"To brzmiało jak pożegnanie ze światem". Katarzyna Gaertner o ostatnim wierszu, jaki dostała od Osieckiej i przyjaźniach, których nie przerwał czas
Od „Tańczących Eurydyk” po „Małgośkę” – Katarzyna Gaertner stworzyła największe hity, komponując dla legend i przyjaźniąc się z ikonami. W ekskluzywnej rozmowie z VIVĄ! wspomina twórcze relacje z Anną German czy Marylą Rodowicz. Wspomina też o przyjaźni z Agnieszką Osiecką i o wierszu, który poetka wysłała jej na tydzień przed swoją śmiercią. "Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza", mówi kompozytorka.
Talent odziedziczyła po rodzicach. Fortepian pojawił się w jej życiu jak znak przeznaczenia – podarunek, który już w wieku sześciu lat przesądził o jej muzycznej przyszłości. Katarzyna Gaertner, kompozytorka legendarnych „Tańczących Eurydyk”, czarowała dźwiękiem, zanim jeszcze Polska zdążyła ją poznać. Stworzyła prawdziwe arcydzieła, dawała artystom sławę. W ekskluzywnej rozmowie z VIVĄ! wspomina artystyczne przyjaźnie z Agnieszką Osiecką, Anną German i Marylą Rodowicz – kobiety, które razem z nią pisały najpiękniejsze rozdziały historii polskiej piosenki. Szczególna relacja łączyła ją z Agnieszką Osiecką. Poetka na krótko przed śmiercią wysłała jej wiersz, który napisała w szpitalnym łóżku. "O życiu, o miłości, która już była… To brzmiało jak jej pożegnanie ze światem i ze mną", mówiła. I dodaje: "Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza". Katarzyna Gaertner o przyjaźniach z Marylą Rodowicz, Anną German i Agnieszką Osiecką – Kiedy zaczęłaś komponować? Postanowiłam napisać piosenkę na konkurs specjalności młodzieżowych, który wygrałam. I wtedy powiedziałam mamie: „Zostanę kompozytorem”. Już jako 13-latka czułam, że to będzie moja droga. A kiedy miałam lat 18, napisałam „Tańczące Eurydyki”, które na festiwalu w Szczecinie zaśpiewała Hela Majdaniec. I od tego się zaczęło… – Później jednak „Eurydyki” śpiewała Anna German. Anna zaśpiewała tę piosenkę dwa lata później w Opolu, a ja po jej występie i owacjach wiedziałam już, że wybrałam właściwą drogę. – Przyjaźniłyście się z Anną? Tak, ale po jej wypadku nasza współpraca się wyciszyła. Myślałam, że Ania wyleczy się i wróci. Tak się nie stało. Zaczęłam więc pisać też dla innych wokalistów. – Przede wszystkim dla Maryli Rodowicz i dla Ryśka Riedla z Dżemu. Od musicali i piosenek z „Pozłacanego warkocza” zaczęła się kariera Ryśka, a z Marylą… Zaczęło się zabawnie, od piosenki z przeszłością. – „Hej, dzień się budzi” funkcjonowała nawet jako sygnał radiowy. Tak, tylko że najpierw zaśpiewała ją inna piosenkarka, a dopiero potem Maryla. – Ale później tworzyłyście udany tandem. Ile Twoich piosenek zaśpiewała? Nie mam pojęcia, dużo. I nagrała z nimi płyty. Pamiętam, że jeździłam do niej do Czech, kiedy tam mieszkała ze swoim czeskim narzeczonym. Bardzo lubiłam Marylę i jej głos. Jej interpretacja nadawała mojej muzyce głębi. Przez 50 lat naszej współpracy powstało tyle przebojów, nie do policzenia. Jak choćby „Małgośka”, „Diabeł i raj”, „Gdzie to siódme morze”, „Wrócą chłopcy z wojny”, „Wielka woda”… TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – Te piosenki są odtwarzane do dzisiaj. Ty dawałaś artystom sławę. A oni lgnęli do Ciebie. Poznałaś Beatlesów, gdy byłaś na stypendium w Londynie. Byłam nawet u nich na Heave Road. Chodziłam z nimi na jam session, z długimi mikserskimi stołami. Poznałam wiele muzycznych sław. Nigdy nie zapomnę Jiřiego Korna, którego poznałam w Czechach. – Szybko stałaś się sławna… Czy ja wiem? Sławni są wokaliści i aktorzy, a kompozytor zawsze zostaje w cieniu. Dla mnie nagrodą była nie moja popularność, tylko popularność moich piosenek. – Powinnaś to wszystko opisać w swojej biografii. Piszę ją od dawna, ale ciągle jest nieskończona, bo ciągle coś nowego się dzieje. TYLKO W VIVIE!: Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem – Z pewnością wiele miejsca poświęcisz Agnieszce Osieckiej, z którą bardzo się przyjaźniłaś. Bardzo. Z Agnieszką można było być blisko albo wcale. Odbierałyśmy na podobnych falach. Przysyłała mi swoje nowe wiersze. Często pisała je też u mnie w domu nad jeziorem, na Kaszubach. Tam powstała między innymi „Wielka woda”. A kiedy się już napracowałyśmy, chodziłyśmy po polach i lesie i gadałyśmy o życiu. – Bardzo przeżyłaś jej śmierć? Bardzo. I żałowałam, że mnie wtedy przy niej nie było. Ale tydzień przedtem przysłała mi wiersz, który napisała w szpitalnym łóżku. O życiu, o miłości, która już była… To brzmiało jak jej pożegnanie ze światem i ze mną. Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza. I do wszystkich nieznanych teksów Osieckiej, których mam dużo. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Anna German i Zbigniew Tucholski wzięli ślub po latach cichego szczęścia. Nie było pomiędzy nimi starć i kłótni
Dotarła dziś do nas smutna informacja o śmierci męża artystki. Odszedł ponad 40 lat po ukochanej
Zbigniew Tucholski, mąż Anny German, zmarł 11 kwietnia 2025 r. Mówił, że otaczał żonę nimbem uwielbienia. Od chwili, gdy się poznali, jego uczucie było stałe i głębokie – kochał ją bezwarunkowo, wspierał w chwilach zawodowych triumfów, ale też podtrzymywał na duchu, gdy życie stawało się trudne. Relacja z nim była dla Anny German ostoją – cichą, nienachalną obecnością, której mogła być pewna. Jak wyglądała ich historia miłości – od pierwszego spotkania, przez dramatyczne momenty, aż po dojrzałą, domową codzienność? Gdy spojrzenia się spotkały: jak poznali się Anna German i Zbigniew Tucholski? Anna German urodziła się 14 lutego 1936 r. w Urgenczu w Uzbekistanie. Jej dzieciństwo upłynęło pod znakiem tułaczki po ZSRR – razem z matką Irmą szukała ojca, aresztowanego przez NKWD w 1937 roku. Drugi związek Irmy z Hermanem Bernerem, zakończony jego tragiczną śmiercią pod Lenino, pozwolił rodzinie na powrót do Polski i osiedlenie się we Wrocławiu. Tam Anna ukończyła szkołę i studia z zakresu geologii, choć od dziecka to muzyka była jej pasją. Zbigniew Tucholski był wówczas młodym asystentem na Politechnice Warszawskiej, ale w 1960 roku służbowo trafił do Wrocławia. Podczas jednego z upalnych dni wybrał się na pływalnię i tam zwrócił uwagę na Annę German. Od razu go zaintrygowała – nie tylko urodą, ale i tym, jak mówiła o śpiewaniu, oczami pełnymi blasku. "Był upał, pojechałem na pływalnię. Od razu zauważyłem wysoką blondynkę, leżała na kocu z książką. Zaczęliśmy rozmawiać" — opowiadał na łamach Gali. Wkrótce przekonał się, że scena była jej prawdziwym światem – śpiewała w teatrze studenckim „Kalambur”, a w czasie wizyty u jego rodziców zachwyciła wszystkich, akompaniując sobie na pianinie. ZOBACZ TEŻ: Były nierozłączne, potem utraciły kontakt na lata. Nie zdążyły nagrać ostatniej wspólnej piosenki Kariera, która nie zagłuszyła miłości Po ukończeniu geologii Anna German zdała egzamin państwowy dla piosenkarek, a wkrótce zdobywała pierwsze wyróżnienia – najpierw w Sopocie za „Tak mi z tym źle”, a później w Opolu za słynne „Tańczące Eurydyki”. Jej kariera zaczęła się dynamicznie rozwijać – koncerty, festiwale, występy zagraniczne. Ale Zbigniew Tucholski zawsze był obok. Spotykali się w każdą sobotę, a on podążał za nią po całym kraju – czekając w studio nagraniowym, śledząc jej koncerty, wspierając bez słów. "Jak śpiewa, to usłyszałem dopiero w czasie jej wizyty u moich rodziców w Warszawie. W domu było pianino, Ania zaczęła sobie na nim akompaniować. Oczarowała nas" — mówił po latach. Ich związek był harmonijny i pełen ciepła. „Iskrzyć nie mogło, bo ja otaczałem Anię nimbem uwielbienia” – wspominał Zbigniew. Mieczysław Gajda, ich przyjaciel, mówił, że byli „posągową parą” – wysocy, spokojni, ciepli. Ich wspólną pasją było dawanie innym radości – Anna lubiła obdarowywać bliskich, zawsze wracała z podróży z prezentami. Przejmujący dramat – i bezcenne wsparcie W 1967 r. wydarzyła się tragedia – wracając z koncertu we Włoszech, Anna German miała poważny wypadek samochodowy. Przez tydzień była w śpiączce, miała 49 złamań i ogromne krwotoki. Lekarze nie dawali jej szans na powrót do zdrowia. Ale Zbigniew się nie poddał. W jego mieszkaniu dochodziła do siebie – leżała w gipsie po szyję, później miesiącami unieruchomiona. Zbyszek nie tylko czuwał przy niej, ale też skonstruował specjalny przyrząd do rehabilitacji. Dzięki jego miłości i determinacji Anna wróciła do formy – po trzech latach ponownie zaśpiewała. Małżeństwo i cud narodzin Po trzynastu latach bycia razem Anna i Zbigniew pobrali się w Zakopanem – 23 marca 1972 r. Ich ślub odbył się w willi Obrochtówka, w gronie najbliższych. Choć Anna żartowała, że „zawsze podobali jej się niscy chłopcy”, wyszła za wysokiego kulturystę, z którym idealnie się uzupełniali: "Za mąż wyszłam za kulturystę, o dwa centymetry wyższego ode mnie. Kiedy idziemy z nim razem- nikt o nic nie pyta". W 1975 roku, mimo licznych przeciwwskazań medycznych i po czterdziestce, Anna zdecydowała się na macierzyństwo. Mimo nowotworu kości, który dawał już o sobie znać, marzyła o dziecku. „Przy pianinie stoi czerwony jak mak wózek… Czuję się dobrze i myślę, że ostatni akt odbędzie się szczęśliwie” – pisała przyjaciółce. 27 listopada 1975 roku na świat przyszedł ich syn – Zbigniew Junior. Był to najpiękniejszy czas w ich życiu – kupili dom na warszawskim Żoliborzu i celebrowali każdą chwilę. SPRAWDŹ TEŻ: Dla Anny German był całym światem. Tak wygląda jej ukochany syn Zbigniew Tucholski junior Pożegnanie Anny i życie z pamięcią W 1980 roku rak zaatakował ponownie – tym razem skutecznie. W czasie tournée w Australii Anna poczuła, że to jej ostatnia trasa. Wróciła do domu i od tej pory śpiewała już tylko dla najbliższych. Zmarła 25 sierpnia 1982 r. Osierociła 7-letniego syna i zostawiła w głębokiej żałobie męża oraz mamę. „Długo nie mogliśmy słuchać utworów Ani. Ale pamięć o niej żyje” – mówił Zbigniew po latach. Życie po Annie i ostatni rozdział Zbigniew Tucholski przez dekady pielęgnował pamięć o swojej żonie. Przechowywał jej wspomnienia, opowiadał o niej z czułością i szacunkiem. Choć długo nie mógł słuchać jej piosenek, nigdy nie przestał jej kochać. Wierny, cichy, oddany – był wzorem lojalności i partnerstwa, które nie kończy się z ostatnim tchnieniem. Zbigniew Tucholski zmarł 11 kwietnia 2025 roku. Przeżył Annę o ponad 40 lat, ale ich historia – subtelna, prawdziwa i głęboka – pozostaje jednym z najpiękniejszych świadectw miłości w polskim świecie artystycznym.
Nie żyje ukochany mąż Anny German. Zbigniew Tucholski miał 94 lata
Pożegnalny wpis zamieściła autorka książek o piosenkarce
Tydzień temu, w piątek 11 kwietnia zmarł Zbigniew Tucholski, największa miłość Anny German. Smutne informacje przekazała autorka książek o piosenkarce. "Piękny Człowiek. Skromny aż nazbyt (jak Jego ukochana żona Anna German), wrażliwy, cierpliwy i spokojny jak mało kto" — czytamy w poruszającym wspomnieniu Marioli Pryzwan. Zbigniew Tucholski nie żyje. Mąż Anny German miał 94 lata Anna German zmarła 25 sierpnia 1982 r. Ponad czterdzieści lat później odszedł wdowiec po słynnej artystce. 11 kwietnia 2025 r. Zbigniew Tucholski dołączył do żony, którą darzył wielkim uczuciem do samego końca. Mariola Pryzwan, autorka książek o piosenkarce, utrzymywała z nim stały kontakt. Na profilu kobiety pojawiło się niezwykłe wspomnienie Tucholskiego, z wybrzmiewającą nostalgią i żalem. "Znaliśmy się 30 lat (nie liczę tu ostatnich 12 lat, kiedy mieliśmy kontakt tylko telefoniczno-esemesowy). Wielokrotnie gościłam u Zbyszka w żoliborskim domu. Rozmawialiśmy właściwie o wszystkim, ale wiodącym tematem była oczywiście Anna. Nie zapomnę wspólnego słuchania Jej piosenek, oglądania zdjęć i strojów. Dzięki sympatii Zbyszka i Jego dobremu sercu miałam w swoich książkach o Annie bogaty materiał ilustracyjny" — tak opisywała ich piękną przyjaźń. Wpis opatrzyła wspólnym zdjęciem. Dla Zbigniewa Tucholskiego ważne było, aby pamięć o żonie nie zniknęła. Był zaangażowany we wszelkie spotkania promocyjne i chętnie wspierał autorkę. "Zbyszek zawsze przychodził na promocje moich książek poświęconych Jego żonie. Załączam tutaj jedną z naszych ulubionych fotografii. Została zrobiona 25 sierpnia 2012 roku — w 30. rocznicę śmierci Anny German — na promocji książki "Anna German o sobie" w warszawskiej księgarni Leksykon. Taki uśmiechnięty Zbyszek pozostanie na zawsze w mojej pamięci i sercu" — zakończyła. Anna German i Zbigniew Tucholski — historia miłości Miłość Anny German i Zbigniewa Tucholskiego była historią pełną oddania, cierpliwości i niezłomnego wsparcia. Poznali się latem 1960 r. na basenie we Wrocławiu, gdzie Anna studiowała geologię, a Zbigniew był młodym pracownikiem naukowym. Ich uczucie dojrzewało przez 12 lat, aż w 1972 r., mimo sprzeciwu matki Anny, pobrali się w tajemnicy podczas wycieczki do Zakopanego. Tucholski był przy German w najtrudniejszych chwilach jej życia, zwłaszcza po poważnym wypadku samochodowym w 1967 r., pomagając jej wrócić do zdrowia i sceny. Ich związek, choć wystawiany na ciężkie próby, przetrwał dzięki głębokiemu zaufaniu i miłości, która trwała aż do śmierci Anny w 1982 r. SPRAWDŹ TEŻ: Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno
Były nierozłączne, potem utraciły kontakt na lata. Nie zdążyły nagrać ostatniej wspólnej piosenki
„Gdyby człowiek "święty" był zdefiniowany, to Ania zapewne miałaby wszystkie jego cechy”, mówiła o przyjaciółce Katarzyna Gaertner
Anna German była najlepszą piosenkarką swojego pokolenia, cenioną poza granicami. Z kolei Katarzyna Gaertner należy do grona najlepszych kompozytorów w historii polskiej muzyki. Dwie artystki połączyła wyjątkowa przyjaźń, która przetrwała lata. To pianistka napisała muzykę do piosenki Tańczące Eurydyki, z którymi Anna German podbiła opolską scenę. Po tragicznym wypadku ich relacje się rozluźniły. Choć po latach zamierzały znów połączyć siły, nie było im dane spotkać się na artystycznej ścieżce. Nie zdążyły. Anioł Polskiej Estrady odszedł przedwcześnie. „Wspominam ją z ogromnym sentymentem, bo ją kochałam i uważam za jedną z największych światowych wokalistek. Czuję ogromny żal, że tak utalentowana osoba nie mogła dłużej żyć”, mówiła Katarzyna Gaertner w rozmowie z Echo Dnia. [Ostatnia publikacja na VUŻ: 18.09.2024 rok] Przyjaźń Anny German i Katarzyny Gaertner Mówi, że Anna German otrzymała od Boga wielki dar – głos o niespotykanej barwie. „Miał wyjątkowe częstotliwości i właściwości lecznicze”, wspominała kompozytorka w rozmowie z Echo Dnia. Nie ma wątpliwości, że to właśnie dzięki niemu, Anna German do dziś cieszy się tak wielką sławą. Wiele je łączyło – nie tylko pasja do muzyki. Nic dziwnego, że od razu poczuły do siebie sympatię. To Szymon Szurmiej poznał kompozytorkę z uwielbianą wokalistką. Wiedział, że gdy połączą siły, narodzi się coś niezwykłego. I miał rację. „Spotkałyśmy się we wrocławskiej estradzie, ona we Wrocławiu spędziła swoją młodość i powiedziałam, że mogę podarować jej piosenkę "Tańczące Eurydyki". Wcześniej śpiewała ją Helena Majdaniec, ale nie wypadła zbyt dobrze. Początkowo Ania obawiała się ją zaśpiewać, uważała muzykę za zbyt udziwnioną i skomplikowaną, ale w końcu odważyła się, a ja wiedziałam, że w jej wykonaniu zabrzmi ona wyjątkowo. Nie pomyliłam się”, tłumaczyła Katarzyna Gaertner w rozmowie z Iwoną Rojek dla Echa Dnia. Piosenka Tańczące Eurydyki była dla wokalistki przełomem. Anna German dopiero zaczynała swoją karierę. Szukała swojej drogi w życiu. Najpierw chciała być malarką, potem ukończyła geologię, ale jak się okazało, to muzyka była jej pisana. „Nie chodziła do żadnych szkół w tym kierunku, nie szkoliła głosu, a mimo tego urzekała publiczność”, opowiadała pianistka. Sprawdź też: „Miałem 40 lat, a ona była nastolatką”. Druga żona była wielką miłością Tadeusza Nalepy Katarzyna Gaertner https://www.youtube.com/watch?v=2LXQAG4CP2M Anna German wykonała piosenkę podczas festiwalu w Opolu. Zrobiła ogromne wrażenie na publiczności i jury. Zdobyła pierwszą nagrodę. Gdziekolwiek się nie pojawiała i śpiewała Eurydyki, to wygrywała. Występ przyniósł jej sukces i popularność, był początkiem ich owocnej współpracy. Przez pięć lat były nierozłączne. „Była muzycznym zjawiskiem. Wszystkie wokalistki, które śpiewały Eurydyki naśladowały jej głos i interpretację. Bezskutecznie. Bo Eurydyki Ani były niepowtarzalne”, zaznaczała Katarzyna Gaertner w rozmowie z Radio Kielce. Potem wszystko ruszyło ekspresowo. Wokalistka nagrała trzydzieści piosenek z muzyką Gaertner. Dokładnie wiedziały, co chcą osiągnąć, jakie piosenki tworzyć. Po prostu nadawały na tych samych falach i nie było między nimi żadnych konfliktów. Katarzyna Gaertner często łączyła smyczki z gitarami, chóry z orkiestrą symfoniczną. Na każdy z pomysłów Anna German reagowała z entuzjazmem. Potrafiła zaśpiewać każdą partię wymyśloną przez pianistkę. „Chyba wyczuwałam muzyczne ciągoty Ani. Łączyłam smyczki z ostrymi gitarami, wielkie chóry z orkiestrą symfoniczną. Zgadzała się z każdym pomysłem”, opowiadała. Czytaj także: Wyleczyła się przy nim z traumy, był miłością jej życia. Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli wspaniałym małżeństwem Anna German, Katarzyna Gaertner, Polska, 1966. Katarzyna Gaertner o relacji z Anną German. Tak wspomina przyjaciółkę Katarzyna Gaertner zauważa, że mimo panującej ery Beatlesów i Rolling Stonesów, głos wokalistki był uwielbiany przez słuchaczy. Gdyby nie dramatyczny wypadek i choroba, losy Anny German mogłoby potoczyć się inaczej. Czekała na nią światowa kariera. Do tragedii doszło w nocy z 27 na 28 sierpnia 1967 roku na Autostradzie Słońca We Włoszech. „W 1967 roku Ania pojechała do Włoch, wystąpiła w San Remo, nagrała płyty. Cieszyła się zainteresowaniem mediów. Była na drodze do olbrzymiego sukcesu, ale jej karierę przerwał ten koszmarny wypadek…”, mówiła Katarzyna Gaertner w rozmowie z PAP Life. Nie pojawiły się już na festiwalu w Tokio, Filadelfii czy Rio de Janeiro. Relacje Anny German i Katarzyny Gaertner lekko się rozluźniły. „Dwukrotnie wyjeżdżałam na dłuższe stypendium do Londynu, zaczęłyśmy się mijać realizując własne pasje”, mówiła w rozmowie Echo Dnia. Lekarze przekonywali ją, że nigdy nie wróci na scenę. Nie chciała w to wierzyć, zrobiła wszystko, by udowodnić, że się mylą. Gdy po kilku latach Anna German wróciła na estradę, zaczęła śpiewać piosenki przepełnione smutkiem i żalem. Kochała muzykę, to dawało jej siłę. Po raz pierwszy wystąpiła w styczniu 1970 roku w Sali Kongresowej. „Po wypadku nie wróciła już do mnie, chciała śpiewać własną muzykę. Jej dusza śpiewała w innym nastroju i sama najlepiej to czuła. Moja rola się skończyła", mówiła artystka w rozmowie z magazynem Retro. Czytaj także: Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali razem tylko raz. Ona wspomina go jako ciepłego człowieka Anna German, Katarzyna Gärtner, Katarzyna Gaertner, Polska, 1966. Nie zdążyły nagrać wspólnej piosenki. Anna German odeszła przedwcześnie Katarzyny Gaertner w jednym z wywiadów zdradziła, że wokalistka odezwała się do niej w 1981 roku po latach milczenia. Zwróciła się z prośbą o napisanie piosenki. Kompozytorka nie wiedziała, że wokalistka mierzy się z chorobą. W połowie lat 70. lekarze zdiagnozowali u niej chorobę nowotworową. Wokalistka miała nadzieję, że uda jej się ją pokonać. Katarzynie Gaertner i Annie German nie było im dane znów się spotkać „Nie wiedziałam, że jest ciężko chora, chociaż wtedy powiedziała coś takiego: chcę zaśpiewać jeszcze jakąś twoją piosenkę. Rosyjski tekst miał do niej napisać Aleksander Żygariow. Zabrałam się za to, ale później wyjechałam do Szwajcarii, potem był stan wojenny, a niedługo Ania umarła. Niespodziewanie”, opowiadała Katarzyna Gaertner w rozmowie z Echo Dnia. Czytaj także: Hanna Skarżanka – zanim została aktorką, pracowała dla wywiadu. Miała burzliwe życie Anna German odeszła wieczorem 25 sierpnia 1982 w Szpitalu Klinicznym przy ul. Szaserów w Warszawie. Rodzina, przyjaciele i wierni fani pożegnali ją 30 sierpnia 1982. Artystka spoczęła na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. Katarzyna Gaertner wciąż wspomina ją z czułością i sentymentem. Anna German posiadała wiele niezwykłych cech, a w ludziach chciała widzieć tylko dobro. Może to przez trudne przeżycia z dzieciństwa? „Miała w sobie olbrzymie pokłady życzliwości i ciepła. Ojciec był rozstrzelany, brat umarł, z matką i babcią tułały się i znosiły biedę. W wieku dziesięciu lat trafiła do Polski. Mimo tego była kobietą z klasą. Myślę, że na jej maniery zachowanie, podejście do drugiego człowieka miało też wpływ jej protestanckie wychowanie”, zastanawiała się Katarzyna Gaertner w rozmowie z Echo Dnia. Anna German w oczach przyjaciółki była prawdziwym aniołem, artystką oddaną sztuce. Biło od niej ciepło, spokój i dobroć. Jej nie dało się nie kochać. „Gdyby człowiek "święty" był zdefiniowany, to Ania zapewne miałaby wszystkie jego cechy”, mówiła Katarzyna Gaertner w rozmowie z PAP Life. „Gwiazda "Anna German" świeci na firmamencie nieba. Historia Anny to ewenement w skali światowej, jedyny niepowtarzalny głos”, mówiła Katarzyna Gaertner w rozmowie z PAP Life. Źródło: Dzieje.pl, Echo Dnia, Dziennik.pl, Radio Kielce
Anna German jako jedyna Polka wystąpiła w Sanremo. Jej sukces przyćmiła niespodziewana tragedia
Artystka doczekała się tablicy pamiątkowej
W 1967 roku odbyła się 17. edycja festiwalu Sanremo. To właśnie wtedy, po raz pierwszy i jedyny w historii, na scenie Casino di Sanremo pojawiła się Polka, Anna German. Była także pierwszą cudzoziemką, która wystąpiła podczas Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej. Choć nie dostała się do finału, to i tak zyskała sporą popularność. Niestety, podczas tego wydarzenia miała również miejsce niespodziewana tragedia, jaką była samobójcza śmierć jednego z uczestników... Anna German na festiwalu Sanremo. Przebiła „żelazną kurtynę” Festiwal Sanremo w latach 50. i 60. był niezwykle popularny i tak naprawdę wzorowano później na nim wszystkie inne festiwale, w tym ten polski, który odbywa się w Sopocie. Podczas 17. edycji w 1967 roku, na scenie Casino di Sanremo, po raz pierwszy i jedyny w historii pojawiła się Polka, kompozytorka i aktorka, Anna German. Artystka miała już za sobą pierwsze wielkie sukcesy: w 1965 roku zdobyła I nagrodę na Festiwalu Piosenki w Opolu. Tam również poznała swojego przyszłego męża, a także dostała zaproszenie od włoskiej firmy fonograficznej do Włoch, gdzie w 1966 roku podpisała kontrakt na trzy lata. To dzięki pomocy wytwórni Anna German dostała się do Sanremo. Wystąpiła na festiwalu z piosenką „Gi”, niestety nie dostała się do finału. Warto podkreślić, że artystka była również pierwszą cudzoziemką występującą podczas Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej. Jednak choć Włochy były dla piosenkarki piękną bajką, okazały się także koszmarem... W 1967 roku, podczas powrotu z jednego z koncertów, Anna German miała wypadek samochodowy. Po nim przez trzy lata wracała do zdrowia. Czytaj też: Jako Modern Talking odnieśli gigantyczny sukces i rzucili świat na kolana. Prawda o ich relacji wyszła na jaw po latach Anna German, festiwal Sanremo, 1967 rok Anna German Anna German Tragedia na festiwalu Sanremo w 1967 roku 17. festiwal Sanremo kojarzy się także z jeszcze jedną sprawą. To właśnie wtedy miała miejsce samobójcza śmierć jednego z uczestników. Włoski wokalista, Luigi Tenco, zaśpiewał na scenie „Ciao amore, ciao”, którego drugą interpretację zaprezentowała Dalida będąca jednocześnie jego kochanką. Artysta miał wcale nie chcieć brać udziału w festiwalu, a przed wejściem na scenę powiedzieć „robię to po raz ostatni”. Według biografów wystąpił niechętnie, ponieważ gardził komercyjnym blichtrem festiwalu. Namówiła go tego właśnie ukochana. Podobnie jak Anna German, on także nie dostał się do finału. Dla Luigi'ego była to porażka. Mężczyzna zastrzelił się w hotelowym pokoju, zostawiwszy dramatyczny list, w którym oskarżył publiczność o... zły gust. Po tej tragedii także Dalida próbowała popełnić samobójstwo, jednak udało się ją uratować. Przez lata narastały kontrowersje wokół śmierci wokalisty i wątpliwości, że była to samobójcza śmierć. Niemal 40 lat po jego śmierci ekshumowano zwłoki i przeprowadzono ponowne badania, które potwierdziły, że Luigi Tenco się zastrzelił. Festiwal piosenki w San Remo to bez wątpienia największe kulturalne wydarzenie we Włoszech. Jakiś czas temu we włoskiej Ligurii odsłonięto tablicę poświęconą pamięci Anny German. Inicjatorką tego pomysłu była Aleksandra Zapotoczny, prezeska działającego w Rzymie Stowarzyszenia „Totus Tuus - promocja Słowa św. Jana Pawła II”. „Gdy przemierzałam ulice miasta czy korytarze Teatru Ariston zawsze brakowało mi śladu po naszej polskiej artystce. A to przecież Anna German przybliżyła Polsce włoskie festiwale, poczynając od Neapolu, a skończywszy na tym w San Remo oraz włoską muzykę”, wyjaśniała. Z kolei Aldona Michalak, szefowa Międzynarodowego Festiwalu Piosenki - Anna German i przewodnicząca Ligi Kobiet Polskich, wyznała w rozmowie z PAP: „Pomysł ufundowania tablicy pamiątkowej poświęconej Annie German - wspaniałej artystce, która jako pierwsza i jedyna dotychczas Polka wystąpiła na legendarnym festiwalu piosenki w San Remo, uważam za genialny”. „To Anna German przebiła 'żelazną kurtynę' i rozsławiała Polskę we Włoszech. Pokochała Polskę, która była dla niej i dla jej rodziny prawdziwą ojczyzną”, dodała. Wczoraj, 6 lutego, rozpoczął się 74. Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo. Zobacz także: „Złoty pierścionek” śpiewała cała Polska. Rena Rolska zeszła ze sceny u szczytu popularności Luigi Tenco, 1967 rok Luigi Tenco, festiwal Sanremo, 1967 rok
Dla Anny German był całym światem. Tak wygląda jej ukochany syn Zbigniew Tucholski junior
Dziś nie chce być z nią łączony: „Ja to ja…”
Była zjawiskiem. Jedyna Polka, która wystąpiła na włoskim festiwalu Sanremo. Kobieta o niezwykłej klasie, której utwory „Człowieczy los” czy „Tańczące Eurydyki” nucą kolejne pokolenia. Biały Anioł Polskiej Estrady. W głosie Anny German czuć było dużą nostalgię, roztaczała wokół siebie wręcz magiczną aurę. Choć była uwielbiana również poza granicami Polski i cieszyła się ogromną popularnością, to rodzina stanowiła dla niej największą wartość. Była przystanią, schronieniem. Anna German wraz z mężem, Zbigniewem Tucholskim, doczekali się syna, Zbigniewa juniora. Był ich oczkiem w głowie. Dziś to już dorosły mężczyzna. Co mówił o relacji ze sławną mamą? [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 26.08.2024 rok] Anna German. Mąż był dla niej ogromnym wsparciem Był drugi marca 1972 roku. Urokliwe Zakopane, zimowa stolica Polski. Anna German i Zbigniew Tucholski po trzynastu latach znajomości wzięli wówczas ślub. Przez cały czas byli dla siebie wielką inspiracją i wsparciem, zwłaszcza w tych najgorszych, trudnych momentach. Nieprzerwanie trwali u swojego boku. Kiedy w 1967 roku Anna German uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu we Włoszech, Zbigniew Tucholski pomógł jej w powrocie do normalnego życia, opiekował się, czuwał przy niej. Artystka przez dwa tygodnie leżała nieprzytomna, jej stan był bardzo poważny. Miała liczne złamania, nie mogła się ruszyć, nie wspominając nawet o chodzeniu... Przez pół roku uciskał ją gorset z gipsu, utrudniając oddychanie. Lekarze nie byli też pewni, czy wokalistka w ogóle powróci na scenę, do śpiewania. Czy powróci do normalnego życia... Czytaj też: Jacek Rozenek ma 33-letniego syna, jego matka zmarła przedwcześnie. Dziś aktor nie kryje wzruszenia Zbigniew Tucholski, mąż Anny German, 2013 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLtOVp2-7ec902b.jpg" width="1600" height="2462" alt="Warszawa , 07.06.2013. 14 czerwca telewizyjna jedynka wyemituje wywiad "Anna German - moja mi³oæ", w którym o s³awnej piosenkarce opowie m¹¿ artystki , Zbigniew Tucholski. Autorem filmu jest dziennikarz Krzysztof Ziemiec. Nz. Zbigniew Tucholski (awol) TVP/PAP/Ireneusz Sobieszczuk" title=""Anna German - moja mi³oæ"" /> „Długo nie odzyskiwałam przytomności, nie mogłam mówić. Pięć miesięcy byłam w gipsie po szyję, kolejne pięć – unieruchomiona już bez gipsu. Trzy włoskie i trzy polskie szpitale starały się przywrócić mnie do życia. Nie było wiadomo, czy kości się zrosną, czy będę mogła chodzić”, wspominała. Na własne życzenie wypisano ją z włoskiego szpitala i tak trafiła do kliniki w Konstancinie. „Ze swojego łóżka widziałam tylko ścianę i drzewo. Całymi godzinami patrzyłam w okno, czekając czy nie pojawi się ptaszek na gałęzi”, mówiła potem. Anna German: rodzinne szczęście przerwała śmierć Ukochany skonstruował dla niej specjalny wyciąg, który pomagał jej w długiej rehabilitacji. To był czas, w którym powtórnie oświadczył się Annie German, a ona zgodziła się zostać jego żoną. 27 listopada 1975 roku w Warszawie para powitała na świecie synka, Zbigniewa juniora. Anna German marzyła, by powiększyć rodzinę, pragnęła zostać mamą. Jej marzenie się spełniło. Lekarze odradzali jej ciążę przede wszystkim ze względu na problemy zdrowotne. Wokalistka była po ciężkim wypadku i długiej rehabilitacji. W tamtym momencie walczyła z silnymi bólami, które później zdiagnozowano jako nowotwór kości. Ale była nieugięta, walczyła o siebie i rodzinę. Ze wszystkich sił... Taka już była. Czytaj także: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Anna German z synem, Warszawa, 1976 Anna German nie zamierzała porzucić swojego marzenia. Po narodzinach Zbigniewa juniora na rok postanowiła zawiesić swoją karierę, by poświęcić jak najwięcej czasu rodzinie. Cieszyła się każdym wspólnym momentem z najbliższymi. Niestety, Anna German odeszła przedwcześnie 25 sierpnia 1982 roku, przegrywając walkę z chorobą. Miała 46 lat. Mąż artystki samotnie wychowywał Zbigniewa juniora. Chłopiec miał wówczas zaledwie siedem lat. Zbigniew Tucholski i Zbigniew jr Tucholski w 1984 roku: Kim jest syn Anny German - Zbigniew Tucholski Junior? Syn Anny German nie związał swojej przyszłości z muzyką. Poszedł własną ścieżką i dziś poświęca się karierze naukowej (po ojcu, inżynierze). Zbigniew Tucholski junior odnosi kolejne sukcesy. Od zawsze pasjonował się historią kolei i lokomotywami. Jak podał serwis Plejada, studiował historię i bibliotekoznawstwo. Następnie pracował w Katedrze Transportu Szynowego Wydziału Transportu Politechniki Śląskiej w Katowicach, jest w tej dziedzinie cenionym ekspertem. Uzyskał stopień doktora. Od 2009 roku pracował w Instytucie Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk, gdzie otrzymał stopień doktora habilitowanego. Jak możemy przeczytać w Wikipedii, Zbigniew Tucholski Junior był również szefem Polskiego Towarzystwa Miłośników Kolei Wąskotorowych i współpracował z Muzeum Kolejnictwa. W 2016 roku otrzymał prestiżową Nagrodę im. Jana Jędrzejewicza za monografię „Profesor Antoni Xiężopolski. Twórca polskiej szkoły budowy lokomotyw”, wydaną w 2015 roku przez Bibliotekę Główną Politechniki Warszawskiej. Kapituła doceniła wówczas jego warsztat, bogatą bazę źródłową i rzetelność. Wciąż pełni funkcję rzeczoznawcy w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na swoim koncie ma także uczestnictwo w konferencjach naukowych i sympozjach. Zbigniew Tucholski junior w tym roku skończy 49 lat. Ceni sobie prywatność i unika medialnego zgiełku. Cały czas mieszka z ojcem na Żoliborzu. Kiedy kilka lat temu na ekranie pojawił się serial o Annie German, media próbowały skontaktować się z rodziną artystki. W rozmowie z Angorą syn wokalistki podkreślał w tamtym czasie: „To dla mnie zbyt osobiste. Nie chcę, aby łączono mnie z Anną German. Ja to ja i nie potrzebuję żadnego rozgłosu. Może to i dziwne, ale nie chcę, aby o mnie mówiono, pisano, kojarzono z karierą mamy”. Dodał też, że zbyt dużo nieprawdy pisano o nim w przeszłości w mediach. Decyzję jedynego dziecka ulubienicy publiczności należy uszanować i życzyć wszystkiego, co najlepsze. Sprawdź również: Gabriela Kownacka – przyjaciele mówili o niej Lady Gabriela, Gabiśka, Gałka. Widzowie ją kochali Źródło: Plejada, Uroda Życia ​​​​​​​[Ostatnia publikacja na Viva Historie 08.07.2024 r.]
Anna German była boginią, Rosjanie nazwali nawet jej imieniem jedną z asteroid. Wypadek wszystko zmienił
Po wypadku lekarze nie dawali jej szans na powrót na scenę
Wielka artystka, której talentem zachwycano się także poza granicami kraju. Jako jedyna Polka wystąpiła na deskach Teatru Ariston na festiwalu w legendarnym włoskim San Remo. Ale mimo wielu sukcesów Anna German pragnęła przede wszystkim bezpiecznej przystani, domu. Rodzina stanowiła dla niej największą wartość. Do końca pamiętała o biedzie, wielkim głodzie, ciężkiej chorobie (w dzieciństwie miała szkarlatynę, podobnie jak jej brat. Młodszy o rok Fryderyk zmarł w Taszkiencie) i tułaczce, których doświadczyła. Szczęście odnalazła u boku Zbigniewa Tucholskiego, z którym doczekała się syna. Dziś wypada rocznica urodzin wielkiej artystki... Anna German: dzieciństwo, początki kariery Anna German urodziła się 14 lutego 1936 roku w Urgenczu w Uzbekistanie. Wraz z matką Irmą German przez wiele lat włóczyła się po ZSRR, szukając ojca aresztowanego w 1937 roku przez NKWD. W 1942 roku mama Anny ponownie wyszła za mąż. Polak, Herman Berner, rok później zginął pod Lenino. Ślub pozwolił Irmie wyrobić polskie dokumenty, dzięki czemu wraz z matką i córką po wojnie zamieszkały w Nowej Rudzie, a następnie we Wrocławiu. W końcu znalazły swoje miejsce. Tu Anna skończyła szkołę, a później studia. Śpiewała od dziecka, ale chciała mieć „konkretny zawód”. Postawiła więc na geologię. Pasja była jednak silniejsza. Zadebiutowała jeszcze na studiach. Występowała w teatrze studenckim Kalambur, a tuż po tym, jak zdobyła tytuł magistra, zdobyła uprawnienia estradowe. W 1963 roku wzięła udział w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie zdobyła drugą nagrodę za utwór „Tak mi z tym źle”. Rok później zdobyła kolejne wyróżnienie za „Tańczące Eurydyki”, tym razem na Festiwalu Piosenki w Opolu. Kolejne nagrody i sukcesy rozbudziły jej apetyt na więcej. Zaczęły się wyjazdy za granicę. Największe uznanie zdobyła w Związku Radzieckim. To tam nagrała swoją pierwszą płytę i do dzisiaj cieszy się największą popularnością. Rosjanie uważają ją za „swoją”, do dziś obchodzą rocznice jej urodzin i śmierci. Jako jedyną cudzoziemkę upamiętnili ją gwiazdą przed hotelem Rossija w Moskwie. Wyprodukowali serial biograficzny „Anna German. Tajemnica białego anioła” (główną rolę zagrała polska aktorka Joanna Moro), który kosztował ok. 10 mln dol. Jej piosenka „Nadzieja” została hymnem rosyjskich kosmonautów. Imieniem Anny German nazwano nawet jedną z asteroid. Rosjanie i Amerykanie próbowali przekonać ją, by wyrzekła się polskiego obywatelstwa i przeprowadziła do nich na stałe. Powtarzała jednak, że jej miejsce jest w Polsce. „Zapłaciła najwyższą cenę za to swoje śpiewanie, za ogromną sympatię radzieckiej publiczności. W Polsce dochodziły do niej różne, niezbyt miłe opinie na jej temat. Miała świadomość tego, że jest w jakiś sposób pomijana i w radiu, i w telewizji. Bardzo to przeżywała. Dlatego tak chętnie jeździła do Związku Radzieckiego. Mówiła mi zamyślona: »Tam jestem przyjmowana z otwartymi ramionami, czekają na mnie, a we własnym kraju…«” – opowiadał w jednym z wywiadów przyjaciel rodziny German. Czytaj też: Tak wyglądało małżeństwo Anny Jantar i Jarosława Kukulskiego. Połączyła ich miłość do muzyki... Anna German: wyjazd do Włoch, wielka kariera Śpiewała w aż siedmiu językach (od dziecka miała do czynienia z wieloma kulturami; ojciec niemieckiego pochodzenia urodził się w rosyjskiej wówczas Łodzi, matka pochodziła z holenderskiej rodziny). Koncertowała w NRD, Wielkiej Brytanii, Francji, Azji, obu Amerykach, a tuż przed śmiercią również w Australii. Podpisała kontrakt z włoską wytwórnią Company Discografica Italiana i rozpoczęła tournée po Włoszech. W 1967 roku jako pierwsza cudzoziemka zaśpiewała na XV Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej. Jako pierwsza (i jedyna w historii) polska artystka wystąpiła na XVII Festiwalu w San Remo. Wyjazd do Włoch przypłaciła ogromnym stresem. Skromna, pełna kompleksów (German uważała, że nigdy nie zrobi kariery przez swój wysoki wzrost – mierzyła 184 cm), źle czuła się w roli diwy. W Mediolanie udzielała wywiadu za wywiadem, brała udział w licznych programach telewizyjnych i pokazach mody. Wciąż ktoś rozpoznawał ją na ulicy. „Miała wyjątkową, łatwo rozpoznawalną barwę głosu, a do tego urodę, która także zwracała uwagę. Spotkały się u niej wszystkie elementy potrzebne, by zrobić karierę: głos, wygląd, ale też dobrze dobrany repertuar. Piosenki liryczne, niewykazujące niestosownej w tym przypadku awangardy, ale przede wszystkim melodyjne i eksponujące urodę jej głosu. To była wyjątkowa osoba, nieporównywalna z żadną inną w historii powojennej piosenki” – mówił o niej w jednym z wywiadów Sławomir Pietras, były dyrektor teatrów operowych w Warszawie i w Poznaniu. Czytaj też: Związek Elżbiety Dmoch i Janusza Kruka od początku naznaczony był skazą... Anna German: tragiczny wypadek Była u szczytu kariery, gdy w sierpniową noc 1967 roku wracała do Mediolanu z koncertu w Forli koło Ravenny. Doszło do wypadku. Prowadzący samochód kompozytor Renato Serio (po drugiej z kolei nieprzespanej nocy) stracił nagle panowanie nad kierownicą i z ogromną prędkością wjechał w barierkę na poboczu. „Odczułam nagle kilka wstrząsów, jakby samochód znalazł się na okropnych kocich łbach zamiast na gładkiej jak lustro szosie. Wszystko trwało ułamki sekundy. Odczułam, doskonale to pamiętam, paniczny strach przed spaleniem żywcem w samochodzie” – wspominała po latach German. W wyniku zderzenia wypadła przez przednią szybę samochodu. Przez tydzień pozostawała w śpiączce. Miała 49 złamań kości, straciła też dużo krwi. Lekarze nie dawali jej szansy na powrót do śpiewania. Uważali, że nie będzie nawet w stanie samodzielnie się poruszać. Była załamana. „Długo nie odzyskiwałam przytomności, nie mogłam mówić. Pięć miesięcy byłam w gipsie po szyję, kolejne pięć – unieruchomiona już bez gipsu. Trzy włoskie i trzy polskie szpitale starały się przywrócić mnie do życia. Nie było wiadomo, czy kości się zrosną, czy będę mogła chodzić” – mówiła. Czuła się jak w pułapce: „Ze swojego łóżka widziałam tylko ścianę i drzewo. Całymi godzinami patrzyłam w okno, czekając czy nie pojawi się ptaszek na gałęzi”. Rehabilitacja zajęła jej trzy lata. I choć przewidywania lekarzy nie sprawdziły się, nigdy nie wróciła do pełnej sprawności. Pomimo bólu jak najszybciej chciała znowu stanąć na scenie. „Powrót na estradę był dla mnie podwójnym wyzwaniem – fizycznym i moralnym. Po tym, co przeżyłam, gdy najdrobniejszy ruch powodował ból, trzeba było wyglądać na zupełnie zdrową, żeby publiczność nie myślała, że liczę na jej pobłażliwość” – wspominała. Anna German i Zbigniew Tucholski: historia miłości Anna German mówiła, że nie dałaby rady, gdyby nie wsparcie narzeczonego, pracownika naukowego Zbigniewa Tucholskiego. Poznała go na basenie we Wrocławiu. Od razu wzbudził jej zaufanie i sympatię. Zanim związali się na poważnie, Zbigniew jeździł za nią na koncerty i wspierał w chwilach zwątpienia. Od samego początku ich związek toczył się spokojnym, harmonijnym rytmem. Zbigniew Tucholski opowiadał, że nie było pomiędzy nimi żadnych starć i kłótni. „Iskrzyć nie mogło, bo ja otaczałem Anię nimbem uwielbienia” (cytat za Fakt.pl). Ukochany był też największym fanem jej twórczości. „Wszystko, co śpiewała, to ja piałem z zachwytu”, wyznał. Kiedy dowiedział się o wypadku, natychmiast poleciał do Włoch. Opiekował się nią za granicą, a później zaprosił do swojego domu w Polsce i pomagał stawiać pierwsze kroki po operacji. Pobrali się po trzynastu latach znajomości, w marcu 1972 roku w Zakopanem. W skromnej uroczystości wzięli udział tylko najbliżsi pary. O tym, jak bardzo brakowało jej sceny, przekonała się, gdy zagrała po raz pierwszy od czasu wypadku. „Tak się w moim życiu złożyło, że festiwal opolski był dla mnie aż dwa razy debiutem. Po raz pierwszy, kiedy śpiewałam w Opolu »Tańczące Eurydyki«, które to wydarzenie było moim »oknem na świat«, ponieważ potem przyszedł Sopot i inne festiwale, krajowe i zagraniczne. […] Mój drugi debiut opolski odbył się znacznie później, po moich doświadczeniach włoskich, kiedy po dłuższej przerwie, trzech czy czterech lat, wyszłam znów na estradę opolskiego amfiteatru i zaśpiewałam »Być może« Jerzego Dobrowolskiego. I pamiętam ten wzruszający moment, kiedy cała widownia amfiteatru zaśpiewała mi »Sto lat!«. Wówczas uwierzyłam, że znowu mogę śpiewać na żywo, przed publicznością i że wszystko się zacznie znów, od początku” – tłumaczyła. Od tej pory śpiewała tylko wesołe piosenki. Zarażała publiczność radością życia. Czytaj także: Edmund Fetting: kochała się w nim Agnieszka Osiecka. Nieznane życie wybitnego aktora Najważniejsza była dla niej rodzina W domu nie była gwiazdą. Chętnie gotowała obiady ukochanemu i nie skarżyła się, gdy trzeba było coś posprzątać. „Nie wpuszczam męża do kuchni. Nie dlatego, że jest niewielka i byłoby nam ciasno, ale po prostu kuchnia to nie miejsce dla mężczyzny” – mówiła rosyjskim dziennikarzom. Szybko poczuła, że chciałaby powiększyć rodzinę. „»Powiedz mi, jak to jest – jaka jest ta miłość…?« – pytałam czasem moje koleżanki, które miały dzieci. Odpowiedzią był uśmiech i słowa: »Tego się nie da powiedzieć, to trzeba samej przeżyć«” – opowiadała. Lekarze odradzali jej ciążę – urodzenie pierwszego dziecka w wieku 39 lat było w latach 70. czymś niezwykłym. Do tego wciąż miała problemy zdrowotne. Jeszcze nie otrząsnęła się po wypadku, gdy zaczęła odczuwać mocne bóle nóg (które zdiagnozowano później jako nowotwór kości). Ale marzenie o dziecku było silniejsze. Nie dość, że Anna German nie zrezygnowała z macierzyństwa, to jeszcze po zajściu w ciążę wcale się nie oszczędzała. Mimo próśb i gróźb męża pojechała na tournée po ZSRR. W listopadzie 1975 roku urodziła chłopca, Zbyszka. Zdecydowała, że przez najbliższy rok całkowicie wycofa się z życia publicznego. To – jak wspominał po latach mąż German – był najlepszy okres w ich życiu. Rak zaatakował ponownie pomiędzy koncertami w Azji. W czasie tournée po Australii w 1980 roku zrozumiała, że nie da rady dłużej występować przed publicznością. Wróciła do domu i od tej pory śpiewała już tylko w zaciszu domowym. Zmarła w sierpniu 1982 roku w wieku 46 lat.
Dlaczego los prześladuje anioły? Oto historia niezwykłego życia Anny German
Uwielbiana w Rosji, ceniona we Włoszech, Japonii czy Stanach Zjednoczonych. W Polsce przypomniał o niej popularny serial „Anna German”. Gwiazda piosenki, której imieniem nazwano asteroidę – Annagerman. Krąży wokół Słońca gdzieś miedzy Marsem a Jowiszem... Dziś mija 40 lat od śmierci niezwykłej artystki. Z tego powodu przypominamy jej historię. Ile musiała przejść, żeby odnaleźć szczęście, spokój, miłość i wiarę? Bolesne dzieciństwo Anny German Przodkowie jej ojca pochodzili z Niemiec. Holenderskich potomków matki, Irmy German, sprowadziła do Rosji caryca Katarzyna II. Anna Wiktoria German urodziła się w Urgenczu 14 lutego 1936 roku. Gdy miała roczek, prawie umarła na paratyfus. Lekarz wyleczył ją naparem z granatowca. Gdy miała dwa lata NKWD aresztowało i zabiło jej ojca, Eugeniusza Germana. Powód? Bo pochodził z Polski! Gdy miała cztery lata, na szkarlatynę zmarł jej brat. Z matką i babcią trafiła na zesłanie, mieszkały w ziemiance. Nie miały co jeść, poznały co to chłód i bieda. Po drugiej wojnie światowej, gdy Anna miała 10 lat, udało im się wyrwać z komunistycznego kraju. Jako żona Polaka, Irma German mogła wyjechać do Polski. Ania, jej mama i babcia zamieszkały we Wrocławiu. Dzieciństwo Anny German w Polsce Ania szybko nauczyła się polskiego. W starym domu z XIX w. przy ul. Trzebnickiej, gdzie mieszkały, sąsiedzi czasem zbierali się na niedzielne obiady. Po jedzeniu śpiewali. Ania milczała, myślała, że będzie przeszkadzać swoim głosem. Jej mama dużo pracowała, była nauczycielką. Z tego powodu wychowywała ją babcia, która była dla niej bardzo ważną osobą. A czym ona się zajmowała? Była adwentystką, dużo się modliła oraz opiekowała się gromadą dzieci i starszymi ludźmi. ZOBACZ TEŻ: Anna German była boginią, Rosjanie nazwali nawet jej imieniem jedną z asteroid. Wypadek wszystko zmienił „Bardzo kocham moją babcię, która mnie wychowała i pozwoliła odziedziczyć po sobie usposobienie”, powiedziała Anna w filmie biograficznym. Jej ukochana opiekunka była skromna, pracowita i uduchowiona. Też chciała zostać artystką. Co ciekawe, przyszła wokalistka w 1955 roku złożyła papiery do wrocławskiej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych. „Jeszcze przed maturą zastanawiałam się często nad wyborem zawodu. Zawsze interesowało mnie malarstwo, rzeźba, metaloplastyka, ceramika artystyczna. Po maturze złożyłam więc dokumenty na Wydział Malarski w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Ale po głębszym zastanowieniu ustaliłyśmy z mamą, że trzeba wybrać zawód bardziej konkretny, który w przyszłości zapewniłby byt...”, wyznała w swojej autobiografii „Wróć do Sorrento?" Wtedy mama zapytała: „Czy wiesz, Aniu, co to takiego bieda?”. Nie wierzyła, że z malowania obrazów da się wyżyć. Ania skryła swoje marzenia i zdała na geologię. Zrobiła dyplom, ale artystka w niej i tak wygrała! Początek kariery Anny German Wystrzeliła w górę. Stała się piękną, posągową blondynką. Ubierała się z klasą, trochę staroświecko. Lubiła kwieciste sukienki, wcięte płaszcze, chusty zawinięte wokół głowy. Głos miała, jak srebrne dzwonki. Chciała śpiewać. Koleżanka namówiła ją, żeby poszła do Estrady Wrocławskiej, ówczesnej agencji artystycznej. Przesłuchał ją reżyser Szymon Szurmiej. Na początku był sceptyczny, ale szybko uległ czarowi jej głosu. „Przyjmujemy panią”, zdecydował. Autorka książki „Anna German. Tańcząca Eurydyka”, Mariola Pryzwan, pisze, że German na początek dostawała sto złotych za koncert. Ale dawała ich w miesiącu czterdzieści! Mama z babcią były zachwycone. Cztery tysiące miesięcznie to dwa razy więcej niż zarobki geologa na stażu. Ale czy to znaczy, że nie obroni dyplomu? Zaniepokoiła się mama. Anna zapewniła, że na pewno skończy studia. Była odpowiedzialna. Jednak muzyka pochłonęła ją całkowicie. Jeździła z zespołem po małych miejscowościach, dawali trzy występy dziennie, mieszkali w nędznych hotelikach. Podobało jej się takie tułacze życie. Światowa kariera Anny German Mówiono o niej „Najlepszy głos pokolenia”, poeta Jerzy Ficowski uważał, że zamiast duszy miała muzykę. „Całe życie byłam jej fanką”, stwierdziła kategorycznie Irena Santor. Kompozytorka Katarzyna Gartner napisała dla German „Eurydyki tańczące” i obie na tej piosence wystrzeliły w górę. Anna wygrała festiwale w Sopocie i Opolu. „Pani Irmo”, krzyczano do jej matki na wrocławskim podwórku. „Niech pani włączy radio, Anna śpiewa!”. Stała się w Polsce gwiazdą. Zaczęła koncertować w Europie i Ameryce. W 1966 roku wystąpiła na scenie paryskiej Olimpii. Rok później, jako pierwsza i jedyna w historii polska artystka zaśpiewała na XVII Festiwalu w San Remo. W tamtym czasie też poznała swojego męża, Zbigniewa Tucholskiego. CZYTAJ TEŻ: Jako pierwszy prowadził Wielką Grę, musiał uciec z Polski. Trudne losy Ryszarda Serafinowicza... Samotne życie Anny German Była kobieca i atrakcyjna. Ale samotna. Ciężkie dzieciństwo odcisnęło na niej piętno. Wysoki wzrost dołożył swoje. Miała kompleksy, nie potrafiła otworzyć się przed mężczyzną. Bała się, że już zawsze przyjdzie jej żyć z mamą i babcią. Aż spotkała młodego inżyniera z Warszawy, Zbyszka. Siedziała na basenie we Wrocławiu, czytała książkę. Podszedł, poprosił, żeby zwróciła uwagę na jego rzeczy, gdy będzie się kąpał. „Zobaczyłem dziewczynę w czerwonej spódnicy”, wspomniał w filmie biograficznym. „Wszystko, co dobre w człowieku, było w niej”. Wysłała mu kartkę pocztową, zapraszając na koncert do Rzeszowa. Pojechał, czekał z kwiatami. Gdy odwiedził ją we Wrocławiu, zaprosiła na babcine pierogi. „Czy zostaniesz moją żoną?”, zapytał. Szklanka z herbatą wypadła jej z dłoni. Ale nie zgodziła się od razu. Chciała, żeby poznali się lepiej. Więc Zbyszek w dzień pracował w Warszawie, a nocą jechał tam, gdzie występowała Anna. Stał się jej cieniem. Aniołem Stróżem. „Nikt nigdy tak nie śpiewał i nie może śpiewać”, pomyślał, gdy pierwszy raz usłyszał głos Anny. „Zrozumiałem, że podobnego do niego nie ma i że trzeba zrobić wszystko, żeby zawsze brzmiał dla ludzi”. Wypadek Anny German Świat stał przed nią otworem. Podpisała kontrakt z włoską firmą fonograficzną „Company Discografica Italiana”. Włoski menadżer, Pietro Cariaggi wyłożył pół miliona lirów na jej występ na festiwalu w San Remo. Kreowano ją na gwiazdę. Wywiady, pokazy mody, recital we włoskiej telewizji. Ale nie pasowała do tego świata. „Nie jestem w stanie przybrać choćby na krótko maski obcej mi kobiety, tylko na pokaz, na sprzedaż, dla reklamy”, żaliła się w wywiadzie. Jednak płynęła na fali. Miała jechać na festiwal do Rio de Janeiro, do Tokio, Filadelfii i na Majorkę. Los miał inne plany. Gdy w sierpniu 1967 roku wracała z koncertu we Włoszech Autostradą Słońca, jej samochód uległ poważnemu wypadkowi. Dwa tygodnie przeleżała bez przytomności. Połamana nie mogła się ruszyć, nie mogła chodzić. Przez pół roku uciskał ją gorset z gipsu, oddychała z trudem. Na własne życzenie wypisano ją z włoskiego szpitala, trafiła do kliniki w Konstancinie. Wiodła smutne życie uwięzionej osoby. „Ze swojego łóżka widziałam tylko ścianę i drzewo. Całymi godzinami patrzyłam w okno, czekając czy nie pojawi się ptaszek na gałęzi”, wspominała te gorzkie chwile. Zbyszek skonstruował dla niej specjalny wyciąg. Ciężko ćwiczyła, żeby odzyskać sprawność. Gdy leżała na wyciągu, Zbyszek powtórnie się oświadczył. Tym razem powiedziała „tak”. Bolesny powrót do żywych Trzy lata zajął jej powrót do zdrowia. Mięśnie przepony miała zwiotczałe, bała się, że nigdy nie wróci do śpiewania. Za pieniądze z odszkodowania kupiła małe mieszkanie na peryferiach stolicy. Jej pierwszy własny kąt. Nocą wychodziła z niego i o lasce, lub wsparta na ramieniu Zbyszka wędrowała po ulicach. Powoli odzyskiwała sprawność. Miała dużo czasu na rozmyślania. Coś ją natchnęło. Zaczęła komponować własne piosenki. Jedną z nich była „Człowieczy los” do słów Aliny Nowak. „Człowieczy los nie jest bajką ani snem”, śpiewała. Nie znała nut, więc swoje melodie nagrywała na magnetofon. Gdy wróciła do sił, nagrała w studiu autorska płytę zatytułowaną „Człowieczy los”. I odniosła wielki sukces. Dostała „złotą płytę”. Polacy pokochali jej mądre i dające nadzieję piosenki oraz ten zaczarowany głos. Na scenę wróciła w 1970 roku. Jedenaście koncertów w Teatrze Wielkim wykupiono do ostatniego miejsca. Dwa lata później pobrali się ze Zbigniewem Tucholskim. 27 listopada 1975 urodziła syna, Zbigniewa juniora. ZOBACZ TEŻ: Nela i Artur Rubinstein – ona zawsze chciała być u jego boku. Z miłości i z zazdrości Pokłoń się Rosji, powiedziała babcia Anny German W Rosji i na Ukrainie do dziś mówią o niej „nasza Anuszka”. Ma tam miliony wielbicieli. O Uzbeskistanie mówiła „moja druga ojczyzna”. Gdy pierwszy raz pojechała śpiewać w Moskwie, babcia poprosiła: „Pokłoń się rodzinnemu krajowi”. German bardzo przeżywała powrót do kraju, w którym tyle wycierpiała jako dziecko. Ale tym razem Rosja (ówcześnie Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich) przyjęła ją z otwartymi rękami. Pierwsze wykonanie „Tańczących Eurydyk” spotkało się z burzą oklasków. Potem German nagrała wiele rosyjskich piosenek, bliska była jej melodyka i słowiańska romantyczność. Nigdzie na świecie publiczność nie słuchała jej z taką czcią. Koncertowała w salach na sześć tysięcy widzów. Gdy na kazachskim stepie zaśpiewała dla pasterzy, poczuła że słuchają ją nawet zwierzęta – krowy i owce, których olbrzymie stada pasły się w pobliżu. Dużo koncertowała, nie potrafiła odmawiać. Podpisywała kontrakt na jeden koncert, a kazano jej śpiewać trzy. Wysiłek wyniszczał ją. W połowie lat siedemdziesiątych... wykryto u niej raka. Anna German zmienia wyznanie Gdy pobrali się ze Zbyszkiem, wszystko układało się dobrze. Kupiła i wyremontowała dom, miała koncerty, syna. Spełniała się w śpiewaniu. Z mężem pasowali do siebie, oboje powolni i małomówni stanowili idealną parę. Gdy nagrywała, czekał godzinami w studiu, był w nią wpatrzony. Jednak choroba zburzyła ten ład. Musiała odwołać koncerty w jednej z republik środkowoazjatyckich. Ból był zbyt wielki. Przez wiele lat udawało się jej powstrzymywać atak nowotworu. Poddała się dopiero w 1980 roku. Zaatakował ją mięsak kości. Nawrót choroby przykuł ją do łóżka. Wtedy wróciła do wiary babci. „Przychodzili do nas księża”, wspominał tamten czas jej mąż. „Mówili – weźcie ślub, ochrzcijcie dziecko. Byłem katolikiem, więc zrobiliśmy tak”. Lecz w Annie tkwił niepokój. Któregoś dnia, gdy już nie opuszczała łóżka, poprosiła męża: „Przynieś mi biblię babci”. Przed dwa tygodnie czytała, rozmyślała, modliła się. Potem powiedziała: „Dostałam od Boga znak. Zaproś pastora kościoła Adwentystów. Chcę się ochrzcić”. Przyjęła chrzest późną wiosną 1982 roku w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego. „Była taka szczęśliwa”, wspominał mąż. „Obiecała, że gdy wyzdrowieje, będzie śpiewać w kościele”. Na magnetofonie zostawiła wiele nagrań psalmów i tekstów biblijnych z własnymi melodiami. Przed śmiercią w jej sercu zamieszkał Bóg. Odeszła 25 sierpnia 1982 roku. Nad jej grobem na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym „Ojcze nasz” zmówił ksiądz Jan Twardowski. Życie po życiu Anny German Pozostała w pamięci i nagraniach. W Rosji do dziś działa Międzynarodowy Klub Wielbicieli Anny German. W Moskwie doczekała się złotej gwiazdy w chodniku przed salą koncertową Rosja. W Polsce wiele ulic nazwano jej imieniem. Serial „Anna German” bił w Polsce rekordy popularności. Odświeżył pamięć o niej i niezwykły talent. Talent, który jak meteor przemknął po naszym niebie. Poeta Jerzy Ficowski tak ją określił w książce „Anna German. Tańczące Eurydyki”: „Była dużym dzieckiem. Niezwykle dobra, szlachetna, życzliwa ludziom i światu, a jednocześnie dziecięco bezbronna. Nie miała w sobie nic z agresji. Była jakby wygnańcem z chórów anielskich skazanym na trudny „człowieczy los”. Dzisiaj mija równo 40 lat od odejścia utalentowanej gwiazdy.
Demarczyk, Rodowicz, Geppert... To one zawdzięczają popularność festiwalowi w Opolu!
Festiwal w Opolu w 2020 roku odbędzie się po raz 57. Choć dziś często traktowany jest jako mało znaczące wydarzenie kulturalne, co roku oglądają go miliony Polaków. Nazywany świętem polskiej piosenki, wylansował w kraju nad Wisłą wiele niezapomnianych przebojów i gwiazd, które z powodzeniem przez lata (często do dziś) koncertują, nagrywają kolejne piosenki i... na stałe wpisały się w pejzaż rodzimej sceny muzycznej. Największy gwiazdy festiwalu w Opolu: Ewa Demarczyk, Anna German, Czesław Niemen, Beata Kozidrak To na opolskiej scenie pierwsze kroki stawiali tacy artyści, jak Krystyna Prońko czy Beata Kozidrak. Część z nich, jak Ewa Demarczyk, Edyta Geppert czy Anna German miały na swoim koncie mniejsze i większe sukcesy na lokalnych rynkach jeszcze przed udziałem w wydarzeniu, jednak dopiero występ na festiwalu polskiej piosenki dał im przepustkę do ogólnokrajowej kariery. To w Opolu pierwsze kroki stawiała Maryla Rodowicz, to tutaj odkryto talent m.in. Zdzisławy Sośnickiej, to wreszcie tutaj Anna Jantar dała początek znakomitej, choć trwającej zaledwie dekadę karierze, wykonując w 1973 roku przebój Najtrudniejszy pierwszy krok, zaś Czesław Niemen w 1967 roku przeszedł do historii, brawurowo śpiewając Dziwny jest ten świat, uważany dziś za jeden z polskich przebojów wszech czasów. Kto jeszcze zawdzięcza opolskiej scenie sympatię słuchaczy i ponadczasową popularność? Sprawdź, oglądając nasz materiał wideo
Na scenie była gwiazdą, a jaka była prywatnie? Historia Anny German oczami najbliższych
Wypadek samochodowy na zawsze odmienił jej życie...
Dla Anny German piosenki były całym życiem. Śpiew był dla niej jak oddychanie. „Myślę, że każdy z nas ma swoją gwiazdę. Może nią być miłość, praca, macierzyństwo... Tylko trzeba zrobić wszystko, żeby nie gasł jej blask. Moja gwiazda - to piosenka”, powiedziała w jednym z wywiadów. Los nie szczędził jej jednak nieszczęść. Jej dziadek został aresztowany i z wyrokiem 5 lat zesłany do obozu pracy, z kolei jej ojciec został rozstrzelany pod zarzutem szpiegostwa. Muzyka stała się jej lekarstwem. Tragiczny wypadek samochodowy nie złamał jej optymizmu i siły woli. Niestety kilkanaście lat później już tej siły nie wystarczyło. Przypominamy, jaka była Anna German we wspomnieniach najbliższych. Serial Anna German - o czym? Serial Anna German opowiada historię legendy polskiej piosenki, która zrobiła międzynarodową karierę w latach 60. i 70. XX wieku. Serial przedstawia losy Anny German od 1938 roku, kiedy to ojciec Ani German zostaje aresztowany. W roli tytułowej gwiazdy wystąpiła Joanna Moro, dla której to wcielenie aktorskie stało się trampoliną do kariery. „To była nieprawdopodobna kobieta. Nigdy niczego nie udawała. Była na scenie, ślicznie wyglądała, ale nigdy nie traktowała tego, jako coś niezwykłego. Zawsze była naturalna, opanowana i optymistycznie nastawiona”, mówiła Joanna German w jednym z wywiadów. Anna German omal nie straciła życia w 1967 roku w wypadku samochodowym. Długo walczyła o życie, a później powrót do zdrowia i śpiewania. Na scenę powróciła w 1970 roku. Niestety kilkanaście lat później dopadł ją mięsak kości. Zmarła wieczorem 25 sierpnia 1982 w warszawskim Szpitalu Klinicznym przy ulicy Szaserów po dwóch latach walki z chorobą nowotworową. Ludzie znali jej sceniczne oblicze - kobiety o delikatnej urodzie i anielskim głosie, a jaka była prywatnie? Anna German we wspomnieniach przyjaciół to nie tylko wybitna wokalistka, ale także niezwykle silna, inteligentna i odważna kobieta. Mariola Pryzwan w książce Anna German we wspomnieniach, zebrała wypowiedzi znanych osób, którzy przyjaźnili się bądź mieli okazję poznać artystkę. Jak ją wspominają? Oto Anna German oczami bliskich. Wspomnienie o Annie German: była nadwrażliwa Szymon Szurmiej, aktor, reżyser, kierownik artystyczny Estrady Wrocławskiej, tak wspomina Annę German: „Tak wrażliwej i zakompleksionej z powodu wzrostu dziewczyny nie znałem jeszcze. Wiedziałem, że kiedy wejdzie na scenę i zaśmieją się z niej, stracimy piosenkarkę. Czułem, że jest nieobecna, że wyrywam ją z jej tylko dostępnego świata. Ten świat, który sobie stworzyła, na pewno był obroną przed stresem, jakim dla artysty jest zetknięcie z publicznością. Kiedy Ania wychodziła na scenę, była zjednoczona z muzyką. Nie zależało jej na aplauzie widowni, a jedynie na akceptacji tego, co robi. Gdy rozlegały się oklaski, skłaniała lekko głowę, uśmiechała się. Publiczność ją ubóstwiała, a ona... lubiła publiczność po swojemu”, czytamy w książce Marioli Pryzwan Anna German we wspomnieniach. Jego zdaniem Ania German żyła sztuką, która była dla niej wszystkim. „Czasami zatracała się w śpiewie, w muzyce. Trzeba było znaleźć sposób na sprowadzenie jej na ziemię. Była nadwrażliwa. Miała melancholijną naturę. Przy niej musiałem być trochę psychologiem. Wiedzieć, kiedy ją pogłaskać po głowie, kiedy przytulić. Z Anią trzeba było tak właśnie postępować. Delikatnie i ostrożnie. Nie wierzyła we własne siły. Wciąż szukała potwierdzenia swego talentu u innych”, wspomina. Jak Anna German poznała Zbigniewa Tucholskiego? Mąż Anny German, Zbigniew Tucholski, całe życie poświęcił swojej ukochanej i temu, by była szczęśliwa. Pomógł jej pozbierać się po wypadku samochodowym i opiekował się nią, gdy umierała na nowotwór kości. A jak się poznali? Ich spotkanie wspomina Aleksander Żygariow: „Czytała książkę, siedząc na pływalni, gdy podszedł do niej młody, wysoki mężczyzna o jasnej twarzy i poprosił, by zaopiekowała się jego rzeczami. Miał jeszcze trochę czasu do odjazdu pociągu do Warszawy i chciał popływać. Dlaczego wybrał właśnie Annę? Wzbudziła w nim zaufanie. Kiedy zaczęli rozmawiać, okazało się, że jest inżynierem i mieszka w Warszawie. Zostawił swój adres... Wkrótce wysłała do niego pocztówkę, zapraszając na koncert. Nie myślała, że przyjedzie... Jakież było jej zdziwienie, gdy Zbigniew przyjechał do Rzeszowa z bukietem kwiatów. „Pięknie pani śpiewa. Już wcześniej słyszałem panią w radiu”. Przenocował w gościnnym pokoju, a rano odjechał. Kolejny raz spotkali się we Wrocławiu. Anna wróciła na krótko do domu. Zbigniew cierpliwie czekał na nią. Zaprosiła go do pokoju. Pili herbatę i jedli babcine pierogi. „Czy całe życie chce pani tak przejeździć?” - spytał. „Jeśli wystarczy mi sił, to do emerytury” - odparła Anna, popijając łyk gorącej herbaty. „Naprawdę?” - spytał z niedowierzaniem. „Naprawdę”. „A ja, rozumiesz - powiedział szeptem, przechodząc na ty - chciałem właśnie spytać, czy nie wyjdziesz za mnie za mąż...”.”, cytuje jego słowa Mariola Pryzwan w książce Anna German we wspomnieniach. Anna German wypadek samochodowy Annie German wypadek samochodowy przydażył się gdy była u szczytu kariery. Liczne złamania i poważny uraz kręgosłupa na trzy lata przykuły ją do łóżka. Wypadek Anny German wydarzył się na Autostradzie Słońca pod Bolonią we Włoszech w 1967 roku. Anna German i jej kierowca Renato z wytwórni Compania Discografica Italiana wracali właśnie z koncertu w Forli niedaleko słynnej Ravenny. Zmęczony i niewyspany Renato zasnął za kierownicą. Samochód uderzył w mur oddzielający jezdnię od zbocza wzniesienia. Siła uderzenia była tak ogromna, że wyrzuciła Annę German z samochodu kilkanaście metrów dalej. Renato nieprzytomny trafił do szpitala, ale sanitariusze z karetki nie wiedzieli, że w aucie była też słynna piosenkarka.... Ciężko ranna Anna German całą noc czekała na pomoc. „Ania była moją pacjentką (…). Na skutek złamania obojczyka, kości ramieniowej i udowej miała w gipsie lewą kończynę dolną i górną oraz klatkę piersiową. 20 grudnia rozpoczęliśmy rehabilitację polegającą na pionizacji przy łóżku (…). Początki były bardzo trudne. Ania mdlała, a jednocześnie udawała, że nic się nie dzieje (..,). Leżała w sali jednoosobowej. Drzwi na korytarz były otwarte, każdy mógł wejść, porozmawiać. Odwiedzało ją dużo osób. Pamiętam Danutę Rinn. Ania nie absorbowała sobą, nie narzucała się, nie chciała sprawiać kłopotu. Zaglądaliśmy do niej często, by ją mobilizować i podtrzymywać na duchu. Silny wstrząs mózgu wpłynął na jej psychikę. Na początku była w depresji. Nie wierzyła, że będzie chodzić, że będzie normalnie egzystować. Trzeba było stosować psychoterapię. Zauważać i nagradzać sukcesy. W ten sposób zdobywała siłę do ćwiczeń”, wspomina lekarka na łamach książki Anna German we wspomnieniach. Krzysztof Krawczyk o pierwszych oznakach choroby Anny German „Przygoda z Anią była dosyć krótka ze względu na tę tragedię, której finał oglądaliśmy w szpitalu. Patrzyliśmy wówczas na wspaniałą kobietę, przykutą do łóżka, która miała dla nas uśmiech i niewymuszoną życzliwość. To chwile, których nie można zapomnieć. W tamtych czasach nagranie z Anną German było wielkim wyróżnieniem, bo w krajach wschodnioeuropejskich Ania cieszyła się niezwykłą popularnością. To, co osiągnęła w Związku Radzieckim, jest nie do powtórzenia przez innego artystę. Była dla tamtejszej publiczności jak balsam na duszę. Magia głosu Ani była tak wielka, że po jej śmierci Rosjanie odkrytą przez siebie asteroidę nazwali jej imieniem: annagerman. Myślę, że gdyby nie ten nieszczęśliwy wypadek, osiągnęłaby międzynarodową sławę, którą po części już miała. W latach sześćdziesiątych trudno było zrobić karierę na Zachodzie. Pagart wysyłał na Zachód bardzo rzadko. Gdyby Ania miała wówczas jakieś poparcie, podbiłaby serca nawet tych, którzy nie są melomanami. Jej śpiewanie było jak terapia!”, wspomina. „Nie zazdrościliśmy jej wyjazdu do Włoch. Była w nas radość, że to właśnie ona jedzie do Italii, w której znają się na dobrych głosach. Wydawało się, że to bardzo trafna decyzja. Nie przypuszczam, żeby inni jej zazdrościli. W naszym środowisku spotykaliśmy się wprawdzie rzadko, ale nie pamiętam, aby ktoś mówił coś kontrowersyjnego na jej temat. Byliśmy raczej dumni, że Polska ma taki głos. A że nie został odpowiednio wykorzystany? Cóż, nie tylko ten... Do dzisiaj nie spotkałem takiego głosu nigdzie na świecie. Inne wspaniałe oczywiście tak, ale tego typu - nie”, zaznacza w książce Marioli Pryzwan Anna German we wspomnieniach.