Krystyna Janda wzruszająco o Andrzeju Wajdzie w 100. rocznicę jego urodzin. Mówi o bolesnej stracie
Nikt nie spodziewał się, że ten moment poruszy całą salę. Gdy Krystyna Janda stanęła na scenie podczas gali Orłów 2026 w Teatrze Polskim w Warszawie, publiczność wstrzymała oddech. Owacja na stojąco była tylko początkiem. Dopiero jej słowa sprawiły, że wśród gości zapadła cisza pełna emocji i wspomnień o legendzie polskiego kina.
Krystyna Janda przeżyła jeden z najbardziej poruszających momentów w swojej imponującej karierze. Podczas uroczystej gali Orłów 2026 w Teatrze Polskim w Warszawie aktorka odebrała nagrodę za Osiągnięcia Życia, czyli jedno z najważniejszych wyróżnień w polskiej kinematografii. Choć publiczność przywitała ją długą owacją na stojąco, prawdziwe emocje przyszły dopiero chwilę później. Gdy stanęła przy mikrofonie, w sali zapadła absolutna cisza. Krystyna Janda odebrała Orła za Osiągnięcia Życia Informacja o tym, że Krystyna Janda zostanie uhonorowana Orłem za Osiągnięcia Życia, pojawiła się już wcześniej. Jednak dopiero podczas uroczystej gali artystka oficjalnie odebrała statuetkę, a moment ten okazał się jednym z najbardziej wzruszających punktów całego wieczoru. Nagrodę wręczył jej Jerzy Radziwiłowicz, aktor, z którym Janda przez lata współpracowała na planach filmowych. Jego słowa wyraźnie pokazały, jak ogromnym autorytetem dla środowiska filmowego jest laureatka. Radziwiłowicz nie krył emocji. Podkreślił, że próba uzasadniania tego wyróżnienia byłaby wręcz „nietaktem”. Wystarczyło zaledwie kilka zdań, aby sala wypełniła się gromkimi brawami. Goście natychmiast wstali z miejsc, nagradzając artystkę długą owacją. Był to moment, który dobitnie pokazał, jak wielkim szacunkiem cieszy się Krystyna Janda w świecie polskiego kina. CZYTAJ TEŻ: Zamiast restrykcji wybrała czułość wobec siebie. Katarzyna Kucewicz o sile małych kroków w procesie odchudzania Andrzej Wajda we wspomnieniach Krystyny Jandy W dzień gali aktorka udzieliła wywiadu naszemu serwisowi. W rozmowie z viva.pl wróciła pamięcią do jednego z najważniejszych twórców polskiego kina, czyli Andrzeja Wajdy, który w tym roku skończyłby 100 lat. „Dla mnie przede wszystkim jest to bardzo bolesny brak. Andrzej był zawsze osobą, do której można było zadzwonić. Zawsze był moim mentorem. Niestety odchodzą wszyscy moi wielcy, ale przychodzą nowi wielcy. Natomiast moi mentorzy odeszli, niestety”, mówiła z wyraźnym wzruszeniem Krystyna Janda. Aktorka podkreśliła jednak, że cieszy ją fakt, iż pamięć o reżyserze jest wciąż żywa. „Ale bardzo się cieszę, że wciąż jest tak dużo o Andrzeju, że mówi się o jego filmach, o jego sposobie myślenia, o nim jako człowieku. Że mówi się o nim tak wspaniale. I okazuje się, jak był ważny. Jego wpływ na polską kulturę i historię Polski jest absolutnie niepodważalny, ogromny. Dlatego dobrze, że zostaje w tym roku uhonorowany, tak jak powinien”, dodała. Podczas rozmowy pojawiło się również pytanie o ulubiony film Andrzeja Wajdy. Odpowiedź aktorki była szczera i pełna emocji. „Nie odpowiem Pani na to pytanie. To jest pytanie typu: ‘Czy woli Pani córkę, czy synka’. Ja kocham Wesele, ale z różnych powodów poza ocenianiem jaki to jest film. Wszystkie jego filmy są wspaniałe, ale szczególnie kocham właśnie Wesele”, powiedziała. Słowa Krystyny Jandy pokazują, jak silne więzi łączyły ją z legendarnym reżyserem. Dla wielu widzów ich współpraca na zawsze pozostanie jednym z najważniejszych rozdziałów w historii polskiego kina. Cały materiał z rozmowy z Krystyną Jandą można obejrzeć również na naszym kanale na platformie YouTube. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi View oEmbed on the source website
U jej boku Andrzej Wajda zaczynał swoją wielką karierę. Gabriela Obremba była szczęśliwa, gdy została jego żoną. Ale nie miała z nim łatwego życia
Beata Tyszkiewicz i Krystyna Zachwatowicz - to z tymi dwiema kobietami kojarzony jest Andrzej Wajda. I słusznie, bo obie były jego żonami. Mało kto jednak pamięta, że słynny reżyser brał ślub aż czterokrotnie. Jego pierwszą żoną była Gabriela Obremba, która poznał w czasie studiów na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ich małżeństwo trwało 10 lat, a po rozwodzie artysta szybko o niej zapomniał.
Andrzej Wajda był nie tylko wybitnym reżyserem. Uchodził też za bardzo przystojnego mężczyznę. „Kiedy go spotkałam, był nieprawdopodobnie piękny, wyglądał jak Paul Newman”, mówiła o nim Beata Tyszkiewicz, porównując reżysera do słynnego amerykańskiego aktora i amanta. Andrzej Wajda był też kochliwy. Miał cztery żony, wszystkie utalentowane i wybitne, w młodości był podobno związany także z Ewą Frykowską, później Ewą Morelle. Kim była zapomniana dzisiaj, pierwsza żona reżysera Gabriela Obremba? Z okazji setnej rocznicy urodzin wybitnego reżysera przypominamy niezwykłą historię jego małżeństwa z cenioną malarką i śpiewaczką. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i na Viva Historie 06.03.2025 r.] Andrzej Wajda i Gabriela Obremba: kim była pierwsza żona reżysera? Poznali się w latach 40. na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Oboje studiowali malarstwo. Gabriela – Gaba, jak o sobie mówiła, była jedną z najbardziej atrakcyjnych dziewczyn na roku. Kochał się w niej inny, potem sławny i skandalizujący reżyser Walerian Borowczyk. Podobała się wielu mężczyznom. Ale ona zakochała się w Andrzeju Wajdzie. Kiedy brali ślub w 1951 roku, on miał 25 lat, ona 24. Byli razem 10 lat, niemało biorąc pod uwagę, że Andrzej Wajda i Beata Tyszkiewicz byli małżeństwem tylko dwa lata. Trzeba jednak dodać , że przez pewien czas małżeństwo malarki i początkującego reżysera było raczej na papierze. Zobacz też: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach Oboje byli spoza wielkich miast. Andrzej Wajda urodził się i mieszkał jako dziecko w Suwałkach, potem w Radomiu. Jego ojciec Jakub – zawodowy oficer był ofiarą zbrodni katyńskiej, zginął w Charkowie. Mama, Aniela pracowała jako nauczycielka. Andrzej Wajda uczył się podczas wojny na tajnych kompletach, należał do AK, ukrywał się. Podróżował między Krakowem i Radomiem. Naukę podjął na nowo w 1945 roku, w liceum dla dorosłych. Po maturze zdawał na ASP w Krakowie, został przyjęty jako wolny słuchacz, po dwóch latach został pełnoprawnym studentem. Gabriela Obremba pochodziła z Mysłowic, ze znanej śląskiej rodziny. Jej ojciec był adiutantem śląskiego działacza Wojciecha Korfantego. Poza tym był bardzo cenionym i lubianym lekarzem. Mama malowała. Gabriela miał siostrę bliźniaczkę Marię – dziewczyny mówiły o sobie Gaba i Mara. Obie były atrakcyjne i utalentowane, obie studiowały malarstwo. Maria w 1959 roku została żoną innego, wielkiego twórcy Sławomira Mrożka. Można by powiedzieć, że wspaniale ułożyło im się życie, ale nie do końca. Miłość od pierwszego wejrzenia Andrzej Wajda zakochał się w Gabie od pierwszego wejrzenia. Nie miał jeszcze wtedy opinii playboya i uwodziciela. Podobno w młodości był raczej nieśmiały wobec kobiet. „Dziwnie to zabrzmi, ale ja w tamtym czasie nie miałem zielonego pojęcia o kobietach. Wychowany surowo w domu, szkole i kościele, nagle znalazłem się na wolności i wśród artystów krakowskiej Akademii zacząłem wieść, jak to mówi w Biesach kapitan Lebiadkin o Stawroginie, »życie ironiczne«. Nie było w tym nic nadzwyczajnego, ale w wieku dwudziestulat, jako niewinny dosłownie chłopiec, odkryłem nowy świat” (cytuję za książką Stanisława Kopera „Gwiazdy kina PRL”, wyd. Fronda, 2022). Gabriela Obremba miała być „pierwszą kobietą, która go zauważyła”, choć on nie wiedział, z jakich powodów. Zachwycał się jej urodą, talentem plastycznym oraz pięknym głosem i w końcu stracił dla niej głowę. „Byłem zakochany – przyznawał – ale żenić się? To nie było w stylu naszej Akademii. Poza tym czekaliśmy na trzecią wojnę. Nikt w nią tak naprawdę nie wierzył, ale wisiała nad nami wojenna, nauka z czasów, kiedy w pojedynkę zawsze łatwiej było się uratować. Dzieci? Któż z nas mógł brać odpowiedzialność za innych, skoro ledwie radziliśmy sobie z własnym życiem…” (za: Stanisław Koper „Gwiazdy kina PRL”). Zobacz też: Zostawiła Andrzeja Wajdę dla młodszego o trzy lata studenta. Gdy Beata Tyszkiewicz wyszła za niego za mąż, wybuchł skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5UdwCf-773c703.jpg" width="1600" height="2260" alt="Lata 60. Andrzej Wajda (L) i Daniel Olbrychski.,Image: 429275897, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="Andrzej Wajda i Daniel Olbrychski" /> W końcu lat 40. Andrzej Wajda wiedział już, że malarstwo niekoniecznie jest jego powołaniem. W 1949 roku zrezygnował ze studiów na ASP w Krakowie i wraz z Konradem Nałęckim, potem znanym reżyserem przeniósł się do Łódzkiej Filmówki. Rozpoczął nowy etap życia. Przeniosła się też Gabriela Obremba, przyjechała do Warszawy, gdzie studiowała drugi kierunek — uczyła się śpiewu na Akademii Muzycznej. Miała piękny sopran. W 1957 wzięła udział w Międzynarodowym Konkursie Śpiewaczym w Holandii i zdobyła wyróżnienie. Nie wiadomo, czy związek z Andrzejem Wajdą w ogóle by przetrwał, gdyby nie determinacja zakochanej Gaby. To ona zrobiła wszystko, by doszło do ślubu, który wzięli w grudniu 1951 roku. „Andrzej był moją pierwszą wielką miłością" – powiedziała po latach w "Przekroju". Kim była Gabriela Obremba? Zapomniana artystka i pierwsza żona Andrzeja Wajdy Gabriela Obremba zrobiła karierę jako malarka. Na początku malowała zdeformowane ludzkie postacie, potem abstrakcje. Brała udział w słynnej wystawie Młodej Polski ej Plastyki w warszawskim Arsenale, w 1955 roku. W końcu lat 50. miała już wystawę indywidualną. Dzisiaj jej abstrakcyjne obrazy pojawiają się czasem na aukcjach. Jej pierwszy mąż nie wybrał jednak żadnego jej obrazu do galerii swoich ulubionych prac ( można je zobaczyć na stronie Andrzeja Wajdy.) Trzeba jednak dodać, że ulubione obrazy wybierał głównie spośród klasyków: Matejki, Malczewskiego, Brandta, Weissa. Andrzej Wajda zadebiutował jako samodzielny reżyser w 1954 roku filmem „Pokolenie”, od razu zauważonym i głośnym. Grali w nim m.in., Jan Łomnicki, Tadeusz Janczar, Zbigniew Cybulski, Roman Polański. Kolejne filmy „Kanał” oraz „Popiół i diament” przyniosły mu nagrody i międzynarodową sławę. Zobacz też: "Była kobietą nieskończenie delikatną". Historia miłości Andrzeja Wajdy i jego drugiej żony, Zofii Żuchowskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgftPju6-06f1e69.jpg" width="1600" height="1875" alt="Warszawa, 1966. Rezyser Andrzej Wajda (L) podczas bankietu z okazji wreczenia nagrod "Zlotych Kaczek" przyznawanych przez tygodnik "Film". Druga z prawej: aktorka Beata Tyszkiewicz.,Image: 429280530, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Zlote Kaczki, 1966" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgDso5xg-9385afa.jpg" width="1602" height="1600" alt="Uwaga! Zdjecia unikatowe. Cena minimalna do internetu 50 pln. W celu ustalenia ceny pozostalych publikacji prosimy o kontakt z Agencja Wyborcza.pl 1959 WARSZAWA GALERIA KRZYWE KOLO . WYSTAWY MALARSTWA URSZULI BROLL I MARII OBREMBY. WINCENTY SLIWINSKI ART. MALARZ I MARIA OBREMBA TR 452 CD 12" title="KOLEKCJA TADEUSZA ROLKE LATA 60" /> Miłość i małżeństwo Gabrieli Obremby i Andrzeja Wajdy. Jak się poznali? Historia ich związku Małżeństwo Andrzeja Wajdy i Gabrieli Obremby trudno uznać za udane. Andrzej Wajda żył osobnym życiem, zdradzał żonę, w 1959 roku poznał malarkę Zofię Żuchowską. W trzy miesiące po rozwodzie brał już drugi ślub. Ten związek przetrwał także kilka lat. Reżyser zakochał się w pięknej Beacie Tyszkiewicz. I tak, jak w przypadku poprzedniego związku, w tym samym roku rozwiódł się i ożenił. Miłością życia reżysera stała się jednak dopiero czwarta żona - Krystyna Zachwatowicz, byli parą w życiu prywatnym i artystycznym przez 42 lata! Andrzej Wajda nie wspominał chyba najlepiej swoich pierwszych decyzji o małżeństwie. Kiedy doradzał Danielowi Olbrychskiemu, jednemu ze swoich ulubionych aktorów, wspominał: "Ja byłem od młodości uwikłany w najrozmaitsze układy rodzinne i uczuciowe, chciałem, by Olbrychski tego uniknął. Przynajmniej w okresie, kiedy dopiero kształtowała się jego artystyczna osobowość. Powinien być wolny i czekać na to, co mu zaczęło spadać z nieba". Zobacz też: Krystyna Stypułkowska zadebiutowała u Wajdy w "Niewinnych czarodziejach". Jak potoczyło się jej życie? Andrzej Wajda i Gabriela Obremba Gabriela Obremba mieszkała w Warszawie, brała udział w wielu wystawach. W 1969 roku przeżyła tragedię, kiedy na raka mózgu zmarła w ciągu paru tygodni jej siostra Maria, żona Sławomira Mrożka. To był szok dla rodziny i zrozpaczonego jej odejściem męża. Gabriela sprowadziła prochy siostry z Berlina do Katowic dopiero w 1989 roku. Bo dopiero wtedy można to było zrobić. Sama zmarła w 1997 roku. Spoczywają razem na cmentarzu przy ulicy Francuskiej w Katowicach. Andrzej Wajda zmarł w 2016 roku, został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.
„Byli celebrytami epoki”. Historia miłości Tyszkiewicz i Wajdy zakończyła się po półtora roku
Jedno spotkanie na planie filmowym wystarczyło, by między Beatą Tyszkiewicz a Andrzejem Wajdą pojawiła się silna fascynacja. Ich relacja szybko przerodziła się w uczucie, które przez chwilę wydawało się spełnieniem romantycznej historii rodem z kina. Choć byli jedną z najbardziej podziwianych par świata artystycznego, codzienność okazała się dla nich znacznie trudniejsza niż filmowa opowieść. Co sprawiło, że ich związek zakończył się tak szybko?
Ona: hipnotyzująca, piękna, piekielnie zdolna aktorka. On wybitny i ceniony reżyser z niezwykłą charyzmą i osobowością. Poznali się na planie filmu i szybko narodziło się między nimi silne uczucie. Najpiękniejsza para lat 60. XX wieku. Ale ta bajka nie trwała zbyt długo, bo formalnie małżeństwo Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy zakończyło po zaledwie półtora roku... Dlaczego podjęli decyzję o rozstaniu? Co przyczyniło się do rozpadu ich związku? W 100. rocznicę urodzin Andrzeja Wajdy, przypominamy tę niezwykłą historię miłości. View Ediplayer on the source website Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda: historia miłości Poznali się w 1961 roku. Beata Tyszkiewicz została zatrudniona do roli Stasi w filmie Samson. Andrzej Wajda nie mógł oderwać od niej wzroku. Choć reżyser był wówczas mężem Zofii Żuchowskiej, młodsza o 12 lat Beata Tyszkiewicz przykuła jego uwagę. On zachwycił się jej urodą i inteligencją, ona jego delikatnością. Nie była to jednak miłość od pierwszego wejrzenia. Między artystami w końcu zaiskrzyło na planie Popiołów. Gdy w 1967 roku reżyser uzyskał rozwód, od razu poślubił Beatę Tyszkiewicz. Para doczekała się córki, Karoliny. „Choć jednak w tamtym okresie Andrzej był już twórcą z dużym dorobkiem, a ja zaczynałam jako aktorka, nigdy nie wiązałam z tym związkiem żadnych nadziei zawodowych. Pokochałam człowieka, a nie reżysera. Cieszyłam się, że komuś tak fantastycznemu będę potrzebna, że będziemy mieli dom i dzieci”, mówiła w rozmowie z Kultura.dziennik.pl Beata Tyszkiewicz. Niestety niecałe dwa lata później ich małżeństwo się zakończyło. Dlaczego? Zobacz także: Nie zdała matury, skończyła szkołę zakonną, wyrzucili ją ze studiów. Jak wyglądała droga do kariery Beaty Tyszkiewicz? Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda, 1966 r. Ich prężnie rozwijające się kariery nie sprzyjały budowaniu życia rodzinnego. Oboje często wyjeżdżali za granicę. Lekiem na rozłąkę miał być dworek w podwarszawskich Głuchach. Niestety, związek na odległość nie był im pisany. Sama aktorka w wywiadzie z Kultura.dziennik.pl wyznała: „Nadal byliśmy w ciągłych rozjazdach, a remont dworku zdawało się, że nie miał końca. Czułam się samotna. Koniec przychodził powoli, w pewnym momencie dopadła nas bezsilność. Teraz widzę, że nie dorosłam do takiego związku, nie wiedziałam, czego oczekuję od życia. Pięć lat byliśmy razem. Andrzej był zbyt dobry, a ja tego nie potrafiłam docenić”. Teorię na temat ich rozstania przedstawił Sławomir Koper w Gwiazdach kina PRL, twierdząc, że para rozstała się przez... swobodę seksualną: „Nie można wykluczyć, że główną przyczyną był romans pani Beaty z Andrzejem Łapickim”. O kulisach rozstania Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz opowiedzieli przyjaciele pary, reżyser Janusz Majewski z żoną Zofią w książce Beata Tyszkiewicz. Portret damy Anny Augustyn-Protas, która wkrótce trafi do księgarń w całej Polsce. „Któregoś razu zaprosili nas na obiad. Nie było jeszcze weekendów, w soboty się pracowało, byliśmy umówieni na niedzielę. Pojechaliśmy do nich, ale jak tylko weszliśmy, obydwoje odczuliśmy – bo rozmawialiśmy potem o tym – że coś musiało się stać, coś niebezpiecznego”, wspomina Janusz Majewski. Czytaj również: Kim była Gabriela Obremba, pierwsza żona Andrzeja Wajdy? Zakochała się w nim bez pamięci Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda, 1966 r. Wszyscy przebywali wtedy w domku letniskowym w Głuchach. Niestety Janusz i Zofia jako goście nie czuli się zbyt dobrze w domu pary, w powietrzu czuć było bowiem nadchodzącą awanturę: „Beata mówi do mojej żony: „Zosiu, chodź ze mną do kuchni, pomożesz mi”. Zostałem w salonie z Andrzejem. Widzę, że jest podenerwowany, nieskupiony. Nagle zwraca się do mnie per pan. Mówię: "Andrzej, co ty, zwariowałeś?". On patrzy na mnie nieprzytomnym wzrokiem: "Przepraszam, mam straszne zamieszanie". Zmieniamy temat, on się zaczyna uspokajać - relacjonuje przyjaciel pary”. Dopiero chwilę później na jaw wyszło, że tuż przed przybyciem pary, Andrzej Wajda i Beata Tyszkiewicz pokłócili się, a aktorka miała oznajmić reżyserowi, że od niego odchodzi. „Cały czas wyczuwamy napięcie, przejmujemy więc role gospodarzy i usiłujemy ich zabawiać. Marnie to idzie. Gdy kończy się obiad, Beata zbiera talerze, Andrzej się zrywa jej pomóc i na chwilę wychodzą. Żona, korzystając, że jesteśmy sami, mówi: "Beata właśnie mu powiedziała, że go opuszcza". Być może była jakaś sprzeczka, kłótnia i pewnie to padło w emocjach, akurat tego dnia. I rzeczywiście się rozstali”, opowiada Janusz Majewski w książce Beata Tyszkiewicz. Portret damy Anny Augustyn-Protas. Okazało się, że powodem rozstania był inny mężczyzna, który pojawił się w życiu aktorki: „Nie było drugiej takiej pary. Słynna, lubiana aktorka i reżyser numer jeden. Byli celebrytami epoki”, mówi Majewski, po czym dodaje: „Czy środowisko potępiało ją, jak obecnie potępiłby tak zwany ciemnogród? Bo jak to, żona opuszcza męża dla jakiegoś młodego chłopca? Wszyscy wiedzieli przecież, kto był tego powodem”. Przypomnijmy, że Beata Tyszkiewicz później jeszcze dwukrotnie wyszła za mąż, za Witolda Orzechowskiego i Jacka Padlewskiego. Każde z nich kończyło się rozwodem. Z kolei Andrzej Wajda aż czterokrotnie się żenił, jego ostatnią wybranką była Krystyną Zachwatowicz. Zobacz też: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach
W latach 90. kochały się w nim wszystkie Polki. Płakały, gdy się ożenił. Ale to małżeństwo nie należało do najłatwiejszych
Rafał Królikowski i Dorota Mirska przez 30 lat uchodzili za wzór zgodnego małżeństwa. Poznali się podczas wywiadu, zakochali się, pobrali, doczekali dwóch synów. Ich związek przetrwał wiele trudnych momentów, aż w 2023 roku doszło do rozstania. Co sprawiło, że tak silna relacja nie przetrwała próby czasu?
Rafał Królikowski i Dorota Mirska przez trzy dekady byli małżeństwem. Ich historia zaczęła się w latach 90., kiedy dziennikarka umówiła się na wywiad z aktorem. Wywiad przerodził się w romans, a po roku wzięli ślub. Przez trzy dekady wspólnego życia zbudowali wspólny dom, doczekali się dwóch synów. Wydawali się przykładem fajnej pary. W 2023 roku gruchnęła wieść o ich rozstaniu, która dla wielu była zaskoczeniem. Potem nadeszła separacja, wreszcie formalne rozstanie. Co się stało? Rafał Królikowski i Dorota Mirska: początki relacji – od wywiadu do ołtarza Byli power couple lat 90. Młodzi, zdolni, zakochani. On uwielbiany aktor, ona dziennikarka. Poznali się w 1994 roku, gdy Dorota Mirka przeprowadziła z Rafałem Królikowski wywiad podczas przygotowań do spektaklu „Śluby panieńskie”. Grał tam uwodziciela Gustawa. Mieli więc rozmawiać o sztuce uwodzenia. Jak Rafał Królikowski wspomina to pierwsze spotkanie? „Zobaczyłem piękną, młodą kobietę i zaśmiałem się w duchu myśląc, że przecież nie mogę z nią o tym rozmawiać i nie będę odkrywał swoich kart. Rozmawialiśmy na wiele różnych tematów, które nas wspólnie zajmowały. Głównie filmy i teatr. Aby zrobić autoryzację, zaprosiłem Dorotę do Muzeum Narodowego na wystawę wybitnej malarki, Meli Muter, którą akurat przygotowała moja profesor, jeszcze ze szkoły teatralnej”, opowiadał w rozmowie z „NaTemat”. To spotkanie zainicjowało zażyłość, która przerodziła się w miłość. W 1995 roku stanęli na ślubnym kobiercu, a ich więź wzmocniło narodzenie dwóch synów: Piotra (1998) i Michała (2002). Ich więź, zawodowe sukcesy oraz wizerunek harmonijnej rodziny uczyniły ich ikoną show-biznesu – jednak emocje bywają subtelne i nie zawsze trwałe. Dorota Mirska i Rafał Królikowski – życie prywatne poza kamerami Choć para dawała się często obserwować publicznie, oboje bardzo dbali o swoją prywatność. Dom w Sulejówku był miejscem spokoju i zwyczajnego życia, za którym oboje tęsknili po intensywnych dniach pracy. Dorota Mirska nie wszystko w pracy męża akceptowała, bez zastrzeżeń. W wywiadach Rafał wspominał, że jego żona reagowała wręcz fizycznie na sceny miłosne w filmach – wychodziła lub zamykała oczy. "Trudno jest kochającej dziewczynie patrzeć, jak jej mąż leży rozebrany obok innej. Dorota przy takich scenach wychodzi albo zamyka oczy. Aktorstwo naraża bliskich sobie ludzi na niepokoje. Ja wiem, że pewne sytuacje ją bolą, ale to, co jest między nami, jest naprawdę mocne", opowiadał Rafał w wywiadzie dla "Twojego Stylu". Rafał Królikowski: ciągłe zabieganie i depresja polskiego Hugh Granta Rafał Królikowski to jeden z najpopularniejszych polskich aktorów. Miał świetny debiut w filmie Andrzeja Wajdy „Pierścionek z orłem w koronie”. Grał w takich hitach, jak „Ciało”, „Superprodukcja”, „Czas honoru”, „Druga szansa”. Zawsze się podobał – miał klasyczną urodę, wdzięk, klasę. Urok dżentelmena. Można go uznać za polskiego Hugh Granta. Trudno się dziwić, że kochało się w nim wiele dziewczyn. Sceny miłosne należą do pracy aktora. Ale można też zrozumieć, że takie, nawet drobne napięcia mogły kumulować się przez lata. Zwłaszcza w kontekście intensywnego trybu życia – dla Rafała Królikowskiego, co za tym idzie dla jego rodziny codziennością były poranne wyjazdy aktora, bieganie z planu na plan, trudy codziennego życia – zaciągnięty na budowę domu kredyt we frankach, który jak miecz wisiał nad głową. W końcu przedwczesne odejście brata, wspaniałego aktora Pawła Królikowskiego w 2020 roku. Wszystko to przełożyło się na depresję u Rafała Królikowskiego. Wspominał, że wyszedł z choroby także dzięki pomocy żony. W pandemii to ona była zapracowana, mogła zdalnie prowadzić portal o zdrowiu, on jako aktor musiał zwolnić, pracował w ogródku, medytował, uprawiał jogę. Wspólne życie z dala od fleszy, Rafał Królikowski o poszanowaniu tajemnic Ich styl życia – ciepły, dyskretny, autentyczny – budował autentyczny obraz rodziny, która dobrze funkcjonuje nie tylko na scenie. Rafał Królikowski miał na ten temat swoją teorię… „Szczególnie w poważnych związkach musimy się opierać na szczerości i zaufaniu. Inaczej nie osiągniemy porozumienia i bliskości. Z drugiej strony nie można się od razu otwierać. Kobieta zawsze musi być tajemnicza – jeżeli odkryjemy wszystkie karty, to przestaniemy wzbudzać zainteresowanie. Są tajemnice, które należy zachować dla siebie, są takie granice, jakich nigdy nie można przekraczać, nawet w stałych związkach. Każdy ma momenty, gdy chce być sam. Należy dać partnerowi trochę wolności, nie być za bardzo wścibskim i zaborczym”, tłumaczył w jednej z rozmów. Mówił także: "Jestem mężem jednej kobiety od ponad 20 lat. (...) Trzeba po prostu się starać, żeby było dobrze. Pielęgnować to uczucie, walczyć o nie, wspierać się w trudnych momentach. Może to zabrzmi banalnie, ale przyda się też odrobina zaufania, tolerancji i cierpliwości. I tyle." , tłumaczył w magazynie "Show". Kryzys w związku, rozstanie Ta recepta długo się sprawdzała, w mediach społecznościowych aktor często publikował zdjęcia z małżonką. Wydawali się szczęśliwi, byli uśmiechnięci. Dużo razem podróżowali – na 25. rocznicę ślubu wybrali się do Australii. Do tego był jeszcze Zanzibar czy Wielka Brytania. Pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się w 2021 roku – to ostatni czas, kiedy byli widziani razem. Ale wiadomo było, że ich synowie dorastają, dom się zmienia. W rozmowie z "Vivą" aktor tłumaczył: „Jest to taki moment w życiu rodzica, kiedy musi trochę inaczej poukładać swoje klocki. Dzieci stają się bardziej samodzielne, nie wymagają codziennej opieki. My, rodzice, mamy więcej czasu dla siebie i musimy zagospodarować tę przestrzeń, chociaż rodzicami będziemy do końca. Zawsze będziemy wspierali nasze dzieci, może rzadziej się kontaktując, ale będziemy to robić przez cały czas”. Dopiero dwa lata później, w 2023 roku tabloidy zaczęły informować o cichym rozwodzie. Media powoływały się na informatorów twierdzących, że Dorota Mirska-Królikowska już wróciła do panieńskiego nazwiska i formalne dokumenty zostały załatwione „po cichu”. Potwierdzić to miał bliski znajomy pary – jego słowa nie pozostawiały żadnych złudzeń... „Rozwiedli się, zresztą Dorota zdążyła już zmienić nazwisko — jeszcze do niedawna oficjalnie posługiwała się dwuczłonowym Mirska-Królikowska" Oczywiście, jak przy rozwodach bywa, nie zabrakło wielkich emocji. Mimo medialnej burzy, która rozpętała się w związku z tymi doniesieniami, sami zainteresowani nigdy nie komentowali sensacyjnych informacji. Wydaje się, że tak jak przez wiele lat, tak i teraz unikają medialnego zgiełku... Co było powodem rozstania? Może nie było jednego konkretnego powodu, a narosłe przez lata żale, zawiedzione oczekiwania, nieporozumienia. Jak w przypadku wielu innych par. To wiedzą oni sami, i jeśli nie chcą o tym publicznie opowiadać, można to jedynie uszanować. Milczenie w mediach – świadomy wybór czy ból po rozstaniu? Plotek oczywiście nie brakowało. Para jednak konsekwentnie milczała, by uniknąć hałasu i nie zranić, tych których kochają najbardziej - swoich synów. Piotr Królikowski skończył Akademię Sztuk Pięknych, zajmuje się fotografią i projektowaniem. Młodszy Michał jest studentem Krakowskiej Akademii Teatralnej, gra już w kilku produkcjach, miedzy innymi w serialu "Śleboda". Po rozstaniu z żoną Rafał Królikowski wrócił do aktywnej pracy – występuje w teatrze i telewizji, zapowiada udział w nowych projektach. Jego była żona znów używa nazwiska Mirska, na mediach społecznościowych dziennikarki można było zobaczyć jej zdjęcie z Rzymu, już bez męża. Oboje wybierają dystans, ale i odpowiedzialność — finansową, emocjonalną i partnerską wobec dzieci. Nadal są rodziną, tyle że w zmienionej formule.
Ten polski film powstał w PRL-u i zainspirował Scorsese. U nas nie wzbudził zachwytu
Ten film Andrzeja Wajdy z 1960 roku w Polsce został przyjęty z rezerwą, ale za granicą – zwłaszcza dzięki Martinowi Scorsese – zyskał miano arcydzieła. Oparty na historii przelotnej relacji dwojga młodych ludzi, film został uznany za kontrowersyjny i niepasujący do ówczesnej obyczajowości PRL.
W czasach, gdy kino PRL-u musiało wpisywać się w sztywne ramy ideologiczne, Andrzej Wajda zdecydował się opowiedzieć historię zupełnie inną – osobistą, intymną i wymykającą się propagandowym schematom. „Niewinni czarodzieje” z 1960 roku, mimo reżyserskiego autorytetu Wajdy i udziału Jerzego Skolimowskiego, w Polsce spotkał się z chłodnym przyjęciem, krytyką i cenzurą. Dopiero wiele lat później film zyskał drugie życie, a Martin Scorsese uznał go za jedno z arcydzieł polskiego kina. Jak to możliwe, że film niezrozumiany nad Wisłą, zyskał międzynarodowy aplauz? Powstanie filmu „Niewinni czarodzieje” – od pomysłu do scenariusza Początkowy pomysł na film oparty był na listach dwojga zakochanych powstańców, które otrzymał Jerzy Andrzejewski. Scenariusz jednak nie spełniał oczekiwań twórców, aż do momentu, gdy do pracy dołączył 20-letni Jerzy Skolimowski. Młody poeta krytycznie ocenił dotychczasowe dialogi i w jedną noc napisał ponad 20 stron nowego tekstu. Andrzej Wajda i Jerzy Andrzejewski wspólnie z nim stworzyli ostateczny scenariusz. Film powstał szybko – gotowy był dwa tygodnie po spotkaniu w Domu Pracy Twórczej w Oborach pod Warszawą. Premiera odbyła się 17 grudnia 1960 roku. Zobacz też: Ten hit PRLu podzielił Polaków. Miał wielu wrogów, dziś jest uznawany za wybitne dzieło Bohaterowie jednej nocy – o czym opowiada film Wajdy Tytułowi „niewinni czarodzieje” to Bazyli (Tadeusz Łomnicki) i Pelagia (Krystyna Stypułkowska). On – lekarz sportowy, grający w klubie jazzowym, o nonszalanckim stylu bycia. Ona – przypadkowo spotkana dziewczyna, o której nie wiemy prawie nic. Spotkanie w klubie przeradza się w nocną rozmowę i flirt, który staje się intymną przygodą bez przyszłości – typowy one night stand. Postacie realizują schemat wieczoru zapisany na kartce: kieliszek wódki, pocałunek, rozmowa i tapczan. Film kończy się jednak niedopowiedzeniem – dziewczyna wraca do chłopaka, choć początkowo zamierzała odejść. Ta decyzja została wymuszona przez ówczesne władze. Czytaj też: Była ikoną lat 90., wystąpiła w oscarowym hicie. Polacy długo nie wiedzieli, dlaczego tak nagle zniknęła. Powód zaskakuje Krytyka, cenzura i kontrowersje wokół premiery „Niewinni czarodzieje” spotkali się z ostrą krytyką. Zarzuty stawiali zarówno krytycy prasowi, jak i Kościół oraz cenzura. Janusz Wilhelmi w „Trybunie Ludu” zarzucał twórcom brak ideałów i pasji u bohaterów. Kościół uznał film za szkodliwy dla młodzieży. Władze PRL domagały się usunięcia scen, w których np. bohater włącza magnetofon stopą – uznano to za „kompletne zbydlęcenie”. Cenzura wymusiła zmianę zakończenia – dziewczyna musiała wrócić do chłopaka, by nie naruszać norm moralnych. Film przez rok leżał na półkach, zanim doczekał się premiery. Scorsese docenił to, czego nie dostrzegli Polacy Choć w Polsce film nie zdobył uznania, za granicą został doceniony. W 1961 roku „Niewinni czarodzieje” otrzymali dyplom na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu. W 2014 roku Martin Scorsese umieścił film na liście 21 arcydzieł polskiego kina, które prezentował w USA i Kanadzie w ramach cyklu „Masterpieces of Polish Cinema”. Scorsese uznał, że polskie kino lat 50. i 60. zdefiniowało jego styl pracy – docenił w nim „mieszankę pasji, dynamicznych kompozycji, dylematów moralnych i ostrzeżenia przed nihilizmem”. Czytaj też: Krystyna Stypułkowska zadebiutowała u Wajdy w "Niewinnych czarodziejach". Jak potoczyło się jej życie? Jazz, bunt i młodość – symbolika filmu w PRL Film był manifestem nowego pokolenia – młodych ludzi bez doświadczeń wojennych, zapatrzonych w Zachód, słuchających jazzu, noszących kolorowe ubrania i niepasujących do socjalistycznej wizji obywatela. Bohaterowie nie mieli ambicji, żyli chwilą, bawili się i eksperymentowali. Dla Andrzeja Wajdy „Niewinni czarodzieje” byli filmem o młodości, która nie pasowała do PRL-u. Jazz, który pojawia się niemal przez cały film, był traktowany jako symbol imperializmu. Wystąpili w nim autentyczni muzycy – m.in. Krzysztof Komeda, Andrzej Trzaskowski i Jan Zylber. Źródła: weekend.gazeta.pl, wiadomosci.radiozet.pl
Andrzej Wajda był nie tylko sam w sobie wielkim reżyserem. Równie wyjątkowa była rodzina jego żony
Krystyna Zachwatowicz i jej siostra Katarzyna Zachwatowicz-Jasieńska miały niezwykłych przodków
Krystyna Zachwatowicz wybitna scenografka, ale też aktorka, gwiazda „Piwnicy pod Baranami” i żona Andrzeja Wajdy urodziła się w niecodziennej rodzinie. Jej ojciec Jan Zachwatowicz, był profesorem architektury i konserwatorem. To w dużej mierze dzięki jego pracy i talentowi odbudowane zostało Stare Miasto i Zamek Królewski w Warszawie. Znana jest jego opowieść jak poszedł po wojnie na Starówkę. Chodził po przeraźliwych wzgórzach ruin „wydawało się, że sprawa jest beznadziejna” wspominał. „Ale… pamiętam, że stojąc samotnie na tych ruinach, zdruzgotany powiedziałem sobie – a my to jednak odbudujemy”. Był niesamowicie odważnym człowiekiem, w czasie wojny wykradł z budynku Gestapo dokumentacje, bez której przywrócenie do życia starych kamienic w Warszawie byłoby niemożliwe. Myślał o przyszłości miasta, kraju, o jego kulturze i dziedzictwie. Akcji w budynku Gestapo, w Alei Szucha gratulował mu sam Jan Nowak-Jeziorański. Mówił, że prof. Zachwatowicz był bohaterem bohaterskiego miasta. Ale profesor Jan Zachwatowicz nie był jedyną wybitną postacią w tej rodzinie. Krystyna i Katarzyna Zachwatowicz — dwie siostry, jedna tradycja Krystyna Zachwatowicz urodziła się w 1930 roku w Warszawie. Jej młodsza siostra Katarzyna Zachwatowicz-Jasieńska w 1932. Obie wybrały studia artystyczne, Krystyna historię sztuki i scenografię, Katarzyna studia muzyczne – w kierunku teorii muzyki i śpiewu. Jako pani profesor od emisji głosu, uczyła studentów szkół teatralnych, pracowała z aktorami w teatrach. Po drodze do dojrzałości było jeszcze Powstanie warszawskie, Krystyna była w nim łączniczką w Szarych Szeregach o pseudonimie Czyżyk. Obie siostry zachowały wspomnienia z domu dziadka, z którego wyniosły cenne nauki. Krystyna Zachwatowicz i jej dziadek – autor pierwszej akcji dożywiania niemowląt Dziadek ze strony mamy, doktor Witold Chodźko był cenionym lekarzem. Urodził się w Piotrkowie Trybunalskim, ale studiował już w Paryżu. A potem wrócił na prowincję, zaczął praktyki koło Małkini. Pracował w szpitalach dla chorych neurologicznie i psychiatrycznie. Był inicjatorem pierwszej w Kongresówce akcji dożywiania niemowląt „Kropla mleka”. Zorganizował opiekę rodzinną nad ludźmi z problemami psychicznymi albo poważnymi chorobami. W II Rzeczpospolitej został ministrem zdrowia, tworzył opiekę zdrowotną po zaborach. Kierował Państwowym Zakładem Higieny. Był lekarzem z powołania i to przekazał wnuczkom. By kierowały się zamiłowaniem do tego, co robią, a nie pragnieniem zdobycia pieniędzy. Córka pana doktora – Maria skończyła jeszcze przed wojną architekturę. Pracowała także jako konserwator. Była koleżanką Jana Zachwatowicza, za którego wyszła za mąż w 1929 roku. Urodziła dwie córki — Krystynę i Katarzynę. ZOBACZ: W dzieciństwie miał przyobiecaną narzeczoną, spotkał ją po sześćdziesiątce. Niezwykłe życie Mariana Turskiego Jan Zachwatowicz: architekt-bohater Jan Zachwatowicz skończył architekturę na Politechnice warszawskiej. Wcześniej studiował w Petersburgu, gdzie się urodził. Wspominał biedę i głód tamtych czasów, po Rewolucji Październikowej. „Pamiętam, że chodziłem po ulicach głodny jak pies […] Zresztą mam pewien ślad z tamtych czasów głodnych i chłodnych — zwężenie żołądka. Co jest bardzo pożyteczne, bo ja bardzo mało jem", wspominał. Te doświadczenia przydały mu się, by potem, w różnych trudnych czasach zachować niezależność i nie bać się utraty pieniędzy. „Mieszkał w służbowym mieszkaniu politechniki, nie miał samochodu, nie miał żadnych apanaży, które tym ludziom — że tak powiem: na oczach publicznych przysługiwały”, opowiadał o swoim wspaniałym teściu Andrzej Wajda w filmie biograficznym w reżyserii Antoniego Krauzego. „A jeżeli nie miał tego wszystkiego, miał coś w zamian. A co miał w zamian? W zamian miał to, że, mógł powiedzieć prawdę, powiedzieć to co myśli. To też było coś warte” - wyjaśnił reżyser. „Może w ogóle to było więcej warte”. Wracając jeszcze do przeszłości. W czasie wojny Jan Zachwatowicz brał udział w obronie Warszawy, działał w AK, wykradł z paszczy lwa- siedziby gestapo na Szucha dokumentację zabytków Warszawy, prowadził tajne zajęcia z architektury. Brał udział w ratowaniu zabytków z Zamku Królewskiego i warszawskich kościołów. To była ogromna, żmudna praca, polegająca na inwentaryzacji i wykonywaniu rysunków wywiezionych dzieł. Brał udział w akcji pruszkowskiej – wywiezieniu dzieł sztuki ze zniszczonej i rozkradanej po Powstaniu Warszawy. Po wojnie Jan Zachwatowicz został Generalnym Konserwatorem Zabytków. Mówił, że odbudowuje Warszawę dla Polski, nie dla komunistów. Jego zasługi dla miasta są przeogromne. To według jego koncepcji i planów odbudowane zostało Stare miasto. Protestował, by Warszawa barbarzyńsko zniszczona przez Niemców, została postawiona właściwie na nowo jako „miasto przyszłości”, bez nawiązywania do swoich tradycji. A były takie plany. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/pap1972010100E-c87a75d.jpg" width="2126" height="2160" alt="Jan Zachwatowicz, polski architekt, profesor Wydzia³u Architektury Politechniki Warszawskiej. Znawca historii architektury polskiej. Generalny konserwator zabytków w latach 1945-1957. Laureat Honorowej Nagrody SARP w 1971. Warszawa 1972 r." title="Jan Zachwatowicz na Starym Miecie" /> Podniesienie z morza gruzów Starego i Nowego Miasta, Krakowskiego Przedmieścia i Nowego Światu, to były decyzje, które wtedy zapierały dech w piersiach architektom na całym świecie. Takich rzeczy się nie robiło. To budziło podziw, zdumienie, kontrowersje. Tym bardziej że chodziło o zabytkowe budynki z mnóstwem drobnych detali. Niektóre fragmenty rynku Starego Miasta profesor zlecał do odbudowy nocą, żeby postawić decydentów przed faktem dokonanym. To dzięki niemu stoi barbakan, który miał być do końca wyburzony. Użerał się z sowieckimi decydentami, którzy próbowali nie dopuścić do odbudowy Zamku królewskiego i postawić w tym miejscu wieżowiec. „Ponieważ miasto miało być zniszczone z całą premedytacją, to ojciec uważał, że z całą premedytacją powinno zostać odbudowane” – mówiła o ojcu Krystyna Zachwatowicz-Wajda. Z kolei mama Krystyny Zachwatowicz – Maria pracowała przy odbudowie kościoła Sakramentek, projektowała odbudowę wielu kamienic na Starym mieście. Krystyna i Katarzyna Zachwatowicz – dwie drogi dwóch sióstr To była rodzina, dla której ważne były, nie tyle własne osiągnięcia, ile służba dla społeczeństwa i kraju. Córki Jana i Marii Zachwatowicz odziedziczyły po dziadkach i rodzicach talenty. Katarzyna po babce- pianistce talent muzyczny, chociaż jej starsza siostra też jest muzykalna, śpiewała w „Piwnicy pod baranami”. Piotr Skrzynecki nawet trochę żałował, że poznał ją z Andrzejem Wajdą. Bowiem Krystyna Zachwatowicz na dobre zajęła się scenografią, filmem, odeszła z „Piwnicy’. Stworzyli razem z Andrzejem Wajda filmy i spektakle, które weszły do historii polskiej kultury. Krystyna Zachwatowicz zajmowała się także pracą dydaktyczną, była kierownikiem zakładu scenografii w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Katarzyna Zachwatowicz poślubiła Ksawerego Jasieńskiego, spikera radiowego i lektora wielu programów i filmów. Ma dwoje dzieci – córkę Aleksandrę, absolwentkę filozofii i syna Michała – biologa. SPRAWDŹ: Małgorzata Kidawa-Błońska mieszka w rodzinnym dworku. To wyjątkowy dom, na który składa się dorobek pięciu pokoleń Ostatnia publikacja na VUŻ i Historie 11.03.2025 r.
Allan Starski o skromności i upływającym czasie. Porównał się też do prezydenta Andrzeja Dudy
Scenograf otrzymał Orła za Osiągnięcia Życia
Orzeł za Osiągnięcia Życia to nagroda specjalna, która towarzyszy każdej edycji rozdania Polskich Nagród Filmowych. W tym roku jej laureatem stał się Allan Starski, scenograf nagrodzony między innymi Oscarem. Na chwilę przed rozpoczęciem gali udało się nam z nim porozmawiać. ORŁY 2025: Allan Starski o swojej skromności, mijającym czasie i Andrzeju Wajdzie Wczorajszy wieczór obfitował w wiele emocji. Jakie nosił w sobie Allan Starski na kilkadziesiąt minut przed odebraniem Orła doceniającego całą jego drogę zawodową? „Jest we mnie duża radość. I satysfakcja. Szczególnie, że wydaje mi się, że to jest pierwszy raz, kiedy scenografia została dostrzeżona, a ona jest jednak bardzo ważna w filmie. Dobry film nie może być bez dobrej scenografii. Ja zawsze starałem się robić te dobre filmy”, opowiedział przed kamerą VIVY.pl. Przypomnijmy, jakimi słowami uzasadniono wybranie pana Allana na zwycięzcę w swojej kategorii. „Laureat Nagrody za Osiągnięcia Życia to nie tylko osoba, która zrobiła fantastyczne filmy. To także twórca, który jest dla nas busolą i drogowskazem etycznym, co jest szczególnie ważne w dzisiejszych czasach. Allan Starski to mag polskiego i światowego kina. Kochamy go nie tylko za piękne scenografie, które stworzył do wielu, wielu filmów – Allan Starski jest pierwszym scenografem, który dostał tę nagrodę. Jest także niezwykle skromnym człowiekiem, pełnym miłości do filmu i do ludzi. Na przestrzeni lat stał się również drogowskazem moralnym, który przeprowadził nas przez róże epoki, zachowując niebywałą pasję do kina”, mówił kilka dni temu Dariusz Jabłoński, Prezydent Polskiej Akademii Filmowej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: ORŁY 2025: Poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów Polskich Nagród Filmowych Znakomitego scenografa zapytaliśmy właśnie o wspomnianą skromność. Przy okazji doczekaliśmy się pięknego wspomnienia Andrzeja Wajdy. „Moja skromność wynika z tego, że zawsze jak dostaję nowy projekt, to jestem skupiony, ale i lekko przerażony. I tak jest wciąż do teraz. Nowy projekt to nowy reżyser, więc i nowe wyzwanie. Miałem tylko raz taki okres dużego komfortu, to było, jak pracowałem z Andrzejem Wajdą. Bo jak się robi 14 filmów z jednym reżyserem, i to tak dobrym, to wtedy ta strefa komfortu dużo większa niż wtedy, gdy często byłem rzucany gdzieś w jakieś duże projekty światowe z zupełnie nieznaną mi ekipą. Wtedy są momenty zawahania, czy sobie dam radę. Ale jakoś sobie tę radę dawałem”, zaznaczył Allan Starski w rozmowie z Rafałem Kowalskim. Nasz reporter przypomniał słowa innego laureata za Osiągnięcia Życia – Krzysztofa Zanussiego – który mówił, że taki Orzeł jest słodko-gorzki. Słodki, bo to ogromne wyróżnienie, ale gorzki, bo przypomina jednak o tym, że lata lecą. Co na to Allan Starski? „To prawda, że lata lecą. A wraz z nimi intensywność mojej pracy jest mniejsza. Ale dzięki temu, że robię w tej chwili mniej filmów, to mam więcej czasu np. na spotkania ze studentami czy z młodymi reżyserami z całego świata. I to lubię, bo ja się dzięki temu tak jak nasz pan prezydent, cały czas uczę. Naprawdę się uczę i poznaję nowych ludzi, poznaję ich temperamenty i ich nowy sposób podejścia do pracy w filmie. To jest fantastyczne. Film jest dobrą dziedziną, bo do dziś nie czuję żadnej rutyny”, usłyszeliśmy. Cała rozmowa dostępna jest na górze strony. Gratulujemy nagrody.
Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach
Beata Tyszkiewicz jest nie tylko wspaniałą aktorką. Pochodzi z hrabiowskiej rodziny skoligaconej z innymi arystokratycznymi rodami. Tyszkiewiczowie mieli przed wojną neobarokowy pałac na ulicy Litewskiej 6, w centrum Warszawy. Po wojnie pałac znacjonalizowano, ale aktorka miała długo nadzieję, że razem z rodziną będą go mogli odzyskać. I być może to się kiedyś ziści. Beata Tyszkiewicz na Litewskiej nigdy jednak nie mieszkała. W jakich pałacach się wychowywała i kiedy kupiła dworek Norwida? Beata Tyszkiewicz: urodziła się w Pałacu Beata Tyszkiewicz urodziła się w 1938 roku. Jej rodzicami byli Barbara Rechowicz i Krzysztof Maria Stanisław hrabia Tyszkiewicz – Łohojski, herbu Leliwa. Państwo Tyszkiewiczowie mieszkali na ulicy Krzywe Koło w Warszawie – małej, zacisznej uliczce odchodzącej od rynku na Starym Mieście. Po Powstaniu nic z ich mieszkania nie ocalało, poza srebrnym kubkiem należącym do ojca aktorki. Jeszcze przed wojną ich przyjaciele, spadkobiercy Wilanowa zaprosili małżeństwo Tyszkiewiczów, by zamieszkali w Pałacu. Jak opowiadała sama Beata Tyszkiewicz: „Urodziłam się w pałacu. Części królewskiej nikt nie używał, jednak pozostała jego część tętniła życiem. Pamiętam posiłki, kiedy przy stole zasiadało tyle osób, ile było akurat w domu. Zaczarowane podwieczorki przygotowywała mi Beata Branicka - w dziuplach starych drzew znajdowałam ciasteczka i owoce, i długo wierzyłam, że to krasnoludki. Z dzieciństwem kojarzą mi się też pikniki, spacery do Natolina i zbieranie malin w białych rękawiczkach...". Beata Branicka zwana Atką albo Kuleczką była niezwykłą postacią. Córka hrabiego Adama Branickiego miała dwie siostry Marię i Annę, kiedy podczas wojny wszystkie chciały wejść do konspiracji, ojciec, choć był pacyfistą, gorąco pochwalał ich decyzję. Mówił: "Pamiętajcie jednak, że od nas Branickich ze względu na targowicę wymaga się podwójnie". Beata, służyła w oddziale Stanisława Aronsona. Podczas powstania wzięła ślub z podchorążym Leszkiem Rybińskim "Patem". Rodową karocą z herbami szmuglowała broń i nielegalną prasę. Beata Branicka i jej mąż przeżyli wojnę, Branicka pracowała jako sekretarka słynnego archeologa Kazimierza Michałowskiego, zmarła w 1988 roku. Tyszkiewiczowie zamieszkali w Sali kolumnowej, z której było wyjście na taras i do ogrodu. W pałacu w Wilanowie urodził się młodszy o cztery lata brat aktorki Krzyś. Zobacz też: Jego przodkowie to same wybitne postacie. Oto niezwykła historia rodzinna Karola Strasburgera Beata Tyszkiewicz: jak wyglądało jej życie w pałacu w Wilanowie? Jak wspominała aktorka, podczas wojny w Wilanowie piekło się chleb, „wkładaliśmy do pieca znaczek pocztowy z Hitlerem, by się upiekł”. Otoczony parkiem pałac był osobnym mikroświatem, ale i tam odczuwało się wojnę. „Pamiętam czerwoną łunę nad Warszawą, huk nadciągających bombowców. Potem pałac zajęli Niemcy. Na podwórzu postrzelili młodziutkiego Romka Wołowskiego. Leżał na otomanie w salonie, w którym zebrali się wszyscy domownicy. Ja przyniosłam mu poziomki na listku i dziwiłam się, że nie chce jeść. A on umierał”. Do posiłków zasiadało wiele osób - mieszkańców i gości. Nikt się specjalnie nie przebierał, jak to było w zwyczaju w arystokratycznych domach. Dzieci – Beata i Krzyś, jadły z dorosłymi, tym bardziej, że były wtedy w Wilanowie jedynymi małymi potomkami. Podczas wojny, w Wilanowie Beata Tyszkiewicz zaczęła uczyć się francuskiego, lekcji udzielał jej ukrywający się w pałacu Francuz pochodzenia żydowskiego, Bernard de Roquefeuil. Rodzice aktorki nie byli jedynie rezydentami. Mama pracowała w Ministerstwie Rolnictwa, a ojciec miał antykwariat przy ulicy Mazowieckiej w Warszawie. Wychowaniem Beaty i Krzysia zajmowała się niania – panna Irenka. Czytaj także: Tak wygląda zamek Maćka Musiałowskiego od środka. Byliśmy w nim z naszą kamerą Beata Tyszkiewicz: epizod w Nieborowie, zmiana życia Podczas powstania rodzina została rozdzielona. Dzieci wspólnie z Branickimi przeniesiono do Nieborowa. Odnaleźli się dopiero po jakimś czasie z mamą, Barbarą. Ojciec aktorki – który brał udział w Powstaniu, wyemigrował do Anglii, rozpoczął tam nowe życie. Okres pobytu w Nieborowie nie jest jakoś specjalnie czule wspominany przez aktorkę. Odnalazła ich tam z Krzysiem mama, i zabrała do Krakowa. Zrobiła to niejako w ostatniej chwili, bo z Nieborowa Rosjanie deportowali zwiezioną tam arystokracje do obozów w ZSRR. Nieborów - leżący między Warszawą a Łodzią był pałacem Radziwiłłów. Otaczający go niezwykły park nazwany został Arkadią. To jeden z bardziej znanych zabytków w Polsce, odwiedzany co roku przez dziesiątki tysięcy turystów. Na szczęście nie został zniszczony i rozgrabiony po nacjonalizacji, a stał się częścią Muzeum Narodowego. Syn ostatniego właściciela Nieborowa - Stanisław Radziwiłł był mężem siostry Jacqueline Kennedy – Lee Radziwwiłł i ojcem chrzestnym prezydenta Johna F. Kennedy’ego. Beata Tyszkiewicz: w Nieborowie zakochali się z Andrzejem Wajdą Beata Tyszkiewicz wróciła do Nieborowa po latach, najpierw jako młoda aktorka. Kręcono tam wiele filmów, między innymi „Popioły” z 1964 roku. "Zdjęcia kręciliśmy w pałacu w Nieborowie. Dla mnie było to magiczne miejsce, pełne wspomnień z dzieciństwa. Tam zakochaliśmy się w sobie”, mówiła aktorka, wspominając początki uczucia z Andrzejem Wajdą. W Nieborowie kręcony był także głośny serial „Wielka miłość Balzaca”, z 1973 roku. Beata Tyszkiewicz grała w nim Ewelinę Hańską. Beata Tyszkiewicz: za pracę w Indiach kupiła dworek w Głuchach Trudno się dziwić, że aktorka marzyła o własnym miejscu na ziemi. Kiedy w latach 60. przyszła dosyć egzotyczna wtedy propozycja pracy w Bollywood, nie wahała się ani chwili. Miała być trzy miesiące, została rok. Za zarobione tam pieniądze Beata Tyszkiewicz na spółkę z Andrzejem Wajdą kupiła zrujnowany dworek poety Cypriana Kamila Norwida w Głuchach, koło Wyszkowa. To była inwestycja w małżeństwo, wiedziała, że oboje pragną mieć dom i rodzinę. Ale na sformalizowanie związku musieli poczekać, Andrzeja Wajdę czekał najpierw rozwód z drugą żoną. W 1967 roku przyszła na świat starsza córka aktorki Karolina Wajda. W 1967 roku Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda wzięli ślub. Wesele odbyło się w… pałacu w Nieborowie. Wracając do dworku Cypriana Kamila Norwida… Poeta przyszedł tam na świat w 1821 roku. Potem odwiedzał Głuchy podczas wakacji. Klasycystyczny modrzewiowy dworek, kryty czterospadowym dachem wymagał ogromnego remontu. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda borykali się z nim latami, Aktorka skuwała w Głuchach tynki jeszcze kiedy była w ciąży z Karoliną. Ale to dzięki nim zabytkowy dwór ocalał. Gruntownie go wyremontowali i zmodernizowali jego wnętrze. Nie zapewnił jednak rodzinnego szczęścia artystom. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda rozstali się półtora roku po ślubie. „Małżeństwo miało uporządkować nam życie. Tymczasem nadal byliśmy w ciągłych rozjazdach, a remont dworku zdawał się nie mieć końca. Czułam się samotna. Koniec przychodził powoli, w pewnym momencie dopadła nas bezsilność”, wspominała w jednej z rozmów aktorka. Czytaj również: Mama Beaty Tyszkiewicz wychowała córkę w pojedynkę. Aktorka nie może sobie wybaczyć jednego W Głuchach mieszka od lat Karolina Wajda. Dwór można zwiedzać, znajdują się tutaj pamiątki po poecie, między innymi łóżko zwane norwidowskim. Dom położony jest w pięknym ogrodzie, obok znajduje się stadnina koni. Karolina Wajda prowadzi tu od lat Akademię jeździecką. Beata Tyszkiewicz traktowała zawsze Głuchy jako dom na lato, nie chciała przenosić się tutaj z Warszawy. Rodzinie Beaty Tyszkiewicz różnie się powodziło w życiu, po wojnie kiedy stracili majątek, dzieci wyjechały z mamą na Ziemie Zachodnie, Barbara Rechowicz prowadziła hotel, potem Dom Pracy Twórczej. Dopiero po kilku latach wrócili do Warszawy. Mama aktorki ciężko pracowała, by zapewnić godne życie dzieciom. Był taki czas, kiedy mieszkali w jednym małym pokoju, bez ogrzewania i bieżącej wody. Beata Tyszkiewicz najwięcej w życiu zawdzięcza nie swojemu pochodzeniu, a talentowi i wspaniałym aktorskim kreacjom. Czytaj również: Córka Beaty Tyszkiewicz poślubiła szkolną miłość. Aktorka wyprawiła im huczne wesele w dworku
Poruszające wyznanie Anny Polony: "Mam dość tego świata"
"Odchodzę bez żalu", mówi pierwsza dama polskiego teatru
Anna Polony to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek. Przez lata związana była z Krakowem, z Teatrem Starym, w którym zagrała swoje największe role. Pracowała z wielkimi reżyserami Konradem Swinarskim, Andrzejem Wajdą, Jerzym Jarockim, Krystianem Lupą. W tym roku mija 65 lat od debiutu scenicznego aktorki. Jej zwierzenia wielu zaniepokoiły. Anna Polony: czasem nie mam już sił W udzielonym niedawno wywiadzie 85-letnia aktorka opowiada o swoim obecnym życiu. „Starość jest dla wszystkich utrapieniem. Janek [Jan Nowicki – przyp. red.] walczył ze starością. Ja także walczę. On czuł, że jest potrzebny kobiecie, z którą się ożenił, ja czuję, że jestem potrzebna mojej rodzinie. Gdybym nie miała dla kogo żyć, to… No, lepiej nie dywagujmy, co by było”, mówi aktorka w magazynie "Pani". „Wokół mnie coraz mniej bliskich ludzi, poumierali, poodchodzili" – opowiada Anna Polony w rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu "Pani". Przywołuje nie tylko Jana Nowickiego, ale też Jerzego Stuhra, z którym grała w Teatrze Starym, w latach 70. i 80. Zobacz też: Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz Anna Polony uważa, że starość jest po to, by lżej było odchodzić z tego świata, mniej go żałować. „Mam już dość tego świata, który tak się śpieszy, że po drodze gubi wszystkie wartości”, tłumaczy aktorka, a wcześniej mówi: "Czasami nie mam już sił, żeby walczyć, bo tak mnie męczą dolegliwości, które niesie ze sobą starość: choroby, brak sprawności, brak pamięci i niemożność przystosowania się do współczesnego świata". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7G2o1d-f1ee2d6.jpg" width="1600" height="2178" alt="Krakow, 20.01.2019. 21 stycznia Anna Polony konczy 80 lat i jednoczesnie obchodzi jubileusz 60. lat pracy tworczej. Z tej okazji na scenie MOS Teatru im. Slowackiego odbyla sie benefisowa premiera sztuki Spoznieni kochankowie wg. Whartona w ktorej jubilatka gra wraz z Janem Peszkiem.,Image: 436309862, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Grzegorz Kozakiewicz / Forum" title="Jubileusz Anny Polony." /> Anna Polony: wisi nad nami widmo wojny Wieloletnia profesorka krakowskiej Akademii Teatralnej coraz mniej rozumie młodzież, która „tonie w telefonach”. "Internet zawładnął ich wyobraźnią, ich sposobem myślenia, ich życiem. Młodzi przestają być ludźmi, stają się robotami. I nawet tego nie zauważają. Ja takiego świata nie chcę! Kocham naturę, kocham człowieka z jego psychiką, cielesnością, odmiennością, oryginalnością. (...) Jestem już zmęczona tym, co się dzieje. Również wiszącym nad nami widmem wojny, która jest dla mnie czymś makabrycznym. Raz ją przeżyłam i zbyt dobrze pamiętam" – mówi Beacie Nowickiej. Zobacz też: Bratanica Bogumiły Wander wspomina ją w poruszających słowach. Serce pęka Anna Polony dziewczynka z wojennych czasów Przypomnijmy Anna Władysława Polony urodziła się w 1939 roku. Pochodziła z wielodzietnej rodziny, najbardziej była związana ze starszą o siedemnaście lat siostrą Zosią. Podejrzewano nawet, że jest nieślubnym dzieckiem Zosi, ale była zbyt podobna do ojca i te podejrzenia zniknęły. Wojnę przeżyła w Krakowie. Studiowała w krakowskiej Szkole Teatralnej, do której po latach wróciła jako profesor, wychowała wielu znamienitych aktorów, między innymi Krzysztofa Globisza, Jana Frycza, z młodszych Magdalenę Cielecką. Aktorka została dzięki mamie, która kochała teatr. Anna Polony: Konrad został w mojej pamięci i duszy Stworzyła wspaniały duet z Konradem Swinarskim, zagrała we wszystkich jego przedstawieniach, poczynając od „Nie-Boskiej komedii”, w 1965 roku. Gdy Swinarski zginał w katastrofie lotniczej w 1975 roku runął jej świat, nie tylko artystyczny. Długo nie mogła się podnieść. Mówi, że do dzisiaj ma "Kondzia" w swojej pamięci i duszy. Nauczył ją wszystkiego nawet radości z życia. Wspomina o nim także w najnowszym wywiadzie z Beatą Nowicka. Zawsze podziwiano jej inteligencje, żarliwość, miłość do teatru. Jan Nowicki mówił, że Polony „to wielki ogień w małym ciałku”, drobna aktorka miała bowiem ogromny temperament. W 2014 roku odeszła z ukochanego Teatru Starego, bo nie odnalazła się w jego nowym zespole. Grała w Teatrze Słowackiego, widzowie pamiętają ją na pewno z filmu „Rewers", wcześniej z lat 80. z "Dekalogu". Była żoną wybitnego aktora Marka Walczewskiego, ale było to studenckie małżeństwo, które nie wytrzymało próby czasu. Walczewski zostawił ją wiążąc się Małgorzatą Niemirską. Nagle poprosił o rozwód. „Czułam się, jakby dał mi w twarz”, wspominała Anna Polony. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqajDxG-757a09e.jpg" width="979" height="961" alt="Krakow, 1965. Teatr Stary. Nieboska Komedia w rezyserii Konrada Swinarskiego; n/z Anna Polony i Marek Walczewski.,Image: 501643771, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN, Model Release: no, Credit line: Wojciech Plewinski / Forum" title="Nieboska Komedia" /> Choć życie jej nie oszczędzało, zachowała siły i twórczy wigor. Ale niedawno mówiła w Gazecie Krakowskiej, że nie może już tyle czytać, co dawniej. „Starość jest obrzydliwa”, stwierdziła aktorka. W rozmowie z Beatą Nowicka pytana, czym dzisiaj zapełnia pustkę po teatrze powiedziała: "Wspomnieniami. Cieszę się z tego, co udało mi się zrobić, nie myślę o tym, czego już nie zrobię. (...) Ponieważ mieszkam sama, czasami - nie mając interlokutora - dyskutuję sama ze sobą. Opowiadam sobie o swojej przeszłości, która była tak barwna, tak dramatyczna, a jednocześnie tak wspaniała...". Zobacz też: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona?
Mama Beaty Tyszkiewicz wychowała córkę w pojedynkę. Aktorka nie może sobie wybaczyć jednego
Wszyscy wiemy, że wielka gwiazda i dama polskiego filmu Beata Tyszkiewicz pochodzi z arystokratycznej rodziny. Jej ojciec Krzysztof Maria Tyszkiewicz był hrabią, pieczętował się herbem Leliwa. Sielskie dzieciństwo Beaty Tyszkiewicz i jej młodszego brata - Krzysztofa przerwała wojna, ojciec aktorki walczył w Powstaniu Warszawskim, trafił do niewoli, a później na stałe wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Kim była mama Beaty Tyszkiewicz i jaką miały relacje? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 05.01.2025 r.] Beata Tyszkiewicz: historia rodziny, rodzice Beata Tyszkiewicz urodziła się 14 sierpnia 1938 roku, w pałacu w Wilanowie. Jej rodzice – Barbara Rechowicz i Krzysztof Tyszkiewicz pobrali się w 1935 roku. Poznali się jeszcze na studiach, na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie oboje studiowali kierunek rolniczy. Kiedy Barbara urodziła swoje pierwsze dziecko – Beatę, miała 27 lat. Nie była więc, jak na ówczesne standardy, taka młoda. Podczas wojny małej Beacie wydawało się, że mama zaginęła, bo wyszła naprawić buty córki i już nie wróciła. Dopiero po wojnie odnalazła się w obozie w Pruszkowie, skąd wyciągnął ją znajomy. Mała Beata codziennie modliła się, by jej mama została odnaleziona. Beata Tyszkiewicz i jej brat Krzysztof zostali przesiedleni z Wilanowa do pałacu w Nieborowie należącego do rodziny Radziwiłłów. Z mamą spotkali się po wojnie, gdy wszyscy wrócili do Warszawy. Zobacz też: Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz Barbara Rechowicz: samotna matka z dwojgiem dzieci Nie było im łatwo. Barbara Rechowicz pracowała jako archiwistka w satyrycznym tygodniku „Szpilki”, który już od lat nie istnieje. A kiedyś był bardzo popularny. Było jej ciężko utrzymać dwoje dzieci, choć nigdy tego po sobie nie pokazywała. „Moja mama wychowała mnie i mojego brata sama, bo tatę zabrali nam w czasie wojny Niemcy, był w obozach, a potem został w Anglii. Po wojnie widziałam go tylko raz. A mój brat nigdy. Ale ten ojciec gdzieś tam był, mieliśmy gdzie umiejscowić nasz żal, pretensję, złość. I zazdrość, bo ojciec miał potem w Anglii jeszcze jedno dziecko z drugiego małżeństwa", opowiadała Beata Tyszkiewicz w wywiadzie dla Urody Życia. Teściowa Barbary Rechowicz wstąpiła po rozstrzelaniu swojego męża do zakonu, w podwarszawskich Laskach. Mama Beaty Tyszkiewicz postanowiła, już po wojnie przeprowadzić się tam, żeby być bliżej rodziny. Ale warunki były trudne. „Nie było tam żadnych wygód, nie mieliśmy ogrzewania, nie było ani bieżącej wody, ani łazienki. Wiadrami trzeba było przynosić wodę ze studni stojącej na podwórzu. Ale liczyło się tylko to, że byliśmy razem”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Zobacz też: Ich uczucie rodziło się powoli, z dala od blasku fleszy. Niewielu pamięta o tej relacji Mama Beaty Tyszkiewicz starała się stworzyć dzieciom szczęśliwy świat Beata Tyszkiewicz wspominała cudowny zapach kawy, który roznosił się po całym domu. Jej mama nie miała czasu na zabawy z dziećmi, cały dzień pracowała, żeby je utrzymać. Ale czytała im książki, na przykład „W pustyni i w puszczy”. Mama i córka były ze sobą bardzo zżyte. Barbara Rechowicz znana była z szyku i elegancji. Pielęgnowano je w rodzinie od pokoleń. Babka Beaty Tyszkiewicz - Irena z Jezierskich Tyszkiewiczowa, nie stroniła od ekstrawaganckich falbanek i koronek oraz wyrazistych dodatków, takich jak kapelusze z szerokim rondem. Ojciec, Krzysztof Tyszkiewicz, zadbany i starannie dopracowany wygląd traktował jak obowiązek nawet w czasie okupacji. W trakcie powstania warszawskiego walczył we flanelowym garniturze i łososiowych irchowych rękawiczkach. Barbara Rechowicz była stałą klientką modnej firmy odzieżowej „Telimena”, a jej siostra Maryla szyła sukienki klientkom z warszawskiej socjety. „Mama w trudnych czasach ratowała się stylem, nosiła się szykownie i nie dawała po sobie poznać, że czegoś jej brakuje. A przecież w latach pięćdziesiątych nie miała nawet płaszcza zimowego!" - wyznała aktorka w książce Agnieszki Janas "Elegantki. Moda ulicy lat 50. i 60. XX wieku". Zobacz też: Dominika Kulczyk wiele zawdzięcza ojcu. Swoje ostatnie przedsięwzięcie zadedykowała właśnie jemu. "Będziesz tam z nami" Barbara Rechowicz próbowała ratować małżeństwo córki z Andrzejem Wajdą Barbara Rechowicz kibicowała córce w aktorskiej karierze. Próbowała ratować jej małżeństwo z Andrzejem Wajdą, którego uwielbiała. Ale nic z tego nie wyszło, jej córka i znany reżyser rozstali się w dwa lata po ślubie. Beata Tyszkiewicz po raz pierwszy mocno zakochała się, gdy miała 18 lat. Jej wybrankiem był architekt Jacek Padleski, z którym związała się potem, jako dorosła kobieta. Trzy razy brała ślub i rozstawała się. Ale największą stratą dla Beaty Tyszkiewicz była śmierć jej mamy, Barbary Rechowicz. "Jednej rzeczy nie mogę sobie darować w życiu. Kiedy wiedziałam, że nadeszła ta najstraszniejsza chwila, stałam objęta z moim bratem obok jej posłania. Bałam się, bałam się tak, że nie trzymałam jej w ramionach, nie trzymałam jej nawet za rękę! Niewybaczalne. Ale tak się bałam, jakbym miała obawę, że zabierze mnie ze sobą. A ja miałam dzieci”, opowiadała. Barbara Rechowicz zmarła w 1992 roku. „Moja mama była fantastyczna, taka twórcza. Bardzo lubiłam, jak ludzie mówili do niej: Basiu, jesteś nadzwyczajna!, a mama odpowiadała: Wiem. Ona zawsze zgadywała, jak komuś można pomóc, zawsze była dalej, przed wszystkimi. Umiała odnaleźć się w każdej sytuacji", wspominała jej córka Beata Tyszkiewicz w autobiograficznej książce "Nie wszystko na sprzedaż".
Piotr Wawrzyńczak debiutował u Wajdy, zagrał w Kilerze. Jego karierę przerwał tragiczny wypadek
Mogło się wydawać, że wiedzie życie jak z bajki. Zaledwie w wieku 18 lat trafił na duży ekran, co było zasługą filmu Andrzeja Wajdy. Wyglądało na to, że ma wszystko, by móc odnieść ogromny sukces: talent, osobowość, wygląd... Piotr Wawrzyńczak dobierał role starannie. Te mało znaczące zupełnie go nie interesowały, celował zdecydowanie wyżej. Niestety ambitne plany młodego aktora pokrzyżował tragiczny wypadek... Dziś mijają 23 lata od tego wydarzenia. Piotr Wawrzyńczak: zanim poszedł do szkoły teatralnej, zagrał u Andrzeja Wajdy Przyszedł na świat 12 marca 1967 roku w Białymstoku. Podobno już do dziecka marzył o podbiciu branży filmowej. I los uśmiechnął się do niego znacznie wcześniej niż podejrzewał. W wieku zaledwie 18 lat zagrał w „Kronice wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy na podstawie scenariusza i powieści Tadeusza Konwickiego. Film przybliżał losy dwójki przyjaciół: pochodzącego z Wilna maturzysty Witka (w tej roli właśnie Piotr Wawrzyńczak), marzącego o studiowaniu medycyny i ucieczce z ukochaną i Aliny (wówczas niespełna piętnastoletnia Paulina Młynarska). Rozgrywał się w ostatnich tygodniach lata 1939 roku. Pojawiła się w nim plejada gwiazd, m.in. Tadeusz Łomnicki, Krystyna Zachwatowicz czy Leonard Pietraszak. W kadrach przewijały się sielskie, malownicze pejzaże, zaś rozkwitające uczucie zostało pokazane z dużą dozą poetyckości. Ale były to tylko pozory. Ta opowieść o młodzieńczej miłości, ideałach i pierwszych porywach serca dla obojga debiutujących aktorów okazała się traumą. Po latach córka Wojciecha Młynarskiego żaliła się w wywiadzie, że bardziej doświadczeni twórcy wykorzystali ich niewinność, naiwność i brak doświadczenia. Utrzymywała przy tym, że na planie podano jej środki uspokajające i alkohol – wszystko po to, by zagrała w scenach intymnych i nie miała barier przed eksponowaniem nagości. „Przypomnę, choć nienawidzę do tego wracać: miałam 14 lat, kiedy Andrzej Wajda, na planie swojego filmu »Kronika wypadków miłosnych« zmusił mnie do zagrania nago bardzo odważnej sceny erotycznej z udziałem 18-letniego wówczas śp. Piotra Wawrzyńczaka. Byłam pod wpływem środków uspokajających i alkoholu podanych mi przez inne osoby dorosłe pracujące na planie”, ujawniła jakiś czas temu na swoim profilu na Facebooku Paulina Młynarska. W wywiadzie z kolei zwierzyła się, że scen, które były dla niej traumą, było w scenariuszu więcej. „To nie była jedyna scena rozbierana. Jest jeszcze jedna, która nie weszła do filmu. Wajda wymyślił, że dwójka młodych bohaterów – Alina i Witek – zostanie jakby wypędzona z raju. Ja i mój partner Piotr Wawrzyńczak nagusieńcy mieliśmy biec w step aż »do zatracenia w horyzoncie«. Długi bieg na golasa... To było straszne, gorsze od sceny miłosnej. Kwiecień, więc zimno, no i uczucie upokorzenia, zawstydzenia. Oboje z Piotrkiem byliśmy w szoku. Coś się we mnie wtedy złamało, coś zostało uszkodzone”, podkreśliła w 2019 roku w rozmowie z „Twoim Stylem”. „Dlaczego nie zatrudniono dublerki do zagrania tej sceny, tylko wykorzystano dziecko?”, pytała retorycznie. Co więcej, podobno sam Andrzej Wajda – mimo że obraz odniósł sukces i jest uważany za jeden z najważniejszych filmów w jego dorobku – nie był do końca zadowolony z gry młodej aktorskiej pary... Czytaj także: Pod koniec życia zupełnie odciął się od innych. Tak wyglądały ostatnie lata Janusza Rewińskiego Piotr Wawrzyńczak, „Kronika wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy, plan filmu, 1985 rok Paweł Wawrzyńczak i Paulina Młynarska, kadr z filmu "Kronika wypadków miłosnych", 1985 rok Piotr Wawrzyńczak: najpierw film, potem szkoła. Starannie dobierał role Po głośnym filmowym debiucie Piotr Wawrzyńczak zniknął. Nic dziwnego: postanowił zdobyć stosowne wykształcenie, by dalej spełniać marzenia. Zdał maturę i bez większych problemów dostał się na Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Ukończył ją w 1992 roku i dopiero wówczas na dobre rozgościł się w branży. Najpierw dostrzeżono jego talent na X Ogólnopolskim Przeglądzie Spektakli Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi (nagroda aktorska). Rok później miała miejsce premiera filmu telewizyjnego z jego udziałem „Tylko strach”. Zagrali w nim m.in. Anna Dymna, Dorota Segda, Krzysztof Globisz i Jerzy Trela. Później był „Szczur” Jana Łomnickiego, popularny serial „Ekstradycja”, „Prowokator” (reż. Krzysztof Lang), serial „Dom” z 1996 roku, „Szamanka” Andrzeja Żuławskiego czy wreszcie kultowa komedia kryminalna „Kiler” Juliusza Machulskiego z 1997 roku. Co prawda były to role drugoplanowane, ale u uznanych reżyserów. Świetne do tego, by zdobywać aktorskie szlify i rozwijać to, co do tej pory udało mu się osiągnąć. Zapadał w pamięć, był charakterystyczny, nie można było odmówić mu urody. Gościnnie wystąpił jeszcze w takich serialach, jak „Pokój 107” i popularne do dziś „Na dobre i na złe”. Do tego należy pamiętać o rolach w spektaklach teatralnych. Krytycy wróżyli mu wielką karierę, nazywali objawieniem lat 80. Ale Piotr Wawrzyńczak nie spoczywał na laurach. Mierzył wysoko, poza Polskę. I dzięki temu otrzymał rolę w austriackim dramacie „Jedermanns Fest”, w którym wystąpili również Klaus Maria Brandauer i Juliette Gréco. Fabuła tego obrazu okazała się dla niego niestety prorocza. Widz śledzi w nim losy rozmiłowanego w rozrywkowym trybie życia projektanta mody, który lubi dobrze się bawić i nie stroni od używek. Wszystko przerywa wypadek samochody, w którym ginie. Ale udaje mu się zawrzeć pakt ze Śmiercią, dzięki czemu ta zgadza się, by żył jeszcze kilka godzin i doczekał ostatniego pokazu swojego autorstwa. Film trafił do szerokiej dystrybucji kinowej 25 stycznia 2002 roku. Już po tragicznej śmierci Piotra Wawrzyńczaka... Czytaj także: W swoim ostatnim wywiadzie Janusz Rewiński nie przypominał już dawnego siebie. Aktor dokonał kilku gorzkich podsumowań Krystyna Zachwatowicz, Piotr Wawrzyńczak, „Kronika wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy, plan filmu, 1985 rok Piotr Wawrzyńczak: tragiczny wypadek zakończył jego karierę. Miał zaledwie 34 lata Co się wówczas wydarzyło? Trudno znaleźć na ten temat jakiekolwiek informacje. Był szósty czerwca 2001 roku. Piotr Wawrzyńczak przebywał w samochodzie, który uległ wypadkowi. Zginął na miejscu. Zaszokowani byli wszyscy: jego bliscy, przyjaciele, koledzy i koleżanki z branży. Przecież miał jeszcze tyle ról do zagrania, przecież w chwili śmierci miał zaledwie 34 lata... Jego prochy spoczęły na Cmentarzu Komunalnym Północym w Warszawie. Czytaj także: Zniknął z show-biznesu bez słowa, teraz powrócił. Mieczysław Szcześniak ujawnił prawdę o swoim życiu Źrodło: Plejada.pl, Kultura.Onet.pl, Światseriali.Interia.pl, Film.Wp.pl [Ostatnia publikacja na Viva Historie 07.06.2024 r.]
Andrzej Wajda – reżyser, który budował i wspierał narodowe mity
Biografia i najważniejsze nurty w jego filmografii
Andrzej Wajda większość swojej twórczości oparł na literackich klasykach. Zasłynął także z filmów podważających komunistyczny status quo w czasach przed zmianą ustrojową w Polsce. Jego bohaterowie często są odważni i praworządni, stając naprzeciw bezlitosnemu aparatowi władzy. Niektórzy jednak stronią od walki w imię idei, wybierając ważniejsze dla nich wartości, na przykład miłość. Spis treści: Skrócony życiorys Andrzeja Wajdy Życie prywatne reżysera Filmy z kanonu polskiej szkoły filmowej Twórczość lat 60. i 70. Kino moralnego niepokoju w filmach Andrzeja Wajdy Filmy po przełomie ustrojowym w Polsce Ostatnie obrazy Andrzeja Wajdy Skrócony życiorys Andrzeja Wajdy Andrzej Wajda urodził się 6 marca 1926 roku w Suwałkach. Jego ojciec Jakub był kapitanem wojskowym. Matka Aniela pracowała jako nauczycielka. Miał młodszego o rok brata Leszka, który realizował się jako artysta i scenograf. W związku z awansem ojca cała rodzina przeprowadziła się do Radomia w 1934 roku. Andrzej Wajda skończył szkołę podstawową w czasie okupacji niemieckiej, a dalszą naukę w gimnazjum kontynuował w podziemiu. Jego ojciec zginął w Katyniu, o czym dowiedział się po wielu latach od popełnienia zbrodni. W czasie II wojny światowej działał w Armii Krajowej jako łącznik. Po zdemaskowaniu kolegów z podziemia przez Gestapo, ukrywał się w Krakowie. Studia reżyserskie w Łodzi Po wojnie studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jednak nie zrobił dyplomu, ponieważ w 1949 r. podjął decyzję o rozpoczęciu studiów reżyserskich w Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi. Zadebiutował filmem „Pokolenie” w 1954 r. Jego filmy z lat 50. i 60. są próbą rozliczenia się z rzeczywistością i traumą II wojny światowej. Sprzeciwiają się estetyce socrealizmu stanowiąc element charakterystyczny dla polskiej szkoły filmowej. View oEmbed on the source website Główne nurty w twórczości Andrzeja Wajdy Andrzej Wajda jest także głównym przedstawicielem i współtwórcą kina moralnego niepokoju, w ramach którego powstały filmy psychologiczne, ukazujące dramatyzm i zakłamanie systemu komunistycznego w Polsce. W 1976 roku powstał „Człowiek z marmuru”, a w 1981 roku – „Człowiek z żelaza”, nagrodzony Złotą Palmą w Cannes. To także autor wielkich literackich adaptacji. Na swoim koncie ma ekranizację nie tylko epopei narodowej, ale także „Popiołów” Stefana Żeromskiego, „Ziemi obiecanej” Władysława Reymonta, „Zemsty” Aleksandra Fredry, opowiadań Jerzego Andrzejewskiego i Jarosława Iwaszkiewicza. W 2002 r. (razem z Wojciechem Marczewskim) założył Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej. Ostatnie filmy Andrzeja Wajdy są powrotem do wydarzeń, które odcisnęły największe piętno na jego życiu. W „Katyniu” wspomina swojego ojca, opowiadając o zamordowaniu polskich oficerów przez NKWD. W „Tataraku” podejmuje rozważania o śmierci, w końcu w ostatnim obrazie „Powidoki” ukazuje portret artysty, który nie poddaje się naciskom ze stron władz komunistycznych w latach 50. XX wieku. Reżyser zmarł 9 października 2016 w Warszawie, mając 90 lat. Andrzej Wajda jako reżyser teatralny Twórca nie ograniczał się do jednej muzy. W jego dorobku artystycznym są adaptacje dramatów Williama Shakespeare'a, Williama Gibsona, Johna Whitinga, Stanisława Wyspiańskiego. W latach 70. współpracował z Tadeuszem Łomnickim, w „Biesach” (1971) na podstawie powieści Fiodora Dostojewskiego obsadził Wojciecha Pszoniaka i Jana Nowickiego, a w „Hamlecie” (1981) – Jerzego Stuhra. Dużym sukcesem scenicznym była sztuka „Nastasja Filipowna” (1989), która powstała we współpracy z japońskimi aktorami. W 1989 r. Andrzej Wajda został dyrektorem artystycznym Teatru Powszechnego w Warszawie. Życie prywatne reżysera Pierwszą żoną Andrzeja Wajdy była Gabriela Obremba. Para poznała się podczas studiów na Akademii Sztuk Pięknych. Ich małżeństwo trwało od 1951 do 1959 roku. W 1959 r. reżyserii poślubił Zofię Żuchowską, również artystkę z ASP, byli razem do 1967 roku. Dwa miesiące po rozwodzie z Zofią, Andrzej Wajda wziął ślub z Beatą Tyszkiewicz. Chociaż ich małżeństwo zakończyło się już rok później, z tego związku na świat przyszła ich córka Karolina Wajda. W 1974 r. reżyser zawarł swoje czwarte małżeństwo z Krystyną Zachwatowicz, historyczką sztuki, scenografką i wykładowczynią sztuk plastycznych. Był z nią do swojej śmierci w 2016 r. Filmy z kanonu polskiej szkoły filmowej Pod zbiorczym terminem polskiej szkoły filmowej kryją się filmy o zróżnicowanej tematyce. Tym, co je łączy, jest artystyczne wyrażenie niepokojów z czasów II wojny światowej. To produkcje, które powstały w latach 1956–1963 w studiach filmowych „Kadr” i „Kamera”. Obok Andrzeja Wajdy przedstawicielami polskiej szkoły filmowy byli: Andrzej Munk, Tadeusz Konwicki, Wojciech Has. Jerzy Kawalerowicz, Kazimierz Kutz i Stanisław Różewicz. Kanał (1956) – film o upadku Powstania Warszawskiego, opowiadający o powstańcach z oddziału porucznika „Zadry” (Wieńczysław Gliński). W momencie, gdy losy powstania są przesądzone, dowódca podejmuje decyzję o ucieczce kanałami ze Śródmieścia na Mokotów. Obraz na podstawie opowiadania Jerzego Stefana Stawińskiego został uhonorowany Nagrodą Specjalną na festiwalu w Cannes w 1957 roku i Złotą Kaczką rok później. To także miejsce pierwsze w naszym rankingu filmów o Powstaniu Warszawskim. Popiół i diament (1858) – to film o wydarzeniach i nastrojach politycznych w Polsce zaraz po zakończeniu II wojny światowej. Głównym bohaterem jest były żołnierz Armii Krajowej, Maciek Chełmicki (Zbigniew Cybulski), który otrzymuje rozkaz zabicia Wiesława Szczuki. Po nieudanym zamachu sprawy się komplikują. Powodzeniu misji nie pomaga również uczucie do Krystyny (Ewa Krzyżewska). Film otrzymał nagrodę FIPRESCI na MFF w Wenecji i Złotą Kaczkę w 1959 roku. W naszym rankingu filmów politycznych zajmuje wysokie trzecie miejsce. View oEmbed on the source website Twórczość lat 60. i 70. Kolejne lata twórczości Andrzeja Wajdy obfitują w wyjątkowe współprace z Jerzym Skolimowskim, Romanem Polańskim, Danielem Olbrychskim, Ewą Ziętek i Wojciechem Pszoniakiem. Niewinni czarodzieje (1960) – wyjątkowy film o młodych miłośnikach jazzu i miłości, która ukrywa się pod grą pozorów. W rolach głównych wystąpili: Tadeusz Łomnicki i Krystyna Stypułkowska, scenariusz napisali Jerzy Andrzejewski i Jerzy Skolimowski. Popioły (1965) – film na podstawie powieści Stefana Żeromskiego, którego fabuła rozgrywa się w czasie wojen napoleońskich. Głównym bohaterem jest polski szlachcic Rafał Olbromski (Daniel Olbrychski), który nie jest zdecydowany, jaką drogą chce podążać. Obraz został nagrodzony Złotą Kaczką w 1966 roku jako najlepszy film polski. Wszystko na sprzedaż (1968) – to film na pograniczu dokumentu i fikcji o tragicznej śmierci młodego aktora. Obraz powstał w hołdzie Zbigniewowi Cybulskiemu, który zmarł w 1967 . w wyniku obrażeń po nieudanym skoku do rozpędzonego pociągu. Pod swoimi prawdziwymi imionami wystąpili: Beata Tyszkiewicz, Elżbieta Czyżewska, Andrzej Łapicki i Daniel Olbrychski. Film otrzymał Syrenkę Warszawką na Lubuskim Lecie Filmowym w 1969 r. Wesele (1972) – ekranizacja sztuki symbolicznej na podstawie dramatu Stanisława Wyspiańskiego. W rolach głównych wystapili: Andrzej łapicki, Wojciech Pszoniak, Franciszek Pieczka, Ewa Ziętek i Daniel Olbrychski. Film został nagrodzony Srebrną Muszlą na MFF w San Sebastian w 1973., a także na Lubuskim Lecie Filmowym w 1973 r. w kategoriach: najlepszy film, scenariusz i zdjęcia. W 1974 r. Złote Grono otrzymała także Maja Komorowska za najlepszą rolę drugoplanową. Ziemia obiecana (1974) – film o trójce przyjaciół z różnych grup społecznych, którzy postanawiają wybudować od zera postawić fabrykę w Łodzi. Wspólnikami w interesach są polski właściciel ziemski Karol Borowiecki (Daniel Olbrychski), przemysłowiec z Niemiec Maks Baum (Andrzej Seweryn) i zamożny Żyd Moryc Welt (Wojciech Pszoniak). Scenariusz napisany przez Andrzeja Wajdę powstał na podstawie powieści Władysława Reymonta. Film zdobył Złote Lwy na festiwalu w Gdyni i Syrenkę Warszawską na Lubuskim Lecie Filmowym w 1975 roku, Złoty Kłos na MFF w Valladolid w 1976 r., Złotą Kaczkę w 2007 r., a także Diamentowe Lwy na festiwalu w Gdyni w 2015 r. – za muzykę autorstwa Wojciecha Kilara. View oEmbed on the source website Kino moralnego niepokoju w filmach Andrzeja Wajdy Tym terminem określa się filmy poruszające problemy społeczne, nurtujące młodych twórców lat 1976–1981. W ramach nurtu, obok Andrzeja Wajdy, tworzyli także: Krzysztof Zanussi, Agnieszka Holland, Krzysztof Kieślowski, Tomasz Zygadło, Barbara Sass, Feliks Falk, Janusz Zaorski i Piotr Andriejew. Człowiek z marmuru (1976) – to pierwszy film w reżyserii Andrzeja Wajdy, który w jawny sposób wyraża bunt wobec polityki komunistycznej w Polsce. Opowiada o studentce szkoły filmowej i jej reportażu na temat Mateusza Birkuta, dawnego przodownika pracy, o którym słuch zaginął. Agnieszka (Krystyna Janda) w prywatnym śledztwie poznaje niepokojące fakty. Obraz zdobył Nagrodę Dziennikarzy na festiwalu w Gdyni w 1977 r., a także nagrodę FIPRESCI w Cannes w 1978 r. Krystyna Janda otrzymała Złote Grono na Lubuskim Lecie Filmowym w 1978 r. za najlepszą rolę kobiecą. Panny z Wilka (1979) – film psychologiczny nominowany do Oscara w 1980 r. Opowiada o dojrzałym mężczyźnie Wiktorze Rubenie (Daniel Olbrychski), który po stracie przyjaciela postanawia powrócić na wieś, gdzie spędził lata swojej młodości. Człowiek z żelaza (1981) – to kontynuacja filmu Andrzeja Wajdy z 1976 r. i komentarz do wydarzeń sierpniowych. Więcej na temat fabuły – w rankingu filmów o polityce. W rolach głównych wystąpili: Jerzy Radziwiłowicz, Krystyna Janda, Marian Opania i Irena Brylska. Obraz został uhonorowany Złotą Palmą w Cannes w 1981 r. View oEmbed on the source website Filmy po przełomie ustrojowym w Polsce W latach 90. Andrzej Wajda sięgał po różne tematy, przyjmując zarówno pozytywne, jak i negatywne recenzje krytyków. W jego twórczości pojawiają się wątki biograficzne i dokumentalne. Niezmiernie sięga również po literacką klasykę – w 1994 r. powstaje „Nastazja” na podstawie „Idioty” Fiodora Dostojewskiego, która jest przeniesieniem na ekran sztuki teatralnej z 1989 r., a także „Panna Nikt” (1996) na postawie powieści Tomka Tryzny. Zwieńczeniem dekady jest „Pan Tadeusz” z muzyką Wojciecha Kilara i w wykonaniu największych gwiazd polskiego kina. Korczak (1990) – to film na podstawie biografii wybitnego pedagoga Janusza Korczaka (Wojciech Pszoniak) nakręcony według scenariusza Agnieszki Holland. Pan Tadeusz (1999) – ekranizacja epopei narodowej autorstwa Adama Mickiewicza porusza równolegle szereg wątków – od miłości Tadeusza (Michał Żebrowski) do Zosi (Alicja Bachleda-Curuś), poprzez nastroje narodowowyzwoleńcze związane z okresem wojen napoleońskich, aż po historię księdza Robaka (Bogusław Linda). Film zdobył sześć Orłów i dwie Złote Kaczki w 2000 r. View oEmbed on the source website Ostatnie obrazy Andrzeja Wajdy W ostatnich latach twórczości reżyserskiej Wajdy widać wyraźny powrót do podstaw – ponownie pojawia się temat II wojny światowej, przewrotu ustrojowego w Polsce, refleksja nad śmiercią, a na koniec pytanie o rolę artysty i jego sztuki. Katyń (2007) – to film wojenny o zbrodni katyńskiej na podstawie noweli filmowej Andrzeja Mularczyka, ukazuje perspektywę kobiet, które czekają na powrót swoich mężów. Obraz powstał ku pamięci ojca Andrzeja Wajdy. W rolach głównych wystąpili: Andrzej Chyra, Maja Ostaszewska, Artur Żmijewski, Danuta Stenka i Jan Englert. W 2008 roku obraz otrzymał siedem Orłów, Bursztynowe Lwy na festiwalu w Gdyni jako najbardziej dochodowy film roku i Europejską Nagrodę Filmową za najlepsze kostiumy. Tatarak (2009) – przejmujący dramat o śmierci opowiada o życiu i emocjach kobiety w wieku średnim. Scenariusz powstał na podstawie opowiadań Jarosława Iwaszkiewicza i Sándora Máraiego, a także osobistych zapisków Krystyny Jandy, która wystąpiła w podwójnej roli głównej. Film zdobył Nagrodę Specjalną na festiwalu Berlinale, Europejską Nagrodę Filmową i dwie Złote Kaczki w 2009 r. Wałęsa. Człowiek z nadziei (2013) – film opowiada o życiu Lecha Wałęsy (Robert Więckiewicz), stanowiąc próbę odbudowania mitu „Solidarności”. Zwraca także uwagę na życie prywatne prezydenta i uchwytuje perspektywę jego żony (Agnieszka Grochowska jako Danuta Wałęsa). Powidoki (2016) – to ostatni film Andrzeja Wajdy. Opowiada o sztuce i polityce na podstawie życiorysu malarza i wykładowcy sztuki na uniwersytecie w Łodzi, Władysława Strzemińskiego. W roli głównej wystąpił Bogusław Linda. View oEmbed on the source website
Zostawiła Andrzeja Wajdę dla młodszego o trzy lata studenta. Gdy Beata Tyszkiewicz wyszła za niego za mąż, wybuchł skandal
To małżeństwo nie przetrwało jednak próby czasu
W latach 60. byli jednym z najpopularniejszych małżeństw w polskim show-biznesie. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda przez dwa lata byli w formalnym związku i doczekali się córki — Karoliny. W najnowszej książce — Beata Tyszkiewicz. Portret damy poznaliśmy szczegóły rozstania pary. Aktualizacja na VUŻ 3.08.2024 r. Aktualizacja na VIVA.PL: 14.08.2024 r. Ostatnia publikacja na Viva Historie 15.08.2024 r. Kulisy rozstania Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz Książka — Beata Tyszkiewicz. Portret damy niebawem zadebiutuje w polskich księgarniach. I to właśnie w tej pozycji możemy poznać kulisy rozstania wybitnych artystów. Przyjaciele aktorki, czyli Janusz Majewski i jego żona przyznali, że byli w domu Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy, gdy aktorka podjęła decyzję o rozstaniu. „Któregoś razu zaprosili nas na obiad. [...] Siadamy do stołu, ale cały czas wyczuwamy napięcie", czytamy. „Gdy kończy się obiad, Beata zbiera talerze, Andrzej się zrywa jej pomóc i na chwilę wychodzą. Żona, korzystając, że jesteśmy sami, mówi: „Beata właśnie mu powiedziała, że go opuszcza". Być może była jakaś sprzeczka, kłótnia i pewnie to padło w emocjach, akurat tego dnia. I rzeczywiście się rozstali", mówił Janusz Majewski. CZYTAJ TEŻ: Izabela Trojanowska podjęła trudną decyzję. Dla córki jest w stanie zrobić wszystko! Beata Tyszkiewicz Beata Tyszkiewicz zostawiła Andrzeja Wajdę dla młodszego o trzy lata studenta Po rozstaniu artystów w polskim show-biznesie wybuchł skandal. Okazało się wówczas, że wybitna aktorka zostawiła cenionego reżysera dla... młodszego o trzy lata studenta — Witolda Orzechowskiego, z którym niedługo potem stanęła na ślubnym kobiercu. Oboje podkreślali, że była to miłość od pierwszego wejrzenia. „Jest taki typ mężczyzny, który zawsze jest obok. Miły, uśmiechnięty... Jest wiosna, a on z bukiecikiem fiołków czeka, aż wreszcie nadejdzie czas na niego. On był takim mężczyzną", cytował ulubienicę publiczności tygodnik Życie na Gorąco. „Nie odchodzi się przecież od męża bez powodu”, dodawała. I choć Witold Orzechowski starał się być idealnym mężem, Beata Tyszkiewicz nie potrafiła go pokochać. Przypomnijmy, że pomagał jej nawet wychować córkę — Karolinę Wajdę i trzymał dom w ryzach. Niestety w pewnym momencie oboje poszli swoimi drogami. „To było małżeństwo przypadkowe, w afekcie, na przekór wszystkim. Jeśli coś do Witka czułam, szybko mi przeszło. Uczucie do niego pozwolił mi wytłumaczyć przed samą sobą rozstanie z Andrzejem. W uczuciach nie warto udawać”, mówiła. O ich związku wiemy niewiele. Zakochani konsekwentnie chronili swoją prywatność i unikali medialnego szumu. Po śmierci drugiego męża Beata Tyszkiewicz nie zrobiła wyjątku. Po wielu latach od rozstania z Andrzejem Wajdą z goryczą również przyznała: „Gdyby Andrzej był moim drugim mężem, pewnie byśmy się nie rozeszli. Zawiodłam go... Byłam chyba za mało dojrzała. Do małżeństwa też trzeba dorosnąć", przyznała aktorka z goryczą na łamach magazynu VIVA!. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Nie miałam szczęścia do miłości". Maria Pakulnis szczerze o małżeństwie z Krzysztofem Zaleskim i jego zdradach Andrzej Wajda Witold Orzechowski
Miasto magiczne. Sekrety i tajemnice filmowej Gdyni
Które obrazy powstały w tym wyjątkowym polskim mieście?
Tu odbywa się najważniejszy polski festiwal filmowy. Tu od lat zjeżdżają filmowcy w poszukiwaniu plenerów. Tu są piękne ulice i wspaniała architektura, a balkony kamienic przypominają elementy okrętów. Tu pachnie morzem. Gdzie? Oczywiście w Gdyni. Gdynia: nie tylko Cybulski i Wajda „Co to jest?”, pyta w pociągu wybudzony ze snu bohater filmu „Jutro Meksyk” (w tej roli Zbigniew Cybulski). „Gdynia”, pada odpowiedź. Grany przez Cybulskiego zdyskwalifikowany trener skoczków do wody Paweł Jańczak przyjechał do Gdyni, by zacząć wszystko od nowa. Według Grzegorza Piątka, autora książki „Gdynia obiecana”, miasto było miejscem, gdzie było to naprawdę możliwe. Już wcześniej, bo w 1929 roku, taki potencjał dostrzegła Maria Dąbrowska. Pisała w „Dziennikach 1914–1965”: „Mała, nędzna wioseczka rybacka przeobraziła się w ogromne miasto na wskroś dzisiejsze, czy może nawet jutrzejsze. W teren śmiałych eksperymentów. Dobre to miejsce dla ludzi, którzy by chcieli zapomnieć o przeszłości bolesnej”. Potwierdzeniem tych słów, aktualnych po tylu latach, może być historia Katarzyny Figury, która właśnie w Gdyni znalazła swoje miejsce na ziemi. Trzy lata temu mówiła VIVIE!: „Decyzja o przeprowadzeniu się na Wybrzeże z różnych względów nie była dla mnie łatwa. Ale teraz mogę powiedzieć, że wszystkie, czyli moje córki, ja i moja mama, która też przeniosła się do Gdyni, jesteśmy bardzo szczęśliwe. Bliskość natury, a jednocześnie uczestniczenie w życiu miejskim jest idealnym połączeniem. Jest to niezwykłe miejsce, które daje bardzo dużo inspiracji do pracy artystycznej”. Czytaj także: Nagła śmierć Marcina Wrony do dziś rodzi wiele pytań. Co się stało? Istnieje kilka scenariuszy W Gdyni można spacerować wzdłuż falochronu, ale można też znaleźć bardziej dzikie miejsca Gdynia: dobre miejsce Mieszkańcy miasta chwalą sobie piękne widoki, wspaniałą modernistyczną architekturę i względny spokój. Mieszka tu bowiem tylko 250 tysięcy osób. „Jest w tym mieście coś magicznego, coś, czego nie potrafię zdefiniować, ale to coś sprawia, że człowiek czuje się tutaj znakomicie i po prostu może więcej. Lubię jogging po Bulwarze Nadmorskim o szóstej rano czy poranne wycieczki rowerowe. Kocham morze, kontakt z naturą. Tutaj zrodziły się moje marzenia”, mówiła niegdyś w wywiadzie dla Prestiztrojmiasto.pl Anna Przybylska. Nic dziwnego, że aktorka nie chciała się stąd ruszać. Z domu w Orłowie, w którym mieszkała z rodziną, rozpościera się obłędny widok na Zatokę Gdańską, a jeśli dobrze się ustawić, z kuchennego okna można dostrzec Klif Orłowski. Czytaj także: Mówili o sobie: mąż i żona, ale nigdy nie wzięli ślubu. Siostra Ani Przybylskiej zdradziła powód Ruiny torpedowni w Babich Dołach wystąpiły w serialu „Czterej pancerni i pies” oraz w filmach „Na srebrnym globie” i „Superwizja” W świecie filmu Nazwana przez Filipa Springera, autora „Księgi zachwytów”, najbardziej szykownym z polskich miast, Gdynia została w końcu doceniona. Nie tylko przez młodych mieszkańców, którzy jeszcze niedawno uważali, że jest tu po prostu nudno, ale również przez turystów. Leżąca na samym końcu Trójmiasta (patrząc od strony Warszawy), ma do zaoferowania naprawdę dużo. Można podziwiać żaglowce, port jachtowy, jedną z najwyższych wież w Polsce (słynne Sea Towers) czy wspaniałą modernistyczną architekturę nawiązującą do okrętów. We wrześniu, jak co roku, Gdynia przeżywa prawdziwe oblężenie, odbywający się tu bowiem Festiwal Filmów Fabularnych (najważniejsze wydarzenie filmowe w Polsce od 1987 roku, wcześniej w Gdańsku) przyciąga filmowców i rzesze fanów polskiego kina. Pierwsze kroki kierują do Gdyńskiego Centrum Filmowego, w którym można oglądać festiwalowe filmy. Miasto ma Port Wojenny, nic więc dziwnego, że na jego nabrzeżach powstawały zdjęcia do filmów „Rapsodia Bałtyku” i „Orzeł” opowiadający o losach najsłynniejszego polskiego okrętu podwodnego. Czytaj także: Dzieliło ich 11 lat, połączyło „Metro”. Relacja Edyty Górniak i Roberta Janowskiego do dziś jest serdeczna Z prawej Teresa Tuszyńska, plan filmu „Cała naprzód” w reżyserii Stanisława Lenartowicza, 1966 rok Krwawiące miasto Skoro już jesteśmy przy tematach związanych z II wojną światową… Wielbiciele polskich filmów na pewno wiedzą, że warto choć z daleka spojrzeć na torpedownię w Babich Dołach. Ruiny wybudowanej na wodzie konstrukcji do testowania torped (niewiele jest takich obiektów w Europie) stały się tłem dla kilku filmowych realizacji. „Wystąpiły” w jednym z odcinków serialu „Czterej pancerni i pies” oraz w filmach „Na srebrnym globie” i „Superwizja”. Gdynia wielokrotnie gościła filmowców poruszających polityczne tematy. Choć jeden z najważniejszych polskich filmów „Człowiek z żelaza” Andrzeja Wajdy opowiada o wydarzeniach w Stoczni Gdańskiej, w Gdyni nakręcono kilka scen. Okazało się, że trójmiejski klimat jest nie do odtworzenia w studiu filmowym, choć za scenografię odpowiadał późniejszy laureat Oscara Allan Starski. Jeśli więc ktoś chciałby odwiedzić miejsca związane z filmem, powinien wybrać się w okolice Estakady Kwiatkowskiego przy ulicy Janka Wiśniewskiego i zajrzeć na stację Szybkiej Kolei Miejskiej Stocznia. Tam, a także na ulicy Świętojańskiej powstawały również sceny do filmu Antoniego Krauze „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł” opowiadającego o wydarzeniach Grudnia 1970, kiedy dzień po zakończeniu strajku idący do pracy robotnicy zostali ostrzelani przez milicję i wojsko. 17 grudnia 1970 roku ulicą Świętojańską przeszedł pochód z ciałem zabitego robotnika, którego autor ballady o tamtych wydarzeniach nazwał Jankiem Wiśniewskim. Handlowe centrum Gdyni, ulica Świętojańska, ciągnie się równolegle do brzegu Zatoki Gdańskiej. Tak jak przed wojną, tak i dzisiaj tętni życiem. Jak wyglądała w 1935 roku, możemy zobaczyć w filmie „Rapsodia Bałtyku” w scenie parady wojskowej zorganizowanej z okazji Dni Morza. Czytaj także: Edyta Górniak zawdzięczała mu sukces i światową karierę. Gdy odszedł, załamała się Krystyna Janda, Jerzy Radziwiłłowicz, Andrzej Wajda, plan filmu „Człowiek z żelaza”, Gdańsk, 1980 rok U Maxima w Gdyni Gdynia jest wyjątkowa, bo oprócz modernistycznej architektury oferuje niezapomniane widoki. Najczęściej filmowanym miejscem jest dzielnica Orłowo. Do 1935 roku było to letnisko, do którego zjeżdżali kuracjusze z całej Polski. To tutaj znajduje się budynek słynnego klubu Maxim, o którym śpiewał zespół Lady Pank: „U Maxima w Gdyni/ znów cię widział ktoś/ Sypał zielonymi/ mahoniowy gość/ Boney M zagrało/ kelner zgiął się wpół/ potem odjechało/ złote BMW”. Na przełomie lat 70. i 80. był kultowym miejscem. Zjeżdżali tam artyści. Bywała Violetta Villas, Bohdan Łazuka, Cezary Pazura, Bogusław Linda i ludzie nie tylko z Wybrzeża. Wejść mógł tam prawie każdy, ale tylko nielicznych stać było, żeby cokolwiek tam wypić czy zjeść. W środku znajdowały się dzieła sztuki, eleganckie meble, scena i kilka barów. Maxim był bohaterem jednego z odcinków serialu „07 zgłoś się”. Podobno jednak filmowcy pojawiali się w lokalu prywatnie, nigdy zaś, żeby kręcić zdjęcia. Te powstały gdzie indziej. Tutaj kręcono „Czterdziestolatka. 20 lat później”, ponieważ Jerzy Gruza wymyślił, że właśnie Maxim powinien być scenerią dla wyborów Miss Mokrego Podkoszulka. Dzisiaj legendarne miejsce nocnej rozrywki z czasów PRL-u jest w ruinie. Wycieczkę polecamy raczej ludziom o mocnych nerwach i spragnionym przygód eksploratorom zrujnowanych budynków. Czytaj także: Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem... Gdynia, plan filmu Antoniego Krauze „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł” o wydarzeniach z grudnia 1970 roku. 28.02.2010 rok Zapach morza Wspomniany już film „Jutro Meksyk” ma wielką wartość historyczną. Prawie cały kręcony w Gdyni, pokazuje jej obraz z lat 60. i miejsca, które, jak Maxim, już nie istnieją. „…Oblegane baseny na Polance Redłowskiej i tętniący życiem port. Redłowskie baseny zakończyły działalność w latach 80. i popadły w ruinę. Zanim je wyburzono, zdążyły jeszcze zagrać w brytyjskiej produkcji »Złodziej tęczy«”, pisała na portalu Trojmiasto.pl Magda Mielke. Nie ma też już dawnych kortów tenisowych, na których Janusz Morgenstern kręcił scenę do filmu „Do widzenia, do jutra” (1960) z udziałem Teresy Tuszyńskiej, Zbigniewa Cybulskiego i Romana Polańskiego. Sześć lat później Teresa Tuszyńska zagrała w filmie „Cała naprzód” w reżyserii Stanisława Lenartowicza, również kręconego w Gdyni. To miasto jest wyjątkowe. Kochają je filmowcy i fani muzyki (sezon letni zaczyna się tu festiwalem Open’er, na który przyjeżdżają ludzie z całego świata, a kończy Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, prawdziwe święto dla miłośników kina). Tu balkony kamienic przypominają elementy okrętów, wciąż są miejsca, w których można poczuć się jak w przedwojennym kurorcie, w którym po prostu… pachnie morzem. Czytaj także: Bycie gwiazdą nie jest dla niej, Stefcią Rudecką została przez przypadek. Dla rodziny Elżbieta Starostecka poświęciła karierę Artykuł pochodzi z nowego numeru „VIVY!”, który znajdziesz w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 14 września 2023 roku. Lucyna Zabawa, Artur Żmijewski, plan filmu „Trzy dni bez wyroku”, gdyńska plaża, 1991 rok Zbigniew Cybulski na planie filmu „Jutro Meksyk” Aleksandra Ścibora-Rylskiego, 1965 rok
Córka Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy zdradziła, dlaczego nie ma dzieci. Wzruszające wyznanie
„Myślę, że podjęłam słuszną decyzję”, mówi Karolina Wajda
Jest córką dwóch wielkich osobistości ze świata filmu. Karolina Wajda już od dziecka zdawała sobie sprawę z tego, że pochodzi z niezwykłej rodziny. „W pewnym sensie było to dla mnie obciążeniem, bo uważałam, że skoro jestem dzieckiem ludzi wyjątkowych, to bardzo zobowiązuje także i mnie”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!. Rodzice od zawsze byli dla niej niezwykle ważni, sama jednak nie doczekała się dzieci... Dlaczego? Córka Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz zdecydowała się na szczere wyznanie. Karolina Wajda od dziecka wiedziała, że pochodzi z niezwykłej rodziny Córka słynnego reżysera i utalentowanej aktorki od małego wiedziała, że pochodzi z niezwykłej rodziny. Jej rodzice, Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda, pobrali się w 1967 roku, jednak małżeństwo to przetrwało zaledwie 1,5 roku. Już jako kilkunastomiesięczne dziecko Karolina Wajda zadebiutowała na kinowym ekranie, kiedy wcieliła się w córkę Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz w autotematycznym, poświęconym pamięci Zbigniewa Cybulskiego „Wszystko na sprzedaż”. Jej najbardziej pamiętną rolą pozostaje postać Rozmaryny w „Cwale” Krzysztofa Zanussiego. Rodzice zawsze byli bardzo ważni dla Karoliny Wajdy i łączyła ją z nimi wyjątkowa, bliska więź. Tym bardziej trudno było jej pogodzić się ze śmiercią Andrzeja Wajdy. „Wiedziałam, że kiedyś ten moment nadejdzie, ale wydawał mi się bardzo odległy. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że trzeba będzie się rozstać. To jest bardzo trudne, zwłaszcza gdy nie ma się własnych dzieci. Może zabrzmi to dziwnie, ale czuję się osierocona”, mówiła w rozmowie z VIVĄ! i dodała: „Jestem przecież już bardzo dojrzałą kobietą. A jednak nadal nie mogę sobie wyobrazić, że zabraknie ludzi, których kocham. Pozostajemy dziećmi tak długo, jak żyją nasi rodzice. A gdy nie ma się własnych dzieci, to odgrywają ważniejszą rolę”. Czytaj też: Katarzyna Figura musiała chronić dzieci przed byłym mężem. Dziś są jej wielką dumą i wsparciem Karolina Wajda i Beata Tyszkiewicz, Pytanie na śniadanie, 2009 rok Karolina Wajda zdradziła, dlaczego nie ma dzieci Dziś córka Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz mieszka w dworku w Głuchach, miejscu urodzin Cypriana Kamila Norwida, który w latach 60. kupił jej ojciec. Zajmuje się szkoleniem koni i jeźdźców, a także organizowaniem pokazów jeździeckich. Nie zdecydowała się na posiadanie dzieci. Jak wyznała w rozmowie z VIVĄ!, wynika to z między innymi z braku instynktu macierzyńskiego. „Nigdy nie czułam nieodpartej potrzeby posiadania dziecka. Są takie kobiety, które pochylają się nad każdym wózkiem, ale to nie ja. Zawsze głównie realizowałam swoje cele. Oczywiście wiedziałam, jak powinna wyglądać rodzina, ale nigdy nie przemawiał we mnie tak silny imperatyw, żeby ją stworzyć. Myślę, że podjęłam słuszną decyzję, bo dzieci powinno się mieć z miłości, a nie z obowiązku”, wyjaśniła Karolina Wajda. Wcześniej, w rozmowie z Dzień Dobry TVN, wyznała również, że nie planuje posiadania dzieci. „Wiem, czym jest miłość macierzyńska, bo mam mamę, która mnie kocha. I żałuję, że nie przyjdzie mi tej miłości skosztować samej. Ale z drugiej strony - gorzej jest zmuszać się do posiadania dzieci. I znam kilka osób, które mają dzieci niejako wbrew sobie i wiem, że to jest niedobre”, wyznała szczerze Karolina Wajda. Zobacz także: Katarzyna Bosacka rozstała się z mężem? Dziennikarka przerwała milczenie Karolina Wajda w sesji dla magazynu VIVA!, 2017 rok
Światowa sława stała przed nią otworem, ale ona wybrała miłość. Ewę Krzyżewską i jej męża spotkała tragiczna śmierć
Piękna, utalentowana, nieodgadniona. Ze zdjęć spogląda na odbiorcę posępnie, z lekko przekrzywioną głową. Fotograf Wojciech Plewiński mówił o Ewie Krzyżewskiej, że była chmurną dziewczyną i nigdy się nie uśmiechała (źródło: Plejada.pl). Roztaczała wokół siebie aurę tajemniczości, ale co do tego, że byłą utalentowaną aktorką, nikogo nie trzeba było przekonywać. Po tym, jak zagrała główną rolę żeńską w filmie "Popiół i diament" Andrzeja Wajdy, przepowiadano jej światową karierę. [Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie 07.02.2025 r.] Ewa Krzyżewska: trudne dzieciństwo Ewa Krzyżewska (właściwie Anna Ewa Krzyżewska) przyszła na świat w Warszawie 7 lutego 1939 r. Od dziecka nazywano ją w rodzinie Haneczką. Jej rodzice — Juliusz Walerian Krzyżewski i Maria Stanisława z Piotrowskich Krzyżewska z powodu ciężkiej sytuacji przeprowadzili się z Warszawy do Chrzanowa. Ojciec Ewy służył jako żołnierz AK i zginął w Powstaniu Warszawskim. Żeby utrzymać siebie i córkę, mama aktorki zaczęła szyć, ale to zajęcie nie zapewniło im bezpiecznego i w miarę komfortowego życia. Brakowało pieniędzy, a do tego dochodziła trudna sytuacja mieszkaniowa. Niejednokrotnie Maria Krzyżewska musiała prosić bliskich o pomoc. Zobacz też: Słynny tenor Wiesław Ochman i jego żona Krystyna byli razem niemal 60 lat. Tę miłość przerwała śmierć Ewa Krzyżewska: polska Sophia Loren Kiedy Ewa ukończyła naukę, najpierw w Publicznej Szkole Powszechnej w Chrzanowie, a później w Liceum TDP, postanowiła zdawać egzaminy do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego. Dostała się i w czasie studiów w szkole aktorskiej los się do niej uśmiechnął. Dostrzegł ją Janusz Morgenstern, asystent Andrzeja Wajdy. Otrzymała wówczas propozycję zagrania głównej roli żeńskiej, Krystyny Rozbickiej w filmie "Popiół i diament". Ewa Krzyżewska jeszcze wtedy nie wiedziała, że właśnie wygrała los na loterii. "O ile długo wahałem się, czy Cybulski ma grać, o tyle Krzyżewską wybrałem zaraz po zdjęciach próbnych. Jej uroda zwracała uwagę. Nie do końca była aktorką, miała w sobie niezależność i osobowość silniejszą niż warsztat. I właśnie tym wypełniła rolę Krystyny" - opowiadał o swojej decyzji po latach Andrzej Wajda (cytat za film.interia.pl) Rola w filmie "Popiół i diament" otworzyła drzwi do wielkiej kariery. Zaraz po tym, gdy w 1962 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, dostała angaż w Teatrze Dramatycznym. Po premierze filmu Wajdy aktorkę zatrudniono w ponad 20 większych produkcjach polskich i zagranicznych. Po tym, jak wystąpiła w "Zbrodniarzu i pannie", została dostrzeżona także w ZSRR. Czytaj także: Jadwiga Berens, żona Jeremiego Przybory, cierpiała na chorobę psychiczną. To zaważyło na ich małżeństwie Ewa Krzyżewska: porzuciła aktorstwo dla miłości Ewa Krzyżewska podchodziła do swojego zawodu bardzo profesjonalnie. Na ekranie zachwycała naturalnością i prostotą, ale nikt nie mógł jej odmówić pracy, którą wkładała, aby przygotować się do swoich ról. W tym samym czasie zakochała się. W 1960 r. wyszła za Andrzeja Spławę-Neymana, związek nie przetrwał jednak próby czasu. Małżonkowie rozstali się po trzech latach. U boku Krzyżewskiej, jako drugi pojawił się Bolesław Kwiatkowski, który okazał się miłością jej życia. Ukochany aktorki był starszy od niej o 14 lat. Spekulowano, że przywiązała się do niego, niczym do ojca, którego straciła w bardzo młodym wieku. Para pobrała się w czerwcu 1971 roku. Ewa Krzyżewska była ogromnie zakochana i gotowa dla tej miłości oddać wszystko. Dla męża porzuciła swoją dotychczasową karierę. Para wyjechała z kraju, nie bacząc na przeszłość. Zanim to zrobiła, zagrała jeszcze w ostatnim filmie "Zazdrość i medycyna". Andrzej Łapicki grał tam filmowego kochanka Krzyżewskiej i tak opisywał to doświadczenie: "Nie mogłem grać. To było i straszne, i śmieszne... Miejsca intymne miała... zaklejone plastrami. Ponoć mąż był zazdrosny" (cytat za film.interia.pl) Aktorka już nigdy więcej nie powróciła do zawodu, czego wszyscy w branży filmowej ogromnie żałowali — przepowiadano jej międzynarodową karierę i tytuł jednej z najlepszych aktorek na świecie. Ewa Krzyżewska postawiła jednak na inne życie. Wraz z mężem sporo podróżowali po świecie. Mieszkali w Syrii, Jordanii, Libii, Tanzanii. Ostatecznie osiedlili się w Hiszpanii, pełni życiowych doświadczeń i szczęśliwi. Czytaj też: Leszek Teleszyński zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Ona wówczas była mężatką Ewa Krzyżewska: tragiczna śmierć W 2003 roku doszło do tragedii. Małżeństwo miało wypadek samochodowy. Bolesław Kwiatkowski zginął na miejscu. Aktorka została przewieziona do szpitala, gdzie sztucznie podtrzymywano jej funkcje życiowe. Zmarła 30 lipca, dwa dni od wypadku... Pochowano ją w Warszawie w grobie rodzinnym Krzyżewskich na Powązkach wraz ze swoim ojcem Juliuszem. Źródła: plejada.pl, film.interia.pl, filmpolski.pl
Ich romans w latach 60. był tajemnicą poliszynela. Historia relacji Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Łapickiego
Nikt nie miał wątpliwości, że coś ich łączy
Poznali się w 1961 roku na planie filmu „Dziś w nocy umrze miasto” Jana Rybkowskiego. Zniewalająco piękna, utalentowana blondynka, przed którą kariera aktorska stała otworem i największy amant polskiej sceny filmowej, przystojny, szarmancki i zawsze nienagannie ubrany. Pomiędzy Beatą Tyszkiewicz a Andrzejem Łapickim bardzo szybko wybuchło uczucie. Kiedy widywano ich duet publicznie, roztaczali wokół siebie czar. Byli piękni i zniewalający. Razem pokazywali się wyłącznie w sytuacjach zawodowych, nigdy prywatnych, a i tak nikt nie miał wątpliwości, że coś ich łączy. Oto historia relacji popularnych aktorów. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Łapicki mieli romans? Historia relacji "Niektórzy czytają romanse, inni je mają" – pisała o sobie Beata Tyszkiewicz. "Moje romanse były małżeństwami, choć wychodząc za mąż, za każdym razem myślałam, że robię ten krok raz na zawsze". Przeszłość damy polskiego kina skrywa jednak uczucie, które nigdy poza ramy romansu nie wyszło. Było jednak na tyle głębokie, intensywne i pamiętne, że aktorka wspomniała o nim w swojej autobiografii. Mimo że w tym intymnym wyznaniu nie padło nazwisko ukochanego, fakt, że był nim Andrzej Łapicki, stanowiło w środowisku filmowym wyłącznie tajemnicę poliszynela. W latach 60. mieli kilkukrotnie okazję spotkać się na planach filmowych. Beata Tyszkiewicz dołączyła wówczas do zaszczytnego grona utalentowanych i urodziwych aktorek, kamera ją kochała. Andrzej Łapicki, starszy od niej o 14 lat, uchodził już wówczas za największego playboya na polskiej scenie filmowej. Łatka przystojnego amanta została z nim na długo i to nie bez powodu. „Miałam dwadzieścia dwa lata, kiedy zakochałam się bez pamięci w starszym ode mnie mężczyźnie. Miał ułożone życie – żonę, dwoje dzieci. To trwało blisko cztery lata. To bardzo długi okres w życiu młodej kobiety. Wiedziałam, że nasza miłość nie miała przyszłości, ale moja fascynacja nie wygasała", napisała aktorka w swojej autobiografii "Nie wszystko na sprzedaż". Podany przez Beatę Tyszkiewicz wiek 22 lat wskazywałby na wczesne lata 60., ale wątpliwości co do dokładności tych dat wykazał Sławomir Koper na łamach swojej książki "Gwiazdy kina PRL" (wyd. Czerwone i czarne). "Wprawdzie pani Beata twierdzi, że romans rozpoczął się w 1960 roku (to wówczas miała 22 lata), ale można podejrzewać, że nie jest to prawda. Spotykała się wtedy z Pierrem Charpentierem (zachodni dyplomata przebywający wówczas w stolicy - przyp. redakcji) i nic nie było słychać o innych mężczyznach w jej życiu. Andrzej Łapicki był natomiast postacią tak popularną, że nawet drobne poszlaki wskazujące na romans nie pozostałyby niezauważone", pisze w swojej książce Koper. Czytaj również: "Kochał syna, ale nie potrafił się nim zająć". Jak wyglądała relacja Zbigniewa Cybulskiego z jego jedynym dzieckiem? Autobiografia pani Beaty pt. "Nie wszystko na sprzedaż" tytułem nawiązuje najprawdopodobniej do filmu byłego męża aktorki, Andrzeja Wajdy z 1969 roku, pt. "Wszystko na sprzedaż", sugerując przy tym, że wiele faktów ze swojego życia autorka książki decyduje się przemilczeć. Robi to nie bez powodu, bowiem wiele wskazuje na to, że to właśnie romans z Andrzejem Łapickim był przyczyną rozpadu małżeństwa damy polskiego filmu z Andrzejem Wajdą, czego nie chciała roztrząsać publicznie. "Całą prawdę znało tylko ich troje, przy czym zachowywali na ten temat dyskretne milczenie", podkreślił Sławomir Koper. Beata Tyszkiewicz i reżyser Andrzej Wajda poznali się pierwszy raz na planie "Samsona" w 1961 roku, jednak zbliżył ich do siebie dopiero cztery lata później film "Popioły". "Filmowe spotkanie narodziło między nami miłość. Zdecydowaliśmy się z Andrzejem założyć dom”, opisywała ten etap w życiu aktorka. Pobrali się w 1967 roku, powitali na świecie córkę Karolinę i rozstali niecałe dwa lata później. „[...] widzę, że od strony Górnośląskiej idzie Andrzej Wajda. Idzie rozbity totalnie człowiek z walizką w ręku, z której wystaje rąbek koszuli. Idzie w kapciach wieczorem po ulicy. Zatrzymuję się i pytam, co się dzieje. A on mówi: »Beata ma kogoś innego«”, relacjonował reżyser i przyjaciel Wajdy, Andrzej Żuławski. Kiedy w takim razie mogło narodzić się wielkie uczucie pomiędzy Beatą Tyszkiewicz a amantem polskiego kina, Andrzejem Łapickim? Autor książki "Gwiazdy kina PRL" niepewnie wskazuje palcem na odważny i przepełniony erotyzmem jak na tamte czasy film "Naprawdę wczoraj" z 1963 roku, w którym Łapicki i Tyszkiewicz zagrali parę kochanków. Zobacz także: Alina Janowska i Andrzej Borecki: był jej pierwszym mężem, doczekali się dziecka, ale to małżeństwo nie było im pisane <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="466" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FB.TYSZKIEWICZ.NIEOFICJALNY.ALBUM%2Fposts%2Fpfbid0294Re1uyVbGvwjyNuu71mhsr8qpC3687p4KdoPe82KwkStMgih3vkoEPZmcGDX2Evl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> "Zmęczony outsider Łapicki miał zamiar prysnąć z jakimś dziełem sztuki za granicę, ale w miasteczku, gdzie dzieło wisiało w jakimś kościółku, spotkał dziewczynę i wieczorową porą długo rozmawiali w numerze obskurnego hoteliku, a potem poszli do łóżka. Nie tak zwyczajnie, bo dziewczyna, grana przez Beatę Tyszkiewicz, z rozbierania zrobiła całą etiudę. Poza tym film był smutny i – o czym jeszcze nie wiedziałem – szalenie »nowofalowy«. Za każdym razem wychodziłem z kina otumaniony, podobnie jak po Moderato cantabile, ale Jeanne Moreau nie rozbierała się tak ładnie jak Beata Tyszkiewicz”, pisał Janusz Atlas. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Łapicki: uczucie bez przyszłości Porzucając dokładną chronologię uczucia Tyszkiewicz i Łapickiego, warto podkreślić, że było ono intensywne i głębokie, ale nigdy nie miało być niczym więcej, jak romansem. "Może mogłabym cię kochać całe życie, ale nie wytrzymałabym z tobą ani miesiąca", mówi bohaterka grana przez Beatę Tyszkiewicz do postaci Łapickiego podczas intymnej sceny w filmie "Naprawdę wczoraj". To zdanie nie odbiega daleko od tego, jak aktorka widziała przyszłość tej relacji w prawdziwym życiu. "Zawsze był – i to w czasach, kiedy wszyscy żyliśmy skromnie – bardzo starannie ubrany. To nie było tak, że ja się w nim szalenie zakochałam, tylko ja go pokochałam... bo musiałam pokochać, a on po prostu był jak z obrazka. Nadawał się do tego jak nikt inny. Był w cudownym okresie – urzekający w swojej urodzie i postrzeganiu samego siebie, kreowaniu własnego wizerunku. Miałam więc wielką miłość bez żadnych obowiązków", wspominała wielkie uczucia lat 60. aktorka. "Miałam kogoś, kto przychodził pachnący, posyłał róże. Nigdy nie chciałam kogoś, kto miałby zostawić dla mnie żonę i dzieci. Nie wierzę w takie związki. To dlaczego w ogóle pozwoliłam sobie na taką więź? Bo miałam alibi. Film był moim alibi. Spotkania, wspólne wyjazdy, wspólne podróże – wszystko było jak w filmie. I tylko modlić się, żeby sceny nie skończyć dzisiaj, żeby zostać na jutro. Spotykaliśmy się na festiwalach, graliśmy w kolejnych filmach. Nigdy – chyba że tłumaczyła to sytuacja zawodowa, nie pokazałam się z nim publicznie. Nigdy też sobie nie pozwoliłam, żeby zadzwonić do niego do domu”, opisywała w swojej autobiografii Beata Tyszkiewicz. Być może aktorka pozostawała wierna swojej zasadzie, którą zrelacjonował później pewien znajomy. Miała bowiem twierdzić, że "[...] mężczyźni-aktorzy, chociaż są miłymi kolegami, nie nadają się na mężów". Kochankowie publicznie pokazywali się wyłącznie w celach zawodowych, na premierach czy festiwalach, jednak aura pewnego rodzaju intymności, która wytwarzała się między nimi, kiedy tylko znajdowali się blisko siebie, zaczęła być wkrótce interpretowana przez co bardziej spostrzegawczych w oczywisty sposób. Czytaj również: Kiedy była u szczytu sławy, niespodziewanie porzuciła karierę. Co dziś robi Ewa Glinicka z serialu "W labiryncie"? "Łącząca ich chemia i siła przyciągania się była chyba jednak dla otoczenia czytelna. Wiele lat później, na jednym z publicznych pokazów córka aktora, Zuzanna Łapicka-Olbrychska, widok ojca w towarzystwie Beaty skomentowała najnaturalniej w świecie: »O, rodzice przyszli«", przytoczyła w swojej książce "Beata Tyszkiewicz. Portret damy" Anna Augustyn-Protas (wyd. Burda). Rozwód z Andrzejem Wajdą pod koniec lat 60. przerodził się w głośny, towarzyski skandal. W środowisku filmowym aktorka i reżyser uchodzili za parę idealną — utalentowani artyści, którzy zaczęli budować wspólną przyszłość i założyli rodzinę... Żal i poczucie odrzucenia, które przepełniały reżysera, z czasem osłabły, ostatecznie dawni małżonkowie byli w stanie spotykać się zawodowo i pracować nad kolejnymi produkcjami. To, jak potoczyły się dokładnie prywatne relacje tego artystycznego trójkąta, do końca pozostanie tajemnicą, jednak co ciekawe, reżyser nigdy nie zerwał relacji zawodowych z kochankiem byłej żony. Łapicki i Wajda przez kolejne lata regularnie współpracowali nad kolejnymi filmowymi produkcjami, a o ich ewentualnych konfliktach i nieporozumieniach nikt nigdy nie słyszał. Czytaj też: Wielką miłością Adama Mularczyka był teatr. Niektórzy nazywali go „Adamem wariatem” 1960 r. Kalina Jędrusik i Andrzej Łapicki Źródła: Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Gwiazdy kina PRL", wyd. Czerwone i czarne wysokieobcasy.pl
"Była kobietą nieskończenie delikatną". Historia miłości Andrzeja Wajdy i jego drugiej żony, Zofii Żuchowskiej
Drugi ślub reżyser wziął w trzy miesiące po rozwodzie z pierwszą żoną
Zanim został mężem Beaty Tyszkiewicz, a później związał się z Krystyną Zachwatowicz, z którą był aż do swojej śmierci, Andrzej Wajda miał na koncie dwa małżeństwa z malarkami, które po latach mogły mu się wydawać decyzjami podjętymi za wcześnie i zbyt impulsywnie. "Ja byłem od młodości uwikłany w najrozmaitsze układy rodzinne i uczuciowe", mówił o sobie reżyser. Kim była jego druga żona, Zofia Żuchowska? Andrzej Wajda: pierwsze małżeństwo Zanim Andrzej Wajda został powszechnie znanym reżyserem, studiował malarstwo w latach 40. na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Był nie tylko uzdolniony artystycznie, ale także bardzo urodziwy. Beata Tyszkiewicz po latach będzie wspominać, że młody Wajda wyglądał jak Paul Newman, słynny amerykański amant. „Kiedy go spotkałam, był nieprawdopodobnie piękny", mówiła aktorka. Andrzej Wajda był bardzo kochliwy, ale także bardzo nieśmiały w stosunku do kobiet. W wieku 25 lat po raz pierwszy stanął na ślubnym kobiercu. Jego wybranką została piękna koleżanka z roku, Gabriela Obremba. „Dziwnie to zabrzmi, ale ja w tamtym czasie nie miałem zielonego pojęcia o kobietach. Wychowany surowo w domu, szkole i kościele, nagle znalazłem się na wolności i wśród artystów krakowskiej Akademii zacząłem wieść, jak to mówi w Biesach kapitan Lebiadkin o Stawroginie, »życie ironiczne«. Nie było w tym nic nadzwyczajnego, ale w wieku dwudziestu lat, jako niewinny dosłownie chłopiec, odkryłem nowy świat” (cytat za książką Stanisława Kopra „Gwiazdy kina PRL”, wyd. Fronda, 2022). Pierwsze małżeństwo Wajdy trwało 10 lat, a to głównie dzięki determinacji pierwszej wybranki artysty. W końcu doszło do ślubu, ale przez większość czasu para żyła osobnym życiem. Pod koniec lat 40. przestało łączyć ich malarstwo, bo reżyser zrozumiał, że to nie jest kierunek dla niego, przeniósł się wtedy do Łódzkiej Filmówki i tam rozpoczął nowy etap życia. Za kuluarami mówiło się o młodym reżyserze, że nie umie dochować żonie wierności. Po latach Ewa Frykowska już jako Ewa Morelle opowiedziała o romansie z Andrzejem Wajdą w swojej autobiograficznej książce "Słodkie życie". Czytaj też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Andrzej Wajda i Zofia Żuchowska historia miłości Na rozwód z Gabrielą Obrembą młody reżyser zdecydował się, dopiero gdy poznał Zofię Żuchowską. Pojawiła się w jego życiu w 1959 roku. Była od niego młodsza o siedem lat, podobnie jak jego pierwsza żona, Zofia także ukończyła kierunek malarstwa na ASP, należała do Związku Polskich Artystów Plastyków. Była przepiękną, eteryczną kobietą o delikatnej urodzie i łagodnym usposobieniu. "Pojechałam z Krzysiem Komedą do Łodzi na imprezę z okazji 10-lecia Szkoły Filmowej. Jak weszłam do szatni, zobaczyłam przycupniętą na taboreciku parę... Zapatrzeni w siebie, zakochani... Śliczna dziewczyna o takiej kociej urodzie. Wtulona w chłopaka. To był Wajda i jego ówczesna dziewczyna Zosia, utalentowana malarka. Potem wzięli ślub", wspominała Zofia Komeda-Trzcińska w książce "Komeda, Zośka i inni". Andrzej Wajda i Zofia Żuchowska pobrali się 19 grudnia 1959 roku, trzy miesiące po rozwodzie z pierwszą żoną reżysera. Jego drugą wybrankę nazywano od tamtej pory Wajdową. Ten związek przetrwał kilka lat. O Zofii Wajda wypowiedział się publicznie tylko raz. Wspomniał o niej Tadeuszowi Lubelskiemu, autorowi książki "Wajda. Portret mistrza w kilku odsłonach": "Zosia była kobietą nieskończenie delikatną. Wymagała ode mnie nieustannej opieki i pomocy. Ja zaś, ze swoim ówczesnym egoizmem, nastawieniem na walkę o robienie filmów, nie potrafiłem jej tego dać". Zobacz też: Pierwsza żona Zbigniewa Zamachowskiego była młodsza o 9 lat, zostawiła go dla kobiety... Tak wyglądało ich małżeństwo <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="589" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid02F3GmTZUTuH726kxuXcAFk4HsEdaAc3AFPzosu1L4ZkfVM3qSeT2yHSBfE4ZmbFkbl%26id%3D490603217716337&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Andrzej Wajda: rozstanie z drugą żoną W pewnym momencie reżyser ponownie zaczął prowadzić potajemne, drugie życie. Zakochał się w Beacie Tyszkiewicz. Nie potrafił zapomnieć o pięknej aktorce od momentu, gdy w 1965 roku spotkali się na planie "Popiołów". Z żoną rozstał się dopiero dwa lata później, kiedy dowiedział się, że Beata Tyszkiewicz jest w ciąży. I tak jak w przypadku poprzedniego związku, w tym samym roku się też ożenił. Jego drugie małżeństwo zostało rozwiązane 14 marca 1967 roku - dwa tygodnie przed narodzinami jego córki Karoliny i dwa miesiące przed ślubem z Beatą Tyszkiewicz. Rozwód był dla Zofii Żuchowskiej ciężkim przeżyciem. Malarka aż do swojej śmierci w 1989 roku posługiwała się nazwiskiem męża, bardzo trudno było jej się pożegnać z tą miłością. Najtrwalszym związkiem reżysera okazało się dopiero czwarte małżeństwo z Krystyną Zachwatowicz - byli parą w życiu prywatnym i artystycznym przez 42 lata. Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz Źródła: pomponik.pl, gwiazdy.wp.pl, plotek.pl
Pola Raksa. Legendarna gwiazda PRL zrezygnowała z aktorstwa u szczytu swojej kariery
Zamiast ról słodkich dziewczyn, wolała grać czarne charaktery
Nie ma wątpliwości, że Pola Raksa zostanie zapamiętana jako najpiękniejsza z polskich aktorek. Była tak fotogeniczna, że reżyserzy dawali jej role bez zastanowienia. Serca widzów podbiła jako dzielna Marusia z serialu „Czterej pancerni i pies”. Będąc u szczytu popularności, pożegnała się z aktorstwem. Pola Raksa: muza Perfectu „Za jej Poli Raksy twarz każdy by się zabić dał” – śpiewał w słynnej „Autobiografii” zespół Perfect. Muzycy nawet zaprosili Raksę na swój koncert. Poproszono ją, żeby weszła na scenę w tym konkretnym momencie, gdy będą o niej śpiewać. Aktorka otrzymała wtedy bukiet róż i mnóstwo braw. Na jej cześć zaśpiewano też kultowy numer „Deszcze niespokojne potargały sad…” z „Czterech pancernych i psa”. Tak wyglądało pożegnanie wielkiej gwiazdy. A warto zacząć od początku. Pola Raksa: droga do aktorstwa Pola (właściwie Apolonia) Raksa urodziła się w 1941 r. na terenie dzisiejszej Białorusi. Po II wojnie światowej wraz z rodzicami i siostrą zostawiła za sobą rodzinny dom i przeniosła się do Polski w nowych granicach. Na początku zamieszkali w Leśnicy we Wrocławiu, ostatecznie osiedlili się w Jeleniej Górze. Gdyby zapytać młodą Polę, kim chciałaby zostać, jak dorośnie, zawód aktorki nie nasunąłby się jej jako pierwszy. Jako świeżo upieczona studentka polonistyki na Uniwersytecie Wrocławskim, pewnie odpowiedziałaby, że zostanie nauczycielką. Wtedy do jej nietuzinkowej urody wzdychaliby wszyscy uczniowie. Pola Raksa nie marzyła o aktorstwie, ale ten zawód poniekąd sam ją przywołał. Spotkanie w barze mlecznym To było na pierwszym roku studiów. Chwilę po zajęciach na basenie, jeszcze z mokrymi włosami, poszła z koleżanką do baru mlecznego. Wstąpiła na ciepłe mleko, a wyszła z zaproszeniem na sesję zdjęciową od fotoreportera pisma „Dookoła Świata”. Czekał tam na zupełnie inną studentkę, ale gdy zobaczył Polę, od razu złożył jej propozycję. Dziewczyna wzięła udział w sesji, a potem podobno przez dwa tygodnie zaglądała do gazety „Dookoła Świata”, ale nie znalazła tam swoich zdjęć. Dostrzegła je natomiast Maria Kaniewska, reżyserka filmu dla młodzieży „Szatan z siódmej klasy” (1960), dzięki czemu chwilę później Pola była już w drodze do Łodzi na zdjęcia próbne. Pola Raksa: „Szatan z siódmej klasy” Tym sposobem dostała swoją pierwszą rolę. Miała zagrać Wandzię, córkę kustosza i obiekt westchnień głównej postaci, Adasia. Raksa nie zrobiła podobno wielkiego wrażenia na krytykach, za to na męskiej części młodej widowni już owszem. Wzdychali do niej wszyscy. - Poszliśmy na tego "Szatana…" całą klasą do kina Praha, wtedy to była jeszcze klasa męska – wspominał Bogdan Olewicz, autor tekstu słynnej piosenki Perfectu. - To był koniec. Pół klasy od razu się zakochało. Za chwilę na bazarze Różyckiego pojawiły się lusterka z fotografią – dodał. Pola Raksa zawdzięcza Kaniewskiej nie tylko swoją pierwszą rolę w filmie, ale też słuszną radę dotyczącą jej dalszej edukacji. Młoda studentka postanowiła zrezygnować z polonistyki na rzecz szkoły filmowej w Łodzi. Czytaj też: Łucja Prus śpiewała „W żółtych płomieniach liści”. Gdy chciała wrócić na scenę, było już za późno Pola Raksa: kariera aktorska „Szatan…” był dla Raksy wielką przepustką do filmowego świata. Wśród ról, które przyjęła, warto wyróżnić postać Grażyny w „Ich dniu powszednim” u boku Zbigniewa Cybulskiego (1963). Zagrali tam oboje (bardzo z resztą przekonująco) parę kochanków. O tej roli krytyk Aleksander Jackiewicz napisał: „Pola Raksa – nareszcie aktorka”. Na potwierdzenie tych słów, dwa lata później, zagrała u Andrzeja Wajdy, który zobaczył w niej Helenę de With w swoich „Popiołach” (1965). U jej boku stanął młody i piękny Daniel Olbrychski, do którego Wajda mrugał zza kamery, żeby zagrali tak, że mają na siebie ochotę. Olbrychski chciał dać z siebie wszystko, ale po kilku uwagach operatora kamery, żeby „nie grali tak ciasno”, zorientował się, że to zazdrosny mąż Poli Raksy, Andrzej Kostenko, którego poznała na planie komedii „Rozwodów nie będzie” (1964). Legendarna Marusia W pierwszej połowie lat 60. Raksa była już rozpoznawalna, ale prawdziwa popularność przyszła w 1966 roku, kiedy zaproponowano jej rolę w serialu „Czterej pancerni i pies” (1966-1970). Miała w nim zagrać sanitariuszkę Marusię, która zakochuje się z wzajemnością w Polaku, Janku Kosie (Janusz Gajos) i odbija go radiotelegrafistce Lidce (w tej roli Małgorzata Niemirska). „Przeczytałam, że mam grać radziecką dziewczynę, która odbija Polce polskiego chłopaka, i już jej nie lubiłam” – tak po latach mówiła o tej propozycji Raksa. Zasugerowała nawet do tej roli Elżbietę Czyżewską, ale ostatecznie jednak uległa namowom. Serial zrobił furorę i gromadził przed telewizorami tłumy widzów. Może sama Raksa nie polubiła granej przez siebie postaci, ale Polacy pokochali Marusię. Po latach żartowała w wywiadzie, że „Czterej pancerni…” skomplikowali jej życie towarzyskie: „Kolejni narzeczeni odchodzili w siną dal, bo nie mogli znieść ciągłego szarpania mnie za rękaw i pytania wścibskich widzów: »A co z Jankiem?«”. Czytaj również: Pola Raksa na planie filmu "Zosia" zakochała się w młodym, rosyjskim amancie Chciała grać inne role Świat polskiego filmu rozczarował aktorkę. Rola Marusi, mimo że przyniosła jej ogromną popularność i sympatię widzów, nie dała jej satysfakcji. Pola Raksa ponad role słodkich dziewczyn, pragnęła ról ciekawych. „Żaden aktor nie godzi się chętnie na takie ograniczenie emploi” – mówiła w wywiadzie dla „Ekranu” w 1970 r. „Mnie takie ograniczenie spotkało już w początkach pracy zawodowej. Po moich pierwszych filmach uznano, że powinnam grać wyłącznie postacie dziewcząt pięknych, prostych, o łagodnym sercu, a więc typ ról, które określa się mianem »pierwsza naiwna«. Tak zaszufladkowany aktor zaczyna wzdychać do ról czarnych charakterów”. Co prawda, w 1965 roku dostała szansę na zagranie czarnego charakteru w serialu „Kapitan Sowa na tropie”. Wcieliła się tam w rolę bezwzględnej morderczyni, ale jeśli ku czyjejkolwiek uciesze, to tylko swojej. Dla polskiego widza, przyzwyczajonego do oglądania Raksy w rolach ślicznych, delikatnych kobiet, ta zabijająca z zimną krwią bohaterka była nie do zaakceptowania, a już na pewno nie do polubienia. Pola Raksa: teatr Zanim na dobre podbiła świat filmu, Pola Raksa miała na swoim koncie wiele sukcesów jako aktorka teatralna. Jeszcze będąc studentką, zadebiutowała na deskach w Teatrze Powszechnym w Łodzi, a potem ściągnięta przez reżysera Erwina Axera, dołączyła do stołecznego Teatru Współczesnego. Początkowo ambitne role, których nie powstydziliby się doświadczeni aktorzy, zostały zamieniane na te mnie znaczące, co bardzo Raksę podburzyło. „Zauważyłam, że zaczynam być traktowana w teatrze jako element dekoracyjny: w czwartej czy piątej sztuce z kolei zaproponowano mi kompletnie nic nieznaczącą rolę, tyle że bardzo pięknie wyglądałam. A bardzo pięknie wyglądać to ja mogę też w domu, żeby zrobić wrażenie na jakimś mężczyźnie. Ale w teatrze, kurczę blade, ja coś umiem!”, komentowała. Czytaj również: Był dla niej bezpieczną przystanią i ukojeniem. W latach 70. Pola Raksa i Marek Piwowski tworzyli niezwykle zgrany duet Pola Raksa i Bogusław Linda: co ich łączyło? Można by nad tym etapem jej teatralnej kariery przejść bez większego komentarza, ale wtedy właśnie, w Teatrze Współczesnym, poznała Bogusława Lindę. Miała wówczas 40 lat, a on był 29-letnim aktorem z kilkoma rolami na koncie. Do tego biednym, bo właśnie stracił mieszkanie. Pola zaproponowała mu, że może zamieszkać z nią. I tak rozpoczął się najgorętszy romans lat 80. Był tym bardziej skandaliczny, że młody Linda miał partnerkę i dwójkę dzieci, którzy czekali na niego gdzieś na prowincji, a nagłówki kolorowych gazet głosiły, że Raksa pragnęła mieć go tylko dla siebie. Mówiono o niej, że łatwi mężczyźni nie byli dla niej. To ci skomplikowani przyciągali ją jak magnes. W książce „Zły chłopiec” (2015) Magda Umer zapytała Lindę: „I zakochałeś się w Poli, »za jej Poli Raksy twarz«… – Można tak powiedzieć. – A ona zakochała się w tobie? – I to można zaryzykować (…). Ale wiesz – to była reguła, że jak się za bardzo zakochiwałem, to nigdy nie kończyło się to dobrze. I nie dawało żyć i spać. I piłem”. Nowy rozdział pełen mody Rozczarowana rozwojem swojej kariery aktorskiej i pozycji aktorki w świecie polskiego filmu w ogóle, Pola Raksa opuściła ten światek na rzecz innego – modowego. Zdobyła dożywotnie uprawnienia projektantki mody, a swój debiut w tym zawodzie odbyła w Galerii Grażyny Hase. Po jakimś czasie musiała zrezygnować, bo nowe zajęcie nie zapewniło jej utrzymania. Nie rozstała się jednak z tematem mody na dobre. Przez kilka lat miała swoją rubrykę w „Rzeczpospolitej”. Przeczytaj również: Pola Raksa poświęcała związki dla macierzyństwa. Przyznała, że nie nadawała się na żonę Pola Raksa: zrezygnowała z aktorstwa Na ekranie po raz ostatni pojawiła się w 1993 roku, w filmie Marka Piwowskiego „Uprowadzenie Agaty”. Później konsekwentnie odrzucała wszystkie propozycje i wydawałoby się, już nigdy nie zobaczymy jej publicznie, ale w 1995 roku zrobiła wyjątek i przyjęła zaproszenie na koncert zespołu Perfect. Zarówno zespół, jak i widownia, uhonorowali ją w najmilszy możliwy sposób. To wydarzenie było kropką na końcu wielkiej kariery Poli Raksy. Najdłużej można ją było oglądać na deskach teatru, bo z tym środowiskiem rozstała się dopiero w 1997 roku. Po tym czasie kategorycznie odcięła się od aktorskiego świata i zaszyła w swoim domu w Legionowie. Zerwała również kontakty ze znajomymi z branży. Czy jej decyzje można nazwać skrajnymi i zbyt pochopnymi? Być może, ale jak sama to ujęła w jednym z wywiadów: „W życiu wygrywają ci, którzy potrafią zachować dystans do siebie. Nie traktują siebie zbyt poważanie”.
Krystyna Stypułkowska zadebiutowała u Wajdy w "Niewinnych czarodziejach". Jak potoczyło się jej życie?
Zasłynęła rolą uroczej Pelagii u boku Tadeusza Łomnickiego. "Byłam naturszczykiem", powtarzała przez kolejne lata, choć świat filmu porównywał ją do Audrey Hepburn. Po tak głośnym debiucie wróżono młodej Krystynie Stypułkowskiej wielką karierę, ale ona wybrała całkowicie inną drogę. Kim była Krystyna Stypułkowska? Przyszła na świat 18 sierpnia 1938 roku, była córką lekarki, która pracowała jako ordynator w szpitalu. Jej ojciec skończył Wyższą Szkołę Handlową i nieustannie namawiał córkę do czytania takich magazynów, jak "Le Monde", "Le Figaro", "Elle". "Byłam szczęściarą, bo rodzice mi się udali. Fajni, mieli wielkie poczucie humoru, no i znali języki. Dobrze dogadywali się z młodzieżą, nasz dom był zawsze pełny moich znajomych", wspominała Krystyna Stypułkowska. Opiekunowie nie żywili do córki żadnych oczekiwań związanych z zawodem, ale podejrzewali, że będzie chciała iść w ślady mamy i zajmie się medycyną, tymczasem zainteresowania młodej Krysi były zupełnie inne. Kochała literaturę i teatr i dorastała ze wpojonym przez rodziców przesłaniem, że języki są w życiu bardzo ważne, więc wybrała romanistykę. Już po pierwszym roku studiów miała okazję spędzić trochę czasu w Paryżu. "Z wielkim strachem, bo nie znałam tam żywej duszy i miałam przy sobie tylko pięć dolarów. Pierwsze dwa dni upłynęły mi w panice — miałam problemy z rozumieniem ze słuchu. Ale to minęło i tak mi się w Paryżu spodobało, że zamiast dwóch miesięcy zostałam na sześć. Pokończyłam jakieś kursy. Potem pojechałam drugi raz, na stypendium. I, jak większość polskich studentów, dla utrzymania chwytałam, czego się dało: byłam kelnerką, sprzedawałam cukierki na bulwarze, sprzątałam mieszkania", wspominała w wywiadzie. Wkrótce miała też okazję zostać tłumaczką francuskich artystów filmowych, René Claira, Yves’a Montanda i kilku innych sław, które na przełomie lat 50. i 60. odwiedzały Polskę. W ten sposób poznała też osoby z polskiego środowiska filmowego, zainteresował się nią m.in. reżyser i profesor łódzkiej filmówki, Antoni Bohdziewicz. Zaproponował jej epizod "Kaloszach szczęścia", a kilka lat później, dzięki zupełnemu zbiegowi okoliczności, poradził jej, aby pojechała na casting do "Niewinnych czarodziei". "Spotkał mnie kiedyś, gdy spacerowałam z chłopakiem po Starym Mieście. Zapytał: >>Pani Krystyno, co się u pani dzieje?>Źle się dzieje, bo mam egzamin z gramatyki historycznej, obleję, żyć się nie chce>To niech pani pojedzie do Wajdy, bo on szuka dziewczyny"A dla mnie Wajda po "Popiele i diamencie" to był Pan Bóg, mniej więcej, jeżeli nie więcej". Na miejscu zastała tłumek zestresowanych, podekscytowanych aktorek, których w niczym nie przypominała, ani też nie chciała się z nimi porównywać. Jej zależało tylko na spotkaniu i poznaniu tego wybitnego reżysera, którego tak ceniła. Zobacz też: Kim była Gabriela Obremba, pierwsza żona Andrzeja Wajdy? Zakochała się w nim bez pamięci Kadr z filmu "Niewinni czarodzieje", 1960 r. Krystyna Stypułkowska: porównywano ją do Audrey Hepburn Przeszła przez próby z Tadeuszem Łomnickim, odegrała swoje sceny i udało jej się zamienić kilka słów z Wajdą o średniowiecznym teatrze, po czym wróciła do domu. Ogromne było jej zaskoczenie, kiedy asystent reżysera przekazał jej wiadomość, że otrzymała główną rolę w "Niewinnych czarodziejach". Trudny egzamin z gramatyki też udało jej się zdać, ale zagranie głównej postaci w filmie Wajdy było dla niej niewątpliwie większym osiągnięciem. Na planie zaprzyjaźniła się z Kaliną Jędrusik i Zbyszkiem Cybulskim. Ten drugi przywrócił jej pewność siebie, po tym, jak porównywała się do wszystkich pięknych dziewczyn, które gromadziły się wokół planu filmowego na Starym Mieście. "Ja przyglądałam się im, Zbyszek Cybulski przyglądał się mojej minie. W końcu – choć podobno był skąpy – postawił mi jajecznicę, wziął na spytki i oświadczył: >>Ty głupia! One przychodzą, bo ci zazdroszczą Niezupełnie mnie przekonał, ale trochę pomogło", zdradziła Krystyna Stypułkowska w wywiadzie. Później miał ją też prosić o to, żeby udawała jego żonę, która nie pozwala mu na picie wódki z wielbicielami. Popularny aktor nie przepadał za tymi nękającymi propozycjami, więc chciał wybrnąć tak, żeby nikogo nie urazić. "Niewinni czarodzieje" nie od razu weszli do kin, ze względów politycznych film rok przeleżał na półce. Kiedy już pojawił się na ekranach, w Polsce został przyjęty dość chłodno. Być może za dużo w nim było powiewu Zachodu — boksu, jazzu i przelotnej znajomości dwójki młodych ludzi, która w zamiarze miała przetrwać tylko noc. Ale rok później produkcja zebrała świetne recenzje na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu, a 21-letnią Krystynę Stypułkowską zaczęto porównywać do Audrey Hepburn i Jeanne Moreau. Był to dla młodej debiutantki świetny wstęp do dalszej kariery filmowej, z tym że ona nie miała zamiaru takowej kontynuować. "Miałam plany: Paryż, podróże, własne artykuły, publikacje… Filmu na tej liście nie było". Po "Niewinnych czarodziejach" nie postawiła kropki, zagrała jeszcze w kilku produkcjach, m.in. w filmie "Dziewczyna z dobrego domu" Antoniego Bohdziewicza, spektaklu "Spotkanie z Agnieszką" i serialu "Podziemny front", ale później zupełnie odsunęła się od świata filmu. Pytana przez dziennikarzy, dlaczego nie chce kontynuować tak dobrze rozpoczętej aktorskiej kariery, mówiła: "Gdy za pierwszego reżysera ma się Wajdę, łatwiej się zniechęcić, jeśli następny reżyser wybitny nie jest". Zobacz również: Beata Tyszkiewicz: „Nigdy w życiu nie próbowałam polegać na mężczyznach” Jak potoczyło się życie Krystyny Stypułkowskiej? Na początku lat 60. wyjechała na krótko do Włoch, wróciła i rozpoczęła pracę w Polskiej Agencji Prasowej, tam poznała Johna — nauczyciela ze Stanów Zjednoczonych. Zakochali się w sobie, pobrali i po wydarzeniach w 1968 roku, które rozpoczęły w Polsce kryzys społeczno-polityczny małżeństwo emigrowało do Austrii, a później do USA. "Obraziłam się na Polskę", wyznała po latach Krystyna Stypułkowska. W Stanach Zjednoczonych powiodło jej się zawodowo. Zrobiła doktorat na komparatystyce, została lektorką włoskiego i nauczycielką francuskiego. Niestety, rozpadło się jej małżeństwo, po rozwodzie przeprowadziła się do Paryża, ale cztery lata później wróciła do USA, tam zakochała się w dyplomacie Michaelu Smicie, para zamieszkała wspólnie w Waszyngtonie. Jako Krystyna Stypułkowska-Smith zaczęła karierę w amerykańskiej dyplomacji. Debiutująca u Wajdy aktorka została nauczycielką języka polskiego amerykańskich polityków, wojskowych i dyplomatów. Uczyła nawet samą Madeleine Albright. Została także tłumaczką m.in. Laury Bush - żony byłego prezydenta USA, George'a W. Busha, kiedy prezydent Kwaśniewski był z wizytą w Stanach. Nie zastanawiała się, jak wyglądałoby jej życie, gdyby wybrała karierę filmową. "Ja na ogół niczego nie żałuję. Odziedziczyłam to podejście po tacie: jak się ma kłopoty, to trzeba próbować im zaradzić, a jak się już coś złego stało, to się nie odstanie i nie ma sensu rozpaczać. Odkąd to zrozumiałam, mam szczęśliwe usposobienie", mówiła. Krystyna Stypułkowska-Smith zmarła 20 października 2020 roku w Arlington, gdzie żyła i pracowała na co dzień. Pogrzeb aktorki w Polsce odbył się dwa lata później, 22 listopada 2022 roku. Została pochowana na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim przy ul. Sopockiej 18 w Łodzi. Czytaj też: Regina Pisarek marzyła o spokojnej starości. Gdy w końcu zaczęła cieszyć się życiem, spotkał ją tragiczny wypadek Źródła: plejada.pl, weekend.gazeta.pl
Beata Tyszkiewicz w wywiadzie o macierzyństwie i małżeństwie. „Nigdy w życiu nie próbowałam polegać na mężczyznach”
Aktorka wspomniała między innymi relację z Andrzejem Wajdą
„Mam silny charakter, jestem uparta i energiczna. W życiu osobistym najlepsze relacje mam z małpą, ale jak zaśnie, mogę ją zjeść” – mówiła Beata Tyszkiewicz w wywiadzie dla "Urody życia" w 2017 roku. [Wywiad opublikowany na Viva Uroda Życia 02.04.2024 r.] Beata Tyszkiewicz: archiwalny wywiad Magdalena Żakowska: Ma pani piękny zegarek. To Cartier Baignoire? Beata Tyszkiewicz: Tak. Bardzo dziękuję! Charlotte Gainsbourg dostała identyczny od ojca, Serge’a Gainsbourga. Ja sobie kupiłam sama. 20 lat temu. W życiu trzeba polegać wyłącznie na sobie? Tak mam. Nigdy w życiu nie próbowałam polegać na mężczyznach. Cenię sobie niezależność i samodzielność. Ale czy mężczyźni potrafią to docenić? Mądrzy potrafią. Uważam, że kobiety i mężczyźni mają w życiu różne, nie całkiem zbieżne cele i każde powinno się trzymać swoich. Kobieta bardzo często czuje się spełniona, kiedy urodzi dziecko. Mężczyzna raczej nie. Zna pani chiński horoskop? Uważam, że ludzie powinni się dobierać znakami chińskiego zodiaku. Są takie typy charakterów, takie znaki, które po prostu ze sobą nie współpracują. Wierzy pani w chiński horoskop? Bardzo. Jest fascynujący, można dzięki niemu wiele zrozumieć. Także z otaczającej nas rzeczywistości – dlaczego dany polityk jest taki, jaki jest, dlaczego wielu dyktatorów i tyranów urodziło się pod jednym znakiem. Wszystko jest tam zawarte. Dowie się pani nawet, pod jakim znakiem powinny się rodzić pani dzieci. Bo smoki źle znoszą na przykład rodzeństwo. Mam dwóch wnuków, Marcel jest smokiem, ma pięć lat i strasznie dominuje nad starszym bratem, który ma prawie 10 lat. Chwilami bywa to zabawne. Ostatnio, jak chciał go dotknąć, powiedział: „Wiesz co, ty jesteś taki siusiak, co nie może zrobić siusiu”. Upokorzenie z poziomu pięciolatka. Starszy, Szymon, jest ideałem. A pani spod jakiego jest znaku? Jestem chińskim tygrysem. Tygrysy są uparte, energiczne i pewne siebie. Przez całe życie uciekają przed nudą. Ale sam znak nie wystarczy, żeby poznać charakter człowieka. To jest znacznie bardziej skomplikowane. Bo każdy znak dzieli się na części. Wszystko zależy od daty urodzenia. W stosunkach osobistych ja na przykład mam świetne relacje z małpą. Małpa oczywiście płata figle, potrafi podpalić dom tylko po to, żeby natychmiast zabrać się z pełnym zaangażowaniem do gaszenia. Ale małpa musi się też liczyć z tym, że kiedy zaśnie, to tygrys ją zje. Tygrys, czyli pani. Tak. Mam silny charakter. Warto wiedzieć o sobie takie rzeczy. Ku przestrodze dla siebie i innych. Warto też wiedzieć, czy kiedy spotyka pani kogoś, to macie szansę na porozumienie czy nie. Będzie wam się dobrze współpracowało czy nie. Będzie porozumienie czy nie. Bardzo jest to wszystko zabawne. Nie traktuję chińskiego horoskopu śmiertelnie poważnie; na szczęście nie ma w nim tych wszystkich bzdur o tym, co czeka nas w następnym tygodniu. Koncentruje się na stosunkach między ludźmi – dziećmi i rodzicami, kobietami i mężczyznami. Ostatnio przeczytałam, że w Ameryce 40 procent par się rozwodzi. Najwyraźniej nie znają chińskiego horoskopu! Ale pani ma przecież na koncie 300 procent rozwodów! To prawda! I uważam, że nie wypada mieć więcej. Ale też wszystkie były w miarę łagodne. Jak kobieta całą winę za rozwód bierze na siebie, to jest on bardzo łagodny. A tygrys w każdej sytuacji bierze winę na siebie. Zresztą nie ma powodu, żeby z sympatycznymi ludźmi rozwodzić się niesympatycznie. Zobacz też: Miałam dwóch bardzo dobrych mężów – mówi słynna podróżniczka Elżbieta Dzikowska Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda na planie filmu "Wszystko na sprzedaż" Samotność wybrała sobie pani całkowicie świadomie, z premedytacją? Nie jestem samotna. I nigdy nie byłam. Samotność nie ma z małżeństwem nic wspólnego. W małżeństwie można być przecież znacznie bardziej samotnym niż w pojedynkę. Uważam po prostu, że małżeństwo ma sens wtedy, kiedy są dzieci. Nawet jeśli mężczyzna nie garnie się do pomocy w wychowywaniu tych dzieci. Ale dzieci potrzebują matki i ojca. To jest jakiś nasz ludzki rytuał. Przecież pani sama wychowywała córki. To nie ma nic do rzeczy. Tata w pobliżu musi być. Ale dlaczego w pobliżu, a nie na miejscu? W jakimś sensie powtarzamy życie naszych rodziców. Moja mama wychowała mnie i mojego brata sama, bo tatę zabrali nam w czasie wojny Niemcy, był w obozach, a potem został w Anglii. Po wojnie widziałam go tylko raz. A mój brat nigdy. Ale ten ojciec gdzieś tam był, mieliśmy gdzie umiejscowić nasz żal, pretensję, złość. I zazdrość, bo ojciec miał potem w Anglii jeszcze jedno dziecko z drugiego małżeństwa. W pani było więcej żalu czy złości? Chyba ani jednego, ani drugiego. Mój brat miał gorzej, bo ojciec miał drugiego syna, więc powstawał jakiś rodzaj współzawodnictwa. Mnie nigdy ojca nie brakowało. Moja matka była fantastyczną kobietą. Ale samotne macierzyństwo to też samotne podejmowanie decyzji. Często niełatwych. Ja na przykład wielokrotnie zmieniałam córkom szkoły. Najpierw chodziły do polskiej szkoły, żeby nauczyły się „Inwokacji” i przeczytały „Antka”. Potem do francuskiej, żeby były dwujęzyczne. Potem do amerykańskiej, żeby się nauczyły po angielsku. To był duży wysiłek, bo te szkoły były bardzo drogie. Andrzej Wajda mi pomagał, ale nigdy z moimi decyzjami nie dyskutował, bo nie podejmował ich na bieżąco ze mną. Czy to dobrze, że powtarzamy życie naszych rodziców? Nie wiem. To jest intuicyjne. Nie chodzi o to, że powtarzamy błędy, chociaż często to robimy; nie wierzę w to, że uczymy się na cudzych błędach. A na swoich – i tak jest za późno. Poza tym to często kwestia osobowości. Ja na przykład z zasady chcę być naiwna i romantyczna. I często daję się nabrać. Ale mam to jakoś w koszty wliczone. Nie chodzi też o powtarzalność w spra­wie kluczowych życiowych decyzji. Czasem są to drobne nawyki, przyzwyczajenia. Moja mama na przykład nie znosiła okruchów. Zawsze wycierała palce o kant obrusa, żeby ich nie mieć na palcach. I ja też się niedawno na tym złapałam. Kiedyś otworzyła moją szafę, w której mam pudełeczka. Bardzo lubię pudełeczka – od takich najpiękniejszych na świecie, florenckich, wytłaczanych, ze skóry, po kartonowe. Po prostu strasznie trudno jest mi wyrzucić pudełko, bo uważam, że mi się do czegoś przyda. Mama spojrzała na te moje pudełeczka i powiedziała: „Jesteś dokładnie taka sama, jak twoja babka”. Byliśmy kiedyś z Krzysiem i mamą w kawiarni, gdzie podano nam herbatę w szklankach i cukier w kostkach. I on, już jako 18-letni chłopiec, wrzucił do tej herbaty trzy kostki i zaczął się przypatrywać, jak topnieją. Mój ojciec robił dokładnie tak samo, a przecież nigdy się nie poznali, ojciec zniknął z naszego życia, kiedy Krzyś miał półtora roku. Z kolei jak zmywam makijaż przed lustrem, to tym wacikiem od demakijażu jeszcze później przelecę zawsze wszystkie krany w łazience. Moja młodsza córka, Wiktoria, całe życie się z tego śmiała, a ostatnio sama się na tym złapała. Może to genetyczne? Pani córki są do pani podobne? Każda inaczej. Karolina jest do mnie podobna zewnętrznie – do mnie w jej wieku. Jak patrzę teraz na moje stare filmy, to widzę, że mogłaby wejść na plan za mnie. Ma inny profil, ale w oczach, kształcie twarzy – bardzo podobna. Karolina jest spontaniczna, żywiołowa, a Wiktoria przeciwnie. Precyzyjna, odpowiedzialna, pedantyczna. Są jak woda i ogień, ale bardzo się kochają i wspierają. Chociaż między nimi jest duża różnica wieku, 10 lat. Ale to dobra różnica, bo jak pojawiła się na świecie Wiktoria, to Karolina uznała, że „mamy dziecko”, że będziemy ją wychowywały razem. Miałam szczęście. Bo wie pani, macierzyństwo to generalnie udręka. Trzeba kogoś kochać już na zawsze, nieustannie. Ciężka robota. Beata Tyszkiewicz z córką, Karoliną Wajdą Uważa pani, że jak są dzieci, to powinno być i małżeństwo? Uważam, że tak jest lepiej dla dzieci. Ale rozumiem doskonale wolne związki i jestem kompletnie za! Nie widzę powodu, dla którego ludzie musieliby się pobierać. A potem rozwodzić. Przeciwnie, uważam, że takie przypieczętowanie związku daje złudną pewność siebie – że ta druga osoba już na zawsze należy do nas. A takie małżeństwo kościelne to jest na przykład bardzo poważna sprawa – trzeba mieć pewność, że to już na zawsze. Nie powinno się bez silnego wewnętrznego przekonania przyrzekać przed ołtarzem, że do śmierci, w biedzie i chorobie, bo idioty z Pana Boga robić nie można. Pani brała ślub kościelny? Nie. Właśnie dlatego, że nie byłabym w stanie tego powiedzieć. Nawet w trakcie ślubu cywilnego, kiedy trzeba powtórzyć po urzędniku stanu cywilnego pewną formułę zobowiązania, to mówiłam, że będę się starała. Bo taka była prawda. Uważam, że są takie momenty w życiu, a ślub do nich należy, kiedy trzeba być poważnym i mówić prawdę. Być prawdziwym przed samym sobą. Ale przecież kochała pani swoich mężów. Oczywiście. Ale też znam siebie i znam życie. Miłość jest w jakimś sensie obciążeniem. Moja mama powiedziała kiedyś: „Tylko jednej rzeczy się w życiu bałam – wielkiej miłości”. Bo wielka miłość to z reguły miłość nieszczęśliwa, która na koniec boli i może zmienić nasze życie w zupełnie nieplanowanym kierunku. Z córkami jest pani blisko? Przeczytałam gdzieś, że wciąż gotuje pani obiady dla Karoliny. Wiktoria i pani wnuki mieszkają zagranicą. Mam bardzo bliski kontakt z córkami. Rzadko widuję wnuki, ale jak już, to na całego. Na co dzień obserwuję, jak teściowe i matki bardzo często pomagają córkom w wychowywaniu dzieci. Uważam, że powinny dostawać od państwa pensję, bo stanowią ostoję młodego pokolenia. Ich praca to praca niehonorowana. Zamiast 500+ dałabym pensję babciom. Tym bardziej że one z wielką ochotą zainwestowałyby te pieniądze we wnuki. Często bardziej rozsądnie niż rodzice. Gdyby matki i teściowe zastrajkowały, to Polska by dziś stanęła. Nie trzeba manifestacji i palenia opon. Nie zaprowadziłyby wnuków do przedszkola, nie zostały z nimi w domu, kiedy są chore, nie ugotowały. ZOBACZ TAKŻE: Nawet znajomi nie wiedzieli, że Bogusław Kaczyński miał żonę Pamiętam, jak Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji badała sprawę pani wulgarnej wypowiedzi w „Tańcu z gwiazdami”. Dużo pani przeklina? Wulgarnej? Tak twierdzą tylko ci, którzy nie znają etymologii słowa „zapie..lać”! To znaczy mniej więcej to samo, co spieszyć się. Nie, nie przeklinam dużo, ale utrzymuję, że można przekląć. Nigdy nie powiedziałabym: „Cie choroba”, „O Jezusie” albo „Chryste Panie”. A pani ulubione przekleństwo to…? „Spierdalać” jest cudne. I bardzo przydatne w życiu. Trzeba wiedzieć, kiedy w życiu spierdalać. We „Wszystko na sprzedaż”, moim ulubionym filmie z pani udziałem, pojawia się postać, która pyta aktorkę: „Wolisz role smutne czy śmieszne”. Jakie? To zależy. Łatwiej grać smutne. Komedia to jeden z najtrudniejszych gatunków. A takie ślamazarne, smutne postaci już w punkcie wyjścia wydają się poważniejsze, mądrzejsze, ambitniejsze. „Wszystko na sprzedaż” to rzeczywiście wyjątkowy film. Tam dialogi powstawały na planie. Każdy coś swojego przynosił. Podczas kręcenia tego filmu byliście już z Andrzejem Wajdą małżeństwem. Tak. Karolina była już na świecie. Grała tam przecież! Ten bobas to ona. Dosłownie: wszystko na sprzedaż, każdy sprzedał, co miał. Ja miałam małe dziecko. To film, w którym prawda przeplata się z fikcją. Główny bohater, grany przez Andrzeja Łapickiego, to Andrzej Wajda. Pani, aktorka i jego żona, gra jego żonę, a kilkumiesięczna Karolina waszą córkę. W filmie widać zalążek kryzysu małżeńskiego. Czy to też było „wszystko na sprzedaż”? To było życie. Teraz, po śmierci Andrzeja, zrobiłam sobie prywatny przegląd jego filmów… Co pani obejrzała? „Popioły”, „Piłata i innych”… A „Polowanie na muchy”? Nigdy go nie widziałam. To jest film, który Wajda zrobił jako rodzaj odreagowania po waszym rozwodzie. Tak, wiem. Właśnie dlatego go nie obejrzałam. A „Bez znieczulenia”? Tam pojawia się wątek waszego rozwodu. Też nie. Myślę, że oglądanie tych filmów nie sprawiłoby mi przyjemności, bo nasze życie przedstawione jest tam z jego, subiektywnego punktu widzenia. Może miałabym poczucie niesprawiedliwości? Po co sobie to robić. Najważniejsi mężczyźni pani życia to… Całe życie przyjaźniłam się z mężczyznami. Nie są tak wylewni jak kobiety, ale solidniejsi. Możemy się długo nie widzieć, ale wiemy, że możemy na siebie liczyć. Mój brat jest na pewno jednym z najważniejszych mężczyzn mojego życia. Długo się nim opiekowałam, bo od dzieciństwa chorował na serce. Poza tym bardzo związała nas bieda – mieszkaliśmy w małym pokoiku bez wody, łazienki. Rodzeństwo to wielki dar, w trudnych chwilach nieoceniony. Ważni byli też mężczyźni, którzy mnie ukształtowali. Na pewno Andrzej Wajda do nich należał. Bardzo dużo mi dał, mam nadzieję, że ja jemu też trochę. Dałam mu na przykład tytuł „Wszystko na sprzedaż” – to ja go wymyśliłam. Jeszcze ktoś? Tak, ale wolałabym nie mówić. Nie lubię i nie mam potrzeby odsłaniania się. Nigdy nie zdradzam się, jeśli coś mnie zaboli, nie grzebię we własnych problemach. Nie wierzę w teorię, że każdy problem trzeba rozwałkować i przerobić, a o wszystkim, co jest dla mnie w życiu ważne, mówić publicznie i głośno. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, „siedziała i płakała”. Dziś córka Beaty Kawki jest jej prawdziwym powodem do dumy! Beata Tyszkiewicz, sesja dla magazynu VIVA! 10/2009 Rozmawiała Magdalena Żakowska
Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz. Poznali się, gdy „wszystkie błędy mieli już za sobą”
Była czwartą żoną reżysera i jego największą miłością
Jeszcze przed ślubem zamieszkali razem. Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. Oboje mieli za sobą nieudane związki. Mimo tego postanowili się pobrać... Uroczystość odbyła się w 1975 roku w Warszawie. Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz powiedzieli sobie „tak” w obecności dwójki świadków: Basi Ślesickiej i Piotra Skrzyneckiego, który specjalnie na tę okazję przyjechał z Krakowa. Wesela nie było. „Moglibyśmy żyć bez tego ślubu też” – mówiła aktorka. Przeżyli razem ponad 40 lat. Był to czas przyjaźni, wsparcia i zrozumienia. Mogli spotkać się wcześniej, właściwie bez przerwy się mijali, przeprowadzając się do kolejnych miast, pracując w kolejnych teatrach, zmieniając kierunki studiów. Ona mówiła czasem, że mogli poznać się wcześniej. On uważał, że to dobrze, bo wszystkie błędy mieli już za sobą... Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz: historia miłości W 1971 roku Andrzej Wajda pracował w krakowskim Starym Teatrze nad spektaklem „Biesy” Dostojewskiego na podstawie adaptacji Camusa. Reżyser chciał zająć się wszystkim – pracą z aktorami, opracowywaniem tekstu oraz scenografią i dekoracją. Okazało się, że nad tym ostatnim zapanować już nie mógł. Wtedy Piotr Skrzynecki zapowiedział, że pozna go z Krystyną Zachwatowicz – scenografką i artystką kabaretową Piwnicy pod Baranami. Para poznała się w kawiarni Kolorowa w Krakowie. W końcu Zachwatowicz odwiedziła Wajdę w jego mieszkaniu. Długo dyskutowali o tym, w jaki sposób ma wyglądać przygotowywana sztuka. Od początku dobrze się dogadywali. Z czasem spotkania stały się coraz częstsze, a Andrzej Wajda zaczął przychodzić na występy kabaretowe swojej przyszłej żony. Podobno wchodził potem do garderoby artystów i żartował. „Mam śmieszną anegdotę. Graliśmy program, w którym miałam blond perukę, usta na zielono. Ale na koniec szybciutko się przebierałam w czarną sukienkę, zdejmowałam perukę, usta malowałam na czerwono i mówiłam tekst o tym, jaka ciężka jest dola aktora polskiego. Andrzej przychodzi potem do naszej kanciapki-garderoby i mówi: »Bardzo mi się pani podobała, ale kto to była ta ładna na końcu«” – wspominała Zachwatowicz po latach. Krakowska premiera „Biesów” podobno była bardzo dobra, a zaraz po niej Wajda zaprosił Zachwatowicz do wspólnej pracy nad filmową ekranizacją „Wesela”. Zgodziła się. Wspólnie pracowali przez dwa lata. W końcu razem wyruszyli do Szwajcarii, gdzie mieli wystawiać sztukę Dürrenmatta. Ona wtedy już była przekonana co do swoich uczuć, on stopniowo upewniał się, że właśnie dzieje się rzecz, która może się wydarzyć tylko raz w życiu. Wkrótce para zamieszkała na warszawskim Żoliborzu, czasami odwiedzając także ukochany Kraków. Andrzej Wajda przeżył w nim wojnę, to tam pierwszy raz się ożenił. Krystyna Zachwatowicz na Uniwersytecie Jagiellońskim skończyła historię sztuki, a następnie uzyskała dyplom na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Miała również mieszkanie przy Rynku Głównym. „Gdy związaliśmy się z Andrzejem, mieszkaliśmy tam czasem, ale na parterze był nocny lokal, turyści, wrzaski – ani spać, ani pracować. Kiedy szłam do teatru do roboty, Andrzej wychodził do Noworola, kawiarni w Sukiennicach, żeby cokolwiek napisać. I powiedział mi pewnego dnia, że do Krakowa więcej nie przyjeżdżamy, koniec. Wtedy stanęłam na głowie i znalazłam ciche mieszkanie też blisko Rynku. Był zadowolony. Urządziłam je specjalnie dla niego. Trzy pokoje na parterze, ani jednego schodka, mały ogród, wcześniej było błotniste podwórko. Siadał sobie na tarasie i pisał” – wspominała artystka. Zachwatowicz po 20 latach porzuciła granie w Piwnicy pod Baranami. Piotr Skrzynecki miał później żartować, że niepotrzebnie poznawał Andrzeja z Krystyną – gdyby nie to, być może artystka wciąż grałaby w kabaretach. „Przenieśliśmy się do Warszawy, nie mogłam co sobota jeździć do kabaretu, zmieniły mi się priorytety, wcześniej priorytetem była Piwnica. 20 lat tam byłam. Nic poza tym nie było do rzucania, przeciwnie. Dostałam od niego to samo, co on ode mnie” – mówiła. Czytaj także: Kiedy się poznali, zakochała się na zabój. Kim była Mary Ellen Fox, ostatnia żona Leopolda Tyrmanda? Wajda i Zachwatowicz: jak wyglądało ich małżeństwo? Wajda i Zachwatowicz byli blisko siebie niemal przez cały czas. Razem pracowali, mieszkali i podróżowali. Artystka nie tylko przygotowywała scenografie do jego filmów, ale także występowała w jego produkcjach jako aktorka. W 1976 zagrała rolę Hanki Tomczyk w „Człowieku z marmuru”, a trzy lata później wcieliła się w rolę Kazi w „Pannach z Wilka”. Później były role w „Człowieku z Żelaza”, „Kronice wypadków miłosnych” czy „Korczaku”. Po ich mieszkaniu zawsze kręciły się ich psy i koty. On pisząc, sączył whisky i palił cygara. Zawsze pisał piórem. Ona potrzebowała stołu kreślarskiego, by tworzyć projekty. W domu zawsze gotowała dla siebie i swojego męża. „Nie byłam specjalnie dobrą kucharką, w życiu mi nie przyszło do głowy, żeby coś ugotować tylko dla siebie. Ale w domu zawsze było coś do jedzenia. Uważałam, że to mój pierwszy obowiązek, dom ma być domem – śniadanie, obiad, kolacja. Czy jest tylko Andrzej, czy ktoś przychodzi – ma być nakarmiony. Żelazna zasada. Andrzej najbardziej lubił schabowego z kapustą. Moje próby znalezienia schabowego w Japonii czy we Francji nie przynosiły skutku, niestety” – wspominała. Czytaj także: Adam Pawlikowski i Teresa Tuszyńska: Książę i Tetetka, czyli najsmutniejsza historia miłosna PRL-u Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz: artyści i aktywiści Dzięki pracy artystycznej Krystyny Zachwatowicz i Andrzeja Wajdy powstało wiele uznanych filmów, spektakli i wystaw. Przyczynili się do utworzenia Pawilonu Józefa Czapskiego w Muzeum Narodowym w Krakowie. Sam Józef Czapski, malarz i pisarz, był ich znajomym. Podobno kazał mówić do siebie „Józio”. „Myśmy z Andrzejem go kochali po prostu. Był niezwykły. Po jego śmierci sprowadziłam wszystkie rzeczy z jego pokoiku w Maisons-Laffitte do Krakowa. Jeden z jego przyjaciół był na mnie o to wściekły, ale jak zobaczył ten odtworzony w Krakowie pokój Józia, to mnie przepraszał, bo się rozpłakał. Trudno mi racjonalnie wytłumaczyć, dlaczego to zrobiłam. Poczułam, że trzeba, bo ten pokój przecież zniknie” – opowiadała Zachwatowicz. W 1987 roku Andrzej Wajda został laureatem prestiżowej Nagrody Kyoto (Kyoto Prize) Fundacji Inamori. Wygrał około 400 tys. dolarów. Całą kwotę przeznaczył na założenie Fundacji Kyoto – Kraków. Dzięki nim powstało Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha”, w którym znalazła się między innymi przestrzeń ekspozycyjna dla kolekcji sztuki japońskiej Feliksa Jasińskiego. Dziś w centrum wystawiane są prace młodych artystów, organizowane są szkolenia oraz kursy językowe. Czytaj również: Widzowie pokochali ją za role w serialach „Alternatywy 4” i „Zmiennicy”. Co dzisiaj słychać u Krystyny Tkacz? Krystyna Zachwatowicz: dba o spuściznę męża W sierpniu 2016 roku Andrzej Wajda powiedział swojej żonie, że chciałby się przenieść do Krakowa. Miałby bliżej do swojej ukochanej „Mangghi”, dodatkowo bardzo lubił krakowskie mieszkanie, które było spokojne, ciche i bezpieczne. „Może to był sygnał, że on chce jakby zamykania wszystkiego” – mówiła później Zachwatowicz. Nigdy nie rozmawiali o śmierci. Reżyser uważał, że nie istnieje życie pozagrobowe. Ten pogląd podziela zresztą jego żona. Wajda zmarł 9 października 2016 roku w Warszawie. Został pochowany obok swoje matki na krakowskim cmentarzu na Salwatorze. Zgodnie z jego wolą zapisaną w testamencie, pieniądze z tantiem wspierają Fundację Kyoto – Kraków, która obecnie przyznaje także stypendia dla młodych twórców. Krystyna Zachwatowicz wciąż dba o to, by pamięć o jej mężu nie ucichła. W 2018 roku jego imieniem został nazwany skwer na krakowskich Plantach. Nieprzypadkowo właśnie tam. Podczas przyjęcia z okazji swoich 90. urodzinach Wajda powiedział, że chciałby iść do raju, ale tylko wtedy, jeśli raj będzie w Krakowie. „Planty latem w słońcu najlepiej się do tego nadają” – powiedział. W Muzeum Narodowym w Krakowie mogliśmy także oglądać wystawę poświęconą życiu i twórczości reżysera. Teraz Krystyna Zachwatowicz szuka miejsca na stałą wystawę, która mogłaby o nim przypominać. Artystka stara się także, by notatki, które Andrzej Wajda pisał przez całe życie, zostały opracowane. „Zawsze przyznawał publicznie – za swoim przyjacielem, malarzem Andrzejem Wróblewskim – że po śmierci nie ma nic. Wiadomo, zostanie »Manggha«, dom, zbiory, więc trzeba napisać jakiś testament, ale o tym mówił rzeczowo, że należy to uporządkować. Nic więcej. Ale gdybym ja wiedziała, że odchodzę przed nim, też bym się martwiła. Takie rozerwanie, po tylu latach” – mówiła Zachwatowicz.
Mój ojciec Andrzej Wajda. Tak jedyna córka reżysera Karolina Wajda wspomina swoje dzieciństwo
Jeden z najwybitniejszych twórców światowego kina, a dla niej - ojciec… Karolina Wajda już jako kilkumiesięczne dziecko zadebiutowała w filmie „Wszystko na sprzedaż” w reżyserii Andrzeja Wajdy. Córka reżysera i aktorki, Beaty Tyszkiewicz nigdy nie myślała o ojcu w kategoriach niezwykłości, chociaż mama zawsze wychowywała ją w poczuciu, że nosi nazwisko wyjątkowego człowieka. „Zawsze myślałam o tacie, że jest wielkim artystą, chociaż nie miało to żadnego znaczenia w naszym życiu codziennym", opowiadała nam Karolina Wajda w 2000 roku, tuż po tym jak jej ojciec dostał Oscara. Przypomnijmy tę rozmowę, w której córka reżysera opowiedziała, jak wyglądały relacje w jej rodzinie. Czym tata potrafił ją zaskakiwać? Dzisiaj artysta skończyłby 97 lat. View Ediplayer on the source website Karolina Wajda wspomina Andrzeja Wajdę O rozwodzie rodziców: Karolina Wajda: Miałam wtedy trzy lata. I nie przypominam sobie, żeby to było źródłem moich niepokojów czy stresów. Tata często się mną opiekował, a wszystkie weekendy spędzaliśmy razem. Co niedzielę czekała nas jakaś wspaniała wyprawa. Dokąd? Karolina Wajda: Różnie. Do wesołego miasteczka, i do parku na spacer z psami. Do kina, do muzeum. Zawsze stara mi się coś pokazać, czegoś nowego nauczyć. Z mamą wszystko miało charakter radosnej zabawy, a z tatą było szalenie poważnie. Ma taką cechę, którą do dzisiaj pamiętam – dziecinną ciekawość świata. I zachwyt nad nim. Pamiętam, że wszystko go interesowało. Chyba naprawdę cieszyła go karuzela w wesołym miasteczku i naprawdę bał się ze mną w domu duchów. (…) Jechaliśmy do niego do domu na Żoliborzu. Miałam tam swój pokój z balkonem, bardzo ładny, ze ścianami pomalowanymi na niebiesko. Było w nim piętrowe łóżko, na półkach stały książki i leżały zabawki, a nad łóżeczkiem wisiał obrazek z aniołem stróżem. Beata Tyszkiewicz z córkami Karoliną Wajdą i Wiktorią Padlewską, 1999 r. Karolina Wajda wspomina wspólne wypady z tatą do kina: Karolina Wajda: Ten film miał kilka części, więc na „Godzillę” chodziliśmy regularnie. Mieliśmy w kinie „Wisła” ulubiony rząd i ulubione fotele. Tata nigdy nie zostawiał mnie samej w sali, czekając na zewnątrz, jak robi wielu ojców. Zawsze siedział obok mnie i razem oglądaliśmy film. Dorosłego mężczyznę i 6-letnią dziewczynkę zaciekawił tak samo. (…) Dopiero teraz widzę, jak wiele czasu i uwagi mi poświęcał. Wtedy uważałam, że każdy ma taki fantastyczny entuzjazm do wszystkiego jak mój tata. Nie wydawało mi się to niczym nadzwyczajnym. A przecież nie był młodym ojcem, który w jakiś naturalny sposób bawi się z dzieckiem. Kiedy się urodziłam, miał 40 lat. Karolina Wajda o rodzicach Karolina Wajda: Nigdy też nie słyszałam, by o coś się oskarżali. Tata nie poddawał ocenie sposobu, w jaki mama mnie wychowuje i vice versa. Chyba dzięki temu zawsze czułam się szalenie bezpieczna. Oni byli dla mnie niezłomni, do tej pory mam poczucie, że w chwili słabości zawsze mnie podźwigną. (...) Rodzice nie wciągali mnie w swoje dorosłe życie. To były ich sprawy, a nie moje. Moim wychowaniem zajmowała się mama. Jej następnych dwóch mężów znałam i traktowałam normalnie, podobnie jak oni mnie, chociaż nie byliśmy jakoś blisko związani. Niczego specjalnego dla mnie nie zrobili, nie poświęcali mi zbyt wiele czasu, ale też niczego ode mnie nie wymagali. Natomiast z ojcem było inaczej, bo jedyną kobietą, którą przy nim od dziecka pamiętam, była i jest Krystyna Zachwatowicz. Czytaj też: Czesław Mozil z żoną szczerze o braku dzieci Karolina Wajda i Andrzej Wajda na Gali Kryształowych Zwierciadeł w 2011 roku Karolina Wajda o ojcu Karolina Wajda: Gdy miałam 10 lat, spadłam z konia. Zdarzyło się to na obozie jeździeckim na Mazurach, Byliśmy tam z ojcem i Krystyną, ale na przejażdżkę wybraliśmy się tylko z tatą. Koń mnie dosyć poturbował. Tata podjechał, zobaczył, że ja leżę na ziemi i ledwo dycham. Powiedział wtedy: "Karusiu, wiem, że cię boli, ale po upadku trzeba się podnieść i wsiąść na konia, bo potem możesz się go bać". Wsiadłam więc, wracaliśmy stępa, bolało mnie, łzy kapały jak groch. Czułam się bardzo nieszczęśliwa. Krystyna zadecydowała, żeby jechać do szpitala. Prześwietlenie wykazało, że mam połamane żebra. "Miało prawo cię boleć, miałaś prawo płakać", stwierdziła, bo wyczuła, że się wstydzę płaczu i tego, że nie okazałam się dość dzielna. Dostałaś prezent na pocieszenie? Karolina Wajda: Chyba byłam za duża na pocieszanie zabawką. Zresztą ojciec mnie pod tym względem nie rozpieszczał. Kiedy byłam mała, dostawałam różne misie. A potem chyba nie bardzo wiedział, co mogłoby się spodobać nastolatce. Pamiętam, że z podróży do Japonii przywiózł mi mikroskop. Była z niego bardzo dumna. Gdy dorosłam, dostawałam prezenty praktyczne, choćby pod choinkę wspaniałe buty do jazdy konnej. (…) Kiedy dotarło do ciebie, że ojciec jest wielkim reżyserem? Karolina Wajda: Byłam wychowywana przez mamę w poczuciu, że noszę nazwisko wyjątkowego człowieka i muszę zadbać o to, by nic na nim nie zaciążyło. Karolina Wajda szczerze o relacji z ojcem Karolina Wajda miała z ojcem serdeczne relacjie, jednak wszystki zmieniło się, gdy stała się nastolatką. Na chwilę przestała mieć z nim dobry kontakt z ojcem. Dlaczego? „Między moim 15. a 20. rokiem życia spotykaliśmy się, ale pozostawaliśmy jakby obok siebie. Nie jeździłam już do niego na weekendy, miałam już inne plany. Niewiele mu o sobie opowiadałam, a on się nie dopytywał. Sądzę, że ojciec uważa okres dorastania za dosyć głupkowaty. Ja zresztą dzisiaj też", opowiadała w tej samej rozmowie. Na szczęście kontakt wrócił, kiedy Karolina Wajda skończyła 20 lat. „Mieszkałam wtedy na wsi, w Głuchach, sama z całym moim zwierzyńcem – psami, kotami, końmi. Odwiedziłam koleżankę. Oglądałyśmy Dziennik i nagle pokazali mojego ojca – zdjęcie w rogu telewizora. Powiedzieli, że zasłabł podczas wizyty u Vaclava Havla i leży w klinice w Pradze. Brzmiało to strasznie. Przez całą noc organizowałam zastępstwo na wsi, a rano zjawiłam się w konsulacie czeskim po wizę. Potem wsiadłam w samochód i pojechałam do Pragi. Odnalazłam ojca. Widziałam w jego oczach zaskoczenie moim przyjazdem. Pewnie nawet nie wiedział, że o jego chorobie powiedziano w telewizji. Nagle poczułam, że go tak strasznie kocham, jest mi tak bardzo bliski i chyba był szczęśliwy, że się zjawiłam. A dla mnie to było najzupełniej oczywiste. Czułam, że jestem tam, gdzie powinnam być", mówiła na łamach VIVY!. Reżyser nauczył córkę empatii czy szacunku do drugiego człowieka. Karolina wiedziała, że ojciec ją kocha, jednak dla niego prorytetem była praca, a nie relacje rodzinne. „My w ogóle mało rozmawiamy o uczuciach. Ojciec chyba uważa, że nie wszystko, co się czuje, należy nazywać. Tylko że musiałam dorosnąć, by to zrozumieć. Nigdy nie starał się mnie na siłę zdobywać. Słowem czy prezentami. To ja musiałam stać się dorosła, by pojąć, na czym polega jego miłość", opowiadała w 2000 roku w rozmowie z VIVĄ! Miał wobec ciebie jakieś oczekiwania? Karolina Wajda: Na pewno chciał, żebym została malarką. Pewnie dlatego, że sam maluje. Uważa to za wspaniale zajęcie i chciał, żebym tę pasję podzieliła. Żebym zrealizowała jego marzenia. Poza tym wiedział, że jestem bardzo przywiązana do domu w Głuchach, jako malarka nie musiałabym stąd wyjeżdżać. Tylko że malarstwo albo się w sobie nosi, albo nie. (...) Znaleźliście dla siebie na nowo klucz? Karolina Wajda: Bardzo się wszystko zmieniło. Nie jestem już zbuntowaną nastolatką. Uważam, że pewne decyzje życiowe powinnam wyjaśnić swojemu tacie, i robię to. Myślałam, ze jest zbyt wielki, by zajmować go swoimi błahostkami. Ale w pewnym momencie zaczęłam mu opowiadać o sobie, o najprostszych sprawach, że się urodzą szczeniaki albo że będą małe koty, albo że konie będą się rodziły i dlaczego te konie, a nie inne. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że jego to bardzo interesuje. I te kury, i konie, i dom, i jak rozwiążę ten czy inny problem. Rysujemy razem, projektujemy stajnie, oświetlenie, gdzie co będzie stało. (...) Zawiódł Cię kiedyś? Karolina Wajda: Nigdy, to ja się starałam, żeby go nie zawieść. Zaskoczył Cię kiedyś? Karolina Wajda: Myślę, że zawsze mnie zaskakuje swoją otwartością na świat, na nowości. To ja cały czas gonię za nim. Nawet na planie filmowym, gdy byłam jego asystentką przy realizacji „Pana Tadeusza”, nie mogłam za tatą nadążyć. Dosłownie. On tak szybko biega. Mówię: „Tato, mamy przecież motorolę i jak jesteśmy pół kilometra od siebie, to możemy się przez nią porozumieć””. A ojciec: „Pamiętaj, że nigdy nic nie załatwisz przez to urządzenie. Jak chcesz, żeby coś zrobili, musisz pójść im to powiedzieć”. No i zanim skończył, już biegł. Krzyczę: „Tato, zaczekaj, może ja pobiegnę!”. Nie, on już na dole, a je ledwo nadążam. Czytaj również: Dzięki chorobie przewartościowała swoje priorytety. Tak Dorota Gardias mówi o walce z nowotworem Karolina Wajda jako asystentka reżysera na planie filmu "Pan Tadeusz" w 1998 roku. Karolina Wajda wspólnej pracy z ojcem Jak Ci się z nim pracowało? Karolina Wajda: Trudno, bo strasznie się bałam. To znaczy świetnie, ponieważ ojciec jest bardzo zdecydowany, zdyscyplinowany i wie, czego chce. A trudno dlatego, że bałam się pewnej niezręczności wynikającej z naszego pokrewieństwa. Nie chciałam, żeby czuł się zobligowany do większej tolerancji dla mnie niż dla innych. Na pewno nie wrzeszczałam przez cały plan: „Tatusiu, załóż szalik, bo się przeziębisz". (…) Zawsze mogła na niego liczyć. Karolina Wajda: Niedawno przyjechał, by podeprzeć drzewka, i wykończył całą ekipę pomocniczą. Chłopi, wiadomo, pochodzą, pomarudzą, tu coś przybiją, tam stłuką młotkiem, usiądą, zapalą papierosa. Boże, ojciec przyjechał na trzy dni, a oni po prostu słaniali się na nogach, bo musieli mu pomagać. Z tatą to tak wychodzi, ze on bierze te wszystkie kije, siekiery i rusza galopem, żeby następne drzewko podeprzeć. Oni muszą za nim biec, a w ogóle nie są przyzwyczajeni do takiego tempa pracy. Ja te że byłam ledwo żywa, bo to po prostu jest nie do wytrzymania. Woła: „To należy zreperować!”, i już chwyta za młotek, za gwoździe. Ja mówię: „Tato, chwilę, może ten pan to zrobi”. A on nie: „Jak sama nie zrobisz, nie będzie zrobione. Nawet jak na spacer idziemy, proszę: „Tato, poczekaj, otworzę bramę”. Nie, on już siedzi na ogrodzeniu, już przeszedł, już przeskoczył. Teraz to moi robotnicy pytają: „A kiedy pan Wajda przyjedzie? Bo musimy siły zebrać”. Jak zareagowała na Oskara dla ojca? Karolina Wajda: Może to zabrzmi niewłaściwie, ale dla mnie ta nagroda była czymś oczywistym. Nie wpłynęła zresztą na moją ocenę jego filmów, bo zawsze wiedziałam, że jest wspaniałym reżyserem. Uważam, że mógłby to być już co najmniej drugi Oskar. Pierwszego tata powinien był dostać za „Ziemię obiecaną” i kto wie, czy nie za „Panny z Wilka”. Wiem jednak, że on nie robi filmów dla Oskarów, tylko ludzi. I dla siebie. A że go uhonorowano… To dobrze. Cieszę się za siebie i za niego, bo zdobył tyle, ile można w tej dziedzinie sztuki osiągnąć. Zobacz także: Danuta Stenka o braku wiary w siebie: "Przychodziłam po próbie, zwierzałam się mojemu mężowi i płakałam"
Krystyna Janda o najważniejszej relacji w swoim życiu artystycznym: "Stworzył mnie Wajda"
Krystyna Janda niejednokrotnie podkreślała, jak wielki wpływ miał na całą jej zawodową twórczość Andrzej Wajda. Gdyby nie ich spotkanie w 1976 roku na planie "Człowieka z marmuru", nie byłaby osobą, którą jest dzisiaj. Co aktorka mówiła o tej relacji? Krystyna Janda i Andrzej Wajda: historia relacji Relacja reżysera i aktorki rozpoczęła się od jej kinowego debiutu. Andrzej Wajda postanowił obsadzić początkującą artystkę w roli reżyserki - Agnieszki w swoim filmie "Człowiek z marmuru". Pierwowzorem do tej roli miała być sama Agnieszka Osiecka, a reżyser marzył, aby to właśnie ona wystąpiła w jego filmie. Jego ostateczny wybór padł jednak na Krystynę Jandę, a podyktowany był on przypadkiem, dla niej jak się okazało, bardzo szczęśliwym. "Kamera ruszyła i natychmiast wypadła z szyn. Za kamerą Edward... (operator Edward Kłosiński, późniejszy mąż aktorki - przypis red.) Cały czas rejestrował moją twarz, kiedy z hukiem upadał razem z kamerą, a ja... grałam, nawet okiem nie mrugnęłam", opowiadała aktorka w rozmowie z Katarzyną Montgomery. To opanowanie i niewychodzenie z roli zrobiło na reżyserze ogromne wrażenie. Aktorka i reżyser spędzili ze sobą na planie "Człowieka z marmuru" dwa i pół miesiąca, które, jak później podkreślała Krystyna Janda, zrobiły z niej innego człowieka. "Choć w szkole teatralnej uznali, że jestem niekonwencjonalna, dopiero on mnie totalnie otworzył i pozwolił być sobą. A z drugiej strony przewrócił do góry nogami całą moją wizję siebie: mój pomysł na ten zawód, na mnie jako aktorkę", mówiła Krystyna Janda na łamach książki "Pani zyskuje przy bliższym poznaniu" (wyd. Prószyński i S-ka). Reżyser zachwycił młodą aktorkę swoim sposobem pracy. Nie działał według określonego schematu, bardzo cenił spontaniczność, a inspiracje czerpał od całej ekipy filmowej. Lubił, kiedy atmosfera na planie wrzała, bo wówczas mógł przenieść jakiś jej element do filmu. "Wajda wciąga do tworzenia filmu wszystkich współpracowników (...). A co zabawne, wielu uważa potem, że to oni wymyślili jego filmy", wspominała aktorka. Czytaj też: Krystyna Janda i Edward Kłosiński: ich miłość przerwała śmierć. „Powtarzał, że nie umrze przede mną" Gdańsk, 15.02.1981 r. Nz. w środku odtwórcy głównych ról Krystyna Janda i Jerzy Radziwiłowicz. Z lewej Andrzej Wajda Andrzej Wajda i Krystyna Janda prywatnie Krystyna Janda w rozmowie z Katarzyną Montgomery wspominała także szczególne momenty pracy z Andrzejem Wajdą, który nie szczędził jej czasami do bólu szczerych komentarzy, chociaż czasami bał się je wygłaszać wprost. Po latach te zdarzenia zamieniły się w zabawne anegdoty. Grałam z Piotrem Machalicą w Teatrze Powszechnym „Dwoje na huśtawce” w reżyserii Andrzeja. Zaczęłam próby dwa miesiące po urodzeniu Adasia. Andrzej męczył się na widowni, kręcił, stękał, a ja myślałam: „Co mu jest?”. Przecież go znam. W końcu przemówił: „Krysi trzeba dać jakieś bolerko”. „Po co mi bolerko?”, zdziwiłam się. „Bo… bo stałaś się po tym dziecku taka… taka CIELISTA”. Chodziło mu o to, że utyłam, podczas gdy on Gizelę widział szczuplejszą, ale za nic nie chciał mnie dotknąć. Z kolei na planie „Tataraku” nagle oświadczył: „Masz jedno oko za małe. Nie wiem, jak to nakręcić”. To było coś niesamowitego. Rzeczywiście, słońce tak jakoś się odbijało, raziło mnie. „Ale, Andrzej, ja mam równe oczy…”, zapewniłam. „Nie, nie, tak ci się wydaje… Jedno jest mniejsze. I co my z tym zrobimy? Oba są ładne, tylko jedno mniejsze, opowiadała aktorka. Edward Kłosiński i Andrzej Wajda, 1981 r. Krystyna Janda nie ukrywała, że genialny reżyser w swoich relacjach zawodowych bywał surowy. Zarówno dla siebie, jak i dla artystów, z którymi pracował. Takiej bezpośredniości i szczerości do bólu zaznała od niego nawet w sferze prywatnej. "Mojego drugiego męża, a jego przyjaciela (Edward Kłosiński - przyp. redakcji) starał się ze wszystkich sił uratować od nieszczęścia, jakim jego zdaniem jest małżeństwo ze mną, słyszałam, jak tłumaczył mu przed katastrofą: »Edwardzie, zrozum, Krysia jest dobra na wszystko, tylko nie na żonę«. Do mnie w Wigilię Świąt Bożego Narodzenia, tego »nieszczęsnego« dla Edwarda roku, kiedy się związaliśmy, powiedział: »Jeśli go skrzywdzisz, będziesz miała ze mną do czynienia«". Te bezpośrednie i zaskakujące słowa zabolały aktorkę, która po wszystkim zapłakana schowała się w łazience i nie chciała wyjść. Czytaj również: Gdy zmarł ich ojciec, szybko dorośli... Co dziś robią synowie Krystyny Jandy? Krystyna Janda, John Gielgud i Andrzej Wajda, 1980 r. Wszystkie pozytywne i te bardziej "surowe" sytuacje coraz bardziej zacieśniały więzi pomiędzy reżyserem i aktorką. Andrzej Wajda i Krystyna Janda stali się sobie bardzo bliscy zarówno zawodowo, jak i prywatnie. Te dwa światy przeplatały się u nich niezmiennie, aż do śmierci reżysera w 2016 roku. "Wszystko mnie w nim rozczula, także wady. Słabości. Ja go kocham", podkreślała aktorka. Andrzej Wajda był "jej reżyserem". Nazwała go swoim objawieniem. "Spotkałam reżysera, bardzo wrażliwego i delikatnego człowieka, kosmos o nazwie Andrzej Wajda. Długo można by mnożyć przymiotniki, dobierać słowa. A tego, kim jest Andrzej Wajda, nie da się opowiedzieć ani wyjaśnić. Więc lepiej przestać mówić i po prostu obejrzeć to, co stworzył", wyznała. Zobacz także: Tworzyli jedną z najpiękniejszych par. Niezwykła historia miłości Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy 02.10.2001, Andrzej Wajda, Krystyna Janda
Nie zdał do wojskowej szkoły, a przed więzieniem uratowała go łapówka. Oto 8 tajemnic z życia Andrzeja Wajdy
Wybitny reżyser odszedł 9 października 2016 roku w wieku 90 lat. Należał do najważniejszych twórców kina wschodnioeuropejskiego. Jego filmy były doceniane na całym świecie, czego dowodem jest fakt, że w 2000 roku otrzymał honorowego Oscara za całokształt twórczości. Wszyscy podkreślają, że był to jeden z najwybitniejszych twórców światowego kina, który wykształcił swój własny styl. Opowiadał o historii Polski i, co podkreślają krytycy, zawsze zmuszał do refleksji dotyczącej życia społecznego i politycznego… Nieznane fakty z życia Andrzeja Wajdy Choć nie raz żył w świetle reflektorów, to jego życie było pełne tajemnic. Oto fakty, o których wiele biografii milczy. 1. Czekał, aż ojciec wróci z Katynia Jakub Wajda, ojciec reżysera był kapitanem Wojska Polskiego, walczył w wojnie obronnej w 1939 roku, a po jej zakończeniu dostał się do niewoli radzieckiej. Zginął w Katyniu w 1940 roku. Kręcąc po latach Katyń reżyser korzystał z własnych doświadczeń. Mówił, że w filmie chciał pokazać nie tyle samą zbrodnię, ale przede wszystkim kłamstwa, których Rosjanie dopuszczali się przez kolejne lata. Chciał opowiedzieć historię ludzi, którzy po wojnie czekali z nadzieją, że ich bliscy w końcu wrócą. 2. Uczestnik tajnych kompletów, pomocnik bednarza Andrzej Wajda podczas okupacji oficjalnie nie chodził do gimnazjum – Niemcy nie pozwalali Polakom na naukę w szkołach średnich. Po roku musiał jednak porzucić szkołę, by razem z bratem pomóc mamie w utrzymaniu domu. Pracował jako magazynier, tragarz i pomocnik bednarza. 3. Jak Cybulski Początkowo Andrzej Wajda nie planował zostać reżyserem. Pierwszy wybór padł na szkołę kadetów, do której namówił go ojciec, który chciał, by syn poszedł w jego ślady. Andrzej Wajda zdawał nawet egzamin w lwowskim korpusie kadetów, ale jak przyznał w jednym z wywiadów, jego odpowiedzi były żenujące i nie zdał. Podobnie było w przypadku aktora Zbigniewa Cybulskiego. Zdaniem reżysera to ich obu uratowało, bo dzięki temu 1 września 1939 roku nie znaleźli się we Lwowie, gdzie najprawdopodobniej by zginęli. 4. Jak uratowała go łapówka Wajda omal nie został malarzem. Wszystko zaczęło się od biografii wybitnego polskiego malarza, Józefa Pankiewicza, która wpadła mu w ręce podczas okupacji. Książka autorstwa Józefa Czapskiego tak bardzo spodobała się Wajdzie, że tuż po wojnie zdecydował się na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie i zaczął studia na kierunku malarskim. Jednak kiedy pojechał zapisać się do ASP, został aresztowany przez UB. W złym czasie odwiedził malarza Wiktora Langera, któremu pomagał przy malowaniu fresków w jednym z radomskich kościołów, a do którego właśnie zapukali pracownicy urzędu bezpieczeństwa. Wajda był przetrzymywany przez dwa tygodnie. Przyznał się, że był w AK. Myślał, że wypuścili go, bo nie pełnił żadnej ważnej funkcji (był łącznikiem), a jego dowódcy i tak już nie żyli. Mylił się. Trzydzieści lat później dowiedział się, że uratował go stryj, Gustaw, który dał łapówkę komu trzeba. 5. Obronił się po siedmiu latach Po trzech latach studiowania Wajda uznał, że malarstwo nie jest jednak dla niego, i w końcu trafił do łódzkiej filmówki na reżyserię. Był rok 1949. Studia skończył cztery lata później. Obronił się jednak dopiero w 1960 roku. W trakcie studiów stworzył trzy etiudy, które uznał za marne. Dlatego żadnej nie wybrał na pracę dyplomową. Jego debiut, Pokolenie z 1955 roku, nie został dobrze przyjęty przez nową władzę, ale też przez Polaków na emigracji, takich jak Marek Hłasko, którzy uważali, że film schlebia komunistom. W Pokoleniu karierę zaczynało wielu wybitnych młodych aktorów: Tadeusz Janczar, Roman Polański, Zbigniew Cybulski i Tadeusz Łomnicki. Sukces odniósł kolejny film Wajdy – Kanał. Za opowieść o losach powstańców warszawskich Wajda zdobył Srebrną Palmę w Cannes. Jego nazwisko stało się sławne. 6. Niespełnione marzenie Andrzej Wajda nie był zadowolony z obsypanej nagrodami Ziemi Obiecanej, którą w Ameryce uznano za film antysemicki i który do dzisiaj miał tylko jedną projekcję za oceanem. Wajda miał też niespełnione reżyserskie marzenie. Przez wiele lat chciał nakręcić Przedwiośnie, ale peerelowskie władze nie chciały zgodzić się na film, w którym pojawia się bitwa 1920 roku. 7. Pracował z bratem Brat reżysera, prof. Leszek Wajda, był scenografem i dziekanem Wydziału Architektury Wnętrz krakowskiej ASP. Zrobił scenografię do trzech filmów brata: Popiół i diament, Niewinni czarodzieje i Samson. 8. Fan impresjonistów W kwestionariuszu osobowym, przygotowanym do specjalnego numeru VIVY! z okazji otrzymania Oscara za całokształt twórczości, Andrzej Wajda zdradził kilka ciekawostek. Przyznał, że jego ulubionymi pisarzami są Fiodor Dostojewski i Jarosław Iwaszkiewicz, ale nie ma ulubionej książki. W malarstwie najbardziej cenił impresjonistów, ale też kilku Polaków: Matejkę czy Malczewskiego. Ulubiony dowcip: sytuacyjny. Pasje? Oprócz reżyserowania i malowania, Wajda uwielbiał zbieranie starych sztychtów i dzieł sztuki japońskiej. Reżyser był fanem BMW (w 2000 roku jeździł wersją kombi touring). Mistrz uwielbiał zajadać się typowymi polskimi przysmakami: schabowym z kapustą i suszoną wiejską kiełbasą. Uwielbiał zwierzęta: miał dwa psy i kilka kotów. Za najważniejszą cechę swojego charakteru uważał przekonanie, że nie ma rzeczy niemożliwych. Wytrwale dążył do celu, jednocześnie potrafił mobilizować ludzi dookoła do ogromnego wysiłku. Na liście 10 filmów, które jego zdaniem wstrząsnęły światem, znalazły się: Paisa Roberto Rosselliniego, La Strada Federico Fellininiego, Kochankowie Louisa Malle, Milczenie Ingmara Bergmana, Pociągi pod specjalnym nadzorem Jiri Menzla, Szarża lekkiej brygady Tony’ego Richardsona, Dyskretny urok burżuazji Luisa Bunuela, Zagadka Kaspera Hausera Wernera Herzoga, Stalker Andrieja Tarkowskiego i Bez końca Krzysztofa Kieślowskiego.