Łapicki miał słabość do wielkich gwiazd. Przy Czyżewskiej nawet jego żona straciła spokój
Warszawa plotkowała o tym romansie latami. Elżbieta Czyżewska była związana z Jerzym Skolimowskim, ale gdy na jej drodze pojawił się Andrzej Łapicki, emocje wymknęły się spod kontroli — a kulisy tej historii do dziś robią wrażenie.
To był krótki i intensywny romans, po którym spodziewano się w stolicy gwałtownego rozwoju wydarzeń. Gdy na jednym z planów filmowych Elżbieta Czyżewska zaangażowała się w relację z Andrzejem Łapickim, była wówczas wieloletnią partnerką reżysera Jerzego Skolimowskiego. W środowisku filmowym brano ich nawet za małżeństwo, ale wybuch gorącego uczucia do przystojnego aktora splótł się niefortunnie z problemami w związku z młodym reżyserem. O utalentowanej aktorce mówiono, że do pewnego momentu romanse były dla niej chłodną kalkulacją i pewną inwestycją w przyszłość. Z Andrzejem Łapickim było zupełnie inaczej... Andrzej Łapicki i Elżbieta Czyżewska: podbijali świat polskiego kina Andrzej Łapicki, aktor — ikona. Zawodowo, przyciągał uwagę swoimi aktorskimi kreacjami, a prywatnie, urodą i urokiem osobistym. Łączono go z wieloma kobietami, najczęściej z aktorkami z tego samego planu, jednak jego romanse i flirty zazwyczaj nie trwały dłużej niż praca nad samym filmem. Aktor przez 58 lat był mężem Zofii Chrząszczewskiej, do której jak podkreślał, zawsze wracał. Mimo statusu męża, jego nazwisko łączono z takimi postaciami polskiego kina, jak Beata Tyszkiewicz, Anna Nehrebecka, Gabriela Kownacka i Elżbieta Czyżewska. „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. »Nie zasnąłbym do rana«, jęknął”, wspominała kiedyś jego córka Zuzanna. Elżbietę Czyżewską nazywano polską Marilyn Monroe i Zbigniewem Cybulskim w spódnicy. „Miała ogromną charyzmę – opowiadał o aktorce Janusz Guttner. – Nieprawdopodobnie silna osobowość i talent. Ja to nazywałem »rtęciową inteligencją«. Błyskotliwa, cięta, z przyjemnością się jej słuchało. A jeszcze z większą oglądało”. Utalentowana i atrakcyjna aktorka nie próżnowała. Uwielbiała grać i wiedziała, jak zdobywać role, na których jej zależy. W ciągu trzech lat zagrała w dziesięciu filmach i w 18 spektaklach telewizyjnych. Kazimierz Kutz nazywał ją sierotką z kompleksem sroczki-szachrajki. "Pochodziła z nizin społecznych i jak wiele osób o podobnej kondycji miała nieustanne kłopoty w odnajdywaniu się w życiu. Nic nie układało się jej w linii prostej. Atrakcyjna, utalentowana i zalotna. Bardzo lubiła być na pierwszym miejscu. I zanim gdzieś się pojawiła, miała gotowy pomysł, jak to osiągnąć”, pisał reżyser. Kiedy Elżbieta Czyżewska była już gwiazdą, a reżyserzy prześcigali się w proponowaniu jej kolejnych ról, zaangażowała się w relację ze studentem szkoły filmowej i przyszłym reżyserem, Jerzym Skolimowskim. Sławomir Koper w swojej książce "Zachłanne na życie" napisał, że można podejrzewać, iż aktorka traktowała ten związek jako inwestycję na przyszłość. Mogą potwierdzać to także słowa Elżbiety Kępińskiej, która wspominała rady, jakie uzyskała od koleżanki po fachu: „[…] zaczęła mnie uczyć – opowiadała Elżbieta Kępińska – że trzeba mieć kochanka na stanowisku. Śpię z tym Skolimowskim – mówi – moja droga, bez chłopa nie da rady, ktoś musi za kobietą stać, tak to jest urządzone. Każda aktorka musi mieć swojego reżysera, inaczej zginie. On wprawdzie dopiero jest w szkole, ale reżyserem będzie. Ty śpisz z Kajtkiem [Kępińska była wtedy żoną aktora Władysława Kowalskiego – S.K.], no i co ci z tego. Trzeba wiedzieć, z kim spać”. (cytat za książką "Zachłanne na życie" S. Koper). ZOBACZ TEŻ: „Au sza la la la” śpiewała cała Polska. Dramat legendarnego muzyka długo pozostawał w cieniu Elżbieta Czyżewska i Andrzej Łapicki mieli romans Związek Elżbiety Czyżewskiej z Jerzym Skolimowskim trwał kilka lat. Brano ich za małżeństwo, choć oficjalnego ślubu nikt im nie udzielił. Przyjaciele mówili, że jako para pasowali do siebie, ale w ich związku nie brakowało kłótni. Zanim historia Andrzeja Łapickiego połączyła się z losami tej pary, wypowiadał się o reżyserze i aktorce w ten sposób: „Pasowali do siebie, tylko stale się kłócili. Elka nie była łatwa, zresztą on też nie. […] Może po drodze każde z nich miało jakieś romanse, ale to nie wykraczało poza konwencjonalne, koleżeńskie układy. Dawniej w teatrze w ogóle panowała atmosfera romansowa". Naczelny amant PRL-u wiedział o tym najlepiej. Elżbieta Czyżewska ulegała tej "romansowej atmosferze", ale zazwyczaj zażyłości ze znajomymi z branży traktowała jako swojego rodzaju inwestycję, kalkulowała te miłostki na chłodno. Inaczej było z uczuciem, które pojawiło się w niej, gdy na planie jednego z filmów zagrała u boku Andrzeja Łapickiego. "Czasami wcale jednak nie kalkulowała i angażowała się emocjonalnie. Bardzo mocno. Z tego powodu zdarzały się jej kłopoty, gdyż miała w sobie jakąś żyłkę autodestrukcyjną”, mówił o aktorce Janusz Guttner. Gorący romans z popularnym aktorem nałożył się w czasie z kryzysem w związku Czyżewskiej i Skolimowskiego. Aktorka miała przekonywać partnera do ślubu, przed czym miał się ku jej rozczarowaniu uchylać. Czyżewska wyprowadziła się z ich wspólnego mieszkania i zaangażowała się jeszcze bardziej w relację z Łapickim. Aktor w jednej z wypowiedzi porównywał ją do Beaty Tyszkiewicz, z którą również w przeszłości połączyło go gorące uczucie. "Ela, w przeciwieństwie do posągowej Beaty, miała w sobie taki podwórkowy luz. Była pierwsza do zabawy i doskonale się z nią dialogowało" - wspominał Andrzej Łapicki. Takie porównanie poczyniła też żona amanta, Zofia Chrząszczewska-Łapicka, która przeważnie przymykała oko na kochanki męża, ale jej stosunek do Elżbiety Czyżewskiej nie był neutralny. „Ona jest jeszcze groźniejsza niż Beata Tyszkiewicz – żaliła się a – bo Beata bądź co bądź ma coś tam z drzewem genealogicznym, a ta proletariuszka zrobi, co będzie chciała, nie zawaha się przed żadną metodą. Żyła z Fordem, żyła z Kutzem, teraz sypia z moim Andrzejem. To bardzo dobrze robi w środowisku sypiać z modnymi mężczyznami”, cytował wypowiedź żony aktora Sławomir Koper w książce "Zachłanne na życie". Rozstanie z Jerzym Skolimowskim Na romans Elżbiety Czyżewskiej z Andrzejem Łapickim równie emocjonalnie zareagował partner aktorki. O reakcji Jerzego Skolimowskiego na zdradę partnerki krążyły już po stolicy legendy. Kazimierz Kutz relacjonował w swojej autobiografii "Będzie skandal", że młody reżyser "latał z nożem po Warszawie", w czasie gdy jego niedoszła żona spotykała się potajemnie w pustej garsonierze opodal STS-u, którą sam im udostępnił. Spodziewano się, że finał tego gorącego uczucia i zdrady będzie krwawy, do niczego takiego jednak nie doszło. „W końcu dopadł ją u Agnieszki Osieckiej i od niej mam taki przekaz: kiedy blady Skolim z nożem w ręku stanął na progu, morderstwo zawisło w powietrzu. Nakazał jej natychmiast wrócić do domu. Kiedy ona heroicznie odmówiła, z jego ust popłynęły znamienne słowa: »Eeela, robisz największy błąd w żżżyciu…, gggeniusza się nie ppporzuca….”, relacjonował Kazimierz Kutz. Romans Łapickiego z Czyżewską trwał tyle, co ich wspólna praca nad filmem. Sławomir Koper w swojej książce "Zachłanne na życie" podsumował, że aktor nie miał w zwyczaju kontynuować nieformalnych związków, po tym, jak opuszczał dany plan filmowy na dobre. Andrzej Łapicki zawsze wracał do żony, Zofii. Mówił o niej, że była jego portem, do której brzegu przypływał poobijany. Zaangażowanie w tę przelotną, acz intensywną relację było zdecydowanie większe u Elżbiety Czyżewskiej, która nie od razu pogodziła się z faktem, że był to tylko przelotny romans, a sama stała się kolejnym trofeum znanego amanta. Aktorka nie wróciła już do Jerzego Skolimowskiego, ostatecznie lokując swoje uczucia w związek z Davidem Halberstamem, laureatem Nagrody Pulitzera, który przyjechał do Polski w roli korespondenta „New York Timesa”. Jerzy Skolimowski do końca życia miał żal do Andrzeja Łapickiego o jego romans z Elżbietą. Po tym, jak się z nią rozstał, już nigdy więcej nie chciał wracać wspomnieniami do ich związku. Co do duetu Czyżewska - Łapicki, para miała okazję spotkać się jeszcze raz i zagrać u swojego boku w filmie Andrzeja Wajdy "Wszystko na sprzedaż" z 1969 roku. SPRAWDŹ TEŻ: Uciekły z domu w dniu 18. urodzin, potem wywołały skandal na całą Warszawę. Najsłynniejsze bliźniaczki PRL-u żyły inaczej niż wszyscy Źródła: korzystałam z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie", wyd. Harde, 2020 r. swiatseriali.interia.pl, natemat.pl
Zniknęła z mediów, wycofała się z życia publicznego. Tak dziś wygląda wdowa po Andrzeju Łapickim
W sieci pojawiło się nowe zdjęcie Kamili Łapickiej
Kamila Łapicka przyciągnęła uwagę mediów, kiedy publiczność odkryła jej związek z Andrzejem Łapickim, który był od niej starszy o sześć dekad. Po ich ślubie wybuchł skandal, a cała Polska śledziła ich życie prywatne. Po śmierci Andrzeja, młoda teatrolożka zniknęła z mediów, a od tego czasu wiele się zmieniło w jej życiu. Kamila i Andrzej Łapiccy: miłość, która nie miała szczęśliwego zakończenia Ich historia zaczęła się w 2008 roku, gdy poznali się dzięki współpracy przy miesięczniku "Teatr". To jednak nie tylko zawodowa relacja, ale także silne uczucie połączyło ich na zawsze. Andrzej Łapicki postanowił poślubić swoją o 60 lat młodszą ukochaną zaledwie rok po pierwszym spotkaniu. Ich związek nie był jednak wolny od problemów. Aktor zmagał się z podejrzeniami o zdrady, podczas gdy Kamila, zafascynowana swoją karierą, coraz rzadziej spędzała czas w domu. Ambicje zawodowe stały się dla niej ważniejsze niż rola żony, co wywoływało sprzeciw ze strony Łapickiego. " [...] To się ojcu za szczególnie nie podobało. Jak napisałam we wstępie do "Dzienników" ojca, które niedawno się ukazały, jego nieuchronne rozczarowanie tym małżeństwem wynikało z tego, że dziś nie ma już kobiet skrojonych na XIX-wieczną modłę" — przyznała jego córka, Zuzanna Łapicka-Olbrychska, cytowana przez Fakt. CZYTAJ TAKŻE: Dzieliło ich 60 lat. Miłość Andrzeja Łapickiego i Kamili Mścichowskiej wywołała wielki skandal Po śmierci męża w 2012 r. Kamila stanęła w obliczu wielkiego ciosu, gdy dowiedziała się, że Andrzej wykreślił ją ze swojego testamentu, przekazując cały majątek córce. W tym trudnym czasie postanowiła zrealizować swoje pasje i rozpoczęła studia na Uniwersytecie Warszawskim, by później wyjechać do Hiszpanii. Kamila Łapicka dzisiaj – jak wygląda życie wdowy po Andrzeju Łapickim? Obecnie Kamila mieszka w Warszawie, co potwierdziła na swoim profilu na Facebooku. Poświęciła się swojej pasji do teatru, prowadząc bloga, na którym dzieli się swoimi przemyśleniami. Na jej profilu można również zobaczyć zdjęcia, które pokazują, jak bardzo się zmieniła od czasów, kiedy była częstą postacią w mediach. W połowie lipca br. Kamila Łapicka ponownie zaktualizowała swoje zdjęcie profilowe. Wcześniej stawiała na "krótkie cięcie", dziś zaś widać, że pozwala swoim włosom nieco odrosnąć. Najnowsze zdjęcie wdowy po wybitnym aktorze pochodzi z listopada 2024 r., gdzie ponownie zapozowała w odświeżonej fryzurze. SPRAWDŹ TEŻ: Co dziś robi Kamila Łapicka? Wdowa po znanym aktorze całkowicie zniknęła
Chwilę przed śmiercią myślał o rozwodzie, skarżył się znajomym. Andrzej Łapicki wykluczył żonę z testamentu
Odsłaniamy kulisy ostatnich chwil aktora.
Andrzej Łapicki kilka dni temu skończyłby 100 lat. Przypomnijmy, że na swoim koncie miał ogromne osiągnięcia w polskiej kinematografii. Wiele kontrowersji wzbudził jednak jego związek z o 60 lat młodszą Kamilą (Mścichowską). Okazuje się, że chwilę przed śmiercią artysta ją wydziedziczył. Artykuł aktualizowany 21.07.2025 r. Ostatnia publikacja na FB: 25.01.2026 r. Trudna relacja Andrzeja Łapickiego z młodszą o 60 lat żoną Poznali się w 2008 roku w budynku miesięcznika „Teatr". Co ciekawe, już rok później stanęli na ślubnym kobiercu, lecz ich związek zakończył się w 2012 roku, wówczas aktor zmarł. Ich relacja niemal od samego początku wzbudzała wiele kontrowersji. Okazuje się, że przed odejściem wybitnego artysty, para nie miała ze sobą dobrych relacji. Andrzej Łapicki miał zwierzać się przyjaciołom, że jest zaniedbany. Zauważył również, że jego młodsza żona bardziej skupiała się na pracy, niż na nim. Przypomnijmy, że w tamtym czasie 87-latek chorował na raka nerki, przez co był poddawany wycieńczającym dializom. „Wychodziła rano, wracała wieczorem, zachłysnęła się karierą, którą zaczęła robić dzięki jego nazwisku. Musiał zamawiać taksówkę, żeby jeździć na dializy", informował tygodnik „Na Żywo". CZYTAJ TEŻ: Kiedy spotkała go pierwszy raz, omal nie zemdlała. Potem Krystyna Janda wyznała mu miłość Dlaczego Andrzej Łapicki wydziedziczył żonę? Na tym jednak nie koniec, ponieważ to samo źródło dodało, że Andrzej Łapicki zastanawiał się nawet nad rozwodem, ponieważ nie podobało mu się, że jego partnerka regularnie wychodzi z domu bez niego. Oliwy do ognia dodał pomysł żony aktora, która planowała wydać książkę, w której chciała zdradzić, jak wyglądają kulisy życia z dużo starszym mężem. Ostatecznie jej pomysł nie został zrealizowany. Chwilę przed śmiercią Andrzej Łapicki postanowił zmienić testament, w którym nie uwzględnił żony. Cały majątek trafił wówczas do wnuczki i Zuzanny Łapickiej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Unikała mediów, wycofała się z przestrzeni publicznej. Tak dziś wygląda wdowa po Andrzeju Łapickim
Kiedy spotkała go pierwszy raz, omal nie zemdlała. Potem Krystyna Janda wyznała mu miłość
„Kochałyśmy się wtedy w nim wszystkie!”, podkreślała
Nigdy nie ukrywała, że był dla niej bardzo ważną postacią. Zawsze w ciepłych słowach wspominała Andrzeja Łapickiego. Krystyna Janda wiele mu zawdzięcza. „Nie ma drugiego takiego aktora”, pisała w swoim felietonie. To on ukształtował ją jako artystkę. Dziś jest najbardziej cenioną polską aktorką. Krystyna Janda dopiero po latach wyznała, że podkochiwała się w Andrzeju Łapickim. W szkole teatralnej raz wyznała mu miłość! [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 10.09.2024 r.] Krystyna Janda o pierwszym spotkaniu z Andrzejem Łapickim. Prawie zemdlała, gdy go zobaczyła Ceniła jego dokonania, niezwykły warsztat i osobowość. Andrzej Łapicki zapisał się w historii polskiego kina jako wybitny aktor i pedagog. Spod jego skrzydeł wyfrunęło wielu fantastycznych artystów. Choć nigdy nie był jej wykładowcą, miał ogromny wpływ na rozwój jej kariery. Był jej mentorem, mistrzem, na którym się wzorowała. Podobnie jak większość kobiet, Krystyna Janda podkochiwała się w Andrzeju Łapickim. Była oczarowana filmami, w których występował starszy od niej o dwie dekady amant. To była młodzieńcze zauroczenie narodziło się, zanim podjęła decyzję o zdawaniu do warszawskiej PWST. Doskonale zapamiętała chwile, gdy pierwszy raz spotkała Andrzeja Łapickiego w szkole teatralnej. Zrobił na niej piorunujące wrażenie! „Kiedy przyszłam do Szkoły Teatralnej i spotkałam pana Andrzeja- prawie zemdlałam. Miałam w oczach Salto, miałam w oczach, uszach jego słynny monolog z tego filmu. Takiego Andrzeja Łapickiego zobaczyłam w szkole i do dzisiaj postrzegam go jako wrażliwego inteligenta, finezyjnego, przewrotnego a równocześnie gorzkiego”, pisała Krystyna Janda w jednym ze swoich felietonów. Andrzej Łapicki zasiadał w komisji egzaminującej kandydatów do warszawskiej PWST, był także dziekanem wydziału aktorskiego. Krystyna Janda wiedziała, że podczas przesłuchania miał wpływ na decyzję, czy zostanie przyjęta do szkoły. Uważał, ją za osobę zwracającą uwagę swoją odmiennością i potem obserwował z zainteresowaniem, jak rozwija swój talent aktorski. Czytaj też: Andrzej Łapicki stracił dla niej głowę, Irena Karel dała mu kosza. Zakochali się w sobie kilka lat później <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/pap198001011D3-9b7c523.jpg" width="4000" height="4000" alt="Warszawa 1980. Realizacja telewizyjnego przedstawienia teatralnego Teatru Telewizji pt. Burza (August Strindberg), re¿yseria Andrzej £apicki, realizacja TV Barbara Borys-Damiêcka, data premiery 29 czerwca 1981. Na zdjêciu aktorzy: Ewa B³aszczyk jako Luiza i Andrzej £apicki jako Brat. gr PAP/Maciej Belina Brzozowski" title="Spektakl telewizyjny pt. Burza" /> Krystyna Janda wiele zawdzięcza Andrzejowi Łapickiemu Po latach i on podzielił się swoimi wspomnieniami z tamtego okresu. Zapamiętał, jak Krystyna Janda wypadła podczas przesłuchania do szkoły teatralnej. „Weszła pewnym krokiem. Mini i piękne nogi. Mężczyźni w komisji byli porażeni. Kobiety oczywiście były przeciw. Broniłem jej na tym egzaminie do upadłego”, opowiadał na łamach Wyborczej. Krystyna Janda otrzymała do wykonania zadanie. Miała wyrecytować przygotowany przez siebie monolog z Niebezpiecznych związków. Jednak zamiast tego aktor poprosił, by usiadła naprzeciwko i nie recytowała, ale wyznała mu swoją miłość prywatnie. To był jeden ze znanych egzaminacyjnych numerów. Zrobiła to fenomenalnie. „Aż za świetnie... Jedna z pań przerwała jej w połowie i poprosiła o wymianę egzaminatora”, ujawniał [cytat za Pomponik.pl]. W 1975 roku Krystyna Janda z wyróżnieniem ukończyła studia magisterskie. Rok później zagrała w Portrecie Doriana Graya Oscara Wilde’a w adaptacji Johna Osborne’a i reżyserii Andrzeja Łapickiego w Teatrze Małym w Warszawie. „Zagrałam tytułowego bohatera w Portrecie Doriana Graya – Oskara Wilda. Uznał, że mogę zagrać chłopca, rolę skomplikowaną, prowokacyjna, niecodzienną”, pisała aktorka na łamach swojej strony krystynajdanda.pl. Czytaj też: Wnuczka Krystyny Jandy ma 20 lat i do złudzenia przypomina mamę. Jej kariera nabiera rozpędu Krystyna Janda o relacji z Andrzejem Łapickim Ekipa, która miała okazję obserwować ich podczas prób do premiery, wspominała, że między aktorką a reżyserem była wyczuwalna wyjątkowa więź. Jednak ich zażyłość nigdy nie przeniosła się do życia prywatnego, łączyła ich tylko praca. Sama Krystyna Janda tak wspominała ich relacje: „Co do naszych wzajemnych stosunków, pan Andrzej Łapicki w momencie kiedy został moim reżyserem, zaczął mnie traktować jak koleżankę, z peszącą mnie atencją i uprzejmością. Mogłam proponować rozwiązania, mówić, co myślę, co mi się podoba a co nie. Było to dla mnie wielkim zaszczytem i honorem i wielka szkoła eleganckiego, rzetelnego teatru, którego celem jest szacunek do widza i przyjemność z grania dla niego”. Aktorka wymieniała cechy, które charakteryzowały wielkiego artystę. Wymieniała błyskotliwą inteligencję, poczucie humoru i lekkość. Wiele mu zawdzięcza, to on ukształtował ją jako artystkę i nauczył podejścia do aktorstwa. "Jestem mu za to bardzo wdzięczna, to spotkanie, ta lekcja, ta nauka była mi bardzo potrzebna, zawsze, jeszcze w szkole traktowałam siebie, teatr, zawód, moją pracę zbyt emocjonalnie, zbyt "serio". Ta praca, to spotkanie, te wieczory uczyły mnie, że teatr, aktorstwo, to także przyjemność i intelektualna zabawa", mogliśmy przeczytać w felietonie na stronie internetowej Krystyny Jandy. Na długo zachowała w sercu jego uwagi i rady, które na początku jej zawodowej drogi były bardzo cenne. Zawsze udzielał cennych podpowiedzi – inteligentnych, nienaruszających osobistych gustów. Andrzej Łapicki podchodził do każdego z szacunkiem. „Ja spotkałam się z sympatią, szacunkiem - i poczuciem humoru, które otworzyły przede mną drzwi nie tylko do tej roli Dorwana, ale wielu, wielu następnych. Oczywiście niewiele umiałam, robiłam błędy, miałam "denerwujące otoczenie wątpliwości" ale dzięki panu Andrzejowi, nawet uwagi i poprawki, które teoretycznie powinny boleć, zostały mi podarowane jak prezent, w uroczy sposób, nie dotykając mnie, a ucząc”, wyznała. Czytaj też: Halina Mlynkova ostro o relacjach z Łukaszem Nowickim. Pisze o trudnej przeszłości Po śmierci aktora Krystyna Janda wyznała, że podobnie jak jej koleżanki w przeszłości była oczarowana Andrzejem Łapickim. „Kochałyśmy się wtedy w nim wszystkie! Studentki szkoły teatralnej, aktorki, wszystkie kobiety w Polsce. Był symbolem światowości, elegancji, taktu, wolności osobistej”, pisała. „Wspaniały, piękny i niewierny mężczyzna. Wierny był tylko sobie i zawodowi uprawianemu na jego warunkach. Wyobraziłam sobie przez moment, co by było, gdyby go nigdy nie było... To niewyobrażalne”, dodawała. Andrzej Łapicki odszedł 21 lipca 2012 roku. Źródło: Super Express (2012 rok), Pomponik, krystynajdanda.pl., świat seriali Interia.pl, Pomponik (2020 rok) Andrzej Łapicki, Krystyna Janda, premiera spektaklu "Kobiety w sytuacji krytycznej", listopad 2007
Dzieliło ich 60 lat. Miłość Andrzeja Łapickiego i Kamili Mścichowskiej wywołała wielki skandal
Po trzech miesiącach zostali parą. Po czterech wzięli ślub
Ich związek wywołał narodową sensację. Przede wszystkim to, że. Andrzeja Łapickiego i Kamilę Mścichowską dzieliło sześć dekad. On przyznawał, że bał się wchodzić w tę relację: wcześniej, przed ponad pół wieku, był mężem Zofii Chrząszczewskiej. Ale w końcu dał tej miłości szansę... Między zakochanymi było dużo czułości. On nazywał ją „żoną malutką”, ona jego zaś „Andriuszką”. Dlaczego wybitny aktor zdecydował się na wejście w tę relację u schyłku życia? Jak twierdziła jego córka, Zuzanna Łapicka, była to po prostu brawura i plaster na samotność po śmierci ukochanej żony. Tak Andrzej i Kamila Łapiccy mówili o tej miłości – dla wielu skandalizującej i wręcz zakazanej... View Ediplayer on the source website Związek Andrzeja i Kamili Łapickich: historia skandalicznej miłości Kamila była studentką teatrologii, pracowała w miesięczniku Teatr. On przynosił jej do przepisania na komputerze swoje felietony, bo zawsze pisał ręcznie. Po trzech miesiącach zostali parą. Po czterech – wzięli ślub w Sokołowie Podlaskim (2009 rok), bo tam terminy były najszybsze. Plotki zawsze ich bawiły. „Ten związek dał mi kopa do życia”, mówił Andrzej Łapicki. Od dawna tkwił w fotelu, patrząc w telewizor, gapiąc się na ligę angielską, Tuska czy Kaczyńskiego. Cały dzień w szlafroku, zżerająca samotność. I nagle zobaczył, że to nie musi być koniec. Kamila (z domu Mścichowska) sprawiła, że odmłodniał, zaczął bywać w teatrze i na bankietach. Znów ma apetyt na życie. Oboje przygotowali książkę z jego felietonami drukowanymi w „Rzeczpospolitej” i swoimi rozmowami o sztuce, pasjach i życiu na podglądzie. Zakochanych rozdzieliła śmierć aktora. Andrzej Łapicki zmarł 21 lipca 2012 roku w wieku 88 lat. ,,Moment, w którym dotarło do mnie, że jestem wdową, był bardzo trudny. Pamiętam, gdy po raz pierwszy usłyszałam słowo „kondolencje”. Najpierw wydało mi się bardzo abstrakcyjne i dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że osoba, która go użyła, mówi do mnie. (...) Śmierć to była rzecz, którą prawdopodobnie przewidywali wszyscy, tylko nie my z Andrzejem. W każdym razie nie do końca", mówiła w rozmowie z Newsweekiem Kamila Łapicka w 2012 roku. Po jego śmierci okazało się, że młodziutka wdowa została wydziedziczona przez wielkiego aktora – miał w tym celu zmienić swój testament niedługo przed tym, jak odszedł. „Wdowa czuła się pokrzywdzona zapisem testamentowym męża. Zamierzała walczyć w sądzie przynajmniej o zachowek, ale ostatecznie z tego zrezygnowała”, pisał wówczas dziennik „Fakt”. Kamila Mścichowska z czasem zaczęła usuwać się w cień, prowadzi życie z dala od medialnego zgiełku, poza granicami Polski, we Włoszech. Najbliżsi aktora przez długi czas powstrzymywali się od udzielania jakichkolwiek komentarzy na temat jego związku z młodszą o 60 lat Kamilą. W 2018 roku córka artysty w jednym z wywiadów wyznała, że rozumie, dlaczego jej ojciec zdecydował się na małżeństwo z Kamilą Mścichowską. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona, ale wiedziałam, dlaczego postanowił ożenić się z młodszą od siebie o ponad pół wieku kobietą. On po prostu odrzucał starość. Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. Jak to kiedyś napisał Czesław Miłosz: Przemijanie - jestem przeciw”, komentowała w wywiadzie dla Wysokich Obcasów Extra w 2018 roku córka Andrzeja Łapickiego, Zuzanna. A co o łączącym ich uczuciu mówili sami zainteresowani w wywiadzie dla VIVY! w 2010 roku? Zamieszczamy go w całości poniżej. Czytaj także: Gdy drugi mąż opuścił Annę Dymną, on pomógł wychować jej syna. Połączyła ich niechęć do miłości Andrzej i Kamila Łapiccy o małżeństwie, różnicy wieku i miłości w wywiadzie dla VIVY! Dla Vivy!, na wyłączność, zgodzili się na niezwykłą rozmowę. Kamila pyta, Andrzej ripostuje! Andrzejku, spojrzałam na Twój nocny stolik i kiedy zobaczyłam „Dzienniki” Iwaszkiewicza, przypomniało mi się, że kiedyś w rozmowie z Tadziem Konwickim nazwałeś go „Iwachą”. Bo ja go znałem sto lat. To znaczy on miał sto lat, jak ja zaczynałem. Gdzie się poznaliście? Jego córeczki – Marysia i Teresa – były bardzo towarzyskie i zapraszały młodych ludzi do siebie, do Stawiska. Mówiły: „Przyjedźcie w niedzielę, to sobie pogracie w hokeja” i myśmy tam jeździli w czasie okupacji. Wzbudzaliśmy tym pewną niechęć pasażerów kolejki EKD – widzieli, że jedziemy z łyżwami, i myśleli: Tu wojna, a oni się w sporty bawią. „Oni” to znaczy kto? Taka „złota młodzież”: Schiele – syn właściciela przedwojennego browaru, rozstrzelany przez Niemców, czy Janek Pawłowski – mój przyjaciel, który zginął w wybuchu „Goliata”. Jest takie zdjęcie – nas siedmiu siedzi w strojach do hokeja. I z tych siedmiu tylko ja żyję. Ale nie umarli ze starości, bo nikt nie doczekał nawet Powstania. Ci chłopcy brali udział w różnych dywersyjnych akcjach i po prostu zginęli. A kiedy jeździłeś do Stawiska, często widywałeś Iwaszkiewicza? Tak, był tam. Witał się z nami z wylewnością, powiedziałbym eufemistycznie. Kiedyś chyba mówiłeś, że napisał sztukę z myślą o Tobie? Tak, ale to było opowiadanie „Kościół w Skaryszewie”. Nikt tego nie wystawił, dopiero w latach 80. Różewicz zrobił na tej podstawie film. Myślisz, że ja się wtedy interesowałem tym, że Iwaszkiewicz napisał dla mnie opowiadanie? A Iwaszkiewicz nie był już wtedy Iwaszkiewiczem? Był jeszcze więcej niż Iwaszkiewiczem, był podwójnym Iwaszkiewiczem. Więc? Byłem sceptyczny od urodzenia. Ale teraz czytasz „Dzienniki”. Bo teraz myślę, że był wielkim pisarzem. Te „Dzienniki” są jak proza – wspaniale opisani ludzie i przyroda, na przykład drzewo, które rosło przed gankiem w Stawisku. Przyjaźniłeś się raczej z literatami niż z aktorami, dlaczego? Kontakt z pisarzami był dla mnie ważniejszy, co mi zostało po dziś dzień. W końcu moim jedynym przyjacielem jest Tadzio Konwicki. Na wódkę też chodziłem z pisarzami. Z kim na przykład? Z wymienionym Konwickim, z Minkiewiczem, z Brzechwą. Z Janem Brzechwą od „Akademii pana Kleksa”?! Pewnie! To był dżentelmen. Bardzo elegancki, inteligentny, bardzo fajny. A gdzie się poznaliście? Przy wódce. Gdzie się chodziło na wódkę? W Łodzi, gdzie zaczynałem swoją wielką karierę, aktorzy chodzili do Casina i tam się upijali szklankami, a bardziej wyrafinowani chodzili do Pickwicka, czyli klubu literatów. Tam bardzo miło spędzaliśmy czas, bo rozmowy były niewątpliwie inteligentne. Chociaż było to trochę niebezpieczne, bo bufetową była matka Erwina Axera, i jak miałem kaca i dzwoniłem do teatru, że mam grypę, Axer mówił: „Nie zawracaj głowy, wypiłeś wczoraj pół litra wódki z grejpfrutem, mama mi opowiadała”. Czy pisarze chcieli się przyjaźnić z aktorem, to nie był dla nich despekt? Wiesz, ja byłem inteligentny, więc dopuszczali mnie. Sam się dziwiłem. Andrzejku, ponieważ nasze życiu jest spokojne i powtarzalne, trzeba je nieco ubarwić. Tak powstaje plotka. Na przykład o tym, jak obcięłam włosy. (Andrzej się śmieje, cóż, zna te wszystkie plotki). Tytuły krzyczały, że nie uprzedziłam Cię o swoim drastycznym kroku, czym prawie doprowadziłam Cię do zawału oraz dowiodłam własnej niepoczytalności. Zostałam porównana do buntowniczej piosenkarki Sinéad O’Connor, depresyjnej piosenkarki Britney Spears, wybitnego sportowca Adama Małysza oraz postaci fikcyjnej – Kermita Żaby. Powiedz, proszę, jaka była prawda, aby bez przeszkód mogła pójść w świat dzięki przedrukom w prasie oraz przedrukom przedruków w Internecie. Powiedziałaś mi, że musisz obciąć włosy, żeby ci odrosły zdrowe, i spokojnie przyjąłem to do wiadomości. Możemy napisać: „Odbyło się to za moją wiedzą i zgodą”. Czy tym już zdementowałem plotkę? Chyba tak (śmiech). Chociaż – to w ramach czarnego humoru – słyszałam, że informacje na temat mojej nowej fryzury można było znaleźć w Internecie po skrótach trzech haseł: Łapicki, włosy, zawał. To sugerowało, że masz kłopoty ze zdrowiem, a ja czyham na Twoje tantiemy. To strasznie głupie, bo ja mam tantiemę za film fabularny wyświetlony w telewizji siedem i pół złotego. Tyle ode mnie wyłudza taki, co pilnuje samochodów i życzy nam „wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia”. Zresztą podobne plotki się pojawiły, jak poszedłem na badania do szpitala. Andrzej, trzeba powiedzieć, że na podstawie zdjęć, które przedstawiają zwyczajne sytuacje, tworzy się niestworzone historie. Ponieważ jesteśmy rozsądni, chodzimy na badania okresowe raz na jakiś czas, i ile razy ktoś sfotografuje Cię w szpitalu, tyle razy zrobi z tego niezdrową sensację. Tymczasem tak będzie do końca życia. Tak jak z noszeniem walizek. Jestem strongwoman i noszę, co w tym złego? Jeszcze nieraz się tak zdarzy. Masz rację, ale kiedy przeczytałem o sobie, że mój stan się pogorszył, poczułem się mniej więcej, jakbym był w stanie agonalnym, tymczasem wczoraj dmuchnąłem setę do kolacji, bardzo dobrze spałem i czuję się świetnie. Andrzej, kiedy miałeś 26 lat, tak jak ja teraz, kto był dla Ciebie gwiazdą? Józef Węgrzyn, największy polski aktor. Grałeś z nim w teatrze – to wiem, bo przy łóżku stoi zdjęcie, z którego jesteś taki dumny. Lubiłem też jego filmy. Chyba nie znam żadnego. Grał, na przykład w „Strachach”, gdzie mówił: „Zawiało cię sniegiem, Rassijo”. I to było tak przejmujące, że do dziś dnia to pamiętam. Zresztą nie tylko ja, bo Tadzio Konwicki też uważa, że zrobił to wstrząsająco. Czytaj także: Andrzej Łapicki skreślił ją z testamentu. Dzisiaj życie Kamili Mścichowskiej wygląda zupełnie inaczej Czy ludzie, tak jak dziś, byli ciekawi życia gwiazd? Tak, oczywiście. Kto był ulubieńcem widowni? Na przykład Eugeniusz Bodo, który zawsze się fotografował ze swoim psem. Gdzie były publikowane te zdjęcia? Przede wszystkim w piśmie „Kino”, bardzo je lubiłem. Były tam plotki, ale też recenzje czy zapowiedzi filmów. Co Cię ciekawiło w Węgrzynie – idolu: to, co je na śniadanie, czy raczej jakie ma poglądy polityczne? Ani jedno, ani drugie. Trudno to zdefiniować, ale chciałem o nim dużo wiedzieć. Do jakich granic sięgała Twoja ciekawość? Ciekawiło mnie, z jakiej był rodziny, kim był jego ojciec, gdzie się uczył – takie rzeczy. A nie sądzisz, że teraz ludzka ciekawość poszła w innym kierunku? Klozetowa się zrobiła. Myślę, że dla jednych interesujące są Twoje role, poglądy, przeżycia – to, co zapisujesz w felietonach, a dla innych właśnie to, czy pijesz do śniadania kawę czy herbatę? Tym się w ogóle nikt nie zajmował, nikt nie wchodził tak daleko w prywatność. A gdzie była granica prywatności? Na przykład, kiedy pokazali, jak tańczy Zula Pogorzelska z Wieniawą-Długoszowskim, to było już bardzo pikantne zdjęcie. Ale to była sytuacja oficjalna. Tak, to było w Adrii czy na jakimś bankiecie, ale i tak to była sensacyjna wiadomość na tamte czasy. Bardzo się przesunęła ta granica. Ogromnie. W niektórych ludziach jest rodzaj niedobrej bezczelności – patrzą na ciebie, pokazują palcem, szturchają sąsiada i nawet jeśli na nich popatrzysz, nikt nie czuje się zmieszany, traktują cię, jakbyś był ślepy albo głuchy. Panuje kult podglądactwa. Najlepiej zrobić zdjęcie komórką, sprzedać za kilka złotych i pochwalić się znajomym. Ale mamy też dużo miłych sytuacji. Oczywiście, to zupełnie co innego jak ktoś podchodzi, podaje rękę i chce się przywitać, bo na przykład przyjechał z innego miasta i zobaczył znaną twarz. To i tak było nie do pomyślenia przed wojną, żeby ktoś podszedł do takiej osoby jak Węgrzyn czy Dymsza i zagadał. Dystans był. Czyli jak Węgrzyn poszedł do sklepu spożywczego kupić masło w kostce, nikt go nie zaczepiał. Wiesz, ja myślę, że on nie chodził do sklepu spożywczego, żeby kupić masło w kostce. To skąd miał masło? Pewno miał służącą (śmiech). Ale na pewno ludzie podchodzili po autografy? Tak, ale też w jakichś bardziej oficjalnych sytuacjach. Nie było podchodzenia całymi klasami i wymieniania podpisów – za pięć „Englertów” dziesięć „Lind”. Ty też zbierałeś? Tak, autografy sportowców. Miałeś jakieś „białe kruki”? Ale nikt nie wie, kto to był… Zaryzykuj. Na przykład Iso-Hollo – fiński lekkoatleta, Mostert – świetny biegacz, Belg. Podchodziłem i prosiłem. Miałem też autograf Kusocińskiego. W kinie go spotkałem i podszedłem, ale długo się przełamywałem. Był miły? Nie, raczej niechętny. Andrzejku, często słyszę pytanie: „Czego nauczyła się pani od męża, co on zyskał dzięki pani?”. I zawsze czuję się niezręcznie, bo nie wiem, co odpowiedzieć. Przecież w każdym dobrym małżeństwie ludzie uzupełniają się w jakiś sposób, ale nikt nie zapisuje tego w punktach. To nie jest umowa barterowa. Jednak każdy coś czerpie. Ja – młode spojrzenie, Ty – doświadczenie. Tak, ale teraz mówimy oczywistości. Bo ja uważam, że nasze małżeństwo jest oczywiste. Tym bardziej irytuje mnie robienie z niego dziwowiska tylko dlatego, że nie jesteśmy równolatkami. Tak sobie pomyślałam, że moglibyśmy się poznać w „Randce w ciemno”. Oglądałeś taki program? Coś mi się kojarzy. Idea była taka, że ludzie się nie widzieli, tylko siedzieli za wachlarzem i ze sobą rozmawiali, po czym dokonywali wyboru. Nasze małżeństwo jest podobne. Patrzę na Ciebie jak na ukochaną osobę, a nie człowieka, który ma 86 lat. Ja nie mam tyle (śmiech). Andriuszka, które z urządzeń technicznych jest Ci potrzebne do życia? Telefon komórkowy? Tylko. Żebym się mógł dodzwonić do Ciebie, Zuzi, pani Haliny, która pomaga nam w domu, do Tadzia i wysłać sms-a Weronice. A Internet? Wiem, że służy do wszystkiego, że cały świat tam jest i że Ty siedzisz w nim dzień i noc. Pamiętasz, kiedyś pokazałam Ci fragment „Sposobu bycia” – Twojego kultowego monodramu z 65 roku, który można zobaczyć na YouTube. Pamiętam, mówiłem wtedy tak szybko jak Ty teraz. A telewizor? Co telewizor? Jest Ci potrzebny? Tylko żeby móc obejrzeć „Fakty”. To mi wystarczy i jak się dowiem, spokojnie mogę zgasić telewizor. I otworzyć książkę. I otworzyć książkę. I dopiero jest ciekawie, bo najwięcej lubię czytać książki. Dzięki temu mamy w domu mały Empik. Tak, ale te książki trzeba komuś oddawać – grube, ciężkie, Ty kupujesz mi same wydawnictwa, które ważą po 25 kilo. Bo Ty czytasz głównie historyczne, a one są tak wydawane. Dlaczego tak wydają? Nie wiem, ale wydań kieszonkowych nie spotkałam. Nasze okładki będą miękkie, nie? Czytaj także: Janusz Gajos bił się tylko o jedną kobietę - Barbarę Nabiałczyk. Została jego żoną i matką jego jedynego dziecka Tak, w miękkiej oprawie. Żeby można było poczytać w pociągu. Teraz się okazało, że nie robimy tej rozmowy bezinteresownie. Dlaczego? Bo robimy ją dlatego, że ukazuje się książka, nad którą pracowaliśmy wspólnie. Jesteśmy autorami. Ty jesteś autorem, ja jestem współautorem. Tak samo jesteś współmałżonkiem. Teraz ludzie całują się, czekając na metro. Przed wojną nie do pomyślenia, ale to przyszło z Zachodu – tam się ludzie całowali na ulicy, więc jak przyszła moda zachodnia, zmieniły się też obyczaje i wszyscy zaczęli się publicznie obściskiwać. Gorszy Cię to? Nie, mnie nic w ogóle nie gorszy. Ale sam się tak nie zachowujesz. Bo ja jestem z innej szkoły. Ja się zapisałam do tej szkoły. Uważam, że nie trzeba niczego udowadniać i manifestować uczuć, wystarczy, że ma się je w głowie i w sercu. Masz rację. Ale nie wszyscy tak myślą, więc chłopaki z długimi lufami urządzają na nas polowanie, safari – idzie nosorożec, jest, no to łup go z tej strony, łup go z tamtej. I nic się nie da ukryć (śmiech). Andrzejku, zadam Ci pytanie z klasyki: gdybyś miał wymienić trzy rzeczy, które są dla Ciebie najważniejsze, co by to było? Ty i cała nasza rodzina, a potem święty spokój – żeby nie było tego parcia na moje życie prywatne. Ale wiesz, że teraz sobie zaprzeczamy, mówiąc o tym w gazecie. Nie szkodzi, jesteśmy po prostu niekonsekwentni. No dobrze, a trzecia rzecz? Żebyśmy jak najdłużej byli razem. Wzruszyliśmy się oboje, koniec nagrań na dziś. Zamieńmy się – teraz ja będę dziennikarzem, a Ty będziesz gwiazdą. Dobrze. Jak znosisz to, że z miłej, skromnej osoby pracującej w środowiskowym piśmie stałaś się sensacją na ulicy. Jak się czujesz w tej transformacji? Teraz jest mi już łatwiej, nauczyłam się nie przejmować, ale na przykład nie ufam ludziom tak, jak kiedyś, wielu rzeczy nie mówię. Zresztą osoby, które spotykam w sklepie czy w teatrze, są zwykle delikatne i przychylne, chcą chwilę porozmawiać, zapytać o jakąś drobnostkę. Na przykład? Jak do mnie mówisz w domu. I co odpowiadasz? Żonko. Żonko malutka. Tak (śmiech). A ostatnio Łysenko. Bardzo to lubię. Andrzejku, dobrze mi się z Tobą rozmawia, ale wolę poprzednią konfigurację. Ja będę pytać, dobrze? Proszę bardzo. Andrzej, czy miłość jest wtedy, kiedy nie możesz wytrzymać bez drugiego człowieka? Wiesz, że nie wiadomo, kiedy jest miłość. Ona się składa z wielu rzeczy. Z tego, że mogę Ci różne rzeczy opowiadać i mam na to ochotę też. I że Ty mnie rozumiesz. To jest najważniejsze w ogóle. Andrzej, masz apetyt? Ja nigdy nie mam apetytu. To na jedzenie. A na życie? A na życie tak, bo jest bardzo ciekawe i smaczne. Tylko trzeba umieć je jeść. A ja mam apetyt i na to, i na to. Ty jesteś w ogóle nadzwyczajna, bo w życiu nie widziałem kobiety, która by jadła tyle co Ty i była taka szczupła. Tadzio Konwicki powiedział kiedyś: „Nie żałuj pieniędzy na odżywianie żony”. Tadzio ma inny gust. Może, ale miał zabawną argumentację: „Łapicka musi być widoczna. Nie może być tak – zajechał pusty samochód i wysiadła z niego Łapicka”. To o Leśmianie tak było. Zajechała pusta dorożka i wysiadł z niej Leśmian. Tak, to powiedział Franc Fiszer. Bardzo mnie to rozbawiło. Dawniej były inteligentne dowcipy. Andrzejku, czy czujesz się pisarzem? Myślę, że każdy jest pisarzem, pisze swoje życie w jakiś sposób. Ja zrobiłem taki numer, że wymyśliłem sobie, że będę pisał felietony, czyli opisywał kawałki rzeczywistości, która mnie otacza, oraz te historie, które mam w pamięci. To się składa na moje życie. Uważny czytelnik dowie się o nim wszystkiego. Powiedziałeś, że każdy pisze swoje życie – do jakiego gatunku zaliczyłbyś powieść swojego życia? Na pewno najbliżej jej do komedii. Przecież całe życie jest komedią. Ktoś to wymyślił i to jest śmieszne. A kto to wymyślił? Wiesz, ja się nie wdaję w dyskusję. Musielibyśmy zawadzić o teologię, a nie jestem w tym mocny. Andrzeja ratuje dzwonek telefonu. Dzwoni moja mama, żeby powiedzieć, że właśnie skończyło się rozpoczęcie roku szkolnego – jest pedagogiem – i poprosić, żebyśmy przyjechali po ogórki małosolne, które ostatnio tak smakują Andrzejowi. Obiecujemy, że przyjedziemy jutro i wyłączamy dyktafon. Opracowała ELŻBIETA PAWEŁEK ​​​​​​​[Ostatnia publikacja na Viva Historie 22.07.2024 r.]
Ewę Błaszczyk i Andrzeja Łapickiego dzieliło 31 lat. Swój romans utrzymywali w sekrecie
Ewa Błaszczyk jest od lat znana i podziwiana, nie tylko jako aktorka. Ale też kobieta, która prowadzi fundację „A kogo”, zajmującą się systemową pomocą dla ludzi pozostających w śpiączce i wybudzonych po latach. Efektem tej działalności jest m.in. klinika „Budzik”. Jak ktoś napisał, życiorys aktorki to właściwie gotowy materiał na film, w którym jest miejsce na wielką miłość, tragizm, poświęcenia dla wielkich rzeczy. Są nieoczekiwane zwroty akcji. Jako młoda dziewczyna Ewa Błaszczyk była kochliwa. Sensacją był jej romans z Andrzejem Łapickim. Jak potoczył się ten związek? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 25.06.2024 r.] Ewa Błaszczyk i Andrzej Łapicki: jak się poznali? Ich historia zaczęła się w szkole teatralnej Ewa Błaszczyk i Andrzej Łapicki poznali się w Warszawskiej Szkole Teatralnej. Ona była studentką, on profesorem starszym o 31 lat. Miał już za sobą romanse z Elżbietą Czyżewską, Ireną Karel, Beatą Tyszkiewicz. W Andrzeju Łapickim jako Ketlingu z „Pana Wołodyjowskiego” kochało się pół Polski. Ewa Błaszczyk zwracała uwagę. Była wysoka, zawsze bardzo zgrabna. Blondynka, pewna siebie, towarzyska. Ale to ona pierwsza zwróciła uwagę na Andrzeja Łapickiego. Gdy po raz pierwszy stanęła z nim twarzą w twarz, zaniemówiła z wrażenia. Łapicki, który lubił być adorowany, też zwrócił uwagę na wpatrzoną w niego studentkę. Wiadomo było, że mistrz ma jedną zasadę: nigdy nie odchodzi od żony Zofii Chrząszczewskiej. Żona przymykała oczy na jego romanse. Kiedy nie mógł spać, radziła mu, by liczył „swoje blondynki”. „Nie zasnę całą noc”, żartował aktor. „Kochałyśmy się w nim wszystkie. Studentki szkoły teatralnej, aktorki, wszystkie kobiety w Polsce. (...) był symbolem światowości, elegancji, taktu, wolności osobistej”, pisała na swoim blogu Krystyna Janda. Żadna z jego wybranek nie mogła liczyć na to, że zmieni dla niej swoje życie. Podobnie było z Ewą Błaszczyk. Ale akurat ona nie należała do tych kobiet, które chciały go wyrwać z domu i zabiegały o stały związek. Układ taki, jaki był, odpowiadał im obojgu. Podobno ich romans czy flirt trwał do początku lat 80., gdy aktorka poznała swoją wielką miłość i przyszłego męża Jacka Janczarskiego. Zobacz też: Wyciągnęła ukochanego z Auschwitz z pomocą… jego żony. Historia miłości Lidii Wysockiej i Zbigniewa Sawana Ewa Błaszczyk i Andrzej Łapicki: romans utrzymany w sekrecie Andrzej Łapicki często pomagał swoim studentkom w zawodowym starcie. Gabrielę Kownacką zaprosił do zagrania w sztuce „Po upadku”, którą reżyserował w Teatrze Telewizji. Nie inaczej było z Ewą Błaszczyk. W 1976 roku ona – wówczas studentka ostatniego roku stołecznej szkoły teatralnej – dostała propozycję zagrania Hanki Poraj w jednym z odcinków „Polskich dróg”. Niewiele osób wiedziało, że zawdzięcza angaż... Andrzejowi Łapickiemu. Aktor, który był wtedy dziekanem wydziału aktorskiego PWST w Warszawie, miał ją osobiście polecić Januszowi Morgensternowi jako jedną ze swych najzdolniejszych uczennic. Tylko nieliczni wiedzieli, że profesor i przyszła aktorka spotykają się nie tylko na wydziale aktorskim, na Miodowej. Ewa Błaszczyk zagrała potem w „Godzinie W” Morgensterna i w „Zmiennikach Barei”, serialu, który przyniósł jej ogromną popularność... Czytaj także: Krystyna Cierniak-Morgenstern wspomina ślub z Januszem „Kubą” Morgensternem. Ich świadkiem był Cybulski
Andrzej Łapicki ożenił się z kobietą młodszą o ponad pół wieku. Jego córka wyznała: „On po prostu odrzucał starość”
„Jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”
Związek Andrzeja Łapickiego i Kamili Mścichowskiej od samego początku budził niemałe kontrowersje. Głównym powodem była ogromna różnica ich wieku: dzieliło ich aż 60 lat! Para pobrała się w 2009 r. Przez długi czas nikt z otoczenia reżysera nie zdecydował się komentować ich związku ani podejmowanych przez nich decyzji. Dopiero po kilku latach córka reżysera zdecydowała się przybliżyć, co tak naprawdę sądziła o ich małżeństwie. Andrzej Łapicki związał się z młodszą o 60 lat Kamilą Mścichowską W 1947 roku Andrzej Łapicki pobrał się z Zofią Chrząszczewską. Para poznała się kilka lat wcześniej. Z tego związku narodziła się ich jedyna córka, Zuzanna Łapicka. Wychowywali razem również Grzegorza, który był synem aktorki z jej poprzedniego związku. Małżeństwo spędziło ze sobą prawie 60. lat, niestety w 2005 r. rozdzieliła ich śmierć Zofii. Przez kilka lat aktor i reżyser żył w samotności. Wtedy w jego życiu pojawiła się Kamila Mścichowska: młoda, niedoświadczona jeszcze studentka teatrologii. Poznali się dzięki pracy w miesięczniku „Teatr”. Bardzo szybko zaczęło między nimi iskrzyć: po zaledwie kilku miesiącach znajomości zdecydowali się pobrać. Ceremonia odbyła się w 2009 r. w Sokołowie Podlaskim, gdy Andrzej Łapicki skończył już 85 lat. Jak sam wyznał: „Ten związek dał mi kopa do życia”. Poczuł się, jakby miał przed sobą jeszcze wiele. Zaczął częściej wychodzić z domu, pojawiał się w teatrze czy na różnych imprezach. Wraz z partnerką zabrał się także za książkę ze zbiorem felietonów oraz rozmowami o sztuce. Niestety ich szczęście nie trwało długo. Mężczyzna zmarł zaledwie 3 lata później. Czytaj także: Krzysztof Respondek poznał żonę jeszcze w szkole. Pomogła mu zdać maturę, wiele jej zawdzięczał Andrzej Łapicki, Kamila Łapicka, VIVA! 2010 Zuzanna Łapicka o drugiej żonie Andrzeja Łapickiego W 2018 r. zaledwie kilka miesięcy przed tym, jak pokonała ją choroba, córka reżysera Andrzeja Łapickiego, Zuzanna Łapicka, wydała ksiażkę „Dodaj do znajomych”. córka reżysera Andrzeja Łapickiego, Zuzanna Łapicka, wydała ksiażkę „Dodaj do znajomych”. O szczegółach opowiedziała „Wysokim Obcasom Extra”. To właśnie tam wspomniała, że w książce możemy przeczytać o tym, co naprawdę myślała o kontrowersyjnym małżeństwie jej ojca z Kamilą Mścichowską. „Piszę o tym, jak ojciec zwierzał się Tadeuszowi Konwickiemu, że chce się ożenić z sześćdziesiąt lat młodszą dziewczyną, na co Konwicki po chwili milczenia powiedział: »To niedużo«” wspominała. Kamila Łapicka, Andrzej Łapicki Dodała także, że jej zdaniem reżyser związał się z młodszą o sześć dekad teatrolożką, ponieważ bał się starości. „Chciał mieć kogoś, komu będzie mógł opowiadać swoje anegdoty, a teatrolożka wydawała się do tego idealna. Ona natomiast miała swoje plany i ambicje” mówiła. Dodała także, że jej ojciec sam powtarzał, że według niego „starość przede wszystkim jest nudna”. Jego córka stwierdziła, że nie będzie ingerować w jego decyzje. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona, ale wiedziałam, dlaczego postanowił ożenić się z młodszą od siebie o ponad pół wieku kobietą. On po prostu odrzucał starość. Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził” opowiadała. Zobacz również: Tak naprawdę wygląda relacja Anny Guzik z mężem. Aktorka ujawniła prawdę o swoim małżeństwie Andrzej Łapicki z pierwszą żoną, Zofią Chrząszczewską Gdy Andrzej Łapicki zmarł, drugiej żonie nic nie zostawił Zuzanna nie chciała zbędnie krytykować ojca, ponieważ zrozumiała, co kierowało go do małżeństwa w tak późnym wieku. „To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony. A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama” mówiła Wysokim Obcasom Zuzanna Łapicka. Dodała jednak, że ten związek nie wyglądał do końca tak, jak zaplanował go sobie reżyser. „Ożenił się z młodą dziewczyną, która — co normalne — miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. Jak napisałam we wstępie do 'Dzienników' ojca, które niedawno się ukazały, jego nieuchronne rozczarowanie tym małżeństwem wynikało z tego, że dziś nie ma już kobiet skrojonych na XIX-wieczną modłę. Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać” mówiła. Andrzej Łapicki, VIVA! 2010 Gdy ceniony aktor i reżyser zmarł 21 lipca 2012 r., na jaw wyszła szokująca informacja. Okazało się, że w testamencie artysty jego druga żona nie była prawie w ogóle uwzględniona. Chociaż pierwotnie miała dostać w spadku po mężu mieszkanie, dostała zaledwie stary samochód. Powodem tej decyzji miał być ponoć fakt, że w pewnym momencie młoda żona artysty zaczęła czerpać wiele korzyści ze sławy męża. To miało mu się nie podobać. Zaledwie kilka dni po jego śmierci młodszą o ponad pół wieku wdowę po reżyserze przyłapano na wyrzucaniu z domu pamiątek należących wcześniej do jej męża. Od tamtego czasu nie pojawia się już publicznie. Zobacz także: Kazimierz Marcinkiewicz czule wspomina swoją pierwszą żonę. "Jest idealną matką dla naszych dzieci" Andrzej Łapicki z córką, Zuzanną Łapicką Andrzej Łapicki z córką, Zuzanną Łapicką
Odrzuciła jego uczucia. Dlaczego Ewa Wiśniewska nie chciała związku z Andrzejem Łapickim?
Ewa Wiśniewska była jedną z najpiękniejszych polskich aktorek. Uchodziła za amantkę, miała ogromne powodzenie. Wychodziła aż trzy razy za mąż: za kolegę ze studiów — Roberta Polaka, za Włocha — Franco i lekarza Jana Rajskiego. Znany był jej długoletni związek z aktorem Krzysztofem Kowalewskim. Aktorka zawróciła w głowie także Andrzejowi Łapickiemu. Jak wyglądała ich relacja? Ewa Wiśniewska i Andrzej Łapicki historia relacji Ewa Wiśniewska i Andrzej Łapicki poznali się w warszawskiej Szkole Teatralnej. Ona – urodzona w 1942 roku, była o osiemnaście lat młodsza od Andrzeja Łapickiego. Miała niecałe 14 lat, gdy wygrała popularny konkurs magazynu "Film" – "Piękne dziewczęta – na ekrany". Ewy Wiśniewskiej udział w tym konkursie akurat na ekran nie doprowadził, skończyła liceum i od końca lat 50. studiowała aktorstwo, zaczynając naukę jako 17-latka. Będąc jeszcze licealistką, śniła, by zagrać u boku innego aktora, Wieńczysława Glińskiego, w którym się kochała... To marzenie w końcu się spełniło, ale gdy w 1965 roku wystąpili razem w filmie telewizyjnym "Markiza de Pompadour", w jej sercu był inny mężczyzna. Andrzej Łapicki był już wtedy bardzo znanym, uwielbianym aktorem, przede wszystkim teatralnym. Należał do prestiżowego zespołu Erwina Axera w Teatrze Współczesnym. Od 1953 roku wykładał w Szkole Teatralnej. Zobacz też: Byli razem 30 lat, tworzyli otwarty związek. Jerzy Bernatowicz i Ewa Kasprzyk rozwiedli się po cichu Największy amant filmowy uważał Ewę Wiśniewską za ideał kobiety Andrzej Łapicki był znany z romansów. Kochały się w nim wszystkie studentki, Ewie Wiśniewskiej pochlebiało zainteresowanie wykładowcy, ale nie szukała z nim kontaktu. Nie chciała zaczynać kariery od romansu z profesorem. To, że ignorowała Łapickiego, jeszcze bardziej zaostrzyło jego apetyt na nią... Aktor uważał Ewę Wiśniewską za ideał kobiety. Chociaż wtedy jeszcze nie była blondynka, które tak lubił, miała niesamowity wdzięk, seksapil, talent. Andrzej Łapicki nie zdobył w szkole Ewy Wiśniewskiej, ona zakochała się w koledze ze studiów Robercie Polaku, wyszła za niego za mąż. I zanim skończyła studia… rozwiodła się. Zobacz też: Bycie gwiazdą nie jest dla niej, Stefcią Rudecką została przez przypadek. Dla rodziny Elżbieta Starostecka poświęciła karierę Incydent na festiwalu filmowym W 1964 roku zagrali oboje w filmie Janusza Morgensterna "Życie raz jeszcze". Kiedy Ewa Wiśniewska po raz pierwszy pojawiła się na planie, była zaskoczona, że będzie partnerować... Andrzejowi Łapickiemu. Grała w tym filmie kochankę byłego lotnika, w tę rolę wcielał się Andrzej Łapicki. W tym samym filmie grał Tadeusz Łomnicki, który również był pod wrażeniem Ewy Wiśniewskiej. Podobno Andrzej Łapicki poza planem zdjęciowym nawet nie pozwolił mu się do niej zbliżyć. Czy przeżyli wtedy jakiś flirt? To wiedzą tylko oni. Ewa Wiśniewska w jednej z rozmów a wspominała: „Byłam obstawiona tak, że myślałam, że wyzionę ducha – grałam z Łapickim i z Łomnickim. Andrzej Łapicki miał mnie całować i rozbierać. Nerwy ogromne. Poprosiłam, żeby na planie nie było ekipy podczas realizacji tej sceny. Wszystko było w porządku, zaczęliśmy grać. Rzuciłam okiem na balkon – wszyscy, cała ekipa, wgapieni w ręce Andrzeja! Zobacz też: Teresa Tuszyńska i Zbyszek Cybulski stworzyli w "Do widzenia, do jutra" wyjątkową parę. Ta historia wydarzyła się w życiu aktora naprawdę Legendarny stał się incydent, do jakiego doszło między Ewą Wiśniewską i Andrzejem Łapickim podczas festiwalu filmowego w Locarno, gdzie pokazywany był film „Życie raz jeszcze”. Andrzej Łapicki miał tak natarczywie uwodzić Ewę Wiśniewską, że... wepchnęła go do hotelowego basenu. Być może Ewa Wiśniewska wiedziała, że romans z Andrzejem Łapickim nie trwa długu, aktor miał mnóstwo kobiet. A być może nie był w jej typie. Nie weszli w związek, ale zostali przyjaciółmi, na lata, aż do śmierci aktora w 2012 roku
Andrzej Łapicki stracił dla niej głowę, Irena Karel dała mu kosza. Zakochali się w sobie kilka lat później
O tym romansie było głośno w całej Warszawie
Kiedy słynny amant PRL-u po raz pierwszy zobaczył blondwłosą piękność na korytarzu Akademii Teatralnej, był już wykładowcą, ona wciąż studentką. I choć uczennice nie umiały oderwać od Andrzeja Łapickiego oczu, Irena Karel nie wydawała się zainteresowana. Kilka lat później oboje weszli w ten związek z równie wielkim zaangażowaniem. Dlaczego się rozstali? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 03.09.2024 r.] Irena Karel: aktorka zaszufladkowana Tak naprawdę nazywała się Irena Kiziuk, ale postanowiła zmienić nazwisko, uznając, że łatwiej jej będzie zaistnieć pod nazwiskiem Karel, prawdopodobnie słusznie, choć żartownisie czasem pytali ją, czy jest kuzynką słynnego Karela Gotta. Pochodziła ze Lwowa, urodziła się 10 sierpnia 1943 roku. Od zawsze chciała być aktorką, jej determinacja była na tyle duża, że ostatecznie pokonała ponad tysiąc innych kandydatów do szkoły aktorskiej. Studiowała na tym samym roku, co Barbara Sołtysik, Jan Englert, Marian Opania, Maciej Damięcki. Po studiach trafiła do teatru „Komedia”, a stamtąd bardzo szybko na plany filmowe. Niemal od początku swojej kariery aktorskiej nie mogła narzekać na brak propozycji. Była przepiękna, co reżyserzy z chęcią wykorzystywali. Rozbierane sceny z Karel były niemal obietnicą przyciągnięcia do kin tłumów. W ten sposób aktorka bardzo szybko została zaszufladkowana, jako po prostu ładna. Przez jej francuski, chwilami zbyt nowoczesny typ urody, wiele ról przemknęło jej koło nosa. „A może gdybym miała piegi lub chociażby zadarty nos, moje życie aktorskie potoczyłoby się zupełnie inaczej. Może grałabym role dziewczyn mądrych, wrażliwych, interesujących, a nie tylko ładnych, które po prostu można ubrać i fotografować jak modelki”, mówiła Irena Karel. Mówiono, że wygląda jak Brigitte Bardot, i choć tego samego porównania używano do wielu aktorek okresu PRL-u, w wypadku Karel było to prawdopodobnie najbardziej trafne odniesienie. Miała burzę blond włosów, piękne, brązowe oczy, świetną figurę i czarujący uśmiech. Słowem: nie mogła się nie podobać. Można ją było podziwiać na okładkach pism m.in. „Film” i „Ekran” i oglądać w takich produkcjach jak „Wilcze echa”, „Pan Wołodyjowski”, „Rzeczpospolita babska”, „Podróż za jeden uśmiech”, „Nie ma mocnych”. Młodsi widzowie w latach 80. zachwycali się jej postacią pięknej królowej lalek w „Akademii pana Kleksa”. Zobacz też: Rena Rolska zrezygnowała z wielkiej kariery i oddała się życiu rodzinnemu. Z drugim mężem spędziła ponad 40 lat Andrzej Łapicki - naczelny amant PRL-u Aktor — ikona. Zawodowo, przyciągał uwagę swoimi aktorskimi kreacjami, a prywatnie, urodą i urokiem osobistym. Łączono go z wieloma kobietami, najczęściej z aktorkami z tego samego planu, jednak jego romanse i flirty zazwyczaj nie trwały dłużej niż praca nad samym filmem. Aktor przez 58 lat był mężem Zofii Chrząszczewskiej, do której jak podkreślał, zawsze wracał. Mimo statusu męża, jego nazwisko łączono z takimi postaciami polskiego kina, jak Beata Tyszkiewicz, Anna Nehrebecka, Gabriela Kownacka i Elżbieta Czyżewska. „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. »Nie zasnąłbym do rana«, jęknął”, wspominała kiedyś jego córka Zuzanna. Na liście pięknych blondwłosych aktorek Łapickiego znalazła się także Irena Karel. Czytaj też: Marta Mirska: wielka gwiazda polskiej piosenki zmarła z biedy i niedożywienia Irena Karel i Andrzej Łapicki: o tym romansie było głośno Poznali się, kiedy on był już wykładowcą na Akademii Teatralnej w Warszawie, a ona ambitną studentką. Na początku udawała, że nie widzi, jak słynny Andrzej Łapicki wpatruje się w nią intensywnie i czeka na odwzajemnienie tego gestu. Kiedy w końcu zaprosił Irenę na randkę, odmówiła. Prawdopodobnie bała się skandalu, który mógłby wyniknąć z romansowania z profesorem. Wszystko zmieniło się kilka lat później, kiedy absolwentka szkoły teatralnej i jej dawny wykładowca spotkali się na tym samym planie filmowym. Na początku 1967 roku Karel i Łapicki wcielali się w główne role w komedii "Poradnik matrymonialny". On grał w nim lekarza, ona piękną pielęgniarkę. Romans z filmu bardzo szybko przeniósł się do prawdziwego życia. Nie kryli się ze swoim uczuciem, choć jak wiadomo, Łapicki był od wielu lat żonaty. Z drugiej strony nie było tajemnicą, że zdradzał żonę, ilekroć rozpoczynał pracę nad nowym filmem. Romanse kończył niemal w tym samym czasie, w którym padał ostatni klaps na planie, ale z uczuciem do Ireny Karel było inaczej i jak na związki Łapickiego, ta relacja trwała dość długo. Aktorzy deklarowali, że świata poza sobą nie widzą. Chodzili na spacery po Starym Mieście, przesiadywali w kafejkach, godzinami trzymali się za ręce i wpatrywali w oczy. Kiedy w 1969 roku zakochani znaleźli się na planie kolejnej produkcji, tym razem był to serial "Przygody pana Michała", nie zabrakło złośliwych komentarzy, że rolę Ewki Nowowiejskiej Irena Karel otrzymała ze względu na Łapickiego, komentowano, że słynny aktor miał się wstawić za swoją nową ukochaną. Irena Karel wiedziała, że ta relacja nie ma przyszłości. Łapicki od początku zaznaczył jej, że nigdy nie zostawi żony. Aktorka zaakceptowała to i w pewnym momencie postanowiła zakończyć związek. Nie chciała być na zawsze "tą trzecią", szukała stabilizacji i poczucia, że dla swojego mężczyzny będzie tą jedyną. Kilka lat później sądziła, że znalazła miłość życia, ale jej małżeństwo z operatorem Zygmuntem Samosiukiem naznaczone było jego nałogiem alkoholowym. Po nagłej śmierci męża aktorka już nigdy się z nikim nie związała. Zobacz również: Wojciech Młynarski miał do Joanny Trzepiecińskiej ojcowskie uczucia, przyjaźnili się, przyjeżdżał do niej na Mazury Kadr z filmu "Poradnik matrymonialny", 1967 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbYwedr-7f170a6.jpg" width="2204" height="1600" alt="1967. Kadr z filmu "Poradnik matrymonialny" w rezyserii Wlodzimierza Haupe; n/z Andrzej Lapicki, Irena Karel.,Image: 429232904, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Poradnik matrymonialny"" />
Choć sam miał liczne romanse, mężowi córki nie potrafił ich darować. Łapicki miał ogromny żal do Olbrychskiego
„Nie powiedział, bo jest tchórz [...] Bolesne to i nerwy szarpiące”, wyznał ojciec Zuzanny Łapickiej
Przed laty był związany z Zuzanną Łapicką. Daniel Olbrychski powtarzał, że bardzo ją kochał, jednak nie potrafił się oprzeć innej aktorce — Barbarze Sukovej. Tej zdrady nie mogła mu wybaczyć żona. Raz na zawsze przekreśliła męża. Murem za córką stanął wówczas jej ojciec — Andrzej Łapicki. W prywatnym dzienniku opisał emocje, które towarzyszyły mu w tamtym czasie. W mocnych słowach rozliczył się też z filmowym Kmicicem... Skomplikowane małżeństwo Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej Przypomnijmy, że w 1977 roku Daniel Olbrychski ożenił się z córką Andrzeja Łapickiego — Zuzanną. Ona wyszła za o 9 lat starszego artystę między innymi dlatego, aby udowodnić ojcu, że znajdzie partnera równego jemu. Chodzili ze sobą dwa lata. Po tym czasie ojciec Zuzanny uznał, że jest dobrym kandydatem na męża. Gdy wybuchł stan wojenny, wyjechali do Francji. On kręcił filmy, ona opiekowała się pasierbem. Tę sytuację bardzo mocno przeżywał Andrzej Łapicki. Martwił się o związek córki. „Sam pewnie nie zdawał sobie wcześniej sprawy, jakim był trudnym mężem. I nagle zobaczył to w moim małżeństwie. Takie lustro", wyznała. Ich związek jednak nie uchodził za idealny. W małżeństwie nie brakowało kryzysów czy ostrej wymiany zdań. „Zuzia kłóci się ciągle z Danielem, który jest nie do wytrzymania, co wiem od 15 lat. I tak Zuzia ma żelazne nerwy. To jest moje prawdziwe zmartwienie”, pisał Andrzej Łapicki w swoim dzienniku. Co więcej, w pewnym momencie Zuzanna Łapicka dowiedziała się o zdradzie męża z aktorką — Barbarą Sukovą. Ten romans raz na zawsze przekreślił ich małżeństwo. Córka Andrzeja Łapickiego i filmowy Kmicic rozwiedli się w 1988 roku. „Tydzień nerwów, bo Zuzia wnosi o rozwód. Daniel przesadził z artystką niemiecką Sukovą, która zadzwoniła do Zuzi z pytaniem, czy D. jej powiedział o nich. D. nie powiedział, bo jest tchórz, ale za to Zuzia się dowiedziała, że aż do tego stopnia. Bolesne to i nerwy szarpiące”, czytaliśmy w prywatnych zapiskach aktora. Po dwóch latach od rozwodu wyszło również na jaw, że na świat przyszedł Victor, nieślubny syn ulubieńca publiczności. Wówczas córka Zuzanny i Daniela miała zaledwie 6 lat. Ostatecznie się rozstali, jednak przez 10 następnych lat tworzyli nieformalny związek, ponieważ Daniel Olbrychski nie wyobrażał sobie życia bez Zuzanny. „Trochę dlatego, że zabiegał, a ja też go wciąż kochałam. Przeżyliśmy, już bez ślubu, 10 burzliwych lat. I tym razem rozstaliśmy się definitywnie", mówiła. „Daniel niemożliwy. Ciągle Zuzi wymyśla, pieniędzy na szkołę Weroniki nie daje. I się czepia. Nie może zrozumieć, że Zuzia go nie chce. Przecież to wstyd dla każdego mężczyzny czepiać się kobiety, która cię nie chce”, czytaliśmy w tym samym dzienniku aktora. Ona sama nie mogła przełknąć zdrady. Była pierwszą od pokoleń kobietą, która sprzeciwiała się niewierności. „Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. [...] Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże. Jako pierwsza od pokoleń w naszej rodzinie przerwałam sztafetę kobiet zbyt tolerancyjnych. Czułam, że rozwodzę się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię. I to dodało mi siły. Jak już raz zrzuciłam te stalowe buty, to wiedziałam, że więcej do nich nie wrócę", opowiadała w wywiadzie dla Urody Życia. Po latach jednak wybaczyła byłemu mężowi zdradę. On natomiast do samego końca przy niej trwał i wspierał ją w ostatnich chwilach, gdy walczyła z rakiem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krystyna Czubówna ze swoim partnerem zdecydowała się na dziecko, ale nie na ślub Daniel Olbrychski, Zuzanna Łapicka, córka Weronika Daniel Olbrychski, Zuzanna Łapicka Relacja między Andrzejem Łapickim i Danielem Olbrychskim była napięta Po latach dowiedzieliśmy się również, że Daniel Olbrychski nie chciał zgodzić się na rozwód z Zuzanną Łapicką. „Tydzień pod znakiem rozwodu Zuzi. Dywagacje, a jak D. przyjedzie, to co powiedzieć, czy od razu pozew, a jak sprawy majątkowe. Na razie wszystko przebiega spokojniej niż myślałem. Wrócił, wysłuchał, za bardzo nie wrzeszczał. W zasadzie się godzi na rozwód, ale kto wie, co będzie jutro. Weronika u nas nocowała, chora, może z nerwów, ja dziś leżę połamany, może też z nerwów, bo bardzo to przeżywam”, pisał Andrzej Łapicki. W tamtym czasie Zuzanna Łapicka nie miała wątpliwości, że jej życiowe zawirowania dały ojcu do myślenia. Być może w końcu zrozumiał, jak ranił swoją żonę, którą również zdradzał. „Myślę, że dopiero widząc moje cierpienie, ojciec zdał sobie sprawę z tego, ile bólu sprawiał Mamie swoimi romansami. Musiało go to boleć podwójnie”, wyznała. Z zapisków artysty można więc wywnioskować, że nie nie darzył Daniela Olbrychskiego wielką miłością. Miał również do niego żal. Nie mógł wybaczyć mu zdrad i kłótni, które raniły jego córkę. Andrzej Łapicki stał za nią murem. Gdyby związek filmowego Kmicica i Zuzanny Łapickiej potoczyłby się inaczej, może ich stosunki byłyby lepsze? Tego już nigdy się nie dowiemy. CZYTAJ TEŻ: Po bolesnym upadku i rozwodzie powrócił z impetem do branży. Dzięki sile miłości nabrał wiatru w żagle
Andrzej Łapicki adoptował go i dał swoje nazwisko. Gregory nie przyjechał na jego pogrzeb
Mężczyźni przez lata nie utrzymywali ze sobą kontaktów
Andrzej Łapicki z żoną Zofią spędził 58 lat. Doczekali się córki Zuzanny, ale aktor adoptował również pierwszego syna małżonki, Gregorego, który był owocem jej poprzedniego związku. Gregory Lapicki aż do dziś mieszka w USA. Nie pojawił się na pogrzebie ojca, co wywołało niemałe poruszenie. Jakie były ich relacje? ZOBACZ TEŻ: Dzieliło ich 60 lat. Miłość Andrzeja Łapickiego i Kamili Mścichowskiej wywołała wielki skandal Andrzej Łapicki adoptował syna swojej żony Kiedy wielki aktor poznał swoją żonę Zofię, była ona wdową po baronie Lauberze i matką rocznego chłopca, Grzesia. Jej pierwszy mąż nieszczęśliwie zachorował na gruźlicę i również ta choroba sprawiła, że przedwcześnie zmarł. Po ślubie z Zofią, aktor usynowił chłopca i nadał mu swoje nazwisko. Grzegorz Łapicki lub też Gregory Lapicki, jak dziś nazywa się mężczyzna, mieszka obecnie w USA, gdzie jest szanowanym wykładowcą fizyki na Uniwersytecie East Carolina. Na swoim koncie ma liczne sukcesy naukowe, które obszernie wymienione zostały na stronie samej uczelni. Grzegorz Łapicki i jego związek z Polską Jako młody mężczyzna Grzegorz Łapicki wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został fizykiem i rozpoczął swoją karierę naukową. Nie zapomniał jednak o ojczyźnie. Regularnie przylatywał do Polski, zwłaszcza okresie letnim do ukochanej Juraty. Niewiele wiadomo o jego relacji z przysposobionym ojcem. Wiadomo jedynie, że ich relacje nie były zbyt dobre i mężczyźnie nie utrzymywali ze sobą żadnego kontaktu. Dzielił ich ocean i każdy prowadził swoje życie po dwóch stronach kuli ziemskiej. Jednak jeden fakt wzburzył bliskich rodziny Łapickich. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spędzili razem 58 lat. Kim była Zofia, pierwsza żona Andrzeja Łapickiego? Grzegorz Łapicki nie przyleciał na pogrzeb ojca Kiedy w 2012 roku zmarł Andrzej Łapicki, na jego pogrzebie pojawili się najbliżsi, przyjaciele, fani, a nawet wnuczka Weronika Olbrychska, prosto ze Stanów Zjednoczonych. Zabrakło jednak Greorego. Jego nieobecność w tak ważnym i smutnym dla rodziny dniu była ogromnym ciosem dla bliskich. Nikt nie mógł zrozumieć, co się dokładni wydarzyło. Czy relacja między mężczyznami była rzeczywiście tak skomplikowana? Ta chwila podzieliła rodzinę ponownie i wywołała niemały skandal w tamtym czasie. Gregory jednak nie odniósł się do swojej nieobecności, kontynuując działania naukowe w USA. Z rodziną w Polsce nie utrzymuje kontaktu.
Spędzili razem 58 lat. Kim była Zofia, pierwsza żona Andrzeja Łapickiego?
Poznał ją, gdy była młodą wdową i matką rocznego synka
Niekwestionowany mistrz i ikona. Wybitny aktor, piekielnie inteligentny. Trochę indywidualista, przy tym niezwykle wszechstronny, ceniący wszelkie odcienie życia. Miał w sobie coś światowego. Tak był właśnie Andrzej Łapicki. Grywał zarówno w komediach romantycznych (jak choćby „Lekarstwo na miłość” z lat 60.) oraz w filmach uważanych za bardziej ambitne, jak „Wszystko na sprzedaż”, „Wesele” czy wspaniała, skandalizująca „Zazdrość i medycyna”. Prywatnie był przez 57 lat mężem Zofii Chrząszczewskiej, dziewczyny z dworku, z ziemiańskiej rodziny, kompletnie niezwiązanej z tak zwanym szołbiznesem. Jako młoda dziewczyna grała w tenisa, a chłopcy śpiewali: „Panna Zofija z rakietą się uwija”. Doczekali się córki Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej. Jaką historię miał Andrzej Łapicki i jak poznał swoją żonę? Andrzej Łapicki: dzieciństwo, czasy wojny „Kochałyśmy się w nim wszystkie. Studentki szkoły teatralnej, aktorki, wszystkie kobiety w Polsce. W PRL-owskich siermiężnych czasach był symbolem światowości, elegancji, taktu, wolności osobistej”, pisała na swoim blogu Krystyna Janda. 21 lipca mija jedenaście lat od śmierci Andrzeja Łapickiego. Był jednym z najwybitniejszych aktorów powojennej Polski i jednym z największych amantów. Miał klasyczną urodę, cudowny głos i sznyt przedwojennego inteligenta. Gdyby urodził się w Ameryce, w młodości byłby pewnie odpowiednikiem Roberta Redforda, na pewno nie gorzej zagrałby rolę „Wielkiego Gatsby’ego”. Andrzej Łapicki urodził się w 1926 roku w Rydze, na Łotwie. Ale całe dzieciństwo spędził w Warszawie, jego ojciec Borys Łapicki wykładał prawo rzymskie na Uniwersytecie Warszawskim. Mały Andrzej pochodził z bogatej ziemiańskiej rodziny z dużymi tradycjami (pradziad, Hektor Łapicki był starostą w Mińsku). W dzieciństwie był ulubieńcem mamy, która świata poza nim nie widziała i poświęcała mu każdą wolną chwilę. Była wielbicielką teatru i często zabierała do niego syna. Łapicki miał piękną kartę w czasie wojny. Studiował w konspiracyjnym Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Występował w podziemnym teatrze, walczył w Powstaniu Warszawskim. Gdy złapali go Niemcy i wyznaczyli do rozstrzelania włożył ręce do kieszeni i zagwizdał amerykański standard „Cheek to cheek”, uznał że jak umierać to z fasonem. Potem kopał sobie grób, ocalał cudem – zrobiło się zamieszanie i on zdołał uciec. Mimo koszmaru tamtych lat, wspominał je też jako czasy młodości. „Choć była wojna, bawiliśmy się, piliśmy wódeczkę, tańczyliśmy, kochaliśmy się”. Zobacz też: Związek Andrzeja i Kamili Łapickich do dziś budzi kontrowersje. Dzieliło ich 60 lat… Andrzej Łapicki: kariera aktorska Po wojnie szybko zrobił karierę. W teatrze zagrał wiele wspaniałych ról, ale nigdy nie marzył np. o roli „Hamleta”. Lubił opowiadać, że aktorem został przez przypadek – miał być prawnikiem, lekarzem, ale poszedł do szkoły teatralnej bo „były tam ładne panienki”. Mówił, że ma za dużo dystansu do siebie, a aktor powinien siebie kochać, zatracać się w sobie. „Ja się nie zapalam, nie jestem od świętego ognia. Jak potrzebuję ognia, to kupuję zapalniczkę”, tłumaczył chłodno. Za to sporo ognia wzbudzał, gdy jako Ketling w „Panu Wołodyjowskim” mówił słynny monolog o miłości: „Kochanie to niedola ciężka, bo przez nie człek wolny niewolnikiem się staje. Kochanie to kalectwo, bo człek jak ślepy, świata poza swoim kochaniem nie widzi…”. Miał wspaniałą, fotograficzną pamięć, której zazdrościł mu sam mistrz Aleksander Zelwerowicz. Kiedyś poprosił, by Łapicki nauczył się z dnia na dzień „Świętoszka” Moliera. „Rano stanąłem przez nim: No ciekawe ciekawe, słucham. Więc ja mówię: Akt pierwszy, scena pierwsza wchodzi ten i ten… scena druga… scena trzecia. W połowie aktu już się załamał: Dosyć, dosyć, szarlataneria”, opowiadał Łapicki. Podobno reżyserzy lubili obsadzać go w roli siebie, np. Wajda we „Wszystko na sprzedaż”, bo jak pisała jego córka Zuzanna, miło było, chociaż przez dwie godziny filmu wyglądać tak dobrze, jak Łapicki. Andrzej Łapicki i Zofia Chrząszczewska: historia miłości Andrzej Łapicki herbu Syrokomla poznał Zofię Chrząszczewską herbu Trzaska w 1947 roku w warszawskim klubie Albatros. „Czuło się tam jakiś erotyczno-matrymonialny nastrój”, wspominał. Ona była panienką z dworku, z majątku Wierzbinek na Kujawach. Nowoczesną dziewczyną, która biegała po korcie z rakietą tenisową. Rodzina żony podejrzewała, że młody aktor czyha może na majątek Zofii, co było śmieszne, bo nie zobaczył z niego ani grosza; przeciwnie, to on utrzymywał rodzinę. I uważał. że tak powinno być. Bo zapracowane kobiety „tracą seksapil”. Kiedy się poznali Zofia była młodą wdową po baronie Lauberze i matką rocznego synka, Grzesia. Jej pierwszy mąż zmarł na gruźlicę, siedziała przy nim do końca, nie zważając na ryzyko choroby. Z Andrzejm Łapickim pobrali się w 1947 roku. Aktor usynowił chłopca i nadał mu swoje nazwisko, ku rozpaczy rodziny Lauberów. Po latach Grzegorz wyjechał do USA, został fizykiem, wykładowcą uniwersyteckim. Ale przyjeżdzał do Polski, do Juraty na wakacje ze swoim synem, czuli się zawsze rodziną. Kilka lat później na świecie pojawiła się córka, Zuzanna, przedwcześnie zmarła dziennikarka, producentka telewizyjna, w latach 1978-88 żona Daniela Olbrychskiego. Opowiadała, że słynna uroda ojca wpłynęła na jej dorastanie i stosunek do mężczyzn. Wybierała jego przeciwieństwo – blondynów z niebieskimi oczami. Zofia Łapicka nigdy nie pracowała, zajmowała się domem i dziećmi. Sam Łapicki opowiadał, że przed wojną taka rola „przy mężu” miała swój oficjalny status. Wpisywało się ją nawet do paszportu. O żonie mówił, że była kapitanem portu. „A ja przypływałem czasem z poobijanymi bokami, po sztormach, ale zawsze ten port był". Zobacz też: Kiedy Grażyna Łobaszewska myślała, że umiera, prosiła Boga, by dał jej jeszcze przeżyć miłość Andrzej Łapicki: żona była jego przyjacielem Dla niego najważniejsze było to, by w każdej chwili mieć przy sobie wielkiego przyjaciela. A żona była jego najbliższym przyjacielem, drugim był pisarz Tadeusz Konwicki. Zofia dawała mu emocjonalne wsparcie, wyciągała go z "dołków". Kiedy wracał do domu po spektaklach, kładł się na tapczanie i do północy rozmawiał z żoną, w ten sposób schodziło z niego napięcie. Przez całe życie mieszkali w 54-metrowym mieszkaniu na Karłowicza, na warszawskim Mokotowie. Żona próbowała czasem namówić Andrzeja na dom albo kupno większego lokum, ale on zawsze wtedy powtarzał: „Po co nam Łapickim cokolwiek, myśmy już wszystko mieli, pół Białorusi do nas należało”. W ich domu nie było żadnych rytuałów, wspólnego zasiadania w niedzielę do obiadu. Zofia wiedziała, że nie można krępować męża. „Miałem pewne przyzwolenie na szaleństwa, na życie nocno-knajpiane. Poza tym nigdy nie pytała mnie, dokąd idę, skąd wracam i dlaczego o tak późnej godzinie”. Państwo Łapiccy przyjaźnili się m.in. pisarzem Tadeuszem Konwickim i jego żoną Danutą, z Edwardem Dziewońskim, z Dygatami. Latem jeździli do Chałup na Półwyspie Helskim albo do Kazimierza Nad Wisłą. Zofia Łapicka przymykała oko na romanse męża Czy to była ich recepta na długi związek? Żona dawała Andrzejowi Łapickiemu przyzwolenie na bujne życie towarzyskie. Przymykała oczy na jego zdrady. Jego nazwisko łączono z wieloma pięknymi aktorkami: Elżbietą Czyżewską, Beatą Tyszkiewicz, Anną Nehrebecką, Gabrielą Kownacką. Jego córka Zuzanna wspominała: „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. - Nie zasnąłbym do rana - jęknął”. Podobno romansowął też z Ireną Krzywicką, która załatwiła mu rolę w głośnej sztuce w reżyserii Erwina Axera „Biederman i podpalacze”. Zebrał po niej świetne recenzje. Na egzaminie do szkoły teatralnej Krystynę Jandę poprosił by wyznała mu miłość fragmentem z „Niebezpiecznych związków”. „Zrobiłem sobie taką przyjemność. Mówiła to tak świetnie, że jedna z pań (zasiadających w komisji-red.), przerwała jej w połowie i poprosiła o zmianę egzaminatora”. .„Wspaniały, piękny i niewierny mężczyzna. Wierny był tylko sobie i zawodowi uprawianemu na jego warunkach”, mówiła o nim Krystyna Janda. A Zuzanna Łapicka-Olbrychska opowiadała, że ojciec przeżywając jej rozwód z Danielem Olbrychskim - m.in. przez jego niewierność i związek z aktorką Barbarą Sukovą, zorientował się, ile bólu mógł sprawić swojej żonie. „Myślę, że bolało go to wtedy podwójnie”, wspominała. Zobacz też: Anna Nehrebecka wierzyła, że będzie z pierwszym mężem na zawsze. Zostało jej po nim tylko nazwisko Andrzej Łapicki: drugie małżeństwo Andrzej Łapicki, choć może nie był wierny żonie, to jednak bardzo ją kochał. Nigdy nie przyszło mu do głowy, by ją zostawić. Kiedy w 2005 roku zmarła, załamał się. Na cztery lata wycofał się z życia publicznego, przestał występować. W dniu śmierci żony, w swoim dzienniku, który prowadził przez ponad 20 lat napisał wielkimi literami „KONIEC”. Mówił, że wszedł w szlafrokowy okres życia. Nawet nie chciało mu się wychodzić z domu. Dlatego wszystkich zadziwił jego ślub w 2009 roku z młodszą o 60 lat teatrolożką Kamilą Mścichowską. Mówił, że ten związek to jego sprzeciw wobec starości, że tworzy sobie „potem”. „On po prostu odrzucał starość”, mówiła w „Wysokich Obcasach” Zuzanna Łapicka. „Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. (...) To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony. A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama. Ożenił się z młodą dziewczyną, która - co normalne - miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. (…) Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”. Małżeństwo okazało się rozczarowaniem, aktor wydziedziczył młodą żonę, ona potem wyrzuciła pamiątki po nim. Stale biegali za nimi paparazzi, co musiało go męczyć. Chorował ciężko na nerki, jeździł na dializy, pytał lekarzy co będzie, gdy to zaniedba. Mówili: „Zaśnie Pan”. Powiedział córce, że chciałby zostać pochowany obok żony, na warszawskich Powązkach. Zmarł we śnie, w swoim mieszkaniu 21 lipca 2012 roku, miał 88 lat. Korzystałam m.in. z książki: Andrzej Łapicki „Jutro będzie zemsta”. Dzienniki 1984-2005, z przedmową Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej, wyd. Agora, 2018 View Burdaffi on the source website
Wizyta Vivien Leigh i Laurence’a Oliviera w Polsce wywołała sensację. O jej spotkaniu z Andrzejem Łapickim krążą legendy
Gwiazda „Przeminęło z wiatrem” zawróciła w głowie polskiemu amantowi
Przyjazd słynnej pary aktorskiej Vivien Leigh i Laurence’a Oliviera do Warszawy w 1957 r. stanowił wyjątkowe wydarzenie w polskim świecie artystycznym. Była to bowiem jedna z pierwszych wizyt zachodnich artystów w Polsce po odwilży gomułkowskiej. Gwiazda „Przeminęło z wiatrem” nie tylko zachwyciła warszawską publiczność, ale też zawróciła w głowie… polskiemu amantowi Andrzejowi Łapickiemu. [Ostatnia publikacja na VUŻ: 05.11.2024 r.] Laurence Olivier i Vivien Leigh: Sir Laurence and Lady Olivier Brytyjska aktorka Vivien Leigh, czyli niezapomniana Scarlett O’Hara z „Przeminęło z wiatrem”, należy bez wątpienia do grona najpopularniejszych gwiazd Hollywood. Chociaż to właśnie filmowe kreacje przyniosły jej największą rozpoznawalność, była ona przede wszystkim znakomitą aktorką teatralną. Bardzo często występowała w spektaklach reżyserowanych przez brytyjskiego aktora Laurence’a Oliviera, który w 1940 r. został jej drugim mężem. W maju 1957 r. para wyruszyła w tournée po Europie z zespołem The Shakespeare Memorial Theatre ze Stratford-upon-Avon, w ramach którego prezentowali Szekspirowską tragedię „Tytus Andronikus”. Wśród wybranych przez nich europejskich przybytków sztuki znalazł się również Teatr Polski w Warszawie. Przyjazd pary oscarowych artystów do Polski Ludowej, w której właśnie nastała odwilż gomułkowska, obfitował w wiele interesujących wydarzeń i zabawnych anegdot. Już w marcu 1957 r. do Warszawy przybył przedstawiciel The Shakespeare Memorial Theatre Patrick Donnell, aby dopełnić formalności związanych z występem słynnego zespołu artystycznego w Teatrze Polskim. Dyrektor teatru Arnold Szyfman i jego żona Maria otrzymali wówczas dokładne wytyczne, jak mają się zwracać do Vivien Leigh i Laurence’a Oliviera. „Laurence Olivier był pasowany na rycerza przez królową angielską, toteż należało w rozmowie tytułować go Sir Laurence (a nie Sir Olivier), do Vivien Leigh natomiast winno się zwracać Lady Olivier lub Miss Leigh (a nie Mrs.), czyli zgodnie z używanym przez nią nazwiskiem aktorskim” – wspominała po latach żona Szyfmana Maria Gordon-Smith w książce „W labiryncie teatru Arnolda Szyfmana”. Do przytoczonego nazewnictwa dostosowała się również prasa filmowa. 16 czerwca 1957 r. ukazał się numer magazynu „Film” ze zdjęciem Leigh i Oliviera na okładce, podpisanym „Welcome Sir Laurence and Lady Olivier” i opatrzonym komentarzem: „Laurence Olivier i Vivien Leigh – małżeńska para wszechświatowej sławy artystów sceny i filmu angielskiego przyjeżdża do Warszawy na gościnne występy. Witamy ich z całego serca”. 18 czerwca 1957 r. samolot z Leigh i Olivierem oraz aktorami The Shakespeare Memorial Theatre na pokładzie wylądował na warszawskim Okęciu. W podróży z lotniska do hotelu Warszawa towarzyszył artystycznej parze popularny przedwojenny amant filmowy Aleksander Żabczyński, po wojnie występujący już wyłącznie na deskach teatru. Wieczorem w Teatrze Polskim odbyła się uroczysta polska premiera „Tytusa Andronikusa”, która zakończyła się owacjami widowni, zachwyconej kunsztem aktorskim Oliviera, Leigh i reszty zespołu. Na zakończenie Laurence Olivier przygotował dla Polaków niespodziankę. Kłaniając się, wygłosił krótkie przemówienie w języku polskim: „Panie i panowie, dziękujemy bardzo za wasze miłe przyjęcie. Jesteśmy szczęśliwi być z wami i przekazać wam miłość naszego kraju”. Czytaj również: Choroba, utracona relacja z synem... Jak naprawdę wyglądało życie Romana Wilhelmiego? Warszawa 1957 r. Wizyta brytyjskiej aktorki filmowej i teatralnej Vivian Leigh w Polsce Vivien Leigh: zawróciła w głowie Łapickiemu? Po premierze „Tytusa Andronikusa” odbyło się uroczyste przyjęcie w Hotelu Europejskim, w czasie którego Leigh i Olivier mogli zamienić kilka słów z przedstawicielami polskiego świata artystycznego. Chociaż niecały rok przed podróżą po Europie Vivien poroniła i przypłaciła to zdarzenie ciężką depresją, okazała się bardzo rozmowna i pełna sympatii dla polskich aktorów, w przeciwieństwie do swojego pochmurnego męża. „Trudno było z nim nawiązać kontakt, gdyż nie okazywał żadnego zainteresowania nikim i niczym. Ledwie skończył drugie danie, wstał, przeprosił, że jest zmęczony, i pożegnał się”. Chciał zabrać ze sobą żonę, lecz ona postanowiła bawić się do białego rana. Dopiero po latach wyszło na jaw, że jej zachowanie wynikało z zaburzeń afektywnych dwubiegunowych (cyklofrenii) – w czasie pobytu w Polsce była akurat w okresie nadmiernego pobudzenia. Chociaż trudne przeżycia odbiły się na zdrowiu Vivien Leigh, nie zaszkodziły zbytnio jej urodzie – nadal wyglądała zjawiskowo i zwracała na siebie uwagę młodych polskich aktorów. W sposób szczególny oczarowała zaś Andrzeja Łapickiego, który – już po wyjściu z sali Oliviera – zaprosił Leigh do tańca. Odważny gest jednego z czołowych polskich amantów filmowych zachwycił brytyjską aktorkę. „A już szczególnie uszczęśliwił ją, gdy na środku parkietu upadł na kolana i lekko ugryzł ją w duży palec u nogi, wyglądający z otwartego złotego sandałka!” – wspominała po latach Maria Gordon-Smith, która usłyszała tę historię od samej Vivien Leigh. Andrzej Łapicki chwalił się z kolei w jednym z wywiadów, że spędził w towarzystwie Leigh uroczy wieczór i dodawał: „Laurence Olivier był, jak wiadomo, homoseksualistą [był biseksualny – przyp. aut.]. I strasznie ją traktował. A ona szukała zadośćuczynienia gdzie indziej”. Ponoć po kolacji wyszli razem na spacer po Warszawie, przede wszystkim zaś po lokalnych knajpach, gdyż aktor wiedział, że piękna Vivien „lubi sobie drinknąć”. Nigdy nie zdradził jednak, czy tego pamiętnego wieczoru doszło między nimi do jakiegokolwiek zbliżenia… Następnego dnia brytyjska gwiazda wybrała się z Szyfmanami w podróż do Żelazowej Woli i Nieborowa. Spacer w pięknych okolicznościach przyrody przebiegał w miłej atmosferze do momentu, gdy Vivien zorientowała się, że spóźni się na wieczorny spektakl. Wpadła wówczas w panikę i zaczęła mówić sama do siebie: „Larry [Laurence Olivier – przyp. aut.] będzie bardzo zły na mnie. Larry będzie się niepokoić. Larry chce, abym była w teatrze co najmniej na godzinę przed przedstawieniem”. Szczęśliwie udało jej się zdążyć do Teatru Polskiego na czas i jak zwykle zachwyciła publiczność rolą Lawinii, córki tytułowego Tytusa (w tej roli Olivier). Zobacz także: Kochały jednego mężczyznę, jednak ich przyjaźń przetrwała. Oto historia Małgorzaty Foremniak i Darii Trafankowskiej Vivien Leigh i Laurence Olivier, czerwiec 1957 r. w Warszawie z zespołem The Shakespeare Memorial Theatre Company, wystawili rzadko w Polsce grywaną tragedię Szekspira "Tytus Andronikus" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8cXrxZ-f64efc5.jpg" width="1600" height="2077" alt="S³ynna para aktorska Vivien Leigh i Laurence Olivier wyst¹pi³a w czerwcu 1957 r. w Warszawie z zespo³em The Shakespeare Memorial Theatre Company. Wystawili rzadko w Polsce grywan¹ tragediê Szekspira "Tytus Andronikus" (n/z: po spektaklu). Fot. CAF-Zbigniew Matuszewski" title="VIVIEN LEIGH I LAURENCE OLIVIER" /> Vivien Leigh: między małżonkami nie układało się najlepiej W końcu po trzech przedstawieniach w Teatrze Polskim 21 czerwca 1957 r. przyszedł czas pożegnania z aktorską parą i zespołem The Shakespeare Memorial Theatre. Vivien Leigh i Laurence Olivier wpisali się do sztambucha Szyfmanów, a Olivier wymyślił nawet na tę okoliczność wierszyk, który w wolnym tłumaczeniu brzmiał następująco: „Wieczór jest (zazwyczaj) końcem dnia, Tenże szczególny nastąpił w połowie tygodnia, Tygodnia pełnego niecodziennej radości pobytu w Warszawie, I tam, w trakcie naszych pracowitych godzin, Wizyta u tak miłych gospodarzy – gospodarzy w teatrze I gospodarzy w domu – której Urzekający urok pozostanie w naszej pamięci I czarować będzie myśli nasze póty, póki myśleć będziemy”. Żegnając się z Szyfmanami, Olivierowie zaprosili ich do siebie do Londynu, a Vivien Leigh powiedziała o mieszkaniu dyrektora Teatru Polskiego i jego żony: „W tym domu brakuje tylko jednej rzeczy. Prześlę ją zaraz po powrocie do Londynu”. Kilka tygodni później Szyfmanowie otrzymali od pary dużą skrzynię z logo londyńskiej firmy Fortnum & Mason, a w niej… słoiki z oliwkami, których – jak opisywała Maria Gordon-Smith – „na ogół używa się do trunku zwanego Martini, mieszaniny wódki lub ginu z odrobiną wermutu”. Kiedy Olivier i Leigh przybyli na lotnisko Okęcie, okazało się, że ich samolot spóźni się o trzy godziny. Aby jakoś znieść przedłużające się oczekiwanie, aktorka poprosiła w bufecie o whisky, lecz okazało się, że nie ma go w ofercie. Zamówiła więc wódkę z lodem – wódkę podano, lecz nie było lodu. Dla gwiazdy kina, która od lat borykała się z chorobą alkoholową, nie stanowiło to jednak większego problemu. „Z niedowierzaniem patrzyliśmy wszyscy, jak to uosobienie delikatności i kruchości potrafiło, bez jakichkolwiek zewnętrznych skutków, wychylać ciepławą wódkę o godzinie dziesiątej rano, w temperaturze trzydziestu stopni w cieniu!” – wspominała Maria Gordon-Smith w książce „W labiryncie teatru Arnolda Szyfmana”. Chociaż Leigh została obdarowana przez Polaków wieloma bukietami kwiatów i laleczkami z Cepelii, najbardziej ucieszyły ją… dwie butelki domowej nalewki z czarnych porzeczek, które otrzymała od Szyfmanów. „Będzie ją piła całą drogę, co nie przeszkodzi jej wyglądać bajecznie przed telewizją, gdy wylądujemy!” – komentował złośliwie Laurence Olivier. Kiedy samolot w końcu pojawił się na Okęciu, Vivien Leigh chciała zapozować polskim fotoreporterom do pożegnalnych zdjęć. Okazało się jednak, że znużeni długotrwałym oczekiwaniem… rozeszli się do domów i nikt nie uwiecznił na fotografii tej szczególnej chwili. W czasie podróży Leigh i Oliviera dało się wyczuć, że między małżonkami nie układa się najlepiej i faktycznie już w 1960 r. ich związek zakończył się rozwodem. W swojej autobiografii Olivier twierdził, że przyczyną rozstania była pogłębiająca się choroba Leigh. „Przez cały okres jej opętania przez niezwykle nikczemnego demona – psychozę maniakalno-depresyjną, z jej wciąż zawężającą się spiralą śmierci – udało jej się zatrzymać swoją przebiegłość – zdolność do ukrywania prawdziwego stanu psychicznego przed wszystkimi z wyjątkiem mnie, na którym nie powinna była oczekiwać udźwignięcia tego ciężaru” – pisał w wydanej w 1982 r. książce „Confessions of an Actor”. Po rozwodzie Leigh skupiła się przede wszystkim na karierze teatralnej, którą kontynuowała mimo poważnych problemów zdrowotnych. Od połowy lat 40. obok cyklofrenii borykała się także z gruźlicą, lecz dzięki troskliwej opiece lekarzy mogła z nią w miarę normalnie funkcjonować. W maju 1967 r. choroba wróciła jednak ze zdwojoną siłą i ostatecznie stała się przyczyną śmierci gwiazdy. Vivien Leigh zmarła 8 lipca 1967 r. w Londynie w wieku 54 lat, a jej prochy zostały rozsypane nad jeziorem w pobliżu jej domku letniskowego Tickerage Mill koło Blackboys w hrabstwie East Sussex. Na zakończenie warto wspomnieć, że choć współcześni kinomani kojarzą Vivien Leigh przede wszystkim z roli Scarlett O’Hary, pod koniec lat 50. polscy widzowie nie mieli jeszcze okazji zobaczyć na ekranach „Przeminęło z wiatrem”. Film, który miał swoją amerykańską premierę w 1939 r., nie zdążył trafić do Polski przed wybuchem II wojny światowej, więc po raz pierwszy pokazano go w warszawskich kinach dopiero w styczniu 1963 r. Zobacz również: Historia miłości Krystyny Mazurówny i Tadeusza Plucińskiego. "To małżeństwo było moim największym życiowym błędem" Warszawa 1957 r. Vivian Leigh z mężem Laurence'm Olivier'em podczas wizyty w Polsce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgupQRI8-16ec3cc.jpg" width="1600" height="1624" alt="Warszawa 1957 r. Wizyta brytyjskiej aktorki filmowej i teatralnej Vivian Leigh w Polsce. Nz: Vivian Leigh (2L) z mê¿em, brytyjskim aktorem Laurence'm Olivier'em (2P) zm/bpt PAP/CAF-Zbigniew Matuszewski" title="Vivian Leigh z mê¿em brytyjskim aktorem Laurence'm Olivier'em" />
Andrzej Łapicki skreślił ją z testamentu. Dzisiaj życie Kamili Mścichowskiej wygląda zupełnie inaczej
Andrzej Łapicki odszedł w 2012 roku, jednak niedługo przed śmiercią wywołał skandal... Słynny artysta ożenił się wówczas z o ponad 60 lat młodszą Kamilą Mścichowską. Była to wielka miłość, bardzo się kochali, jednak aktor nie uwzględnił swojej partnerki w testamencie. Z tego powodu Kamila nic nie dostała w spadku. Co dzisiaj robi? Andrzej Łapicki i Kamila Mścichowska — historia miłości On był jednym z najpopularniejszych polskich aktorów, ona teatrolożką. Gdy ją spotkał miał już 85 lat. Przypomnijmy, że para poznała się w redakcji słynnego miesięcznika — Teatr. Aktor niemal od razu poczuł motylki w brzuchu, wiedział, że to właśnie z nią może dzielić swoje pasje. Nie chciał też czekać ze ślubem. 25-letnia wówczas kobieta odwzajemniała jego uczucie. Z tego powodu sakramentalne "tak" powiedzieli sobie 5 czerwca 2009 roku. I choć tworzyli zgrany duet, największym ciosem dla żony aktora były plotki. Mówiono, że jest z nim po to, aby otrzymać spadek. W rzeczywistości nie otrzymała nic... CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ich życie wyglądało, jak z bajki. Izabella i Jakub Pyżalscy rozstają się po 18 latach małżeństwa Co dziś robi Kamila Łapicka? Niestety nie była to długa miłość, ponieważ po trzech latach od ślubu, aktor zmarł. I choć formalnie byli małżeństwem, Kamila nie otrzymała spadku po ukochanym, ponieważ została pominięta w testamencie. „Mieszkanie na Mokotowie zapisał córce, chociaż pierwotnie miała je dostać Kamila", czytaliśmy w Na Żywo. Co więcej, niektóre media dodawały, że Andrzej Łapicki niedługo przed śmiercią miał żałować decyzji o ślubie. „Wychodziła rano, wracała wieczorem, zachłysnęła się karierą, którą zaczęła robić dzięki jego nazwisku. Musiał zamawiać taksówkę, żeby jeździć na dializy", dodawał inny informator tygodnika Na Żywo. Co dziś robi Kamila Łapicka? Okazuje się, że po odejściu męża zniknęła z show-bizesu. Postawiła na samorozwój. Ukończyła studia doktoranckie na Uniwersytecie Warszawskim. Co więcej, obecnie przygotowuje monografie. Na ten projekt otrzymała nawet Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. CZYTAJ TEŻ: Małgorzata Rozenek-Majdan o wyjątkowej więzi ze swoim tatą: "Zbudował moją siłę" Kamila Łapicka, 2012 rok- pogrzeb Andrzeja Łapickiego Kamila Łapicka, 2012 rok- pogrzeb Andrzeja Łapickiego
Ich romans w latach 60. był tajemnicą poliszynela. Historia relacji Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Łapickiego
Nikt nie miał wątpliwości, że coś ich łączy
Poznali się w 1961 roku na planie filmu „Dziś w nocy umrze miasto” Jana Rybkowskiego. Zniewalająco piękna, utalentowana blondynka, przed którą kariera aktorska stała otworem i największy amant polskiej sceny filmowej, przystojny, szarmancki i zawsze nienagannie ubrany. Pomiędzy Beatą Tyszkiewicz a Andrzejem Łapickim bardzo szybko wybuchło uczucie. Kiedy widywano ich duet publicznie, roztaczali wokół siebie czar. Byli piękni i zniewalający. Razem pokazywali się wyłącznie w sytuacjach zawodowych, nigdy prywatnych, a i tak nikt nie miał wątpliwości, że coś ich łączy. Oto historia relacji popularnych aktorów. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Łapicki mieli romans? Historia relacji "Niektórzy czytają romanse, inni je mają" – pisała o sobie Beata Tyszkiewicz. "Moje romanse były małżeństwami, choć wychodząc za mąż, za każdym razem myślałam, że robię ten krok raz na zawsze". Przeszłość damy polskiego kina skrywa jednak uczucie, które nigdy poza ramy romansu nie wyszło. Było jednak na tyle głębokie, intensywne i pamiętne, że aktorka wspomniała o nim w swojej autobiografii. Mimo że w tym intymnym wyznaniu nie padło nazwisko ukochanego, fakt, że był nim Andrzej Łapicki, stanowiło w środowisku filmowym wyłącznie tajemnicę poliszynela. W latach 60. mieli kilkukrotnie okazję spotkać się na planach filmowych. Beata Tyszkiewicz dołączyła wówczas do zaszczytnego grona utalentowanych i urodziwych aktorek, kamera ją kochała. Andrzej Łapicki, starszy od niej o 14 lat, uchodził już wówczas za największego playboya na polskiej scenie filmowej. Łatka przystojnego amanta została z nim na długo i to nie bez powodu. „Miałam dwadzieścia dwa lata, kiedy zakochałam się bez pamięci w starszym ode mnie mężczyźnie. Miał ułożone życie – żonę, dwoje dzieci. To trwało blisko cztery lata. To bardzo długi okres w życiu młodej kobiety. Wiedziałam, że nasza miłość nie miała przyszłości, ale moja fascynacja nie wygasała", napisała aktorka w swojej autobiografii "Nie wszystko na sprzedaż". Podany przez Beatę Tyszkiewicz wiek 22 lat wskazywałby na wczesne lata 60., ale wątpliwości co do dokładności tych dat wykazał Sławomir Koper na łamach swojej książki "Gwiazdy kina PRL" (wyd. Czerwone i czarne). "Wprawdzie pani Beata twierdzi, że romans rozpoczął się w 1960 roku (to wówczas miała 22 lata), ale można podejrzewać, że nie jest to prawda. Spotykała się wtedy z Pierrem Charpentierem (zachodni dyplomata przebywający wówczas w stolicy - przyp. redakcji) i nic nie było słychać o innych mężczyznach w jej życiu. Andrzej Łapicki był natomiast postacią tak popularną, że nawet drobne poszlaki wskazujące na romans nie pozostałyby niezauważone", pisze w swojej książce Koper. Czytaj również: "Kochał syna, ale nie potrafił się nim zająć". Jak wyglądała relacja Zbigniewa Cybulskiego z jego jedynym dzieckiem? Autobiografia pani Beaty pt. "Nie wszystko na sprzedaż" tytułem nawiązuje najprawdopodobniej do filmu byłego męża aktorki, Andrzeja Wajdy z 1969 roku, pt. "Wszystko na sprzedaż", sugerując przy tym, że wiele faktów ze swojego życia autorka książki decyduje się przemilczeć. Robi to nie bez powodu, bowiem wiele wskazuje na to, że to właśnie romans z Andrzejem Łapickim był przyczyną rozpadu małżeństwa damy polskiego filmu z Andrzejem Wajdą, czego nie chciała roztrząsać publicznie. "Całą prawdę znało tylko ich troje, przy czym zachowywali na ten temat dyskretne milczenie", podkreślił Sławomir Koper. Beata Tyszkiewicz i reżyser Andrzej Wajda poznali się pierwszy raz na planie "Samsona" w 1961 roku, jednak zbliżył ich do siebie dopiero cztery lata później film "Popioły". "Filmowe spotkanie narodziło między nami miłość. Zdecydowaliśmy się z Andrzejem założyć dom”, opisywała ten etap w życiu aktorka. Pobrali się w 1967 roku, powitali na świecie córkę Karolinę i rozstali niecałe dwa lata później. „[...] widzę, że od strony Górnośląskiej idzie Andrzej Wajda. Idzie rozbity totalnie człowiek z walizką w ręku, z której wystaje rąbek koszuli. Idzie w kapciach wieczorem po ulicy. Zatrzymuję się i pytam, co się dzieje. A on mówi: »Beata ma kogoś innego«”, relacjonował reżyser i przyjaciel Wajdy, Andrzej Żuławski. Kiedy w takim razie mogło narodzić się wielkie uczucie pomiędzy Beatą Tyszkiewicz a amantem polskiego kina, Andrzejem Łapickim? Autor książki "Gwiazdy kina PRL" niepewnie wskazuje palcem na odważny i przepełniony erotyzmem jak na tamte czasy film "Naprawdę wczoraj" z 1963 roku, w którym Łapicki i Tyszkiewicz zagrali parę kochanków. Zobacz także: Alina Janowska i Andrzej Borecki: był jej pierwszym mężem, doczekali się dziecka, ale to małżeństwo nie było im pisane <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="466" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FB.TYSZKIEWICZ.NIEOFICJALNY.ALBUM%2Fposts%2Fpfbid0294Re1uyVbGvwjyNuu71mhsr8qpC3687p4KdoPe82KwkStMgih3vkoEPZmcGDX2Evl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> "Zmęczony outsider Łapicki miał zamiar prysnąć z jakimś dziełem sztuki za granicę, ale w miasteczku, gdzie dzieło wisiało w jakimś kościółku, spotkał dziewczynę i wieczorową porą długo rozmawiali w numerze obskurnego hoteliku, a potem poszli do łóżka. Nie tak zwyczajnie, bo dziewczyna, grana przez Beatę Tyszkiewicz, z rozbierania zrobiła całą etiudę. Poza tym film był smutny i – o czym jeszcze nie wiedziałem – szalenie »nowofalowy«. Za każdym razem wychodziłem z kina otumaniony, podobnie jak po Moderato cantabile, ale Jeanne Moreau nie rozbierała się tak ładnie jak Beata Tyszkiewicz”, pisał Janusz Atlas. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Łapicki: uczucie bez przyszłości Porzucając dokładną chronologię uczucia Tyszkiewicz i Łapickiego, warto podkreślić, że było ono intensywne i głębokie, ale nigdy nie miało być niczym więcej, jak romansem. "Może mogłabym cię kochać całe życie, ale nie wytrzymałabym z tobą ani miesiąca", mówi bohaterka grana przez Beatę Tyszkiewicz do postaci Łapickiego podczas intymnej sceny w filmie "Naprawdę wczoraj". To zdanie nie odbiega daleko od tego, jak aktorka widziała przyszłość tej relacji w prawdziwym życiu. "Zawsze był – i to w czasach, kiedy wszyscy żyliśmy skromnie – bardzo starannie ubrany. To nie było tak, że ja się w nim szalenie zakochałam, tylko ja go pokochałam... bo musiałam pokochać, a on po prostu był jak z obrazka. Nadawał się do tego jak nikt inny. Był w cudownym okresie – urzekający w swojej urodzie i postrzeganiu samego siebie, kreowaniu własnego wizerunku. Miałam więc wielką miłość bez żadnych obowiązków", wspominała wielkie uczucia lat 60. aktorka. "Miałam kogoś, kto przychodził pachnący, posyłał róże. Nigdy nie chciałam kogoś, kto miałby zostawić dla mnie żonę i dzieci. Nie wierzę w takie związki. To dlaczego w ogóle pozwoliłam sobie na taką więź? Bo miałam alibi. Film był moim alibi. Spotkania, wspólne wyjazdy, wspólne podróże – wszystko było jak w filmie. I tylko modlić się, żeby sceny nie skończyć dzisiaj, żeby zostać na jutro. Spotykaliśmy się na festiwalach, graliśmy w kolejnych filmach. Nigdy – chyba że tłumaczyła to sytuacja zawodowa, nie pokazałam się z nim publicznie. Nigdy też sobie nie pozwoliłam, żeby zadzwonić do niego do domu”, opisywała w swojej autobiografii Beata Tyszkiewicz. Być może aktorka pozostawała wierna swojej zasadzie, którą zrelacjonował później pewien znajomy. Miała bowiem twierdzić, że "[...] mężczyźni-aktorzy, chociaż są miłymi kolegami, nie nadają się na mężów". Kochankowie publicznie pokazywali się wyłącznie w celach zawodowych, na premierach czy festiwalach, jednak aura pewnego rodzaju intymności, która wytwarzała się między nimi, kiedy tylko znajdowali się blisko siebie, zaczęła być wkrótce interpretowana przez co bardziej spostrzegawczych w oczywisty sposób. Czytaj również: Kiedy była u szczytu sławy, niespodziewanie porzuciła karierę. Co dziś robi Ewa Glinicka z serialu "W labiryncie"? "Łącząca ich chemia i siła przyciągania się była chyba jednak dla otoczenia czytelna. Wiele lat później, na jednym z publicznych pokazów córka aktora, Zuzanna Łapicka-Olbrychska, widok ojca w towarzystwie Beaty skomentowała najnaturalniej w świecie: »O, rodzice przyszli«", przytoczyła w swojej książce "Beata Tyszkiewicz. Portret damy" Anna Augustyn-Protas (wyd. Burda). Rozwód z Andrzejem Wajdą pod koniec lat 60. przerodził się w głośny, towarzyski skandal. W środowisku filmowym aktorka i reżyser uchodzili za parę idealną — utalentowani artyści, którzy zaczęli budować wspólną przyszłość i założyli rodzinę... Żal i poczucie odrzucenia, które przepełniały reżysera, z czasem osłabły, ostatecznie dawni małżonkowie byli w stanie spotykać się zawodowo i pracować nad kolejnymi produkcjami. To, jak potoczyły się dokładnie prywatne relacje tego artystycznego trójkąta, do końca pozostanie tajemnicą, jednak co ciekawe, reżyser nigdy nie zerwał relacji zawodowych z kochankiem byłej żony. Łapicki i Wajda przez kolejne lata regularnie współpracowali nad kolejnymi filmowymi produkcjami, a o ich ewentualnych konfliktach i nieporozumieniach nikt nigdy nie słyszał. Czytaj też: Wielką miłością Adama Mularczyka był teatr. Niektórzy nazywali go „Adamem wariatem” 1960 r. Kalina Jędrusik i Andrzej Łapicki Źródła: Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Gwiazdy kina PRL", wyd. Czerwone i czarne wysokieobcasy.pl
Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: bardziej niż ojcem, był dla niej partnerem do rozmów. Jak wyglądała ich relacja?
„Tylko na jego zdaniu mi zależało”, mówiła córka aktora
Jego określano mianem najwybitniejszego i najprzystojniejszego aktora czasów PRL-u. A ona w dzieciństwie często wstydziła się nazwiska: była w końcu córką „tego Łapickiego”. Co gorsza, w dorosłym życiu wyszła za mąż za Daniela Olbrychskiego, więc gdy gdziekolwiek się przedstawiała, często spotykała się z niedowierzaniem i szyderstwami. Andrzej Łapicki podobno błagał córkę, by nie zostawała aktorką. Chciał ustrzec ją w ten sposób przed rozczarowaniami. Zuzanna posłuchała i skończyła romanistykę. Została dziennikarką, później producentką telewizyjną, którą uwielbiali wszyscy współpracownicy. Tacie do końca życia była wdzięczna, że oszczędził jej wielu upokorzeń. Mówiła o nim, że nie lubił dzieci, a czas zaczął jej poświęcać dopiero, gdy była nastolatką i czuł, że może z nią na poziomie o czymś porozmawiać. Jak wyglądała relacja między sławnym ojcem a jego córką? Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: bycie córką sławnego ojca Pierwszy raz zobaczyła tatę na scenie, gdy miała pięć lat. W sztuce "Zaproszenie do zamku" grał bliźniaków. Po spektaklu tłum skandował „Ła-pic-ki”, a ona wtedy jeszcze nie do końca rozumiała, że to chodzi o jej tatę. Zuzanna Łapicka przyszła na świat siedem lat po ślubie Andrzeja Łapickiego i jego żony, Zofii, z domu Chrząszczewskiej. Dzieciństwo spędziła wśród znajomych i przyjaciół-artystów swoich rodziców, tzw. barwnych ptaków PRL-u. Wspominała, że o wiele bardziej interesowały ją wszystkie rozmowy dorosłych, niż zjeżdżalnia czy zabawa z rówieśnikami w piaskownicy. "Właściwie całe dzieciństwo spędziłam przy takich stolikach. W Chałupach, w Związku Literatów Polskich, w SPATiF-ie", podsumowała Zuzanna Łapicka. Mama była opiekunką zawsze obecną, nigdy nie pracowała, zawsze zajmowała się domem, a konkretniej ich 50-metrowym mieszkaniem w bloku z lat 50. "Ojca to cieszyło, on był pod tym względem mocno XIX-wieczny, uważał, że miejsce żony jest przy mężu", mówiła w wywiadzie z Michałem Nogasiem dla Wysokich Obcasów Zuzanna Łapicka. Jej tata, w przeciwieństwie do Zofii Łapickiej, był opiekunem przeważnie nieobecnym, takim, który nigdy nie wszedł w rolę ojca, karzącego i nagradzającego, chodzącego na wywiadówki i pilnującego, jak córka odrabia lekcje. W życiu Zuzanny widział siebie bardziej jako partnera do rozmów niż rodzica. "Pierwszy raz pojechałam z nim, bez mamy, na wspólne wakacje do Jugosławii, mając 16 lat. Kiedy spytałam, dlaczego nie zabierał mnie wcześniej, odpowiedział bez cienia wstydu: »A wiesz, bo ja nie lubię dzieci«", opowiadała przed laty w wywiadzie dla "Urody Życia". Od prawej: Andrzej i Zofia Łapiccy <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="456" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fmaria.konwicka%2Fposts%2Fpfbid0g1nzw8MT4u5t7sSS5wJSSo5VHNbfGSY6EKM5jSDSbq3DSMunNm3bgp1ybLAVidygl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Zuzanna Łapicka wspominała, że jej życie rodzinne funkcjonowało na tzw. nocną zmianę. Do szkoły wychodziła po cichutku, żeby nie obudzić ojca, który długo spał, a widywała go dopiero późnym wieczorem, kiedy wracał z teatru. Wtedy najczęściej zamykał się z mamą w pokoju i rozmawiali do nocy. "Z czasem zaczęłam zazdrościć koleżankom i kolegom ze szkoły, że ich ojcowie wracali do domu na obiad o 16. (...) Czułam się, jakbym mieszkała w jakimś cygańskim taborze", opowiadała dla Wysokich Obcasów. Szczyt popularności ojca przypadł na jej wczesne lata szkolne, kiedy chodziła do podstawówki. Wspominała, że nie znosiła niedziel, bo wtedy w telewizji zazwyczaj wyświetlano jakiś film z jej tatą, najczęściej w romantycznej scenie u boku jakiejś pięknej aktorki, a w poniedziałek koledzy wytykali ją na korytarzach palcami. "Zawsze jak pojawiał się jakiś nowy film ojca, w którym była tak zwana scena łóżkowa, albo się chociaż całował, leciałam do mamy z pytaniem, czy mogę nie iść do szkoły. I mama zawsze pisała w dzienniczku: »Zuzia przeziębiona…«”, wspominała córka Andrzeja Łapickiego. Czuła, że jako córka znanego aktora postrzegana jest przez kolegów i koleżanki z góry, jako ta zarozumiała. Przez lata starała się wyprowadzić wszystkich z błędu, będąc aż nadto sympatyczna, miła i uczynna. Męczyła ją ta rola, ale na długo nie umiała z niej wyjść. Nauczycielki w szkole również nie traktowały jej na równi z innymi uczniami. Była w końcu córką najprzystojniejszego aktora w całej Polsce. "Dopytywały się o ojca. Albo mnie karały, żeby ściągnąć do szkoły Andrzeja Łapickiego. Oderwały mi tarczę, która była słabo przyszyta. Gdy przyszedł ojciec, zleciało się dziesięć nauczycielek z dyrektorką na czele", wspominała Zuzanna. Im była starsza, tym relacja z jej ojcem robiła się coraz bardziej złożona i niełatwa do zrozumienia. Udało jej się to dopiero, gdy była już dorosłą i niezależną od mężczyzn kobietą. Wówczas dotarło do niej, że postać Andrzeja Łapickiego w bardzo dużym stopniu zaważyła na jej losie. Idąc przez życie, kierowała się zasadą: co by pomyślał tata? i robiła wszystko, aby sprawić mu radość lub cierpienie. "Wiedziałam, że lubi zgrabne kobiety, to ja odwrotnie – objadałam się ciastkami i tyłam. Na złość, że nie będę spełniać jego kryteriów", opowiadała Zuzanna Łapicka. Czuła, że ojciec wymaga od niej poczucia humoru, bycia błyskotliwą i inteligentną, ale potem zaczęła wątpić, czy naprawdę tak było, bo być może to ona sama wymagała tego od siebie... Najważniejsze było zrobienie na tacie wrażenia i zostanie dostrzeżoną. "Tylko na jego zdaniu mi zależało", podkreśliła. Czytaj również: Krystyna Janda i Edward Kłosiński: ich miłość przerwała śmierć. „Powtarzał, że nie umrze przede mną" Andrzej Łapicki, lata 60. Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: jak wyglądała ich relacja Wybór męża też w jakimś stopniu był podyktowany relacją Zuzanny Łapickiej z tatą. "Miałam – może urojone – ambicje, że powinnam mieć równie interesującego mężczyznę u boku", wyznała w jednym z wywiadów. W 1978 roku stanęła więc na ślubnym kobiercu u boku Daniela Olbrychskiego, bo to właśnie on wydał się kandydatem, który nie tylko może równać się z Andrzejem Łapickim, ale nawet odrobinę go przewyższać. Wybranek Zuzanny w Polsce był już doskonale znanym aktorem, a przed nim roztaczała się właśnie międzynarodowa kariera. Mówiąc sakramentalne "tak", córka Łapickiego czuła pewnego rodzaju satysfakcję. Poczuła, że zrobiła, tak jak radził jej ojciec - nie wyszła za mąż z rozsądku. Zawsze jej powtarzał: "Wolę, żebyś szlochała z rozpaczy, niż cicho płakała w poduszkę". "Wybrałam kolorowe życie, i to życie mnie później pokarało. Łatwo nie miałam", podsumowała Zuzanna Łapicka w wywiadzie dla "Wysokich Obcasów". O tym, że jej ojciec miewał "miłostki", wiedziała od dziecka. „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. - Nie zasnąłbym do rana - jęknął”, wspominała. Wiedziała, że jej mama całe życie przymykała oko na te skoki w bok i dawała odgórne przyzwolenie na bujne życie towarzyskie męża. A swojego czasu jego nazwisko łączono z wieloma pięknymi aktorkami: Elżbietą Czyżewską, Beatą Tyszkiewicz, Anną Nehrebecką, Gabrielą Kownacką. Krystyna Janda mówiła o nim: „Wspaniały, piękny i niewierny mężczyzna. Wierny był tylko sobie i zawodowi uprawianemu na jego warunkach”. Czytaj również: Poznali się na planie filmu. Elżbieta Czyżewska uległa urokowi Andrzeja Łapickiego Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski z córką Weroniką Zuzanna Łapicka nie sądziła jednak, że jej wybranek i ojciec są ulepieni z tej samej gliny. O Andrzej Łapickim mówiła, że był kobieciarzem, który zwraca uwagę na piękne nogi aktorek, a o swoim mężu z kolei, że lubił się przeglądać w zachwycie nad nim w oczach innych kobiet, co wydawało jej się, jak to ujęła, bezpieczniejszą opcją. "Chociaż ostatecznie, jak wiemy, nieco się pomyliłam. Pojawiły się inne kobiety, które potrafiły się zachwycić i nasze małżeństwo po dwudziestu latach się rozpadło", podsumowała była żona Daniela Olbrychskiego. Zuzanna Łapicka przez wiele lat swojego małżeństwa postępowała tak, jak jej matka w stosunku do ojca - tolerowała niewierność. Ale kiedy na jaw wyszedł romans aktora z Barbarą Sukovą i wiadomość, że spodziewają się dziecka, córka Andrzeja Łapickiego nie umiała przymknąć oka i na to. "Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. (...) Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", opowiadała w wywiadzie dla Urody Życia. Stała się w swojej rodzinie pierwszą od pokoleń kobietą, która przestała tolerować niewierność i naginanie się na rzecz małżeństwa. Wyznała, że rozwodzi się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię, co ogromnie ją wzmocniło. Jej mama nie podzielała tego samego entuzjazmu. Była przerażona decyzją córki. Kobieta, która przez całe życie żyła u boku jednego mężczyzny, nie miała pojęcia, jak teraz Zuzanna sobie poradzi. Równie emocjonalnie zareagował Andrzej Łapicki, który przeżywając rozwód córki, zorientował się, ile bólu mógł sprawić swojej żonie. „Myślę, że bolało go to wtedy podwójnie”, wspominała. Zobacz także: Wszyscy myśleli, że Maryla Rodowicz i Daniel Olbrychski wezmą ślub, ale aktor nie mógł rozwieść się z żoną. Co było przeszkodą? Andrzej Łapicki z córką, Warszawa 24.10.2003 r. Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: życie po stracie mamy i żony W dniu śmierci swojej żony Zofii, z którą przeżył prawie sześć dekad, 22 lipca 2005 roku napisał w dzienniku, który prowadził przez 21 lat wielkimi literami: KONIEC. Zuzanna obiecała, że wyda wszystkie te zapiski po jego śmierci i słowa dotrzymała. Kiedy w 2009 roku Andrzej Łapicki ożenił się z młodszą o 60 lat teatrolożką Kamilą Mścichowską, wprawił tym wszystkich w osłupienie. Najmniej dziwiła się jego córka, która mówiła o ojcu, że on od zawsze buntował się przeciwko starości. A jego drugie małżeństwo było wobec tego etapu sprzeciwem. „Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. (...) To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony. A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama. Ożenił się z młodą dziewczyną, która - co normalne - miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. (…) Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”, opowiadała córka aktora. Zuzanna Łapicka odeszła po ciężkiej chorobie 21 grudnia 2018 roku, sześć lat po śmierci Andrzeja Łapickiego. Mówiła, że jej wrodzony optymizm każe jej wierzyć w życie pozagrobowe, a co za tym idzie, rychłe spotkanie z tatą. Czytaj również: „Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”. Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej… Zuzanna Łapicka, 5.06.2018 r.
Daniel Olbrychski zdradzał żonę z jedną z najpiękniejszych aktorek świata
Zuzanna Łapicka ujawniła w swojej książce kulisy romansu sprzed lat
Zdrady, kłótnie, sceny zazdrości, a w końcu rozwód – tak można określić małżeństwo Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej, które trwało dekadę. Okazuje się, że wybitny polski aktor był koneserem kobiecego piękna. Do tej pory głośno mówiło się przede wszystkim o jego romansie z niemiecką aktorką Barbarą Sukovą, którego owocem jest syn Viktor. Jednak za sprawą wydanej przez byłą żonę książki Dodaj do znajomych, która miała swoją premierę 23 maja 2018 roku, na jaw wyszły kolejne bliskie relacje Daniela Olbrychskiego z kobietami, w tym ta z Anouk Aimée, uznawaną za jedną z najpiękniejszych aktorek świata! View Ediplayer on the source website Daniel Olbrychski miał romans z Anouk Aimée Zuzanna Łapicka-Olbrychska ujawniła w biografii, że w latach 80. musiała zmierzyć się z ogromnym zainteresowaniem ikony kina swoim mężem. Warto przypomnieć, że para pobrała się w 1978 roku, zaś w 1982 roku na świat przyszła ich córka Weronika. Niestety, to nie powstrzymało koleżanek po fachu przed przekraczaniem kolejnych granic flirtu w relacji z Danielem Olbrychskim. „Anouk Aimée zachwycałam się - jak wszyscy - w filmach Federica Felliniego, nie mówiąc o oscarowej Kobiecie i mężczyźnie (1966) Claude'a Leloucha, ze słynnym śpiewanym Szabadabada. To wszystko było dla mnie, wówczas 12-letniej, jakieś magiczne, z innego, odległego świata. I nagle po kilkunastu latach ta niezwykła kobieta z celuloidu zakochuje się w moim młodym, trzydziestoparoletnim wówczas mężu, który mimo stanu wojennego w Polsce pojawia się w Paryżu, żeby zagrać u Leloucha w Les uns et les autres (1981, Jedni i drudzy). Miał podpisany wcześniej kontrakt, więc go wypuścili, a ja zostałam bez paszportu w Polsce”, wspomina Zuzanna Łapicka-Olbrychska w książce Dodaj do znajomych, której fragmenty opublikowano w Gazecie Wyborczej. Zuzanna Łapicka-Olbrychska poznała Anouk Aimée. Jak dowiedziała się o romansie Daniela Olbrychskiego? Okazuje się, że panie miały okazję poznać się w trakcie festiwalu w Cannes w 1981 roku, na który małżeństwo zostało zaproszone przez Claude’a Leloucha na premierę Jednych i drugich, w których Olbrychski zagrał dyrygenta Karajana. „Widziałam, że Anouk Aimée nie odrywa oczu od Daniela, więc by uniknąć tej krępującej sytuacji, poszłam zatańczyć ze Skolimowskim, o co Daniel, swoim zwyczajem, natychmiast zrobił mi awanturę. Rok po tej kolacji Daniel znalazł się w Paryżu, adoracja Anouk Aimée sięgnęła zenitu, bo żona z dzieckiem uziemiona w Polsce, czyli sytuacja wymarzona. I wtedy jakiś być może złośliwy, znający sytuację ubek, wręczył mi paszport. Obawiając się rychłej zmiany tej decyzji, wsiadłam w pierwszy samolot do Paryża. Na lotnisku, na prośbę nieobecnego Daniela, czekał na mnie mieszkający od lat we Francji Andrzej Żuławski”, relacjonuje dziennikarka. I zdradza, w jakich okolicznościach dowiedziała się o romansie męża i kultowej aktorki. „Zainstalował mnie z Weroniką w swojej posiadłości pod Paryżem, w wiosce Fromont, w domku gościnnym, był kochany, zrobił kolację i natychmiast mnie poinformował, że Daniel ma romans z Anouk Aimée. Na pocieszenie dodał, że Lelouch podobno powiedział Anouk: „Nie masz o co walczyć, bo są dwie rzeczy, których nie przewalczysz, jedna to Zuzia, druga to Polska i Solidarność”. Nie wiem, która miłość była ważniejsza, myślę, że Polska u Daniela przetrwała, a ja niekoniecznie, bo nasze małżeństwo w końcu i tak się rozpadło, tyle że wiele lat później”, konstatuje Zuzanna Łapicka-Olbrychska. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1988 roku. Jak jednak podkreślała w wywiadach dziennikarka, jeszcze wiele razy padały ze strony Daniela Olbrychskiego propozycje, by wrócili do siebie. Ona pozostała nieugięta.
„Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”. Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej...
…w którym szczerze rozlicza się z życiem
Zaprosiła mnie do domu. Zuzanna Łapicka mieszkała sama pośród pamiątek – na ścianie wisiał jej akt autorstwa Franciszka Starowieyskiego i zdjęcie dworku, który przed wojną należał do jej rodziny. Trzymała się świetnie. Dowcipna, pogodna, inteligentna. O chorobie mówiła spokojnie, właśnie brała chemię, była dobrej myśli. Opowiadała o córce, która przyleciała z Nowego Jorku, planowała kolejną książkę. Jej łagodna pewność siebie była zaraźliwa, wyszedłem przekonany, że przed nami jeszcze niejeden wywiad. Później zaczęły się problemy… [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 20.03.2024 r.] Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej Autoryzowała wywiad, ale nie chciała, żeby robić jej zdjęcia. Wciąż była w szpitalu, choroba atakowała. Zuzanna Łapicka czekała na koniec kuracji. My czekaliśmy wraz z nią. Dzisiaj została tylko ta rozmowa. Ostatnia, w której dziennikarka szczerze rozlicza się z życiem. Pogodnie wspomina męża, Daniela Olbrychskiego, który do wiernych nie należał. Opowiada anegdoty o wielkich tego świata, których poznała – Robercie de Niro i Gerardzie Depardieu. Z czułością wspomina przyjaciół rodziny – Tadeusza Konwickiego i Stanisława Dygata. Opowiada o ludziach i świecie, który już odszedł. Jak ona. Janusz Głowacki namawiał Panią do pisania? Właściwie zawsze. Spędzaliśmy wakacje w Chałupach, na Florydzie i w Zakopanem. Gdy słyszał moje anegdoty, mówił: „Przestań gadać, tylko pisz”. Uważał, że nie zapisane nie zostaje. Mam od niego sms z lipca, a umarł w sierpniu: „Szczerze żałuję, że nie piszesz”. Jest patronem mojej książeczki „Dodaj do znajomych”. Jestem mu za to bardzo wdzięczna. Zacznijmy od początku. Jak podrywał Panią Daniel Olbrychski? Jako nastolatka chodziłam na wszystkie jego filmy. Byłam wielbicielką. Znałam go prywatnie, ojciec pracował z nim w Teatrze Narodowym. Daniel odwiedzał nas ze swoją pierwszą żoną, Moniką i synem Rafałem. Gdy skończyłam 18 lat i byłam ciągle szanująca się dziewicą, nakleił na drzwiach do mojego pokoju „Mam 18 lat, już mi wszystko wolno”. Prowokator. Ale był w związku małżeńskim. I miał romans z Marylą Rodowicz. A ja miałam swoje sprawy sercowe. W Danielu podobała mi się jego odwaga. W tym środowisku wszyscy wszystkich obgadywali, ale za plecami. A Daniel był prostolinijny. Jak trzeba było wygarnąć Wajdzie, to wygarnął. Jak trzeba było czytać wiersze w kościele w stanie wojennym, to czytał. Nie przejmował się, że mu zabiorą paszport, o co wszyscy drżeli. Zachwyciło mnie to. Był taki moment, że był wolny, bo Maryla Rodowicz rzuciła go dla syna premiera Piotra Jaroszewicza. Daniel był bardzo rozczarowany. Spotkaliśmy się, dowiedział się, że mieszkam sama, kończę studia i pewnego dnia mnie odwiedził. Szybko poszło, akurat chciałam wyplątać się z trudnego związku, który nie rokował, a Daniel od razu chciał się żenić, brać ślub kościelny. Zakochał się. Byłam tzw. partią z dobrego domu. Krysia Janda śmieje się, że jak się rozstałam z Danielem, telefony się rozdzwoniły: „Zuzia jest wolna”. Krysia żartem napisała, że nawet jej mąż się zainteresował. Miałam opinię idealnej żony dla artysty. Dlaczego? Po mamie, która była kobietą na modłę XIX wieczną, nie pracująca, tuż po wojnie wpisywano jej w dowód: „przy mężu”. Ojcu do głowy by nie przyszło, że mogłaby pracować. Tak mnie wychowywała. Uczyła dziergać na szydełku? Nie. To było psychologiczne wykształcenie „Jak oswoić artystę”. Po pierwsze zachwycać się. Po drugie: „Jak wychodzisz za najprzystojniejszego mężczyznę w Polsce, to koszty muszą być”. Choć przez pierwsze dziesięć lat małżeństwa to ojciec był w niej bardzo zakochany. Mama lubiła się bawić, szalała w Spatifie. Tańczyła na stole w domu zdrojowym niczym Zula w „Zimnej wojnie” i wpadała w ramiona marynarzy. Ojciec się przepychał i mówił: „To jest moja żona”. „Jaka tam pana żona!”, słyszał. Nie tylko ona była zazdrosna? Tak. Mama się nawet bała, że ojciec jest za bardzo zakochany i musi być bardziej męski. Mam teorię, że sama wpuściła ojca w pierwszy romans. Żart? Półżart. Nie przewidziała konsekwencji. Mama tak nie zwracała uwagi na jego miłostki, że zaprzyjaźniała się z tym aktorkami, z którymi ojciec grał. Jak z Elą Czyżewską czy Beatą Tyszkiewicz. Grał czy sypiał? Ojciec był dżentelmenem. Dom na tym nie cierpiał, gdy był w domu. Natomiast, gdy wyjeżdżał na plan zdjęciowy, myśmy się nie wtrącały. Nie było tabloidów, to wielki plus komuny. Fanka dostała obiekt swoich westchnień. I co? Początek małżeństwa był świetny. Byłam zachwycona Danielem. Pobraliśmy się w 1978 roku, córka urodziła się w 1981. Trzy lata byłam oddana tylko jemu. On tego wymagał i myślał, że tak będzie zawsze. Zachwyt i obiady? Nosiłam wtedy loczki jak Maria Schneider w „Ostatnim tangu w Paryżu”. Chwalił się, że żona jest seksi i jeszcze do tego zawsze zrobi coś na ciepło wieczorem. Byłam kobietą ideałem. I komu to przeszkadzało? Nie ukrywam, że nasze małżeństwo jest ofiarą stanu wojennego. Daniel miał kontrakt i wyjechał do Paryża w styczniu 1982 roku, a mnie nie dawali paszportu. I gdy przyjechałam po paru miesiącach z córką do Francji, on był już królem Paryża. Gdy dowiedziałam się, że zakochała się w nim Anouk Aimee, gwiazda filmów Felliniego, która miała 50 lat, a on 34, wydawało mi się to czymś niemożliwym. Napisałam mu w liście „Daniel, pomyliło ci się z winem, że im starsze tym lepsze”. Albo pisałam: „Błagam cię, nie pij. Tylko kobiety i praca”. Był zachwycony, że ma tak tolerancyjną żonę. Ale jak przyjechałam z dzieckiem, byłam bez rodziców, bez przyjaciół, zdana na niego. Kobiety były mniejszym problem niż jego alkoholowe libacje, które uniemożliwiały życie z małym dzieckiem. Zapraszał ludzi do domu? Musiał odreagować po wieczornych występach w teatrze i wracał o piątej na ranem. Małżeństwo zaczęło nam się sypać, ale do głowy mi nie przyszło, że można się rozwieść. Próbowałam to ciągnąć. Dlaczego? Bo byłam tak wychowana. Jak już postanowiłam się rozwieść, to za prababkę, babkę i za mamę. Bo w rodzinie była cała sztafeta kobiet, które miały przystojnych mężów. Babka siedziała w majątku na Kujawach w Wierzbinku. A dziadek jeździł do hotelu Bristol w Warszawie i nie wiadomo, co tam robił. Mężczyźnie wszystko dozwolone, jak pisał hrabie Fredro, wzór dla mojego ojca. A mama zawsze się bała o mnie, powtarzała: „Jak ty sobie poradzisz w życiu bez mężczyzny?”. A jak sobie Pani radziła we Francji? Najpierw była euforia. Wszyscy nas gościli. Aktorzy, który wyrwali się z ciemiężonego kraju, trafiali na pierwsze strony gazet. Daniel był aktorem Andrzeja Wajdy, jego filmy były znane. Dostał odznaczenie zasłużonego dla kultury francuskiej, wręczał mu minister kultury Jack Lang. Byliśmy zapraszani do Pałacu Elizejskiego. Prezydenta Mitteranda Pani ustawiała? To było na pokazie „Dantona” Andrzeja Wajdy w La Cinematheque. Przyszedł Francois Mitterand ze świtą, Wajda posadził mnie z Danielem tuż za nim. Nic nie widziałam, więc szepnęłam do prezydenta czy mógłby przesunąć się w prawo. Nie znałam się na polityce, więc nie rozumiałam śmiechu dziennikarzy. Później Daniel mówił, że Francuzi są zachwyceni, jaka jestem odważna. Prezydent miał opinię lewicowego polityka, co wielu osobom się nie podobało. Moją prośbę odczytano jako dowcip polityczny. We Francji została też Pani córką Wajdy? To Gerard Depardieu się pomylił. Przedstawiłam mu swojego ojca w garderobie, ale dwie godziny później już nie pamiętał, swoje wypił. I przedstawiając mojego ojca Robertowi de Niro, powiedział, że to Andrzej Wajda. „Tato”, błagałam, „nie prostuj tego. Zrobi się zamieszanie. Przecież grałeś Wajdę we „Wszystko na sprzedaż”. Życie w Paryżu było kolorowe, poznałam wiele gwiazd, przygarnął nas sam Claude Lelouch. Młodsi czytelnicy może nie pamiętają, to był reżyser kultowego filmu „Kobieta i mężczyzna”. Zapraszał nas do swojej willi, miał firmę producencką, Daniel grał u niego, nawet mi dawał statystować, żebym mogła zarobić. Zobacz też: Gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, „siedziała i płakała”. Dziś córka Beaty Kawki jest jej prawdziwym powodem do dumy! Został w Pani ten Paryż? Było bardzo kolorowo. Ale powiem szczerze, dostałam taką dawkę intelektualnej, dowcipnej rozmowy w dzieciństwie, przysłuchując się w naszym domu rozmowom Tadeusza Konwickiego, Stanisława Dygata i innych tuzów, że Paryż mi nie zaimponował. Życie wśród paryskich gwiazd było ciekawe, ale nie zamieniłabym go na moje dzieciństwo. Kiedy się Pani zorientowała, że mieszka z artystami? Późno. Do domu przychodzili koledzy ojca, jeden był dyrektorem teatru, drugi słynnym pisarzem. Traktowałam to jako naturalną rzecz, byłam zdziwiona, że nie wszyscy tak mają. Mam też temat dla terapeuty. W telewizji leciał film z tatą, który się całuje z piękną panią, albo leży z nią w łóżku, a mama ziewała i nalewała sobie herbaty. Zastanawiam się, jak odbierała to sześcioletnia dziewczynka? Czy to było ważne? Nie pamiętam. Ale dowalali mi w szkole, śmiali się. Nienawidziłam poniedziałku po niedzielnych filmach z tatą, mama pisała mi zwolnienie. Z drugiej strony wszystkie nauczycielki dopytywały się o ojca. Albo mnie karały, żeby ściągnąć do szkoły Andrzeja Łapickiego. Oderwały mi tarczę, która była słabo przyszyta. Gdy przyszedł ojciec, zleciało się dziesięć nauczycielek z dyrektorką na czele. Jak wspomina Pani Tadeusza Konwickiego? Był bliskim człowiekiem. W jego książkach mam dedykację, że jesteśmy rodziną. Do dziś przyjaźnię się z jego córką, Marią. Jeździliśmy razem do Chałup. Tadeusz obserwował mnie, mówił, że gdy idę po plaży, zawłaszczam ją. „Masz charakter”, mówił. Ma Pani charakter? Na starość mi się wyrobił. Konwicki wyglądał, jak zgarbiony mruk, niedostępny. Ale miał wewnętrzne ciepło. Mama go uwielbiała, codziennie rozwiązywali krzyżówki. Mama wisiała na telefonie z Konwickim. A Stanisław Dygat to był intrygant. Puszczał plotki o reżyserach, którzy nie chcieli obsadzić jego żony, Kaliny Jędrusik. Więc dla niego Andrzej Wajda był do niczego. Oczywiście zmienił opinię po „Ziemi obiecanej”. Ale Dygat potrafił być szarmancki, dbał o moją edukację filmową. Przychodził w płaszczu jak wielki sztubak, pukał do drzwi i mówił: „Andrzeju, czy pozwolisz, że pójdę z twoją córką do kina?”. „Proszę cię Stasiu”, odpowiadał ojciec. Zabierał mnie do kina Stolica, dzisiaj Iluzjon. Tam poznałam włoski neorealizm, Felliniego. Gdy po latach spotkałam Felliniego, pomyślałam: „Ja go znam. To Staś Dygat!”. Pisze Pani, że Chałupy były seksualną szkołą? Dla dziewczyny wszystko było odkryciem. Widziałam pary chowające się po pokojach, rytuał zdrady. Byłyśmy prekursorkami opalania się nago na wydmach. Ja opalałam się topless. Lusia Wahl namalowała mój obfity wtedy biust pośród wijących się kwiatów. Chciałam powiesić w pokoju, ale ojciec nie dopatrzył się lilij, tylko powyginanych męskich członków. Powiedział, że to absolutnie niecenzuralne. Obrażona Lusia wysłała obraz do Ameryki, podobno kupił go Francis Ford Coppola. Mój akt namalował też Franciszek Starowieyski, ale mu nie pozowałam, czego dzisiaj żałuję. Bo miałem lepszy biust w rzeczywistości niż na obrazie. Cóż, Starowiejski powtarzał: „Cyc nie ch..., stać nie musi”. Terapeutyzowała się Pani u Roberta De Niro? To było kuriozalne, ale tak bardzo przeżywałam małżeńskie kłopoty. De Niro przyjechał do Polski w 1985 roku, miał u Polańskiego zagrać Wałęsę. Spotkaliśmy się na kolacji w „Świętoszku”, jedynej reprezentacyjnej knajpie na warszawskim Starym Miście. Stół był długi, trafiło mi się miejsce na przeciwko De Niro. W ramach zabawiania zaczęłam mu swoim kulawym angielskim opowiadać o nieszczęsnej doli żony Daniela. Tak się rozkręciłam, że po półgodzinie spostrzegłam jego znudzona minę, jak z „Taksówkarza”. Do dziś się wstydzę. Następnego dnia było przyjęcie w dworku pod Jabłonną. Na widok De Niro uciekłam, lecz wpadłam na niego w jakimś pokoju, nawet miło się uśmiechnął. Ale niesmak pozostał. Krystynie Jandzie też się Pani zwierzała? Wiadomo, przyjaźnimy się od 40 lat. Ale na moje nieszczęście ona wszystko robi pod narkozą, nawet zabiegi stomatologiczne. Jednego dnia wszystko jej poopowiadałam, drugiego dzwoni do mnie: „Słuchaj, jak się wybudziłam z narkozy, to lekarze stali nade mną bardzo zasłuchani, powiedzieli, że się dużo dowiedzieli o panu Olbrychskim. Strasznie cię przepraszam!”. To zabawne historie. A tak serio - jak to jest być żoną niewiernego męża? Myślę, że nie jest to tylko moje doświadczenie, wiadomo, że miło nie jest. Ale gdy małżeństwo zaczęło się sypać w Paryżu, czułam, że go nie uratuję, bo Daniel musi mieć osobę oddaną mu na sto procent. A ja się już nim zmęczyłam. Coraz bardziej obojętniałam, nie wierzyłam, że to się naprawi. Więc kiedy jego kolejny flirt przerodził się w coś poważniejszego, bo Barbara Sukowa, z którą zagrał w filmie „Róża Luksemburg” w 1985 roku, urodziła mu syna, postanowiłam się rozwieść. Ale to nie było takie proste, bo Daniel jest zdolnym aktorem i zagrał oszalałego z miłości męża. I jeszcze mnie przekonał na kolejne dziesięć lat. Dałam się przekupić chałupą pod Kazimierzem. Kupił ją, gdy usłyszał, że się nią zachwyciłam. Spędziliśmy tam piękne lata po rozwodzie. Tabloidy nie wiedzą, jak liczyć nasze rozstania. Bo 10 lat byliśmy małżeństwem, a rozwód mnie wzmocnił i przyjęłam Daniela z powrotem na swoich warunkach. Zobacz także: Gdy umierał, wszyscy myśleli, że tylko żartuje. Tajemnica śmierci Jonasza Kofty pozostaje niewyjaśniona do dziś... Najlepiej się rozwieść, żeby utrzymać małżeństwo? I być niezależną. Pilnowałam, żeby mieć swoje pieniądze. Ale skończyło się na tym, że jako osoba niepraktyczna, nie pojechałam do notariusza przepisać ten dom na siebie. Więc w końcu on nie jest mój, tylko jego. Podobno właśnie go sprzedaje, ma prawo. W Pani książce poruszyły mnie sceny, gdy chowa Pani alkohol. Bałam się picia Daniela. Bardziej niż jego kobiet. Bo alkohol zaburzał nasze życie. Awantury? Daniel się awanturował, póki się nie napił. Więc byłam między młotem, a kowadłem. Mam wyrzuty sumienia ze względu na moją córkę, Weronikę. Nie dziwię się, że zaraz po maturze wyjechała do Nowego Jorku. Zawsze była dużo odważniejsza ode mnie. Jest szefową produkcji w domu mody Proenza Schouler, gdzie bardzo artystycznie podchodzą do projektów. Spełnia się. Nie chce ani grosza, sama kombinuje. Jestem z niej bardzo dumna, poradziła sobie w tak trudnym mieście, jak Nowy Jork. Być może trudne dzieciństwo ją zahartowało. Widujecie się? Właśnie dzisiaj ląduje. Pojedziemy razem na moją chemię do Katowic. Widzę w niej dużą czułość dla mnie. Całe życie grałam rolę silniejszej niż jestem, znoszącej więcej niż mogę znieść i zawsze uśmiechniętej. Nawet w tej chorobie jestem uśmiechnięta. Ale ona widzi moją słabość. I szalenie mnie wzrusza swoją troską. Choroba miała wpływ na spisanie Pani wspomnień? Tak. Wyłączny. Wcześniej bałam się wychylić nosa. Ale Jacek Szczerba, przyjaciel rodziny, namówił mnie najpierw na wydanie „Dzienników” ojca, w których ostro opisuje epokę i znajomych, a potem na napisanie wspomnień. Daniel Olbrychski wpadł do Pani z szablą po przeczytaniu „Dodaj do znajomych”? Jeszcze nie. Chyba mu się podoba, że pokazałam go w czasie, gdy był rozrywany na świecie, miał propozycje filmowe, kochały się w nim piękne kobiety. Jego próżność ocaliła moją głowę. Przestraszyłam się, jak usłyszałam diagnozę. To był niemiły dzień. A jak inni reagują? Jestem bardzo zaskoczona, jak książka została dobrze przyjęta. Ludzie odbierają w niej ciepło i czułość. I poczucie humoru. Niechcący wyszło, bałam się, że jest za złośliwa. A tymczasem największe pretensje mają ci, o których nie napisałam. „Dlaczego o mnie nic nie ma?”. Kto wie, może powstanie ciąg dalszy? Wydawnictwo bardzo mnie namawia. Jak dziś wygląda Pani życie? Żyję troszkę tym, co było, nie ukrywam. Czytam w kółko te same książki. Znowu przeczytałam całego Konwickiego. Wzruszyłam się, bo w „Zwierzoczłekoupiorze” jestem opisana jako dziewczynka. O czym zapomniałam. Nie planuję przyszłości. To zasługa choroby. Jak jestem silniejsza, gdzieś sobie jadę. Byłyśmy z Magdą Umer i Krysią Jandą w Prowansji. Chłonęłam widoki, pola lawendy. Nasycam się. Wcześniej tego nie miałam. Zawsze stres. Dwadzieścia lat przepracowałam w telewizji, tam teraz wszyscy przygnębieni, zdenerwowani. Mnie to ominęło. Wystarczy być, jak pisał Jerzy Kosiński. To najważniejsze? A takie trudne. Ludzie chodzą na medytację, terapie. Ja sama z siebie tego doświadczam. Chcę jeszcze troszkę pociągnąć, bo mnie coraz więcej rzeczy interesuje. Cieszę się, że się zmobilizowałam. Miałam roczną przerwę w leczeniu, wydałam „Dzienniki” i swoją książeczkę. Ośmieliłam się. A czy choroba budzi w Pani lęk? Jakoś jest stłumiony. Zastanawiam się, dlaczego. Przestraszyłam się, jak usłyszałam diagnozę. To był niemiły dzień. Ale pomyślałam: „Miałaś takie ciekawe życie, tylu ludzi poznałaś, jakbyś miała dwa życia!”. Warto mieć wspomnienia. Ratują mnie od smutku. Zobacz również: Wspólne życie nie było im pisane, rozstali się przez zazdrość. Historia miłości Andrzeja Kopiczyńskiego i Marii Chwalibóg
„Była słońcem mojego życia”. Tak Zuzannę Łapicką-Olbrychską wspominają najbliżsi
Dziennikarka, która przegrała walkę z rakiem, miałaby dziś urodziny
Mimo że walkę z nowotworem toczyła przez ostatnie 2 lata życie, przez długi czas wiedzieli o tym jedynie jej najbliżsi. Zuzanna Łapicka-Olbrychska odeszła 21 grudnia 2018 roku w wieku 64 lat. W ostatnich miesiącach była bardzo aktywna medialnie, z uwagi na promocję książki Dodaj do znajomych swojego autorstwa. Mało kto podejrzewał, że tę heroiczną walkę z rakiem może przegrać. Stało się jednak inaczej... Dziś ulubienica publiczności obchodziłaby kolejne urodziny. View Ediplayer on the source website Zuzanna Łapicka-Olbrychska - co mówiła o walce z rakiem? Diagnozę usłyszała wiosną 2016 roku. Była wówczas na modnej wśród gwiazd diecie pudełkowej. Efekty w krótkim czasie przerosły jej najśmielsze oczekiwania, wszyscy zachwycali się, jak szybko gubi nadprogramowe kilogramy. Ona jednak czuła się coraz gorzej... „A wracając do mojej figury – dziś, jak widać, jestem szczuplejsza niż kiedykolwiek. Mama zawsze mi powtarzała, że moja idealna waga to 54 kilogramy i dopiero teraz ją osiągnęłam. Tylko stało się to trochę z innych powodów...”, zwierzyła się Zuzanna Łapicka-Olbrychska Izie Komendołowicz w magazynie Pani w lutym 2018 roku. Pracowała wówczas jako szefowa redakcji rozrywki w Telewizji Polskiej. Z uwagi na zmiany, jakie w niej zaszły po wygranych przez Prawo i Sprawiedliwość wyborach parlamentarnych jesienią 2015 roku, przybyło jej obowiązków. W trzy miesiące schudła aż 15 kilogramów. Złe samopoczucie skłoniło ją do wizyty u lekarza. Tam usłyszała diagnozę: rak jelita grubego. Z miejsce porzuciła zobowiązania zawodowe, przeszła na emeryturę. Wszystkie siły włożyła w walkę z chorobą, poddano ją chemioterapii i radioterapii. „Moja córka Weronika doradziła mi, żebym na zbyt szczegółowe pytania odpowiadała: „Arystokracja nie mówi, który organ”. I tego się trzymam. Natomiast chciałabym podkreślić, jak ważne jest nastawienie psychiczne, naprawdę wszystko jest w głowie. Miałam szczęście, że trafiłam do wspaniałych lekarzy na Śląsku: profesora Lampego i doktora Piątka. Dzięki nim nigdy nie straciłam wiary w to, że warto walczyć”, zapewniała córka Andrzeja Łapickiego w wywiadzie. Walczyła dzielnie. Wszyscy podziwiali jej pozytywne nastawienie, podejmowanie kolejnych prób spacyfikowania choroby. „Choroba spowodowała, że zmieniła się jej hierarchia wartości. Zawsze umiała smakować życie, ale teraz robi to jeszcze bardziej świadomie. Docenia zwyczajne rzeczy: to, że śnieg pada, słońce świeci, cieszy ją ciekawa książka, którą przeczytała, spotkanie z kimś interesującym. Z jednej strony jest osobą niesłychanie waleczną w chorobie, a z drugiej są w niej pokora i akceptacja wszystkiego, co może się wydarzyć”, podkreślała jej przyjaciółka od 40 lat, Magda Umer. „Wszystko, co toksyczne, odcięłam od siebie, odeszły tematy z przeszłości, którymi się zadręczałam. Liczy się tylko dzisiaj”, dodała dziennikarka. To z powodu choroby zdecydowała się wydać książkę Dodaj do znajomych i opracować dzienniki ojca, Andrzeja Łapickiego. „Pisał te dzienniki 21 lat, do śmierci mamy. W dniu jej śmierci, 22 lipca 2005 roku, napisał wielkimi literami: KONIEC. Obiecałam mu, że wydam te dzienniki po jego śmierci. Minęło pięć lat i nie mogę już czekać. Zwłaszcza że mój wrodzony optymizm każe mi wierzyć w życie pozagrobowe i boję się, że jak się tam spotkamy, to mi nawymyśla, że tego nie dopilnowałam”, podkreśliła w wywiadzie dla Urody Życia w czerwcu 2017 roku. Pisała felietony do magazynu Vogue. Spędzała czas z najbliższymi. Smakowała życie, pełna pasji. W rozmowach była ujmująca i zabawna. Nikt, tak jak ona, nie potrafił opowiadać anegdot i historii, które jej się przytrafiły. Słynęła z tego, że łagodziła obyczaje, jej uśmiech potrafił rozwiązywać nawet najbardziej skomplikowane problemy. Nikt nie potrafił powiedzieć o niej złego słowa. „Była po prostu dobrym człowiekiem”, podkreślają w komentarzach w mediach społecznościowych bliscy Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej. I trudno się z nimi nie zgodzić. Podobnie jak z tym, że odeszła zbyt wcześnie i pozostawiła po sobie pustkę, której nie wypełni nic i nikt. Zuzanna Łapicka-Olbrychska - przyczyny śmierci byłej żony Daniela Olbrychskiego Wiadomość o śmierci pani Zuzanny jako pierwszy podał na Facebooku Andrzej Saramonowicz. „Umarła Zuzanna Łapicka. Mógłbym to zbić bonmotem Tuwima: „Nie wiem, co się na tym świecie porobiło. Zaczynają umierać ludzie, którzy nigdy dotąd nie umierali”, ale to nie wystarczy. Bo Zuzia była fantastycznym człowiekiem. Ludzkim, ale i wściekłe inteligentnym, który nie zadowalał się byle czym. Jej odejście czyni wywrę. Polska kultura poniosła kolejną stratę nie do zastąpienia. Żal przeraźliwy. Płaczę, bo cóż innego pozostało”, podkreślił. Chwilę później smutne informacje potwierdziła również Krystyna Demska-Olbrychska, obecna żona Daniela Olbrychskiego. „Była słońcem mojego życia. I będzie”, napisała pod zdjęciem Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej na Facebooku jej najbliższa przyjaciółka, Magda Umer. ZOBACZ TAKŻE: „Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”, ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej… Zuzanna Łapicka-Olbrychska, życie prywatne: małżeństwo z Danielem Olbrychskim, kim jest jej córka Weronika Żoną legendarnego aktora była od 1978 do 1988 roku. Nie ukrywała, że było to małżeństwo trudne, w którym mąż ją zdradzał. Jednak z domu wyniosła przekonanie, że kobieta bez mężczyzny nie istnieje. Ona udowodniła, że jest to możliwe. „Z domu wyniosłam wzorzec kobiety, żony wyrozumiałej. Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. Zwłaszcza że tata te romanse traktował raczej niepoważnie. Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże. Jako pierwsza od pokoleń w naszej rodzinie przerwałam sztafetę kobiet zbyt tolerancyjnych. Czułam, że rozwodzę się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię. I to dodało mi siły. Jak już raz zrzuciłam te stalowe buty, to wiedziałam, że więcej do nich nie wrócę”, podkreśliła. Wzorce feministyczne przekazała swojej jedynej córce, 38-letniej dziś Weronice Olbrychskiej. „Ja rzuciłam ten kierat po czterdziestce, a moja córka, Weronika, jest już następnym pokoleniem kobiet wolnych. Jest kompletnie samodzielną singielką, mieszka w Nowym Jorku, zrobiła karierę, jest szefem produkcji w kultowej marce Proenza Schouler. Ma przebojowe geny po ojcu”, zdradziła. Zuzanna Łapicka-Olbrychska nie żyje. Kim była dziennikarka, była żona Daniela Olbrychskiego? Była kierownikiem Redakcji Publicystyki Kulturalnej oraz Redakcji Rozrywki TVP1. Warsztat dziennikarski zdobywała i kształciła w redakcjach magazynów Film, Elle i Uroda. W pracy, mimo ogromnej pogody ducha, uchodziła za profesjonalistkę i osobę asertywną. Gdy coś jej się nie podobało, mówiła o tym głośno, ale zawsze z ogromnym taktem i wyczuciem. Wykształciła kolejne pokolenia dziennikarzy, którzy cenili jej wiedzę, pedagogiczne podejście i otwartość. Od 40 lat przyjaźniła się z Krystyną Jandą oraz Magdą Umer. Razem wyjeżdżały na wakacje, prowadziły burzliwe dyskusje, spędzały wspólnie niemal każdą wolną chwilę. Prywatnie była córką wybitnego aktora Andrzeja Łapickiego. Wciąż bardzo nam jej brakuje... Z najlepszymi przyjaciółkami: Krystyną Jandą i Magdą Umer
To ci aktorzy byli bożyszczami kobiet w czasach PRL-u!
Zobacz, jak wyglądali kilkadziesiąt lat temu
Lata 60-te, 70-te i 80-te już dawno za nami, ale wspomnienie o tym specyficznym czasie wciąż od czasu do czasu powraca... Tym razem w postaci aktorów, do których w czasach PRL-u wzdychały prawie wszystkie panie. Młodzi, przystojni i najczęściej odgrywający postacie bohaterskich mężczyzn - właśnie tacy na ekranie byli panowie, którzy wtedy zmiękczali serca żeńskiej części widowni. Męskość wyrażana na zewnątrz to jednak nie ich jedyna zaleta. Wszystkich bohaterów naszej galerii łączy też ogromny talent. W jakich filmach zaczynali aktorzy, o których mowa? A jakie produkcje dały im drzwi do wielkiej kariery i ogromną popularność? Przypomnijcie to sobie razem z nami śledząc poniższe zdjęcia i opisy. Obiecujemy, że nie wszystkich polskich gwiazdorów pamiętaliście w takim wydaniu!
Córka Andrzeja Łapickiego po raz pierwszy komentuje związek ojca! „To było dość brawurowe”
Aktor był związany z 60 lat młodszą Kamilą
Ten związek od samego początku budził sporo kontrowersji. Kilka lat temu Andrzej Łapicki związał się z 60 lat młodszą od siebie Kamilą Mścichowską. Para w 2009 roku zdecydowała się na zawarcie związku małżeńskiego. Rodzina aktora przez lata nie komentowała tej decyzji. Teraz, sześć lat po śmierci wybitnego reżysera, jedyna córka zabrała głos w tej sprawie. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona” Zuzanna Łapicka-Olbrychska udzieliła wywiadu Wysokim Obcasom Extra. Powiedziała, że ojciec, który był wdowcem nie lubił samotności. Stąd zdecydował się na związek z 60 lat młodszą od siebie Kamilą. Dzięki niej przeżywał drugą młodość, zaczął więcej grać, udzielał się w mediach. „Bo starość - powtarzał - przede wszystkim jest nudna”, powiedziała Zuzanna. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona, ale wiedziałam, dlaczego postanowił ożenić się z młodszą od siebie o ponad pół wieku kobietą. On po prostu odrzucał starość. Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. Jak to kiedyś napisał Czesław Miłosz: Przemijanie - jestem przeciw”, komentowała. Urodzona w 1954 roku córka aktora z początku nie akceptowała tej relacji. Kamila była od niej przecież o 30 lat młodsza. Z biegiem czasu zrozumiała jednak, że każdy ma prawo do szczęścia. „To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony (Zofii Chrząszczewskiej - red.). A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama. Ożenił się z młodą dziewczyną, która - co normalne - miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. Jak napisałam we wstępie do 'Dzienników' ojca, które niedawno się ukazały, jego nieuchronne rozczarowanie tym małżeństwem wynikało z tego, że dziś nie ma już kobiet skrojonych na XIX-wieczną modłę. Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”, zakończyła Zuzanna Łapicka-Olbrychska. Kamila Łapicka opiekowała się aktorem do jego śmierci w 2012 roku. Kilka dni po pogrzebie wybuchł skandal, gdy po śmieci wyrzuciła cenne pamiątki Łapickiego. Dziś nie jest obecna w show-biznesie.
Andrzej Łapicki w ostrych słowach o Danielu Olbrychskim!
Dzienniki aktora ujawniły prawdę o filmowym Kmicicu
Zuzanna Łapicka-Olbrychska przez lata bała się wydać intymne zapiski sławnego ojca. Wszystko dlatego, że Andrzej Łapicki już za życia mówił, że „zza grobu chce przypieprzyć wszystkim dziennikami”. Nic dziwnego, że od momentu śmierci legendarnego aktora do czasu ich wydania minęło sześć lat. To, co gwiazdor pisał w nim o środowisku filmowym, już wywołało medialną burzę! View Ediplayer on the source website Romans Daniela Olbrychskiego z Barbarą Sukovą Nie jest tajemnicą, że filmowy Kmicic w 1977 roku wziął ślub z córką Andrzeja Łapickiego, Zuzanną. Okazuje się jednak, że ich małżeństwo było niezwykle burzliwe i nie brakowało w nim kłótni i ostrych spięć. „Zuzia kłóci się ciągle z Danielem, który jest nie do wytrzymania, co wiem od 15 lat. I tak Zuzia ma żelazne nerwy. To jest moje prawdziwe zmartwienie”, napisał Andrzej Łapicki w dziennikach wydanych pod tytułem Jutro będzie Zemsta, które pisał w latach 1984-2005, a do których dotarła Rewia. Jak się okazuje, gdy Zuzanna Łapicka-Olbrychska dowiedziała się o niewierności męża i jego romansie z niemiecką aktorką Barbarą Sukovą, podjęła decyzję o rozwodzie. Miało to miejsce w 1988 roku. „Tydzień nerwów, bo Zuzia wnosi o rozwód. Daniel przesadził z artystką niemiecką Sukovą, która zadzwoniła do Zuzi z pytaniem, czy D. jej powiedział o nich. D. nie powiedział, bo jest tchórz, ale za to Zuzia się dowiedziała, że aż do tego stopnia. Bolesne to i nerwy szarpiące”, wyjawił aktor. Andrzej Łapicki o rozwodzie Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej Romans Daniela Olbrychskiego był brzemienny w skutki. Gdy jego córka ze związku z córką Andrzeja Łapickiego, Weronika, miała zaledwie sześć lat, na świat przyszedł nieślubny syn aktora, Victor. Zapewne to przelało czarę goryczy i pchnęło Zuzannę Łapicką-Olbrychską do podjęcia decyzji o rozwodzie, który nie przyszedł łatwo. Wszystko dlatego, że początkowo nie chciał na niego wyrazić zgody... Daniel Olbrychski! „Tydzień pod znakiem rozwodu Zuzi. Dywagacje, a jak D. przyjedzie, to co powiedzieć, czy od razu pozew, a jak sprawy majątkowe. Na razie wszystko przebiega spokojniej niż myślałem. Wrócił, wysłuchał, za bardzo nie wrzeszczał. W zasadzie się godzi na rozwód, ale kto wie, co będzie jutro. Weronika u nas nocowała, chora, może z nerwów, ja dziś leżę połamany, może też z nerwów, bo bardzo to przeżywam”, napisał Andrzej Łapicki. Mimo tego, że koniec końców córka aktora i filmowy Kmicic rozstali się, jeszcze przez 10 lat tworzyli nieformalny związek. Głównie dlatego, że Daniel Olbrychski nie wyobrażał sobie życia bez Zuzanny Łapickiej. Te lata wspomina w dziennikach ojciec dziennikarki. „Daniel niemożliwy. Ciągle Zuzi wymyśla, pieniędzy na szkołę Weroniki nie daje. I się czepia. Nie może zrozumieć, że Zuzia go nie chce. Przecież to wstyd dla każdego mężczyzny czepiać się kobiety, która cię nie chce”, pisał wyraźnie zgorszony aktor. Zuzanna Łapicka nie ma wątpliwości, że cała sytuacja dała do myślenia jej ojcu, który zdał sobie sprawę, jak bardzo ranił zdradami żonę Zofię. „Myślę, że dopiero widząc moje cierpienie, ojciec zdał sobie sprawę z tego, ile bólu sprawiał Mamie swoimi romansami. Musiało go to boleć podwójnie”, podkreśliła Zuzanna Łapicka-Olbrychska.
Zuzanna Łapicka-Olbrychska po raz pierwszy o walce z rakiem
Diagnoza była dla niej ogromnym ciosem. O tym, że Zuzanna Łapicka-Olbrychska jest chora, mówiło się od jakiegoś czasu. Ona sama nie chciała jednak ujawniać, co jej dolega. W najnowszym wywiadzie dziennikarka przerwała milczenie i wyznała, że wiosną 2016 roku zdiagnozowano u niej raka. View Ediplayer on the source website Zuzanna Łapicka-Olbrychska o nowotworze Kulisy tego, gdy Zuzanna Łapicka-Olbrychska dowiedziała się, że ma nowotwór, są dramatyczne. „A wracając do mojej figury – dziś, jak widać, jestem szczuplejsza niż kiedykolwiek. Mama zawsze mi powtarzała, że moja idealna waga to 54 kilogramy i dopiero teraz ją osiągnęłam. Tylko stało się to trochę z innych powodów...”, zwierzyła się Izie Komendołowicz w magazynie „Pani”. Wiosną 2016 roku, gdy pracowała jeszcze w redakcji rozrywki Telewizji Polskiej, korzystała z diety pudełkowej, by pozbyć się zbędnych kilogramów. Co prawda chudła w oczach: zrzuciła aż 15 kilogramów w trzy miesiące, ale czuła się coraz gorzej. Gdy wybrała się do lekarza usłyszała, że to nowotwór. Została poddana chemioterapii i radioterapii. „Moja córka Weronika doradziła mi, żebym na zbyt szczegółowe pytania odpowiadała: „Arystokracja nie mówi, który organ”. I tego się trzymam. Natomiast chciałabym podkreślić, jak ważne jest nastawienie psychiczne, naprawdę wszystko jest w głowie. Miałam szczęście, że trafiłam do wspaniałych lekarzy na Śląsku: profesora Lampego i doktora Piątka. Dzięki nim nigdy nie straciłam wiary w to, że warto walczyć”, zapewniła córka Andrzeja Łapickiego. Nie żyje Zuzanna Łapicka! Była żonaDaniela Olbrychskiego miała 64 lata… Magda Umer o Zuzannie Łapickiej-Olbrychskiej Od tamtej pory przewartościowała swoje życie. Jak podkreślają jej przyjaciele i znajomi, zaczęła korzystać z niego i oddychać pełną piersią. Cieszy się z każdego, nawet najmniejszego szczegółu. „Choroba spowodowała, że zmieniła się jej hierarchia wartości. Zawsze umiała smakować życie, ale teraz robi to jeszcze bardziej świadomie. Docenia zwyczajne rzeczy: to, że śnieg pada, słońce świeci, cieszy ją ciekawa książka, którą przeczytała, spotkanie z kimś interesującym. Z jednej strony jest osobą niesłychanie waleczną w chorobie, a z drugiej są w niej pokora i akceptacja wszystkiego, co może się wydarzyć”, podkreśla jej przyjaciółka od 40 lat, Magda Umer. Z kolei Zuzanna Łapicka-Olbrychska przekonuje, że od momentu, w którym usłyszała diagnozę, zmieniła swoje życie o 180 stopni. „Wszystko, co toksyczne, odcięłam od siebie, odeszły tematy z przeszłości, którymi się zadręczałam. Liczy się tylko dzisiaj”, zaznacza dziennikarka.
Zuzanna Łapicka o skomplikowanej relacji z ojcem: „Zawsze starałam się zrobić na nim wrażenie. Tylko na jego zdaniu mi zależało”
Przypominamy wywiad, którego córka Andrzeja Łapickiego udzieliła pięć lat po jego odejściu
Po czterdziestce rozwiodła się i kompletnie zmieniła życie. Po sześćdziesiątce została hedonistką. Tak Zuzanna Łapicka, córka Andrzeja Łapickiego i była żona Daniela Olbrychskiego, opowiadała o sobie w lipcu 2017 roku, rok przed swoim odejściem... Przypominamy wywiad z dziennikarką, który ukazał się na łamach magazynu "Uroda Życia". Zuzanna Łapicka o poważnej chorobie, skomplikowanej relacji z ojcem i rozwodzie - archiwalny wywiad To zdjęcie u góry, w ogrodzie, zrobiła Magda Umer. Dokładnie rok temu. Przyjechałam do niej prosto ze szpitala, gdzie dowiedziałam się o niewesołej diagnozie, ale o tym nie będziemy gadać. Powiedziałam „Zrób mi zdjęcie, jest ładna pogoda – będziesz miała fajne wspomnienie”. Kobiety są w twoim życiu ważniejsze od mężczyzn? Zdecydowanie! Zaraz po naszym ślubie Daniel pojechał z synem, Rafałem, na wakacje za granicę, a ja z radością z Magdą do Chałup. Miałyśmy fantastyczny miodowy tydzień! Wtedy w Chałupach wynajmowało się jeszcze pokój z miednicą na wodę i toaletą na zewnątrz. Całe lata jeździłyśmy tam same małym fiatem. Przyjaźń jest w życiu najważniejsza. Ale uważam też, że bez przyjaźni nie ma małżeństwa. Tego nauczyli mnie rodzice. Zawsze mieli sobie coś do powiedzenia, zawsze byli blisko. Zuzanna Łapicka-Olbrychska o ojcu, Andrzeju Łapickim Niedługo minie piąta rocznica śmierci Andrzeja Łapickiego, twojego taty. Tak, 21 lipca. Mama umarła siedem lat wcześniej, 22 lipca. Moja córka powiedziała: „Dziadziuś, jak to gentleman, nie chciał się spóźnić na rocznicę śmierci Babci i odszedł dzień wcześniej”. Twoi rodzice byli ze sobą ponad 60 lat. Tak. Byli ze sobą bardzo blisko. Te lata po śmierci mamy to jest taki epilog, którego nie mam prawa ani oceniać, ani komentować, bo wydaje mi się, że nikt nie wie, jak to jest, kiedy ma się nagle 85 lat i zostaje się w życiu samemu. Po śmierci mamy spędzałam z tatą wszystkie weekendy i wakacje, ale mojej mamy nie miałam szans mu zastąpić. Poznali się, jak tata miał 22 lata, do jej śmierci codziennie rozmawiali ze sobą do nocy. A dlaczego zdecydowałaś się na życie singielki? Zmęczyłam się małżeństwem. Daniel miał takiego ulubionego czeskiego sportowca, Emila Zatopka, który trenował w stalowych ciężkich butach, a potem, jak je zdejmował, to wygrywał wszystkie wyścigi. I ja się czułam w tym małżeństwie jak Zatopek w stalowych butach. Zobacz także: „Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”. Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej… Zuzanna Łapicka-Olbrychska o małżeństwie z Danielem Olbrychskim Daniel nie był łatwym partnerem. Z domu wyniosłam wzorzec kobiety, żony wyrozumiałej. Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. Zwłaszcza że tata te romanse traktował raczej niepoważnie. Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże. Jako pierwsza od pokoleń w naszej rodzinie przerwałam sztafetę kobiet zbyt tolerancyjnych. Czułam, że rozwodzę się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię. I to dodało mi siły. Jak już raz zrzuciłam te stalowe buty, to wiedziałam, że więcej do nich nie wrócę. Twoja mama była szczęśliwa w małżeństwie? Myślę, że mimo wszystko bardzo. Wszystkie – ona, babcia i prababcia – miały przystojnych mężów, uważając, zresztą niesłusznie, że same nie są tak atrakcyjne. Żyły zgodnie z fredrowską zasadą, że „mężczyźnie wszystko dozwolone” – zupełnie jak w XIX wieku. Przerwałam tę tradycję. Rozwód dał mi siłę i wiedziałam, że nigdy więcej nie chcę już odczuć upokorzenia, nie chcę widzieć siebie w roli ofiary. Jako singielka w pełni kontroluję swoje życie. Co tata sądził o twoim małżeństwie? Przeżywał, tak jak ja, a może bardziej. Sam pewnie nie zdawał sobie wcześniej sprawy, jakim był trudnym mężem dla mojej mamy. I nagle zobaczył to w moim małżeństwie z Danielem. Takie lustro. To musiało być bolesne. Co mama powiedziała na wieść o tym, że się rozwodzisz? Była przerażona. Nie wyobrażała sobie, że można żyć bez mężczyzny. Bała się, jak sobie poradzę. Nigdy nie pracowała, bo tata mówił, że pracujące kobiety nie są dla niego kobiece. Mama całe życie siedziała w domu i na niego czekała. Ja rzuciłam ten kierat po czterdziestce, a moja córka, Weronika, jest już następnym pokoleniem kobiet wolnych. Jest kompletnie samodzielną singielką, mieszka w Nowym Jorku, zrobiła karierę, jest szefem produkcji w kultowej marce Proenza Schouler. Ma przebojowe geny po ojcu. Może nie wszyscy mężczyźni są tacy trudni w życiu? Ale mnie zawsze interesowali tylko trudni mężczyźni. A trudni wymagają skupienia na sobie całej uwagi. Nie wiem, czy potrafiłabym być z kimś, kto byłby skupiony na mnie. Chyba szybko bym się tym zmęczyła. Szukałaś trudnych, ale też wybitnych. Takich, którymi można zaimponować ojcu? Na pewno. Podświadomie, ale tak. Kiedy związałam się z Danielem, zaczynał międzynarodową karierę, zagrał właśnie w „Blaszanym bębenku” Schlöndorffa. Wiedziałam, że to jest ktoś, kto pozycją nie tylko dorównuje mojemu ojcu, ale być może nawet go przewyższa. I to była dla mnie pewna satysfakcja. Ale nie musiałaś przecież imponować ojcu, zawsze byłaś jego ukochaną córeczką, oczkiem w głowie. Ale miałam – może urojone – ambicje, że powinnam mieć równie interesującego mężczyznę u boku. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć: to założenie było błędne. Postać ojca jest w moim życiu kluczowa, czym więcej o tym myślę, tym bardziej widzę, jak na nim zaważył. Większość rzeczy robiłam, aby mu sprawić radość albo cierpienie. Wiedziałam, że lubi zgrabne kobiety, to ja odwrotnie – objadałam się ciastkami i tyłam. Na złość, że nie będę spełniać jego kryteriów. Dlaczego zaważył na twoim życiu? Bo tata, nigdy nie wszedł w rolę ojca, który karze i nagradza, chodzi na wywiadówki i pilnuje odrabiania lekcji. Postawił się w pozycji partnera do rozmowy. Pierwszy raz pojechałam z nim, bez mamy, na wspólne wakacje do Jugosławii, mając 16 lat. Kiedy spytałam, dlaczego nie zabierał mnie wcześniej, odpowiedział bez cienia wstydu: „A wiesz, bo ja nie lubię dzieci”. Wymagał ode mnie poczucia humoru, błyskotliwości i inteligencji. A może to ja wymagałam tego od siebie? Zawsze starałam się zrobić na nim wrażenie. Tylko na jego zdaniu mi zależało. Jak poszłaś do szkoły, to twój tata był już słynnym aktorem po roli w „Lekarstwie na miłość” u boku Kaliny Jędrusik. Tak, to był jego szczyt popularności. Pokazywali mnie po tym filmie w szkole palcem. Zawsze jak pojawiał się jakiś nowy film ojca, w którym była tak zwana scena łóżkowa, albo się chociaż całował, leciałam do mamy z pytaniem, czy mogę nie iść do szkoły. I mama zawsze pisała w dzienniczku: „Zuzia przeziębiona…”. Rozumiała ten mój wstyd. W szkole zawsze zresztą czułam, że muszę sobie zaskarbić sympatię otoczenia. Bo oni z góry zakładali, że jako córka znanego aktora muszę być zarozumiała. Byłam aż nadto wesoła, miła, trzy razy bardziej zabawna. To było dosyć męczące. Czytaj również: „Ja nie mam żadnej depresji, ja po prostu mam tylko raka trzustki”. Magda Umer o Zuzannie Łapickiej Zuzanna Łapicka-Olbrychska o książce i dzienniku Andrzeja Łapickiego Kiedy ci to przeszło? Całkiem niedawno, kiedy dowiedziałam się, że nie jestem nieśmiertelna. Kompletnie przestałam się starać, zabiegać o sympatię. I świetnie się z tym czuję. Jest taki dowcip, że przychodzi facet do lekarza i mówi: „Panie, jest mi smutno, mam depresję”. A lekarz na to, że przyjechał właśnie do miasta cyrk i jest w nim podobno strasznie zabawny klaun, który leczy wszystkich ze smutku. A pacjent na to: „To właśnie ja jestem tym klaunem”. I tak mniej więcej wyglądało do niedawna moje życie. Próbowałam w dowcip owinąć wszystkie dramaty. Cały czas żyłam wobec oczekiwań innych. Starałam się sprawiać ludziom radość. Teraz mam już wszystko w nosie. Sprawiam radość wyłącznie sobie. Zostałam hedonistką. Masz poczucie, że jesteś już wyłącznie sobą – nie córką czy żoną? Pamiętam, jak po studiach wprowadziłam się do mieszkania na osiedlu na Stawkach i w pralni, jak pytali o nazwisko, podawałam Łapicka. Chwilę potem wyszłam za Daniela i w tej samej pralni podawałam nazwisko Olbrychska. Pracownicy mrugali do siebie porozumiewawczo: „Znowu ta wariatka, ciekawe, co wymyśli za dwa tygodnie”. To był jeszcze czas przed tabloidami. Nikt nie wiedział, jak wygląda żona Daniela. Spisałam niedawno wspomnienia z tamtych czasów, szykuję książkę, ale wystraszyłam się – szczególnie po śmierci taty, który w ostatnim etapie życia stał się bohaterem tabloidów. Boję się, że po premierze książki mnie mogłoby spotkać to samo. Wciąż odkładam to na jutro. Przygotowujesz też wydanie wspomnień swojego taty. Tata pisał dzienniki – od 1984 roku, kiedy wkroczył do polityki, bo uważał, że zawód aktora nie jest odpowiedni dla mężczyzny po pięćdziesiątce. W roku 1989 wygrał w wyborach z Urbanem, co go niesłychanie cieszyło, sfotografował się z Wałęsą i wszedł w nowy etap życia. Wtedy w jego zapiskach była euforia, potem przychodzi rozczarowanie – polityką i Polską. Pisał te dzienniki 21 lat, do śmierci mamy. W dniu jej śmierci, 22 lipca 2005 roku, napisał wielkimi literami: KONIEC. Obiecałam mu, że wydam te dzienniki po jego śmierci. Minęło pięć lat i nie mogę już czekać. Zwłaszcza że mój wrodzony optymizm każe mi wierzyć w życie pozagrobowe i boję się, że jak się tam spotkamy, to mi nawymyśla, że tego nie dopilnowałam. Czytaj też: Ten romans rozbił małżeństwo Daniela Olbrychskiego. Jego owocem jest syn Viktor Rozmawiała Magdalena Żakowska