Gwiazdy na uroczystej premierze filmu „Bejbis”
Już dawno nie widzieliśmy tylu sławnych par na jednej imprezie!
Dziś, 19 pażdziernika 2022, odbyła się w Warszawie oficjalna premiera filmu Bejbis Andrzeja Saramonowicza z udziałem gwiazd. Na czerwonym dywanie pojawili się oczywiście odtwórcy głównych ról, a więc m.in. Marta Żmuda-Trzebiatowska, Grzegorz Małecki, Ewa Telega i Anna Iberszer. Nie zabrakło jednak także innych znakomitych gości. Panie w większości wybrały stylizacje utrzymane w czerni i bieli, ale niektóre z nich wybrały także kolorowe stylizacje. Które z nich bardziej przykuwały wzrok? ZOBACZ TAKŻE: Andrzej Saramonowicz o tym, jak dobrze przeżyć życie: „Najważniejsze to dobrze siebie rozpoznać” Premiera filmu Bejbis w Warszawie O czym opowiada najnowszy film Andrzeja Saramownicza? O tym, jak radzi sobie małżeństwo z długim starzem i nastoletnią córką, gdy na świat przychodzi dość niespodziewanie ich kolejne dziecko. Jak czytamy w oficjalnym opisie: „Przyjaciele pukają się w czoła: „1 dziecko + 1 dziecko = 11 dzieci, a nie 2” - mówią, córka jest zaniepokojona pojawieniem się konkurencji, ale Ada i Mikołaj w pocie czoła starają się ogarniać zupełnie nową rodzinną rzeczywistość. Nieprzespane noce, wszechobecne pieluchy, brak seksu, coraz częstsze kłótnie. Nie tak miało być. Synka oczywiście kochają, ale między nimi zaczyna dziać się coraz gorzej. Ada jest wściekła na cały świat, a Mikołaj zaczyna rozglądać się za innymi. Jak w tej sytuacji odnaleźć radość życia, uratować miłość i zachować chociaż drobny margines wolności? Łatwo nie będzie, ale może być naprawdę zabawnie”. Wybierzecie się do kina na nową komedię twórcy takich hitów jak Lejdis czy Testostreon?
Andrzej Saramonowicz o tym, jak dobrze przeżyć życie: „Najważniejsze to dobrze siebie rozpoznać”
Zawodowo uznany reżyser i scenarzysta - za chwilę do kin wejdzie jego nowy film Bejbis; prywatnie czuły ojciec i mąż, który od lat wspiera ukochaną w chorobie. Podczas sesji do magazynu VIVA! zapytaliśmy Andrzeja Saramonowicza o to, jakie różnice widzi w sobie gdy porównuje siebie z teraz, gdy ma 57 lat, do siebie sprzed ponad 3 dekad. Andrzej Saramonowicz o życiu po 50-tce Przy okazji robienia zdjęć do magazynu Andrzej Saramonowicz opowiedział nam o swoich przemyśleniach związanych ze szczęśliwym życiem. Część z rzeczy wie dlatego, że skończył już 50 lat. „Najważniejsza rzecz, jaka mogłaby pomóc w odpowiedzi na pytanie „jak żyć”, to bycie uczciwym i szczerym wobec siebie. Nie zakłamywać siebie, nie żyć w iluzji, że jest się kimś innym, niż się jest. Czyli dobrze się rozpoznać. I być kreatywnym, czyli odkrywać, jak można coś zrobić inaczej, niż do tej pory”, przyznał szczerze. Czytaj też: Andrzej Saramonowicz o chorobie żony. Diagnoza? Stwardnienie rozsiane. „Rozpadłem się na kawałki” Filmowiec nigdy nie bał się zabierać głosu w ważnych sprawach. O co walczył, gdy miał 20 lat? „Myślę, że walczyłem o jakąś swoją podmiotowość. Żeby świat mnie zauważył i żebym ja się przekonał, że potrafię tym podmiotem być. Bo większość ludzi nie jest podmiotem własnego życia, tylko po prostu ich niesie. Trochę bywamy jak wyrzucone przez morze części statku. One dryfują w taki sposób, jaki akurat jest wiatr i dokąd zmierza fala”, powiedział nam. Z filmu dowiecie się też, o co reżyser stara się dziś oraz jakie ma podejście do polityki. Inny, pisany wywiad znajdziecie z kolei w nowej VIVIE!. ZOBACZ TAKŻE: Andrzej Saramonowicz o filmie Bejbis: „W bohaterach wielu Polaków dostrzeże samych siebie”
Andrzej Saramonowicz o filmie Bejbis: „W bohaterach wielu Polaków dostrzeże samych siebie”
„Wszak rodzicielstwo to jedno z najsilniejszych doświadczeń życiowych człowieka”
Nie jesteśmy w stanie przewidzieć wielu rzeczy. Nie zawsze wszystko układa się tak, jakbyśmy tego chcieli. Andrzej Saramonowicz po przerwie powraca z nowym filmem „Bejbis”. „Nie robiłem dziesięć lat filmów. To nie znaczy, że nie żyłem. Najpierw jestem człowiekiem, a dopiero potem twórcą filmowym”, tłumaczy reżyser, scenarzysta, dziennikarz, producent przed kamerą viva.pl. „Wchodząc na plan po długiej przerwie bałem się, czy nie zapomniałem, jak się robi filmy. Pierwsze dni pokazały, że pewnych rzeczy się nie zapomina. Wydaje mi się, że przez te dziesięć lat ja się też rozwijałem duchowo i intelektualnie. To mi dało pewien luz, że jeżeli wiem, co chce powiedzieć, to próbuję to robić. Nie staram się robić rzeczy, które mnie przerastają”, dodaje. W rozmowie z Beatą Nowicką opowiedział o nowej produkcji. Rozmowa z Andrzejem Saramonowiczem Przy dwojgu dzieciach nie ma życia. Jest zarządzanie masą upadłościową, która po życiu pozostała” – to cytat z Pana najnowszego filmu „Bejbis”. Dodam, że para głównych bohaterów ma 15-letnią córkę i rodzi im się nieplanowany syn. Demoluje życie, związek, relacje. Wszystko muszą budować na nowo. Pan ma dwie córki… Owszem, ale to nie jest film o mnie, bo moje córki były zaplanowane. Starsza, Konstancja – która przyszła na świat dzięki technice medycznej in vitro – była przez nas wyczekiwana przez lata, a młodsza, Rozalia, poczęła się już bez in vitro, ale dokładnie w czasie, kiedy zapragnęliśmy mieć drugie dziecko. Więc nieplanowości w tej sferze życia nie znam. Wszelako znam poziom trudności, którego doświadczają kobieta i mężczyzna przy drugim dziecku, łącznie z wszystkimi towarzyszącymi temu kryzysami. Dlatego jestem pewien, że w bohaterach „Bejbis”, granych przez Martę Żmudę Trzebiatowską i Grzegorza Małeckiego, wielu Polaków dostrzeże samych siebie. Bo filmowi małżonkowie z „Bejbis” przeżywają to, co jest udziałem milionów z nas, wszak rodzicielstwo to jedno z najsilniejszych doświadczeń życiowych człowieka. Opowiada Pan też o polskiej klasie średniej. O polskiej inteligencji. Moi bohaterowie mają duchowo-umysłową formację, która zmusza ich do nieustannego analizowania świata, choćby nawet wiązało się to z dyskomfortem. Nie umieją nie myśleć. Bez wątpienia są inteligentami, czyli reprezentują warstwę społeczną, którą w Polsce traktuje się najgorzej. W ostatnich latach wielką karierę medialną zrobiło pojęcie „wykluczeni”, stosowane do opisania grup społecznych, które mają gorzej niż inni. Dla mnie to właśnie inteligencja jest u nas warstwą najbardziej wykluczoną, co postrzegam jako wielką tragedię, albowiem bez ludzi wykształconych – a zwłaszcza bez mechanizmu społecznego, który wykształcenie, wiedzę i intelekt uznaje za wartości pożądane – żadne społeczeństwo nie może się rozwijać. Ba, nie może przetrwać. Notabene możemy nie przetrwać także z innego powodu, skądinąd zahaczającego o temat mojego filmu: bo jako naród przestajemy się rozmnażać i wymieramy. Dlaczego? Nie czujemy się bezpiecznie, państwo nam nie pomaga, z trudnej lekcji kapitalizmu przyswoiliśmy wyłącznie chciwość. Wspólnota narodowa jest zdewastowana, a naród cofnął się z poziomu wspólnoty obywatelskiej do plemiennych odruchów, gdzie wszyscy łypią na siebie spode łbów. Nienawiść nie jest dobrym nawozem i nie może na niej wyrosnąć nic dobrego. Jak to państwo nie pomaga? A program „500 plus”? Ale pani jest złośliwa…! Program „500 plus” urodził wyłącznie rządy PiS-u, a dzietność jak spadała przed 2015, tak spada nadal. Nawet bardziej… Było oczywiste, że tak się stanie. Tak zwany suweren nie jest w Polsce może zbyt bystry, ale też nie jest tak głupi, jak rządzący zakładają. Kasa z „500 plus” wystarczyła, by wygrać wybory, jednak kolejne dzieci to inwestycja na całe życie i by w nią wejść, ludzie muszą mieć znacznie więcej niż kilkaset dodatkowych złotych na miesiąc plus prymitywną propagandę prorodzinną, tworzoną wespół przez ośrodek władzy politycznej traktujący nas jak inkubatory do produkcji „wielkiego narodu” i ośrodek zarządzania strachem eschatologicznym, w jaki przeistoczył się polski Kościół katolicki. Tymczasem bycie rodzicem to potężna ofiara, którą składa się dzieciom z własnego życia, i trzeba warunków, by się na to godzić. Czytaj też: Andrzej Saramonowicz o chorobie żony. Diagnoza? Stwardnienie rozsiane. „Rozpadłem się na kawałki” Ale istnieje w nas coś takiego jak rodzicielska miłość. Ludzie pragną mieć dzieci, bo czują ogromną potrzebę miłości. Jestem jak najdalszy od trywializowania rodzicielskiej miłości, sam kocham swoje dzieci ogromnie, ale dobrze wiem, że u podstaw tych uczuć stoją biochemiczne procesy, przystosowujące nas do tej najtrudniejszej w życiu misji. Żeby ją przetrwać, kobieta od początku ciąży atakowana jest potężnymi dawkami hormonów, które zaczyna produkować jej organizm. One nie służą wyłącznie do tego, by podtrzymać przy życiu płód, ich równie ważne zadanie to podtrzymać przy życiu – myślę o życiu we właściwej kondycji psychicznej – przyszłą matkę. To jak szprycowanie klienta przez dilera końskimi dawkami narkotyku, byleby go tylko ze sobą związać. Tym dilerem jest malutki, niewinny płód, który się w łonie matki rozwija. A co z mężczyznami? Przecież nie jesteście w ciąży i tego typu procesy was nie dotyczą. Tu sprawa jest bardziej skomplikowana. Hormony też na nas działają, choć w sposób, że tak to ujmę, zapośredniczony. Najlepiej jest, jeśli mężczyzna silnie kocha kobietę, która jest matką jego dziecka. Wówczas w stosunku do dziecka, które owa kobieta nosi w brzuchu, rozwija się u niego silna empatia. Kocha je, bo kocha tę kobietę i czuje się za nią odpowiedzialny. [...] W „Bejbis” Marta Żmuda Trzebiatowska wykrzykuje do swojego filmowego męża: „Wszyscy faceci kłamią”. Bo kłamią. Ale my, kobiety, też kłamiemy! O czym Pan zresztą doskonale wie… O tym przede wszystkim jest „Testosteron”, który napisałem już 20 lat temu. W końcu pretekstem, by mężczyźni w tej historii zaczęli się rozbierać na czynniki pierwsze, jest właśnie fakt, że zostali oszukani przez kobietę. I to ich najmocniej zdumiewa. Że kobieta jest zdolna do kłamstwa. To rodzi niepewność, ta zaś przeradza się w strach, bo skoro kobieta może kłamać jak my albo i lepiej, to znaczy, że może nami rządzić. Przed „Testosteronem” Pan tego nie wiedział? Miałem pewne przesłanki, ale je wypierałem. W środowisku, które mnie ukształtowało, obowiązywały dogmaty etosu romantyczno-rycerskiego. W nim kobiety były szlachetne, eteryczne i koronkowo pasywne, a mężczyzna musiał cały czas powściągać swoją samczość, by jej gwałtowne podmuchy nie zgasiły delikatnego niewieściego płomyczka, który czyni świat mniej mrocznym. [...] Z wiekiem kłamiemy inaczej? Nie. Przez całe życie kłamiemy tak samo, jedyne, co się zmienia, to cele, dla osiągnięcia których sięgamy po kłamstwo. Każdy wiek ma inne namiętności. Coś, za co dalibyśmy się pokroić w młodości, traci na atrakcyjności w wieku dojrzałym i na odwrót. Generalnie jednak zawsze kłamiemy, by zapewnić sobie korzyść. Kultura narzuca nam też ścieżki kłamstwa, bo co innego próbują o sobie zataić mężczyźni, a co innego kobiety. [...] Proponuję, byśmy na koniec wrócili do „Bejbis”… Tak, ma pani rację, zakończmy optymistyczniej, by czytelnicy VIVY! nie zapomnieli, że to rozmowa z autorem komedii. Zapewniam więc, że – choć opowiadamy tu o rzeczach smutnych i tragicznych – mam w sobie ciągle potężne pokłady humoru i nadziei. I mimo iż broda mi całkiem posiwiała, to ciągle mieszka we mnie psotny chłopiec, nieustannie skłonny do zabawy i szczęśliwy, gdy kogokolwiek uda mu się rozśmieszyć. I że zrobiłem wszystko, by rozśmieszyć Polaków także w „Bejbis”, filmie nawiązującym poczuciem humoru do moich największych hitów – „Testosteronu” oraz „Lejdis” – kochanych przecież przez miliony widzów od wielu lat. Więcej informacji na temat najnowszej produkcji Andrzeja Saramonowicza w materiale video. Czytaj też: Maria Sadowska szczerze o małżeństwie: „Wcześniej byłam niechętna ślubom. Ale jak ma się dwoje dzieci, to już inna kwestia"
Andrzej Saramonowicz o chorobie żony. Diagnoza? Stwardnienie rozsiane. „Rozpadłem się na kawałki”
Reżyser wpadł w depresję: „Skończyło się na antydepresantach branych przez pięć lat”
Reżyser, scenarzysta, dziennikarz, producent. Twórca „Testosteronu” i „Lejdis”, które obejrzały miliony Polaków. Reżyser najnowszego filmu „Bejbis”. Mąż i ojciec. Andrzej Saramonowicz w bezkompromisowej rozmowie opowiada Beacie Nowickiej o polskiej inteligencji, in vitro, uczłowieczaniu mężczyzny, przemijaniu i – po raz pierwszy – o chorobie swojej żony Małgorzaty, która nieodwracalnie zmieniła życie ich rodziny. Fragment wywiadu z Andrzejem Saramonowiczem. Jak przebiega choroba jego żony? Nigdy Pan o tym publicznie nie mówi, ale od lat prowadzi życie w cieniu groźnego wulkanu, jakim jest stwardnienie rozsiane, na które od ośmiu lat choruje Pańska żona, pisarka Małgorzata Saramonowicz. Ja w ogóle rzadko mówię o tym, co się dzieje u mnie w życiu, a chętniej, co się dzieje w mojej głowie. Przez wiele lat Małgosia nie opowiadała publicznie o swojej chorobie, więc i ja o niej nie mówiłem. Nie dlatego, byśmy chcieli cokolwiek ukrywać, po prostu pewne sprawy wymagają czasu. Teraz też wolałbym mówić o tym, co ja czuję w związku z chorobą osoby, którą kocham, niż o stanie zdrowia mojej żony. CZYTAJ TEŻ: Selma Blair od kilku lat walczy z potworną chorobą. Jak się dziś czuje? A co Pan czuje? Kiedy w 2014 roku okazało się, że moja żona choruje na stwardnienie rozsiane – nieuleczalną chorobę autoimmunologiczną, która dewastuje organizm fizycznie – to był dla mnie potężny szok. Nic w moim życiu, łącznie ze śmiercią rodziców, tak mocno mną nie wstrząsnęło. Choroba Małgosi wpłynęła na cały mój sposób myślenia. Jakby stwardnienie rozsiało się i na mnie. Wiem, że dla kogoś może to brzmieć kabotyńsko, bo przecież to Małgosia jest chora, ale siłą rzeczy… …choruje Pan, Wasze córki, cała rodzina. […] Pańska żona powiedziała mi, że każdy rok odmierza rezygnacją z kolejnych rzeczy, których nie może już zrobić. W początkach choroby chodziła, dziś przejście kilometra z laską bywa zwycięstwem. Patrzenie na to musi być cierpieniem. Bardzo trudno mi o tym mówić. Bo i co pani opowiem? Że mam depresję? Co to za dramat w porównaniu z chorobą Małgosi! Użalanie się nad sobą w sytuacji, gdy to kogoś innego, w dodatku najbliższego na świecie, dotknęła tragedia, uważam za żałosne. Małgorzata Saramonowicz, Andrzej Saramonowicz, 2016 Ale to przecież żona jako pierwsza stwierdziła, że cierpi Pan na depresję. Tak, to akurat prawda. Kiedy okazało się, że Małgosia jest chora, rozpadłem się na kawałki, udając przed nią, dziećmi i całym światem, że wszystko kontroluję. To zresztą mój sposób ochronny od dekad: niezależnie od tego, jak mocno życie mnie bije, ja wstaję i uparcie powtarzam, że nic a nic nie bolało. Stąd ludzie mają mnie często za jakiegoś niezniszczalnego cyborga. I tak się opancerzyłem na kolejne lata, przeistaczając się w maszynę do zadań specjalnych, aż pewnego razu wessała mnie czarna dziura bezsensu, z której nie byłem się już w stanie wydostać. Właśnie wtedy Małgosia mi powiedziała: „Idź do lekarza, masz depresję, i to ciężką”. Oczywiście zaprotestowałem, bo jak depresję mógłbym mieć ja, który zawsze wszystkich podnosił z dna. Ale tym razem to ja byłem na dnie i nie mogłem się już dłużej oszukiwać. Skończyło się na antydepresantach branych przez pięć lat. Pomogły mi przetrwać największy mrok. […] W „Bejbis” jeden z bohaterów ma szczególny, boski wręcz dar: potrafi „znikać” rzeczy, sytuacje, osoby. Gdyby mógł Pan jeden jedyny raz coś „zniknąć”, co by to było? Choroba Małgosi. SPRAWDŹ TAKŻE: Karolina Gruszka cierpi na stwardnienie rozsiane: „Nie myślę o sobie jako o osobie chorej”. Swoją historią chce dać nadzieję innym _______ Całą rozmowę z twórcą przeczytasz w najnowszej VIVIE!, która od dziś w kioskach. W numerze także: Jacek Jelonek i Michael Danilczuk, Maria Sadowska z mężem Adrianem i Małgorzata Rozenek-Majdan o nowym domu i bliskich. Zapraszamy do sklepów.
Małgorzata Rozenek-Majdan: Tato był i jest opoką. Dla mnie i mojego brata był wzorem”
„Im jestem starsza, tym bardziej doceniam wiano, które dostałam od rodziców. Wyszłam z domu wzmocniona”
Małgorzata Rozenek-Majdan zaprosiła nas do swojego domu! To jej azyl, miejsce budowane z dbałością o wyjątkową atmosferę. Wypełnione miłością i harmonią. Tu czuje się naprawdę szczęśliwa. O życiu rodzinnym z mężem Radosławem i synami, celebrowaniu codzienności Małgorzata opowiada Beacie Nowickiej. Małgorzata Rozenek-Majdan o rodzinnym domu i relacji z tatą Masz poczucie, że jesteś niezniszczalna? Mam ogromny apetyt na życie. Każdego dnia budzę się z jeszcze większą ciekawością tego, co czeka na mnie za rogiem, z jeszcze większym zainteresowaniem światem: ludźmi, wydarzeniami. Kiedyś nad wieloma rzeczami w ogóle bym się nie pochyliła, teraz chcę zrozumieć, dlaczego stało się tak, a nie inaczej, co to znaczy? Każdego dnia stawiam sobie coraz więcej pytań i szukam odpowiedzi. Ale te odpowiedzi nie przynoszą zaspokojenia, tylko budzą kolejne pytania. Nie zawsze musimy szukać odpowiedzi. Czasami samo stawianie pytań jest ważniejsze, bo otwiera w nas nową przestrzeń. To prawda. Ciekawość życia powoduje, że… chce się żyć. Zdobywać nowe cele, ruszać w kolejną podróż, próbować różnych smaków. Łatwo to stracić. Upływający czas przysypuje nas cienką warstwą znużenia, bierności, braku ambicji. Tyle że jedna cienka warstwa nałożona na kolejną w końcu staje się grubą skórą. Ważne, żebyśmy się otrzepywali. Szli do przodu. Jeszcze kilka lat temu nie brałam za pewnik, że będę przy premier Ewie Kopacz i premierze Donaldzie Tusku stać w Senacie i walczyć o to, żeby dofinansowywali in vitro. Że dzięki mojej fundacji sfinansuję kilkunastu parom szansę zostania rodzicami. Że dołączę jako prowadząca „Dzień dobry TVN”. Wielu ludzi mówi, że udaje mi się spełniać marzenia. Nie, ja ciężko na to pracuję, mimo że z boku wydaje się, że wszystko przychodzi mi ot tak. Wtedy stawiałam sobie pytanie: Chcesz tego? Odpowiedź zawsze była twierdząca. „To włóż w to serce i pracuj nad spełnieniem marzeń”, motywowałam się sama. Marzenia a wiara w ich spełnienie często nie idą w parze. Moje idą. Zawsze. Czytaj też: Małgorzata Rozenek-Majdan walczy o refundację metody in vitro. Spotkała się z Donaldem Tuskiem i innymi członkami opozycji Z domu wyniosłaś tę ambicję, ten głód życia? Pochodzę z domu, w którym cały czas podsycano we mnie wiarę w moje możliwości. Mam bardzo mądrych rodziców, wrażliwych, którzy wiedzą, co jest ważne. Niezależnie, jak toczyło się moje życie, wspierali mnie i wspierają do tej pory. Zawsze mogę na nich polegać. Dzieci wychowuje się przykładem. Rodzice pokazali mi, jak powinien wyglądać dom rodzinny, relacje między kobietą a mężczyzną. Pielęgnowali moją żywiołowość, ale uczyli, czym jest odpowiedzialność. Łączę w sobie dwie cechy, które teoretycznie mogą siebie wykluczać, czyli pedantyczności i wariactwa. Mój Radosław od razu zwrócił na to uwagę. Z jednej strony ma modelowy, świetnie funkcjonujący dom, a z drugiej partnera do imprez, z którym naprawdę może poszaleć. Choć ostatnio imprezujemy bardzo rzadko (śmiech). Lubię w sobie tę złożoność. Jest atrakcyjna. Ojciec był dla Ciebie męskim wzorcem? Tato jest odpowiedzialny, bardzo zaradny. Był i jest opoką. Dla mnie i mojego brata był wzorem, a przede wszystkim był obok, wsłuchany w nasze potrzeby. W domu było powiedzenie: „Jak trwoga, to do Boga”, czyli do taty, bo wiadomo było, że ogarnie każdą sytuację. Dopiero jako dorosły człowiek zdałam sobie sprawę, że facet może nie wypełnić tego, do czego się zobowiązał. To był dla mnie szok. Jeśli tato mówił, że do środy coś zostanie zrobione, tak było. Z drugiej strony była mama, która dbała o dom, skupiała się na detalach: piękna zastawa, kwiatek w wazonie. Zawsze mieliśmy piękne święta i piękny dzień powszedni. To przejęłam. Dom jest dla mnie miejscem, w którym ładuję swoje baterie. Dlatego harmonia w moim domu jest tak ważna dla mnie. Może to brzmi jak frazes powtarzany przeze mnie przy każdej okazji, ale potrzebuję, żeby mieć wokół siebie porządek. Nawet w torebce. [...] Swój dom zbudowałaś według wzorca, w którym wyrosłaś? Im jestem starsza, tym bardziej doceniam wiano, które dostałam od rodziców. Wyszłam z domu wzmocniona. Mama i tato stworzyli silną, szczęśliwą kobietę. Chciałabym, żeby moje dzieci wyszły w świat z taką samą siłą i wiarą w siebie. Żeby się zrealizowały, bo to je uczyni szczęśliwymi. Co więcej, mój dom był bardzo podobny do domu Radzia, nasi rodzice są rówieśnikami. Klasyczny wzorzec: ojciec – głowa rodziny, który realizuje się zawodowo. Mój tata był ekonomistą, tata Radzia – dalekomorskim marynarzem. I mamy, które również pracowały, ale ich głównym zajęciem było prowadzenie domu. Tam się spełniały. Oboje z Radziem przeżywaliśmy to samo dzieciństwo, mimo że wychowaliśmy się w różnych miastach. Mamy te same kody kulturowe: Misia Uszatka, Winnetou czy Robin Hooda, oczywiście poza literaturą dziewczęcą, którą ja namiętnie pochłaniałam (śmiech). Te same rzeczy nas bawiły, słuchaliśmy tych samych piosenek Kate Bush, oglądaliśmy „Top Gun”, wciąż pamiętamy tamte emocje. To nas połączyło. Nie musieliśmy tłumaczyć sobie rzeczywistości, posługiwaliśmy się tym samym językiem. Byliśmy bratnimi duszami. Jesteśmy nimi bez zmian. Sprawdź też: Razem na przekór wszystkim. Oto historia miłości Małgorzaty Rozenek-Majdan i Radosława Majdana Co jeszcze w nowej VIVIE! 19/2022? Jacek Jelonek i Michael Danilczuk. Model i tancerz. Stworzyli na parkiecie „Tańca z Gwiazdami” jednopłciową parę. Czy nie obawiali się homofobicznych reakcji? Maria Sadowska i Adrian Łabanowski. Pochodzą z dwóch różnych światów, ale udowodnili, że dla prawdziwej miłości nie ma żadnych przeszkód. Andrzej Saramonowicz w bezkompromisowej rozmowie o polskiej inteligencji, in vitro, przemijaniu i – po raz pierwszy – o chorobie żony Małgorzaty.
Rodzic jak latarnia morska — Andrzej Saramonowicz o roli ojca
Moje córki są ode mnie inteligentniejsze — mówi scenarzysta i reżyser filmowy, twórca „Testosteronu” i „Lejdis”
Konstancja, moja pierwsza córka, urodziła się po czterech latach starań o dziecko. To wystarczająco długi czas, by mieć pewność, że się chce być rodzicem świadomym. My z Małgosią tę pewność mieliśmy. I to nam pomogło przejść w miarę bezboleśnie przez te cztery trudne lata, bo czekanie na dziecko jest niezwykle ciężkim doświadczeniem dla psychiki współmałżonków. Bardzo często ludzie tak się skupiają na „zadaniu”, że zapominają o innych sferach życia, które powinny ich łączyć. A potem – kiedy już takie długo oczekiwane dziecko się pojawi – przechodzą kryzys, bo się od siebie oddalili. Andrzej Saramonowicz opowiedział o roli ojca dla magazynu "Uroda Życia" w lipcu 2015 r. Andrzej Saramonowicz o żonie, Małgorzacie Bez żadnej przesady można powiedzieć, że swoją żonę Małgosię znam od zawsze. Związaliśmy się z sobą, mając po 19 lat, a poznaliśmy się w wieku lat 17. Śmiejemy się, że zbliżył nas generał Jaruzelski, bo oboje chodziliśmy do różnych liceów, ale jak się zaczął stan wojenny, to młodzież z tych szkół zaczęła się integrować w proteście przeciw reżimowi komunistycznemu. No i my zintegrowaliśmy się tak ściśle, że jesteśmy już z sobą 31 lat. To całe nasze świadome życie, dlatego niewiele wiem o sobie bez niej. Bo właściwie nigdy bez siebie nie funkcjonowaliśmy. Taki związek, który się konstytuuje na początku dorosłego życia, jest inny niż te późniejsze, bo my razem dojrzewaliśmy do wszystkiego: intelektualnie, duchowo, społecznie, do rodzicielstwa. Tak więc czasami nie wiem, co we mnie nie jest nią i na odwrót. Czytaj również: Andrzej Saramonowicz o żonie: "Żyję z aniołem, więc cały czas muszę patrzeć w niebo" Andrzej Saramonowicz i Małgorzata Saramonowicz, "Viva!" listopad 2015 Tata na porodówce Byłem przy porodach obu swoich córek: Konstancji i Rozalii. Konstancja rodziła się w potwornie mroźny grudniowy dzień. Kiedy wybiegliśmy z domu do szpitala, okazało się, że nie mogę otworzyć samochodu (to było wiekowe renault 25), bo wszystkie zamki są zamarznięte. Jedyny zamek, który udało mi się cudem otworzyć, był od bagażnika, więc przecisnąłem się przez bagażnik do wnętrza, wyważyłem zamki i wypchnąłem drzwi. Potem okazało się, że zamarzł też wentylator. Małgosia skręcała się na tylnym siedzeniu, a ja, wycierając od środka szybę, która co chwila pokrywała się parą, pędziłem przez oblodzone ulice. Uważam, że to, by facet był przy porodzie swoich dzieci, jest równie ważne jak obecność przy ich poczęciu. To rodzi wielką bliskość nie tylko z dzieckiem, które przychodzi na świat, ale przede wszystkim z kobietą. Rodzenie dziecka jest dla kobiety bez wątpienia jednym z fundamentalnych, wręcz granicznych momentów w życiu. Nie wyobrażam sobie, bym w tym czasie pił pępkową wódeczkę z kumplami. Dziwią mnie ludzie, którzy obawiają się, że „fizjologiczna estetyka” porodu (która ukazuje kobietę bez makijażu, krzyczącą i spoconą z bólu, z drogami rodnymi rozpychanymi przez główkę dziecka) odbierze im późniejszą przyjemność z życia intymnego. Po pierwsze, ci ludzie chyba nigdy razem nie wymiotowali po imprezie, a po drugie: jeśli ktoś ma takie zahamowania, zrejteruje ze wspólnego życia przy pierwszej lepszej trudności. Bycie z sobą – zwłaszcza kiedy pojawiają się dzieci – jest jak himalajska wspinaczka po ekstremalnej ścianie w sezonie zimowym. Muszę mieć całkowitą pewność, że partner, z którym wiszę na jednej linie, właściwie zakłada tzw. stanowiska. I że jeśli odpadnę od ściany, to zdoła mnie uratować. Pierwsze 45 minut po porodzie Konstancji były dla mnie czasem całkowitej magii. Lekarze i położne zajęli się Małgosią, a mnie zostawiono z moją świeżo narodzoną córeczką. Nie spała. Patrzyliśmy na siebie. Ona, mrużąc oczy od światła, ja – ocierając je od słonej wody, która nie wiadomo skąd się w nich pojawiła. To wówczas – w trakcie tych trzech kwadransów – zostałem naprawdę ojcem. Przez refleksję – „to moja córka, jestem jej ojcem” – która w najsilniejszy z możliwych sposobów połączyła mój umysł z sercem nieodwracalnie. Konstancja (tu czeroletnia) jest spokojna, rozumna, niekłopotliwa. Nawet bunt trzylatka przeszła łagodnie... Andrzej Saramonowicz o rodzicielstwie Zostaliśmy z Małgosią rodzicami po trzydziestce. To dobry wiek, bo jeszcze ciągle byliśmy silni fizycznie, ale już nie mieliśmy tej traumy rodzicielstwa zbyt wczesnego: „Dżizas, kolejny weekend mija, kumple się bawią, a ja nie mogę się narąbać, bo nie mam z kim zostawić dziecka. Tracę życie!”. Szczęśliwie ani ja, ani Małgosia nigdy nie myśleliśmy, że cokolwiek tracimy. Wprost przeciwnie – uważam, że wiele zyskaliśmy. Przede wszystkim nową przestrzeń emocjonalną. Miłość do dziecka i miłość, którą dziecko oddaje, to niebywałe katalizatory energii, przy tym całym zmęczeniu fizycznym. Nie mam wątpliwości, że bycie ojcem uczyniło mnie lepszym człowiekiem. Głębszym. Choćby przez to, że powiększyła się we mnie sfera odpowiedzialności. Dotarło do mnie z całą siłą, że podjąłem zobowiązanie, które jest niezbywalne. Które daje wiele szczęścia, ale bywa też powodem potężnych lęków. Już po miesiącu od narodzin Konstancji taki lęk się pojawił wraz z dużym guzem na jej szyi. Lekarze w jednym z warszawskich szpitali nie wiedzieli, co to jest, i zalecali obserwację, a my odchodziliśmy od zmysłów i baliśmy się najgorszego scenariusza. Absolutny przypadek zdecydował, że Konstancja żyje. Jeden z moich znajomych zasugerował, bym zabrał dziecko ze szpitala i zawiózł do drugiego, gdzie pracowała jego matka – niezwykle doświadczony chirurg pediatra. I tam się okazało, że Konstancja jest zarażona gronkowcem. Przywieźliśmy ją dosłownie kilka godzin przez sepsą. W ciągu tych kilku dni niepewności uświadomiłem sobie więcej rzeczy niż przez wiele lat, które przeżyłem wcześniej. I dotarło do mnie, że relacja rodzic – dziecko jest nieporównywalna z żadną inną relacją, którą się zawiązuje. Nawet największa miłość, która łączy dorosłych ludzi, jest aktem dobrowolnym i odwracalnym. Tymczasem rodzicielstwo jest stanem nieodwracalnym. Nie można przestać być czyimś rodzicem ani nie można przestać być czyimś dzieckiem. Może dlatego ta relacja – jeśli niepoukładana – potrafi nam zadać tyle bólu, jak żadna inna. Czytaj również: Jan Peszek szczerze o małżeństwie, alkoholizmie i ojcostwie, które go ocaliło Gdyby druga była pierwsza Konstancja była dzieckiem niekłopotliwym. Nawet jej „bunt trzylatka” przebiegał łagodnie, bo ona jest człowiekiem, który od wczesnych lat używał rozumu w zdumiewająco dojrzałych próbach zrozumienia świata. Rozalia, która urodziła się sześć lat później, jest – nazwę to łagodnie – dużo aktywniejsza w próbach przeciągnięcia świata na swoją stronę. Ona już na poziomie życia płodowego była nadaktywna. Małgosia – moja niesamowicie łagodna i spokojna żona – powiedziała kiedyś, że „gdyby ta druga była pierwsza, to byłaby jedyna”. Tak, Roza dała jej nieźle w kość, chociażby tym, że przez pierwsze trzy lata nie lubiła spać w ciągu dnia, a w nocy budziła się co trzy godziny. Dziś nadal ma największą energię z nas wszystkich i w konkurencji, która w naszej rodzinie osiągnęła wysoki poziom (czyli takiej komunikacji werbalnej, która ma zapędzić adwersarza w kozi róg) potrafi – mimo iż najmłodsza – nieźle nas rozprowadzać po kątach. Umiejętność inteligentnego odparowania jest u nas walutą wysoce cenioną. Ćwiczymy to od lat i jak się komuś uda kogoś ładnie zakasować dowcipem, to trzeba mu przybić piątkę, a nie się wściekać. Cieszy mnie też, że Konstancja i Rozalia mają poczucie humoru. To pomaga przejść przez życie z dystansem. Między moimi córkami jest prawie sześć lat różnicy. Kiedy zdecydowaliśmy się na drugie dziecko, byliśmy pewni, że też będziemy musieli korzystać z procedury in vitro. Umówiliśmy się do kliniki w przeświadczeniu, że czekają nas kolejne miesiące lub lata zabiegań o dziecko. Pamiętam ten moment bardzo dobrze: siedziałem przed komputerem i pisałem teksty do materiałów promocyjnych o filmie „Ciało”, który nakręciliśmy nieco wcześniej i który miał wejść do kin. I nagle sobie przypomniałem, że nic nie wiem o terminach w klinice, a tam się przecież czeka wiele miesięcy. Więc się zerwałem z fotela i krzyknąłem do Małgosi, która była gdzieś w mieszkaniu: „Kiedy nas w końcu umówisz do tej cholernej kliniki”. A ona wyszła z łazienki i powiedziała: „Nie idziemy do żadnej kliniki”. Ja na to: „Jak to nie idziemy? Zwariowałaś?!”, a ona: „Nie musimy”. I położyła mi na biurku test ciążowy z dwiema niebieskimi kreseczkami... Konstancja jest już prawie dorosła, Roza lubi o sobie myśleć, że jest dorosła, ale ciągle jeszcze nasze córki lubią spędzać z nami czas. Robimy razem mnóstwo rzeczy i dobrze się przy tym bawimy. Bez znaczenia, czy to są wspólne wakacje, oglądanie filmów, słuchanie audiobooków, granie w planszówki, rżnięcie w karty, czy po prostu rozmowa. Ważne, że jesteśmy razem. Dla moich córek – mimo iż mają własne światy – jest to ciągle ważne. Przynajmniej taką mam nadzieję, bo nie czuję, by się zmuszały do kontaktu ze starymi. Zobacz również: „Nie byłem gotowy na dzieci”. Janusz Józefowicz w szczerym wyznaniu o ojcostwie Z młodszą córką, Rozalią. 2008 r. Andrzej Saramonowicz: dumny ojciec dwóch córek W każdej z córek zauważam coś z siebie. Konstancja ma po mnie skłonność do stania z boku i obserwowania. A Rozalia ma tę potrzebę rozśmieszania ludzi, którą pamiętam również ze swoich lat dziecięcych. Kiedy miała z pięć lat, nie więcej, siedzieliśmy z moją mamą przy stole, a Roza „przykicała” do nas i z niewinną minką zaświergoliła: „Jestem zajączkiem, który złamał nogę”. „Naprawdę, kochanie?” – zatroskałem się. – „Nie widać…”. Na co jej buzia zmieniła się w okamgnieniu z anielskiej w diabelską i chrapliwy niczym u Nergala głos mojego dziecka – któremu towarzyszyło błyskawiczne walnięcie mnie w udo – oznajmił: „Tobieeee!!!” (śmiech). Babcia ze śmiechu o mało nie wykonała zgonu. Ja zresztą też, bo to był żart z tej półki absurdu, który lubię. Moje córki przewyższają mnie inteligencją. I bardzo mnie to cieszy. Oczywiście bystre dzieci doskonale potrafią doprowadzić do szału codziennej bezmyślności, ale ilekroć mnie przywiodą na skraj desperackiej rozpaczy, że nic ich nie potrafię nauczyć, tylekroć przypominam sobie, że moi rodzice również czepiali się różnych zdumiewających pierdół, uważając mnie za niedorozwiniętego. I odpuszczam. A przynajmniej staram się odpuścić. Trudno jest znaleźć właściwą relację między byciem rodzicem partnerem a rodzicem bogiem. Po prostu rodzicem rodzicem. Oboje z Małgosią jesteśmy raczej liberalni, ale nie uważam, że relacje z dziećmi powinny być koleżeńskie. I kiedy nasze córki zaczynają nas traktować jak kumpli, mówimy: „Hola, hola!”. I wprowadzamy stan wojenny. I obcinamy im głowy. I zakopujemy do ziemi. I oblekamy złym słowem. Na szczęście potem wszystko wraca do normy i jest tak dobrze jak dawniej. Zobacz także: Andrzej Saramonowicz: „Ciągle jesteśmy ze sobą, ale dlatego, że chcemy być razem” Pozwalać dziecku żyć Mam nadzieję, że córki mnie lubią. Staram się też być dla nich wzorcem. Także jako facet. Prawdziwy facet nie kłamie, jeśli nie musi. I mówię im, że je kocham, choć staram się nie dewaluować słów ponad miarę. Ojcostwo wykuwa się nie przez słowa, ale postawę. Dla mnie męskość to dusza opowiadana czynami. Do związków z innymi ludźmi własne dzieci wychowuje się przez całe życie. Jako człowiek, który dużo przemyślał w przestrzeni relacji damsko-męskich, staram się nie dawać dzieciom gotowych recept, ale uświadomić im, jakie reguły gry obowiązują w życiu. Nie mam żadnych problemów z tym, co trapi wielu ojców: jak zaakceptować innych mężczyzn w życiu córek? Takie traumy przeżywa się zresztą znacznie mocniej, kiedy córka jest mała, ma dwa-trzy latka, popyla na rowerku po podwórku, a tatuś myśli: „I jakiś zarośnięty palant ma ją kiedyś całować w kark I trzymać za udo Po moim trupie!”. Ale kiedy córki dojrzewają, trzeba odcinać pępowinę i pozwolić im przeżyć własne życie. Jedyne, co mogę, to nauczyć córki, gdzie w życiu spodziewać się zasadzki, a gdzie nagrody. I jak właściwie odczytywać innych ludzi. Ale nie chcę nad nimi wisieć jak strażnik. Wiem też, że trzeba dziecku pozwolić popełniać jego błędy. Nie jest to łatwe, zwłaszcza gdy widzisz jeszcze ten moment przed błędem. Jeszcze można go powstrzymać, a twoje dziecko tego nie widzi lub widzieć nie chce i brnie wprost w katastrofę. Co wtedy robić Właściwie ocenić zagrożenia. Jeśli są naprawdę znaczne, trzeba wkraczać i interweniować. Odpowiedzialna miłość wymaga czasem interwencji. Ale powinno się bardzo pilnować, by nie zwyciężyła w nas posesywność. Ta zmora, która szepcze, że moje dziecko jest moje i mam do niego bezterminowe prawo. Czytaj także: Hanna Konarowska o swojej mamie Joannie Szczepkowskiej: „Mama z mojego dzieciństwa była po prostu królową” Andrzej Saramonowicz w sesji dla magazynu "VIVA!" 2015 r. Aplikacja „Tata” Jestem przekonany, że kiedy mężczyzna poukłada sobie w głowie hierarchie wartości i nie będzie się chował przed odpowiedzialnością za własne życie, to ojcostwo – będące odpowiedzialnością za życie cudze – też nie będzie trudne. Dla mnie jest to jedna z najcenniejszych moich odsłon. Od kiedy włączyłem w sobie aplikację „Tata”, nie umiem ani nie chcę jej wyłączyć. I nawet kiedy wydaje mi się, że mógłbym sobie wyobrazić życie bez codziennego kontaktu z Małgosią, to nie mógłbym bez codziennego kontaktu z córkami. Zdumiewają mnie mężczyźni, którzy są ojcami weekendowymi nie tylko dlatego, że tak ułożyło się ich życie, ale dlatego, że chcą tacy być. Że przypominają sobie o dzieciach od czasu do czasu. Takich opisałem w powieści „Chłopcy”. To rzecz o męskiej nieodpowiedzialności w budowaniu relacji uczuciowych. Z kobietami, ale także z dziećmi. Ale także o tym, jak wielki wysiłek musi włożyć facet, by tę swoją nieodpowiedzialność (w którą wpycha go struktura współczesnego świata) sobie uświadomić, a potem przetransponować w odpowiedzialność. Co bardzo trudne, bo odpowiedzialność zawsze wygląda na mniej kolorową niż krzykliwy infantylizm. Zdumiewają mnie też faceci, którzy wyprowadzili się z domu, gdzie były ich dzieci, i żyją z kobietami, które mają własne dzieci. Broń Boże nie potępiam ani nie oceniam takich wyborów. Mówię tylko, że to dla mnie rzecz niepojęta, bo ja bym nie wiedział, jak wytłumaczyć swoim córkom, dlaczego mieszkam z tamtymi dziećmi, a nie z nimi. Dla mnie to rodzaj znacznie poważniejszej zdrady niż to, co klasycznie uznaje się za zdradę. Bo dla mnie być rodzicem to pozwolić dzieciom na nieustanny dostęp do siebie. Przeżyłem już tyle nocy w życiu, w których nagle drzwi się otwierają i jakiś zaspany stwór przychodzi, kładzie się przy tobie, bo mu się coś złego przyśniło. I ja mam tam być. Rodzic ma być jak ta cholerna latarnia morska. Ma trwać niewzruszenie i świecić. Owszem, to wkurzające, że przez większą część życia świeci się nie wiadomo po co, bo jest ładna pogoda i dobra widoczność. Ale przychodzi taki moment, że jest się potrzebnym. I nigdy nie wiadomo, kiedy ten moment przyjdzie. Właśnie dlatego, czy ci się podoba, czy nie – masz trwać przy dziecku. TEKST: Marzena Rogalska
Na czym polega fenomen Roberta Lewandowskiego? Andrzej Saramonowicz odpowiada
Andrzej Saramonowicz słynie z ostrej, politycznej publicystyki. Autor takich filmowych hitów, jak Testosteron czy Lejdis nie boi się mocnych słów i rozmowy na ciężkie tematy. O sukcesie, który nie raz w oczy kole porozmawialiśmy z reżyserem w przerwie sesji zdjęciowej do Vivy! w 2018 roku. Dlaczego Polacy potrzebują sukcesu i czy potrafią go unieść? Andrzej Saramonowicz o Polakach „Wydaje mi się, że Polacy bardzo potrzebują sukcesu i to też jest przyczyna nienajlepszej sytuacji obcecnie. Bo tak bardzo potrzebują sukcesu, że dają się nabierać na byle co, to znaczy, że biorą tombak za złoto”, powiedział Vivie! reżyser. Dodał, że Polacy jako naród są bardzo niepewni siebie. „To jest taka sytuacja psychologiczna, że im bardziej nie wierzymy w siebie, tym bardziej domagamy się szacunku i tym bardziej domagamy się szacunku poprzez uznanie wszystkich naszych sukcesów czy one są prawdziwe czy nieprawdziwe”, wyznał. Dziennikarz odniósł się również do sukcesu Roberta Lewandowskiego. „Fenomen Roberta Lewandowskiego polega na tym, że jest znakomitym piłkarzem. Napastnikiem jednym z lepszych w Europie i pewnie na świecie. On potrafi takie rzeczy, które potrafi niewielu napastników na całym świecie. Czy jest showmanem? Nie na pewno nie”, zdradził. Zobaczcie nasze wideo. Co Andrzej Saramonowicz myśli o sukcesie Grzegorza Krychowiaka?
Andrzej Saramonowicz: „Ciągle jesteśmy ze sobą, ale dlatego, że chcemy być razem”
„Pojawiały się kryzysy, które mogły rozsadzić nasze małżeństwo”
W ramach cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy rozmowę z Andrzejem Saramonowiczem. Wywiad ukazał się w sierpniu 2018 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! Andrzej Saramonowicz wywiad Wielki powrót prześmiewcy. Andrzej Saramonowicz, twórca filmów „Testosteron” i „Lejdis”, przerywa milczenie obrazoburczą powieścią „Pokraj”. Kiedy jest fighterem? Jak spełnia marzenia? Dlaczego czyta książki dorosłym córkom? W poruszającej rozmowie o sensie i wierze z Romanem Praszyńskim. Napisałeś „Pokraj”, powieść o kryzysie 40-latka, który boi się, że umrze, jeżeli natychmiast nie wciągnie do łóżka jakiejś atrakcyjnej kobiety. Andrzej Saramonowicz: Potrzebowałem atrakcyjnego wehikułu narracyjnego, by opowiedzieć o rzeczach poważnych, i wybrałem jako jego napęd problemy łóżkowe. Główny bohater „Pokraju”, magister inżynier Sebastian Rawa, słyszy od przyjaciela, że mężczyźni, którzy mają monotonne życie seksualne, umierają koło czterdziestki. I jako człowiek naiwny, choć dobrego serca, w to wierzy. A że ma do czterdziestki trzy tygodnie, uświadamia sobie, że musi cudzołożyć niejako dla rodziny, bo nie chce, by żona owdowiała, a córka została sierotą. Uśmiecham się. I słusznie, bo taka naiwność zasługuje na śmiech. Ale w komedii jest dopuszczalna. Więc, powtarzam, Sebastian Rawa chce zdradę fizyczną zastosować leczniczo, czyli pozaseksualnie. I dopiero gdy zjawia się przepiękna kobieta, która jest chętna, w inżynierze budzi się mężczyzna. I wówczas intryga się komplikuje. Nie pytam o Twoje życie seksualne… I słusznie, bo ja jestem już 13 lat po czterdziestce. Czyli poza problemami moich bohaterów. …ale chcę Cię zapytać o Twoje życiowe kryzysy. Największy? Z Małgosią, czyli moją żoną, jesteśmy od zawsze, bo od 19. roku życia, a mamy teraz po 53 lata. I to jest bardzo dobre małżeństwo, ale – jak to w życiu często bywa – i u nas pojawiały się kryzysy, często bardzo poważne, które mogły rozsadzić nasze małżeństwo, ale koniec końców nie rozsadziły. Jakoś się wybroniliśmy i jeśli dziś ciągle jesteśmy ze sobą, to nie siłą inercji, przymusu czy wspólnego kąta, ale dlatego, że chcemy być razem. Gratuluję. Dzięki. Naprawdę bardzo się cieszę, że życie nie powiodło mnie w inną stronę, bo podejrzewam, że bardzo bym się pogubił. Ale skoro pytasz o moje kryzysy, to myślę, że zawodowe były poważniejsze. Ja muszę mieć poczucie, że się w pracy spalam, bo kiedy czuję letniość, mam wrażenie, że umieram. Tymczasem już w pierwszej mojej pracy, w „Gazecie Wyborczej”, wszystko poszło mi tak łatwo – bo w wieku 25 lat zostałem redaktorem, który wydawał gazetę, a potem wiceszefem ważnych działów – że po niedługim czasie uświadomiłem sobie z przerażeniem, że wszystko w moim życiu wydarzyło się przed trzydziestką. Miałem 26 lat, żonę na całe życie, pracę na całe życie i dopadł mnie lęk, że już wszystko o sobie wiem. Koniec życia? A przynajmniej koniec życia jako awanturniczej przygody. A ja jestem z natury myśliwym, a nie rolnikiem, więc regularne uprawianie poletka, choćby najbardziej płodnego, mnie nie satysfakcjonuje. Zostawiłeś gazetę? Z początku nie. Pisałem po nocach scenariusze, dawałem do czytania ludziom w branży – podobały się, ale nie kierowano ich do produkcji. „Siostra”, głośny debiut powieściowy Twojej żony, była już na rynku? Tak, Małgosia objawiła się jako pisarka. Śmiałem się, że nazwisko mam już wyrobione, tylko imię muszę sobie jeszcze wyrobić. Zazdrosny o popularność żony? Nie, nigdy. My jesteśmy tak różni charakterologicznie, a jednocześnie tak wpasowani w siebie, że nigdy nie pojawiła się między nami rywalizacja. Za to zawsze się wspieraliśmy. Kiedy Małgosia pisała, to jej pomagałem. Przecinki poprawiałeś? Też. W końcu i ona, i ja jesteśmy niezłymi redaktorami. Ale najważniejsze, że potrafimy współpracować. Próbowałem pisać z wieloma osobami i często pojawiało się napięcie. Miewam autorytarne skłonności i lubię, kiedy jest tak, jak ja chcę. A wobec Małgosi nie objawiam czegoś takiego. Ona z kolei nigdy nie próbowała mi udowodnić, że, mówiąc freudowsko, ma dłuższego penisa niż ja. W końcu zmieniłeś swoje życie. W „Gazecie Wyborczej”, która stawała się coraz bardziej korporacyjna, nie miałem ze względu na mój krnąbrny charakter i organiczną niechęć do podlizywania się szans na karierę. Kiedy próbowano mnie zbyt mocno przeczołgać i wpasować w korpotryby, odszedłem z etatu. Przez parę miesięcy nic się nie działo, ale w końcu zadzwonił telefon z TVP. I w ten sposób trafiłem do środowiska prawicowych Pampersów. Taki pre-PiS? W porównaniu z tym, co dzisiaj, tamta młoda prawica, której liderował Wiesław Walendziak, to był wersal. Dzisiaj jest tępota i pompowanie nienawiści do wszystkich, którzy nie chcą stopić się w nacjonalistyczną masę. I to mnie przeraża. Przychodzi mi na myśl bitwa pod Mątwami z 1666 roku, o której Polacy nie chcą pamiętać. W czasie rokoszu Lubomirskiego starły się wojska rokoszan z wojskami królewskimi. Wojna polsko-polska. Jedni i drudzy żołnierze wyglądali tak samo, więc rokoszanie przywiązali sobie białe kokardy na rękę, żeby się rozpoznawać. Po czym zepchnąwszy wojska królewskie na bagna, pokonali je. Poddało się ponad trzy tysiące dragonów, którym obiecano tak zwany parol. Niestety, nie tylko nie dotrzymano obietnicy, ale wszystkich jeńców bestialsko wymordowano. Polacy Polaków. To jedna z największych zbrodni wojennych popełnionych w historii polskiej armii. Naiwnością jest mniemać, że współcześnie coś takiego nie mogłoby się powtórzyć. Materiał na film. Mój przyjaciel Borys Lankosz chciał o tym zrobić film. PISF odmówił mu głosami prorządowych ekspertów, którzy „wstali z kolan”. Czytałem te recenzje. „Dość pedagogiki wstydu!” i podobne bzdury. Uznano za prowokację, że ktoś chce w XXI wieku zrobić film o tym, że w XVII wieku Polacy rżnęli Polaków. To jest obłęd! I miara dzisiejszej propagandy oraz tej zaściankowej mentalności, o których piszę w „Pokraju”. Właśnie takie myślenie czyni z Polski kraj karykaturalny, groteskowy. Wydałeś drugą powieść, ale od siedmiu lat nie zrobiłeś filmu. Od ośmiu nawet. Co się stało? Przez parę lat po „Jak się pozbyć cellulitu” miałem ważny kontrakt z Warner Bros., który mnie obligował do pisania scenariuszy dla nich. I choć filmy z tego nie powstały, wygodnie mi się żyło. A potem dzieci dorastały i pomyślałem, że w gruncie rzeczy dobrze jest siedzieć w domu. Po „Testosteronie”, „Lejdis” i „Idealnym facecie dla mojej dziewczyny” bardzo dobrze wiedziałem, że tak intensywna praca przy filmie odrywa całkowicie od rodziny. Miałem trzy lata wyjęte z życia. Fajne trzy lata? Zawodowo bardzo. Ale fajność bycia z rodziną jest większa. Zacząłem mieć czas dla siebie, napisałem dwie powieści, miałem wreszcie czas na uczenie się i przeczytałem mnóstwo książek. Przez jedną z nich zabrałeś rodzinę do Wenecji? Gdy moja córka Konstancja była małym dzieckiem, kochała książki niemieckiej pisarki Cornelii Funke. Jedna z nich, „Król złodziei”, dzieje się w Wenecji. Konstancja ją uwielbiała. Więc kupiłem bilety lotnicze do Wenecji, żeby odnaleźć te miejsca, w których dzieje się akcja powieści. Wspaniała zabawa. To ten rodzaj więzi, którego brakowało mi z moim ojcem. Jego nie obchodziło, czym ja się pasjonuję. Dalej czytasz książki na głos? Czytam. To jest rytuał, który uprawiamy w rodzinie od wielu lat. Siadamy w czwórkę, chociaż Konstancja ma już 20 lat, a Rozalia 15. A wszystko zaczęło się od wspólnego słuchania audiobooków. Gdy okazało się, że nie wszystkie książki są w audiobookach, zostałem zmuszony przez dzieci do czytania. Poznałeś żonę, gdy byliście w obecnym wieku Waszych córek? Mieliśmy po 17 lat. Chodziliśmy do dwóch żoliborskich liceów. A spotkaliśmy się, bojkotując „Dziennik Telewizyjny” w czasie stanu wojennego. Na Bielanach była górka, na której młodzież z tych szkół się spotykała, by ostentacyjnie pokazywać, że nie ogląda kłamliwego dziennika pseudoinformacyjnego. A związaliśmy się dwa lata później. Co myślałeś o swym przyszłym życiu? Pisałem wtedy dzienniki, które niedawno odnalazłem, i ze zdziwieniem przeczytałem w nich, że chciałem być pisarzem. To mnie zdumiało, bo w ogóle tego nie pamiętam. W mojej rodzinie nigdy nie było żadnych tradycji artystycznych, do tego był stan wojenny, który był stanem beznadziei i myśmy w ogóle nie wiedzieli, co mamy zrobić ze sobą. Żyliśmy z przyjaciółmi w przekonaniu, że nic z nas nie będzie. Że po prostu jakoś to życie trzeba przyzwoicie przeżyć i już. Marazm? Absolutnie nie. Myśmy żyli bardzo intensywnie towarzysko. Nieustannie się spotykaliśmy, całymi nocami rozmawialiśmy o literaturze, filozofii, ale i o duperelach. Liczył się dowcip, im bardziej wyrafinowany, tym cenniejszy. I wiele z przyjaźni, które się wtedy zaczęły, trwa do dziś. No i jeszcze, choć to może zabrzmieć teraz zabawnie, byłem wówczas bardzo zaangażowany religijnie. Katolicki ultras – tak bym siebie z tamtego czasu dziś określił. Z Małgorzatą chodziliście na Oazę? Oaza to pryszcz, ja wówczas byłem w neokatechumenacie. I naprawdę uważałem, że królestwo moje nie z tego świata, co było – tak to dziś rozumiem – wewnętrzną ucieczką przed bryndzą Polski z czasów reżimu Jaruzelskiego i Kiszczaka. Niesamowite. Cztery lata wytrwałem we wspólnocie neokatechumenalnej, co dało mi wiedzę o religii, jakiej większość ludzi w Polsce nie ma. Ale neokatechumenat to rodzaj sekty i im dłużej w nim byłem, tym więcej miałem wątpliwości. I choć ciągle jestem otwarty na transcendencję, to pozostaję poza instytucją Kościoła, z wiekiem upewniając się, że to słuszna decyzja. Zaskakująca historia. Dla mnie też. W tych młodzieńczych dziennikach jest żywa wiara. Takie codzienne zanurzenie w religijności. Niewiele brakowało, a byłbym jednym z czołowych działaczy proreligijnych. – Straciłeś łaskę wiary? Straciłem wiarę w to, że w tej instytucji, jaką jest Kościół katolicki, można znaleźć Boga. Wracając do filmów: skończyłeś się już w środowisku filmowym? Reżyserzy, którzy nie robią filmów, cieszą się wielkim szacunkiem kolegów, bo odpada element rywalizacji… A tak poważnie, myślę, że moja pozycja w środowisku jest dziś znacznie mocniejsza. To także efekt mojej pozafilmowej działalności. Nie niepokoi Cię sytuacja, że nie robisz filmów? Nie bardzo. Ale dlatego, że ja traktuję swoje aktywności równoważnie. Pisanie powieści, sztuk teatralnych czy publicystyka polityczna – jeśli się w tym spalam, czuję się dobrze. Film oglądają miliony. Książkę – wprost przeciwnie. Wobec mojej wewnętrznej satysfakcji to ma mniejsze znaczenie. W końcu żyję dla przyjemności własnej, a nie cudzej. A moje ostatnie dziecko, czyli powieść „Pokraj”, cieszy mnie szczególnie. Na pewno zrobię jeszcze jakiś film. Choć teraz najbliżej mi do nowej sztuki teatralnej. Szukasz nowych form? Nowych wyzwań. Popatrz, siedzimy teraz w restauracji, w której kucharz czasem robi mięso, a czasem danie jarskie. Ale zawsze jest szefem kuchni. A ja jestem szefem historii, które opowiadam w różnych formach. W filmie zarobisz więcej. To prawda. Ale pieniądze to nie wszystko. Poza tym naprawdę dużo zarabia się tylko na komercji. Nie robisz filmów artystycznych. Co nie znaczy, że nie zacznę. Są we mnie ogromne pokłady smutku i coraz częściej chciałbym im dać wyraz. Mówisz to, uśmiechając się od ucha do ucha. Bo wiem, że i tak nikt w to nie uwierzy. Ale to akurat prawda. Jestem człowiekiem całkiem na serio. Bywasz smutny, depresyjny? Miewam momenty, kiedy ogarnia mnie przygnębienie i stupor. W przypadku takich ludzi jak ja jest to o tyle trudno zauważalne, że mam poczucie humoru, które nie wyłącza się także w depresji. Myślę, że z powodu tego humoru nawet moi przyjaciele uważali mnie za silnego typa, którego nic nie rusza. I nawet gdy byłem w psychicznym dole, uważali, że udaję. Tak się przyjęło wśród moich przyjaciół, że to do mnie się chodzi popłakać nad swoim losem, ale mnie i moich traum się nie słucha. I chce się, bym doradzał. Kiedyś doradzałem, dziś już tego nie robię. Dlaczego? Bo jest w tym coś buńczucznego. Że wiem lepiej, jak ktoś powinien żyć. Wszelako im dłużej żyję, tym mniej mam tej pewności. Powiedziałbym wręcz, że straciłem pewność co do pewności. Kiedy masz gorsze nastroje? Jak coś złego dzieje się tym ludziom, których kocham. Wewnętrznie jest ze mną raczej okej, bo też nigdy nie traktowałem z jakąś nadmierną powagą ani siebie, ani życia. Uważam, że życie jako takie nie ma żadnego sensu. Za to można mu nadać jakieś cele i kierunki, które je choć cząstkowo usensownią. Jaki jest Twój sens? Bycie kreatywnym nie tylko w twórczości, ale i w życiu codziennym. I uczenie się. Zamierzam umrzeć jako człowiek mądry. Jesteś choleryczny? Jak cholera. To pomaga żyć? Zależy komu. Mam nadciśnienie – pamiątkę po filmie „Testosteron”. Wtedy po raz pierwszy mi je zdiagnozowano i dostałem leki blokujące działanie adrenaliny. Po miesiącu brania tych leków zorientowałem się, że mam w sobie łagodność Mahatmy Gandhiego. Nie było to ani trochę przyjemne, bo czułem wewnętrzną obcość. Jakby ktoś mi się zakradł do środka. Poszedłem więc do pani kardiolog i oznajmiłem: „Pani doktor, to ja już wolę wylew”. Zmieniła mi leki i teraz na powrót się wkurzam, a leki mnie chronią, żeby mnie szlag nie trafił. Wolę siebie jako awanturnika niż cichą mysz. Odziedziczona cecha? Ojciec też był taki, a i dziadek, z tego co opowiadają, do spokojnych nie należał. Dzięki mojemu wybuchowemu temperamentowi udało mi się zrobić w życiu parę fajnych rzeczy, bo się nie wystraszyłem. Ale też dokonałem paru spustoszeń, których wolałbym nie zrobić. No i ciągle tkwi we mnie, że mój ojciec nie dawał mi poczucia bezpieczeństwa, więc na ile potrafię, staram się nie być swoim ojcem dla moich dzieci. Co się nie zawsze udaje, ale staram się. Można to opanować? Skoro alkoholicy mogą nie pić, to cholerycy mogą być spokojni. Uczę się nie wchodzić w sytuacje, które mogą mnie rozwibrować. I to jest jeden z powodów, dla których przez długi czas nie robię filmów. Spokojne, rodzinne życie tonizuje moje napięcia.
Andrzej Saramonowicz mocno o sytuacji artystów w czasie pandemii koronawirusa
„Jeśli ktokolwiek wyjdzie z tego bez szwanku, to wyłącznie artyści już nieżyjący”, mówi
Zyskają artyści nieżyjący” – mówi o obecnej sytuacji w Polsce i na świecie Andrzej Saramonowicz, scenarzysta, pisarz, reżyser, publicysta. „W tej chwili nikt – żaden polityk, lekarz, ekonomista, żaden ekspert – nie wie, jak będą wyglądały najbliższe tygodnie”, przekonuje. Jak bardzo panująca pandemia zmieni sytuację kultury? I czy dla twórców istnieje nadzieja na lepsze jutro? O tym opowiedział w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Krystyna Pytlakowska: Zadaję Ci temat: „Koronawirus a twórcy”. Czym epidemia Wam, artystom, zagraża, poza oczywistymi aspektami? Andrzej Saramonowicz: To są dwa różne tematy: „Epidemia a kultura” oraz „Epidemia a twórcy”. Kultura może się mieć teraz całkiem dobrze. Ludzie mają więcej czasu i muszą go czymś zająć, również kulturą. Natomiast wydaje mi się, że twórcy nie będą się mieć dobrze w najbliższym czasie dlatego, że odbiorcy chętniej będą konsumować to, co już zostało stworzone i co mogą mieć taniej lub wręcz za darmo, raczej rezygnując z tego, co musieliby kupić. Myślę więc, że w świecie polskiej kultury urodzi się w najbliższym czasie przestrzeń dla już istniejącego (zwłaszcza w rezerwuarze produkcji zagranicznej), a umrze dla tego, co mogłoby zostać dopiero przez polskich artystów wymyślone. A to się bez wątpienia musi źle odbić na tych ostatnich. Na sprzedaży książek? Akurat podczas kwarantanny można książki kupować przez internet, bo i tak konsumuje się je indywidualnie. Więc nie myślę teraz o przemyśle wydawniczym (choć i on odczuje skutki kryzysu, tyle nieco później), ale o koncertach, przedstawieniach teatralnych czy kinowych premierach. Tu już od pierwszego dnia i z wielką gwałtownością następuje bolesna zapaść. A jednak artyści próbują się ratować, umieszczając przedstawienia w Internecie. Czy one jednak są w stanie zastąpić spektakle na żywo? Nie. Teatr to doświadczenie na żywo. Podobnie koncert. A nagrania to zupełnie inna sprawa, bliższa filmowi. Owszem, w ostatnich dniach zauważa się wśród muzyków czy aktorów poruszenie, by organizować naprędce artystyczne wydarzenia online. Myślę, że to wynika po trosze z przekonania niektórych artystów o swojej szczególnej misji w momencie kryzysu, a po trosze z lęku, by nie zostać zapomnianym. Ale są to - nie mam tu żadnych złudzeń – jedynie aktywności doraźne. W dłuższej perspektywie to niczego pozytywnego nie załatwi. Bo ludzie chcą mieć z kulturą kontakt bliższy i realny? Twarzą w twarz? Bo błędem jest przyzwyczajanie widowni, że ma prawo do darmowej eksploatacji kultury w świecie, w którym artyści nie są opłacani przez budżet państwa, tylko działają na wolnym rynku jak przedsiębiorcy, najczęściej zresztą drobni. Wszak nie domagamy się od piekarzy, restauratorów, rolników, informatyków itd., by oddawali innym rezultaty swojej pracy za darmo. Więc i od ludzi kultury nie powinniśmy tego oczekiwać. Zwłaszcza, że kiedy ludzie kultury podnoszą na przykład kwestie piractwa muzycznego czy filmowego, znaczna część wspólnoty nazywa ich egoistami, uważając, że skoro technologie pozwalają wejść w posiadanie dzieł artystycznych bez płacenia, można to robić i nie jest to moralnie naganne. A to nieprawda. Pole kapusty nie otoczone ogrodzeniem nie daje prawa, by każdy mógł tam wejść i tę kapustę sobie zabrać. Ale sam oferowałeś ostatnio ludziom na kwarantannie swoją powieść „Pokraj” do odsłuchania za darmo? Traktując to jako wyjątek w dobie kryzysu. I mając nadzieję, że jedynie jako wyjątek zostanie odebrane. Zauważmy, że podczas obecnej epidemii farmaceuci nie dzielą się lekami za darmo, a sklepy nie oferują darmowego jedzenia. Wprost przeciwnie: podnoszą ceny. Nie wymagajmy zatem od twórców, by udostępniali za friko swoją pracę każdemu, kto tego zażąda. Tylko że kultura jest pożywieniem dla duszy, a to co innego niż mięso, ryby czy owoce. Oj, proszę bez podobnych banałów, w dodatku nieprawdziwych. Owszem, kultura jest pożywieniem duszy, ale na co dzień wyjątkowo niewielu ludzi ma potrzebę dostarczania swoim duszom jakiejkolwiek duchowej strawy, a już zwłaszcza za to płacąc. Wszak gdyby było inaczej, artyści byliby w czołówce najlepiej zarabiających, a są w ogonie. Nie ma co jednak biadolić po próżnicy. Zapytałaś na początku, jak się ma sytuacja artystów w dobie pandemii koronwirusa, więc wróćmy do tego wątku. Teraz ma się tak sobie, a z każdym tygodniem lub miesiącem kryzysu, jaki obecnie mamy, będzie się miała coraz gorzej. Nie tylko dlatego, że artyści w większości słabo zarabiają, bo wielu ludzi w Polsce słabo zarabia. Ale przede wszystkim dlatego, że są na końcu kolejki tych, którzy mogą liczyć zarówno na jakąkolwiek interwencyjną pomoc państwa, jak i na współczucie pozostałych członków wspólnoty. Jeśli opinia publiczna się nad kimś użali, to prędzej nad nauczycielami, emerytami, rolnikami, pracownikami sklepów wielkoformatowych itp., a przede wszystkim nad bohaterami obecnych tragicznych zmagań, czyli pracownikami służby zdrowia, ale z pewnością nie nad artystami. I proszę tego nie odbierać jako użalanie się rozkapryszonego twórcy nad swoją kastą zawodową. Ja po prostu na chłodno zakładam rozwój wydarzeń i rozkład publicznych empatii. Ludzie zajmujący się kulturą będą po tym kryzysie w tragicznej sytuacji. Jeśli ktokolwiek wyjdzie z tego bez szwanku, to wyłącznie artyści już nieżyjący. To bardzo katastroficzna wizja. W dobie katastrofy trudno o radosne wizje. Już jest źle i będzie gorzej. Mam dużo znajomych muzyków, którzy z dnia na dzień stracili teraz możliwość zarobkowania. I aktorów, którzy nie będąc serialowymi krezusami, żyją od pierwszego do pierwszego. Dla nich kilka miesięcy bez pracy to tragedia, zwłaszcza, że nie mają etatów. Poza tym, kiedy już pandemia się skończy, Polska doświadczy potężnego kryzysu ekonomicznego z wielką inflacją i zubożeniem społeczeństwa. W takiej sytuacji kultura stanie się dla Polaków pierwszą pozycją do ścięcia w domowych budżetach. To kim byś chciał być teraz, by jako scenarzysta i pisarz nie być narażonym na zawirowania finansowe? O tym, że chciałbym być piłkarzem lub kosmonautą, przestałem opowiadać w połowie podstawówki i nie dam się w to teraz wciągnąć. Takie rozważania wydają mi się po prostu niepoważne. Jestem tym, kim jestem i kim postanowiłem być przed laty, więc ponoszę tego konsekwencje. Czasem są to konsekwencje dobre, a czasem złe. Skoro więc jestem pisarzem, dramaturgiem, scenarzystą i reżyserem, to mam zamiar dalej się z tego utrzymywać. A jeśli to będzie niemożliwe, poszukam innych dróg zarobkowania, gdy przyjdzie taka konieczność. Wszystko ogranicza się do pieniędzy? Nie wszystko, ale kabotynizmem jest udawać, że pieniądze nie mają znaczenia. Bycie artystą to jednak coś więcej niż zawód. Dla mnie to sposób, w jaki idę przez świat, to konieczność codziennego konfrontowania swoich wyobrażeń z prawdą, często kosztem swojej psychicznej i egzystencjalnej wygody, to przymus nieustannego uczenia się, to otwartość na nieznane, to akceptacja własnej ułomności duchowej i intelektualnej, to wreszcie pokora wobec tajemnicy istnienia. By móc te wszystkie rzeczy rozwijać, od lat noszę w sobie wewnętrzną zgodę, by zarabiać w przestrzeniach nieartystycznych, o ile wysiłki artystyczne mi na takie życie nie pozwalają. Tak zresztą robi wielu artystów. Na przykład poeci, poza nielicznymi wyjątkami, nie żyją dziś z poezji, bo się po prostu nie da. A jeśli żyją, to umierają w biedzie. Nie słyszałem o takich przypadkach w XXI wieku. Ale znam wiele osób, które chcąc pisać wiersze, powieści, sztuki, scenariusze, malować obrazy, grać w teatrze czy tańczyć w balecie, muszą podejmować inne prace, by na możliwość realizacji swoich artystycznych pasji zarobić. I z tym zarabianiem nie bywa łatwo, bo kultura zarówno dla władz, jak i dla naszych rodaków, jest na samym końcu polskiego łańcucha pokarmowego. Ale Ty przecież żyjesz głównie z filmu. Ależ skąd! Od dziesięciu lat nie nakręciłem żadnego filmu, więc jak mógłbym z tego żyć? Uprawiam regularnie wielobój: pisze sztuki teatralne, powieści, felietony itp., robię po prostu bardzo wiele rzeczy, by utrzymać siebie i rodzinę. Jak wobec tego pandemia zmieniła konkretnie Twoje życie? Jeszcze tego nie wiem. Przecież to się dopiero zaczęło, więc nikt, kto nie chce rzucać słów na wiatr, nie umie na razie tej sytuacji przeanalizować w sposób odpowiedzialny. Kiedy w 1348 roku zaczęła się epidemia dżumy w Europie, nikt nie sądził, że potrwa trzy stulecia i będzie wybuchać w mniejszych paroksyzmach co kilkanaście lat. We wrześniu 1939 roku ludzie byli przekonani, że wojna zakończy się po paru tygodniach. Tyle możemy wydedukować, ile mamy danych. W tej chwili nikt – żaden polityk, lekarz, ekonomista, żaden ekspert - nie wie, jak będą wyglądały najbliższe tygodnie, a przede wszystkim czy pandemia będzie się rozszerzać czy zanikać oraz jakie skutki ekonomiczne, społeczne i polityczne przyniesie. Na razie więc o swoim obecnym życiu mogę powiedzieć tylko tyle, że siedzę w domu i czytam więcej niż dotychczas, choć już wcześniej czytałem niemało. Jesteś człowiekiem z wielką wyobraźnią, masz więc gorzej niż inni, bo pewnie bardziej martwisz się tym, co będzie? Nie umiem tego wpisać w żadne excelowe tabelki porównawcze, zatem nie podejmę dyskusji, kto ma dziś gorzej, a kto lepiej, ludzie z dużą wyobraźnią czy z ograniczoną. Ale martwię się, to oczywiste. Zarówno na poziomie osobistej troski o pomyślność własną oraz mojej rodziny oraz w ujęciu szerszym, próbując przewidzieć na podstawie modeli wcześniejszych kryzysów ludzkości, konsekwencje obecnych zdarzeń. W tej chwili na przykład bardzo mnie zajmuje, jakie zmiany w mentalności wywoła doświadczenie nieobliczalności śmierci. To moim zdaniem zupełnie nowa sytuacja duchowa i intelektualna dla człowieka współczesnego, który w liberalnym świecie cywilizacji euro-amerykańskiej po II wojnie światowej uwierzył w racjonalność zdarzeń. I choć, owszem, jest w jego ontologicznym porządku śmierć jako fakt, to jednak do tej pory był to fakt wytłumaczalny okolicznościami, które dadzą się lepiej czy gorzej zmierzyć oraz zważyć, że posłużę się taką metaforą. Tymczasem pandemia – czyli okoliczność eksplorująca strach w wymiarze kosmicznym i powszechnym, a nie biologicznym i indywidualnym - to drwina ze społecznej logiki. Taka sytuacja musi zmieniać myślenie całych społeczeństw. Tak było w średniowieczu, tak było w czasach baroku, tak może być i teraz. Zwłaszcza, jeśli umierających będą tysiące lub setki tysięcy. Spodziewasz się aż tylu? Mam nadzieję, że tak się nie stanie. Ale przecież nie wiemy, jaka jest prawdziwa skala zakażeń w Polsce i na świecie. Dane mamy z najbardziej rozwiniętych krajów, trzeba jednak wielkiej naiwności, by mniemać, iż zaraza nie rozwija się w krajach, gdzie w strasznych warunkach żyje biedota liczona w miliony, a służba zdrowia jest na poziomie modlitw do dobrego Mzimu. Wracając jednak do Polski - trzeba jasno powiedzieć, że by uczynić obecną plagę jak najmniej śmiertelną, wszyscy musimy wziąć za nią odpowiedzialność. Powszechna kwarantanna to nie jest wymysł bojaźliwej władzy (która ma swoje grzechy i za którą nie przepadam) czy też spisek jakiegoś podejrzanego rządu światowego, który chce odebrać współczesnym ludziom ich prawa i wolności, ale racjonalne zachowanie, które może utrzymać rozwój zarazy pod kontrolą. Gdyby ludzie w czasach Czarnej Śmierci z drugiej połowy XIV wieku – zarazy przeraźliwiej niebezpiecznej i o wielkiej śmiertelności – znali od początku sposoby przenoszenia się dżumy i potrafili szybko wprowadzać kwarantanny oraz w nich wytrwać, Europa nie straciłaby 30 procent populacji w ciągu zaledwie czterech lat i nie pogrążyłaby się w recesji na dziesięciolecia. Dlatego teraz władza nawołuje: „Zostań w domu”. Zmieniłeś swoje zwyczaje? Wychodzisz w maseczce i rękawiczkach? Staram się w ogóle nie wychodzić. Może ta epidemia była potrzebna żebyśmy się zatrzymali, przeanalizowali swoje życie, coś w nim zmienili. Nigdy bym się nie ośmielił powiedzieć, że przeróżne tragedie - jak wojny, klęski głodu, zarazy czy katastrofy klimatyczne - są po to, by kogokolwiek czegokolwiek nauczyć. Nie wierzę w sensowność takich metod nauczania i to, że przez kogoś czy przez coś zostały zaplanowane. To są dla mnie wyłącznie wydarzenia z przestrzeni chaosu, jakim wszechświat jest przepełniony. Ale że chaos stoi w sprzeczności z ludzkim przymusem znajdowania porządku w kosmosie, to nawet on może zostać wykorzystany do tego, byśmy się czegoś nauczyli. Co to będzie jednak za lekcja, nie umiem powiedzieć. Jeżeli stan epidemii potrwa dłużej, to może napiszesz następną książkę? Masz jakiś pomysł? Mam wiele pomysłów i to nie ma nic wspólnego z żadnymi epidemiami. Nie wiem, za co się teraz wezmę. Poza tym rzadko chce mi się pisać dla samego pisania. Nie podzielam też kłopotliwej histerii, którą dostrzegam u wielu współczesnych autorów, by nieustannie zarzucać świat wytworami swoich artystycznych ambicji. Z każdym rokiem powściągliwość w tworzeniu wydaje mi się coraz doskonalszą cechą. Poza tym jako swoje główne zadanie osobiste na resztę życia postrzegam dostarczanie istotnych treści sobie, a nie innym, a rozwój wewnętrzny uznaję za istotniejszą wartość niż sukces zewnętrzny. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Andrzej Saramonowicz podkreśla, że nikt nie wie, jakie skutki będzie miała trwająca pandemia koronawirusa: Jest jednak pewny, że negatywnie odbije się na artystach oraz twórcach:
Dziś Andrzejki! Co mówi o sobie dziewięciu znanych Andrzejów?
Dziś Andrzejki! To jedna z ostatnich okazji, by oddać się hucznym zabawom przed rozpoczęciem Adwentu, okresu przedświątecznej zadumy. Zgodnie z tradycją na imprezach andrzejkowych robi się wróżby na nadchodzący rok. Po szaleństwach niedzielnej nocy nie zapomnijmy kupić adwentowych kalendarzy i oczywiście złożyć życzeń znajomym Andrzejom, którzy następnego dnia obchodzą imieniny. Z okazji andrzejek przygotowaliśmy... galerię sławnych Andrzejów, którym już dziś życzymy wszystkiego najlepszego z okazji ich jutrzejszego święta. Pamiętacie ich zdjęcia z Vivy!?
Andrzej Saramonowicz mocno o polskich kompleksach, polityce i książce Pokraj
Scenarzysta, reżyser, dziennikarz, producent i... literat - Andrzej Saramonowicz to nie tylko człowiek wielu talentów, lecz także uważny obserwator polityczno-społecznej rzeczywistości w Polsce, który celnie komentuje to, co dzieje się w kraju nad Wisłą. Swoje umiejętności świetnie wykorzystuje również w literaturze, czego przykładem jest jego książka Pokraj. Andrzej Saramonowicz o Polsce, Polakach i książce Pokraj Jakie są w jego opinii największe przywary Polaków? Dlaczego tak istotne jest opisywanie polityczno-społecznej rzeczywistości i tego, co dzieje się w kraju nad Wisłą w kontekście stereotypów, kompleksów i narodowych wad? Co uważa za element, który może ocalić nas od katastrofy związanej z eskalowaniem konfliktów? Dlaczego, jak sam podkreśla, życzy sobie, by Pokraj pozostał w kulturze a zniknął z rzeczywistości? Tego dowiesz się, oglądając powyższy materiał wideo
Andrzej Saramonowicz zdradza sekret na udany związek
„Ludzie kochając, nie mogą się nie przyjaźnić”
Na co dzień Andrzej Saramonowicz jest przykładnym mężem i ojcem dwóch córek. Z żoną Małgorzatą jest już od ponad 30 lat. Jaka jest tajemnica ich związku, fundamentem, który pozwala przetrwać? O żonie Małgorzacie „Mieliśmy po 17 lat. Chodziliśmy do dwóch żoliborskich liceów. A spotkaliśmy się, bojkotując Dziennik Telewizyjny w czasie stanu wojennego. Na Bielanach była górka, na której młodzież z tych szkół się spotykała, by ostentacyjnie pokazywać, że nie ogląda kłamliwego dziennika pseudoinformacyjnego. A związaliśmy się dwa lata później”, powiedział Vivie! Andrzej Saramonowicz. Zobaczcie nasze wideo, co jeszcze zdradził nam reżyser!
„Byłem katolickim ultrasem”, Andrzej Saramonowicz o młodzieńczym buncie
Zaskakujący wywiad o poszukiwaniu sensu!
Pisarz Andrzej Saramonowicz, autor takich filmowych hitów, jak Testosteron i Lejdis wydał niedawno politycznie prowokującą powieść Pokraj. Opowiada o niej w najnowszym wywiadzie dwutygodnika VIVA! Zapytany o młodzieńczą miłość, nieoczekiwanie przyznaje się do zaskakującego epizodu w swoim życiu. Jako młody człowiek był bardzo wierzącym katolikiem. Dzisiaj słynie z ostrej, politycznej publicystki, daleko mu do oficjalnego Kościoła. Jak to możliwe, że tak zmienił poglądy? Przeczytaj o przemianie prześmiewcy. View Ediplayer on the source website Rozmowa z Andrzejem Saramonowiczem „Oaza to pryszcz, ja wówczas byłem w neokatechumenacie. I naprawdę uważałem, że królestwo moje nie z tego świata, co było – tak to dziś rozumiem - wewnętrzną ucieczką przed bryndzą Polski z czasów reżimu Jaruzelskiego i Kiszczaka”. Poznałeś żonę, gdy byliście w wieku swoich córek ? Mieliśmy po 17 lat. Chodziliśmy do dwóch żoliborskich liceów. A spotkaliśmy się, bojkotując Dziennik Telewizyjny w czasie stanu wojennego. Na Bielanach była górka, na której młodzież z tych szkół się spotykała, by ostentacyjnie pokazywać, że nie ogląda kłamliwego dziennika pseudoinformacyjnego. A związaliśmy się dwa lata później. Jakie miałeś fantazje o swym przyszłym życiu? Pisałem wtedy dzienniki, które niedawno odnalazłem i ze zdziwieniem przeczytałem w nich, że chciałem być pisarzem. To mnie zdumiało, bo w ogóle tego nie pamiętam. W mojej rodzinie nigdy nie było żadnych tradycji artystycznych, do tego był stan wojenny, który był stanem beznadziei i myśmy w ogóle nie wiedzieli, co mamy zrobić ze sobą. Żyliśmy z przyjaciółmi w przekonaniu, że nic z nas nie będzie. Że po prostu jakoś to to życie trzeba przyzwoicie przeżyć i już. Marazm? Absolutnie nie. Myśmy żyli bardzo intensywnie towarzysko. Nieustannie się spotykaliśmy, całymi nocami rozmawialiśmy o literaturze, filozofii, ale i o duperelach. Liczył się dowcip, im bardziej wyrafinowany, tym cenniejszy. I wiele z przyjaźni, które się wtedy zaczęły, trwa do dziś. No i jeszcze, choć to może zabrzmieć teraz zabawnie, byłem wówczas bardzo zaangażowany religijnie. Katolicki ultras – tak bym siebie z tamtego czasu dziś określił. Z Małgorzatą chodziliście na Oazę? Oaza to pryszcz, ja wówczas byłem w neokatechumenacie. I naprawdę uważałem, że królestwo moje nie z tego świata, co było – tak to dziś rozumiem - wewnętrzną ucieczką przed bryndzą Polski z czasów reżimu Jaruzelskiego i Kiszczaka. Niesamowite. Cztery lata wytrwałem we wspólnocie neokatechumenalnej, co dało mi wiedzę o religii, jakiej większość ludzi w Polsce nie ma. Ale neokatechumenat to rodzaj sekty i im dłużej w nim byłem, tym więcej miałem wątpliwości. I choć ciągle jestem otwarty na transcendencję, to pozostaję poza instytucją Kościoła, z wiekiem upewniając się, że to słuszna decyzja. Zaskakująca historia. Dla mnie też. W tych młodzieńczych dziennikach, które odnalazłem, jest żywa wiara. Takie codzienne zanurzenie w religijności. Niewiele brakowało, a byłbym jednym z czołowych działaczy proreligijnych. Straciłeś łaskę wiary? Straciłem wiarę w to, że w tej instytucji, jaką jest Kościół Katolicki, można znaleźć Boga. Więcej o życiu Andrzeja Saramonowicza w najnowszym dwutygodniku VIVA! Na rynku od 9 sierpnia 2018.
„Stajemy się dzikusami”. Bolesna rozmowa o Polsce z Andrzejem Saramonowiczem!
Jaki obraz Polski wyłania się z jego nowej powieści „Pokraj”?
Pisarz Andrzej Saramonowicz, autor kultowych filmów Testosteron i Lejdis oraz powieści Chłopcy, powrócił groteską Pokraj. Prześmiewczo i prowokująco pisze o Polsce. O polskim szaleństwie. Co go przeraża, co go śmieszy? W swojej książce Pokraj kpisz z polskości. Kiedy zamierzasz wyjechać z kraju? Po pierwsze – nie kpię z polskości, ale z karykatury polskości którą ci, co dziś rządzą, usiłują wciskać jako polskość. Poza tym nie mam zamiaru nigdzie w Polski wyjeżdżać. A gdy czytelnicy proszą mnie o autograf, niektórym wpisuję, że mam nadzieję, że Pokraj przetrwa tylko w literaturze, a w rzeczywistości zniknie. Czyli że zniknie państwo, które jest karykaturą Polski wyśnionej przez Mickiewicza, Miłosza, Piłsudskiego czy Paderewskiego. W Pokraju podjąłem się próby opisania naszych problemów z polskością. Z tą polską koniecznością tromtadracji i bombastyczności. Z tym krzykiem, jacy to jesteśmy wielcy i wyjątkowi. A im ów krzyk głośniejszy, tym mniej w to sami wierzymy. I kochamy każdego, kto nam wrzaśnie w ucho: „jakiś ty wielki, wspaniały i szlachetny!”, bo choć czujemy, że kłamie, pragniemy być tak oszukiwani. Doszło więc w Polsce do sytuacji znanej z baśni Andersena „Nowe szaty króla”, że łazimy golusieńcy, bo ktoś nam wmówił, że mamy przepiękne wdzianko narodowe. Myślę, że by ten matriks zniszczyć, potrzebna jest dziś szczerość dziecka, które zakrzyknie: „A ja tu widzę gołą dupę!”. Więc jako autor ustawiam się w sytuacji owego dziecka i krzyczę: „Narodzie-królu-suwerenie, jesteś nagi, wmówiono ci strojność, zapłaciłeś za nią utratą indywidualnej wolności, ale nie dostałeś nic, tylko iluzję!”. Dla mnie wielkość Polski w XXI wieku powinna wyrażać się w czym zupełnie innym niż zaleca Polakom dzisiejsza władza. W sile własnej kultury, rozumianej szerzej niż skansen i sklep z narodowo-religijnymi makatkami oraz w żywym i codziennym związku instytucjonalno-duchowym z cywilizacją zachodnią. Siłą Polski jest jej europejskość. Czas już przestać mamić narodową masę, że swą tożsamość może czerpać z opowiadań o heroicznych porażkach chwalebnej martyrologii. Nie wolno zapominać, że nasi przodkowie musieli ginąć za Polskę, bo ich przodkowie czynili ją słabą. Ale napisałeś serial o Łupaszce, żołnierzu niezłomnym. Wpisałeś się w trend. Kiedy zaczynaliśmy pisać tę historię z moją żoną Małgosią, był rok 2011 i nikt się tym w państwowej propagandzie nie zajmował. A nam się wydawało szczególnie ważne, by przypomnieć chwalebne karty historii podziemia antykomunistycznego. Myśmy tego majora Zygmunta Szendzielarza, czyli Łupaszkę, bardzo dokładnie obejrzeli przed pisaniem, bo nie chcieliśmy się władować na jakąś minę. I mogę z całą stanowczością powiedzieć, że to był przyzwoity człowiek i dobry żołnierz. Żaden krwawy morderca, jak niektórzy dziś krzyczeć. To była postać naprawdę tragiczna, Niestety, propagandziści dzisiejszej władzy uczynili z niego postać tak karykaturalną i jednowymiarową, jak komuniści robili z Waryńskim, usiłując go zaprząc do swojego propagandowego jarzma. Pokraj to groteska. Polska bardziej Cię śmieszy czy boli? To zależy, na co się spojrzy. Niektóre rzeczy mnie śmieszą, niektóre przerażają. Wiele zmian, do których doszło w ostatnich trzech latach, mnie przeraża. Zwłaszcza te, które zaszły w świadomości moich wielu współobywateli. Ta otwartość na przestrzeń nienawiści, małość, chęć odwetu, potrzeba upokarzania, daltonizm etyczny i światopoglądowe otumanienie religijne, które nie ma nic wspólnego z duchem chrześcijaństwa. To są spustoszenia trudne do naprawienia. Zamiast budować przekaz, że Polska i jej kultura są otwarte i przyjazne, zamiast przekonywać innych, że polskość jest na tyle atrakcyjna, że warto się polonizować, stajemy się dzikusami, którzy nie ufają już nie tylko innym, ale nawet sobie samym. To efekt niewiary większości Polaków w siłę własnej kultury. Naród, który nie wierzy w siłę własnej kultury zamienia się w sforę. To się, moim zdaniem, dzieje dziś w Polsce. Moje znajome zastanawiają się z obawą, jak zareagować, gdy w tramwaju ktoś zacznie się agresywnie zachowywać wobec obcokrajowców. Kiedyś się nad tym nie zastanawialiśmy. To jest wyjątkowo nikczemne, że rządzący dziś w Polsce z jednej strony domagają się porządku, a z drugiej – dają przyzwolenie na agresję. I wydaje im się, że będą potrafili tą agresją, którą sami podsycają, sterować. Ale to jest niemożliwe, bo narodowa masa, której dziś schlebia PiS, będzie się stale radykalizować. Albowiem nic jej nie łączy oprócz poczucia siły i nienawiści do „wroga”, którym może się stać każdy. Napisałeś powieść polityczną? W jednej z jej warstw owszem. Ale nie zapominajmy, że jest przede wszystkim książka przygodowa o silnie komediowym charakterze, której akcja dzieje się w szalonym, rozjechanym przez politykę kraju. Bohaterowie, czyli magister inżynier Sebastian Rawa i jego najlepszy przyjaciel Adaś Rembelski, żyją swoim własnym życiem, nawet tego nie zauważając. Tak przywykli do tego, co się dzieje na ulicach, że nawet już nie zauważają, że ktoś im zmienił państwo w jego karykaturę. Doszli do władzy ludzie, którzy chcą skoszarować cały naród i zamieniają państwo w jego karykaturę Znam ten świat. To PRL. Też go znam i dlatego widzę, jak PRL w pisowskim państwie powraca. Ale młodzi Polacy nie mają szczepionki, jaką była trauma życia w państwie komunistycznym. I nie wiedzą, w co zaraz się wpakują, popierając pisowski model państwa. Gwałt na wolności nie polega wyłącznie na tym, że pakują cię od razu do więzienia. Po prostu dzień po dniu, ustawa po ustawie, msza po mszy i faul po faulu rządzący dziś w Polsce będą ugniatali Polskę jak plastelinę, by ją zamienić w to osobliwe coś, co jako Polskę sobie umyślili. I wszyscy, nie tylko ci dziś głośno protestujący, ale także ci bierni Polacy, którzy uważają, że polityka ich nie dotyczy, będą musieli żyć w takim państwie, jakie im narysuje partyjny politruk z partii rządzącej, biskup i szef tajnych służb. W „Pokraju”, choć to komedia, chciałem przed tym przestrzec, mając nadzieję, że jego czytelnicy zastanowią się, czy aby nie dzielą losu inżyniera Rawy i Adasia Rembelskiego – którzy żyją w karykaturze rzeczywistości i nawet tego nie dostrzegają. Może czas, by Polacy pojęli, że ktoś im ukradł Polskę i podstawił w jej miejsce pokraczny Pokraj? Zadowolony z książki? Mam wewnętrzne przekonanie, że ta książka mi się udała. To samo uczucie miałem, gdy w 2002 roku napisałem „Testosteron”, który dziś jest najpopularniejszą polską sztuką teatralną graną zagranicą. Cieszy mnie, że promując Pokraj nie muszę kłamać o rzekomych wartościach produktu, których nie ma, tylko po prostu opowiadać o tym, co mnie podczas pracy twórczej nad tą powieścią spotkało. Bo sam jestem zaskoczony tym, że Pokraj poszedł w taką stronę, jak dziś wygląda. A gdzie szedł wcześniej? Z początku chciałem napisać wyłącznie książkę-hołd dla twórczości Niziurskiego, guru moich młodzieżowych lektur. Ale przyszedł rok 2015 i okazało się, że taka literacka zabawa to już stanowczo za mało. Że doszli do władzy ludzie, którzy chcą skoszarować cały naród i zamieniają państwo w jego karykaturę. I że ja już nie mogę tego nie zauważać. Dlatego właśnie do niewiarygodnych przygód moich Marków Piegusów dodałem całą sferę groteski społecznopolitycznej.
Andrzej Saramonowicz napisał kolejną książkę! O czym jest Pokraj?
Reżyserował kinowe hity, czy jego książki także nimi są?
Na swoim facebookowym profilu Andrzej Saramonowicz jest dość aktywny politycznie. A właściwie całkiem politycznie, bo żadnych intymnych zwierzeń, zdjęć dzieci czy ukochanych psów tam nie znajdziecie. Profil jest teoretycznie prywatny, ale jakimś cudem i na szczęście można sobie wejść i poczytać. Saramonowicz pisze to co myśli większość z nas. I tak pisał o tych politycznych bolączkach, że aż napisał "Pokraj". O czym? Każdy obserwator profilu Saramonowicza dobrze wie. O tym co go boli, męczy, co mu się nie podoba, czyli o Polsce i polskiej polityce. W wywiadzie dla gazeta.pl opowiadał Angelice Swobodzie: "Bardzo mi zależało, by napisać powieść, która odniesie się do tego, co się stało z Polską w ciągu ostatnich trzech lat. W wymiarze emocjonalnym, intelektualnym i duchowym". Książka o Pokraju nad Pisłą Świetny reżyser okazał się też świetnym pisarzem, bo "Pokraj" (jego kolejna książka, pierwsza była "Chłopcy") czyta się naprawdę dobrze. Właściwie każdy, kto ma już dość powinien sobie przeczytać, bo to naprawdę świetna karykatura otaczającej nas rzeczywistości. Wszystko zaczyna się od pozornie banalnej intrygi. Oto niepewny siebie i swojej męskości inżynier Sebastian Rawa czyta w kolorowej prasie, że „zdaniem wielu naukowców, niewyjaśnione przypadki zgonów mężczyzn w wieku czterdziestu lat spowodowane są monotonią ich życia seksualnego”. Sebastian ma do czterdziestki trzy tygodnie i nie chce umierać. Za namową najlepszego przyjaciela postanawia zatem po raz pierwszy w życiu przeżyć pozamałżeńską przygodę. Wykorzystuje wakacyjny wyjazd żony i umawia się przez internet z dwudziestoletnią czarnoskórą ekspedientką Anitą Bułas – dziewczyną z prowincji, przed którą udaje reżysera filmowego, mamiąc ją możliwością zagrania w filmie o miłości. Niestety, pojawienie się seksownej Anity wywraca świat Sebastiana Rawy do góry nogami, a jego z pozoru perfekcyjnie zaplanowana randka szybko wymyka się spod kontroli, wciągając inżyniera Rawę w wielopiętrową intrygę, w której ścierają się najpoważniejsze siły polityczne jego rodzinnego kraju. Dlaczego? "Dla mnie ta powieść to metafora. Pisałem ją tak, by była aktualna nie tylko dziś, ale również za lat dziesięć czy pięćdziesiąt. Chciałem opisać esencję naszej zaściankowości, a nie ten czy tamten okres historyczny. Politycy przemijają, a wady narodowe, niestety nie", mówił o swojej książce Andrzej Saramonowicz. Okładkę reżyserowi narysował Andrzej Pągowski, a wydało wydawnictwo Muza. Na promocję, z pięknym widokiem na Warszawę przyszli znajomi i przyjaciele autora. A może Andrzej Saramonowicz zrobi z tego film? Nie wiadomo. Na razie zobaczcie, kto przyszedł na premierę.
Mało kto tak celnie podsumowuje polską rzeczywistość. 10 najmocniejszych wypowiedzi Andrzeja Saramonowicza
„Być może będę odrobinę niesprawiedliwy, ale nie wszystko mi się w Polsce podoba” . Andrzej Saramonowicz, niegdyś reżyser i scenarzysta, dziś komentator polskiej rzeczywistości. Jego prywatny profil na Facebooku obserwuje ponad 40 tysięcy osób. Zasłynął największymi hitami komediowymi: „Ciało”, „Testosteron” i „Lejdis”. Ostatnio zadebiutował na polskim rynku literackim książką „Chłopcy”. Charyzmatyczny i bezkompromisowy. Nie istnieją dla niego tematy tabu. Andrzej Saramonowicz słynie z kontrowersyjnego zabierania głosu na każdy temat, wykorzystując przy tym swoja szeroką wiedzę. Reżyser na swoim Facebooku prowokuje do dyskusji i przemyśleń. Dosadnie komentuje wszystko z męskiej perspektywy, typową dla siebie przenikliwością i specyficzną formą dowcipu. Szczerze wypowiada się nie tylko na tematy polityczne, społeczne, kulturalne, ale również dotyka osobliwości świata show-biznesu i mediów. Zamieszczane przez Saramonowicza filmy i zdjęcia, to nie jak mogłoby się wydawać sposób na prowadzenie swoistego rodzaju pamiętnika. Niektórzy uważają, że wprowadził niedzisiejszą, nową formę felietonu facebook'owego, która w niedalekiej przyszłości ma szansę na rozkwit. Polecamy też: "To ja jestem feministką!" - mówi Andrzej Saramonowicz w najnowszej "Vivie! Andrzej Saramonowicz i Tomasz Konecki w sesji dla Vivy! z 2009 roku Przypominamy 10 mocnych cytatów Andrzeja Saramonowicza: O piłce nożnej i Robercie Lewandowskim „Lewandowski - facet boski. Stają mi na klacie włoski”. (…) „Postanowiłem poczytać o dzisiejszych meczach eliminacyjnych i na gazeta.pl znalazłem taki kwiatek: "Sigurdsson marnuje rzut karny! Islandia wciąż przegrywa z Islandią". To zupełnie jak u nas, pomyślałem. W Polsce od dawna Polska przegrywa z Polską”. Z dowcipem o urokach dnia codziennego „Najgorszą rzeczą w anginie nie jest to, że telepie, bolą mięśnie, gardło i pęka głowa, ale że w telewizji widzi się te wszystkie nieprzyjemne fizjonomie przez kilka dni po kilkanaście godzin.” (…) „Przed chwilą widziałem reklamę, w której drwale, na chwilę przed zawodami, w których wielkie pnie ciąć będą piłami mechanicznymi, smarują się kremem nivea. Cywilizacjo wnuków Longobardów, Wikingów, Normanów, Słowian, Germanów, Franków i Sasów - umierasz.” (…) „Śniła mi się dziś Krystyna Janda. Jechaliśmy razem przez całą Polskę tramwajem, w potężnym tłoku, a Krystyna się wściekała, że ludzie chcą jej ustępować miejsca. Mnie nie chcieli. Obudziłem się zmęczony jak cholera”. Zobacz też: Andrzej Saramonowicz i Tomasz Konecki - Mężczyźni prawie idealni O sprawach społeczno-politycznych i erotycznie o obietnicach wyborczych Prezydenta Dudy „Pan Dera z Kancelarii Prezydenta bez żadnego zażenowania mówi o niezrealizowanych obietnicach wyborczych pana Dudy wobec frankowiczów następująco: "Inaczej się patrzy na stan państwa, będąc kandydatem na prezydenta, inaczej - będąc prezydentem" Na ludzkie znaczy to tyle: "Inne rzeczy obiecuje się lasce, chcąc zanurkować w krzywizny jej międzyudzia, a inne, kiedy już się tam regularnie bywa". Użyłem erotycznej metafory do opisu zachowań pana Dudy nie bez powodu. Przypomniała mi się bowiem cudowna fraza, użyta przez Woody'ego Allena w filmie "Annie Hall": "Spotykałem się przez chwilę z kobietą, która pracowała w kancelarii prezydenta Eisenhowera, co było dość zabawne, bo próbowałem z nią robić to samo, co Eisenhower robił z naszym krajem przez ostatnich osiem lat". Otóż to. Warto, myślę, dołożyć starań, by "nasz Eisenhower" robił to z nami tylko przez jedną kadencję”. (…) „Czytam, że Antoni Macierewicz otrzyma tytuł Patrioty Roku im. Kazimierza Odnowiciela i myślę, że w drwinie z polskiej historii obecnie rządzący osiągnęli już poziom peerelu i są na najlepszej drodze, by go przekroczyć”. (...) „Jak już zamkną do więzienia wszystkie rozsądne kobiety, palących trawkę, obrońców lasów, zwolenników wolnej miłości, najlepszych lekarzy, prawników i fizyków, Kryśkę Jandę, Donalda Tuska i obu Stuhrów, wolnomyślicieli, ezoteryków, filozofów, komików i opowiadaczy antypisowskich dowcipów, a wszystko dopchną Romanem Polańskim, to jaki interes będzie miał człowiek, żeby pozostać na wolności”? O aborcji „Największym problemem aborcji nie jest to, że usuwa się ludzi, ale że usuwa się nie tych, co należało”. (…) „Jakby seks był zabroniony, to nie musielibyśmy się spierać o aborcję. Nie lubię projektów społecznych, które zatrzymują się w pół drogi”. Polecamy też: „Kiedyś każde rozstanie to był koszmar”. A teraz? Małgorzata Saramonowicz o bliskości w małżeństwie
„Kiedyś każde rozstanie to był koszmar”. A teraz? Małgorzata Saramonowicz o bliskości w małżeństwie
Łączy ich niezwykła bliskość. Małgorzata Saramonowicz i Andrzej Saramonowicz są ze sobą już 32 lata i tworzą udany związek, choć z charakteru i zachowania są swoimi przeciwieństwami. Wspólnie wychowują dwie córki - osiemnastoletnią Konstancję i dwunastoletnią Rozę. W wywiadzie w najnowszej kwietniowej VIVIE! pisarka Małgorzata Saramonowicz opowiedziała o bliskości w relacji z mężem, podróżach i córkach. Małgorzata Saramonowicz o relacji z mężem: Spędzamy ze sobą mnóstwo czasu, często razem pracujemy, tworzymy albo po prostu rozmawiamy. Każdy oczywiście ma swój świat, swoich przyjaciół, zainteresowania, pasje i aktywności. Nie trzymamy się siebie kurczowo. Jednak nie zawsze tak było. Małgorzata Saramonowicz: Kiedyś każdy dłuższy wyjazd, każde rozstanie to był koszmar. Teraz, gdy Andrzej pojechał na trzy miesiące do Sieny pisać scenariusz, poradziliśmy sobie bez problemu. Wrócił szczęśliwy, z gotowym tekstem, z nowymi wrażeniami, którymi chciał się z nami podzielić, i cudownym przepisem na ribollitę – toskańską zupę z chleba i fasoli. Polecamy też: Andrzej Saramonowicz o żonie: "Żyję z aniołem, więc cały czas muszę patrzeć w niebo". Małgorzata i Andrzej Saramonowicz, sesja w VIVIE!, 2015 rok. Gdzie Andrzej i Małgorzata Saramonowicz zabierają córki na wakacje? Małgorzata Saramonowicz: Podróżujemy, zwiedzamy. Kochamy Włochy, a zwłaszcza Sienę, która jest dla nas najpiękniejszym miastem na świecie. Kiedyś na dziedzińcu XIII-wiecznego Palazzo Pubblico przy Campo natknęliśmy się na przedziwną scenę. Grupa stojących w kręgu muzyków śpiewała średniowieczne pieśni i zapraszała turystów do środka. Zaskoczyło nas, że ludzie wewnątrz kręgu płakali. Kiedy weszliśmy do środka, przeżyliśmy coś niezwykłego. Śpiew czuło się całym ciałem, był tak wzruszający i piękny, że łzy same zaczynały płynąć po twarzy. Widzisz, średniowiecze to nie tylko okrucieństwo. Często towarzyszą im córki. Małgorzata Saramonowicz: Staramy się jak najwięcej czasu spędzać razem. Mamy ulubione wakacyjne miejsca: pałacyk Kietlin pod Wrocławiem, skąd można zwiedzać całą Kotlinę Kłodzką, malutki pensjonat na południu Krety, z dala od wielkich kurortów. Na co dzień gramy w karty, gotujemy, czytamy. To znaczy Andrzej czyta nam na głos. Jeśli nie czyta, to słuchamy audiobooków, najchętniej tych nagranych przez Krzysztofa Gosztyłę. I oczywiście oglądamy filmy. Mnóstwo filmów. Dla naszych córek to coś jak akademia filmowa. Podsuwamy im filmy, po które przeciętny młody człowiek sam nie sięgnie: „Casablancę”, „Dwunastu gniewnych ludzi”, „Rękopis znaleziony w Saragossie”. Czy pisarka dała córkom do przeczytania swoją nową książkę, pełną seksu i krwi? Małgorzata Saramonowicz: Młodszej nie. Starsza jest już pełnoletnia. „Xięgi Nefasa” jej się podobały, prosi, żebym szybko skończyła drugi tom, bo jest ciekawa, co dalej. Polecamy też: "To ja jestem feministką!" - mówi Andrzej Saramonowicz w "Vivie!". Co Małgorzata Saramonowicz powiedziała w wywiadzie o depresji, pracy i literaturze? Cały tekst w najnowszej VIVIE! Od 7 kwietnia w kioskach.
On jest dla niej baterią, a ona jego bezpiecznikiem. Małgorzata Saramonowicz o różnicach charakterów w związku
Małgorzata Saramonowicz i Andrzej Saramonowicz, ona - melancholiczka, on - choleryk. Tak różni, a są ze sobą już 32 lata. Czy przeciwieństwa się dopełniają? Razem udało im się stworzyć nie tylko udaną relację, ale też kilka filmowych hitów jak „Testosteron”, czy „Lejdis”. Jaka jest według Małgorzaty recepta na udany związek? Autorka niedawno wydanej powieści fantasy „Xięga Nefasa. Trygław” w najnowszej kwietniowej VIVIE! opowiedziała o miłości, małżeństwie i depresji, z która musiała sobie radzić. Małgorzata Saramonowicz: depresja to stan oswojony - Depresja towarzyszy mi od wielu lat, na szczęście nauczyłam się z nią żyć. Jest stanem oswojonym - wyznała Małgorzata Saramonowicz w wywiadzie. Jak walczy z chorobą? Małgorzata Saramonowicz: Każdy, kto boryka się z depresją, wie, że musi wypracować własne sposoby. Na mnie na przykład źle działają leki. Pomagają za to medytacja, ćwiczenia oddechowe. I coś, co odkryłam na wczesnym etapie życia. Otwarcie na drugiego człowieka. Mnie przez całe nasze wspólne życie ratował Andrzej. Jego pogoda ducha, poczucie humoru i energia pomagały mi wyjść z najgłębszych zapaści. Miałam to szczęście, że spotkałam go jako bardzo młoda osoba. Związaliśmy się ze sobą, kiedy mieliśmy po 19 lat. Różnice w osobowości jej i Andrzeja kwituje: „Moim zdaniem to genialne połączenie i, jak widać, skuteczne”. Małgorzata Saramonowicz o różnicach charakterów w związku Andrzej jest więc dla niej baterią. Co ona mu daje? Małgorzata Saramonowicz: Myślę, że wspieramy się nawzajem. Ja nauczyłam się korzystać z tego, co najlepsze w jego cholerycznej osobowości, a zarazem ją tonować i opanowywać chaos, który tworzy. Jestem jego bezpiecznikiem. Pisarka w wywiadzie wyznała, że według niej różnice charakterów w związku to element pozytywny. Małgorzata Saramonowicz: W pedagogice steinerowskiej, jeśli się chce uświadomić dziecku, jak męczące są jego zachowania – chaotyczna energia czy wybuchowość, to sadza się je w ławce z kimś o takiej samej osobowości. Następuje spięcie, bo podobne osoby nie są w stanie znieść nawzajem tych samych wad. Dziecko ma wtedy szansę uświadomić sobie swoje ograniczenia i zapanować nad nimi. Więc jeśli chodzi o skuteczność współdziałania, znacznie lepiej funkcjonują pary, które są różne. Czy zdarza im się kłócić? Małgorzata Saramonowicz: Na tyle długo żyjemy razem, że poprzerastaliśmy sobą i swoimi zachowaniami. Ja może takiej awantury jak Andrzej jeszcze nie potrafiłabym zrobić, ale postęp już jest. Polecamy też: Andrzej Saramonowicz o żonie: "Żyję z aniołem, więc cały czas muszę patrzeć w niebo". Małgorzata Saramonowicz o popularności Andrzeja A kto jest bardziej zazdrosny? Małgorzata Saramonowicz: Jeżeli przeżyło się z kimś 32 lata, to dowód, że w przestrzeni damsko-męskiej z tą zazdrością sobie skutecznie poradziliśmy. Zawodowo nigdy nie było takiej sytuacji, żebyśmy się ze sobą ścigali. Raczej kibicujemy sobie, wspieramy się, redagujemy nawzajem swoje teksty. Jak się żyje z facetem, który jest gwiazdą? Małgorzata Saramonowicz: Wiesz, to nie jest uciążliwe. Ludzie po prostu lubią jego twórczość i to, co pisze na Facebooku. Ale nikt go nie napastuje na ulicy, paparazzi go nie śledzą, fotografowie słabo rozpoznają, dzięki temu udaje nam się ochronić prywatność. A najważniejsze jest to, że nigdy nie odczułam, żeby coś w hierarchii ważności Andrzeja spychało mnie i naszą rodzinę na drugi plan. Jak udało im się wytrzymać ze sobą tak długo? Małgorzata Saramonowicz: Sama sobie zadaję to pytanie. Zaczęliśmy być ze sobą jako bardzo młodzi ludzie. Rozwijaliśmy się razem, dorastaliśmy, przeżywaliśmy wszystkie ważne etapy dojrzałego życia wspólnie. Współtworzyliśmy się nawzajem. Co powiedziała nam Małgorzata Saramonowicz - o fascynacji krwawym średniowieczem, lękach i wychowywaniu dzieci? Cały wywiad w najnowszej VIVIE!. Od 7 kwietnia w kioskach. Polecamy też: "To ja jestem feministką!" - mówi Andrzej Saramonowicz w "Vivie!"
"To ja jestem feministką!" - mówi Andrzej Saramonowicz w najnowszej "Vivie!"
Andrzej i Małgorzata Saramonowiczowie opowiadają w "Vivie!" o swoich relacjach z kobietami. On pisze o kobietach z męskiej perspektywy, ona woli śmierć, seks, przemoc i... magię. Andrzej i Małgorzata Saramonowiczowie oboje zajmują się pisaniem. I od ponad trzech dekad są zgodnym małżeństwem. W najnowszej "Vivie!" w intymnym wywiadzie opowiadają Krystynie Pytlakowskiej o książkach, feminizmie i namiętności. W "Chłopcach", swojej debiutanckiej powieści, Andrzej Saramonowicz jest dla kobiet bardzo surowy. Niektórzy twierdzą, że obarcza je winą za wady mężczyzn. Zapytany o to przez dziennikarkę, twierdzi, że nie utożsamia się z narratorem swojej książki. Andrzej Saramonowicz: Frajda bycia autorem polega także i na tym, że możesz dawać upust swoim różnym wewnętrznym stanom. Raz jesteś mordercą, a raz ofiarą. Raz dziwką, raz dziwkarzem. A w „Chłopcach” moi narratorzy opowiadają, co im się żywnie podoba. Gdy Krystyna Pytlakowska określa się go "mizoginem" stanowczo protestuje. Andrzej Saramonowicz: O, wypraszam sobie! To ja jestem feministką! I to uczciwszą niż Kazia Szczuka i profesor Środa, bo nie determinuje mnie przynależność chromosomalna, ale szczere umiłowanie żywiołu kobiecego! Dlatego z całą mocą muszę podkreślić, że nie napisałem antykobiecej książki. Nie umiałbym. Po prostu dostrzegam świat kobiecy w całym bogactwie jego form. (...) Poza tym lwią większość pozytywnych opinii o książce miałem od czytelniczek. Andrzej Saramonowicz: Jestem samcem alfa Pierwszą czytelniczką "Chłopców" była żona. Małgorzata Saramonowicz: To jest bardzo dobra psychologiczna powieść. Narratorami w „Chłopcach” są dwaj faceci. O kim mają opowiadać jak nie o kobietach? Spytany czy chodzi na męskie spotkania przy wódce Andrzej Saramonowicz odpowiada dowcipnie: Andrzej Saramonowicz: Dlaczego mam nie chodzić? Włóczę się po mieście z niezwykle wyrafinowanymi degeneratami. Jak się okazuje, nie musi się z tego tłumaczyć żonie. Małgorzata Saramonowicz: To byłoby cholernie męczące! Dlatego Andrzej ma wyraźny zakaz informowania mnie o detalach. Szczerze ci powiem, że przerażają mnie kobiety – psy gończe. Jakie to upokarzające: całe życie z nosem przy ziemi w poszukiwaniu zapachu obcej bielizny. Andrzej Saramonowicz mówi o sobie, że jest samcem alfa. Jego żona to potwierdza. Małgorzata Saramonowicz: Przy Andrzeju czuję się bezpiecznie. Wiem, że ochroni mnie w każdej sytuacji, zawalczy. Mogę na nim polegać. Męskie spotkania na pewno dostarczyły pisarzowi i reżyserowi obserwacji przydatnych w twórczości, jednak Andrzej Saramonowicz przyznaje, że większość czasu spędza w domu z żoną na niekończących się rozmowach. Kiedy więc znajdują czas na pisanie? Andrzej Saramonowicz: Ja, kiedy dostanę zaliczkę. Małgorzata Saramonowicz: A ja wtedy, kiedy Andrzej mnie nie zagaduje. Szczęśliwie ostatnio był zajęty „Chłopcami”, dlatego mogłam napisać swoją powieść po 10-letniej przerwie. Małgorzata i Andrzej Saramonowiczowie o książkach i seksie Czy parę łączą podobne zainteresowania literackie? Jaka jest jej książka? Małgorzata Saramonowicz: To powieść historyczna z elementami fantasy. Ma tytuł „Kroniki Nefasa” i opowiada o Polsce w XII wieku. Nefas jest kronikarzem. U schyłku życia opowiada o oficjalnej kronice, którą pisał, oraz o tym, jak wydarzenia, których był świadkiem, wyglądały w rzeczywistości. Andrzej Saramonowicz: Jest bardzo krwawo, jak to u mojej żony. Śmierć, seks i przemoc. A w bonusie magia. Taka piastowska „Gra o tron”. Kawał potężnej literatury przygodowej. Zdarza się, że w długich związkach namiętność mija, zostaje sama przyjaźń. Saramonowiczowie są małżeństwem z ponad trzydziestoletnim stażem. Czy stało się tak w ich przypadku? Andrzej Saramonowicz: Mnie tam nic nie mija. Małgorzata Saramonowicz: Ani mnie. Nie widzę najmniejszych powodów do publicznych wynurzeń o namiętności, więc powiem jedynie, że seks to jedno z ostatnich pól, które mnie frustrują. Andrzej Saramonowicz: Chciałbym wierzyć, że choć trochę dzięki moim regularnym wysiłkom. Cały wywiad z Andrzejem i Małgorzatą Saramonowiczami można przeczytać w najnowszej "Vivie!". Już w kioskach.
Andrzej Saramonowicz o żonie: "Żyję z aniołem, więc cały czas muszę patrzeć w niebo"
Andrzej Saramonowicz, który zasłynął filmami "Ciało", "Testosteron" i "Lejdis", na co dzień jest przykładnym mężem i ojcem dwóch córek. Choć na planie swoich filmów spotyka wiele pięknych aktorek, zarzeka się, że z żadną nie romansuje. Twierdzi, że od realizowania fantazji ma literaturę - ponoć wszystkie bohaterki "Chłopców" (jego debiutu literackiego) od razu poszły z nim do łóżka. A w prawdziwym życiu jest wierny żonie. Saramonowicz razem z żoną Małgorzatą są bohaterami najnowszej "Vivy!" - Krystynie Pytlakowskiej opowiadają o uczuciach i ich związku, który trwa już przeszło 30 lat. Wyznali, że wciąż łączy ich takie samo uczucie, jak wtedy, kiedy się poznali, a mieli ledwie po 19 lat. Co ich do siebie przyciągnęło? Andrzej Saramonowicz: Jeśli jesteśmy ciągle razem, to przede wszystkim dlatego, że podobają mi się w żonie te same cechy co na początku. Krystyna Pytlakowska: To znaczy? Andrzej Saramonowicz: Kreatywność, inteligencja, sposób odnoszenia się do świata w jego wymiarze realnym i tym metafizycznym. Taka, powiedziałbym, człowiecza atrakcyjność. Krystyna Pytlakowska: No chyba nie chcesz mi wmówić, że jak byłeś nastolatkiem, kręciły Cię takie rzeczy, które właśnie wymieniłeś. Andrzej Saramonowicz: Owszem, wiedziałem, że Małgosia jest bardzo ładna, ale fizycznie interesujących kobiet i wtedy, i później było wokół mnie bardzo dużo. A jednak niemal od początku czułem, że nie mogę sobie pozwolić, by tę dziewczynę utracić. Intuicja mi podpowiadała, że odnalazłem skarb. Oboje przyznają, że ich związek nie zaistniałby, gdyby nie intuicja i trochę szczęścia. Andrzej Saramonowicz: Związanie się z kimś w młodości to zawsze inwestycja w ciemno. Zazwyczaj kiepsko się to kończy. Ale ja miałem szczęście. Ten pierwszy młodzieńczy związek – który trwa już przeszło 30 lat – to była dobra inwestycja. Małgorzata Saramonowicz: Ja miałam podobne przeczucia. Andrzej od zawsze skupiał wokół siebie ludzi, był numerem jeden. Chciałam najlepszego, a on w byciu najlepszym najlepiej rokował. Mogło się to nie sprawdzić, na szczęście nie zawiódł mnie w intuicjach. Przez trzy dekady wiele może się zmienić. Jednak Andrzej z Małgorzatą twierdzą, że czas zadziałał na ich korzyść. Jak przez lata zmieniło się ich podejście do związku ? Małgorzata Saramonowicz: Myślę, Krysiu, że kiedy ludzie są ze sobą bardzo długo i dobrze się znają, wszystko przychodzi im w sposób naturalny. Ale najważniejsze jest, by chcieć się rozwijać. I by pozwalać partnerowi na rozwój. Ludzie rzadko pozwalają osobie, z którą żyją, się rozwijać, bo w tym rozwoju widzą niebezpieczeństwo separatyzmu. A przecież odrębność partnera nie jest niczym złym. Ani jego wolność. Trzeba akceptować wolność człowieka, z którym współtworzy się związek. I ufać mu. Nawet kiedy się pogubi. Andrzej Saramonowicz: Czego innego ludzie od siebie oczekują, gdy są ze sobą dwa miesiące, dwa lata czy dwie dekady. Nam się udało to, że dziesięciolecia nas zbliżyły, a nie oddaliły. Ale i to „my” przechodziło różne koleje losu, bo i moje „ja” i jej „ja” się zmieniały. Długoletni związek ma wiele kolorów, faktur, ba, nawet wymiarów. Zapytany przez dziennikarkę, który wymiar związku jest najważniejszy, Andrzej Saramonowicz odpowiedział: Duchowy. Myślę o takim porozumieniu, gdy odczuwasz z kimś bliskość właściwie we wszystkim. I nie musisz zadawać wielu pytań, bo wiesz, co myśli i co za chwilę zrobi. Andrzej i Małgorzata nie tylko razem żyją. Lubią razem pracować. Małgorzata była producentką niemal wszystkich filmów Andrzeja. Oboje zajmują się też pisaniem. Dziennikarka "Vivy!" spytała parę: "czy dwoje pisarzy pod jednym dachem to patologia?". Czym ich bardzo zaskoczyła. Małgorzata Saramonowicz: Nie. Dwa dachy i jeden pisarz również nie. Andrzej Saramonowicz: Myślę, że patologia zaczyna się dopiero od pięciu dachów i ćwierćpisarza. Pisarz to zawód, w którym najlepiej czują się indywidualiści i często samotnicy. Wygląda jednak na to, że Andrzej i Małgorzata świetnie się dogadują i nie potrzebują od siebie odpoczywać. Andrzej Saramonowicz: Mamy u siebie taki prywatny dom pracy twórczej. Spędzamy razem nieprawdopodobną ilość czasu i gadamy, gadamy, gadamy. A życie leci. Można powiedzieć, że Andrzej i Małgorzata stworzyli dojrzały związek. Widać, że czują się ze sobą swobodnie. Andrzej nie przestaje żartować. Na pytanie dziennikarki czy chciałaby, by Andrzej w końcu spoważniał, Małgorzata odpowiada: Małgorzata Saramonowicz: Ale ja nie chcę, żeby on był poważny. Zakochałam się w nim, gdy był chłopcem, i chcę, żeby chłopcem pozostał. A on odpowiada czule: Andrzej Saramonowicz: A ja żyję z aniołem, więc cały czas muszę patrzeć w niebo. Ale czasami udaje mi się go chwycić za stopy i przyciągnąć do siebie. I wtedy mam raj na ziemi. Więcej o życiu rodzinnym Andrzeja i Małgorzaty Saramonowiczów w najnowszej "Vivie!". Od dziś w kioskach.