny w „Potopie”, jednak akurat to marzenie się nie spełniło – Jerzy Hoffman powierzył tę rolę Małgorzacie Braunek. Mimo tego jej dorobek budzi podziw. Anna Nehrebecka w młodości kojarzyła się z rolami delikatnych, subtelnych blondynek albo z wizerunkiem „panienki z polskiego dworku”. Taką rolę zagrała m.in. w „Ziemi obiecanej” jako Anka – narzeczona Karola Borowieckiego. A jaka jest prywatnie? Przypominamy wywiad z aktorką, który ukazał się Urodzie Życia w 2018 roku. Magdalena Żakowska: Czy Anna Nehrebecka chodzi na castingi? Anna Nehrebecka: Nie. Maciej Pieprzyca zadzwonił osobiście i zaproponował pani rolę w „Kruku”, serialu, który nakręcił dla Canal+? Zadzwonił reżyser castingu albo ktoś z agencji. Ja żyję dziwnie, trochę z boku aktorskiego środowiska. Bardzo długo nie miałam agenta. Nie mogłam się do tego przekonać, chociaż sama kompletnie nie znam się na gażach, wynagrodzeniach, stawkach. Kiedy w końcu ktoś mnie namówił, żebym zapisała się do agencji, okazało się, że agencja chciałaby, żebym zrobiła sobie botoks i lifting. Nie wierzę! To były jeszcze lata 90.? Nie, to było już po moim powrocie z Brukseli, czyli pewnie 2007 albo 2008 rok. Sama pani widzi, że się raczej nie rozumieliśmy. Dziś oficjalnie jestem w agencji, ale reżyserzy przeważnie dzwonią osobiście. Z Maćkiem pracowałam wcześniej przy filmie „Chce się żyć” i od tego czasu marzyłam, żeby znowu się z nim spotkać na planie. Zobacz także: Boczarska, Ogrodnik, Kot... Ich przemiany w filmowych bohaterów nie da się zapomnieć! Odbierając Orła za rolę w „Chce się żyć”, powiedziała pani: „Dziękuję Maćkowi Pieprzycy, za to, że pamiętał, że jestem aktorką”. Gorzkie słowa. Kiedy wyjeżdżałam z mężem do Brukseli, spodziewałam się, że odbije się to na mojej pracy. To była świadoma decyzja. Wiem, że przez to pewnie przepadło mi kilka ról, ale nie żałuję. Nie wyobrażałam sobie życia na odległość – ja tu, mąż tam, dzieci pomiędzy. To bez sensu. Jednak po powrocie okazało się, że zawodowo jestem w gorszym punkcie, niż się spodziewałam. Naprawdę miałam poczucie, że świat o mnie zapomniał. Dlatego tak bardzo ucieszyłam się z roli u Maćka w „Chce się żyć” i – w serialu „Kruk”. Maciek jest bardzo wrażliwym, mądrym człowiekiem, nie nastawionym na karierę za wszelką cenę. Nie ma w nim cienia kokieterii. To mi odpowiada. Tak się złożyło, że miałam akurat przerwę w próbach do „Wujaszka Wani” Iwana Wyrypajewa w Teatrze Polskim i w sesjach Rady Warszawy. A gdyby nie było przerwy w sesjach? To bym się zwolniła. Zdarza mi się to niezwykle rzadko, ale jestem przede wszystkim aktorką. Sądząc po pani wypowiedzi z gali Orłów sprzed czterech lat, pewnie nie spodziewa się pani, że rola w „Kruku” będzie przełomem w pani karierze. Nie wiem. Raczej nie. Gdyby pani znała mój charakter, nawet nie zadałaby pani tego pytania. A jaki ma pani charakter? Od zawsze cierpię na deficyt wiary w siebie. Uważam, że wszystko mogłam zrobić lepiej, a wszyscy byli lepsi ode mnie. I wszystkim się strasznie przejmuję. A gdyby miała pani wybrać jedną swoją rolę – najważniejszą, najlepszą, z której pani jest najbardziej dumna? Widzowie pamiętają mnie przede wszystkim jako Marynię Połaniecką z „Rodziny Połanieckich”. Ta rola do mnie przylgnęła… …i zaszufladkowała. Już na zawsze została pani tą wrażliwą blondynką o delikatnym usposobieniu – tak było w „Ziemi obiecanej” i „Doktorze Judymie”. Trudno, ja naprawdę lubiłam tę Marynię i w ogóle tego typu postaci! Kochałam Oleńkę Billewiczównę z „Potopu”. Strasznie chciałam ją zagrać, ale dowiedziałam się od Jerzego Hoffmana, że nie pasuję do ról kostiumowych. Skąd pani słabość do tego typu kobiet? Chyba z rodzinnego domu. Wychowałam się w olbrzymim szacunku do kobiet, do kobiecej wrażliwości. Może dlatego, że losy mojej rodziny toczyły się nie najlepiej. Moja rodzina ze strony mamy pochodziła z Kresów, z Aleksandrowa na Nowogródczyźnie – to była bardzo stara, osiadła rodzina, której korzenie sięgały XVI wieku. Po wojnie wszystko stracili. I zawsze gdzieś krążyły opowieści o kobietach w tej rodzinie, które były z jednej strony delikatne, a z drugiej jednak bardzo silne – to one dźwigały wszystko na swoich barkach, były opoką i dzięki nim rodzina przetrwała. W 1992 roku zabrałam mamę w nasze rodzinne strony i odnalazłam ruiny naszego rodzinnego dworu, a także zdewastowane groby pradziadka, dziadka, brata mojej mamy, a nawet dotarłam do chłopów, którzy pamiętali dziadka. Przeczytaj również: Choroby, śmierć syna... Jakie tajemnice skrywa życie Jerzego Turka? Ostatni raz moja mama siedziała nad brzegiem Świtezi w sierpniu 1939 roku, i teraz znów tam usiadła ze mną. Ale to była dla niej wstrząsająca podróż. Ja – może pazernie – chciałam tam zobaczyć jak najwięcej, dotrzeć do tych wszystkich miejsc, ludzi, a ona w pewnym momencie zatrzymała się i powiedziała tylko: „Dosyć. Wracajmy”. Nie miała już na to siły. Czyli pani, jak Marynia, jest po prostu subtelną panienką z dworu. Nigdy we dworze nie mieszkałam. Ale wracając do Maryni, uważam, że takie kobiety są w kinie bardzo potrzebne i wbrew pozorom wcale nie są słabe. Spotykają je różne koleje losu, nie mają lekko w życiu, ale potrafią to przetrwać, zachowując szacunek do siebie i szacunek innych ludzi. To wcale nie jest mało. Mój tata kocha się w pani – oraz w pani Maryni – odkąd pamiętam. Ma „Rodzinę Połanieckich” na DVD. Jako dziecko uważałam, że to nie fair w stosunku do mojej mamy i byłam cięta na tę postać – że jest za idealna, że brakuje jej charakteru. Ale wydaje mi się, że w filmie nie była taka eteryczna, że właśnie dodałam jej charakteru, siły. Czytała pani książkę? Nie. I słusznie. W książce Marynia jest naprawdę nie do zniesienia. I na serio uważa pani, że to ta najważniejsza rola? Nie. I oczywiście chciałabym, żeby widzowie zapamiętali mnie też z innych. Bardzo lubiłam na przykład swoją rolę u węgierskiego reżysera Károlyego Esztergályosa w filmie „Pokusa” z 1977 roku. Grałam zimną, bogatą, cyniczną Amerykankę, która uwodzi chłopców hotelowych. Paliłam długie papierosy i łamałam serca. I to jest rola na miarę Catherine Deneuve! A pani przecież miała być naszą polską Catherine Deneuve. Tyle że ten film nigdy nie trafił do Polski. Nie pamiętam już nawet, jak to się stało, że zaproponowano mi tę rolę. To było chyba na fali sukcesu „Ziemi obiecanej” Wajdy. Z perspektywy Węgier Polska wydawała się wtedy siermiężna, bo u nas warunki na planie były straszne. Zawsze były tylko trzy krzesełka – reżyser, scenarzysta, operator, a cała reszta, czyli aktorzy, sztywno w kostiumach po kilka godzin na nogach, żeby niczego nie pobrudzić, nie pognieść. I przyleciałam do Budapesztu, a tam limuzyna, najbardziej ekskluzywny wówczas Hotel Gellerta, na planie, jeszcze zanim makijażystka zrobiła makijaż, miałam masaż twarzy. Czułam się jak prawdziwa gwiazda. Czar pryskał dopiero podczas zdjęć, bo byłam dubbingowana. Okazało się, że ruch moich warg musi zgadzać się z węgierskimi dialogami. I ta zimna, wyrachowana Amerykanka z papierosem i kieliszkiem szampana mówiła do tych swoich chłopców: „A tudzież żeś, jakżeś, skądżeś poszedłeś żeś”. Myślała pani o karierze na Zachodzie? Ja miałam propozycję z Hollywood! Kiedy „Ziemia obiecana” była nominowana do Oscara, pojechałam z ekipą na ceremonię wręczenia nagród do LA. Czerwony dywan, czarna suknia i miejsce obok Spielberga? Może nie obok Spielberga, ale poznałam na przykład Elizabeth Taylor, a z Audrey Hepburn jechałam windą – ależ ona była przepiękna, nie mogłam oczu oderwać! Następnego dnia dostałam zaproszenie na spotkanie z jednym z czołowych hollywoodzkich agentów. Zaproponował mi roczny pobyt w Stanach – trzy miesiące w szkole aktorskiej i jedną rolę. Jeśli ta rola by zaskoczyła, zobowiązał się podpisać ze mną kontrakt. I co się stało?! Nie mogłam zostać. To był 1975 rok, miałam w Polsce mamę, tatę, brata. Moja mama miała rodzinę w Londynie – trafili tam zaraz po wojnie, za armią generała Maczka. Mama odnalazła moją babcię kilka lat po wojnie, ale odwiedzić ją mogłyśmy dopiero, gdy nadeszła odwilż, w 1956 roku. Miałam dziewięć lat i jako najmłodsze i najbardziej rozpieszczone dziecko w rodzinie poleciałam z mamą do niej do Londynu. Pamiętam jak przez mgłę: jestem jedynym dzieckiem na pokładzie. W Londynie po raz pierwszy w życiu jadłam banana i byłam zła na mamę, że dała mi coś tak niedobrego zamiast pomarańczy. Ten żal zapamiętam do końca życia, tak samo jak to, że na lotnisku stał wuj. Ze łzami w oczach i bukietem białych hortensji. Gdybym w 1975 roku została w Ameryce, zamknęłabym mojej mamie drogę wyjazdu do Anglii. Nie wiem na jak długo – mama być może nigdy nie zobaczyłaby już swojej mamy. Rok później cenzura zablokowała nekrolog mojego wuja, który zmarł w Londynie, a przez lata pracował dla BBC. Wspaniała szansa, ale nie na te czasy… Pół roku później, w nocy, obudził mnie telefon – Bergman robi film w RFN, szuka aktorki takiej jak ja, mam natychmiast przyjeżdżać. Ale jak można było wtedy z dnia na dzień pojechać do RFN?! To było kompletnie nierealne. I znowu szansa przeszła mi koło nosa. Ma pani poczucie, że pani role filmowe w pełni pokazały pani aktorskie możliwości? Nie. Długo przekonywano mnie – od Andrzeja Wajdy zaczynając – że moje warunki psychofizyczne tworzą postaci, które gram. Strasznie źle się czułam z tym, że Andrzej obsadził mnie w roli Anki, narzeczonej Borowieckiego w „Ziemi obiecanej”, bo swoimi warunkami pasowałam mu do całości. Miałam wrażenie, że w tym wszystkim w ogóle nie dostrzega mnie – aktorki. Wiedział, że nie popsuję mu niczego, ale nie oczekiwał też, że coś wniosę od siebie. Buntowałam się przed tym, ale głównie wewnętrznie, bo w głębi duszy sądziłam, że Andrzej na pewno wie lepiej, a wszyscy aktorzy na planie są na pewno ode mnie lepsi, mądrzejsi, zdolniejsi. Ale zdarzył się taki jeden dzień, że byłam już naprawdę zła i w ramach buntu zagrałam scenę na „odczep się”, a Andrzej podszedł i powiedział: „Świetnie, fantastycznie!”. I wtedy już się załamałam kompletnie, bo zrozumiałam, że on niczego ode mnie nie oczekuje. A tak strasznie chciałam grać! Zawsze tak było? Że buntowała się pani raczej wewnętrznie? Miałam wtedy 26 lat. Niestety, później też przeważnie buntowałam się do wewnątrz. Gdybym miała zaczynać jeszcze raz, włożyłabym dużo pracy w to, żeby bardziej wierzyć w siebie. Ale myślę też, że gdybym później zetknęła się jeszcze z Wajdą jako reżyserem, to ta praca wyglądałaby inaczej. Bardziej partnersko. Słowem „partnerstwo” określa pani w wywiadach swoje małżeństwo. Ale słowo „miłość” też pasuje? No jasne! Poznaliśmy się, kiedy kończyłam zdjęcia do „Rodziny Połanieckich” – przypadkiem, na plaży w Dębkach. To była klasyczna miłość od pierwszego wejrzenia. Po trzech miesiącach wzięliśmy ślub. Nasz ślub zainaugurował słynną zimę stulecia. W grudniu tego roku będziemy obchodzili 40-lecie małżeństwa. Przeczytaj również: Przyczyny śmierci Dariusza Siatkowskiego nigdy nie zostały wyjaśnione... Odważnie! Szczególnie, że była pani panną z odzysku, i pewnie miała pani dużo bardziej ostrożny stosunek do instytucji małżeństwa niż przeciętna dziewczyna w pani wieku? Ja do wszystkiego mam ostrożny, poważny i odpowiedzialny stosunek. Taka już jestem. W przypadku pierwszego małżeństwa też tak było, ale po prostu coś nie wyszło. Może byłam jeszcze wtedy za młoda. Pobraliśmy się z Gabrielem Nehrebeckim jeszcze na studiach, a ja po pięciu latach zwiałam do domu, do rodziców. Ale została pani przy nazwisku Nehrebecka. Dlaczego? Janek Kobuszewski mi powiedział, żebym się nie wygłupiała z jakimiś ambicjami, bo funkcjonuję w zawodzie jako Nehrebecka. I że jak zmienię nazwisko, to przekreślę parę lat swojej pracy. A dwa nazwiska to dla aktorki za dużo. Pani mąż wyciął podobno z gazety zdanie: „Życie z aktorką to przekleństwo”. Gdy tuż przed wejściem Polski do Unii dostał propozycję pracy jako ambasador przy przedstawicielstwie Polski w UE w Brukseli i wyjechaliśmy tam razem, to ja zawieszałam w kuchni kartki: „To istne piekło żyć z dyplomatą!”. Pani mąż powiedział też kiedyś, że urodził i wychował waszą drugą córkę. Gdzie pani wtedy była? W rozjazdach! Obie moje ciąże przypadły na stan wojenny. Kiedy oczekiwałam narodzin naszej młodszej córki, Magdy, jeździłam dużo po Polsce z odczytami, a Iwo zajmował się Agatą. Proszę pamiętać, że żyliśmy jeszcze wtedy w PRL-u: pieluchy były tetrowe, prało się je, a następnie prasowało. Lekarz, co prawda, kazał mi leżeć, ale ja wędrowałam, bo czułam, że tak trzeba. Kiedy byłam w ósmym miesiącu ciąży, miałam przejechać z Sopotu do Tarnowa. Czułam się słabo, więc przyjaciele wymyślili, że pojadę sypialnym. W przedziale było piętrowe łóżko. Mój współpodróżny, widząc kobietę w ciąży, oczywiście szybko zajął to dolne. Wdrapałam się jakoś na górę, ale oka nie zmrużyłam. Potwornie zimno, pociąg telepie na wszystkie strony, czułam się strasznie. Resztę nocy przesiedziałam skulona w korytarzu, płacząc i modląc się, by nie stracić dziecka. To była moja ostatnia trasa. A w końcu urodziłam Magdę… ze śmiechu. Ostatnie parę dni leżałam w szpitalu na oddziale patologii ciąży w przemiłym towarzystwie. Iwo wpadał do nas z wuzetkami, które uwielbiały moje współlokatorki. W środę miałam wyznaczony termin cesarki. W poniedziałek opowiadałam dziewczynom jakąś filmową anegdotę i tak się zaczęłyśmy wszystkie śmiać, że brzuchy nam się trzęsły. A ja poczułam, że to już. Nie doczekałam cesarki. Narodziny Magdy zbiegły się w czasie z urodzinami Iwa. Dlatego dałam mu ją w prezencie – na tacy, dosłownie! Mamy nawet takie zdjęcie. 40 lat w szczęśliwym małżeństwie. Jak to się robi? Po prostu trzeba chcieć być razem. W tylu różnych zawirowaniach, trudnych momentach – dziejowych, ale także w naszym życiu zawodowym – wiedzieliśmy, kiedy się wspierać. Wierzę w związki partnerskie i rzeczywiście nasze małżeństwo jest absolutnie partnerskie. Kłócicie się czasem? Oczywiście! W domu krzyczę, w domu nie złoszczę się do wewnątrz. Talerz poleciał chyba tylko raz. *** Rozmowa z Anną Nehrebecką ukazała się w „Urodzie Życia" 5/2018
Polowanie na zajączka! Santor, Szczawińska, Sworowska, Nehrebecka - co robią podczas świąt?