Nie był ojcem idealnym, chwilę przed jego odejściem wszystko mu wybaczyła. Ania Rusowicz ujawniła kulisy ich trudnej relacji
1 stycznia 1991 roku siedmioletnia Anna Rusowicz straciła matkę, legendarną piosenkarkę Adę Rusowicz. Wkrótce okazało się, że ojciec, Wojciech Korda, nie chce wychowywać ani jej, ani brata. Lata bólu, samotności i pytań bez odpowiedzi doprowadziły ją jednak do momentu, którego sama się nie spodziewała. Do wybaczenia.
Kiedy w wypadku samochodowym zginęła jej mama, piosenkarka Ada Rusowicz, miała siedem lat. Ojciec, wokalista i kompozytor Wojciech Korda, nie chciał wychowywać ani jej, ani jej brata. Nie potrafiła zrozumieć tego odrzucenia, a jednak przed śmiercią ojca wybaczyła mu. Czy było to trudne i jaką drogę przeszła, by to zrobić oraz odnaleźć samą siebie? Z Anną Rusowicz rozmawia Krystyna Pytlakowska. Przypominamy wywiad z Anną Rusowicz, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w grudniu 2025 roku. Tragiczny dzień 1 stycznia 1991 roku. Śmierć Ady Rusowicz zmieniła wszystko Życie jest jak książka? Tak, każdy pisze swoją. I dlatego ja zdecydowałam się opowiedzieć szczerze moją historię, z jej wieloma magicznymi wydarzeniami i znakami, które dostawałam. I momentami oświecenia, gdy zaczynałam coś rozumieć, mając poczucie sensu tego, co się wydarzyło. Uważam, że życie każdego – moje również – jest częścią jakiegoś planu. Planu? Czyjego? Tego z góry. Być może mamy jakiś wpływ na nasze życie, ale to los rozdaje karty, którymi gramy. Nie zawsze są to asy. Musimy nauczyć się grać tymi, które dostaliśmy. Ty się nauczyłaś? Chyba tak, bo nauczyłam się każde cierpienie czy trudną sytuację przekuwać w coś dobrego. Nawet jeżeli nie miałam wpływu na to, co mnie spotykało. Próbowałam zrozumieć dlaczego. Chociaż na początku zawsze jest bunt. A co jest na końcu? Na końcu jest wybaczenie i dalsza droga. O wybaczenie jest najtrudniej, bo to proces, a nie akt jednorazowy. Można wybaczyć trochę mniej lub trochę więcej, drugiego dnia wycofać wybaczenie, trzeciego znowu wybaczyć. Ciąg uczuć… Dlatego pomyślałam, żeby opowiedzieć, co we mnie drzemało przez wszystkie lata od śmierci mamy. I uwolnić się od tego. Twoja mama Ada Rusowicz zginęła w wypadku samochodowym 1 stycznia 1991 roku. Miałam wtedy siedem lat. Po śmierci mamy wychowywała mnie ciocia – moja mama zastępcza. Szybko zrozumiałam, że muszę być niezależna. Mama dla nas, dzieci, zrezygnowała z udziału w koncertach. Została w domu, była zależna finansowo od naszego ojca. To było swego rodzaju uwikłanie, a ja wiem, jak wielką wartością jest niezależność, zwłaszcza dla kobiet, także tych mających dzieci. Nie wiem, co mama miała w planach, ale wiadomo, że małżeństwo moich rodziców wisiało na włosku, bo pojawiła się druga kobieta i mama miała olbrzymi dylemat, jak to rozwiązać. Czy zostać z ojcem, czy odejść od niego i dać mu wolność? Stanęła dokładnie przed taką samą sytuacją, jaka po latach spotkała mnie. Ona nie zdążyła podjąć decyzji. A ja zdążyłam i zrobiłam to. Mama nie zdążyła nawet podpisać testamentu, a ja testament już zrobiłam. Bo dzięki niej wiem, że może mnie zabraknąć w każdej chwili. Mamie to do głowy nie przyszło i to miało potem konsekwencje prawne. CZYTAJ TEŻ: Tworzyli kultowy zespół lat 80., on przez lata skrywał uczucie. Gdy w końcu ją zdobył, los nie dał im wiele czasu Ojciec nie chciał wychowywać dzieci. Szokująca decyzja Wojciecha Kordy Twoja mama Ada Rusowicz i Twój ojciec Wojciech Korda byli podobno cudowną parą. Najpiękniejszą w świecie show-biznesu. Moja matka była tak piękna, że porównywano ją do Tiny Turner, bo słynęła ze zgrabnych nóg. A ojciec też był przepięknym mężczyzną. Zdolni. Utalentowani. Tylko że mama miała inne wartości niż ojciec. Chciała mieć dzieci, dom, wnuki. A mój ojciec nie, wolał mieszkać w hotelach. Wybierał wolność i życie artystyczne. Ojciec nie chciał mieć tak cudownej córki jak Ty? Dzieci jawiły mu się jako zagrożenie dla jego kariery. Nie chciał mieć dzieci, przeszkadzały mu. Nie chciał też mieć domu. Ale gdy kobieta czegoś pragnie, zdobywa to. A mama była konsekwentna. Powiedziała: „Nie chcesz mieć dzieci? Ale ja będę je miała”. I dokładnie tak się stało. A jak się urodziliśmy, ja i mój brat, zrezygnowała ze śpiewania. Zapłaciła bardzo wysoką cenę. Olbrzymią. Zwłaszcza że potem w jej małżeństwie pojawiła się ta druga. Było to zresztą ukrywane przed nami. Ojciec też był konsekwentny. Po wypadku i śmierci mamy odzyskał wolność i nie chciał mieć nas przy sobie. Kiedy więc moja ciocia chciała mnie zaadoptować, był chętny. Nie chciał też, by mój brat z nim został. CZYTAJ TEŻ: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Lata milczenia i bólu. Jak Anna Rusowicz dorastała bez rodziców Wiedza o tym musiała być dla Ciebie straszna. Okropna. I tylko dlatego, że siostra mojej mamy powiedziała, że nigdy nie pozwoli na to, żebyśmy z bratem trafili do obcych, zostaliśmy w rodzinie. To mądra kobieta. Najpierw sądziła, że ojciec jest w szoku, w depresji po stracie Ady i dlatego podejmuje takie dziwne decyzje, zapraszając ludzi, którzy chcą adoptować jego dzieci. A taki pomysł się w jego głowie pojawił. I wtedy ciocia Krystyna powiedziała, że to ona weźmie za nas odpowiedzialność, i zostali z mężem naszą rodziną zastępczą. Czy ojciec widywał się z Tobą po śmierci mamy? Nie. Nigdy nie rozumiałam, skąd się wzięło takie odtrącenie, bo ojciec dla dziewczynki jest kimś wyjątkowym – tym pierwszym mężczyzną, który pokazuje, że jesteś chciana, kochana. Byłam malutka i nie mogłam pojąć, dlaczego ojciec mnie nie chce. Ciągle pytałam: „A kiedy przyjedzie tata?”. Ciocia odpowiadała, że jest na koncertach. Okłamywała mnie, żeby ukoić mój ból serca. Widziała, że na niego czekam, ale ojciec nigdy nie przyjeżdżał i nie dzwonił. Mój starszy o sześć lat brat, który jeszcze przez jakiś czas został z ojcem, miał niełatwe dzieciństwo. Wprowadziła się tamta kobieta, a on nagle w swoim domu, który był ciepły i rodzinny, stał się kimś zbędnym. Pomieszkiwał więc u kolegów, a potem się szybko usamodzielnił finansowo i wyprowadził. W planie naszego ojca na jego nowe życie nie byliśmy w ogóle brani pod uwagę. Ja nawet jeszcze w podstawówce pisałam listy do taty, ale nigdy nie dostałam odpowiedzi. Ojciec udawał, że Was nie ma? Jako dorosła kobieta zaczęłam myśleć, że ja go w pewien sposób rozumiem. Deklarował przecież, że nie chce dzieci. Miał swoje wizje na życie. I mówił to bardzo stanowczo. A ja rozumiem ludzi, którzy nie chcą mieć potomstwa. Rodzicielstwo to rodzaj przywileju, a nie obowiązku. Ale co innego mówić, a co innego nie chcieć, jak się już to dziecko pojawi. Ojciec chciał być polskim Elvisem Presleyem. Zostać na scenie, być artystą, a przede wszystkim mieć wolność. Próbował się więc mnie wyprzeć, ale mu się to nie udało. Nigdy jednak nie zostałam wpuszczona do naszego domu rodzinnego, nawet gdy wielokrotnie przyjeżdżałam na grób mamy. Tak naprawdę tego okropnego 1 stycznia 1991 roku nie straciłam tylko mamy. Straciłam oboje rodziców. Nigdy nikomu o tym nie opowiedziałaś, a przecież to odrzucenie miało wielki wpływ na Twoje życie i Twoją odporność psychiczną. Tak, nie byłam w stanie o tym opowiedzieć. Przecież to nienormalne, że nie zostałam zaproszona do domu, w którym się wychowywałam, i że ojciec nie chciał płacić alimentów ani nie był chętny, by nawet podzielić się majątkiem po mamie ze swymi dziećmi. Byłam biedną nastolatką, marzyłam o tym, żeby kupić sobie kosmetyki, jakie miały inne dziewczyny. Do 18. roku życia ojciec nie płacił na mnie złotówki. Dopiero gdy stałam się pełnoletnia, wystąpiłam do sądu o alimenty, bo chciałam pójść na dobre studia i potrzebowałam pieniędzy na książki i ubrania. Miał zasądzone na mnie grosze, około 300 złotych, a i tak komornik ściągał połowę. Gdy na studiach zaczęłam śpiewać hobbystycznie, dostałam pismo od prawnika ojca, że mam oddać alimenty, bo przecież zarabiam. To musiało być dla Ciebie bardzo trudne? To była dla mnie wielka trauma. Nie rozumiałam, dlaczego wszystkie dzieciaki dostają support od swoich rodziców, a mnie mój ojciec nawet nie chce poznać albo traktuje mnie jak wroga. Później odezwały się we mnie geny i zaczęłam już śpiewać na poważnie w moim pierwszym zespole Dezire. Choć studiowałam na Akademii Medycznej na Wydziale Farmacji, ciągnęło mnie na scenę. Odkryłam swoje przeznaczenie. Studiowałaś jednak też psychologię. Tak, bo rzuciłam farmację i przeniosłam się na psychologię do Warszawy. Zaczęłam wówczas nagrywać swoje piosenki, choć nie miałam jeszcze żadnego planu. Wiedziałam jednak, że przeprowadzka do Warszawy to moja przepustka do innego życia. Że muszę znaleźć przyjaciół mamy, a oni na pewno mi opowiedzą, jaka była. I że dzięki nim zrozumiem to, co tkwi we mnie bardzo głęboko. Znalazłaś tych przyjaciół? Tak. Kiedy już byłam w Warszawie, trafiłam w telewizji na wywiad z Markiem Niedźwieckim, w którym powiedział, że pierwszą piosenką na gitary, której słuchał, był „Duży błąd” mojej mamy. Znalazłam też Marię Szabłowską, która wówczas dowiedziała się o moim istnieniu. Wiele osób dziwiło się: „To Ada i Wojtek mieli dzieci? To ty nie jesteś córką Niemena?”. Wiedziałam, że moi rodzice zastępczy nie mają żadnych koneksji w świecie muzycznym i że muszę zacząć od zera. Czym zajmowali się Twoi rodzice zastępczy? Mama była nauczycielką, kuratorem, a tata lekarzem. Zawsze mi mówili: „Pamiętaj, Anusia, że musisz skończyć porządne studia, zdobyć wykształcenie i mieć swoje pieniądze, żeby nie zależeć od mężczyzny. Ale jeśli chcesz startować w muzyce, to my ci nie pomożemy. Jeśli cokolwiek osiągniesz, to tylko dzięki sobie”. I dokładnie tak było. Pojawiłam się w branży jak duch, znikąd. Ale dostałaś przecież piękny spadek po mamie i po ojcu – ich geny. I w zasadzie tylko to, ale do tego jeszcze wrócimy. Moja droga do znalezienia własnej tożsamości i rozwikłania tajemnicy, kim jestem, to były lata wielkiej samotności i depresji. Dlatego zaczęłam studiować psychologię. Okazało się, że to moja wielka pasja, bardzo mi potrzebna nitka do kłębka i odkrycia większego planu na mnie. Zwykle mam tak, że czuję głos intuicji i idąc za tym głosem, wiem, że robię dobrze. Dlatego wiedziałam, że muszę wyrwać się do Warszawy, że tam są ludzie, którzy mi pomogą, bo przecież nie rozpłynęli się w powietrzu. Chodziło o ciągłość? Tak. Życie nie składa się z fragmentów, ono jest całością, tylko musimy wiedzieć, w którym miejscu jego części się zazębiają. Pamiętam, że gdy pojawiłam się w Warszawie i zdałam na studia, zaczęłam szukać dla siebie innych możliwości. Pukać od drzwi do drzwi. Czułam, że muszę być natrętna, bo mam misję wobec samej siebie. I chociaż nazywałam się Rusowicz, to nie było to takie proste i oczywiste, że to ja, córka Ady. Dopiero kiedy ludzie z jej otoczenia mnie skojarzyli, pojawiał się na ich twarzach uśmiech i stawali się bardzo otwarci: „Boże, w ogóle nie wiedzieliśmy, że jesteś! Ale wyrosłaś! Co się z tobą działo przez te lata? I jak tata?”. I łapali się za głowę, bo przecież nie wiedzieli, co tak naprawdę się zdarzyło. CZYTAJ TEŻ: Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez Spotkanie w szpitalu. Moment, który zmienił wszystko Właściwie powinnaś nazywać się Korda. Tak, ale my z bratem zmieniliśmy nazwisko, kiedy ja byłam w liceum. Nie czuliśmy więzi z ojcem. Większość znajomych była mi bardzo życzliwa, ale zdarzali się i tacy, którzy wierzyli w wersję mojego ojca. Jaka to była wersja? Zacznę od początku. Pierwszą płytę nagrałam w 2011 roku, a rok później dostałam cztery Fryderyki. Gratulacje, burza w mediach. Jeden z dziennikarzy zadzwonił i mówi, że jest w szoku, bo pogratulował mojemu ojcu, a ojciec powiedział: „Ona wcale nie jest utalentowana. A te Fryderyki to mi się należą”. Przeczytałam to w internecie i rozpłakałam się. Zrozumiałam po raz kolejny, że dla ojca jestem obcą osobą. Zastanawiałam się, dlaczego nienawidzi własnego dziecka. A teraz wiem, że to wypływało z poczucia winy i z tego, że jestem bardzo podobna do mamy i mu ją bardzo przypominałam. Ożywiłam ją jakby. A w nim być może wywoływało to silne poczucie winy, z którym nie umiał sobie poradzić. Milczałam wiele lat, nie chciałam opowiadać, prostować tego, co o mnie mówił. A broniąc się, przedstawiał mnie w mediach jako rozkapryszoną, niewdzięczną nastolatkę, która ma bezpodstawne pretensje do ojca, bo on przecież wyjechał na całe lata do Norwegii i nie mógł się mną zajmować, co było oczywiście nieprawdą, bo mieszkał w Poznaniu. Nie prostowałaś tego? Nie. Było mi wstyd i nie chciałam opowiadać, jaka jest prawda. Zarzucano mi, że jestem złą córką. Kiedy ojciec zachorował, ktoś zadzwonił do mnie, mówiąc, że on bardzo potrzebuje pieniędzy. Ten ktoś zaproponował, żebym odkupiła od ojca pamiątki po mamie. Pamiętam, jak mnie to zabolało. Odpowiedziałam, że nie da się odkupić własności, a jeśli nie chce tego oddać dzieciom, to trudno. Pamiątki to przeszłość. Tyle lat żyliśmy bez nich, więc możemy żyć dalej. A później, gdy już było z ojcem bardzo źle – miał kilka udarów – nie byliśmy do niego dopuszczani. Kiedy jednak kuzynka poinformowała mnie, że tata jest na OIOM-ie, obudziłam się w nocy i powiedziałam sobie: „Dosyć! Ta historia się tak nie skończy!”. Pojechałam do niego, także dlatego, żeby mojemu synowi móc powiedzieć: „Byłam u dziadka, wybaczyłam mu, żebyś ty mógł żyć bez obciążeń”. Namówiłam mojego brata i pojechaliśmy do szpitala w Szamotułach. Ordynator nie chciała mnie wpuścić na oddział, ale nie miała wyboru, bo przecież jestem córką, najbliższą rodziną. Stanęliśmy nad jego łóżkiem i wtedy po raz pierwszy tak naprawdę go zobaczyłam. Skórę, włosy… Nie miał ani jednego siwego, a ja swoje też przestałam wtedy farbować. I też nie siwieję, mimo stresów. Wzięłam tatę za rękę, mówiąc: „Jesteśmy tutaj, twoje dzieci. I nikt nie może zmienić tego, że jesteś naszym ojcem. A gdyby chciał, to my i tak go przechytrzymy”. I włożyłam mu do ręki zdjęcie wnuka, mojego syna Tytusa. Taki był ostatni raz, kiedy widziałam ojca. Odpowiedział? Nie, był nieprzytomny, ale wiedziałam, że czuje to, co mówię. Miał na twarzy grymas radości, smutku i bólu. Czułam, że on wie i że jestem jego niezrealizowaną miłością. Zrozumiałam, że mamy ten sam potencjał i mogliśmy razem śpiewać, i cieszyć się tą relacją. Sądzisz, że myślał o Was, o swoich dzieciach? Musiał myśleć i zagłuszać poczucie winy. Myślę, że na ojca miały też wpływ osoby trzecie, pod których był dużym wpływem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Dlaczego Anna Rusowicz zdecydowała się wybaczyć ojcu Czy masz żal o to, że tak to się wszystko potoczyło? Wierzę w karmę. Jako dzieci nie mogliśmy ponosić odpowiedzialności za decyzje dorosłych. To oni każdego dnia wybierali swoje życie bez nas i swoją wygodę. Kiedy ojciec chorował, a ja wystąpiłam w „Twoja twarz brzmi znajomo” i wygrałam odcinek, przekazałam pieniądze z wygranej ojcu, ale tak, żeby nikt nie wiedział, że to ode mnie. Poszły przez fundację muzyczną. Wiedziałam, że jest mu ciężko, chciałam pomóc. I jestem jego następnej żonie wdzięczna, że nie zostawiła go, że była z nim do końca. Być może naprawdę go kochała. Ale gdyby tak było rzeczywiście, to kochałaby też jego dzieci. Ostatnio koledzy powiedzieli: „Ty to chyba śpisz na pieniądzach”. Nic bardziej mylnego. Mój ojciec zostawił same długi. Spłacasz je? Nie, odrzuciłam spadek, także w imieniu mojego syna. Natomiast ubolewam, że mój syn nie będzie miał nic osobistego po swoim dziadku, i występuję z odezwą do mojej macochy, żeby przekazała Tytusowi kilka pamiątek po jego dziadku. Często o nim myślisz? Bardzo często. Śni mi się. Oboje rodzice mi się śnią. I mam taką senną wizję, że moja mama już tam, w zaświatach czekała na ojca z kolacją, ale przedtem oberwał wałkiem: „Co ty narobiłeś, głupolu? Jak mogłeś tak postąpić?”. Wiem, że mama nigdy by nie dopuściła do tego, żeby tak się potoczyła nasza przyszłość. Tak naprawdę przecież bardzo dużo zależy od tego, kto jest w naszym życiu, jakim sugestiom ulegamy, jakie są relacje z naszymi dziećmi, a nawet jak nasi partnerzy mogą to popsuć. Gdyby mama nie zginęła w tym wypadku, myślę, że prędzej czy później by się rozwiodła i by się nami opiekowała. A czy z kimś by się związała? Być może nie, bo dla niej najważniejsze były dzieci i ich szczęście. Mama była bardzo tradycyjna, chciała, żebyśmy mieli ojca. I może dlatego nie dokończyła tego związku, nie zdążyła go zamknąć i nas ochronić. W życiu dzieje się tak, jak mówi nasze przeznaczenie? Myślę, że nie mamy żadnego wpływu na to, jak potoczą się nasze losy. Z jednej strony mamy plan, a z drugiej, jeśli zabłądzimy, to pokręcimy się, nie dojeżdżając do celu. Bo życie nie ma GPS-u. Właśnie. I dlatego sądzę, że zostałam wybrana, żeby tę historię jakoś dokończyć, nadać jej nowe znaczenie. W tej chwili mam dwoje rodziców, którzy są razem w niebie i nareszcie jest tak, jak powinno być. I nikt inny nie może mieć na to wpływu. Nie wygrasz z miłością i śmiercią ani z rozdzieleniem. Możesz próbować rozdzielić dzieci z rodzicami, rozdzielić małżeństwo, ale ono ciągle trwa. Jak to trwa? Bo miłość nie zna granicy śmierci. Ona istnieje na zawsze. Nawet z zaświatów zrobisz wszystko, żeby pomóc własnemu dziecku i żeby wrócił porządek taki, jaki powinien być. I nic tego nie zmieni. Twój brat czuje podobnie? Rozmawiacie o tym? Brat może ma mniej takich przemyśleń, ale sądzę, że to ostatnie widzenie się z ojcem miało na niego duży wpływ. Zobaczyliśmy w naszym tacie małe dziecko, jego nieporadność. I przekonaliśmy się, że nie mógł dźwignąć naszego wychowania, bo ciągle był małym chłopcem, który też potrzebował matki. A przecież dziecko nie może zajmować się drugim dzieckiem. Kochasz go mimo wszystko? Bardzo. I kocham moją mamę. Widzę, że mój syn jest podobny do dziadka. I mój brat. I ja. Jestem mu wdzięczna za geny. I za to, że mam jego charyzmę, jego zaśpiewy, jego zdolność do uczenia się języków obcych, jego figurę. I że nie mam, jak on, siwych włosów mimo skończonej czterdziestki. Gdy śpiewasz, to dla niego? Sądzę, że tak. I dla mamy. Rodzice rok temu skończyliby osiemdziesiątkę i razem by świętowali. Ojciec był fantastycznym facetem i dlatego moja mama się z nim związała. Chociaż była zakochana w Niemenie, to przecież zerwała zaręczyny, związała się z Kordą. I to z nim chciała mieć dzieci. Był przystojny, zabawny i wszyscy go lubili. Był dobrym człowiekiem, mama to wiedziała. I wydawało jej się, że będzie dobrym ojcem. Ale nie był. Nie miał takich predyspozycji, nie miał wzorów. Dziadek – jego tata – był śpiewakiem operowym i też dziećmi się nie zajmował. A nie można potem dać własnym dzieciom tego, czego się samemu nie dostało. Mojego ojca, tak jak dziadka, dzieci przerażały, bał się je mieć. I nigdy nie poznał radości z ich posiadania. Ale do Twojego siódmego roku życia przecież Cię wychowywał. Wyjeżdżał na koncerty, a to mama była w domu. Mówię więc, że ojca właściwie nie znałam. Dziś wiem, że on chciał tylko śpiewać, być na scenie, realizować się. To był jego cel, a mama uwikłała go w rodzinę. I ja teraz to rozumiem, bo pierwszym stopniem do wybaczenia jest zrozumienie. Spojrzałam na niego jak matka na syna, jakbym patrzyła trochę na moje dziecko, które nie umie wejść w bliskie relacje, ale przecież je kocham i chcę mu pomóc. Dostałaś bardzo gorzką lekcję, a jednak potrafisz się uśmiechać i bardzo kochać swojego syna. Nie mam innego wyboru. Jestem taka, jak moja mama. Odpowiedzialna. I zawsze stanę po stronie słabszego. I dlatego wybaczasz tym, którzy Cię skrzywdzili? Przeszłaś przez trudny rozwód, spotkała Cię podobna historia jak Twoją mamę. Tak, ale przede wszystkim wybaczam sobie. Wybaczam sobie, że zgadzałam się na złe traktowanie, że nie umiałam siebie obronić, że nie byłam asertywna wobec ludzi, którzy mnie ranili. Umieć wybaczyć, to najpierw wybaczyć sobie. A kiedy wybaczamy, to zaczynamy siebie kochać i tego nauczył mnie mój ojciec. To on pokazał mi, że muszę kochać siebie, bo mimo że od taty miłości nie dostałam, to jeszcze nie oznacza, że we mnie tej miłości nie było. Dzieci kochają swoich rodziców bezwarunkowo. Ja jestem Dziewczyną Słońca, jak w tej piosence, którą napisał mój ojciec do słów Osieckiej, i jestem dzieckiem urodzonym z wielkiej miłości. I ta miłość we mnie jest. A co z nią zrobisz? Nie będziesz chyba do końca życia samotna? Nie, bo właśnie mam siebie. Czekam na coś naprawdę wyjątkowego, wielkiego. Nie będę rozmieniać się na drobne. I myślę, że moi rodzice gdzieś tam, w niebie utwierdzają mnie w tej decyzji. Staram się być dobrą studentką życia. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ TEŻ: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
Tworzyli kultowy zespół lat 80., on przez lata skrywał uczucie. Gdy w końcu ją zdobył, los nie dał im wiele czasu
Miłość Ady Rusowicz i Wojciecha Kordy nie przyszła łatwo ani szybko. Zanim ich serca zabiły tym samym rytmem, oboje przeszli przez burzliwe relacje i zawodowe zakręty. Gdy wreszcie odnaleźli się wśród scenicznego zgiełku, los miał dla nich własny, dramatyczny scenariusz...
Przed laty byli jedną z najpopularniejszych par, choć ich miłość nie zrodziła się od razu. Ada Rusowicz przez jakiś czas spotykała się z Czesławem Niemenem, a o uczucie Wojciecha Kordy walczyła Helena Majdaniec. Gdy los jednak ich połączył, a zakochani nie widzieli poza sobą świata, okazało się, że długie szczęście nie jest im dane... Tę miłość przerwała tragedia. Wojciech Korda i Ada Rusowicz: to nie była miłość od pierwszego wejrzenia Zanim poczuli do siebie coś więcej, przez wiele lat byli przyjaciółmi. O serce Wojciecha Kordy walczyła Helena Majdaniec, zaś Ada Rusowicz związana była z Czesławem Niemenem. To właśnie on wypatrzył ją w połowie lat 60., kiedy szukał dziewczyn do chórku mających wspomagać zespół Niebiesko-Czarni. 19-letnia wówczas Ada wygrała przesłuchania, jednak po 3 latach artyści doszli do wniosku, że chórek nie jest im potrzebny. Utalentowana młoda kobieta została więc wokalistką w grupie. Do 1966 roku Ada Rusowicz związana była z Czesławem Niemenem, a rozpad tego związku był dla niej bardzo bolesny. Jak twierdzi dziennikarz Marek Gaszyński, ukochana przestała mu być potrzebna, kiedy artysta odszedł z Niebiesko-Czarnych i założył własny zespół Akwarele. „Czesław nie chciał dzielić kariery z nikim innym. Była to taka jego potrzeba chwili. Bardzo był skupiony na sobie”, mówił. Wówczas na swoją szansę miał nadzieję Wojciech Korda, któremu Ada zawsze się podobała. O młodziutką wokalistkę miała być nawet zazdrosna zakochana w nim Helena Majdaniec, która według doniesień wyjechała z Polski, bo nie mogła się pogodzić z tym, że jej wybranek wolał inną. Niestety wtedy także Wojciechowi Kordzie nie udało się zdobyć serca Ady. Po rozstaniu z Czesławem Niemenem zaczął ją pocieszać Dawid Bowie, którego poznała w 1968 toku na Malcie. Piękna Polka od razu zawróciła w głowie światowej sławy artyście, jednak ich relacja nie była trwała. Gdy Ada Rusowicz wróciła do Polski, czekała tam na nią prawdziwa miłość. ZOBACZ TEŻ: Historia Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy zaczęła się niepozornie. Potem stworzyli legendę Breakout <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPgiRwG-fd48365.jpg" width="1600" height="1677" alt="Warszawa, lata 70. Zespol "Niebiesko-Czarni", n/z Wojciech Korda i Ada Rusowicz.,Image: 427783481, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Wojciech Korda i Ada Rusowicz" /> Wojciech Korda i Ada Rusowicz: razem na scenie i w życiu Utalentowani wokaliści stworzyli razem niezwykły duet, kiedy po odejściu Czesława Niemena z Niebiesko-Czarnych Wojciech Korda został liderem formacji. Ich głosy brzmiały razem wspaniale, a oni sami zaczęli się do siebie coraz bardziej zbliżać. W końcu wspólne koncerty i wyjazdy sprawiły, że przyjaźń pomiędzy artystami przerodziła się w prawdziwą miłość. W 1971 roku Ada Rusowicz i Wojciech Korda powiedzieli sobie sakramentalne „tak”. Podczas ceremonii wyglądali iście rockandrollowo. Panna młoda miała na sobie wzorzystą sukienkę, a jej ukochany połyskliwy kombinezon. Uchodzili za zgrany duet zarówno na scenie, jak i w życiu. Para wspólnie doczekała się dwójki dzieci. W 1977 roku na świat przyszedł ich syn, Bartłomiej, a w 1983 roku córka Anna. Niestety rodzinne szczęście nie trwało długo... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgp1xc9c-f4b0fe5.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, lata 70. Zespol "Niebiesko-Czarni", n/z Wojciech Korda i Ada Rusowicz.,Image: 427783446, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Wojciech Korda i Ada Rusowicz" /> 1 stycznia 1991 roku Ada Rusowicz i Wojciech Korda wracali z koncertu noworocznego w Warszawie. Wracali samochodem wraz z nowymi znajomymi. Przed Poznaniem auto wpadło w poślizg... Wszyscy pasażerowie, poza liderem Niebiesko-Czarnych zginęli. Ania Rusowicz wyznała, że jako mała dziewczynka czuła nerwową atmosferę w domu, czekanie na rodziców i babcię, która martwiła się, że długo ich nie ma. Miała zapamiętać także widok posiniaczonego taty w poszarpanym ubraniu... Po tragicznym wypadku syn został z Wojciechem Kordą, zaś siedmioletnią wówczas córkę muzyk zdecydował się oddać na wychowanie innej rodzinie. Ania Rusowicz długo nie mogła mu tego wybaczyć i dopiero po wielu latach spotkała się z ojcem, gdy ten był już ciężko chory. Od wielu lat artysta wymagał specjalistycznej opieki, miał poważne problemy ze zdrowiem, przeszedł sześć udarów... Do końca wspierała go druga żona, Aldona Kędziora-Korda, a także Polska Fundacja Muzyczna, która wspierała ich finansowo. Wojciech Korda zmarł 21 października 2023 o 13:40. Po jego śmierci córka zamieściła pożegnanie w mediach społecznościowych, w którym napisała, że mu wybaczyła... SPRAWDŹ TEŻ: Tak wyglądały powroty Ryszarda Kapuścińskiego do domu. Córka zapamiętała jeden niezwykły rytuał
Po rozwodzie rozpoczęła nowy rozdział. Anna Rusowicz powiedziała „tak”! To był ślub jak z bajki
Symboliczna uroczystość odbiła się szerokim echem w mediach
Anna Rusowicz zaskoczyła swoich fanów osobistym wyznaniem. Po rozwodzie z mężem, artystka wzięła symboliczny ślub… sama ze sobą. Za decyzją piosenkarki kryje się głęboka refleksja i potrzeba celebrowania miłości do samej siebie. Więcej o poruszającej ceremonii opowiedziała w rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem. Anna Rusowicz po rozwodzie z mężem, znów wzięła ślub! W 2022 roku małżeństwo Anny Rusowicz i Huberta Gasiula przeszło do historii. Para była ze sobą 16 lat i wspólnie doczekała się ukochanego synka, Tytusa. Rozstanie było dla wokalistki trudnym doświadczeniem – pragnęła rodziny i domu. Tymczasem w jednym momencie wszystko legło w gruzach. „Dostałam do odrobienia trudną lekcję, ale dzięki niej mogłam przez rozwód przejść z mądrością i zrozumieniem wszystkiego, czym on jest. Być może te zdarzenia ukształtowały mnie na nowo, zdobyłam dyplom następnej szkoły życia”, opowiadała w rozmowie z VIVĄ! w 2024 roku. Boleśnie przeżyła zdradę partnera. Jednak, zamiast pogrążać się w smutku, artystka postanowiła przekuć te doświadczenia w siłę. Wkrótce potem zaskoczyła wszystkich! 29 kwietnia 2023 roku wzięła ze sobą ślub. „Niecałe dwa tygodnie po rocznicy ślubu, który brałam z byłym mężem. Chciałam, aby to było blisko tej daty. I to był samoślub z prawdziwego zdarzenia.[…] Sama ceremonia zaślubin wyglądała tak, że stanęliśmy wszyscy w kręgu, trzymając się za ręce. Wypowiedziałam ze wzruszeniem przysięgę, którą sama napisałam. »Biorę was, kochani, za moich świadków... Biorę także księżyc i gwiazdy, bo to ważni świadkowie mego życia. Przyrzekam wam, że będę się kochała do końca«”, opowiadała na łamach Zwierciadła. Czytaj też: Doświadczyła bólu zdrady, jej związek rozpadł się po 16 latach. Anna Rusowicz dobrze znała kochankę męża Jak wyglądał samoślub Anny Rusowicz? Ślub z samą sobą to nie tylko symboliczne zakończenie pewnego rozdziału, ale też początek nowego – pełnego samoakceptacji i odwagi, by iść dalej swoją drogą. Ceremonia odbyła się w kameralnym gronie przyjaciół i bliskich. Nie zabrakło klasycznych elementów – była biała suknia ślubna, obrączka z inicjałami i uroczysta przysięga. Anna Rusowicz spojrzała… w głąb siebie. Jak sama podkreśliła, ten niecodzienny gest miał na celu pokazanie, że szczęście nie musi zależeć od drugiej osoby, a miłość własna to fundament prawdziwego spełnienia. „Powiedziałam w obecności przyjaciół, że wzięłam w ręce swój los i że biorę ich na świadków. Ubrana w ślubny strój, wyprawiłam wesele i bawiliśmy się trzy dni. Obiecałam, że nigdy nie wystąpię przeciwko sobie i miłości własnej. Nigdy się nie poddam”, mówiła Krystynie Pytlakowskiej w 2024 roku. Anna Rusowicz dopracowała uroczystość w najdrobniejszych szczegółach. To były trzy piękne dni, które spędziła w gronie najbliższych. Wszyscy bawili się wyśmienicie przy muzyce DJ-a. „Jakież to było wesele. Naprawdę cudowne. Oczywiście to była forma happeningu, a raczej może nawet takiego rytuału. Wiem, że w Stanach są modne imprezy rozwodowe. Ja pomyślałam sobie, że to jakieś takie, nie wiem, amerykańskie, dziwne… Jednak ten rozwód nie był czymś przyjemnym, więc nie będę tego celebrować, ale będę celebrowała po prostu coś jakąś nową drogę”, mówiła w nowej rozmowie dla Świata Gwiazd. Sprawdź: Natalia Niemen i Ania Rusowicz o relacji znanych rodziców: "Byli parą" Wokalistka ujawniła nieco więcej na temat przygotowań, a także wspomniała o reakcji gości, którzy byli zachwyceni wydarzeniem. „Zamówiłam sobie sama sukienkę u pani z Białegostoku, którą zrobiła mi na szydełku. Zamówiłam sobie sygnet, pierścień, zrobiłam wianki. […]Goście podchodzili do mnie i mówili: "Słuchaj, w zasadzie, to ja nie widzę różnicy nawet". Nie widzę różnicy w tym, że nie ma pana młodego – wszystko się zgadza. No właśnie, bo to chodzi o ten stan pełni, bo ta miłość jest, prawda? My nie musimy mieć tego obrazka tej pary młodej, bo my po prostu celebrujemy miłość. Był tort…”, opowiadała w rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem. W pewnym momencie Anna Rusowicz wyznała, co poczuła i czego życzyła sobie podczas zdmuchiwania świeczek na ślubnym torcie. „Wolności. Uważam, że wolność jest podstawową potrzebą najważniejszą w życiu”, odparła. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: Świat Gwiazd, Złota Scena, Pomponik, Plejada, Zwierciadło, Viva!
Doświadczyła bólu zdrady, jej związek rozpadł się po 16 latach. Anna Rusowicz dobrze znała kochankę męża
"Twoje ciało zaczyna cierpieć, czujesz wręcz fizyczny ból", opowiada o swoich emocjach
Życie nie szczędziło jej bolesnych ciosów. W jednym z najnowszych wywiadów Anna Rusowicz opowiedziała o trudnych wydarzeniach. Boleśnie przeżyła rozstanie z mężem. Jednak w najtrudniejszym czasie odnalazła w sobie niezwykłą siłę, uporać się z silnymi emocjami i ruszyć dalej. Moment, w którym dowiedziała się o kochance swojego męża, był jednym z najcięższych w jej życiu. Znała tę kobietę bardzo dobrze. Zdrada męża była dla Ani Rusowicz ciosem. Znalazła w sobie siłę, by iść do przodu Fantastyczna wokalistka, której niezwykły talent i wrażliwość od lat ujmuje słuchaczy. Anna Rusowicz cieszy się ogromną popularnością fanów. I mimo że rzadko można namówić ją na osobiste wyznanie, to w jednym z wywiadów opowiedziała o jednym z najtrudniejszych chwil w swoim życiu. W 2023 roku w mediach pojawiła się informacja o rozstaniu Anny Rusowicz i jej męża, Huberta Gasiula, z którym doczekała się syna Tytusa. Jednak ich małżeństwo rozpadło się już wcześniej, bo w 2022 roku. O swoich emocjach piosenkarka opowiedziała teraz w rozmowie ze Światem Gwiazd. Nie było jej łatwo zapomnieć o tych 16 latach związku. „Byłam kobietą jednego mężczyzny. Chyba jestem taką łabędzicą, więc wierzę w tę miłość do końca. Uważam, że związki mogą długo trwać, jeśli się nad nimi pracuje. Taka dewiza mi towarzyszyła, żeby posiadać rodzinę i żeby stworzyć tę rodzinę dla dziecka. Żeby syn miał stabilny dom, kochających rodziców... No, nie udało się”, zwierzała się Mateuszowi Szymkowiakowi. Czytaj też: Po 16 latach odszedł do innej kobiety. Uszanowała jego wybór, a potem... wzięła ślub z samą sobą Anna Rusowicz o ślubie ze sobą samą Anna Rusowicz jakiś czas temu wspomniała, że powodem rozpadu jej związku była zdrada. Mąż związał się z inną kobietą, a ona uszanowała jego wybór i zamiast rozpaczać, postanowiła iść dalej. Nie zamierzała być więźniem uczuć, ale skupiła się na sobie i dziecku. W 2023 roku wzięła ślub samą ze sobą! To niecodzienne i symboliczne wesele miało na celu pokazanie jej siły oraz nowego podejścia do życia. Jak sama mówi, była to dla niej forma celebracji swojej niezależności po trudnym okresie w małżeństwie. Uroczystość odbyła się dwa tygodnie po rocznicy ślubu z byłym mężem. „To była piękna, towarzyska uroczystość. Powiedziałam w obecności przyjaciół, że wzięłam w ręce swój los i że biorę ich na świadków. Ubrana w ślubny strój, wyprawiłam wesele i bawiliśmy się trzy dni. Obiecałam, że nigdy nie wystąpię przeciwko sobie i miłości własnej. Nigdy się nie poddam”, mówiła na łamach VIVY! w 2024 roku Krystynie Pytlakowskiej. Anna Rusowicz znała kochankę męża: „Najciemniej jest pod latarnią” W rozmowie Mateuszem Szymkowiakiem dla Świata Gwiazd, Anna Rusowicz wyznała, że zdrada męża wywołała u niej silne emocje, których nie dało się zignorować. Zaczęła odczuwać "fizyczny ból", co, jak mówi, jest charakterystycznym efektem tak głębokiego zawodu emocjonalnego. Towarzyszyło jej poczucie bezsilności i zagubienia. „Są różne fazy tego procesu. Na początku jest szok i niedowierzanie, wyparcie, że to niemożliwe, to nie jest prawda. Po prostu odpychasz to od siebie, myślisz, że wzrok, słuch, twoje zmysły cię na pewno zawodzą, bo to nie jest tak. Jak dochodzi do ciebie, że to jednak jest prawda, to zaczynasz cierpieć, bardzo poważnie cierpieć. Twoje ciało zaczyna cierpieć, czujesz wręcz fizyczny ból. Ja czułam taki ból z trzewi (...), w klatce piersiowej, ból brzucha, dostawałam szachownicy na ciele od stresu, to jest wszystko psychosomatyka”, opowiadała o swoich odczuciach. I dodała: „To nie jest opłakiwanie relacji, to jest utrata twoich marzeń związanych z idealną rodziną. Ja płakałam nad tym, że mi się rozpada rodzina, której tak bardzo pragnęłam". TYLKO W VIVIE!: Dziś Jakub Józef Orliński jest na szczycie, jednak życie go nie oszczędzało. Gorzko mówi o początkach i spektakularnych porażkach. Tego nie wiedział nikt W dalszej części przyznała, ze doskonale znała kobietę, z którą związał się jej były mąż. Nie ukrywała, że cała sytuacja odbiła się na jej poczuciu własnej wartości. „Najciemniej jest pod latarnią. To jest bardzo trudna sytuacja. Zaczynasz podważać swoją urodę, intelekt, kompetencje jako kobieta, człowiek. Jest to bardzo ważne, aby wokół ciebie znalazły się osoby, które wyprowadzą cię z błędu, że ta zdrada nie ma nic wspólnego z twoją osobą, kim jesteś, jak wyglądasz”, opowiadała w wywiadzie dla Świata Gwiazd. Dopiero po czasie poczuła się wewnętrznie wolna. Dzisiaj Anna Rusowicz uważa ten etap za zamknięty i z odwagą kroczy przez życie. Jej historia pokazuje, że nawet w najtrudniejszych momentach można znaleźć siłę, by zacząć wszystko od nowa. Dla wielu kobiet piosenkarka stała się symbolem niezależności i przykładem na to, że warto dać sobie czas na przepracowanie wielu niełatwych emocji. Źródło: Viva, Pudelek, Plejada, Pomponik, Fakt, Świat Gwiazd
Natalia Niemen i Ania Rusowicz o relacji znanych rodziców: "Byli parą"
Wokaliści byli dla siebie ważni zarówno na scenie, jak i poza nią
W jednym z ostatnich odcinków programu "halo tu polsat" Natalia Niemen i Ania Rusowicz, córki dwojga wielkich ikon polskiej muzyki — Czesława Niemena i Ady Rusowicz opowiedziały o swoim najnowszym projekcie, a także wyruszyły w sentymentalną podróż do czasów, gdy ich rodzice byli młodymi, obiecującymi artystami. Panie wspomniały przy okazji, że ich znani rodzice byli niegdyś parą. [Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 04.11.2024 rok] Natalia Niemen, Ania Rusowicz i Natalia Kukulska na jednej scenie Córka Czesława Niemen jakiś czas temu wcieliła w życie wyjątkowy projekt muzyczny, w którym siły połączyły trzy piosenkarki: Natalia Niemen, Natalia Kukulska i Anna Rusowicz. Celem tego przedsięwzięcia jest przybliżenie szerszej publiczności mniej znanych utworów Niemena. "To jest tak naprawdę seria moich koncertów, cykl koncertowy "Niemen mniej znany". Koncerty pod tym tytułem dzieją się od 2013 roku, w 2017 roku wydałam płytę pod tym tytułem. Znajdują się tam utwory mojego ojca w interpretacjach moich i moich kolegów; ale również kilka znanych utworów gramy na koncertach. Stwierdziłyśmy, że będzie fantastycznie spotkać się we trójkę w konwencji niemenowskiej" - mówiła w studio halo tu polsat Natalia Niemen. W dalszej części wypowiedzi córka Czesława Niemena zdradziła, że spotkanie córek legend polskiej muzyki zaowocowało nie tylko wspaniałym koncertem, ale także burzą mózgów i nowymi, potencjalnymi projektami. Niemen i Rusowicz nie chciały jednak zdradzać za dużo. "(...) szykuje się niezła gratka, jeżeli to wypali. Widać po naszych social mediach, że ludzie bardzo burzliwie zareagowali, bardzo pozytywnie na nasze trio, co tylko motywuje nas do tego, by zrobić z tym coś więcej", wyznała Ania Rusowicz. Czytaj też: Tak Ania Rusowicz przeżyła stratę mamy: „Uznałam, że jej nigdy nie było. Wiele lat żyłam w wyparciu” Natalia Niemen i Ania Rusowicz o relacji łączącej ich rodziców Choć dziś mało kto o tym wie, Czesław Niemen i Ada Rusowicz byli kiedyś parą, a ich związek rozwijał się w czasach, gdy oboje zdobywali popularność na polskiej scenie muzycznej. Czesław — utalentowany, charyzmatyczny artysta o głębokim głosie i niepowtarzalnym stylu — oraz Ada, energiczna wokalistka zespołu Niebiesko-Czarni, wyznaczyli nowe standardy w muzyce rozrywkowej. "Moja mama i twój tata to naprawdę dobrze się znali" - przyznała Ania. "... a nawet kochali..." - dodała Natalia Niemen. "Oni byli parą" - dodały piosenkarki w programie halo tu polsat. Obie córki zgodnie zauważyły, że ich rodzice byli dla siebie ważni zarówno na scenie, jak i poza nią. Ich znajomość zaowocowała także wzajemną inspiracją, której efekty słyszymy w ich muzyce do dziś. "Oboje debiutowali w zespole Niebiesko - Czarni. Tata Natalii, Czesław Niemen, pisał dla mojej mamy największe przeboje" - wspominała Ania Rusowicz. "A jeśli chodzi o Natalię Kukulską, to nasze mamy z kolei się przyjaźniły. Mój brat nawet miał wózek po Natalii" - dodała, podkreślając przy tym, że dziś tworzą jedną, dużą, wielopokoleniową rodzinę. "Wydaje mi się, że siła naszych rodów i to, co jest między nami, to jest (...) niewidzialna, przepiękna siła, która pokazuje nam, że bez korzeni nie możemy fruwać" - podsumowała. Czytaj też: Natalia Niemen o ostatnich chwilach z tatą: „Rozmawiałam z nim, gdy leżał w śpiączce. Powiedziałam, że mu wybaczam”
Przez wiele lat nie mieli kontaktu, nie potrafiła mu wybaczyć. Wojciech Korda pragnął pojednać się z Anią Rusowicz
„Przez całe moje dzieciństwo i młodość miałam ojca. Był nim mój wujek”
Niemal przez większość życia nie mieli ze sobą kontaktu. Gdy Ada Rusowicz, mama Ani zmarła, ta została zupełnie sama. Wychowywało ją wujostwo, a ojciec całkowicie zerwał kontakt córką. Przez długi czas nie potrafiła mu wybaczyć tego, jak zachował się wobec tej małej dziewczynki, którą była. Przyszedł jednak czas, kiedy oboje byli gotowi na rozmowę... [Ostatnia aktualizacja: 21.10.2024] Relacje Ani Rusowicz i Wojciecha Kordy Muzyczna rodzina sprawiła, że Ania Rusowicz również odziedziczyła ją w genach. Jej mama, Ada Rusowicz cudownie śpiewała. Ojciec, Wojciech Korda był wybitnym kompozytorem i gitarzystą. Nic dziwnego, że Ania Rusowicz również poszła w ich ślady. Muzyka grała w jej sercu od zawsze. Miała zaledwie siedem lat, kiedy w wypadku samochodowym pod Poznaniem straciła mamę. Do tragicznego zdarzenia doszło 1 stycznia 1991 roku. Wtedy życie rodziny wywróciło się do góry nogami. Ada Rusowicz i Wojciech Korda wracali z jednego z koncertów. Jechali z osobami, których wcześniej nie znali. Jedynym, który przeżył wypadek, był Wojciech Korda. Po śmierci Ady Rusowicz, muzyk zamieszkał z synem, a mała Ania trafiła na wychowanie do przybranych rodziców – siostry matki i jej męża. Artystka ma za sobą wiele trudnych doświadczeń. Ale dzięki wsparciu wujostwa gnała za marzeniami i budowała szczęśliwą przyszłość. Nie była w stanie wybaczyć ojcu, że ją porzucił. Przez lata nie utrzymywali żadnego kontaktu. „Rodzice biologiczni kochają swoje dziecko niejako naturalnie, z automatu. A w naszym przypadku było inaczej. Wiem, że to, co od nich dostałam, jest niezwykle wartościowe. Zostałam obdarzona ich uczuciem w sposób niewymuszony. Dali mi szansę na nowe życie. Dlatego myślę, że dziś sama mogę dać innym więcej. Potrafię się dzielić”, zwierzała się w PANI. Sprawdź też: Po 16 latach odszedł do innej kobiety. Uszanowała jego wybór, a potem... wzięła ślub z samą sobą <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgRi19wy-63b5e14.jpg" width="1600" height="2380" alt="n/z Ania Rusowicz Nagranie programu Telewizji Polskiej TVP2 "Pytanie na sniadanie" 09.03.12 Warszawa Warszawa, 09.10.2013, Nagranie programu Warsaw Shore - Ekipa z Warszawy dla MTV Polska, N/z Ania, Pawel, Ania "Mala", Pawel "Trybson", Eliza, Wojtek, Ewelina, Mariusz,Image: 429359665, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Maciej Biedrzycki / Forum" title="Nagranie programu Telewizji Polskiej TVP2 "Pytanie na sniadanie"" /> Ania Rusowicz, 2012 rok Ania Rusowicz z synkiem Wojciech Korda, 2018 rok Marzeniem Ani Rusowicz była ciepła i kochająca się rodzina. Chciała stworzyć dom, którego sama nie miała. Szczęście znalazła u boku muzyka, Huberta Gasiula, z którym wspólnie doczekała się synka. Ich miłość nie trwała jednak po kres. W niedawnym wywiadzie Ania Rusowicz przyznała, że mąż po 16 latach odszedł do innej. Ona zaś przyjęła tę decyzję godnie i... wzięła ślub sama ze sobą! Wokalistka spełnia się jako mama i chce zapewnić swojemu dziecku wszystko, co najlepsze. „Byłam małą dziewczynką, miałam siedem lat, kiedy straciłam bardzo ważną osobę – mamę – i ten syndrom opuszczenia będę nosić w sobie już chyba zawsze. To było bardzo konkretne. Mamy rzeczywiście zabrakło, ale zdaję sobie sprawę, że dziecko może poczuć się samotne, kiedy płacze i nikt nie podchodzi do jego łóżeczka. Więc dbam o to, by mój syn tego nie doznawał. Bo wiem, że to odbije się na jego przyszłości. A moja samotność już musi ze mną zostać... […] Moje macierzyństwo jest cudowne. I wcale nie chodzi o to, że mam idealnego synka, wszystko się świetnie układa”, mówiła w 2018 roku w rozmowie z Urodą Życia. Media podawały, że kiedy Wojciech Korda dowiedział się, że jego córka spodziewa się dziecka, wyznał, że chciałby zobaczyć swojego wnuka i pojednać się z Anną. Przez lata nie mieli kontaktu i porozumiewali się jedynie za pośrednictwem mediów. „Prawda jest taka, że przez całe moje dzieciństwo i młodość miałam ojca. Był nim mój wujek, do którego mówiłam "Tato" [...] Z moim biologicznym ojcem do dzisiaj nie mam kontaktu i tym bardziej bulwersuje mnie fakt, że komunikuje się ze mną poprzez media dopiero teraz, kiedy coś mi się w życiu udało i stałam się osobą publiczną”, zwierzała się Ania Rusowicz w 2012 roku. Wojciech Korda W relacjach Wojciecha Kordy i Ani Rusowicz nastąpił przełom? Jak podawała prasa, Wojciech Korda i Anna Rusowicz mieli spotkać się na przełomie 2020 i 2021 roku. To była okazja, by wyjaśnić sobie zaszłości i przebaczyć. Jednak wokalistka nie potwierdziła tych informacji. „Na łóżku zobaczyła człowieka, który od dłuższego już czasu toczy walkę o życie. Sześć udarów mózgu wywołało ogromne i nieodwracalne spustoszenie w jego organizmie. [...] Dla Ani był to bardzo przykry widok. Był czas, że czuła do ojca wiele żalu, ale teraz myślała jedynie o rzeczach, których nie zdążyli sobie powiedzieć”, pisano w 2021 roku na łamach Dobrego Tygodnia. Od kilku lat muzyk zmagał się z poważnymi problemami. Przeszedł co najmniej sześć udarów, miał częściowy niedowład ciała, korzystał z rehabilitacji i był pod stałą obserwacją specjalistów. Codziennie czuwała przy nim żona Aldona. „Artystę Wojciecha Kordę wszyscy kojarzymy i znamy, pamiętamy, że pierwszy udar niedokrwienny przeszedł w kwietniu 2015 roku… Nie wszyscy może wiedzą, ale od tamtego czasu jest przy nim codziennie jego żona Aldona, która dla nas jest niezwykłą osobą, prawdziwą bohaterką walki o codziennie życie Wojtka. Pewnie nie wiecie, ale przez kilka lat Wojciech przeszedł co najmniej 6 udarów, co spowodowało upośledzenie wnętrza organizmu. Dlatego w wyniku tracheostomii oddycha przez respirator, odżywia się przez PEG do żołądka i kolejną rurką bezpośrednio jelitowo – nad tym wszystkim, co dzień panuje pani Aldona, bo jeden błąd i płyny lub gazy się mieszają, lub kumulują – można się zadławić i udusić – taki kryzys mieli latem zeszłego roku”, pisała Polska Fundacja Medyczna. Wojciech Korda miał parkinsonizm poudarowy. „Wymaga codziennej rehabilitacji, bo mimo pozycji leżącej musi się co dzień obracać, by pobudzać krążenie w całym organizmie. O cewniku, pampersach, podkładach, maściach pisał już nie będę, ale Wojtek dzięki codziennemu wysiłkowi żony nie ma ani jednej odleżyny. NFZ do pampersów niewiele dopłaca miesięcznie, tylko one wraz z maściami to koszt kilkuset złotych miesięcznie. Pani Aldona nie pracuje, ma maleńką emeryturę, nie ma czasu, jest całodobowym serwisem medycznym i pogotowiem ratunkowym – jest cichą bohaterką codziennej walki o zdrowie i życie", dodano. Artysta odszedł 21 października 2023 roku. Anna Rusowicz mimo trudnego kontaktu z ojcem, pięknie go pożegnała. „Wybaczam Ci, uwalniam Cię, pozwalam Ci odejść”, napisała córka artysty na Instagramie. Ania Rusowicz o relacjach z ojcem Po śmierci Wojciecha Kordy, Ania Rusowicz nie była zraniona aż tak bardzo, jak po odejściu swojej mamy. Opowiedziała o tym w wywiadzie dla Vivy, wracając wspomnieniami do chwil dzieciństwa, kiedy czuła się po prostu... porzucona. Rusowicz podkreśliła, że nie tyle wybaczyła ojcu, co zrozumiała jego działanie. Po latach trudno jednak wciąż jej myśleć o tym, co przeżyła jako mała dziewczynka. Źródło: Fakt ,TVN.pl, Plejada, VIVA Ania Rusowicz, 2022 rok
Po 16 latach odszedł do innej kobiety. Uszanowała jego wybór, a potem... wzięła ślub z samą sobą
„Pożegnałam w krótkim czasie dwóch mężczyzn. Męża i ojca”, mówi Anna Rusowicz
Niezwykła artystka, wspaniała kobieta, wrażliwa dusza. W życiu Anny Rusowicz nie brakowało ciosów. Strata mamy, utracona relacja z ojcem... Niedawno po 16 latach związku wokalistka rozwiodła się z mężem, Hubertem Gasiulem, z którym doczekała się syna. "Dostałam do odrobienia trudną lekcję, ale dzięki niej mogłam przez rozwód przejść z mądrością i zrozumieniem wszystkiego, czym on jest. Być może te zdarzenia ukształtowały mnie na nowo, zdobyłam dyplom następnej szkoły życia", mówiła w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Anna Rusowicz wyznała, że jej partner odszedł do innej kobiety. Choć tego nie chciała, powtórzyła schemat po matce i ojcu. Rozwiodła się z mężem. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 04.10.2024 r., natomiast na viva.pl: 03.10.2024 rok] Anna Rusowicz w wywiadzie VIVY! o zdradzie i rozwodzie Co właściwie się stało? Pracowaliście razem, tworzyliście zespół, macie syna. Wszystkim wydawaliście się fajną parą. Też zadaję sobie to pytanie. I w odpowiedzi widzę takie sytuacje, podobnie jak w mojej, powielane w różnych rodzinach. Co masz na myśli? Zdradę. To, że mąż wiąże się z inną kobietą i rozwala swój związek z żoną. Mój ojciec postąpił podobnie, a potem mój mąż. Ojciec związał się z kimś, jeszcze zanim mama zginęła. Może nie czuła się na siłach, by to unieść, a śmierć była dla niej wyzwoleniem? Natomiast ja, niosąc bagaż po mojej mamie, mogłam potraktować to jako lekcję. Pomyślałam sobie wtedy, że nie powtórzę jej historii, bo wiem, jak się skończyła. Myślę, że mama by się rozwiodła, tylko nie zdążyła. Wtedy były inne czasy, a ona była wierna tradycji. Chciała mieć rodzinę i dom ponad wszystko. Ja też, kiedy się dowiedziałam o tej drugiej kobiecie, myślałam podobnie. Ale potem doszłam do wniosku, że nie muszę powielać trwania przy mężczyźnie za wszelką cenę. A zdrada to krzywda, na którą nie wolno się zgadzać. Wiele kobiet jednak toleruje drugi związek swoich mężów. Wiem. Dla dzieci, dla pieniędzy. Ale prędzej czy później zapłacą wysoką cenę, choćby zdrowiem. Jakie koszty Waszej decyzji o rozwodzie poniosłaś Ty? Przeróżne. I finansowe, i zdrowotne. Taka sytuacja przypomina żałobę. A ja czułam się tak, jakbym przeżyła żałobę odroczoną po mojej mamie. Jako siedmiolatka nie byłam wyposażona w dojrzałe myślenie, by tę żałobę przeżyć. Teraz przeszłam przez wszystkie etapy: najpierw wyparcie, potem bunt, później akceptacja tego stanu rzeczy i pogodzenie się z nim. Byliśmy z Hubertem razem 16 lat, całe moje dorosłe życie. W jednym czasie Hubert odszedł z domu, a mój ojciec odszedł z tego świata. Pożegnałam w krótkim czasie dwóch mężczyzn. Męża i ojca. [...] TYLKO W VIVIE!: Jako dziecko straciła mamę, ojciec ją porzucił. Przez lata ich relacja była skomplikowana Anna Rusowicz wzięła ślub Myślisz, że to takie łatwe nagle przestać kochać? Tego nikt nie wie. Mogę mówić tylko za siebie. Nie jestem przecież w głowie ani w sercu drugiego człowieka. Na pewnym etapie musiałam więc zająć się własnym losem. Kiedy Hubert podjął decyzję o rozstaniu, nie pozostało mi nic innego, jak ją uznać i iść dalej. Ale nie poddałaś się. Bo w zdradzie najważniejsze jest to, by nie zdradzić samego siebie. Co to znaczy? Kiedy rozpaczamy, nie myślimy o sobie, tkwimy w więzieniu uczuć, przyklejeni do partnera, który zdradził. Cały czas myślimy o tym, co możemy zrobić, żeby on wrócił. Tymczasem zdrada właściwie nie dotyczy nas, tylko tego drugiego człowieka. [...] I dlatego wzięłaś ślub sama ze sobą? To była piękna, towarzyska uroczystość. Powiedziałam w obecności przyjaciół, że wzięłam w ręce swój los i że biorę ich na świadków. Ubrana w ślubny strój, wyprawiłam wesele i bawiliśmy się trzy dni. Obiecałam, że nigdy nie wystąpię przeciwko sobie i miłości własnej. Nigdy się nie poddam. A co zrobisz, gdyby on chciał wrócić do Waszego życia? Nie odpowiem na to pytanie. To już nie moja historia. Ja uszanowałam jego wybór. [...] Źródło: Magazyn VIVA! TYLKO W VIVIE!: Zajmuje w jej sercu szczególne miejsce, wiele mu zawdzięcza. Anna Rusowicz poruszająco wspomina ukochanego „Wujaszka” Anna Rusowicz, Hubert Gasiul, Viva! 12/2014
Jako dziecko straciła mamę, ojciec ją porzucił. Przez lata ich relacja była skomplikowana
"Nie chcę się stawiać w roli Boga. To nie ja będę rozliczała jego długi", mówi nam Anna Rusowicz
Droga życiowa Anny Rusowicz jest naznaczona trudnymi doświadczeniami. Śmierć matki, skomplikowana relacja z ojcem, zdrada męża, rozwód. Wielokrotnie musiała pogodzić się ze stratą, walczyć o siebie na scenie i o własne szczęście. Ale zawsze szła w stronę słońca. Opowiedziała o tym Krystynie Pytlakowskiej. Anna Rusowicz o stracie mamy, śmierci ojca Życie Cię nie oszczędzało. Nazywasz to wchodzeniem pod górkę. Tak, ale na tej górze są widoki, jakie tylko można sobie wymarzyć. Przepiękne. I tak na to patrzę. Nawet gdy się ma tak trudne przeżycia jak Ty? Jako dziecko straciłaś mamę, a niedawno ojca. Straciłam mamę i wtedy mój dom rodzinny rozpadł się na kawałki. Trafiłam do cioci, siostry mamy, i jej męża. To jakby moi zastępczy rodzice. Są nimi do dzisiaj. Śmierć ojca w tym roku nie była już dla mnie tak bolesna, bo tamten dom nie istniał od dawna. To ojciec oddał mnie do cioci. Miałam do niego kiedyś wrócić, ale nigdy mi tego nie zaproponował. Podjął się opieki nad moim młodszym bratem, który był z nim bardzo związany, lecz szybko ożenił się po raz drugi i przekierował swoją uwagę na nowe tory. Masz siedem lat i nagle dowiadujesz się, że już nigdy nie zobaczysz mamy. Pamiętasz ten moment? Dokładnie. Dzieci w tym wieku nie wiedzą jeszcze, co to znaczy, że ktoś już nigdy nie wróci. Ja myślałam, że mama jednak zaraz stanie w drzwiach. Ale nie stanęła. I najtrudniej było mi oswoić samotność i ogromny lęk, bo przecież matka w życiu tak małego dziecka jest najważniejsza. Choć wychowywałam się w bezpiecznym domu – oprócz mojej cioci opiekowała się mną babcia, matka mojej mamy – nikt nie zastąpi nigdy matki. TYLKO W VIVIE!: Cała Polska śledziła jej życie prywatne, doświadczyła fali hejtu. Dzięki wsparciu bliskich przetrwała Byłaś bardzo z nią związana. Bardziej niż z ojcem? Ojciec nigdy nie czuł się odpowiedzialny za rodzinę. Za bardzo nie chciał mieć dzieci, wiódł artystyczne życie. Teraz tłumacząc go, myślę, że się mną nie zajął po śmierci mamy z miłości. Uważał, że będzie mi lepiej u ciotki. Ale z drugiej strony nie zabiegał o kontakt ze mną. Być może z poczucia winy. Nie chciał, żebym mu przypominała o jego dawnym życiu. Zwłaszcza że on też był w tym samochodzie i przeżył. Miał może poczucie winy, że żyje, a jego żona nie? I że odczuwa ulgę z tego powodu, że nie zginął. Chociaż zaopiekował się synem, nie zajmował się nim tak, jak powinien. Brat szybko osiągnął samodzielność, zaczął zarabiać, wyprowadził się. Wybaczyłaś ojcu? Może nie tyle wybaczyłam, ile go zrozumiałam. A zrozumieć go chciałam przede wszystkim dla siebie, bo też mnie to męczyło. Nie chcę się stawiać w roli Boga. Nie czuję się do tego uprawniona. To nie ja będę rozliczała jego długi. [...] A Ty wybrałaś swoją muzyczną drogę po głębszym namyśle? Wiedziałam, że to będzie ryzykowne, i dokładnie tak się stało. To przekleństwo mieć znanych rodziców, kiedy się chce coś osiągnąć na własne konto. Na własnych skrzydłach, choć… ciągnie cię do tego, co dostałaś w genach. Nie zaczynasz więc z czystą kartą. I chyba tylko mój upór sprawił, że jestem teraz tu, gdzie jestem. Podejrzewa się mnie, że korzystam z popularności rodziców. I tylko ja wiem, że rodzice mi niczego nie załatwili, że to wszystko, co teraz mam, zdobyłam sama. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn pojawi się już 8 sierpnia 2024 roku i będzie dostępny w sprzedaży przez trzy tygodnie. TYLKO U NAS: Ich związek wywołał sensację. Katarzyna Cichopek o trudnych początkach miłości
Tak Ania Rusowicz przeżyła stratę mamy: „Uznałam, że jej nigdy nie było. Wiele lat żyłam w wyparciu”
Niezwykłych pamiątek po niej używa do dziś: „To moje relikwie”
To był nieszczęśliwy wypadek. Ada Rusowicz odeszła w 1991 roku, gdy jej córka miała 7 lat. Dziś Ania Rusowicz idzie drogą rodzicielki – tak samo śpiewa dla publiczności. Za nią premiera nowego krążka „Dziewczyna Słońca”. Kilka tygodni temu spotkaliśmy się na sesji do VIVY!, podczas której poprosiliśmy wokalistkę o kilka rodzinnych wspomnień… [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.05.2024 r.] Anna Rusowicz o mamie O Adzie Rusowicz można powiedzieć wiele pięknych słów. Była człowiekiem pięknym, dobrym, pomocnym. Oczarowywała mężczyzn w kilka sekund. Była też czułą mamą, która spędzała godziny na wekowaniu przetworów czy doglądaniu ogrodu. Jej wspaniałe życie przerwał wypadek samochodowy. Ania Rusowicz była wtedy uczennicą szkoły podstawowej. „To była odroczona żałoba. Dlatego, że jako 7-latka kompletnie nie rozumiałam, co to znaczy stracić mamę. Nikt ze mną też nie rozmawiał na ten temat. Nie miałam więc szansy przeżyć tej straty. Po prostu ucięłam ten temat. Uznałam, że jej nigdy nie było. Wiele lat żyłam w wyparciu, że był taki człowiek. Widziałam go przez mgłę. Może był, a może go nie było… To oczywiście był objaw radzenia sobie z traumą straty mamy”, powiedziała artystka przed kamerą VIVY.pl. „Tak naprawdę w wieku 20 lat zaczęła do mnie docierać ta strata. Wtedy zrozumiałam, że bez wrócenia do tej żałoby, nie pójdę dalej”, dodała. ZOBACZ TEŻ: Roger Moore zostawił żonę dla jej najlepszej przyjaciółki. By odzyskać wolność, był w stanie wydać miliony Pamiątki po Adzie Rusowicz, znaki po jej śmierci – wspomnienia córki Wielu z nas szuka po utracie bliskiej osoby pewnego rodzaju znaków. Ada Rusowicz też je według córki piosenkarki od czasu do czasu daje… „Ludzie wiedzą, że ja jestem trochę czarodziejką, trochę wiedźmą. Mam połączenie z moją mamą, czuję jej obecność. W moim życiu zdarzają się cuda i czasem nawet ludzie wokół mnie są zadziwieni, jakie znaki potrafię dostać. […] Ona mi daje o sobie znać poprzez piosenki, sytuacje, okoliczności i daty. To są niezwykłe historie”, powiedziała nam wokalistka. A jakie skarby po mamie kryje w swoim domu? „Mam kilka bardzo ważnych dla mnie pamiątek. Np. pierścionki – ona je kochała, zwłaszcza takie rosyjskie, które przywoziła z ZSRR. To są moje relikwie, ale czasami je noszę. […] Mam też parę sukienek czy kożuch, w który była ubrana w jednym z filmów. Dalej go noszę, jest w fantastycznym stanie”, wyznała w rozmowie z VIVĄ.pl. ZOBACZ TEŻ: Roger Moore zostawił żonę dla jej najlepszej przyjaciółki. By odzyskać wolność, był w stanie wydać miliony Cały materiał zobaczysz na górze strony albo na naszym YouTubie.
Zajmuje w jej sercu szczególne miejsce, wiele mu zawdzięcza. Anna Rusowicz poruszająco wspomina ukochanego "Wujaszka"
"Zawsze czułam od niego taką miłość i dobro. Liczyłam na to, że jeszcze się uda… Że jeszcze wiele razy spotkamy się na scenie"
Wyjątkowy artysta, skrzypek, aranżer, wokalista, a przede wszystkim człowiek z sercem na dłoni. Emanowało od niego wyjątkowe ciepło, gotowość do niesienia pomocy i prawda, którą słychać było wyraźnie w utworach Skaldów. Razem z bratem, Andrzejem Zielińskim przez 60 lat wywoływali na ustach fanów uśmiech. 6 maja 2024 roku dotarła do wszystkich informacja o przedwczesnej śmierci Jacka Zielińskiego... Odszedł niezwykły człowiek. Dla rodziny, przyjaciół i wielbicieli to prawdziwy cios. I zgodnie przyznają – cechowała go szczerość i skromność. Bez niego świat stał się przeraźliwie smutny. Powstała pustka, której nie da się wypełnić… W poruszających słowach artystę pożegnała Anna Rusowicz. Wspaniałą wokalistkę łączy ze Skaldami wyjątkowa więź. Jacka Zielińskiego nazywała ukochanym „Wujaszkiem”. Choć nie łączyły ich więzy krwi, to byli jedną, wielką big-bitową rodziną. [Ostatnia aktualizacja 01.12.2024 r.] Anna Rusowicz podzieliła się z nami poruszającym wspomnieniem o współtwórcy polskiego big-bitu Olga Figaszewska, Viva.pl: Pożegnanie, które zamieściła Pani na swoim profilu porusza… Anna Rusowicz: Skaldowie zajmują w moim sercu szczególne miejsce. Od początku byli moim łącznikiem z mamą. To oni zawsze z czułością wspominali mi, że pamiętali, jak byłam jeszcze w brzuszku. Dzięki ich opowieściom miałam żywy kontakt z moją mamą. Ile cudownych godzin spędziliśmy na rozmowach! A Jacek… Jacek był naprawdę niezwykłym człowiekiem. Dziś nie ma takich mężczyzn. Mogę na palcach jednej dłoni zliczyć facetów, którzy są tak wrażliwi, oddani, wierni, lojalni wobec rodziny i przyjaciół… Jacek był dla mnie wzorem męża i ojca. Szalenie dbał o dzieci, wnuki… Takich mężczyzn, o tak pięknym i szczerym sercu rzadko się spotyka. Choć w zespole to Andrzej zawsze był odpowiedzialny za muzykę i kompozycję, a Jacek jako wokalista stał na przodzie, to pozostał pokorny i skromny. Nie miałam nigdy tej przyjemności, by poznać Pana Jacka, ale też zauważam, że biło od niego niezwykłe ciepło i prawda, którą przekazywał za pośrednictwem muzyki. On wychodził do ludzi. Był kompletnie pozbawiony ego. Wychodząc na scenę, nie krzyczał swoją postawą - ”to ja jestem artystą”, ale był od tego całkowicie wolny. Skaldowie w tych dawnych latach byli największymi gwiazdami polskiej sceny i podbijali zagraniczne sceny. Przecież przy takiej popularności, mogła mu uderzyć do głowy sodówka. Ale tak się nie stało, bo Skaldowie to pokora. Pokora do sceny i do życia. Niesamowite… Jacek po prostu był piękną duszą. Czytaj też: Przez wiele lat nie mieli kontaktu, nie potrafiła mu wybaczyć. Wojciech Korda pragnął pojednać się z Anią Rusowicz Skaldowie, Anna Rusowicz, 60. KFPP Opole 2023 w TVP Pięknie nazwała go Pani „Wujaszkiem”. Zawsze czułam od niego taką miłość i dobro, jak od najukochańszego Wujaszka, który powie dobre słowo, przytuli, zawsze jest obok. Po rozwodzie zawsze słyszałam od niego same ciepłe słowa. To był prawdziwy, kochany człowiek. Z ukochaną żoną, Halinką stanowili dla mnie wzór związku. Słuchając Pani mam poczucie, że Skaldowie po prostu wciągnęli Panią do tej wielkiej rodziny. Oni zawsze mówili: „Ania jest nasza”. I to prawda, my byliśmy i jesteśmy jak big-bitowa rodzina. Mamy wspólny język, wspólną wrażliwość, patrzymy przez te same okulary. Nie mam takiej jedności z moimi koleżankami i kolegami z branży. Coraz częściej czuję to i ubolewam, że ta moja big-bitowa rodzina się wykrusza. Artyści tamtych lat odchodzą zbyt szybko… Ze Skaldami każdego roku widywaliśmy się na pastorałkach i śpiewaliśmy razem utwór pt. Z kopyta kulig rwie. Dla nas zawsze były to rodzinne Boże Narodzenie. Nie wyobrażam sobie najbliższych świąt bez Jacka. Jest Andrzej, ale to nie będzie już to samo. Dla mnie to jest pewna wyrwa… Wraz z Jackiem odeszła część nas. To była bardzo niespodziewana wiadomość. Liczyłam na to, że jeszcze się uda… Że jeszcze wiele razy spotkamy się na scenie. Wiem, że Jacek bardzo cierpiał. Co roku modliłam się i cieszyłam tą naszą obecnością, śpiewem. Każdy kolejny rok był darem, radością z tego, że byliśmy razem. Muzyka była dla Pana Jacka Zielińskiego największą siłą… On był chodzącą muzyką! Zawsze tak szczerze radował się z każdego wyjścia na scenę… W nim nie było nonszalancji, wywyższania się. To był żywioł w czystej postaci i miłość do pasji. Niezależnie od tego czy to była próba, czy występ. On dawał z siebie dwieście procent. Pamiętam taką sytuację, jak Wujowie spali u mnie w domu. Pewnego wieczoru siedzieliśmy, jedliśmy bigos. Byłam już taka zmęczona, a oni dopiero się rozkręcali (śmiech). Ta ich energia była niespożyta. Jacek nad ranem zaczął śpiewać w góralskim głosem na cały dom (śmiech). O godzinie czwartej poszliśmy spać, a on wstał o szóstej, bo przecież już czas i szkoda tracić tak piękny dzień (śmiech). Skaldowie zawsze byli dla mnie niesamowici. Wielokrotnie zadawałam sobie pytanie – „Skąd w nich tyle pasji do życia?”. Ostatni zamykali imprezy, ostatni schodzili ze sceny. Po prostu, niezniszczalni (śmiech). Nigdy tego nie zapomnę, tak samo jak tych niesamowitych opowieści, choć one nie nadają się do prasy. Ta wiedza, pokora, ale przede wszystkim miłość. To jest prawdziwa miłość do muzyki. Jacek nigdy nie podążał za pieniędzmi, blichtrem, sławą. Liczyła się pasja. Patrząc na tamtych artystów, nikt nie myślał o pieniądzach. To nie była Ameryka ani Elvis Presley. Andrzej opowiadał mi, że musiał zagrać wiele koncertów za darmo, żeby zapłacić za wypożyczenie Hammonda. A ja czułam się od zawsze, jak księżniczka rock and rolla i podkreślałam, że mam najwspanialszych Wujków na świecie. To co najmniej tak, jakbym mówiła, że moim wujkiem jest Mick Jagger. Dla mnie Skaldowie to numer 1. pod względem kompozycji i harmonii. To zespół eksportowy na świat, naprawdę niepowtarzalny. Nie było w Polsce drugiego takiego. Andrzej i Jacek stworzyli coś niezwykłego. To też jeden z nielicznych polskich zespołów, który grał w niezmienionym składzie od 60 lat. To świadczy o ich sile i prawdzie, którą niosą przez muzykę. Oczywiście. W tych sercach od zawsze była muzyka. To był ich cel i dlatego odnieśli ogromny sukces! Oni skupiali się nie na waśniach czy pieniądzach, a na muzyce. To jest sekret największych bandów. Tak samo w przypadku Rolling Stonesów. Ubolewam, że w Polsce nie ma szacunku dla starszych artystów. Tu jest pogoń za nowymi młodymi wokalistami, tak jakby równało się to z jakością. Trzeba kultywować pewne rzeczy, które są pionierskie. Będę stała na straży, by o tych Artystach mówić z szacunkiem i pamiętać o ich dokonaniach. To oni budowali scenę muzyczną w Polsce. Oczywiście! Doceniajmy ich tu i teraz, a nie po śmierci. To Skaldowie powinni grać koncerty na stadionach, jak The Rolling Stones. Tymczasem starsi artyści odchodzą do lamusa. Trzeba wytworzyć potrzebę w narodzie ich kultu i szacunku. Od nich należy czerpać wiedzę i doświadczenie. Wielkie postacie odchodzą nagle… Zaczęłam się martwić, ponieważ ostatnio prawie każdy dzień przynosi kolejną smutną wiadomość. Staram się z tymi legendami polskiej sceny utrzymywać stały kontakt, ponieważ zdaje sobie sprawę z tego, że za chwilę tego telefonu nikt nie odbierze… Potem zostaje w człowieku wyrwa i pretensje do samego siebie, że mogłam zadzwonić, a mogłam się spotkać… I nagle jest za późno. Czy pamięta Pani ostatnią rozmowę z Panem Jackiem Zielińskim? Tak. Spotkaliśmy się kilka miesięcy temu na koncercie w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie. Był w cudownej formie, uśmiechnięty. Jak zwykle w otoczeniu ukochanej Halinki, dzieci, wnuków. Śpiewaliśmy numer pt. Katastrofa. Śmialiśmy się. Ten utwór ma w sobie sporo sarkazmu i mówi o tym, by podchodzić do życia z dystansem. Taki był Jacek. Nie brał życia na serio, ale czerpał z niego garściami. Ania Rusowicz, Jacek Zieliński, Skaldowie, Skaldowie - 50-lecie istnienia zespołu, 2015 rok Wspominała Pani o wielogodzinnych rozmowach, opowieści. Łączyła Państwa miłość do muzyki, pasja… Czy otrzymała Pani od Pana Jacka Zielińskiego jakąś radę, życiową naukę, która pozostanie w Pani sercu? Jacek był niezwykle empatycznym człowiekiem. Gdy przechodziłam w swoim życiu naprawdę trudne chwile, sprawiał, że czułam jego wsparcie, zrozumienie… Przytulił mnie, użalił się nade mną, dawał poczucie bezpieczeństwa. To było dla mnie bardzo ważne. Pozwolił Pani na słabość. Bez wątpienia. Ludzie wspierają nas często mówiąc: „Musisz być silna”, „Dasz radę!”. A nagle pojawia się ktoś, kto zapłacze nade mną i udowodni, że nic nie muszę. Rozczulała mnie ta prawda, która od niego biła. To było właśnie takie kochane, „wujaszkowe”. Poczułam się, jak mała Anusia. Zresztą dla Andrzeja i Jacka zawsze byłam „ich Anią”. Kiedy pojawiłam się na scenie w tym artystycznym świecie Skaldowie byli najszczęśliwsi. To była wielka radość, jakby ich dziecko wróciło do domu. Nadrabialiśmy stracone lata, często się widywaliśmy. Zazwyczaj spędzałam czas właśnie z nimi. Słuchałam opowieści, czerpałam od nich życiową mądrość. Na każdym kroku podziwiałam ich talent i doświadczenie. Czytaj też: Jako dziecko straciła mamę, ojciec ją porzucił. Przez lata ich relacja była skomplikowana Wujaszkowie wprowadzali Panią do tego artystycznego świata? Nauczyłam się od nich bardzo dużo. Oni są tytanami pracy! Pamiętam, gdy przed laty graliśmy koncert poświęcony Skaldom. To była wielka impreza. Akurat panował wielki skwar. Zaproszeni artyści nie dawali sobie rady podczas prób na scenie w tych rekordowych temperaturach. Każdy ukrywał się w klimatyzowanych garderobach. A co robili Skaldowie? Oni byli na scenie. Wcześniej zagrali próby, potem próbę na scenie, kolejną próbę z artystami, zagrali jeden koncert, a na końcu już samodzielnie ten progresywny. O godzinie drugiej w nocy zeszli ze sceny i siedzieli do czwartej nad ranem. Tytani… Artyści tamtych lat nie znają czegoś takiego jak ucieczka po koncercie. To są wielogodzinne biesiady, rozmowy i opowieści. To jest rodzina polskiego big-bitu. Taka sama jest Maryla Rodowicz. Słuchając Pani na scenie również można odnieść wrażenie, że przenosimy się w czasie do tamtych lat. Mam starą duszę, czuję, jakbym była z tamtych lat. Dlatego czasami trudno jest mi się odnaleźć w tym świecie. Ale mój styl nie jest wykreowany. Ta muzyka i interpretacja wypływają prosto ze mnie. Mam też taką misję - dbam o moją big-bitową rodzinę. Tego nauczyłam się do Skaldów, którzy swoją twórczością i postawą mówili jedno – liczą się ludzie, relacje, bliskość. Kiedyś nie było takiej zawiści, wszyscy się wspierali, tworzyli muzyczną rodzinę. I to była najcenniejsza rada od Jacka – wspierać się. Jacek Zieliński, Skaldowie, Anna Rusowicz, 11.06.2023 Opole 60. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej. ​​​​​​​[Ostatnia publikacja na Viva Historie 27.05.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 19.05.2024 r.]
Anna Rusowicz oskarżyła byłego męża o przemoc psychiczną. Muzyk odpowiedział
Już na początku roku w mediach pojawiały się informacje o rozpadzie związku Anny Rusowicz i Huberta Gasiula. Artystka po pewnym czasie potwierdziła doniesienia prasy. Niedawno otworzyła się na temat małżeństwa i wyznała, że była ofiarą przemocy psychicznej. Hubert Gasiul zareagował na słowa byłej partnerki. Anna Rusowicz o rozwodzie z mężem. Rozstali się po 16 latach Wydawali się być parą idealną. Gdy w mediach rozniosła się wiadomość o kryzysie w związku Anny Rusowicz i Huberta Gasiula, wielu nie mogło w to uwierzyć. Dobry Tydzień donosił, że para rozwiodła się w sierpniu 2022 roku. Na początku żadna ze stron nie zabierała głosu w obliczu medialnych spekulacji. Jednak w kwietniu 2023 roku wokalistka potwierdziła, że zamknęła za sobą pewien rozdział i buduje życie na nowo. Małżeństwo Anna Rusowicz i Huberta Gasiula zakończyło się po 16 latach. „Przeszłam swoje i muszę sobie z tym radzić. Czuję się dojrzałą kobietą. Nie ma już miejsca na iluzję, grę pozorów. Dogoniła mnie realność, a czterdziestka jak klamra spięła moje sukcesy i porażki. To, co osiągnęłam i co mi nie wyszło. Czas był burzliwy: rozwiodłam się, szukam swojego miejsca na ziemi, zaczynam składać życie jeszcze raz”, mówiła w rozmowie z Twoim Stylem. Dodawała także, że małżeństwo okazało się iluzją, a swoje wyobrażenia na jego temat budowała na marzeniach. Chciała zbudować dom, którego zabrakło jej w dzieciństwie. „Z czasem odkryłam, że w relacji, w której byłam, nie ma miejsca dla mnie. Dotarło do mnie, że ślub zmienia wszystko nieodwracalnie. W pewnym sensie "ja" przestaje istnieć, odkąd jest "my". To rodzi poczucie utraty i wolności”, opowiadała w kwietniu 2023 roku. Zdaniem Anny Rusowicz, po rozwodzie udowodniła sobie jedno. „Udowodniłam sobie, że jestem pełnią. To miłe uczucie, gdy zdajesz sobie sprawę, że jesteś samowystarczalna, że nie musisz się za nikim wieszać, od nikogo uzależniać. Jako kobieta nie potrzebuję już życiowego przewodnika czy substytutu ojca”, mówi w Twoim Stylu. Czytaj też: Anna Rusowicz potwierdza rozstanie z mężem: „Zaczynam składać życie jeszcze raz” Anna Rusowicz, Hubert Gasiul, Viva! 12/2014 Anna Rusowicz o kulisach rozstania z Hubertem Gasiulem. Wyznała, że doświadczyła przemocy psychicznej Artystka niedawno udzieliła kolejnego wywiadu, w którym poruszyła temat zakończonego małżeństwa. Zaznaczyła, że po dłuższym czasie czuje się gotowa, by opowiedzieć o swoich przeżyciach i kulisach rozpadu związku. Anna Rusowicz wyznała również, że w trakcie związku była ofiarą gaslightingu. To jedna z form przemocy psychicznej, która polega na manipulowaniu drugą osobą. Z czasem doprowadza do sytuacji, w której pojawia się poczucie zdezorientowania, utrata zaufania do swojej pamięci. „Podejmując decyzję o odejściu, byłam na emocjonalnym dnie. (...) Głośno opowiem też o tym, że stałam się ofiarą gaslightingu. Doświadczyłam tego w swoim małżeństwie. Jedna osoba potrafi tak manipulować rzeczywistością, że czujesz się jak aktor w strasznym spektaklu, gdzie fruwają przedmioty, a drzwi otwierają się same. Nie jest trudno zrobić z kogoś wariata”, opowiadała na łamach Zwierciadła. Artystka wyznała też jak zareagowało najbliższe otoczenie na wieść o rozwodzie. Opisywała też znajomym swoje przeżycia. „Przekonywali, że coś mi się wydaje, że przecież jestem artystką, więc mogę być nadwrażliwa i emocjonalna (...) Czułam, że potrzebuję być cierpliwa, a wiedziałam, że muszę przetrwać ten czas. A był dla mnie niezwykle trudny. I potem okazało się, że wcale mi się nie wydaje, że naprawdę jestem oszukiwana, zdradzana. Miałam rację. Moje zmysły nie kłamały, były przytomne”, dodawała w Zwierciadle. I wyznała, że sytuacja odbiła się na jej organizmie. Wokalistka nie mogła jeść, miała problemy ze snem, na jej szyi pojawiła się paląca pokrzywka. Czytaj też: Poznali się podczas wywiadu, wychowali dwóch synów. Wieść o rozstaniu Rafała Królikowskiego gruchnęła nagle Ania Rusowicz, Uroda Życia 8/2018 Były mąż Anny Rusowicz reaguje na wywiad Były mąż Anny Rusowicz postanowił zabrać głos i zareagował na oskarżenia o przemoc psychiczną. Perkusista i kompozytor nie ma zwyczaju wypowiadać się na tematy prywatne i podkreślił, że chciałby, by zostało tak, jak najdłużej. Muzyk zaznaczył też, że ze względu na dobro sześcioletniego syna, nie będzie się więcej wypowiadał się w tym temacie w przestrzeni publicznej i to jego jedyny komentarz. „W przypadku tak fałszywych i krzywdzących oskarżeń, jakie padły na mój temat chciałbym zaznaczyć, że jest to tylko subiektywna opinia mojej byłej żony. Nie będę nawet próbował tego oceniać publicznie ani odnosić się do tego i ”odbijać piłeczki” ze względu na dobro mojego syna”, podkreślił Hubert Gasiul w rozmowie z Plotkiem. Zaprzeczył, by kiedykolwiek stosował wobec kogoś przemoc. Dodał też, że sprawę rozpatrzą odpowiednie organy. „Osąd w tej sprawie pozostawię dedykowanym do tego organom. Nigdy nie stosowałem wobec nikogo żadnej przemocy i jestem pewny, że gdyby tak było, to wobec mnie zostałyby już wyciągnięte konsekwencje. W moim odczuciu sam fakt upubliczniania daleko idących kłamstw na mój temat i brak myślenia o konsekwencjach z tym związanych, obrazuje stosunek tej osoby do spraw najważniejszych”, dodał w Plotku. Sprawdź też: Kasię Tusk i Staszka Cudnego poznała ze sobą jego siostra. Dziś wychowują razem dwie córeczki Anna Rusowicz, Hubert Gasiul, Viva! 12/2014 Anna Rusowicz i Hubert Gasiul – związek Przypominamy, że para poznała się w 2005 roku. Połączyła ich wspólna pasja. Anna Rusowicz dołączyła do zespołu Dezire, w którym Hubert Gasiul był perkusistą. Z czasem połączyła ich miłość. „Zwierzył się, że to był impuls, że on w jeden wieczór się we mnie zakochał – strzał w serce i koniec. A dalej to już był cały cyrk, bo nie chcieliśmy ujawnić tego, co nas łączy. […] To rockandrollowiec, dusza towarzystwa, wesoły, ale odpowiedzialny”, mówiła wokalistka w 2014 roku Krystynie Pytlakowskiej dla VIVY!. Ania Rusowicz marzyła o stworzeniu prawdziwej rodziny. Zakochani wspólnie pokonywali przeciwności losu. Wokalistka w jednym z archiwalnych wywiadów wspominała, że nie wróżono im szczęśliwego zakończenia. „Nie sprzyjały nam okoliczności, nie sprzyjali nam ludzie, z którymi oboje na co dzień pracowaliśmy. Wszyscy prorokowali porażkę. I mówili o tym bardzo wprost. Zresztą spotkałam na swojej drodze wielu podpowiadaczy, jakbym ich przyciągała. […] Pamiętam dzień naszego ślubu i zawstydzone twarze niektórych gości, bo wspólnie postanowiliśmy zaprosić kilku niedowiarków, tych niezbyt gorąco kibicujących. Mogę powiedzieć, że podczas ślubu nie składano nam życzeń, ale przeprosiny”, zwierzała się w 2018 roku na łamach Urody Życia. Anna Rusowicz i Hubert Gasiul sześć lat temu doczekali się synka Tytusa. Niedawno potwierdzono, że relacja pary nie przetrwała próby czasu. Źródło: Plotek, Plejada Anna Rusowicz, Hubert Gasiul, Viva! 12/2014
Anna Rusowicz potwierdza rozstanie z mężem: „Zaczynam składać życie jeszcze raz”
„Moje wyobrażenia o małżeństwie budowałam na marzeniach”
Kilka miesięcy temu w mediach pojawiła się informacja o rozstaniu Anny Rusowicz i jej męża Huberta Gasiula. Wokalistka w najnowszym wywiadzie postanowiła skomentować te doniesienia. Gwiazda potwierdziła, że ich małżeństwo po 16 latach przeszło do historii. Anna Rusowicz i Hubert Gasiula: wokalistka potwierdza rozstanie Anna Rusowicz długo czekała na prawdziwą miłość. Swojego męża, Huberta Gasiula poznała w 2005 roku i od tamtej pory byli nierozłączni. Niewielu wierzyło w ich relację, ale oni postanowili być razem na przekór światu. „Nie sprzyjały nam okoliczności, nie sprzyjali nam ludzie, z którymi oboje na co dzień pracowaliśmy. Wszyscy prorokowali porażkę. I mówili o tym bardzo wprost. Zresztą spotkałam na swojej drodze wielu podpowiadaczy, jakbym ich przyciągała. […] Pamiętam dzień naszego ślubu i zawstydzone twarze niektórych gości, bo wspólnie postanowiliśmy zaprosić kilku niedowiarków, tych niezbyt gorąco kibicujących. Mogę powiedzieć, że podczas ślubu nie składano nam życzeń, ale przeprosiny”, opowiadała w 2018 roku w rozmowie z Urodą Życia. Zakochani stworzyli dom i doczekali się synka. Jak niedawno donosiły media, po kilkunastu latach wspólnego życia związek Ani Rusowicz i Huberta Gasiula przeszedł do historii. W 2020 roku ich małżeństwo miało przechodzić kryzys. Muzyk miał stracić pracę i popaść w marazm. I chociaż w styczniu 2023 roku prasa podawała, że para jest już po rozwodzie, menadżerka Ani Rusowicz nie potwierdzała tych wieści. „Nie będziemy udzielać żadnego komentarza w tej sprawie. Jeśli będzie jakiś stosowny moment, powiemy o tym sami. Póki co, plotki chodzą w sieci, portale sobie piszą, więc cóż możemy powiedzieć... Po prostu nie będziemy komentować”, podkreślała w rozmowie z Plejadą. W najnowszym wywiadzie z Twoim Stylem artystka przyznała, że zamknęła pewien rozdział i opowiedziała o zmianach w życiu prywatnym. Artystka ma za sobą burzliwy czas i teraz stara się odnaleźć w nowej rzeczywistości. „Przeszłam swoje i muszę sobie z tym radzić. Czuję się dojrzałą kobietą. Nie ma już miejsca na iluzję, grę pozorów. Dogoniła mnie realność, a czterdziestka jak klamra spięła moje sukcesy i porażki. To, co osiągnęłam i co mi nie wyszło. Czas był burzliwy: rozwiodłam się, szukam swojego miejsca na ziemi, zaczynam składać życie jeszcze raz”, opowiada w Twoim Stylu. Zobacz też: Ania Rusowicz i Hubert Gasiul rozwiedli się? Ania Rusowicz, Uroda Życia 8/2018 Ania Rusowicz, Hubert Gasiul, Viva! 2014 Anna Rusowicz o małżeństwie Wokalistka zaznaczyła, że nie wszystkie historie są szczęśliwe. Po rozstaniu wiele zrozumiała i udowodniła sobie, że jest samowystarczalna i nie potrzebuję życiowego przewodnika. „Po rozwodzie nie zawsze jest nowe wspaniałe życie. Jest to, które jest. [...] Udowodniłam sobie, że jestem pełnią. To miłe uczucie, gdy zdajesz sobie sprawę, że jesteś samowystarczalna, że nie musisz się za nikim wieszać, od nikogo uzależniać. Jako kobieta nie potrzebuję już życiowego przewodnika czy substytutu ojca”, dodawała. Nie ukrywa też, że zawsze zależało jej na stworzeniu domu, którego zabrakło jej w dzieciństwie. Szukała go w resztkach wspomnień. Dziś uważa, że dom „to spokój. Harmonia. Miejsce, do którego chcesz wracać, bo ktoś na ciebie czeka”. Ania Rusowicz miała zaledwie siedem lat, gdy jej mam zmarła. Z ojcem nie miała kontaktu. Wokalistkę wychowywało wujostwo. Swoje wyobrażenia o małżeństwie budowała na marzeniach. W rozmowie z Twoim Stylem zaznaczyła, że ślub zmienia wszystko. „Największą iluzją okazało się małżeństwo. Ale co mogłam wiedzieć na ten temat? […] Moje wyobrażenia o małżeństwie budowałam na marzeniach. Z czasem odkryłam, że w relacji, w której byłam, nie ma miejsca dla mnie. Dotarło do mnie, że ślub zmienia wszystko nieodwracalnie. W pewnym sensie "ja" przestaje istnieć, odkąd jest "my". To rodzi poczucie utraty i wolności”, dodawała. Zobacz też: Pierwszy mąż Katarzyny Pakosińskiej był artystą. Nie byli jednak sobie pisani Ania Rusowicz, Hubert Gasiul, Koncert Anny Rusowicz w radiowej "Trójce", 2014 Hubert Gasiul, Anna Rusowicz, Płyta Roku Antyradia, 2015
Ania Rusowicz i Hubert Gasiul rozwiedli się?
Jest komentarz przedstawicielki artystki
Ania Rusowicz i Hubert Gasiul od 2005 roku stanowili niezwykle dobrany związek. Uroku dodawał im również podobny wizerunek. Niestety według najnowszych informacji skomentowanych również przez managerkę artystki, para jest już po rozwodzie. Co się stało? Dlaczego miłość nie przetrwała? ZOBACZ TEŻ: Ada Rusowicz i Wojciech Korda: ich związek przerwała tragiczna śmierć Ady Miłość Ani Rusowicz i Huberta Gasiula Ania Rusowicz to wokalistka i córka Ady Rusowicz oraz Wojciecha Kordy. Swojego byłego już męża poznała w 2005 roku. "Nikt nie wierzył, że nam się uda. Pamiętam dzień naszego ślubu i zawstydzone twarze niektórych gości, bo wspólnie postanowiliśmy zaprosić kilku niedowiarków, tych niezbyt gorąco kibicujących" — mówiła Ania Rusowicz. Plotki o rozstaniu pary pojawiły się w zeszłym roku, kiedy to Ania Rusowicz wykonała w programie „Twoja Twarz Brzmi Znajomo” piosenkę „The Winner Takes It All”. Wówczas Michał Wiśniewski, który zasiadał w jury zapytał, czy ta piosenka jest bliska jej sercu. Wokalistka odparła, że oddaje ona moment, w którym aktualnie się znajduje. Była to pierwsza oficjalna przesłanka o rozstaniu. CZYTAJ TEŻ: Ania Rusowicz i Wojciech Korda przez lata nie mieli kontaktu. Miała do ojca ogromny żal... Ania Rusowicz i Hubert Gasiul rozwiedli się Kryzys w małżeństwie pojawił się w 2020 roku. Wówczas Hubert stracił pracę i bardzo go to przytłoczyło. Sprawa rozwodowa jest już zakończona wyrokiem z sierpnia 2022 r. w Sądzie Okręgowym w Warszawie — pisze magazyn Dobry Tydzień. Plejada w tej sprawie skontaktowała się z managerką Rusowicz, która ucięła spekulacje. Nie będziemy udzielać żadnego komentarza w tej sprawie. Jeśli będzie jakiś stosowny moment, powiemy o tym sami. Póki co, plotki chodzą w sieci, portale sobie piszą, więc cóż możemy powiedzieć... Po prostu nie będziemy komentować. Jak jest naprawdę?
Ada Rusowicz i Wojciech Korda: ich związek przerwała tragiczna śmierć Ady
Razem żyli i występowali. Ich sielanka zakończyła się tragedią
Byli jedną z ikonicznych par złotej ery polskiego bigbitu. Śpiewali w popularnym zespole „Niebiesko- Czarni”, ale nie od razu byli razem. Wojciech Korda, któremu podobno zawsze podobała się Ada, „sympatyzował" z Heleną Majdaniec, królową polskiego twista, znaną z przebojów „Alibaba, książę z bajki" i „Rudy rydz”. Ada Rusowicz podbiła serce Czesława Niemena, to on ją odkrył, pisał dla niej przeboje, m.in „Za daleko mieszkasz miły”. Jak to się stało, że Ada i Wojtek Korda postanowili być razem? [Ostatnia publikacja treści na VUŻ i Viva Historie 17.03.2025 r.] Ada Rusowicz i Wojciech Korda: historia znajomości Ada, a właściwie Adrianna Rusowicz urodziła się w 1944 roku w Wilnie. Całe dzieciństwo spędziła jednak w Dzierzgoniu, niewielkim miasteczku na Pomorzu. Miała być nauczycielką, przeniosła się nawet do Olsztyna, żeby zacząć naukę w tym kierunku, ale interesowała się od zawsze muzyką, zaczęła więc współpracować z zespołami studenckimi. W 1964 roku wypatrzył ją Czesław Niemien, który był wtedy młodym muzykiem, fascynował go czarny amerykański soul. Marzył, by kiedyś założyć taki zespół. Ale w połowie lat 60. jeździł po Polsce i szukał dziewczyn do chórku, który miał wspomagać „Niebiesko-Czarnych”. Zobacz: Niezwykłą karierę przerwała tragiczna śmierć. Jak wyglądało życie Ady Rusowicz? To była jedna z najchętniej słuchanych polskich kapel. Nazywano ją wylęgarnią talentów, bo grali w niej m.in Czesław Niemen, Michaj Burano, Krzysztof Klenczon. Zespół patronował akcji „Polska młodzież śpiewa polskie piosenki” i był jedną z tych grup, która rozpoczęła modę na bigbitowe i rockandrollowe brzmienie. Ada Rusowicz jako 19-latka wygrała przesłuchania, do których stanęły dziesiątki dziewczyn i wraz z Marią Dziecielską i Katarzyną Wasilewską zaczęła śpiewać w chórku „Niebieskie pończochy”. Kariera „Pończoch” nie trwała jednak długo, bo muzycy uznali, że tak naprawdę chórek nie jest im konieczny. I w 1967 roku Ada Rusowicz została po prostu wokalistką „Niebiesko-Czarnych”. Zobacz też: Callie Rogers wygrała w loterii mając zaledwie 16 lat. Fortuna zamieniła jej życie w koszmar <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img610Wb9-dd1f532.jpg" width="2297" height="1600" alt="Lata 60. Zespol Niebiesko-Czarni, m.in. Wojciech Korda (2P), Ada Rusowicz, (4L).,Image: 431346907, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Karewicz / Forum" title="Niebiesko-Czarni" /> Ada Rusowicz: ikona mody, hipiska To były czasy, kiedy polska młodzież dzieliła się na wielbicieli Heleny Majdaniec i Ady Rusowicz z „Niebiesko-Czarnych” albo Kasi Sobczyk i Karin Stanek z „Czerwono-Czarnych”. Cztery dziewczyny, cztery wielkie talenty, Ada Rusowicz była chyba z nich największą gwiazdą, fanki chciały malować się i ubierać jak ona. Maria Szabłowska opowiadała, że naśladując styl Ady, ucinała swoje spódnice nad kolana. W końcu lat 60. Ada nosiła już mini, eksponując zgrabne nogi. Z zagranicznych występów przywoziła niedostępne wówczas w Polsce powłóczyste, kwieciste sukienki, duże kapelusze, ogromne okulary przeciwsłoneczne, dżinsy-dzwony, koszule w stylu dzieci-kwiatów. Fanki śledziły kreacje, w których występowała i starały się je kopiować. Mocny makijaż oczu upodabniał ją do słynnej modelki Twiggy. Na pewno robiła wrażenie. „Pamiętam, że poznałam ją w „Hybrydach", które wtedy mieściły się na ul. Mokotowskiej w Warszawie”, wspominała Maria Szabłowska w rozmowie z Lesławem Dutkowskim. „To był chyba początek lat 70. Ada była taką osobą, z którą łatwo nawiązywało się kontakt i bardzo fajnie się z nią gadało. (…) Bardzo ładna kobieta, bardzo miła, o zniewalającym wręcz uśmiechu”. Zobacz też: Miłość Ewy i Krzysztofa Krawczyków pokonała wszelkie przeszkody... Byli razem przez prawie 40 lat Wojciech Korda: kariera Wojciech Korda urodził się jako Wojciech Kędziora w Poznaniu w 1944 roku. Nazwisko Korda wzięło się stąd, że jeden z konferansjerów, żeby dodać mu odwagi przed występem, zawołał: Sursum corda! - Serca w górę. Ukończył Technikum Geodezyjno-Drogowe. W latach 1951-1957 śpiewał w poznańskim Chórze Chłopięcym Stefana Stuligrosza. Swoje pierwsze kroki w muzyce wspominał następująco: „Mój tato śpiewał w Operetce Poznańskiej i znał profesora Stuligrosza. Któregoś dnia Druh Stefan powiedział do niego: . Egzamin przebiegł pomyślnie. Przez dwa lata byłem w klasie solfeżu, a potem trafiłem do „Słowików”. Zadebiutował w Requiem Mozarta. Nie był to jednak jego jedyny repertuar, świetnie śpiewał piosenki Elvisa Presley’a. Grał w zespole jazzowym, ale prawdziwa kariera czekała go dopiero w „Niebiesko-Czarnych”. Do zespołu trafił tak, jak Ada w 1964 roku. Zaśpiewał wiele przebojów, m.in wielki hit: „Ale za to niedziela, niedziela będzie dla nas.” Miał estradowy talent, na YouTubie można zobaczyć jego koncert jako 70-latka i to, jak potrafił bawić i porwać publiczność. Miłosny trójkąt Ada Rusowicz zawsze mu się podobała. Helena Majdaniec była o nią zazdrosna, mówiono nawet, że wyjechała z Polski, bo nie mogła pogodzić się, że ukochany wolał inną kobietę. Ale Ada do 1966 roku była z Czesławem Niemenem i bardzo przeżyła rozpad tego związku. Dziennikarz Marek Gaszyński opowiadał, że kiedy Czesław Niemen odszedł z zespołu i założył własną grupę „Akwarele”, Ada przestała mu być potrzebna. „Czesław nie chciał dzielić kariery z nikim innym. Była to taka jego potrzeba chwili. Bardzo był skupiony na sobie”, tłumaczył. Podobno po tym rozstaniu pocieszał ją… David Bowie. Poznali się w 1968 roku na Malcie. Bowie był jednym z uczestników odbywającego się tam festiwalu i od razu zwrócił uwagę na śliczną Polkę. „Zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Ona na chwilę zapomniała o rozterkach serca. Dla niego był to także trudny okres, bo ukochany ojciec zmagał się ze śmiertelną chorobą. Między Adą i Davidem rosła wzajemna fascynacja”, pisał tygodnik „Na żywo”. Z biegiem czasu sympatia zaczęła przeradzać się w uczucie. Ada Rusowicz pojechała do Londynu, do wokalisty. Czy to spotkanie było rzeczywiście miłosną przygodą? Podobno Wanda Kwietniewska, znana wokalistka i przyjaciółka Ady Rusowicz, opowiedziała o tym romansie córce artystki - Ani Rusowicz. Wsród pamiątek po mamie, Ania ma także miłosny liścik do jej mamy od brytyjskiego gwiazdora. Tak czy inaczej żaden stały związek się z tego nie narodził, a w Polsce na Adę czekała prawdziwa miłość i zakochany w niej Wojciech Korda. Zobacz też: David Bowie wiedział, że umiera... Ostatnie zdjęcie wykonano mu w szczególnych okolicznościach Ada i Korda: dobrany duet Wojciech Korda po odejściu Czesława Niemena stał się najważniejszą postacią w zespole. Głosy Ady i Wojtka bardzo dobrze brzmiały. To ich kojarzono wokalnie z formacją. Wojciech Korda mówił, że zbliżyli się do siebie dzięki pracy. Zespół był jak rodzina, do tego wspólne wyjazdy, hotele. Nie wiadomo, kiedy układ koleżeński zmienił się romans. Dużo koncertowali w Polsce i zagranicą, bo na zachodzie była wtedy moda na mocne uderzenie zza Żelaznej kurtyny. Ada śpiewała swoje hity: „Czekam na miłość", „Mogło być inaczej", „Nie pukaj do moich drzwi", „Za daleko mieszkasz, miły”. Korda miał własne przeboje, napisaną dla Ady piosenkę „Ty i ja i noc", „Andrea Dorię” i sentymentalne „Adagio Cantabile”. W latach 70. występowali jako Ada i Korda. Ślub wzięli w 1971 roku, wyglądali na nim jak prawdziwie rockandrollowa para, ona we wzorzystej sukience, on w połyskliwym kombinezonie. Przedstawiono ich jako duet zgodny na scenie i zgodny w domu. W rozmowie z Lesławem Dutkowskim Wojciech Korda mówił, że w tym małżeństwie to on był głową, ale żona szyją, która tą głową kręciła. Doczekali się dwojga dzieci: w 1977 roku urodził się syn Bartłomiej, a w 1983 córka Anna. Dlatego Ada postanowiła trochę zwolnić i wycofać się z koncertów, by móc poświęcić swój czas dzieciom. Była ciepłą, opiekuńczą mama. „Wspaniale gotowała, reperowała krany, malowała płoty. Chyba mam po niej dryg do tych rzeczy, bo sama położyłam kafelki w swojej łazience (śmiech)”, wspomina mamę Ania Rusowicz. O domu rodzinnym mówi: „Dom był bardzo otwarty. Pamiętam, że odwiedzało nas wiele osobistości ze światka muzycznego i nie tylko. To był dom pełen muzyki. Mama nawet wykonując czynności domowe cały czas coś nuciła pod nosem, tata coś komponował, brat grał na gitarze” (cytuję za Onet.pl). Ada Rusowicz: tragiczna śmierć 1 stycznia 1991 roku Ada Rusowicz i Wojciech Korda wracali z noworocznego koncertu w Warszawie. Wsiedli do samochodu z nowo poznanymi ludźmi, pewnie skorzystali z okazji, by w komfortowych warunkach dojechać do domu. Auto pod Poznaniem wpadło w poślizg, zginęli wszyscy, oprócz Wojciecha Kordy. Ania Rusowicz wspominała, że jako dziecko czuła nerwową atmosferę w domu, oczekiwanie na przyjazd rodziców. I zmartwienie babci, że tak długo ich nie ma. Zapamiętała widok posiniaczonego ojca w poszarpanym ubraniu. Jakieś narady dorosłych. Ada Rusowicz zginęła w wieku zaledwie 47 lat, została pochowana na Cmentarzu Miłostowskim w Poznaniu. Zobacz też: Tragiczny wypadek, brak kontaktu z córką. Trudne życie Wojciecha Kordy Dla rodziny to była nie tylko straszna tragedia, ale też kompletna zmiana życia. Wojciech Korda zdecydował, że przy nim zostanie syn Bartek, córka została oddana na wychowanie do rodziny, zajęła się nią Krystyna, siostra Ady i jej mąż Adolf Gryniczowie. Długo nie mogła wybaczyć ojcu, że ją odrzucił. Praktycznie przez lata nie mieli ze sobą kontaktu. Wojciech Korda w 1993 roku ożenił się po raz drugi, jego żona Aldona została też jego menedżerką. Tymczasem to Ania Rusowicz okazała się kontynuatorką rodzinnej muzycznej tradycji. Przede wszystkim chciała przywrócić pamięć o swojej mamie, której nazwisko przejęła, rezygnując z nazwiska ojca. W 2012 roku nagrała płytę „Mój Big-Bit”, na której znalazły się m.in. piosenki jej mamy, na przykład „Ślepa miłość”. Płyta podbiła serca fanów i krytyków. Ania została za nią nagrodzona czterema Fryderykami. I choć dzisiaj śpiewa inny repertuar, potrzeba oddania hołdu mamie i rozliczenia się z przeszłością była dla niej ważna. Zobacz także: Tragiczny wypadek, brak kontaktu z córką. Trudne życie Wojciecha Kordy Wojciech Korda ma dzisiaj 78 lat, jest po 6 udarach, ciężko choruje, ma problemy z oddychaniem, z mięśniami. Jego bliscy już kilka razy prosili o wsparcie, także finansowe, by mógł być dalej leczony. Jest dzisiaj jednym z ostatnich bigbitowców, legendą tamtej muzyki. Dawni fani, ale i nowe pokolenia chętnie wracają do dawnych czasów, choć jak ktoś słusznie zauważył, dzisiaj polski bigbit to już nie jest muzyka popularna, a niszowa Autorką tekstu jest Aleksandra Paradowska
Wojciech Korda jest w ciężkim stanie. Muzyk może liczyć na wsparcie bliskich
Muzyk Niebiesko-Czarnych jest przykuty do łóżka i wymaga całodziennej opieki
Największą sławę zdobył występując w zespole Niebiesko-Czarni. Tam Wojciech Korda poznał miłość swojego życia - Adę Rusowicz. Zakochani doczekali się dwójki dzieci: syna Bartłomieja i córki Ani Rusowicz. Jednak szczęście rodziny nie trwało długo, a idyllę przerwał tragiczny wypadek... Po śmierci wokalistki, relacja pomiędzy ojcem a córką stałą się niezwykle skomplikowana. W marcu Wojciech Korda skończył 78. lat, niestety, w ostatnim czasie znacznie podupadł na zdrowiu. Artysta zmaga się z konsekwencjami sześciu udarów i potrzebuje specjalistycznej pomocy. Kontakt z nim jest utrudniony. W leczeniu i rehabilitacji znanego muzyka pomaga Polska Fundacja Muzyczna, która udzieliła w ostatnich dniach informacji o aktualnym stanie zdrowia Wojciecha Kordy. Tragiczny wypadek, 6 udarów, brak kontaktu z córką. Trudne życie Wojciecha Kordy Przyszedł na świat 11 marca 1944 roku w Poznaniu. Szybko okazało się, że ma talent, który doceniają również inni. Śpiewał m.in. w chórze chłopięcym Stefana Stuligrosza. Nie przeszkodziło mu to jednak w edukacji. Wojciech Korda ukończył Zespół Szkół Geodezyjno-Drogowych w rodzinnym mieście. Być może po to, by w razie czego mieć alternatywę do muzyki... Polska usłyszała o nim za sprawą zespołu Niebiesko-Czarni. Występował z nim od 1964 roku aż do rozwiązania w 30 czerwca 1976 roku. Nie tylko grał na gitarze, lecz także udzielał się wokalnie. W nim właśnie poznał królową big-beatu, Adę Rusowicz. Między nimi zaiskrzyło. Przyjaciele i znajomi wiedzieli, że z pewnością nie będzie to przelotny romans... Nie mylili się. Para doczekała się dwójki dzieci. W 1977 roku na świat przyszedł syn, któremu nadali imię Bartłomiej. Sześć lat później, w 1983 roku, urodziła się Ania. Zapewne rodzice nie podejrzewali wówczas, że w dorosłym życiu zdecyduje się pójść w ślady mamy... Sprawdź też: Wiele lat temu zagrała córkę Karwowskich w „Czterdziestolatku”. Co dzisiaj robi Mirella Olczyk-Kurkowska? Wojciech Korda, Ada Rusowicz, prawdopodobnie lata 70. XX wieku Niestety, sielankę pary przerwał tragiczny wypadek. Doszło do niego w drodze z koncertu w Warszawie 1 stycznia 1991 roku. Wojciech Korda siedział na miejscu pasażera. Ani on, ani Ada Rusowicz nie znali dobrze osób, z którymi wsiedli do auta. Dlaczego zdecydowali się na tę podróż? Prawdopodobnie nie uśmiechało im się wracać w zimie pociągiem, w którym ogrzewanie było loterią. Potraktowali to jako okazję. Skąd mogli wiedzieć, że dla jednego z nich będzie to ostatnia podróż... Zginęli pod Poznaniem. Wszyscy poza Wojciechem Kordą. Sprawdź też: Andrzej Kopiczyński nie miał trzech, a cztery żony. Dlaczego pierwszej się wyparł? Wojciech Korda i Ada Rusowicz. Prawdopodobnie lata 60. XX wieku Wojciech Korda przez lata nie miał kontaktu z córką Co stało się później? Według relacji Ani Rusowicz – ojciec ją porzucił. Wokalistkę wychowywało jej wujostwo. Z Wojciechem Kordą nie mieli kontaktu, porozumiewali się praktycznie tylko za pośrednictwem mediów i kolejnych, sensacyjnych oświadczeń... „Prawda jest taka, że przez całe moje dzieciństwo i młodość miałam ojca. Był nim mój wujek, do którego mówiłam "Tato" (...) Z moim biologicznym ojcem do dzisiaj nie mam kontaktu i tym bardziej bulwersuje mnie fakt, że komunikuje się ze mną poprzez media dopiero teraz, kiedy coś mi się w życiu udało i stałam się osobą publiczną”, ujawniła Ania Rusowicz w 2012 roku. Wiadomo, że muzyk związał się później z inną kobietą. W 2019 r. Wojciech Korda wyznał poruszająco na łamach mediów, że chciałby pojednać się z córką. Wyjaśnić to, co było złe, nawiązać kontakt. Do sensacyjnego spotkania miało dojść na przełomie 2020 i 2021 roku w domu lidera Niebiesko-Czarnych w Poznaniu... „Na łóżku zobaczyła człowieka, który od dłuższego już czasu toczy walkę o życie. Sześć udarów mózgu wywołało ogromne i nieodwracalne spustoszenie w jego organizmie. (...) Dla Ani był to bardzo przykry widok. Był czas, że czuła do ojca wiele żalu, ale teraz myślała jedynie o rzeczach, których nie zdążyli sobie powiedzieć”, relacjonował pod koniec stycznia „Dobry tydzień”. Sprawdź też: Umierał na nowotwór, lecz do końca nie zrezygnował z kobiet i aktorstwa. Leon Niemczyk odszedł 16 lat temu Ania Rusowicz w sesji dla „Urody Życia”, 2018 rok Wojciech Korda: stan zdrowia muzyka uległ pogorszeniu Kilka lat temu Wojciech Korda doznał pierwszego udaru. W 2015 roku przeszedł kolejne dwa i rozpoczął walkę o normalne funkcjonowanie, tym bardziej że pojawiły się duże problemy z poruszaniem się, wystąpił częściowy niedowład ciała. Przeszedł długą i żmudą rehabilitację w Piaskach. Jego stan uległ znacznej poprawie, pojawiła się nadzieja, że zacznie wracać do normalności. Niestety, w marcu 2017 trafił ponownie do szpitala. Diagnoza? Czwarty udar. Do 2021 roku przeszedł ich jeszcze dwa. Nie może chodzić, ma niesprawne mięśnie tułowia i przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Jest zmuszony korzystać z aparatu na bezdechy. Każdy dzień to dla niego walka o życie. Do tego potrzebne są niezwykle drogie leki... „Wojtek cierpi na postępującą niewydolność oddechową w przebiegu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc i przewlekłego zespołu poudarowego. Dodatkowo ma cukrzycę i nadciśnienie tętnicze. Przebył tracheotomię. Chorobom towarzyszą także objawy zespołu parkinsonowskiego. Ponowne incydenty udarowe spowodowały postępujące spowolnienie psychoruchowe. Nieustannie jest pod stałą opieką i konsultacją wspaniałych lekarzy”, ujawnił w Super Expressie menedżer artysty, Andrzej Pakuła. Więcej szczegółów na temat zdrowia znanego muzyka zdradziła Polska Fundacja Muzyczna. „Przez kilka lat Wojciech przeszedł co najmniej 6 udarów, co spowodowało upośledzenie wnętrza organizmu. Dlatego w wyniku tracheostomii oddycha przez respirator, odżywia się przez PEG do żołądka i kolejną rurką bezpośrednio jelitowo – nad tym wszystkim co dzień panuje pani Aldona, bo jeden błąd i płyny lub gazy się mieszają lub kumulują – można się zadławić i udusić – taki kryzys mieli latem zeszłego roku. Wojtek ma poza tym parkinsonizm poudarowy, czyli sztywne kończyny. Wymaga codziennej rehabilitacji, bo mimo pozycji leżącej musi się co dzień obracać, by pobudzać krążenie w całym organizmie”, napisano na Facebooku fundacji. Jak widać, muzyk potrzebuje stałej opieki. Ponadto jego leczenie i rehabilitacja są bardzo kosztowne. Dlatego w pomoc włączyła się Polska Fundacja Muzyczna, która apeluje o przekazanie 1 procentu podatku na rzecz Wojciecha Kordy oraz jego żony Aldony, która od 7 lat dzielnie zajmuje się schorowanym mężem. „Nie wszyscy może wiedzą, ale od tamtego czasu jest przy nim codziennie jego żona Aldona, która dla nas jest niezwykłą osobą, prawdziwą bohaterką walki o codziennie życie Wojtka. (...) Pani Aldona nie pracuje, ma maleńką emeryturę, nie ma czasu, jest całodobowym serwisem medycznym i pogotowiem ratunkowym – jest cichą bohaterką codziennej walki o zdrowie i życie. Staramy się od lat w Fundacji zbierać na ich mozolne i trudne życie, zeszłoroczny 1% dał tyle, że na kilka kolejnych miesięcy wynajęliśmy łóżko medyczne do korzystania domowego, wsparliśmy zakupy niezbędnych rzeczy, opału – to wystarczy do lutego. Pani Aldona nie ma siły, żyje praktycznie z dnia na dzień, ale dalej będzie bieda, jeśli nie pomożemy", zaapelowała kilka miesięcy temu Polska Fundacja Muzyczna. Stan muzyka od tamtego czasu niestety nie uległ poprawie... Szczegółowych informacji na temat zdrowia Wojciecha Kordy udzielił Plejadzie Tomasz Kopeć z Polskiej Fundacji Muzycznej: "Pan Wojciech już tylko leży, kontakt z nim jest utrudniony. Jako Polska Fundacja Muzyczna wspieramy go od siedmiu lat — od początku, kiedy pojawił się u niego pierwszy udar. Opiekuje się nim pani Aldona, małżonka. Jej samozaparcie i wiedza na temat osoby chorej jest godna podziwu". Żona muzyka, choć ubiegała się o dotację, nie otrzymuje od państwa żadnych dodatkowych środków. Na szczęście fundacja jest w stanie zapewnić jej różnego rodzaju zakupy, m.in. odżywki, środki higieniczne czy opał na zimę. Niebawem sytuacja pani Aldony odmieni się na lepsze, fundacja będzie bowiem mogła objąć regularną pomocą finansową osoby, których przychody są poniżej regulaminowego progu. "Pani Aldona radzi sobie sama. Mieszka pod Poznaniem, ale jesteśmy w stałym kontakcie telefonicznym. Fundacja dla różnych podopiecznych wynajmuje rehabilitantów, opiekunów, pomaga zorganizować pielęgniarkę środowiskową. Spełniamy różne role, w zależności od potrzeb", powiedział Tomasz Kopeć. Sprawdź też: Dzieli ich 15 lat. Tak kochają się Emilia Komarnicka-Klynstra i Redbad Klynstra Wojciech Korda, Poznań, 31.07.2018 rok
Ania Rusowicz: "Moja samotność już musi ze mną zostać..."
"Im jestem starsza, tym więcej wiem o sobie. Wiem, o co mi w życiu chodzi"
Ania Rusowicz długo czekała, by znaleźć prawdziwą miłość. Po wielu życiowych zakrętach i trudnych doświadczeniach, piosenkarka w końcu może pochwalić się, że wygrała bitwę o siebie. Dziś jest nie tylko szczęśliwą żoną, ale i spełnioną mamą czteroletniego synka. O tym, jak udało się jej zawalczyć o swoje prywatne marzenia, artystka opowiedziała w rozmowie dla Urody Życia! Szczera rozmowa z Anią Rusowicz o muzyce, mężu, macierzyństwie i poczuciu samotności ukazała się w sierpniu 2018 roku. Dość wyboista jest pani droga, historia. Wiele razy trzeba było stawać do walki? Zdecydowanie tak. Ale nie tylko z winy nieżyczliwego losu, czasem także na własne życzenie, bo – odpowiednio pomniejszając skalę – byłam trochę jak Joanna d’Arc – przez wiele lat gotowa ginąć za ideę. A do tego jestem zodiakalnym Baranem, a ten ma w swojej energii impulsywność. Mieszanka wybuchowa. Już jednak zmądrzałam i nauczyłam się poskramiać swoją energię. Bo czasem panią gubiła? Jak Napoleon wysyłałam wojska na rzeź. Spalałam się. Im jestem starsza, tym więcej wiem o sobie. Wiem, o co mi w życiu chodzi, już umiem tę energię do walki odpowiednio ukierunkować. Dziś już nie walczę bez sensu. Ile tych bezsensownych bitew ma pani na koncie? One szczególnie dotyczyły muzyki. Dorastałam w kilku zespołach i ciągłe ścieranie się z ludźmi traktowałam jako powinność, jako walkę o tożsamość, której nie wolno mi zdradzić. Czułam przymus przekonywania do swoich racji, zamiast podziękować i pójść dalej. A taka walka tylko do pewnego momentu człowieka nakręca, potem zaczyna osłabiać. Dziś się uśmiecham do tamtej siebie, bo to była para w gwizdek, walczyć to warto o rodzinę. I o moją rodzinę walczę każdego dnia. O miłość, o małżeństwo walczę każdego dnia. Ale do takich wniosków się dojrzewa. Walcząc o zaistnienie na rynku muzycznym, o wydanie pierwszej płyty, długo odbijała się pani od kolejnych drzwi. Chciałam czegoś więcej niż wydać płytę, chciałam przywrócić modę na big-beat. A ludzie zajmujący się wtedy muzyką, tak zwani decyzyjni, nie widzieli w tym żadnego potencjału. Ile razy usłyszała pani: „Do widzenia, proszę tu nie wracać”. Nie liczyłam. Wiele razy usłyszałam: „Po co? Co to za pomysł?”, „Poszukaj pierwowzoru na Zachodzie, bo bez kalki się nie sprzeda!”, „Zrób się na Amy Winehouse, to porozmawiamy”. A ja się wściekałam, zaciskałam zęby i mówiłam: „Nie sprzeda się? To ja wam pokażę!”. Słyszałam, że mam tupet, bo tu przychodzą pokorne dziewczyny, które chcą wydać płytę, a nie takie, co mają śmiałość dyktować warunki i forsować własne pomysły. Ale się opłaciło... Tylko ja wiem, ile to kosztowało... Dostałam kontrakt opatrzony komentarzem: nie wierzymy w twoją muzykę, przekonuje nas wyłącznie twoja determinacja. To nie jest taka wygrana, o której się marzy. Jakoś tak mi się w życiu układa – nigdy nie trafiam na autostradę, zawsze muszę najpierw wkroczyć z maczetą do dżungli i karczować, by wydeptać ścieżkę pod drogę szybszego ruchu... Zapewne przeszkodą było także pani nazwisko. Moje nazwisko nie było żadną przeszkodą, bo – choć ciężko w to uwierzyć – nikt z ówczesnej branży muzycznej go nie kojarzył. Okazało się, że to nazwisko bardzo zapomniane. Zresztą do dziś bywa tak, że ludzie wahają się, czyją właściwie jestem córką – Kubasińskiej, Majdaniec? Aż w końcu ktoś rzuci, że tej tragicznie zmarłej matki. Te zgadywanki są potwornie irytujące także dlatego, że przekreślają moją pracę, mój cały wysiłek, który włożyłam w to, by na nowo ożywić gatunek muzyczny, pokazać go młodym ludziom. Oczywiście, liczyłam się z tym, że dla szerszej publiczności będę musiała zaistnieć przez jakiś kontekst. Takie to są czasy. Natalia Siwiec musi zaistnieć przez mecz piłkarski, Margaret przez modę itd. Więc wiedziałam, że jeśli wydam płytę w stylu vintage, dokopią się do mamy i będą grać tą historią. Ale ile można? Ile lat mam istnieć jako córka legendarnej Ady Rusowicz, o której twórczości zresztą większość ludzi nie ma pojęcia? Podwójny absurd. Nie zgadzam się na to. I to na pewno jest walka, którą toczę i toczyć będę. O miłość też musiała pani walczyć? Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że ze związku z moim obecnym mężem nic nie będzie. Od wielu osób każde z nas usłyszało, że tych światów nie da się połączyć, że to będą tylko ból i klapa. Postanowiliśmy być razem na przekór światu. Ta decyzja stawiała pod znakiem zapytania także nasze ówczesne muzyczne losy, więc walka była zawzięta i ryzyko duże. Nie sprzyjały nam okoliczności, nie sprzyjali nam ludzie, z którymi oboje na co dzień pracowaliśmy. Wszyscy prorokowali porażkę. I mówili o tym bardzo wprost. Zresztą spotkałam na swojej drodze wielu podpowiadaczy, jakbym ich przyciągała. Na mnie ludzie bardzo często mieli plan, wiedzieli, co dla mnie „dobre”. To dotyczyło i mojej drogi zawodowej, i prywatnej. Członkowie zespołów, w których grałam, szefowie wytwórni, osoby z mojej rodziny – każdy chciał dla mnie dobrze. Zwykle mówi się, że warto nauczyć się w życiu słuchać, ja musiałam zrobić coś odwrotnego – musiałam nauczyć się nie słuchać ludzi. I zaufać sobie. Okazało się, że mam w wyposażeniu wbudowane coś bardzo wartościowego – doskonałą intuicję. Tylko trzeba było lat, aby się jej poddać. Mam kilkoro przyjaciół, ale sprawdziłam i wiem już na pewno, że moją najlepszą przyjaciółką jest intuicja. Nigdy mnie nie zawiodła. Ufam intencjom mojego męża, ale jemu także mówię często: „Przepraszam, ale zrobię to, co czuję”. Rozumiem, że kiedyś zdarzało się pani nie iść za swoim głosem. Wielokrotnie. Zawsze źle na tym wychodziłam. Od wielu lat już nie ma bata – słucham siebie. Zresztą to nie jest trudne, bo ten głos stał się bardzo wyraźny, donośny. Kiedy coś jest nie w zgodzie ze mną, czuję taki fizyczny, organiczny dyskomfort w okolicach klatki piersiowej – to jest taki ciężar, ucisk, naprawdę. I wtedy wiem, że muszę zawracać. W przypadku męża głos nie kazał zawracać. Nie, miałam jechać! I opłacało się, bo już tyle lat jesteśmy we wspólnej podróży. Pamiętam dzień naszego ślubu i zawstydzone twarze niektórych gości, bo wspólnie postanowiliśmy zaprosić kilku niedowiarków, tych niezbyt gorąco kibicujących. Mogę powiedzieć, że podczas ślubu nie składano nam życzeń, ale przeprosiny. Usłyszeliśmy: „Przepraszamy, byliśmy pewni, że nic z tego nie wyjdzie”. Czyli w bardzo ważnej dla siebie sprawie znowu usłyszała pani: „Nie wierzymy w ciebie”... Taka karma. Ja muszę sobie wszystko wydeptać. Już wiem, że mi się po prostu pewne rzeczy nie przyfarcą. Ładne określenie. Jakoś tak sobie tę moją przypadłość obłaskawiam czułym słowem i dalej wspinam się po tej mojej drabince. Szczebelek się złamie, kolejny umknął podczas produkcji, więc trzeba wyżej zadrzeć nogę albo poczekać, czyli pomału, czasem z frustracją, ale do góry. Do tego można przywyknąć? Tak, trzeba to zaakceptować. To chyba jest jak wyprawka – jedni rodzą się ze skłonnością do tycia, inni ze skłonnością do alkoholu, a ja mam swoją predyspozycję – do celu muszę się przedzierać. Tak samo było z moją ścieżką edukacyjną – ja naprawdę zawsze musiałam się solidnie nauczyć do egzaminu, żeby go zaliczyć, u mnie nie ma żadnego: a nuż się uda, fifty-fifty... Ogromnej cierpliwości wymagała też pani droga do upragnionego macierzyństwa. Tak, ludzie zwykle po prostu mają dzieci. No nie, na tym polu też musiałam zawalczyć. Wiele lat staraliśmy się o dziecko. Bezskutecznie. Od lekarza do lekarza. Kolejni fachowcy rozkładali ręce, nikt nie potrafił wskazać przyczyny. Aż któregoś dnia zdarzył się cud. Inaczej nie da się tego nazwać. Jest też pozytywna strona tej mojej przypadłości – na to, co tak wyczekane i wywalczone, inaczej się patrzy, to bardziej smakuje. Moje macierzyństwo jest cudowne. I wcale nie chodzi o to, że mam idealnego synka, wszystko się świetnie układa. Wręcz przeciwnie, bo dostałam od losu dziecko, które nie sypia. I nie sypiało od pierwszego dnia po urodzeniu. Syn zasypia koło 23 i budzi się przed siódmą, w dzień nie śpi w ogóle – funkcjonuje jak dorosły człowiek. Energii ma za trzech. Petarda. Taki mi się trafił egzemplarz. I znowu, śmieję się, że taka karma. Ale daję radę, bo ja naprawdę byłam na bycie matką totalnie gotowa. Miałam wkalkulowane i zmęczenie, i wysłuchiwanie płaczu. Mąż wymięka, kiedy syn dłużej płacze, ja mam w sobie gigantyczne pokłady cierpliwości. Potrafię pomieścić w sobie wszystkie frustracje i lęki syna. Mam zapas psychicznej i fizycznej siły – choć bywa ciężko. Dość szybko po urodzeniu syna wróciłam na scenę. Bo brakowało pani muzyki? Zatęskniłam za śpiewaniem mocno, bo podczas ciąży totalnie odpuściłam. Zawartość rosnącego brzucha była dla mnie świętością, bałam się bardzo o dziecko, bałam się ewentualnego przedwczesnego porodu i oszczędzałam się, jak tylko mogłam. Przerwa była więc dość długa, dlatego chwilę po tym, jak urodziłam Tytusa, zaczęłam koncertować. I szybko zorientowałam się, że moje ciało bardzo się zmieniło. Miałam cesarskie cięcie, powrót po nim do śpiewania był wyzwaniem. Stojąc na scenie, naprawdę czułam, że mam przecięte mięśnie. Ciało tak szybko nie zapomina. I dopomina się odpoczynku po wysiłku, jakim jest koncert. Jednak na razie go nie dostaje i jeszcze przez jakiś czas nie dostanie, bo zajmujemy się z mężem małym sami, więc po powrocie do domu nie biorę aromatycznej kąpieli i nie układam się w hamaku, by odreagować. Ale też nie szaleję, nauczyłam się ważyć sprawy – nie wszystko musi być idealne, poukładane, posprzątane do ostatniego pyłku. Kiedy włącza się czerwona lampka – odpuszczam. To jest bardzo cenna umiejętność – odpuścić czasem. Z czym, poza byciem perfekcyjną panią domu, przestała pani walczyć? Z poczuciem samotności na przykład. Ono zawsze było we mnie bardzo silne. I długo starałam się je zwalczyć. Ale zrozumiałam w końcu, że to nie ma sensu. Już tak mam, że tam gdzieś, głęboko w środku, siedzi takie dojmujące poczucie osamotnienia. Ono jest chyba zresztą dość charakterystyczne dla ludzi wykonujących mój zawód. Artysta musi mieć dużą wrażliwość, a często w pakiecie z nią idzie właśnie samotność. Im więcej ludzi jest dookoła mnie, im więcej ludzi stoi pod sceną, tym bardziej czuję się samotna. U mnie wzmocnione jest to na pewno przez życiowe doświadczenie. Byłam małą dziewczynką, miałam siedem lat, kiedy straciłam bardzo ważną osobę – mamę – i ten syndrom opuszczenia będę nosić w sobie już chyba zawsze. To było bardzo konkretne. Mamy rzeczywiście zabrakło, ale zdaję sobie sprawę, że dziecko może poczuć się samotne, kiedy płacze i nikt nie podchodzi do jego łóżeczka. Więc dbam o to, by mój syn tego nie doznawał. Bo wiem, że to odbije się na jego przyszłości. A moja samotność już musi ze mną zostać... Kobiety często mówią, że urodzenie dziecka trochę niweluje to poczucie samotności. Tak mówią. Wiem, mam syna, więc teoretycznie już nigdy nie będę sama, ale to nie przysłoniło tej ciemnej plamy w mojej duszy. Tak już jest i koniec. Nauczyłam się to akceptować. To jest jakiś rodzaj naznaczenia, który objawia się na przykład tym, że choć wiem, że przede mną jeszcze wiele lat bliskości z moim synkiem, bo ma przecież dopiero pół roku, ja już rozmyślam o tym, co będzie i jak to będzie, kiedy on odfrunie z gniazda. I znowu – taka konstrukcja, taka karma. Walka z tym jest spalaniem się, więc już nie walczę. Wiele lat chodziła pani na terapię, to ona pomogła? Pomogła bardzo, na pewno. Ale nie poszłam na terapię dlatego, by przepędzić demony, uporządkować emocje, ten pierwszy impuls był zupełnie inny. O sobie raczej myślałam, wstyd się przyznać, że ja to żadnej terapii nie potrzebuję, bo na terapię chodzą słabi ludzie, a ja przecież jestem supermocna – tyle przeżyłam i dałam radę! Taki był wtedy mój pogląd, ale od zawsze interesowałam się wiedzą psychologiczną, kręciły mnie te wszystkie mechanizmy, które ludźmi kierują, więc poszłam na studia psychologiczne. I ta dziedzina nauki totalnie mnie wciągnęła, okazała się jeszcze bardziej fascynująca, niż się spodziewałam. Kiedy poczułam, że mogłabym sprawdzić się w takiej pracy – to znaczy w pomaganiu ludziom, uznałam, że terapeuta nie może być dobry, jeśli sam nie przejdzie terapii. Że nie można nauczyć się tego fachu jedynie z książek, trzeba mieć jakąś praktykę. Została pani swoim własnym królikiem doświadczalnym. Tak, testerką! I wiele na tym skorzystałam jako człowiek. Ale myślę, że terapia nie jest dla każdego. Ludzie oczekują, że ktoś im pomoże, tymczasem to jest zwykle długotrwała, żmudna, ciężka praca, która wymaga ogromnej odwagi. Trzeba mieć dociekliwą, detektywistyczną naturę. Ja taka jestem, ja to lubię, choć to bywa mało przyjemne. Ale tak, może być bardzo owocne. Jestem pewna, że żylibyśmy na pięknym świecie, gdyby większość ludzi znalazła w sobie na którymś etapie odwagę, aby zmierzyć się ze swoimi emocjami. Mnie terapia dała świadomość siebie, a to jest błogosławieństwo. Zyskałam świadomość i bardzo się cieszę, że w takim momencie przyszedł na świat mój syn. Bo ja jestem świadomą kobietą i świadomą matką. Terapia nie tylko rozprawia się z demonami, ale to jest świetny początek dla rozwoju. Jak zajmiesz się własnymi myślami, zaczynasz zadawać sobie coraz więcej pytań, szukasz odpowiedzi i dzięki temu się rozwijasz. To jest supercenne. Mnie terapia też bardzo ośmieliła, to znaczy pomogła mi zaufać własnej intuicji, nauczyła jej słuchać. Miała pani kiedyś pomysł, aby wykonywać zawód psychologa, terapeuty? Tak, wiedziałam, że jeśli nie będę śpiewać, będę terapeutką. Zresztą nie porzuciłam tych planów zupełnie, prowadzę warsztaty z psychologii sceny. I kto wie, co się wydarzy w przyszłości? To jest moja wielka pasja, ten wyuczony zawód nie jest jedynie papierkiem. Zauważyłam też, że moja własna terapia i studia psychologiczne bardzo przydają się w mojej obecnej pracy, w pisaniu piosenek choćby. Ta wiedza jest jak szkło powiększające, wychwytuje się więcej rzeczy, dostrzega się niuanse, łapie się metafory, łatwiej jest opisać świat. Zawsze będzie pani walczyć o swój dom, o swoją rodzinę; o co jeszcze warto walczyć według Ani Rusowicz? O co jeszcze chce się pani walczyć? Zawsze włączę się we wszelkie działania, które mają na celu powtarzanie ludziom, że pokój na świecie ma znaczenie. Mam taką konstrukcję, że budzę się rano i cieszę się, że żyję w takich czasach, pod taką szerokością geograficzną, że mogę śpiewać, a nie być sanitariuszką, czy chodzić z bronią i strzelać. Żyjemy w pokoju, możemy się kochać, cieszyć sobą, chodzić na randki. Ja naprawdę często o tym myślę, bardzo to cenię. Ale wszelkie inne walki, polityczne przepychanki, sprawa aborcji, sprawa uchodźców – od tego staram się trzymać z daleka. To nie oznacza, oczywiście, że nie mam swoich przemyśleń na te ważne tematy. Mam, ale nie chcę krzyczeć, bo wiem, że każdy kij ma dwa końce. Tu nie ma mądrych, zerojedynkowych rozwiązań. Ale przede wszystkim mam dosyć krzyku. Tego jest za dużo. Za dużo jest pustego wrzasku, za dużo jest machania szabelką. Dojrzałam do tego, by swoją szabelkę odłożyć. Kiedyś byłam buntowniczką, a dzisiaj bliżej mi do klasztoru Shaolin. W ciszy jest rozwiązanie. W ciszy jest siła. Zdjęcia: Bartek Wieczorek/LAF Stylizacja: Jan Kryszczak/Art Faces Warsaw Makijaż: Kasia Biały/Art Faces Warsaw Fryzury: Michał Bielecki Scenografia: Marek Piotrowski Produkcja: Kamila Morgisz i Magda Byczewska
Wokalistka Ania Rusowicz zszokowała fanów swoją metamorfozą!
Ania Rusowicz wygląda jak Billie Eilish!
Ania Rusowicz to znana polska wokalistka. Karierę rozpoczęła w 2005 roku, gdy założyła duet Dezire. Zespół nie wytrzymał jednak próby czasu i rozpadł się pod dwóch latach. Potem, w 2019 roku założyła wraz z mężem, Hubertem Gasiulem, zespół IKA, który działał do 2011 roku. Potem wokalistka skupiła się już na solowej karierze i był to doskonały ruch – wydała cztery płyty, które doskonale się sprzedały. Dostała także cztery nagrody Fryderyki za swoje dokonania muzyczne. Talent bez wątpienia odziedziczyła po mamie, znanej piosenkarce Adzie Rusowicz, wokalistce zespołu Niebiesko-Czarni. Ania Rusowicz ma dość charakterystyczny image, bo uwielbia styl retro. Dość długo nosiła ciemne włosy, a potem zdecydowała się na rudy odcień z którym jest najbardziej kojarzona. Dlatego prawdziwy szok wsród fanów wywołał jej post na Instagramie, na którym wygląda jak Billie Eilish przed metamorfozą w blondynkę! Wyobrażacie ją sobie w takim wydaniu? Zobacz także: Sensacyjne doniesienia! Ada Rusowicz i David Bowie mieli romans?! Ania Rusowicz w niebieskich włosach Billie Eilish przez lata kojarzona była z niezwykle oryginalnym i odważnym wizerunkiem. Jej znakiem rozpoznawczym byłt ubrania oversize, bardzo długie paznokcie oraz kolorowe włosy. I właśnie nimi zainspirowała się Ania Rusowicz, choć jak wiadomo sama Billie niedawno z nich zrezygnowała na rzecz platynowego blondu. Co ciekawe, ten post na Instagramie pobił rekordy popularności i zobaczyło go 22 mln osób! Jednak Ania Rusowicz jak widać bardziej lubiła ją w szalonym, turkusowym odcieniu i sama zafundowała sobie podobny! Włos robi swoje...trochę Billie Eilish trochę Billie Jean
Niezwykłą karierę przerwała tragiczna śmierć. Jak wyglądało życie Ady Rusowicz?
Ada Rusowicz była królową polskiego bigbitu...
Kobieta o niezwykłej barwie głosu. Muzyka była dla niej wszystkim. Nazywano ją królową polskiego bigbitu. Niestety tragiczny wypadek samochodowy odebrał jej szansę na spełnienie się nie tylko w roli genialnej wokalistki, ale przede wszystkim w roli mamy. Ada Rusowicz zmarła, gdy jej córka Ania miała zaledwie siedem lat.... Niezwykłe życie Ady Rusowicz Miała być nauczycielką, a została wokalistką. Szybko podbiła serca Polaków. Wielki głos, ogromna charyzma, niezwykła uroda. Z dnia na dzień została królową polskiego bigbitu. Jak? Najpierw w 1963 roku zdobyła wyróżnienie na II Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie, a rok później wzięła udział w przesłuchaniu, które odmieniło jej życie. Wówczas robiono casting do chórku Czesława Niemena Błękitne Pończochy, który towarzyszył zespołowi Niebiesko-Czarni. Zobacz: Zniknęła po śmierci ukochanego mężczyzny... Tak żyje dziś Elżbieta Dmoch Miała zaledwie 19 lat, gdy została ich wokalistką. Rok później zdobyła tytuł najpopularniejszej wokalistki roku 1968. Przez kolejne dwa lata wraz z Niebiesko-Czarnymi Ada Rusowicz koncertowała we Francji, Belgii, Jugosławii czy Finlandii. Duży błąd, Czekam na miłość, Mogło być inaczej, Nie pukaj do moich drzwi, Za daleko mieszkasz, miły - to tylko kilka tytułów najsłynniejszych piosenek Ady Rusowicz. Mówiono wówczas, że zespół Niebiesko-Czarni częściej koncertował za granicą niż w samej Polsce. Chwilę później ogłoszono, że zespół rozwiązano, ale Ada nie zamierzała rezygnować z kariery. View oEmbed on the source website Życie prywatne Ady Rusowicz Kontynuowała przygodę z muzyką zakładając zespół z mężem, Wojciechem Kordą. Z gitarzystą doczekała się dwójki dzieci. W 1977 roku na świat przyszedł syn Bartłomiej, a w 1983 roku córka Anna. W 1980 roku Ada Rusowicz wycofała się z życia publicznego, aby poświęcić się rodzinie. Po kilku latach powróciła do śpiewania. Niestety, powrót z jednego z koncertów zakończył się tragicznie. Ada Rusowicz wypadek 1 stycznia 1991 Ada Rusowicz wracała wraz z mężem z koncertu w Warszawie. Do wypadku samochodowego doszło pod Poznaniem. Wokalistka uległa poważnym obrażeniom. Chwilę później media podały, że Ada Rusowicz zginęła. Jej mąż Wojciech Korda przeżył całe zdarzenie. Artystka została pochowana na Cmentarzu Miłostowskim w Poznaniu. Wojciech Korda po śmierci Ady Rusowicz objął opiekę nad synem Bartłomiejem, a Anną zajęło się wujostwo - ciotka Krystyna Grynicz oraz wuj Adolf. Wokalistka jest im niezwykle wdzięczna za wszystko, co dla niej zrobili. „Rodzice biologiczni kochają swoje dziecko niejako naturalnie, z automatu. A w naszym przypadku było inaczej. Wiem, że to, co od nich dostałam, jest niezwykle wartościowe. Zostałam obdarzona ich uczuciem w sposób niewymuszony. Dali mi szansę na nowe życie. Dlatego myślę, że dziś sama mogę dać innym więcej. Potrafię się dzielić”, powiedziała córka Ady Rusowicz, Anna, w wywiadzie dla magazynu Pani. Zobacz także: Tragiczny wypadek, brak kontaktu z córką. Trudne życie Wojciecha Kordy Wspomniała jednak, że z pomocą rodziców udało się jej wyciągnąć po latach wnioski na przyszłość: „Pokazali mi, jak stworzyć wartościowy związek. Dostałam od nich taką bazę, na której mogłam zbudować własne dorosłe życie. Mam poczucie, że udało się nam przerobić traumę na coś wartościowego, trwałego oraz pięknego”, mówiła dla magazynu Pani. Dziś córka Ady Rusowicz, Anna Rusowicz jest znaną wokalistką, a w jej repertuarze goszczą także piosenki wykonywane przez jej matkę. View oEmbed on the source website Poniżej córka Ady Rusowicz, Ania Rusowicz
Natalia Kukulska dostała wstrząsającą wiadomość od koleżanki z branży
„Moja mama miała lecieć z Twoją tym samym samolotem”, napisała Ania Rusowicz
W marcu tego roku minęło 40 lat od tragicznej katastrofy w pobliżu Okęcia, w której zginęła Anna Jantar. Jej jedyne dziecko, córeczka Natalia, miała wtedy cztery latka. W poruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską przyznała, że doskonale pamięta emocje, jakie jej tamtego dnia towarzyszyły. Teraz wyszło na jaw, że mama innej znanej polskiej wokalistki, Ani Rusowicz, miała wracać z USA do Polski tym samym samolotem... Mama Ani Rusowicz mogła zginąć w tej samej katastrofie, co Anna Jantar IŁ-62 „Mikołaj Kopernik” rozbił się w pobliżu lotniska na warszawskim Okęciu 14 marca 1980 roku. Na jego pokładzie znajdowała się m.in. wracająca z trasy koncertowej po ośrodkach polonijnych w Stanach Zjednoczonych Anna Jantar. Miała zaledwie 30 lat. Tak jak inni pasażerowie, zginęła na miejscu. Okazuje się, że tym samym samolotem miała również lecieć Ada Rusowicz, mama piosenkarki Ani Rusowicz. Wokalistka Niebiesko-Czarnych, która zginęła w wypadku pod Poznaniem w 1991 roku, miała zamiar kupić bilet na feralny lot, o czym jej córka we wstrząsającej wiadomości poinformowała Natalię Kukulską. Ostatecznie zmieniła zdanie. Śmierć zabrała ją jednak 11 lat później... „Niesamowite jest, że moja mama miała lecieć z Twoją tym samym samolotem, bo Niebiesko-Czarni byli też w tym czasie w USA. Została, bo chciała jeszcze pobuszować po sklepach, a Twoja się śpieszyła do Ciebie... Jak w filmie "Oszukać przeznaczenie" moja mama zginęła w wypadku samochodowym w 1991 w sylwestra, śpiesząc się do mnie. Zostaje pamięć, zostają piosenki”, napisała, cytowana przez Kobietę.Wp.pl. Słowa pochodzą z książki „Tyle słońca” autorstwa Marcina Wilka. Biografia została w tym roku wznowiona z okazji 70. rocznicy urodzin Anny Jantar, która przypada 10 czerwca 2020 roku. Śmierć Anny Jantar Do katastrofy samolotu IŁ-62 „Mikołaj Kopernik” doszło 14 marca 1980 roku o godzinie 11:15 tuż przed lądowaniem na warszawskim Okęciu. Wracał on z Nowego Jorku. Na pokładzie przebywało 77 pasażerów i 10 członków załogi. Wszyscy zginęli. Wśród ofiar była 30-letnia Anna Jantar, która chciała wrócić do Polski jak najwcześniej, by zobaczyć czteroletnią córeczkę. Oficjalną przyczyną tragedii było zniszczenie turbiny lewego, wewnętrznego silnika na skutek „niekorzystnego i przypadkowego zbiegu okoliczności i ukrytych wad materiałowo-technologicznych”. Anna Jantar w chwili katastrofy miała 30 lat: Tym samym samolotem miała lecieć z nią wokalistka Niebiesko-Czarnych, Ada Rusowicz, która zginęła w wypadku samochodowym 11 lat później:
Sensacyjne doniesienia! Ada Rusowicz i David Bowie mieli romans?!
Kulisy ich relacji ujawnił jeden z tygodników
Tego nie wiedział nikt. Gorący romans Polki i legendarnego muzyka miał podobno miejsce pod koniec lat 60. ubiegłego wieku. Jego kulisy ujawnił jeden z tygodników. Co tak naprawdę łączyło Adę Rusowicz i Davida Bowiego? Romans Ady Rusowicz i Davida Bowiego Poznali się w 1968 roku na Malcie. Ona przeżywała zawód miłosny i miała złamane przez Czesława Niemena serce. Nie podejrzewała, że występ na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki zaowocuje płomiennym romansem z legendą muzyki. Podobno David Bowie, który był jednym z uczestników muzycznego wydarzenia, od razu uległ urokowi wokalistki Niebiesko-Czarnych. „David natychmiast zwrócił uwagę na piękną Polkę. Zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Ona na chwilę zapomniała o rozterkach serca. Dla niego był to także trudny okres, bo ukochany ojciec zmagał się ze śmiertelną chorobą. Między Adą i Davidem rosła wzajemna fascynacja”, relacjonuje tygodnik „Na żywo”. Z biegiem czasu sympatia zaczęła przeradzać się w uczucie. Ada Rusowicz udała się nawet do mieszkania Bowiego do stolicy Wielkiej Brytanii! „Któregoś dnia Bowie dawał solowy koncert dla załogi okrętu USS Saratoga, stojącego w porcie Valletty i przemycił tam Adę. Później zaprosił ją do siebie do Londynu, a ona pojechała do niego. Spędzili razem kilka dni”, twierdzi tygodnik. Koniec romansu Ady Rusowicz i Davida Bowiego Choć wydawało się, że znajomość ma szansę przerodzić się w coś więcej, los zadrwił z zakochanych. Gdy ojciec Davida Bowiego zmarł, zaczęli się od siebie oddalać. Wkrótce potem Ada Rusowicz związała się z Wojciechem Kordą i to z nim zaczęła układać sobie życie. Owocem ich związku są dzieci: Ania i Bartek. Z kolei Brytyjczyk po śmierci ojca popadł w depresję. W 1970 roku wziął natomiast ślub z modelką Angelą Barnett. Co jednak ciekawe, całą historię ma znać... córka Ady Rusowicz. Według relacji „Na żywo”, opowiedziała jej ją Wanda Kwietniewska, najbliższa przyjaciółka nieżyjącej wokalistki Niebiesko-Czarnych. Wśród pamiątek, które odziedziczyła Ania, znajdować ma się ponoć miłosny list, który napisał do jej mamy zakochany po uszy David Bowie... Związki i romanse Davida Bowiego Od 1970 do 1980 był mężem modelki Angeli Barnett. Jednak już w dniu zaręczyn oświadczył, że jej nie kocha. Jak sama stwierdziła, „w ciągu pierwszych 6 tygodni naszej znajomości poznałam 14 osób, z którymi spał”. Był organizatorem i aktywnym uczestnikiem orgii. Sypiał zarówno z kobietami, jak i mężczyznami. Na jego liście znajdowali się m.in. Elizabeth Taylor, Marianne Faithfull i Susanne Sarandon. W 1973 roku żona nakryła go w łóżku z samym Mickiem Jaggerem! „Nie tylko byli razem w łóżku, ale też byli nadzy. Moja asystentka śmiała się w kuchni, kiedy przyszłam do domu. Powiedziała: „Nie uwierzysz: David i Mick Jagger”. Poszłam na górę, zapukałam i powiedziałam: „Dzień dobry, chłopcy. Gotowi na śniadanie?”. Weszłam do sypialni i zobaczyłam Davida pośród tych wszystkich poduszek i kołder i wystającą z boku nogę Jaggera. Powiedziałam: „Panowie mieli dobrą noc?”, relacjonowała w rozmowie z „The Sun”. Przyznała jednak, że mógł być to romans powodowany... chęcią uwiedzenia głównego muzycznego rywala w świecie rocka! „Zresztą, nie sądzę, żeby to był jakiś wielki romans. Prawdopodobnie były to takie pijackie obmacywanki ”, stwierdziła. Drugi ślub wziął 24 kwietnia 1992 roku z somalijską modelką Iman. Jest ojcem dwójki dzieci: Duncana Jonesa z pierwszego małżeństwa oraz Alexandrii Zahry Jones z drugiego Ada Rusowicz miała mieć w 1968 roku romans z Davidem Bowie: David Bowie od pierwszego spotkania uległ urokowi Polki:
Wiemy, kto zaśpiewał przebój Szukaj mnie w filmie Miszmasz, czyli Kogel Mogel 3!
Premiera filmu Miszmasz, czyli Kogel Mogel 3 już wkrótce. Kontynuacja kultowej komedii trafi na ekrany 25 stycznia. Widzieliśmy już zwiastun i nie możemy doczekać się, by poznać ciąg dalszy historii. Teraz wiemy też, kto zaśpiewał promującą film piosenkę Szukaj mnie, którą przed laty wykonywała Edyta Geppert! Kto zaśpiewał piosenkę „Szukaj mnie” w filmie „Miszmasz, czyli Kogel Mogel 3”? Producenci produkcji co jakiś czas zdradzają nam coraz to nowe szczegóły dotyczące filmu. Utwór Szukaj mnie został wykorzystany w pierwszej części filmu w 1988 roku. Jego kompozytorem jest Seweryn Krajewski, a autorem tekstu Marek Dagnan. Oryginalną wersję piosenki śpiewała wtedy Edyta Geppert. Właśnie dowiedzieliśmy się, że w filmie Miszmasz, czyli Kogel Mogel 3 ponownie usłyszymy ten przebój. Tym razem wykonali go jednak Ania Rusowicz i Sławek Uniatowski. Tutaj można posłuchać nowej wersji. Teledysk prezentujemy z kolei pod tekstem. O czym jest film Miszmasz, czyli Kogel Mogel 3? Główną bohaterkę Kasię (w tej roli Grażyna Błęcka-Kolska) odwiedza syn Marcin, który prezentuje mamie pomysł na swój biznes. W rodzinie Wolańskich wybucha kryzys. Wszystko za sprawą pani Wolańskiej (w tej roli Ewa Kasprzyk), która stała się celebrytką i sekstrenerką i wydaje kontrowersyjną książkę, co niekoniecznie podoba się członkom jej rodziny. Piotruś (Maciej Zakościelny), syn Wolańskich, ustatkował się i wiedzie życie u boku żony Marleny (Katarzyna Skrzynecka). Siostra Piotrusia (Aleksandra Hamkało), wraz z ojcem, nie mogąc znieść matki i żony, buntują się i uciekają z domu. Co wyjdzie z tego pomysłu? Dowiemy się już za trzy tygodnie! View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
„Leki też są bardzo drogie”. Sytuacja ojca Ani Rusowicz jest dramatyczna...
Piosenkarka nie utrzymuje z ojcem kontaktów od kilkunastu lat
Ania Rusowicz od trzynastu lat nie utrzymuje kontaktów z ojcem, Wojciechem Kordą. Wciąż ma mu za złe ojcu, że po śmierci mamy porzucił ją, a sam wychowywał 13-letniego wówczas Bartka. Niedawno powiedział, że przed śmiercią chciałby zobaczyć wnuka i pogodzić się z córką. Teraz stan jego zdrowia uległ pogorszeniu. W ostatnich latach muzyk przeszedł pięć udarów, ma poważną chorobę płuc, cierpi na częściowy niedowład ciała. Obecnie potrzebuje stałej opieki i rehabilitacji. Sytuacja jest dramatyczna. Ojciec Ani Rusowicz potrzebuje pomocy Ojciec Ania Rusowicz jest w ciężkim stanie. W ostatnim wywiadzie, żona artysty opowiedziała o jego tragicznej sytuacji. Kobieta bardzo się stara, by zapewnić Wojciechowi Kordzie właściwą opiekę. „Trzeba z nim dużo czytać. Gdyby mnie było stać, to byłaby pani, która by z nim czytała i ćwiczylibyśmy też pisanie, bo to też usprawnia mózg. Niestety, leki są bardzo drogie”, zwierzyła się Pani Aldona w rozmowie z Dziennikiem Zachodnim. „Czasami chciałby coś powiedzieć, a ja powinnam wiedzieć co. Ćwiczę z nim w sobotę i w niedzielę. Jesteśmy, żyjemy, żeby tylko nie było gorzej. Robię wszystko, aby nie czuł się chory. Ważne, że legenda polskiego big-beatu żyje i robimy wszystko, aby nie czuł się chory”, opowiada. Ania Rusowicz o relacjach z ojcem Gdy miała 7 lat, jej mama, słynna Ada Rusowicz, zginęła w wypadku samochodowym. Jej ojciec, Wojciech Korda, zamieszkał z synem, a mała Ania trafiła na wychowanie do przybranych rodziców – siostry matki, Krystyny Grynicz i jej męża, Adolfa. W młodym wieku przeżyła traumę, ale dzięki miłości przybranych rodziców, których nazywa „mama” i „tata”, uporała się z nią i znalazła własną drogę – postawiła na muzykę. „Rodzice biologiczni kochają swoje dziecko niejako naturalnie, z automatu. A w naszym przypadku było inaczej. Wiem, że to, co od nich dostałam, jest niezwykle wartościowe. Zostałam obdarzona ich uczuciem w sposób niewymuszony. Dali mi szansę na nowe życie. Dlatego myślę, że dziś sama mogę dać innym więcej. Potrafię się dzielić”, mówiła w wywiadzie dla PANI. Dziś, sama po wielu życiowych zakrętach i trudnych doświadczeniach, w końcu jest szczęśliwa. Jest nie tylko żoną, ale i spełnioną mamą rocznego synka. Wojciech Korda
Szczere wyznanie Ani Rusowicz: „Wiele lat staraliśmy się o dziecko. Bezskutecznie”...
Ania Rusowicz długo czekała, by znaleźć prawdziwą miłość. Po wielu życiowych zakrętach i trudnych doświadczeniach, piosenkarka w końcu może pochwalić się, że wygrała bitwę o siebie. Dziś jest nie tylko szczęśliwą żoną, ale i spełnioną mamą rocznego synka. O tym, jak udało się jej zawalczyć o swoje prywatne marzenia, artystka opowiedziała w najnowszej Urodzie Życia! Zachęcamy do przeczytania fragmentu wywiadu, który pochodzi z najnowszego numeru miesięcznika. Wywiad z Anią Rusowicz w Urodzie Życia! O miłość też musiała pani walczyć? „Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że ze związku z moim obecnym mężem nic nie będzie. Od wielu osób każde z nas usłyszało, że tych światów nie da się połączyć, że to będą tylko ból i klapa. Postanowiliśmy być razem na przekór światu. Ta decyzja stawiała pod znakiem zapytania także nasze ówczesne muzyczne losy, więc walka była zawzięta i ryzyko duże. Nie sprzyjały nam okoliczności, nie sprzyjali nam ludzie, z którymi oboje na co dzień pracowaliśmy. Wszyscy prorokowali porażkę. I mówili o tym bardzo wprost. Zresztą spotkałam na swojej drodze wielu podpowiadaczy, jakbym ich przyciągała. Na mnie ludzie bardzo często mieli plan, wiedzieli, co dla mnie „dobre”. To dotyczyło i mojej drogi zawodowej, i prywatnej. Członkowie zespołów, w których grałam, szefowie wytwórni, osoby z mojej rodziny – każdy chciał dla mnie dobrze. Zwykle mówi się, że warto nauczyć się w życiu słuchać, ja musiałam zrobić coś odwrotnego – musiałam nauczyć się nie słuchać ludzi. I zaufać sobie. Okazało się, że mam w wyposażeniu wbudowane coś bardzo wartościowego – doskonałą intuicję. Tylko trzeba było lat, aby się jej poddać. Mam kilkoro przyjaciół, ale sprawdziłam i wiem już na pewno, że moją najlepszą przyjaciółką jest intuicja. Nigdy mnie nie zawiodła. Ufam intencjom mojego męża, ale jemu także mówię często: „Przepraszam, ale zrobię to, co czuję””. Ogromnej cierpliwości wymagała też pani droga do upragnionego macierzyństwa. „Tak, ludzie zwykle po prostu mają dzieci. No nie, na tym polu też musiałam zawalczyć. Wiele lat staraliśmy się o dziecko. Bezskutecznie. Od lekarza do lekarza. Kolejni fachowcy rozkładali ręce, nikt nie potrafił wskazać przyczyny”. Aż któregoś dnia zdarzył się cud. „Inaczej nie da się tego nazwać. Jest też pozytywna strona tej mojej przypadłości – na to, co tak wyczekane i wywalczone, inaczej się patrzy, to bardziej smakuje. Moje macierzyństwo jest cudowne. I wcale nie chodzi o to, że mam idealnego synka, wszystko się świetnie układa. Wręcz przeciwnie, bo dostałam od losu dziecko, które nie sypia. I nie sypiało od pierwszego dnia po urodzeniu. Syn zasypia koło 23 i budzi się przed siódmą, w dzień nie śpi w ogóle – funkcjonuje jak dorosły człowiek. Energii ma za trzech. Petarda. Taki mi się trafił egzemplarz. I znowu, śmieję się, że taka karma. Ale daję radę, bo ja naprawdę byłam na bycie matką totalnie gotowa. Miałam wkalkulowane i zmęczenie, i wysłuchiwanie płaczu. Mąż wymięka, kiedy syn dłużej płacze, ja mam w sobie gigantyczne pokłady cierpliwości. Potrafię pomieścić w sobie wszystkie frustracje i lęki syna. Mam zapas psychicznej i fizycznej siły – choć bywa ciężko. Dość szybko po urodzeniu syna wróciłam na scenę”. Bo brakowało pani muzyki? „Zatęskniłam za śpiewaniem mocno, bo podczas ciąży totalnie odpuściłam. Zawartość rosnącego brzucha była dla mnie świętością, bałam się bardzo o dziecko, bałam się ewentualnego przedwczesnego porodu i oszczędzałam się, jak tylko mogłam. Przerwa była więc dość długa, dlatego chwilę po tym, jak urodziłam Tytusa, zaczęłam koncertować. I szybko zorientowałam się, że moje ciało bardzo się zmieniło. Miałam cesarskie cięcie, powrót po nim do śpiewania był wyzwaniem. Stojąc na scenie, naprawdę czułam, że mam przecięte mięśnie. Ciało tak szybko nie zapomina. I dopomina się odpoczynku po wysiłku, jakim jest koncert. Jednak na razie go nie dostaje i jeszcze przez jakiś czas nie dostanie, bo zajmujemy się z mężem małym sami, więc po powrocie do domu nie biorę aromatycznej kąpieli i nie układam się w hamaku, by odreagować. Ale też nie szaleję, nauczyłam się ważyć sprawy – nie wszystko musi być idealne, poukładane, posprzątane do ostatniego pyłku. Kiedy włącza się czerwona lampka – odpuszczam. To jest bardzo cenna umiejętność – odpuścić czasem”. Zachęcamy do przeczytania całego wywiadu z Anią Rusowicz, który można przeczytać w aktualnym, sierpniowym numerze Urodzie Życia!
Ania Rusowicz została mamą! Zobacz, jak wraz z mężem, Hubertem Gasiulem pozowała w VIVIE!
Ania Rusowicz: "Mogłam zginąć w wypadku tak jak mama, poddałam się, nie chciałam walczyć, ale..."